Z archiwum...rocka : stycznia 2026

środa, 21 stycznia 2026

Disco

Disco to gatunek muzyki tanecznej i subkultura, która wyłoniła się pod koniec lat 60-tych
XX wieku na amerykańskiej scenie nocnego życia, szczególnie w społecznościach afroamerykańskich, włosko-amerykańskich, latynoskich i queer. Jej brzmienie charakteryzują rytmy four-on-the-floor, synkopowane linie basowe, sekcje smyczkowe, instrumenty dęte i dęte, pianina elektryczne, syntezatory i elektryczne gitary rytmiczne. Dyskoteki jako miejsce spotkań były w dużej mierze wynalazkiem francuskim, sprowadzonym do Stanów Zjednoczonych wraz z otwarciem Le Club, restauracji i klubu nocnego tylko dla członków, zlokalizowanego przy 416 East 55th Street na Manhattanie, przez francuskiego emigranta Oliviera Coquelina, w sylwestra 1960 roku.

Muzyka disco jako gatunek narodziła się jako mieszanka muzyki z miejsc popularnych wśród Afroamerykanów, Latynosów i Amerykanów włoskiego pochodzenia w Nowym Jorku (zwłaszcza na Brooklynie) i Filadelfii od końca lat 60-tych do połowy lat 70-tych XX wieku. Disco można postrzegać jako reakcję kontrkultury lat 60-tych XX wieku zarówno na dominację muzyki rockowej, jak i ówczesną stygmatyzację muzyki tanecznej.

W okresie popularności disco w Stanach Zjednoczonych w latach 70-tych XX wieku rozwinęło się kilka stylów tanecznych, w tym „the Bump”, „the Hustle”, „the Watergate”, „the Continental” i „the Busstop”. W latach 70-tych XX wieku muzyka disco rozwijała się dalej, głównie za sprawą artystów ze Stanów Zjednoczonych, a także z Europy. Podczas gdy artyści zyskiwali uwagę opinii publicznej, producenci płytowi pracujący za kulisami odegrali ważną rolę w rozwoju tego gatunku.

Pod koniec lat 70-tych XX wieku w większości dużych miast USA kwitła scena klubów disco, a DJ-e miksowali utwory taneczne w klubach takich jak Studio 54 na Manhattanie, popularnym miejscu wśród celebrytów. Bywalcy klubów nocnych często nosili drogie, ekstrawaganckie stroje, składające się głównie z luźnych, zwiewnych spodni lub sukienek, zapewniających swobodę ruchów podczas tańca. W dyskotece kwitła również subkultura narkotykowa, szczególnie narkotyki, które wzmacniały doznania podczas tańca przy głośnej muzyce i błyskających światłach, takie jak kokaina i quaalude. Te ostatnie były tak powszechne w subkulturze disco, że nazywano je „disco biscuits”. Kluby disco kojarzono również z rozwiązłością, co było odzwierciedleniem rewolucji seksualnej tej epoki w historii popkultury. Filmy takie jak „Gorączka sobotniej nocy” (1977) i „Dzięki Bogu jest piątek” (1978) przyczyniły się do popularności disco. Disco straciło na znaczeniu jako główny trend w muzyce popularnej w Stanach Zjednoczonych po niesławnej Disco Demolition Night 12 lipca 1979 r. i nadal gwałtownie traciło na popularności w USA na początku lat 80-tych XX wieku; jednakże utrzymało popularność we Włoszech i niektórych krajach europejskich w latach 80-tych XX wieku, a w tym czasie zaczęło stawać się modne również w innych miejscach, w tym w Indiach i na Bliskim Wschodzie, gdzie elementy disco mieszały się z regionalnymi stylami folkowymi, takimi jak ghazale i taniec brzucha.

Disco ostatecznie stało się kluczowym wpływem na rozwój elektronicznej muzyki tanecznej, muzyki house, hip-hopu, new wave, dance-punku i post-disco. Styl ten miał kilka odrodzeń od lat 90-tych XX wieku, a wpływ disco pozostaje silny w amerykańskiej i europejskiej muzyce pop. Odrodzenie trwa od początku lat 2010., a dużą popularność zyskał na początku lat 2020. Współcześni artyści kontynuują popularność tego gatunku, przybliżając go zupełnie nowemu, młodszemu pokoleniu.

1972
Fachowcy twierdzą różnie , a to że pierwszym nagraniem w nowej wówczas stylistyce disco było instrumentalne nagranie Love Unlimited Orchestra , którą założył i kierował Barry White zatytułowane ' Love Theme ' . Ja zaś twierdzę , że pierwszą piosenką która brzmiała porawnie w stylu disco była wersja przeboju Eltona Johna ' Your Song ' nagrana przez Billy Paula .
1973
' Love Theme ' nagrane przez Love Unlimited Orchestra Barry White'a dostało się na czołowe miejsca wielu list przebojów w USA .
1974
Ten rok uznaje się za pierwszy rok disco . Innymi słowy pojawiło się kilka przebojów , które brzmiały zupełnie inaczej niż dotychczasowa muzyka . Najważniejsze jest jednak to , że były one w głównej mierze przeznaczone do tańca w nowego typu klubach nazwanych początkowo Discothque . Wkrótce jednak przyjęła się ( jak to zwykle w Ameryce ) skrócona nazwa - Disco . Na rynku płytowym ukazały się i zdobyły ogromną popularność następujące hity :

' Never Can Say Goodbye ' - GLORIA GAYNOR 
' Lady Of The Night ' - pierwszy album DONNY SUMMER 
' Waterloo ' - ABBA 
' Rock The Boat ' - THE HUES CORPORATION 
' Everlasting Love ' - CARL CARLTON 
' Doctor's Orders - CAROL DOUGLAS 
' You're The First , The Last , My Everything ' - BARRY WHITE 
' Rock Your Baby ' - GEORGE MCRAE

1975
Ogromnym światowym przebojem staje się nagranie Donny Summer ' Love To Love You Baby ' . Pierwsze duże przeboje nagrywają także zespoły : Earth Wind & Fire , KC & Sunshine Band , Hot Chocolate , Kool & The Gang , The Tramps , Commodores . Van McCoy sprzedał ponad milion egzemplarzy singla ' The Hustle ' . Bee Gees powracają na listy hitów z piosenką ' Jive Talking ' . Pojawia się też stylistyka / brzmienie określane potem jako EuroDisco . Za pierwsze nagranie tego brzmienia uznaje się piosenkę ' Fly Robin Fly ' tria Silver Convention. W 1975 roku było jeszcze kilka innych znaczących przebojów disco , a mianowicie :
This Is It - MELBA MOORE ,
Hold Back The Night - THE TRAMPS ,
Sending Out a S.O.S - RETTA YOUNG ,
Boogie Fever - THE SYLVERS ,
Mama Mia - ABBA ,
Lady Bump - PENNY McLEAN ,
Kong Fu Fightin - CARL DOUGLAS .
1976
W tym roku pierwszy przebój w stylu disco miała renomowana firma płytowa Motown . Piosenka nazywa się ' Love hangover ' , a nagrała ją Diana Ross . Abba dostaje się pierwszy raz na pozycję nr 1 USA TOP 100 z piosenką 'Dancing Queen ' . Pojawiają się i to z wielkim sukcesem pierwsze żeńskie grupy wokalne : The First Choice z nagraniem ' Doctor Love ' oraz The Ritchie Family z przebojem ' The Best Disco In Town ' . Sukces odnosi Andrea True Connection i nagranie ' More , More , More ' oraz Tina Charles z przebojem ' I Love To Love '.
W 1976 roku wielkimi przebojami były także piosenki :
Turn The Beat Around - VICKY SUE ROBINSON ,
Don't Leave Me This Way - THELMA HOUSTON ( mama Whitney Houston ) ,
Boogie Nights - HEATWAVE ,
Nice & Slow - JESSIE GREEN ,
Yes Sir I Can Boogie - BACCARA ,
Love In C Minor - CERRONE ,
Shake , Shake , Shake - KC & SUNSHINE BAND ,
Daddy Cool - BONEY M .
1977
W tym roku wyprodukowano pierwszy film disco - SATURDAY NIGHT FEVER , w którym główną rolę zagrał utalentowany John Travolta . Dzięki wspaniałej muzyce napisanej i nagranej do tego filmu ( Styin' Alive , How Depp Is Your Love , Night Fever ) Bee Gees stają się zespołem nr 1 na świecie .
W 1977 roku ( choć nikt tego tak wówczas nie odczytywał ) narodziła się muzyka techno . Donna Summer i jej genialny producent Giorgio Moroder nagrywają elektroniczny hicior ' I Feel Love ' w niespotykanym jak na tamte czasy , szybkim rytmie 125 bpm . Inym niezwykle ważnym ( jak się później okazało ) wydarzeniem było nagranie pierwszej płyty przez grupę Chic . Z tego właśnie albumu pochodziły ich pierwsze bardzo specyficznie brzmiące światowowe hity : ' Everybody Dance ' i ' Dance , Dance , Dance ' . Kultowa potem firma płytowa Salsoul wydała pierwszego singla , piosenkę ' Runaway ' nagraną przez Loleattę Holloway i Salsoul Orchestra kierowaną przez utalentowanego Vincenta Montanę . Pod koniec 1977 roku Grace Jones osiąga szczyty list przebojów hitem ' La Vie En Rose ' .
Inne ogromne przeboje 1977 roku to :
Best Of My Love - THE EMOTIONS ,
Fantasy - EARTH WIND & FIRE , Disco Inferno - THE TRAMPS ,
I gotta Keep Dancin' - CARRIE LUCAS ,
Zodiacs - ROBERTA KELLY ,
Let's Be Young Tonight - JERMAINE JACKSON ,
Native New Yorker - ODYSSEY ,
Ma Baker - BONEY M .
1978
To był najznakomitszy rok ery disco !!! Wielki przebój ma ponownie Gloria Gaynor - piosenka nazywa się ' I Will Survive ' . Chaka Khan po odejściu od zespołu Rufus nagrała swój pierwszy przebój ' I'm Every Woman ' . Na ekranach kin pojawia się drugi po ' Saturday Night Fever ' film disco , a mianowicie ' Thank God It's Friday ' . Wielkim hitem z tego filmu okazała się piosenka Donny Summer - ' Last Dance ' . Dominujące tego roku disco hiciory to :
Hot Shot - KAREN YOUNG ,
Keep On Jumpin - MUSIQUE ,
Le Freak - CHIC ( pierwotnie nagranie miało nosić tytuł ' Fuck Of ' ) ,
MacArthur Park - DONNA SUMMER ,
More Than A Woman - TAVARES ,
Souvenirs - VOYAGE ,
Got To Be Real - CHERYL LYNN ,
Shake Your Grove Thing - PEACHES & HERB ,
Shame - EVELYN CHAMPAGNE KING ,
Blame It On The Boogie - JACKSONS ,
Get Off - FOXY ,
Let's All Chant - MICHAEL ZAGER BAND .
1979
Kolejny fantastyczny rok sukcesów disco . Pojawiają się ( jak się potem okazało ) gwiazdy jednego , ale jakże ogromnego przeboju : ANITA WARD - Ring My Bell , ALICIA BRIDGES - I Love The Nightlife , CHARO - Dance A Little Bit Closer , LAURA TAYLOR - Dancin' In My Feet .
Donna Summer ma w tym roku aż 5 hitów na topie , jednym z nich jest piosenka ' Hot Stuff ' . 16 letnia France Joli ma przebój zatytułowany ' Come To Me ' . Kilka wspaniałych duetów nagrywa nie mniej wspaniałe przeboje : Donna Summer i Barbara Stereisand ' No More Tears ( enough is enough ) , Rick James i Teena Marie - I'm a Sucker For Your Love , Earth Wind & fire oraz The Emotions - Boogie Wonderland . Bernard Edwards i Nile Rogers z grupy Chic zostają wziętymi i sławnymi producentami nagrań innych wykonawców . Produkują między innymi przeboje Sister Sledge - We're Family oraz Sheila B. Devotion - Spacer .
W 1979 roku narodziła się też oficjalnie muzyka Rap . Zespół Sugarhill Gang wydał singla ' Rapper's Delight ' . Pod koniec roku Lipps Inc. podbił świat przebojem ' Funkytown ' . W 1979 roku duży sukces odniosły też przeboje :
Boogie Woogie Dancin' Shoes - CLAUDIA BARRY ,
Hot Stuff oraz Bad Girls - DONNA SUMMER ,
He's The Greatest Dancer - SISTER SLEDGE ,
The Boss - DIANA ROSS .
1980
Irene Carra zdobywa szczyty list przebojów nagraniem ' Fame ' . Kool & The Gang zaprezentowali swój nowy mega hit ' Celebration ' . Nile Rogers i Bernard Edwards natomiast wyprodukowali dwa wielkie przeboje Diany Ross - ' I'm Coming Out ' i ' Upside Down ' . Na szczytach list przebojów znaleźli się też :
S.O.S BAND - Take Your Time ,
SHARON REDD - Can You Handle It ,
VOYAGE - I Love You Dancer ,
EARTH WIND & FIRE - Let's groove ,
A TASTE OF HONEY - Resque Me .
1981
Pierwszy rok wyraźnego słabnięcia zainteresowania muzyką disco . Przeboje , których sukces był zauważalny to : KOOL & THE GANG - Get Down On It , ODYSSEY - Going Back To My Roots , BB&Q; BAND - On The Beat .
1982
Fachowcy określają ten rok jako ostatni z fantastycznej ery disco . Było jeszcze kilka znakomitych przebojów , ale dało się odczuć początek końca - niestety !!! Na listach przebojów zagościli :
EVELYN CHAMPAGNE KING - Love Come Down ,
INDEEP - Last Night The DJ Saved My Life ,
PATRICE RUSHEN - Forget Me Nots ,
Whispers - It's A Love Thing ,
RITCHIE FAMILY - I'll Do My Best For You Baby ,
GALAXY - Dancin' Tight ,
DONNA SUMMER - Love Is Iin Control .
1983 - 1985
W tych latach wszyscy artyści disco próbowali jakoś przetrwać . Niektórzy zupełnie niepotrzebnie próbowali zmienić nieco styl wykonywanej muzyki . Wielu artystów disco w tym to właśnie okresie zniknęło bezpowrotnie z rynku .
LATA '90 W latach '90 kilku z największych artystów ery disco ciągle utrzymywało się na powierzchni . Donna Summer dużo koncertowała . Podobnie Bee Gees , Kool & The Gang , Boney M , Gloria Gaynor , Earth Wind & Fire . Tak naprawdę disco nie zaginęło bezpowrotnie . Wiele starych hitów jest dzisiaj przerabianych przez tzw. Deejayów Gwiazdorów . Jest to dowód na to , że era disco była jednym z najbardziej twórczych okresów w historii przemysłu muzycznego i nagraniowego .

Disco
Style żródłowe:	Philadelphia soul, funk ,psychedelic soul ,pop
żródła kulturowe:	póżne lata 60-te-początek lat 70-tych, Filadelfia,Nowy Jork
Typowe instrumenty :	-
Okres popularności:	lata 70-te w USA,Europa
Pochodne formy:	Europop,dance-pop,house,post-disco,post-punk,hip-hop,new wave,synth-pop,acid jazz
Subgenres
Italo disco,Cosmic disco,Eurodisco,Space disco,Hi-NRG,Disco polo,Nu-disco

Alton McClain and Destiny

Alton McClain and Destiny to amerykański zespół disco girlsband z
Los Angeles w Kalifornii. Powstał w 1978 roku. W jego skład wchodziły McClain, Delores Marie „D'Marie” Warren i Robyrda Stiger. Podpisały kontrakt z wytwórnią Polydor Records w tym samym roku, w którym powstały, a Frank Wilson wyprodukował ich debiutancki set. Album został wydany jako album o tym samym tytule na początku 1979 roku, ale kilka miesięcy później został ponownie wydany pod tytułem „It Must Be Love”. Tytułowy utwór został wydany jako singiel i znalazł się na listach przebojów, ale drugi album nie sprzedał się dobrze.

Zespół rozstał się niecały rok po premierze, a w 1981 roku rozpadł się. McClain później poślubiła producenta Skipa Scarborougha i kontynuowała pracę w branży muzycznej. Alton McClain kontynuowała nagrywanie jako wokalistka gospel, wydając albumy „God's Woman” w 1995 roku i „Renaissance” w 2005 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It Must Be Love/Taking My Love For Granted	Alton McClain and Destiny	04.1979	-	32[12]	Polydor 14 532	[written by J. Footman, J. Wieder][produced by Frank Wilson][10[20].R&B; Chart][25[10].Hot Disco/Dance;Polydor 074 12"]
Crazy Love/God Said, "Love Ye One Another"	Alton McClain and Destiny	07.1979	-	-	Polydor 14 574	[written by J. Footman, T. McFaddin][produced by Frank Wilson][69[6].R&B; Chart]
Hang On In There Baby	Alton And Johnny	02.1980	-	-	Polydor 2050	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][73[3].R&B; Chart]
I Don't Want To Be With Nobody Else/Thank Heaven For You	Alton McClain and Destiny	04.1980	-	-	Polydor 2073	[written by Robert R. Barnes, Harry Bowens, Jervonny Collier, Marty Sharon][produced by Frank E. Wilson, John Footman][76[4].R&B; Chart]
My Destiny/We're Gonna Make It	Alton McClain and Destiny	05.1980	-	-	Polydor 2164	[written by A. McClain, S. Scarborough][produced by S. Scarborough][81[5].R&B; Chart][93[3].Hot Disco/Dance;Polydor 2164 7"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Alton McClain and Destiny	Alton McClain and Destiny	03.1979	-	88[16]	Polydor 6163	[produced by Frank Wilson]

101 Strings

101 Strings Orchestra była marką odnoszącej duże sukcesy orkiestry symfonicznej,
której dyskografia przekroczyła 150 albumów, a twórczy okres istnienia, rozpoczynający się w 1957 roku, wynosił około 30 lat. 101 Strings charakteryzowało się charakterystycznym brzmieniem, skupiając się na melodii i luźnym klimacie, najczęściej z udziałem instrumentów smyczkowych. Płyty LP wyróżniały się hasłem „The Sound of Magnificence”, logo w kształcie kłębiastej chmury oraz zdjęciem orkiestry w sepii. Orkiestra 101 Strings składała się ze 124 instrumentów smyczkowych, a dyrygował nią Wilhelm Stephan. Słynne oficjalne zdjęcie orkiestry zostało zrobione w Musikhalle w Hamburgu.

Potentat wytwórni płytowych David L. Miller zyskał sławę, wydając pierwsze płyty Billa Haleya & His Comets w latach 1952–1953 we własnej wytwórni w Essex (następnie Trans-World, a następnie Somerset Records). W tej roli Miller odegrał rolę w powstaniu rock and rolla. Wraz z rozwojem muzyki easy listening (wśród jej przedstawicieli znaleźli się Mantovani i Jackie Gleason Presents), Miller zlecił wykonanie własnych aranżacji popularnych standardów Orchester des Nordwestdeutschen Rundfunks Hamburg (Północno-Zachodnioniemieckiej Orkiestrze Radiowej w Hamburgu) pod dyrekcją Wilhelma Stephana.

Pierwsze trzy albumy 101 Strings ukazały się w listopadzie 1957 roku, a dwanaście kolejnych tytułów ukazało się w 1958 roku (wiele z nich zawierało materiał z recyklingu z wcześniejszych albumów przypisywanych New World Orchestra, Rio Carnival Orchestra i innym orkiestrom muzyki rozrywkowej). Płyty te były tłoczone w zakładach Millera i dystrybuowane za pośrednictwem jego własnych kanałów dystrybucji (takich jak sklepy spożywcze). Głównymi aranżerami Millera byli Monty Kelly, Joseph Francis Kuhn i Robert Lowden. Wszyscy trzej okazali się mistrzami w pisaniu oryginalnych kompozycji, stylistycznie spójnych zarówno ze współczesnymi przebojami, jak i ze sobą nawzajem. Miller umieścił je na albumach 101 Strings, aby zapewnić sobie dodatkowe dochody z wydawnictw. Najwcześniejszymi sukcesami Kelly'ego były latynoskie i hiszpańskie dzienniki podróżnicze (takie jak seria „Soul of Spain”), choć po brytyjskiej inwazji stał się specjalistą 101 Strings od „Now Sound”. Kuhn skoncentrował się na radiowych utworach w orkiestrowym stylu „Pops” („Blues Pizzicato” itp.), które zapewniły Somersetowi początkowy katalog oryginalnych utworów.

Lowden komponował ballady lounge (takie jak „Blue Twilight”). Dorobek orkiestry z początku lat 60-tych, w tym nagrania pod szyldami Cinema Sound Stage Orchestra i Zero Zero Seven Band, był reedytowany w ciągu następnych dwudziestu lat. W 1964 roku Miller sprzedał franczyzę Alowi Shermanowi, odnoszącemu sukcesy dystrybutorowi płyt, który zmienił nazwę wytwórni na Alshire (z siedzibą w Los Angeles) i przeniósł nagrania do Londynu. Sherman zatrudnił Millera jako partnera do nadzorowania produkcji i A&R. Era Alshire charakteryzuje się masową ekspansją produktu, próbami wejścia na młodsze rynki, a począwszy od 1969 roku, ostateczną stagnacją (chociaż późniejsze dzieła Lesa Baxtera i Nelsona Riddle'a zostały wydane pod szyldem 101 Strings w latach 70-tych).

Od 1974 roku produkcja spadła. Hołd dla Johna Lennona (złożony z wcześniejszego materiału poświęconego Beatlesom -101 Strings grają hity napisane przez The Beatles) w styczniu 1981 roku był ostatnim dziełem 101 Strings.

Wiele albumów 101 Strings to po prostu orkiestrowe wersje popowych hitów i melodii z musicali, chociaż wczesny materiał Somerset zawiera wiele przykładów gatunków egzotycznych i lounge. „East of Suez” (1959), „In a Hawaiian Paradise” (1960) i „Songs of the Seasons in Japan” (1964) to trzy takie albumy. Albumy „101 Strings Play the Blues” (1958) i „Back Beat Symphony” były wczesnymi eksperymentami w hybrydyzacji symfonii i popu, a „Fly Me to the Moon” (1961) zawiera pięć oryginalnych utworów w klimacie noir.

Wśród wydawnictw Alshire znajdują się albumy z serii „Now Sound”, takie jak „The Sounds and Songs of the Jet Set” (1965), „Sounds of Today” (1967) i „Astro-Sounds from Beyond the Year 2000” (1969), z których ostatni był często samplowany przez artystów muzyki elektronicznej lat 90-tych i 2000.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gypsy Campfires	101 Strings	09.1959	9[6]	-	Pye Golden Guinea GGL 0009	-]
The Soul of Spain	101 Strings	03.1960	17[1]	-	Pye Golden Guinea GGL 0017	-
Ferde Grofe's Grand Canyon Suite	101 Strings	04.1960	10[1]	-	Pye Golden Guinea GGL 0048	-
Down Drury Lane to Memory Lane	101 Strings	08.1960	1[5][21]	-	Pye Golden Guinea GGL 0061	-
Morning Noon and Night	101 Strings	10.1983	32[5]	-	Ronco RTL 2094	-
Morning Has Broken	101 Strings	12.1988	88[2]	-	Telstar STAR 2337	-

Rooster

Rooster to angielski zespół rockowy (hard i indie) z Eastbourne.
Założony pod koniec 2003 roku, zespół tworzyli były wokalista 50.Grind, Nick Atkinson, a także gitarzysta Luke Potashnick, basista Ben Smyth i perkusista Dave Neale. Podpisując kontrakt z wytwórnią Sony Brightside Recordings, zespół wydał w 2005 roku swój debiutancki album „Rooster”, który osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Drugi album zespołu, „Circles and Satellites”, ukazał się w 2006 roku, a zespół rozpadł się w 2007 roku.

Po rozpadzie poprzedniego zespołu 50.Grind, wokalista Nick Atkinson założył Rooster z przyjacielem z dzieciństwa, Lukiem Potashnickiem, który studiował z nim na gitarze w Eastbourne College. Para zaczęła pisać piosenki razem, zanim pod koniec 2003 roku zaangażowała perkusistę Dave'a Neale'a (który wcześniej koncertował z Potashnickiem), a następnie basistę Bena Smytha (po ogłoszeniu tej roli w prasie muzycznej), aby uzupełnić skład zespołu.Nazwę Rooster wybrano na cześć konia, na którego Atkinson wygrał 250 funtów w zakładzie. Rooster podpisał kontrakt z wytwórnią Sony BMG Brightside Recordings należącą do Hugh Goldsmitha i nagrał swój debiutancki album z producentami takimi jak Steve Robson, Pete Woodroffe i Charlie Grant.

Zespół wydał swój pierwszy singiel „Come Get Some” 11 października 2004 roku, który osiągnął 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Również w 2004 roku grupa jako pierwsza transmitowała występ na żywo za pośrednictwem sieci telefonii komórkowej 3G. 10 stycznia 2005 roku ukazał się album „Staring at the Sun”, który osiągnął 5. miejsce na brytyjskiej liście przebojów]. Dwa tygodnie po „Staring at the Sun”, 24 stycznia 2005 roku, ukazał się debiutancki album Rooster o tym samym tytule. Album osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, za „Push the Button” The Chemical Brothers i „Hot Fuss” The Killers, a do lipca 2006 roku sprzedał się w ponad 500 000 egzemplarzy, z czego około połowa w Wielkiej Brytanii.

„You're So Right for Me” i „Deep and Meaningless” zostały wydane jako dwa ostatnie single z albumu, osiągając odpowiednio 14. i 29. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Rooster odbył trasę koncertową promującą album, grając podobno ponad 150 koncertów w 2005 roku

Po promocji debiutanckiego albumu o tym samym tytule, Rooster nagrał kolejny z producentem Mattem Wallace'em w Los Angeles w Kalifornii. Powstały w rezultacie album, Circles and Satellites, został pierwotnie wydany w Japonii w czerwcu 2006 roku, gdzie dotarł do pierwszej dziesiątki listy przebojów Oricon Albums Chart. Główny singiel z albumu, „Home”, ukazał się w lipcu i osiągnął 33. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Premiera Circles and Satellites została następnie opóźniona, po planowanej premierze 24 lipca, a ostatecznie ukazała się w Wielkiej Brytanii 2 października. Album osiągnął 192. miejsce na liście.

Zespół intensywnie koncertował, promując album, a stałym supportom GetAmped towarzyszyli na każdym koncercie lokalni artyści nominowani przez fanów. Utwór „Good to Be Here”, który znalazł się również na ścieżce dźwiękowej do filmu „Stormbreaker”, został wydany jako drugi singiel z albumu, ale nie znalazł się na listach przebojów. W 2007 roku Rooster ogłosił na swoim profilu na MySpace rozpad grupy.Od czasu rozwiązania zespołu Atkinson grał w zespole The Ya Ya Boys i pisał piosenki dla takich artystów jak Boyzone i Gabrielle Aplin, natomiast Potashnick dołączył do The Temperance Movement i występował z takimi artystami jak Olly Murs i One Direction.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Come Get Some	Rooster	10.2004	7[8]	-	Brightside 82876652382	[written by Nick Atkinson ,Charlie Grant, Peter Woodroffe][produced by Peter Woodroffe ,Charlie Grant]
Staring at the Sun	Rooster	01.2005	5[11]	-	Brightside 82876670952	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick ,Steve Robson][produced by Steve Robson]
You're So Right for Me	Rooster	05.2005	14[4]	-	Brightside 82876689582	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick, Chris Griffiths ,Tony Griffiths][produced by Chris Griffiths, Tony Griffiths, Mark Wallis ,David Ruffy]
Deep and Meaningless	Rooster	07.2005	29[3]	-	Brightside 82876708392	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick, Espen Lind, Amund Bjørklund][produced by Steve Robson]
Home	Rooster	07.2006	33[3]	-	Brightside 82876862852	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick, Ben Smyth, Dave Neale, Chris Griffiths, Tony Griffiths][produced by Matt Wallace]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rooster	Rooster	02.2005	3[22]	-	Brightside 82876676352	[produced by Steve Robson,Pete Woodroffe,Charlie Grant,Mark Wallis,David Ruffy,Chris Griffiths,Tony Griffiths]
Circles and Satellites	Rooster	10.2006	192[1]	-	Brightside 82876862862	[produced by Steve Robson,Matt Wallace ]

wtorek, 20 stycznia 2026

People Records

People Records, najbardziej udana i płodna wytwórnia Jamesa Browna,
została założona w 1971 roku. Podobnie jak jej poprzednicy, People wydawała nagrania artystów związanych z James Brown Revue, takich jak Lyn Collins, Bobby Byrd, Sweet Charles i J.B.'s. Nagrywała również z muzykami, którzy nie występowali regularnie z Brownem. Sam Brown występował w rolach drugoplanowych na wielu wydawnictwach People, grając na organach lub udzielając się jako wokalista wspierający.

People, początkowo dystrybuowany przez King, został przejęty przez Polydor 1 lipca 1971 roku, kiedy Brown podpisał kontrakt z tą wytwórnią. W przeciwieństwie do poprzednich wytwórni Browna, People przez pewien czas odnosiła sukcesy komercyjne; wydała wiele singli na listach przebojów, w tym przebój R&B „Doing It to Death”, który zajął pierwsze miejsce na liście przebojów.

People ostatecznie upadło w 1976 roku, wraz z rozwiązaniem J.B.'s. Dorobek wytwórni został później umieszczony w antologii w serii trzech płyt CD wydanych przez Polydor, zatytułowanych „James Brown's Funky People”. Rok przed założeniem wytwórni Brown's People istniała inna wytwórnia People Records, założona i prowadzona przez byłego producenta Motown Records, Williama „Mickeya” Stevensona, ale nie była ona z nią powiązana.

               Single na listach przebojów:

ESCAPE-ISM,PART 1/ESCAPE-ISM,PART 2 James Brown 06.1971 35[6].US

HOT PANTS,PART 1 [(She Got to Use What She Got to Get What]/HOT PANTS,PARTS 2&3 James Brown 07.1971 15[11].US

Hawk Wolinski

David James „Hawk” Wolinski (ur. 13 maja 1948 r.) to amerykański klawiszowiec,
autor tekstów piosenek i producent muzyczny, najbardziej znany ze współpracy z funkowym zespołem Rufus i ich wokalistką Chaką Khan.

Urodzony 13 maja 1948 r. Wolinski dorastał w Chicago, a pod koniec lat 60-tych był klawiszowcem i wokalistą zespołu The Males oraz członkiem The Shadows of Knight i Bangor Flying Circus. Po rozpadzie tego ostatniego zespołu, pomógł w utworzeniu zespołu Madura, którego producentem był jego kolega z Chicago, James William Guercio. Guercio wykorzystał Madurę w swoim filmie z 1973 roku „Electra Glide in Blue”. W latach 60-tych Wolinski założył krótkotrwały zespół w Chicago o nazwie Electric Band. Regularnie występowali w klubie The Cellar.

Pod koniec lat 70-tych Wolinski dołączył do Rufusa jako klawiszowiec i autor tekstów. Współtworzył lub samodzielnie komponował ich utwory „Hollywood”, „Street Player” (nagrane później przez zespół Chicago współautora Danny'ego Seraphine'a), „Everlasting Love” (nie mylić z przebojem Roberta Knighta o tym samym tytule), „Do You Love What You Feel” oraz przebój z 1983 roku „Ain't Nobody”, który dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów R&B magazynu Billboard w USA.

Założył firmę producencką Street Sense Productions we współpracy z Dannym Seraphine'em. Wykorzystali domowe studio Seraphine'a do nagrania demówek. Podpisano umowę z Epic Records.[2] Wolinski współpracował z wieloma innymi artystami jako muzyk, autor tekstów piosenek i producent, w tym z Bee Gees, Glennem Freyem, Michaelem Jacksonem, Dannym Seraphine, Beverley Knight, Jeffreyem Osborne'em, Millions Like Us, Stephanie Mills i Minnie Riperton. Jest znany z komponowania pojedynczych utworów do ścieżek dźwiękowych do filmów, takich jak „Cobra”, „Wildcats and Beavis” i „Butt-Head Do America”. Zagrał również niewielkie role aktorskie w filmach „Electra Glide in Blue” oraz „Men at Work”, komedii z 1990 roku z Emilio Estevezem i Charliem Sheenem.

Kompozycje Davida Wolinski na listach przebojów

  [with   André Fischer]
04/1977 Hollywood Rufus 32.US 


[with   Dennis Belfield, Kevin Murphy]
08/1977vEverlasting Love Rufus 17.R&B Chart

[with  Daniel Seraphine,James Pankow]
02/1978 Little One Chicago 44.US

[with Danny Seraphine,Robert Lamm]
05/1978 Take Me Back to Chicago Chicago 63.UK


[with Richard Calhoun]
07/1978 Blue Love Rufus 105.US


[with Peter Cetera, Daniel Seraphine]
04/1979 Gone Long Gone / The Greatest Love on Earth Chicago 73.US

[solo]
10/1979 Do You Love What You Feel Rufus 30.US
11/1979 Any Love Rufus 102.US
07/1983 Ain't Nobody Rufus  22.US/6.UK
08/1984 The Medicine Song Stephanie Mills 65.US/29.UK
07/1994 Ain't Nobody (Loves Me Better) K.W.S. and Gwen Dickey 21.UK
07/1994 Ain't Nobody Jaki Graham  101.US/44.UK
10/1995 Ain't Nobody Diana King 94.US/13.UK
07/1997 Ain't Nobody The Course 8.UK
09/2013 Ain't Nobody Jasmine Thompson 32.UK
09/2015 Ain't Nobody (Loves Me Better) Felix Jaehn 2.UK


[with Danny Seraphine]
12/1979 Street Player Chicago 91.R&B Chart

[with   Jeffrey Osborne]
05/1982 I Really Don't Need No Light Jeffrey Osborne 39.US

[with  Micki Free,Howard Hewett]
02/1985 My Girl Loves Me/Mix to Remember Shalamar 106.US/45.UK


[with  Yo-Yo, Del, George Clinton & Philippe Wynn]
08/1991 Ain't Nobody Better Yo-Yo 30.R&B Chart


[with  Kenny "Dope" Gonzalez, Daniel Seraphine]
03/1995 The Bomb! (These Sounds Fall into My Mind) The Bucketheads 49.US/5.UK

[with  James Todd Smith]
12/1996 Ain't Nobody LL Cool J 46.UK/1.UK


[with  Roderick Gammons, Sarah Morris, Mike Truman, Darren Wolff ]
06/1998 Secret Love Shah 69.UK

[with  Roderick Gammons, Steven Mcclintock, Tony Momrelle]
08/1998 Let Me Show You Tony Momrelle 67.UK


[with   Beverley Knight, Rod Gammons]
12/1999 Sista Sista Beverley Knight 31.UK

[with Andrew Roachford, Rod Gammons]
11/2000 From Now On Andrew Roachford 111.UK


[with  André Fischer, Anthony Robertson,
Shannon Sanders, India Arie Simpson]
09/2002 Little Things India.Arie 89.US/62.UK


[with  Ernest Dixon, Joe Budden, Joseph Cartagena,
Joe Thomas & Mark Curry]
03/2004 Not Your Average Joe Joe Budden 135.UK

[with Danny Seraphine, Stefano Bosco, Patrick Gonella
& A. C. Perez]
03/2009 I Know You Want Me (Calle Ocho) Pitbull 4.UK/2.US

[with  Paloma Stoecker, Andrew Stewart-Jones, Ryan Sutherland]
09/2011 Go Delilah   17.UK

Sun

Sun to zespół grający R&B, soul, disco i funk, założony w połowie lat 70-tych XX wieku
i intensywnie nagrywający dla wytwórni Capitol Records w latach 1976–1984. Zespół został założony przez Byrona Byrda w Dayton w stanie Ohio w 1976 roku. W jego skład wchodzili również Kym Yancey, Chris Jones (późniejszy członek Dayton), Gary King, John Wagner, Hollis Melson i Shawn Sandridge.

Zespół Sun został założony przez Byrona Byrda wraz z innymi członkami jego poprzedniego zespołu, Over Night Low. Zrozumieli, że potrzebują silniejszej koncepcji zespołu, gdy pewnego wieczoru, po występie w Ohio Theatre w Columbus, skontaktował się z nimi producent muzyczny Beau Ray Fleming. Beau początkowo zaproponował nazwę „Celestial Sun”, ale ostatecznie skrócili ją do samego „Sun”, a Byrd stwierdził, że inspiracją było „powszechnie akceptowany symbol energii”. Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Capitol przez Larkina Arnolda, Sun stanął przed natychmiastowym problemem: niekompletnym zespołem. Brakowało sekcji rytmicznej, więc Byron Byrd zwerbował Rogera Troutmana i Lestera Troutmana (z Zapp) i zapłacił im za wykonanie kilku sesji studyjnych, aby mógł dokończyć album.

Lester nagrał ścieżki perkusji z Rogerem na basie, a następnie Roger nałożył na gitarę do czterech utworów na albumie, w tym do „Live On, Dream On”. To właśnie w „Wanna Make Love (Come Flick My BIC)” Roger wykorzystał swoje charakterystyczne zdobienia w talk-boxie. Jako pierwszy singiel z debiutanckiego albumu „Live On, Dream On” (1976), „Wanna Make Love” stał się pierwszym hitem Sun, osiągając 31. miejsce na liście przebojów R&B magazynu Billboard.

Wraz z wydaniem drugiego albumu, Sun Power (wydanego na pomarańczowym winylu w 1977 roku), Sun powiększył się do dziesięcioosobowego składu multiinstrumentalistów i wokalistów, w którego skład wchodzili Byron Byrd, John Hampton Wagner, Christopher D. Jones, Hollis Melson, Dean Hummons, Kym Yancey, Shawn Sandridge, Bruce Hastell, Gary King i Ernie Knisley. Album zawierał również utwory „Conscience” i „Time Is Passing” (samplowane przez wielu raperów, w tym Dr. Dre), a także instrumentalny utwór „We’re So Hot”, który był wykorzystywany w transmisjach sportowych. Sun zlecił pracownikom NASA wykonanie animacji okładki piątego albumu, Sun Over The Universe (1980).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wanna Make Love (Come Flick My Bic)/Love Is Never Sure	Sun	09.1976	-	76[6]	Capitol 4254	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][31[5].R&B; Chart]
Boogie Bopper/The Show Is Over	Sun	02.1977	-	-	Capitol 4382	[written by J.H. Wagner, D. Hummons][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][50[9].R&B; Chart]
Dance (Do What You Wanna Do)/I Had A Choice	Sun	03.1978	-	-	Capitol 4538	[written by Keith Cheatham][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][92[3].R&B; Chart]
Sun Is Here/Long Drawn Out Thang (Instrumental)	Sun	06.1978	-	-	Capitol 4587	[written by Byrd, Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][18[16].R&B; Chart]
Radiation Level	Sun	05.1979	-	-	Capitol 4713	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][25[19].R&B; Chart]
Pure Fire/Deep Rooted Feeling (Stand Up)	Sun	10.1979	-	-	Capitol 4780	[written by Kym Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][67[7].R&B; Chart]
Space Ranger (Majic's In The Air)	Sun	06.1980	-	-	Capitol 4873	[written by B. Byrd, K. Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][56[8].R&B; Chart]
Reaction Satisfaction (Jam Ya'll: Funk It Up)/It Seems So Hard	Sun	04.1981	-	-	Capitol 4981	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][57[9].R&B; Chart][87[2].Hot Disco/Dance;Capitol 4981 7"]
Slamm Dunk The Ffunk!/I Wanna Be With You	Sun	03.1982	-	-	Capitol 5092	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][81[4].R&B; Chart]
Legs (Bring The Wolf Out Of Me)/True Love	Sun	07.1984	-	-	Air City 501	[written by Byron Byrd][produced by Byron M. Byrd][89[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sunburn	Sun	05.1978	-	69[22]	Capitol 11 723	[produced by Byron Byrd & Beau Ray Fleming]
Destination Sun	Sun	07.1979	-	85[10]	Capitol 11 941	[produced by Byron Byrd & Beau Ray Fleming]

Dayton

Dayton był zespołem funkowym grającym post-disco, założonym w Dayton
w stanie Ohio przez Chrisa Jonesa (trąbka, instrumenty klawiszowe, wokal) z zespołu Sun oraz Shawna Sandridge'a (gitara, wokal) z Over Night Low. Skład uzupełnili Derrick Armstrong (wokal), Kevin Hurt (perkusja, instrumenty perkusyjne), Jenny Douglas (wokal) i Rachel Beavers (wokal). Były członek Sun, Dean Hummons, grał na instrumentach klawiszowych na dwóch pierwszych albumach Dayton.

Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Liberty Records w 1980 roku i wydał swój debiutancki album o tym samym tytule, na którym znalazł się utwór „Eyes on You”. Dayton koncertował z Ashford & Simpson, Quincy Jonesem i Stephanie Mills. W 1981 roku nagrali drugi album Liberty, „Cutie Pie”. Wśród gości znaleźli się James „Diamond” Williams, Keith Harrison, Clarence „Chet” Willis, Billy Beck, Wes Boatman i Vincent Andrews.

W 1982 roku grupa przeszła do wytwórni Capitol Records i wydała udany album „Hot Fun”. Na płycie znalazł się utwór „Krackity-Krack” z gościnnym udziałem Bootsy'ego Collinsa oraz ich przebojowa wersja coveru utworu Sly Stone'a „Hot Fun in the Summertime”.Dayton wprowadził Rahni Harris jako wokalistkę i klawiszowca na swój czwarty album „Feel the Music” z 1983 roku, na którym znalazł się utwór „The Sound of Music”. „The Sound of Music”, nagrany przez Capitol (CL318) Records, był ich najbardziej znanym utworem w Wielkiej Brytanii, gdzie pod koniec 1983 roku osiągnął 75. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

Stał się bardzo popularny w klubach nocnych w całej Wielkiej Brytanii. Utwór „Love You Anyway” został wyprodukowany przez Rogera Troutmana z Zapp. Harris odpowiadał za większość tekstów i produkcji. Swój ostatni album „This Time” wydali w 1985 roku, również wyprodukowany przez Harrisa. Singiel „You Should Be Dancin'” pochodził z tego albumu (ostatni utwór na stronie 2), ale nie znalazł się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Album nie dorównał ich poprzednim dokonaniom i oznaczał koniec Dayton.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cutie Pie/Wanna Be Your Man	Dayton	07.1981	-	-	Liberty 1414	[written by S. Sandridge, C. Jones, D. Hummons][produced by David Shawn Sandridge][62[7].R&B; Chart]
Hot Fun In The Summertime	Dayton	07.1982	-	58[7]	Liberty 1468	[written by Sylvester Stewart][produced by Rahni P. Harris Jr][17[15].R&B; Chart]
It Must Be Love/Conversation	Dayton	10.1983	-	-	Capitol 5269	[written by R. Harris II, D. Sandridge][produced by Rahni P. Harris Jr.][54[8].R&B; Chart]
The Sound Of Music/Fast Lane	Dayton	03.1984	75[10]	-	Capitol 5327	[written by R. Harris II][produced by Rahni P. Harris Jr.][69[7].R&B; Chart]
This Time/Fast Lane	Dayton	08.1985	-	-	Capitol 5487	[written by R. Harris Jr., Z. Harris][produced by Rahni P. Harris Jr.][81[6].R&B; Chart]

poniedziałek, 19 stycznia 2026

Zapp

Jeden z najbardziej niedocenianych zespołów funkowych lat 80-tych, Zapp zrewolucjonizował
komputerowy pop electro swoimi charakterystycznymi wokoderami i pulsującymi rytmami, naśladując przyziemną stronę Prince'a i Cameo, z liderem Rogerem Troutmanem, który był więcej niż skuteczny w dopracowanej produkcji. Zespół rodzinny, z braćmi Rogerem, Lesterem, Larrym i Tonym Troutmanem, dorastał w Hamilton w stanie Ohio, pod wpływem lokalnych bohaterów, Ohio Players, a także Parliament i innych zespołów funkowych.

Tony był pierwszym, który zaczął nagrywać, wydając mało znany singiel dla Gram-O-Phon Records, „I Truly Love You”, który w 1976 roku podbił listy przebojów R&B. Dołączyli do niego bracia (z Rogerem na wokalu i gitarze, Lesterem na perkusji, Larrym na perkusji i samym basistą), a grupa, nazwana Zapp, grała na Środkowym Zachodzie i stopniowo powiększała się o wokalistów wspierających (Bobby'ego Glovera, Jannettę Boyce), klawiszowców (Grega Jacksona, Shermana Fleetwooda) oraz sekcję dętą (Eddiego Barbera, Jerome'a Derricksona, Mike'a Warrena).

Zapp szybko zyskał uznanie fanów, a sam Bootsy Collins został zatrudniony do pracy z zespołem nad ich debiutanckim albumem. Wydany w 1980 roku, Zapp trafił do pierwszej dwudziestki list przebojów dzięki singlowi „More Bounce to the Ounce”. W następnym roku Roger pracował nad albumem Funkadelic „The Electric Spanking of War Babies” i wydał swój solowy debiutancki album „The Many Facets of Roger”. Jego specjalny cover utworu „I Heard It Through the Grapevine”, wzbogacony o wokoder talk-box, zapewnił albumowi status złotej płyty (podobnie jak Zapp). Zapp II ukazał się w 1982 roku i okazał się równie popularny, co pierwszy singiel grupy, w tym jedyny singiel Zapp, który zajął pierwsze miejsce w gatunku R&B, „Dance Floor”.

Zapp III ledwo znalazł się w Top 40 po premierze w 1983 roku, a drugi solowy album Rogera, „The Saga Continues”, również okazał się rozczarowaniem, choć jego cover „Midnight Hour” zawierał utwór Mighty Clouds of Joy. Zespół New Zapp IV U radził sobie nieco lepiej po wydaniu pod koniec 1985 roku (dzięki singlowi „Computer Love”), ale w 1987 roku trzeci solowy album Rogera, „Unlimited!”, zawierał największy jak dotąd hit grupy, „I Want to Be Your Man”, który znalazł się na szczycie list przebojów R&B i na trzecim miejscu listy przebojów pop.

Chociaż Roger i/lub Zapp często pojawiali się na listach przebojów R&B przez resztę lat 80-tych, zespół skutecznie zaprzestał nagrywania, wydając w 1991 roku płytę Rogera „Bridge the Gap”. Roger kontynuował produkcję i współpracę z innymi artystami, a to właśnie jego talk-box uświetnił singiel Dr. Dre i 2Paca „California Love” z 1996 roku, który znalazł się na liście Top Ten. Kolekcja Rogera i Zappa z 1993 roku „All the Greatest Hits” sprzedała się dobrze, zapewniając zespołowi pierwszą platynową płytę. Historia Zapp zakończyła się tragicznie 25 kwietnia 1999 r., kiedy Roger został zastrzelony przez Larry'ego, który następnie oddał strzał w swoim kierunku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
More Bounce To The Ounce, Part I/More Bounce To The Ounce, Part II	Zapp	10.1980	-	86[7]	Warner Bros. 49 534	[written by Roger Troutman][produced by Roger Troutman, Bootsy][2[24].R&B; Chart]
Be Alright - Part I/Be Alright - Part II	Zapp	12.1980	-	-	Warner Bros. 49 623	[written by Roger Troutman][produced by Roger Troutman, Bootsy][26[15].R&B; Chart]
I Heard It Through The Grapevine (Part I)/I Heard It Through The Grapevine (Part II)	Roger	11.1981	-	79[7]	Warner Bros. 49 786	[written by Norman Whitfield, Barrett Strong][produced by Roger Troutman ][1[2][23].R&B; Chart]
Do It Roger/Blue (A Tribute To The Blues)	Roger	12.1981	-	-	Warner Bros. 49 883	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman][24[14].R&B; Chart]
Dance Floor (Part I)/Dance Floor (Part II)	Zapp	07.1982	-	101[6]	Warner Bros. 29 961	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman][1[2][16].R&B; Chart]
Doo Wa Ditty (Blow That Thing)/Come On	Zapp	11.1982	-	103[7]	Warner Bros. 29 891	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman][10[14].R&B; Chart]
I Can Make You Dance (Part 1)/I Can Make You Dance (Part 2)	Zapp	07.1983	-	102[4]	Warner Bros. 29 553	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Roger Troutman, Zapp Troutman, Billy Beck][4[15].R&B; Chart]
Heartbreaker (Part I)/Heartbreaker (Part II)	Zapp	10.1983	-	107[2]	Warner Bros. 29 462	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman, Zapp Troutman][15[15].R&B; Chart]
Spend My Whole Life/Play Some Blues	Zapp	01.1984	-	-	Warner Bros. 29 380	[written by Larry Troutman, Roger Troutman, Billy Beck][produced by Roger Troutman][77[5].R&B; Chart]
In The Mix/Bucket Of Blood	Roger	05.1984	-	-	Warner Bros. 29 271	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Roger Troutman][10[15].R&B; Chart]
Midnight Hour - Part I/Midnight Hour - Part II	Roger Featuring The Mighty Clouds Of Joy	07.1984	-	-	Warner Bros. 29 231	[written by Wilson Pickett, Stephen Cropper][produced by Roger Troutman][34[10].R&B; Chart]
Girl, Cut It Out/So Ruff, So Tuff	Roger (Featuring Shirley Murdock)	01.1985	-	-	Warner Bros. 29 123	[written by Larry Troutman, Roger Troutman ][produced by Roger Troutman][79[4].R&B; Chart]
It Doesn't Really Matter/Make Me Feel Good	Zapp	10.1985	57[7]	-	Warner Bros. 28 879	[written by Roger Troutman, Zapp Troutman][produced by Roger Troutman][41[9].R&B; Chart]
Computer Love Part I/Computer Love Part II	Zapp	01.1986	64[3]	-	Warner Bros. 28 806	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman][8[18].R&B; Chart]
Itchin' For Your Twitchin'	Zapp	05.1986	-	-	Warner Bros. 28 719	[written by Zapp Troutman][produced by Roger Troutman][81[3].R&B; Chart]
Computer Love (Part 1)/It Doesn't Really Matter	Zapp	08.1986	78[4]	-	Warner Bros. W 8604 [UK]	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman]
I Want To Be Your Man/I Really Want To Be Your Man	Roger	10.1987	-	-	Reprise 28 229	[written by Larry Troutman][produced by Roger Troutman][1[1][19].R&B; Chart]
Thrill Seekers/Composition To Commemorate (May 30,1918)	Roger	02.1988	-	-	Reprise 27 982	[written by Roger Troutman, Zapp Troutman][produced by Roger Troutman][27[10].R&B; Chart]
Boom! There She Was	Scritti Politti Featuring Roger	06.1988	-	53[11]	Warner 27 976	[written by Green Gartside, David Gamson][produced by Green Gartside, David Gamson][94[2].R&B; Chart]
Ooh Baby Baby	Zapp	09.1989	-	-	Reprise 22 849	[written by Warren Moore, William Robinson ][produced by Roger Troutman][18[12].R&B; Chart]
(Everybody) Get Up	Zapp & Roger	10.1991	-	-	Reprise 19 124	[19[15].R&B; Chart]
Take Me Back	Roger	02.1992	-	-	Reprise 19 062	[written by Roger Troutman][produced by Roger Troutman][37[10].R&B; Chart]
Mega Medley	Zapp & Roger	08.1993	-	54[15]	Reprise 18 420	[written by Larry Troutman, Roger Troutman, Barrett Strong, Norman Whitfield][produced by Roger Troutman, Zapp Troutman, Billy Beck, Bootsy][30[18].R&B; Chart]
Slow And Easy	Zapp & Roger	10.1993	-	43[20]	Reprise 18 315	[written by Larry Troutman, Roger Troutman, Shirley Murdock][produced by Roger Troutman][18[20].R&B; Chart]
Computer Love [remix]	Zapp & Roger Featuring Shirley Murdock And Charlie Wilson	04.1994	-	108[6]	Reprise 18 251	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Larry Troutman, Roger Troutman][65[10].R&B; Chart]
It's Your Body	Johnny Gill Feat. Roger Troutman	12.1996	-	43[19]	Motown 0462	[written by Johnny Gill][produced by Johnny Gill][19[20].R&B; Chart]
Living For The City	Roger And Zapp	02.1997	-	120[1]	Reprise 17 510	[written by Stevie Wonder][produced by Roger Troutman][57[14].R&B; Chart][#8 hit for Stevie Wonder in 1974]
Sweet Sexy Thing	Nu Flavor featuring Roger	04.1997	-	62[20]	Reprise 17 402	[written by A. Dacosta, J. Guillory, R. Luna][produced by Gary St. Clair][93[2].R&B; Chart]
Down For Yours	Nastyboy Klick Featuring Roger Troutman	08.1997	-	69[17]	Nastyboy 574748	[produced by L-Dog, M.C. Magic][58[12].R&B; Chart]
Computer Love [remix]	Zapp & Roger Featuring Shirley Murdock And Charlie Wilson	05.1999	-	-	Reprise 18 251	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Larry Troutman, Roger Troutman][88[2].R&B; Chart]
More Bounce To The Ounce / Computer Love	Zapp	08.2004	83[2]	-	Warner Bros 5046727820

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Zapp	Zapp	09.1980	-	19[19]	Warner 3463	[gold-US][produced by Roger Troutman, Bootsy Collins]
Zapp II	Zapp	08.1982	-	25[19]	Warner 23 583	[gold-US][produced by Roger Troutman, Zapp Troutman]
Zapp III	Zapp	09.1983	-	39[22]	Warner 23 875	[produced by Roger Troutman,Billy Beck]
The New Zapp IV U	Zapp	11.1985	-	110[26]	Warner 25 327	[gold-US][produced by Roger Troutman]
Zapp V	Zapp	10.1989	-	154[4]	Reprise 25 807	[produced by Roger Troutman]
All the Greatest Hits	Zapp	11.1993	-	39[29]	Reprise 45 143	[gold-US]

niedziela, 18 stycznia 2026

Steve Brookstein

Wokalista soulowy Steve Brookstein zdobył rekordowe sześć milionów głosów, wygrywając
inauguracyjną serię programu The X-Factor w 2004 roku i osiągając pierwsze miejsce na listach przebojów dzięki swoim debiutanckim wydawnictwom. Urodzony w południowym Londynie w 1968 roku, Brookstein odkrył swoje muzyczne ambicje w wieku 20 lat, po tym jak występ w lokalnym barze karaoke zainspirował go do kariery w branży. Stał się stałym bywalcem różnych klubów, śpiewając covery utworów Luthera Vandrossa, Ala Greena i George'a Bensona, a w 1996 roku podpisał kontrakt z wytwórnią MCA Records.

Jego pierwszy singiel, przeróbka utworu „Only You” Teddy'ego Pendergrassa, nie doczekał się premiery po zamknięciu wytwórni MCA, podobnie jak materiał, który napisał dla innych artystów w ramach umowy wydawniczej z nowojorską wytwórnią EMI. Po tych niepowodzeniach Brookstein wrócił do Londynu, ale po tym, jak poproszono go o supportowanie Dionne Warwick podczas jej trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii, w 2004 roku wziął udział w przesłuchaniach do pierwszej edycji programu Simona Cowella „The X-Factor”. Jego występy pomogły mu dotrzeć do finału, gdzie został ogłoszony pierwszym zwycięzcą programu.

Brookstein podpisał kontrakt z Sony BMG i osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów dzięki swojemu pierwszemu singlowi, coverowi utworu Phila Collinsa „Against All Odds”, oraz kolejnemu albumowi studyjnemu „Heart & Soul”. Osiem miesięcy później został porzucony przez swoją wytwórnię po konflikcie z byłym mentorem Cowellem na tle różnic twórczych i osobistych. W 2006 roku niezależnie wydał swój drugi album „40,000 Things”. Był również producentem debiutanckiego albumu żony Eileen Hunter, dołączył do obsady musicalu „Our House”, nagrodzonego nagrodą Olivier, oraz nagrał utwór z niemieckim duetem tanecznym Boogie Pimps.

W latach 2010. występował w klubach jazzowych, małych teatrach i na imprezach prywatnych. Jeśli chodzi o nagrania, nagrał swój trzeci album, sfinansowany przez fanów, „Forgotten Man”, który ukazał się w marcu 2014 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Against All Odds	Steve Brookstein	01.2005	1[1][10]	-	Syco Music 82876672732	[written by Phil Collins][produced by Steve Mac]
Fighting Butterflies	Steve Brookstein	10.2006	193[1]	-	Numunu CDNUMU 1P	[written by Livingstone Brown, Steve Brookstein][produced by Livingstone Brown]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heart and Soul	Steve Brookstein	05.2005	1[1][6]	-	Syco Music 82876691852	[gold-UK]
40,000 Things	Steve Brookstein	10.2006	165[1]	-	Numunu Records NUMUCD 1P	[produced by Livingstone Brown]