Jamelia

Zaczynając zaledwie w wieku 18 lat, wokalistka pop-R&B Jamelia
porwała brytyjskich fanów R&B, a po swoim drugim albumie „Thank You” stała się gwiazdą, zdobywając uznanie wielu fanów, a także krytyków w całej Europie. Liczne single na szczytach list przebojów oraz nominacje i nagrody muzyczne dorównywały sławie i popularności jej amerykańskich rówieśników, co pozwoliło wielu nazwać ją brytyjską Beyoncé. Być może poza jej bliskimi przyjaciółmi i rodziną, niewielu przypuszczałoby, że młoda nastolatka, która lubiła wygłupiać się śpiewając karaoke, może zostać popularną artystką. 

Jamelia, urodzona jako Jamelia Naila Davis 11 stycznia 1981 roku w Birmingham w Anglii, otrzymała swój pierwszy sprzęt karaoke w wieku 12 lat. Kilka lat później kuzynka Jamelii przesłała jedno z tych nagrań przedstawicielom Parlophone Records, a po tym, jak przedstawiciele wytwórni usłyszeli jej śpiew a cappella, podpisali z nią kontrakt w wieku 15 lat. Parlophone (spółka zależna EMI) cierpliwie przygotowywała ją do wydania pierwszego singla „So High” do 18. roku życia. Choć piosenka nie spotkała się z zainteresowaniem, to właśnie ona utorowała drogę kolejnym czterem jej hitom z debiutanckiego albumu „Dramat” z 2000 roku. Każdy z nich znalazł się na listach przebojów, a „Money” z udziałem artysty reggae Beenie Mana znalazł się w pierwszej piątce brytyjskich przebojów. Zdobywając pięć nominacji do nagrody MOBO (i jedną za najlepszy teledysk), było jasne, że Jamelia ma potencjał, by stać się gwiazdą R&B. 

Mimo to Jamelia musiała wycofać się z życia publicznego na dwa lata z powodu ciąży i opieki nad córeczką. W 2003 roku singiel „Bout” z udziałem amerykańskiej raperki Rah Digga ledwie zapowiadał powrót pięciokrotnie nominowanej do nagrody MOBO artystki, plasując się na samym dole brytyjskiej listy Top 40. Jednak kolejny singiel, „Superstar”, stał się międzynarodowym hitem. Dotarł do trzeciego miejsca na brytyjskich listach przebojów, był numerem jeden w Australii i Nowej Zelandii oraz zapewnił piosenkarce kolejne rzesze fanów w całej Europie. Wraz z ukazaniem się jej platynowego drugiego albumu, „Thank You”, kilka tygodni później, we wrześniu, sukces Jamelii dopiero się rozkręcał. 

W 2004 roku tytułowy utwór albumu, autobiograficzna piosenka o przemocy domowej, zadebiutował na drugim miejscu na brytyjskich listach przebojów i zdobył nagrodę MOBO dla najlepszego singla. W marcu 2004 roku, ze względu na ogromną popularność singli zespołu Thank You, Parlophone wznowiło album w zmienionej wersji, w której niektóre utwory zostały przearanżowane i dodano nowe utwory, w tym singiel „See It in a Boy's Eyes”, który znalazł się w pierwszej piątce list przebojów. Współautorem był Chris Martin, lider Coldplay i kolega z wytwórni. Wraz z wznowieniem i singlem Chrisa Martina, artystka wyruszyła tego lata w swoją pierwszą trasę koncertową jako główna gwiazda po Wielkiej Brytanii, co ugruntowało jej znakomitą passę w 2004 roku. 

Nowo zdobyta sława sprawiła, że ​​stała się coraz bardziej znana brytyjskiej opinii publicznej. Angażowała się w działalność charytatywną, zdobywała kontrakty promocyjne i została zaproszona przez brytyjską modelkę Naomi Campbell do współpracy z jej agencją modelek. Dlatego też, gdy w następnym roku urodziło się jej drugie dziecko, nie miała już chwili wytchnienia od rozgłosu aż do wydania swojego trzeciego albumu, Walk with Me, który ukazał się we wrześniu 2006 roku. Wykorzystując sample z rockowych zespołów, takich jak Stranglers i Depeche Mode, jej muzyka odeszła od jej grona fanów R&B, a zwróciła się bardziej w stronę popu/rocka. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Do	Jamelia	07.1999	36[2]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 21	[written by Jamelia Davis, D. De'Bourg, Colin Emmanuel][produced by Colin Emmanuel]
Money	Jamelia featuring Beenie Man	03.2000	5[11]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 27	[written by Jamelia Davis, Colin Emmanuel, Daniel de Bourg ,Moses Davies][produced by Colin Emmanuel]
Call Me/Big Girl	Jamelia	06.2000	11[7]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 28	[written by Jamelia][produced by Emmanuel]
Boy Next Door	Jamelia	10.2000	42[2]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 29	[written by Jamelia Davis, R. Bennett, T. Harris][produced by Rory Bennett]
Bout	Jamelia featuring Rah Digga	06.2003	37[3]	-	Parlophone CDRS 6597	[written by Bill Conti, Jamelia Davis, Colin Emmanuel][produced by Colin Emmanuel]
Superstar	Jamelia	09.2003	3[20]	-	Parlophone CDR 6615	[platinum-UK][written by Remee, Mich Hansen ,Joe Belmaati][produced by Cutfather & Joe]
Thank You	Jamelia	03.2004	2[15]	-	Parlophone CDR 6621	[silver-UK][written by Jamelia Davis, Carsten Schack, Peter Biker][produced by Soulshock, Peter Biker]
See It in a Boy's Eyes	Jamelia	07.2004	5[11]	-	Parlophone CDRS 6635	[written by Chris Martin, Jamelia Davis][produced by Cameron McVey, Matt Kent]
DJ/Stop	Jamelia	11.2004	9[14]	-	Parlophone CDR 6646	[written by Sam Brown, Gregg Sutton, Bruce Brody][produced by Jimmy Hogarth]
Something About You	Jamelia	09.2006	9[12]	-	Parlophone Rhythm CDR 6713	[written by Peter Biker, Jamelia Davis, Carsten Schack][produced by Soulshock ,Peter Biker]
Beware of the Dog	Jamelia	10.2006	10[9]	-	Parlophone CDR 6727	[written by Martin Gore,Jamelia Davis,Stuart Crichton,Tommy Lee James,Karen Poole][produced by Crichton]
No More	Jamelia	03.2007	43[2]	-	Parlophone CDR 6736	[written by Jet Black, Jean-Jacques Burnel, Hugh Cornwell, Stuart Crichton, Jamelia Davis, Dave Greenfield, Tommy Lee James][produced by Crichton]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Drama	Jamelia	07.2000	39[2]	-	Parlophone Rhythm 5272272	-
Thank You	Jamelia	10.2003	4[53]	-	Parlophone 5837772	[platinum-UK][produced by Cutfather & Joe,Soulshock,Cameron McVey,Matt Kent,Jimmy Hogarth,Ignorants,Copenhaniacs,Colin Emmanuel (aka C-Swing),Marc 'M2E' Smith,Sylvia Bennett Smith]
Walk with Me	Jamelia	10.2006	20[7]	-	Parlophone 3735522	[gold-UK][produced by Peter Biker ,Stuart Crichton ,Cutfather & Joe, Fort Knox Five, Jimmy Hogarth, Greg Kurstin, Matt Prime, Fraser T Smith, Soulshock & Karlin]
Superstar – The Hits	Jamelia	10.2007	55[1]	-	Parlophone 5071562	[produced by Joe Belmaati, Peter Biker, Stuart Crichton, Cutfather, Colin Emmanuel, Jimmy Hogarth, Matt Kent, Cameron McVey, Soulshock & Karlin]

Tea & Symphony

Zespół założony w Birmingham w Wielkiej Brytanii; działał pod egidą firmy menedżerskiej
Big Bear.
Muzycy z oryginalnego składu grupy: James Langston (śpiew.gitara), Jeff Daw (gitara) i Nigel Phillips (perkusja, instrumenty "egzotyczne"), byli często wspomagani przez kolegów z firmy Big Bear. m.in. Boba Lamba i Micka Hincksa z formacji Locomotive.
 

Debiutancki album Tea And Symphony An Asylum For The Musically Insane stanowił kolekcję znakomitych kompozycji, niestety jej fantazja i urok ustąpiły miejsca bardziej formalnej konstrukcji kolejnego longplaya Jo Sago. Po jego wydaniu do grupy dołączyli gitarzyści Bob Wilson i Dave Carroll, lecz w 1971 r. formacja się rozpadła, kiedy obaj muzycy wraz z perkusistą Bobem Lambem dołączyli do zespołu Idle Race, który zdobył potem popularność pod nazwą Steve Gibbons Band.
 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Boredom /Armchair theatre	Tea & Symphony	07.1969	-	-	Harvest HAR 5005	[written by Brooker, Fisher, Reid][produced by Gus Dudgeon]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
An asylum for the musically insane	Tea & Symphony	.1969	-	-	Harvest SHVL 761	[produced by Gus Dudgeon]
Jo saga	Tea & Symphony	.1970	-	-	Harvest SHVL 785	[produced by Tony Cox ]

Traffic

Słynna brytyjska grupa rockowa założona w 1967 r. w składzie: Steve Winwood
(ur. 12.05.1948 r. w Birmingham, Anglia; klawisze, gitara, bas, śpiew), Chris Wood (ur. 24.06. 1944 r. w Birmingham, Anglia, zm. 12.07. 1983 r. w Londynie; saksofon, flet), Jim Capaldi (ur. 24. 08. 1944 r. w Evesham w hrabstwie Herefordshire, Anglia; perkusja, śpiew) i Dave Mason (ur. 10.05. 1947 r. w Worcester, Anglia; gitara, śpiew). Początkowo w składzie znajdował się jeszcze jeden muzyk, brat Steve'a - Muff. Winwood wpadł na pomysł założenia zespołu i faktycznie sformował Traffic jeszcze przed swoim odejściem z The Spencer Davis Group.
 

Jako prekursorzy brytyjskiej psychodelii pod względem ubioru, stylu bycia i muzyki Traffic uprawiali różnorodne style muzyczne. Utwory ze społu powstawały w rodzinnej atmosferze komuny hipisowskiej w ich domu w Berkshire. Debiutancki singel Traffic "Paper Sun", ze wstępem granym na sitarze, był dużym przebojem. Podobnie jak opublikowane wkrótce kompozycje:"Hole In My Shoe" (numer 2 brytyjskiej listy bestsellerów, sparodiowany w 1984 r. przez Neila-hipisa w programie telewizji BBC "The Young Ones") i temat filmowy "Here We Go Round The Mulberry Bush". Pod koniec roku, wkrótce po ukazaniu się pierwszego albumu, Mr Fantasy, grupę opuścił Mason.
 

Od tego momentu Traffic zaczął zdobywać coraz większą popularność, szczególnie w USA. Kolejny longplay Traffic był już dziełem bardziej dojrzałym i świadczył o rozwoju grupy. Dave Mason na krótko powrócił do składu, a dwie napisane przez niego piosenki, "You Can All Join In" i "Feelin'Alright" (wykonywana później przez Joe Cockera), stały się klasykami w dyskografii formacji. W "Who Knows What Tomorrow Might Bring?" Winwood śpiewa: "Nie jesteśmy tacy, jak inni, możesz nas spotkać każdego dnia, przyłącz się do nas, usiądź, sztachnij się, zaśnij, nie musisz mieć nic do powiedzenia". Tekst ten znakomicie obrazuje hipisowską filozofię życia. Inna świetna kompozycja, "Forty Thousand Headmen" była połączeniem lirycznej, pełnej fantazji treści z ciekawym aranżem (flet i jazzowy rytm).
 

Podczas realizacji trzeciego albumu Last Exit po raz kolejny odszedł z zespołu Mason. Druga strona płyty zawierała tylko dwa utwory nagrane na żywo przez pozostałe trio. Winwood robił wszystko, by zespół istniał nadal. Sam grał na organach Hammonda, śpiewał i używał pedałów basowych, chcąc zrekompensować brak gitarzysty basowego w składzie. Jednak grupa zawiesiła działalność, a Winwood zasilił szeregi formacji Blind Faith. Jego pozostali koledzy razem z Davem Masonem powołali do życia zespół Wooden Frog (Mason, Capaldi, Wood i Frog; Frog to Wynder K. Frog - właśc. Mick Weaver). Obie formacje istniały jednak krótko.
 

Pierwsza z nich nagrała jeden bestsellerowy album, druga nie opublikowała żadnych nagrań. Po krótkim epizodzie w zespole Gingera Bakera, Airforce, Winwood postanowił poświęcić się karierze solowej, pod pseudonimem Mad Shadows. Poprosił o pomoc w realizacji swoich planów Wooda i Capaldiego, reaktywując w ten sposób grupę Traffic. Spotkało się to z entuzjastyczną reakcją prasy muzycznej. Efektem współpracy muzyków był dobrze przyjęty longplay John Barleycorn Must Die. Do składu dołączył również Rick Grech (poprzednio członek Family, Blind Faith i Airforce). W 1971 r. ukazała się chłodno przyjęta koncertowa płyta Welcome To The Canteen, w której nagraniu wziął udział, dołączywszy do Traffic po raz trzeci, Dave Mason. Znalazła się na niej m. in. przesadnie wydłużona wersja utworu "Gimme Some Lovin'", wywodząca się z okresu współpracy Winwooda z The Spencer Davis Group. Na ironię, dwa najlepsze nagrania pochodziły ze znakomitego solowego albumu Masona, Alone Together.
 

W 1971 r. nowymi członkami Traffic zostali: perkusista Jim Gordon (z Derek And The Dominos) i Reebop Kwaku Baah, a rolę frontmana przejął Capaldi. W tym składzie grupa opublikowała dwa świetne wydawnictwa: Low Spark Of The High Heeled Boys (w 1971 r.) i Shoot Out At The Fantasy Factory (w 1973 r.). Podczas nagrywania drugiego z nich miejsca Grecha i Gordona zajęli David Hood i Roger Hawkins. Oba longplaye zdobyły tytuł "złotych płyt" w USA. W czasie całej swojej burzliwej kariery formacja Traffic nie była zdolna odtworzyć na koncertach oryginalnych aranżów nagrywanych w studiu. Naoczni świadkowie zgodnie potwierdzają, że zespołowi zdarzały się podczas koncertów wpadki, co zostało uwiecznione na albumie On The Road (z 1973 r.).
 

Kolejna pozycja w dyskografii Traffic, płyta When The Eagle Flies z 1974 r., została przychylnie przyjęta przez krytykę i publiczność. W jej nagraniu wzięli udział basista Rosko Gee i "Gentleman" Jim Capaldi znów na perkusji. 12 lipca 1983 r. Chris Wood zmarł w Londynie, po długiej chorobie związanej z niewydolnością wątroby. Kiedy wydawało się, że zespół Traffic przeszedł do historii rocka jako prekursor nowatorskiego stylu i brzmienia, którego śladem podążyły następne pokolenia rockowych gigantów, powstał jak feniks z popiołów za sprawą Steve'a Winwooda i Jima Capaldiego. Nagrana przez nich płyta Far From Home okazała się jednym z najciekawszych wydawnictw 1994 r.  

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Paper sun/Giving to you	Traffic	05.1967	5[10]	94[1]	Island WIP 6002	[written by Jim Capaldi, Steve Winwood][produced by Jimmy Miller]
Hole in my shoe/Smiling phases	Traffic	08.1967	2[14]	-	Island WIP 6017	[written by Dave Mason][produced by Jimmy Miller]
Here we go round the Mulberry Bush/Coloured rain	Traffic	11.1967	8[12]	-	Island WIP 6025	[written by Jim Capaldi, Dave Mason, Steve Winwood, Chris Wood][produced by Jimmy Miller]
No name,no face,no number/Roamin' in the gloamin' with 40.000 headmen US Side B:Heaven is in your mind	Traffic	02.1968	40[4]	-	Island WIP 6030	[written by Jim Capaldi, Steve Winwood][produced by Jimmy Miller]
Feelin' alright/Withering tree	Traffic	09.1968	-	123[3]	Island WIP 6041	[written by Dave Mason][produced by Jimmy Miller][#33 hit for Joe Cocker in 1972]
Empty pages/Stranger to himself	Traffic	08.1970	-	74[8]	UA 50 692 [US]	[written by Jim Capaldi, Steve Winwood][produced by Jimmy Miller]
Gimme some lovin' /Part.2	Traffic	10.1971	-	68[7]	UA 50 841 [US]	[written by Steve Winwood, Spencer Davis ,Muff Winwood]
Rock & roll stew/Part.2	Traffic	01.1972	-	93[2]	Island 1201 [US]	[written by R. Grech, J. Gordon][produced by Steve Winwood]
Here comes a man/Glad [live]	Traffic	06.1994	87[1]	-	Virgin VS 1494	[written by Jim Capaldi, Steve Winwood][produced by Steve Winwood, Jim Capaldi]
Some kinda woman/Forty thousand headmen [live]	Traffic	09.1994	81[2]	-	Virgin VS 1506	[written by Jim Capaldi, Steve Winwood][produced by Steve Winwood]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Mr. Fantasy	Traffic	12.1967	8[16]	88[22]	Island ILP 9061/UA 6651	[produced by Jimmy Miller]
Traffic	Traffic	10.1968	9[8]	17[26]	Island ILPS 9081 T/UA 6676	[produced by Jimmy Miller]
Last exit	Traffic	05.1969	-	19[22]	Island ILP 9097/UA 6702	[produced by Jimmy Miller]
Best of Traffic	Traffic	01.1970	-	48[14]	Island ILPS 9112 /UA 5500	[produced by Jimmy Miller]
John Barleycorn must die	Traffic	08.1970	11[9]	5[38]	Island ILPS 9116/UA 5504	[gold-US][produced by Chris Blackwell, Steve Winwood, Guy Stevens]
Welcome to the canteen	Traffic	10.1971	-	26[19]	Island ILPS 9166/UA 5550	[produced by Chris Blackwell, Steve Winwood]
The low spark of high heeled boys	Traffic	12.1971	-	7[30]	Island ILPS 9180/Island 9306	[platinum-US][produced by Steve Winwood]
Shoot out at The Fantasy Factory	Traffic	02.1973	-	6[29]	Island ILPS 9224/Island 9323	[gold-US][produced by Steve Winwood]
On the road	Traffic	11.1973	40[3]	29[24]	Island ISLD 1/Island ZCID 102	[produced by Chris Blackwell]
When the eagle flies	Traffic	09.1974	31[1]	9[27]	Island ILPS 9273/Asylum 7E 1020	[gold-US][produced by Chris Blackwell]
Heavy Traffic	Traffic	05.1975	-	155[3]	-/UA 421
More heavy Traffic	Traffic	09.1975	-	193[4]	-/UA 526	[produced by Chris Blackwell, Jimmy Miller, Steve Winwood]
Far from home	Traffic	05.1994	29[4]	33[9]	Virgin V 2727/Virgin 39490	[produced by Steve Winwood, Jim Capaldi]

Steel Pulse

Steel Pulse to jeden z największych brytyjskich zespołów reggae, który pod względem sukcesu kreatywnego i komercyjnego dorównuje jedynie Aswad. Generalnie politycznie nastawiony zespół rastafariański, Steel Pulse zaczynał od grania autentycznego roots reggae z elementami jazzu i muzyki latynoskiej i zyskał znaczną publiczność wśród brytyjskich punków, jak i lojalnych fanów reggae. Ich debiutancki album z 1978 r., Handsworth Revolution, jest uważany przez wielu krytyków za kamień milowy i szczytowy moment w historii brytyjskiego reggae.
 

 

W miarę upływu lat 80-tych do ich muzyki wkradały się wypolerowane dźwięki syntezatorów oraz elementy muzyki tanecznej i R&B, nawet gdy ich tematyka pozostawała po stronie bojowej (jak w State of Emergency z 1988 r.). Pod koniec lat 80-tych Steel Pulse zdobyło Grammy i działało na pełnoprawnym terytorium crossover w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Powrócili do twardego, korzennego brzmienia, które uznawało współczesne trendy z akcentami dancehallu i hip-hopu na Vex z 1994 roku i Rage and Fury z 1997 roku. Podobnie jak wiele weteranów, Steel Pulse kładło nacisk na trasy koncertowe zamiast nagrywania w latach 2000. i 2010., ale ich wakacje od studia zakończyły się sesjami na Mass Manipulation z 2019 roku. 

 

Steel Pulse powstało w 1975 roku w Birmingham w Anglii, a konkretnie w dzielnicy getta Handsworth. Członkami założycielami byli koledzy ze szkoły David Hinds (główny autor tekstów, a także wokalista i gitarzysta), Basil Gabbidon (gitara) i Ronnie „Stepper” McQueen (bas). Wszyscy pochodzili z biednych rodzin imigrantów z Indii Zachodnich i żaden z nich nie miał dużego doświadczenia muzycznego. Poświęcili trochę czasu na doskonalenie swoich umiejętności technicznych, często grając na materiałach o zabarwieniu rastafariańskim Boba Marleya i Burning Spear. McQueen zaproponował nazwę zespołu, na cześć konia wyścigowego, a wkrótce skład uzupełnili perkusista Steve „Grizzly” Nisbett, klawiszowiec/wokalista Selwyn „Bumbo” Brown, perkusista/wokalista Alphonso „Fonso” Martin i wokalista Michael Riley. 

 

 Początkowo Steel Pulse miał trudności ze znalezieniem występów na żywo, ponieważ właściciele klubów niechętnie dawali im platformę dla ich „subwersywnej” polityki rastafariańskiej. Na szczęście ruch punkowy otwierał nowe drogi dla muzyki w całej Wielkiej Brytanii, a także znajdował duchowe pokrewieństwo z protestem reggae. W ten sposób grupa zaczęła występować jako support przed zespołami punkowymi i nowofalowymi, takimi jak Clash, Stranglers, Generation X, Police i XTC, i w tym procesie zyskała szeroką publiczność. Zgodnie z duchem czasu, Steel Pulse stworzyło teatralne widowisko, które wzbogaciło ich komentarz społeczny satyrycznym humorem; wielu członków było ubranych w kostiumy, które wyśmiewały tradycyjne brytyjskie archetypy (Riley był wikariuszem, McQueen arystokratą w meloniku, Martin lokajem trenera itd.). Zespół wydał dwa single - „Kibudu, Mansetta and Abuku” i „Nyah Love” - w małych niezależnych wytwórniach, a następnie zwrócił na siebie uwagę Island Records po występie przed Burning Spear. 

 

 Pierwszym singlem Steel Pulse dla Island był klasyczny „Ku Klux Klan”, który dobrze nadawał się do bardzo wizualnych koncertów zespołu, pełnych kostiumów. Ukazał się na ich debiutanckim albumie z 1978 roku, Handsworth Revolution, który wkrótce został okrzyknięty klasyką brytyjskiego reggae przez wielu fanów i krytyków, dzięki utworom takim jak tytułowy utwór, „Macka Splaff”, „Prodigal Son” i „Soldiers”. Riley odszedł przed następcą, Tribute to the Martyrs z 1979 roku, który zawierał inne kluczowe wczesne single, takie jak „Sound System” i „Babylon Makes the Rules”, i umocnił reputację zespołu jako bezkompromisowej politycznej zaciekłości. Ta reputacja poszła w zapomnienie wraz z Caught You z 1980 roku, bardziej popowym zestawem poświęconym utworom tanecznym i lovers rock.  

 

W tym momencie Steel Pulse chcieli spróbować podbić amerykański rynek i ruszyli w trasę koncertową pomimo sprzeciwów Island. Caught You został wydany w Stanach jako Reggae Fever, ale nie udało mu się rozbić grupy i wkrótce rozstali się z Island.  Steel Pulse przeszło do Elektra/Asylum, które wydało wersję LP ich głównego występu na Reggae Sunsplash Festival w 1981 roku. Ich debiutem studyjnym był True Democracy z 1982 roku, powszechnie chwalony zestaw, który równoważył jasną, przystępną produkcję z powrotem do świadomości społecznej. Stał się ich pierwszym LP, który znalazł się na listach przebojów w Ameryce, znajdując się zarówno na listach pop, jak i R&B. Bardziej efektowny następca, Earth Crisis, został wydany w 1984 roku i zawierał producenta Jimmy'ego „Senyah” Haynesa zastępującego członków założycieli Gabbidona i McQueena na gitarze i basie, którzy obaj odeszli pod koniec sesji nagraniowych. Zostali zastąpieni przez gitarzystę Carltona Bryana i basistę Alvina Ewena w Babylon the Bandit z 1986 roku, kolejnym dziele wyprodukowanym przez Haynesa, które zostało uznane za najbardziej dopracowany, skoncentrowany na syntezatorach album grupy do tej pory. Mimo że zawierał potężną wersję „Not King James Version” i zdobył nagrodę Grammy za najlepszy album reggae, sprzedawał się słabo i zraził do siebie niektórych starszych fanów zespołu; w rezultacie Elektra wkrótce ich porzuciła. 

 

Steel Pulse powrócił na MCA w 1988 roku z State of Emergency, ich najbardziej wyraźnie crossoverowym albumem do tej pory. Wnieśli również utwór „Can't Stand It” do ścieżki dźwiękowej klasycznego utworu Spike'a Lee Do the Right Thing. W 1991 roku wydali kolejny mocno komercyjny album, nominowany do nagrody Grammy Victims, na którym znalazł się singiel „Taxi Driver”. Popierając poglądy zawarte w piosence, Steel Pulse złożyło pozew zbiorowy przeciwko New York City Taxi and Limousine Commission, oskarżając kierowców o dyskryminację osób czarnoskórych, a w szczególności Rastafarian.  

 

Członek założyciel Fonso Martin odszedł w tym samym roku, redukując Steel Pulse do podstawowego trio Hindsa, Nisbetta i Browna. W ich zespole wspierającym nadal występował Ewen, a w innych miejscach byli to gitarzysta Clifford „Moonie” Pusey, klawiszowiec Sidney Mills i perkusista/instrumentalista Conrad Kelly.  Album koncertowy Rastafari Centennial z 1992 r. zapoczątkował powrót do muzycznych korzeni grupy i przyniósł kolejną nominację do nagrody Grammy. W następnym roku wystąpili na inauguracyjnej imprezie Billa Clintona, jako pierwszy zespół reggae, który pojawił się na takim wydarzeniu.  

 

Album studyjny Vex z 1994 r. dopełnił powrotu Steel Pulse do klasycznego roots reggae, choć nawiązał również do współczesnego dancehallu dzięki kilku gościnnym tosterom i produkcji o charakterze cyfrowym. Rage and Fury z 1997 r. kontynuował w podobnym duchu i został nominowany do nagrody Grammy. W 1999 r. grupa wydała kolejną kolekcję występów na żywo, Living Legacy. W 2004 roku, wydając African Holocaust, Steel Pulse powróciło do silnych tematów politycznych ze swojej wczesnej twórczości, a podczas gdy przez następne 15 lat poświęcili się pracy na żywo, Mass Manipulation z 2019 roku było przypomnieniem zaangażowania Steel Pulse w roots reggae i śmiałe wypowiedzi liryczne. Perkusista Conrad Kelly zmarł 8 maja 2024 roku w wieku 65 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ku Klux Klan	Steel Pulse	04.1978	41[4]	-	Island WIP 6428	[written by Hinds][produced by G. Logie, S. Lillywhite]
Prodigal Son	Steel Pulse	07.1978	35[6]	-	Island WIP 6449	[written by Steel Pulse][produced by Karl Pitterson ]
Sound System/Crampars Style	Steel Pulse	06.1979	71[2]	-	Island WIP 6490	[written by D. Hinds][produced by Karl Pitterson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Handsworth Revolution	Steel Pulse	08.1978	9[12]	-	Island ILPS 9502	[produced by Karl Pitterson]
Tribute to the Martyrs	Steel Pulse	07.1979	42[6]	-	Island ILPS 9568	[produced by Karl Pitterson]
True Democracy	Steel Pulse	07.1982	-	120[13]	Elektra 60 113 [US]	[gold-US][produced by Karl Pitterson]
Earth Crisis	Steel Pulse	03.1984	-	154[12]	Elektra 60 315 [US]	[gold-US][produced by Jimmy Haynes, Steel Pulse]
State of Emergency	Steel Pulse	07.1988	-	127[7]	MCA 42 192 [US]	[produced by Steel Pulse,Godwin Logie]