New Christy Minstrels

The New Christy Minstrels - amerykański zespół folkowy założony w 1961 roku przez Randy
Sparksa. Przez zespół przewinęło się podczas jego działalności 302 artystów. W 1965 roku zespół wygrał, wspólnie z Bobbym Solo Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo piosenką „Se piangi, se ridi”.

The New Christy Minstrels związana jest z Randym Sparksem, wokalistą i gitarzystą, który rozpoczął działalność pod koniec lat 50-tych łącząc folkowe i folkopodobne piosenki z produkcją rodem z Broadwayu. Na początku lat 60-tych prowadził własny tercet zamierzając przekształcić go w zespół składający się z 10 wokalistów. W tym celu połączył własny zespół z członkami innych formacji. W nowym, poszerzonym składzie znaleźli się, między innymi: Jerry Yester, Dolan Ellis i Art Podell. Nazwa grupy wywodzi się od Christy's Minstrels, XIX-wiecznego zespołu, założonego przez Edwina Pearce’a Christy’ego. 

Debiutancki album nowej formacji, Presenting the New Christy Minstrels: Exciting New Folk Chorus, został wydany przez wytwórnię Columbia Records w 1962 roku. Zdobył nagrodę Grammy i osiągnął 19. miejsce na liście przebojów Billboardu. W tym samym roku zespół miał niewielki hit, „This Land Is Your Land” autorstwa Woody Guthriego. W sezonie 1962–1963 zespół uczestniczył w The Andy Williams Show. W tym czasie jego oryginalny skład rozpadł się - połowa członków odeszła, a w ich miejsce pojawiły się nowe twarze, w tym Barry McGuire, Barry Kane, Peggy Connelly (wkrótce zastąpiony przez Gayle’a Caldwella), Larry Ramos i Clarence Treat. Ten skład The New Christy Minstrels zdobył uznanie krytyków i publiczności, otrzymując w lecie 1962 roku angaż do programu Troubadour w Los Angeles. 

Nowy skład nagrał album In Person, a wiosną 1963 kolejny, Ramblin, z którego pochodził przebój „Green, green”. Gdy zespół zaczął odnosić znaczące sukcesy komercyjne, w maju 1963 roku opuścił go jego założyciel, Randy Sparks. Był to początek częstych zmian personalnych w zespole. Album Live from Ledbetter's, nagrany w 1964 roku, prezentował The New Christy Minstrels jako ciągle żywotny zespół muzyki folk, choć muzyka ta zmierzała już w kierunku, który wytyczyli Bob Dylan i Phil Ochs.

W tym samym czasie z zespołu odszedł Barry McGuire, co oznaczało koniec jego pierwotnej koncepcji. W zespole rozpoczęły się kolejne roszady personalne. Pojawili się w nim takie postacie jak: Mike Settle, Kenny Rogers, Kim Carnes i Karen Black, a zespół zaczął zmierzać stylistycznie w kierunku muzyki pop. Próby powrotu do pierwotnej koncepcji muzycznej wywołały kolejną falę zmian personalnych. Karen Black po odejściu z zespołu zrobiła karierę aktorską, a Kim Carnes stała się w latach 80-tych gwiazdą muzyki pop-rock.

Zespół zaprzestał działalności w 1971 roku, ale podjął ją na nowo w 1978 roku występując z koncertami w hotelach. W latach późniejszych zespół, za sprawą Sparksa, jeszcze dwukrotnie odradzał się: w 2007 roku, z okazji nagrania albumu Recycled: What's Old Is New! , oraz w 2010 roku.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Land Is Your Land/Don't Cry, Suzanne	New Christy Minstrels	12.1962	-	93[1]	Columbia 42592	[written by W. Guthrie][produced by Jim Harbert]
Denver/Liza Lee	New Christy Minstrels	03.1963	-	127[2]	Columbia 42673	[written by R. Sparks][produced by James Harbert]
Green, Green/The Banjo	New Christy Minstrels	06.1963	-	14[12]	Columbia 42805	[written by B. McGuire, R. Sparks][produced by Jim Harbert]
Saturday Night/The Wheeler Dealers	New Christy Minstrels	10.1963	-	29[7]	Columbia 42887	[written by R. Sparks][produced by Jim Harbert]
Today/Miss Katy Cruel	New Christy Minstrels	04.1964	-	17[13]	Columbia 43000	[written by R. Sparks][produced by R. Sparks][piosenka z filmu "Advance to the rear"]
Silly Ol' Summertime/The Far Side Of The Hill	New Christy Minstrels	08.1964	-	92[2]	Columbia 43092	[written by R. Sparks, S. Turner][produced by Randy Sparks]
Gotta Get A'Goin'/Down The Road I Go	New Christy Minstrels	01.1965	-	111[2]	Columbia 43178	[written by Alan Kohan & William Angelos]
Chim, Chim, Cheree/They Gotta Quit Kickin' My Dog Around	New Christy Minstrels	04.1965	-	81[5]	Columbia 43215	[written by Robert B. Sherman & Richard M. Sherman][piosenka z filmu "Mary Poppins"]
Chitty Chitty Bang Bang/Me Old Bam-Boo	New Christy Minstrels	02.1969	-	114[3]	Columbia 44631	[written by R. M. Sherman, R. B. Sherman][tytułowa piosenka z filmu][#76 hit for Paul Mauriat in 1969]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
New Christy Minstrels	New Christy Minstrels	10.1962	-	19[92]	Columbia 1872	[produced by Jim Harbert]
The New Christy Minstrels in Person	New Christy Minstrels	02.1963	-	30[20]	Columbia 1941	[produced by Jim Harbert]
Tell Tall Tales! (Legends and Nonsense)	New Christy Minstrels	05.1963	-	20[22]	Columbia 2017	[produced by Jim Harbert]
Ramblin' Featuring Green, Green	New Christy Minstrels	08.1963	-	15[77]	Columbia 2055	[gold-US][produced by Jim Harbert]
Today and Other Songs from 'Advance to the Rear'	New Christy Minstrels	04.1964	-	9[34]	Columbia 2159
Land of Giants	New Christy Minstrels	08.1964	-	48[23]	Columbia 2187	[produced by Randy Sparks]
Cowboys and Indians	New Christy Minstrels	02.1965	-	62[11]	Columbia 2303	[produced by Allen Stanton]
Chim Chim Cher-ee	New Christy Minstrels	06.1965	-	22[22]	Columbia 2369	[produced by Sid Garris]
The Wandering Minstrels	New Christy Minstrels	10.1965	-	125[9]	Columbia 2384	[produced by Sid Garris]
Greatest Hits	New Christy Minstrels	06.1966	-	76[16]	Columbia 2479	-
You Need Someone to Love	New Christy Minstrels	11.1970	-	195[2]	Gregar 102	-

Music of Arizona

 Muzyka Arizony narodziła się z muzyki rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej,
tworzonej przez rdzennych mieszkańców Arizony. W XX wieku meksykańscy imigranci spopularyzowali bandę, corridos, mariachi i conjunto. Inne główne inspiracje wywodzą się ze stylów popularnych w pozostałych częściach Stanów Zjednoczonych.  We Flagstaff działa orkiestra społeczna (nieprofesjonalna), Flagstaff Symphony Orchestra. W skład FSO wchodzą zarówno mieszkańcy miasta, jak i wykładowcy oraz studenci Northern Arizona University. Teatr Orpheum to największa scena koncertowa w północnej Arizonie.  Miasto organizuje dwa festiwale muzyczne: Flagstaff Folk Festival i Flagstaff Music Festival. Flecista pochodzenia indiańskiego, R. Carlos Nakai, pochodzący z plemienia Nawaho/Ute, urodził się we Flagstaff. Zespół punkowy Blackfire z plemienia Nawaho powstał we Flagstaff. 

  Phoenix zostało nazwane „mekką rocka” przez Jima Adkinsa z zespołu rockowego Jimmy Eat World. Tempe (siedziba Uniwersytetu Stanowego Arizony) i Mesa również współistnieją z Phoenix jako część sceny muzycznej Arizony. Inne zespoły z Phoenix to Meat Puppets, American Standards, Gin Blossoms (gitarzysta prowadzący Doug Hopkins zmarł w 1993 roku w Tempe), Phunk Junkeez, Chronic Future, Dead Hot Workshop, The Jetzons oraz Roger Clyne and the Peacemakers. W latach 60-tych w Phoenix występowały zespoły rockowe i R&B inspirowane brytyjskimi grupami inwazyjnymi, takimi jak The Beatles. Wśród muzyków, którzy wyłonili się z tej ery, znajdują się Alice Cooper i Bill Spooner z The Tubes.

  Zespół Pages został założony przez mieszkańców Phoenix, Richarda Page'a i Steve'a George'a, którzy później stali się zalążkiem feniksowskiego zespołu pop-rockowego Mr. Mister (który miał dwa hity nr 1 na liście Hot 100, w tym „Broken Wings” w 1985 roku). Dolan Ellis mieszkał w Phoenix przez większość swojego dorosłego życia. Na początku lat 60-tych przeniósł się do Los Angeles, gdzie był pierwszym członkiem nagrodzonej Grammy grupy folkowej The New Christy Minstrels. Dolan powrócił do Phoenix, gdy zespół był jeszcze u szczytu sławy. W lutym 1966 roku gubernator Sam Goddard mianował Dolana Oficjalnym Balladerem Stanu Arizona, którego funkcję odnawiano za kadencji dziesięciu kolejnych gubernatorów. Został wybrany pierwszym Strażnikiem Kultury Arizony, a senator John McCain wpisał jego osiągnięcia do Rejestru Kongresu USA. Dolan spędził kilka lat poza Phoenix, od około 1993 do 2003 roku, aby założyć Arizona Folklore Preserve w Ramsey Canyon. Nadal dojeżdża do AFP, gdzie nadal pełni funkcję artysty-rezydenta, około dwa razy w miesiącu. 

 Na początku lat 80-tych do zespołów hardcore punkowych z Phoenix należeli The Feederz, JFA (Jodie Foster's Army) i Meat Puppets, z których ten ostatni miał wpływy country i stał się głównym inspiracją dla grunge'u. Inne zespoły rockowe tamtego czasu to Flotsam and Jetsam, Sun City Girls, Sacred Reich, Caterwaul i Mighty Sphincter. W latach 90-tych Chester Bennington (zm. 2017), wokalista Linkin Park, spędził kilka lat w Phoenix jako wokalista zespołu post-grunge Grey Daze. Bennington współpracował również z muzykiem z Phoenix, DJ-em Z-Tripem. W tym okresie powstał i rozwinął się również zespół pop-punk/emo Jimmy Eat World. Bob Stubbs, były członek Social Distortion, grał na perkusji w lokalnych zespołach. W połowie lat 90-tych powstały niezależne wytwórnie punkrockowe Bad Stain Records i Dirty Records, które podpisały wówczas kontrakty z różnymi lokalnymi zespołami punkowymi. Dirty Records wydała albumy zespołów punkowych Dirty Laundry, Mandingo, The Twits i Adam's Alcoholic's. Bad Stain Records wydała albumy Subject Mad, D-I-X, Corrupt Citizen i Dirty Laundry, a także popularną serię kompilacji z utworami lokalnych zespołów punkowych i ska, a także popularnych zespołów krajowych, takich jak Less Than Jake, At The Drive In, Buckwild, The Weakerthans, Link 80, Yellowcard i wielu innych!

 Pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku w Phoenix i okolicach rozwijała się scena rockowa. Wśród zespołów indie rockowych znaleźli się The Stiletto Formal, Gloritone, Fine China, Dear and the Headlights, Peachcake i The Format. Wśród artystów inspirowanych punkiem znaleźli się m.in. Where Eagles Dare, Authority Zero, artyści z Bad Stain Recording, Against The Majority (ATM) i Numbers On Napkins, a także Hit and Run Jimmy, Haunted Cologne i Andrew Jackson Jihad. W Tempe powstał Psychostick, zespół rockowy grający komedię. W 1998 roku zespół z Phoenix, Thee illuminatix, odbył tournée po Środkowym Zachodzie, zwracając na siebie uwagę Jello Biafry. Istniała również scena post-hardcore'owa, w której grali m.in. Scary Kids Scaring Kids, Blessthefall, Eyes Set To Kill, The Word Alive, Greeley Estates i American Standards. Środkowe lata dekady charakteryzowały się przejściem od hardcore punku do death metalu, z takimi zespołami jak The Irish Front, Knights of the Abyss i Job for a Cowboy.Piosenkarka CeCe Peniston dorastała w Phoenix i rozpoczęła karierę w 1991 roku.

Zespół pop-rockowy The Summer Set pochodzi ze Scottsdale. Gwiazda muzyki country Dierks Bentley pochodzi z Phoenix, a Michelle Branch z Sedony. Gwiazdor muzyki country Marty Robbins w 1959 roku zaliczył przebój „El Paso”, który zajął pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100. Do mieszkańców Arizony, którzy odnieśli zmienny sukces w programie American Idol, należy Jordin Sparks, która wygrała szósty sezon. Później została wybrana do zaśpiewania hymnu narodowego podczas Super Bowl XLII, który odbył się w jej rodzinnym Glendale w Arizonie. W siódmym sezonie American Idol do finałowej dwunastki dotarło dwóch uczestników z Arizony. David Hernandez zajął dwunaste miejsce, a Brooke White piąte. Ósmy sezon obejmował regionalne przesłuchania w Jobing.com Arena w Glendale 25 lipca 2008 roku. Kilku uczestników dotarło do „fazy Hollywood”, ale tylko jeden dotarł do finałowej dwunastki: Scott MacIntyre, który zajął ósme miejsce. Mimo to Phoenix zostało nazwane jednym z „wyróżniających się miast roku”.

 

 Phoenix jest siedzibą Orkiestry Symfonicznej Phoenix. Muzyka hiszpańsko-latynoska cieszy się tu dużą popularnością, a w całym mieście działa wiele sklepów z jej importowanymi utworami. Działa również kilka hiszpańskojęzycznych stacji radiowych z muzyką. Coroczne obchody Fiestas Patrias przyciągają meksykańskie zespoły, takie jak Los Tigres del Norte. Muzyk folkowy Joe Bethancourt był tu od dawna mieszkańcem.

 

  Do miejsc muzycznych w Phoenix należą m.in. Comerica Theatre, Ashley Furniture HomeStore Pavilion, Long Wong's, The Rebel Lounge (dawniej The Mason Jar), ​​Modified Arts, Trunk Space, Paper Heart Gallery, Club Red, Marquee Theatre, The Van Buren, Crescent Ball Room, Valley Bar, Nile Theater, The Rhythm Room i Compton Terrace. Lokalne firmy rozrywkowe to m.in. Fizzle Promotions. Kluby taneczne znajdują się w Phoenix, Scottsdale i Tempe. Phoenix to wciąż popularne miejsce rave'ów, czyli imprez tanecznych organizowanych zazwyczaj w magazynach, legalnych lokalach lub odizolowanych miejscach na pustyni.

 

Miasto Tucson w Arizonie ma oficjalne stanowisko Troubadora, obecnie jest nim Ted Ramirez. Ramirez jest piosenkarzem i autorem tekstów, który pisze zarówno po angielsku, jak i hiszpańsku, a także śpiewa w O’odham; jest również Arizona Culture Keeper. Rodzina Ronstadt, do której należy Linda Ronstadt, pochodzi z Tucson. Linda Ronstadt miała przebój numer 1 na liście Hot 100 z piosenką „You're No Good” w 1975 roku. Do festiwali muzycznych w Tucson należą Norteño Music Festival & Street Fair, który celebruje meksykańsko-amerykański styl norteño. Tucson gości również Tucson Symphony Orchestra. W pierwszy weekend maja każdego roku Stowarzyszenie Muzyków Kuchennych Tucson organizuje Tucson Folk Festival, dwudniowe wydarzenie na czterech scenach, z udziałem około 100 zespołów muzyki akustycznej. Pierwszy festiwal odbył się w 1986 roku. Lalo Guerrero, znany jako „Ojciec Muzyki Chicano” i laureat Narodowego Medalu Sztuki, urodził się w Tucson, gdzie mieszkał do wczesnych lat dwudziestych. Zmarł 17 marca 2005 roku w wieku 89 lat i był jednym z pierwszych członków Galerii Sław Muzyki i Rozrywki Arizony. Travis Edmonson został mianowany „Śpiewającym Ambasadorem Dobrej Woli” Tucson w 1975 roku, a nominacja burmistrza obowiązuje do dziś. Edmonson dorastał w Nogales i spędził czas w Meksyku, rozwijając talent do śpiewania i grania rodzimej muzyki meksykańskiej. Edmonson i jego przyjaciel, aktor Roger Smith, byli aktywnymi muzykami na Uniwersytecie Arizony. Edmonson został członkiem Gateway Singers i był połową folkowo-meksykańskiego duetu Bud & Travis, który nagrywał z przerwami od około 1958 do 1965 roku, wydając 10 albumów. Edmonson został wpisany na listę Arizona Culture Keeper we wrześniu 2005 roku, gdzie w uzasadnieniu znalazł się następujący fragment: „Edmonson był pionierem ruchu na rzecz przeniesienia muzyki latynoskiej na północ od granicy”. 

 

 Inni znani muzycy z Tucson to Bob Nolan, Katie Lee i Rex Allen. Bob Nolan, założyciel Sons of the Pioneers i kompozytor piosenek takich jak „Cool Water” i „Tumbling Tumbleweeds”, był absolwentem Tucson High School i napisał „Cool Water” jeszcze w szkole. Katie Lee przeprowadziła się do Tucson w wieku około 1 roku życia i jest aktorką i piosenkarką folkową. Jest również aktywistką, a jej działalność została udokumentowana w książce „All My Rivers Are Gone”. Lee napisała również książkę o muzyce kowbojskiej i nagrał podwójny album (z Travisem Edmonsonem) pod tym samym tytułem, „Ten Thousand Goddam Cattle”. Rex Allen był śpiewającym kowbojem, który występował po Royu Rogersie. Pochodzący z Willcox, w późniejszych latach mieszkał w Tucson. W wieku 11 lat John Denver otrzymał swoją pierwszą gitarę od babci, mieszkając w Tucson. W latach 80. i 90-tych Tucson było miejscem rozwoju undergroundowej sceny muzycznej, skupionej wokół Club Congress i kilku innych klubów oraz imprez plenerowych w okolicach Uniwersytetu Arizony. Wśród zespołów indie rockowych i punk rockowych znaleźli się m.in. Giant Sand, The Bled, Machines of Loving Grace, Digital Leather, Rainer Ptacek, Doo Rag, Bob Log III, Malignus Youth, Naked Prey i The Sidewinders (później Sand Rubies). 

 

Billy May

 Edward William „Billy” May Jr. (ur.10 listopada 1916r - zm. 22 stycznia 2004r) był
amerykańskim muzykiem, kompozytorem, aranżerem i liderem zespołu. 

 Billy May dorastał w Lawrensville w Pensylwanii, jako syn dekarza. Jako nastolatek grał na tubie w szkolnej orkiestrze, po tym jak lekarz rodzinny zalecił mu ten instrument, aby pomóc mu w walce z astmą. May nauczył się również grać na puzonie i trąbce. On i jego przyjaciele z dzieciństwa, Billy Strayhorn i Erroll Garner, od najmłodszych lat zajmowali się aranżacjami. Po ukończeniu szkoły średniej May grał w różnych lokalnych orkiestrach. Przełom w karierze Maya nastąpił w 1938 roku, kiedy Charlie Barnet zatrudnił go jako trębacza do swojej orkiestry. Popularny utwór przewodni Barneta, „Cherokee”, był aranżacją Maya. Prawie dwa lata później dołączył do big bandu Glenna Millera jako pierwszy trębacz, aranżując takie hity jak „Take the 'A' Train” i „Serenade in Blue”. Kiedy Miller i jego orkiestra zostali powołani do wojska w 1942 roku, a May nie zdał testu sprawnościowego, dołączył do Orkiestry Radiowej NBC i współpracował z liderami zespołów, takimi jak Les Brown, Woody Herman i Alvino Rey. 

 Od lat 50-tych XX wieku May współpracował głównie z wytwórnią Capitol Records jako aranżer w studiu nagraniowym z szerokim gronem znanych wokalistów i instrumentalistów, w tym przede wszystkim z Peggy Lee, ale także z Bingiem Crosbym, Natem Kingiem Cole'em, Ellą Fitzgerald, Sammym Davisem Jr., George'em Shearingiem, Louisem Armstrongiem, Anitą O'Day, Bobbym Darinem i Rosemary Clooney. Jednym z najdłuższych partnerstw muzycznych Maya była współpraca z Frankiem Sinatrą, którego poznał już w 1939 roku i do którego audycji radiowych w latach 40-tych sporadycznie współtworzył aranżacje. 

 W latach 1957–1979 Sinatra nagrał siedem albumów dla wytwórni Capitol i Reprise, w tym „Come Fly With Me” (1957), nagrodzony Grammy „Come Dance With Me” (1958), „Come Swing With Me” (1961) i „Trilogy: The Past” (1979). Z instrumentalnym motywem przewodnim filmu Elmera Bernsteina z 1956 roku o Sinatrze *Człowiek ze złotym ramieniem*, Sinatra wszedł na międzynarodowe listy przebojów w tym samym roku, docierając nawet do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii. Ostatnie nagranie Sinatry dla Reprise (1988) również było aranżacją Billy'ego Maya. Ponadto, od 1951 roku May nagrywał pod własnym nazwiskiem, a przez pewien czas miał własną orkiestrę, którą w 1954 roku sprzedał swojemu koledze Rayowi Anthony'emu. 

Współpracując z takimi muzykami jak Conrad Gozzo, Manny Klein, Barney Kessel, Si Zentner i Alvin Stoller, osiągnął swój jedyny przebój w Top 30, nagrywając dla Capitol Records „Charmaine” pod koniec 1951 roku. May zdobył nagrodę Grammy w 1958 roku za swój instrumentalny album *Billy May's Big Fat Brass*. Później pracował nad obszerną serią albumów z nowymi nagraniami znanych klasyków swingu. Komponował również piosenki przewodnie do różnych seriali telewizyjnych i ścieżek dźwiękowych do wielu filmów, w tym filmów animowanych, takich jak „Kaczor Daffy” i „The Jaywalker”. Znakiem rozpoznawczym Billy'ego Maya jako aranżera była jego eksperymentalna wszechstronność i muzyczny humor, cechy te przejawiały się na przykład w często nieoczekiwanych i ciągłych zmianach rytmu, dynamiki i tempa, wykorzystaniu wielu egzotycznych instrumentów perkusyjnych oraz charakterystycznych „slurpujących” partiach saksofonu. 

 Współpracował z komikiem Stanem Frebergiem przy musicalowej satyrze *The History of the United States* (Vol 1, 1961; Vol 2, 1996). May zawsze uważał lidera zespołu Jimmy'ego Lunceforda za swój największy wzór do naśladowania, który wywarł głęboki wpływ na jego własny styl muzyczny. Swój album z 1957 roku *Jimmy Lunceford in Hi-Fi* zadedykował Luncefordowi. Frank Sinatra mawiał, że nagrywanie z Billym Mayem było jak „wylanie ci w twarz wiadra zimnej wody”. Na początku 1997 roku, po ostatniej trasie koncertowej po Europie, May w dużej mierze wycofał się z kariery, ale nadal okazjonalnie pracował nad projektami studyjnymi, między innymi dla wschodzących artystów, takich jak wokalista Michael Bublé. Ostatni wywiad udzielił jesienią 2003 roku w dużym programie telewizyjnym o Peggy Lee. Kilka tygodni później zmarł z powodu niewydolności serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Charmaine/When I Take My Sugar To Tea	Billy May And His Orchestra	02.1952	-	17[2]	Capitol 1919	[written by Lew Pollack, Erno Rapee]
Walkin' my baby back home	Billy May And His Orchestra	07.1952	-	8[12]	Capitol 2130	-
Can't I	Billy May And His Orchestra	04.1953	-	16[3]	Capitol 2389	-
Lover come back to me!	Billy May And His Orchestra	11.1953	-	16[3]	Capitol 2610	[written by Oscar Hammerstein II,Sigmund Romberg]
Main Title (From The Film "The Man With The Golden Arm")	Billy May And His Orchestra	03.1956	-	49[14]	Capitol 3372	[written by Elmer Bernstein,Sylvia Fine]

Nathaniel Mayer

 Nathaniel Mayer (ur. 10 lutego 1944r - zm. 1 listopada 2008r) był amerykańskim
wokalistą rhythm and bluesowym, który rozpoczął karierę na początku lat 60-tych w wytwórni Fortune Records w swoim rodzinnym Detroit w stanie Michigan . „Nay Dog” lub „Nate”, jak go również nazywano, charakteryzował się surowym, niezwykle energicznym wokalem i szalonym show scenicznym. Po 35-letniej przerwie w muzyce, w 2002 roku Mayer ponownie zaczął nagrywać i koncertować, wydając albumy w wytwórniach Fat Possum, Alive Records i Norton Records.

  Mayer rozpoczął karierę w Fortune Records, wytwórni płytowej z Detroit należącej do Jacka i Devory Brown. Tam nawiązał współpracę z innymi gwiazdami Fortune, Nolanem Strongiem i Andre Williamsem. Mayer pozostał w wytwórni przez sześć lat, nagrywając kilka płyt. Mając 18 lat, Mayer w 1962 roku osiągnął szczyt przebojów, umieszczając „Village of Love” w pierwszej czterdziestce listy przebojów. Utwór ten, przypisywany Nathanielowi Mayerowi i zespołowi The Fabulous Twilights,[1] został pierwotnie wydany przez wytwórnię Fortune Records, która następnie wydzierżawiła płytę United Artists Records w celu szerszej dystrybucji.

  Kolejne płyty, takie jak „Leave Me Alone” (1962) i „I Had A Dream” (1963), nie zdołały powtórzyć sukcesu „Village of Love” (chociaż oba  , a zwłaszcza „Leave Me Alone”, dobrze sprzedawały się w regionie). W 1966 roku Mayer wydał „I Want Love and Affection (Not The House Of Correction)”, funkowy utwór w stylu Jamesa Browna. Następnie rozstał się z wytwórnią Fortune Records z powodu różnic. Po czasach, gdy Mayer pracował w Fortune Records, jego miejsce pobytu pozostawało praktycznie nieznane i przez kilka dekad potwierdzały je jedynie plotki. Pojawił się jednak w 1980 roku, nagrywając singiel „Raise the Curtain High”. Był to jedyny singiel Mayera w latach 1966–2002. 

Znikając w gettach East Detroit na kolejne dwie dekady, Mayerowi towarzyszyły liczne plotki. Jednak po wydaniu przez Norton Records w 2002 roku   „I Don't Want No Bald-Headed Woman Telling Me What to Do” (nigdy wcześniej niepublikowanego nagrania z 1968 roku), Mayer poczuł inspirację do ponownego nagrywania i występów.Mayer dokonał pełnego powrotu muzycznego w 2002 roku. Jego niegdyś słodki, soulowy krzyk przerodził się w chrapliwy growl, nadając jego późniejszym albumom zupełnie nowy charakter. Grał w klubach i na festiwalach, zyskując nowe pokolenie fanów dzięki swoim ekscytującym występom na żywo.

 W 2004 roku Mayer powrócił do studia, aby nagrać płytę „I Just Want to Be Held” dla Fat Possum Records, wytwórni z Missisipi, znanej głównie z wydawania płyt mało znanych bluesmanów. W 2005 roku odbył trasę koncertową z innym artystą Fat Possum, The Black Keys. W 2006 roku holenderska wytwórnia Stardumb Records wydała 7-calowy singiel z trzema utworami z albumu Fat Possum. Ostatnie nagrania Mayer ukazały się na dwóch albumach: „Why Don't You Give It To Me?” z 2007 roku i „Why Won't You Let Me Black?” z 2009 roku, oba wydane przez Alive Records z udziałem Dana Auerbacha z The Black Keys, Matthew Smitha z Outrageous Cherry, Troya Gregory'ego z The Dirtbombs oraz Dave'a Shettlera z SSM i The Sights.Detroit Cobras wykonali remake utworu „Village of Love” w 1996 roku.  Natomiast „Leave Me Alone” zostało coverowane przez The Hard Feelings w 2001 roku.  Eve Monsees, The Exiles  i Gibson Brothers nagrali utwór „I Had A Dream”.

 W 2014 roku Nathaniel Mayer został wprowadzony do Galerii Sław Rock and Rolla Michigan. Śmierć W ciągu roku od zakończenia swojej pierwszej europejskiej trasy koncertowej Mayer doznał kilku udarów. Po miesiącach hospitalizacji Nathaniel Mayer zmarł 1 listopada 2008 roku w Detroit w stanie Michigan.W 2017 roku Killer Blues Headstone Project umieścił nagrobek Nathaniela Mayera na cmentarzu Elmwood w Detroit.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Village Of Love/I Want A Woman	Nathaniel Mayer And The Fabulous Twilights	04.1962	-	22[12]	Fortune 449	[written by Nathaniel Mayer, Devora Brown ][16[5].R&B Chart]

Ritchie Family

 

Ritchie Family to amerykański girlsband z Filadelfii, który miał na swoim koncie kilka hitów
w erze disco lat 70-tych.  Trio czarnoskórych wokalistek zostało założone przez dwójkę francuskich producentów, Jacques'a Moraliego i Henriego Belolo, którzy zapewnili im dostęp do amerykańskiego przemysłu muzycznego. Zespół pierwotnie składał się z Cheryl Jacks, Cassandry Wooten i Gwen Oliver. W latach 1975-1977 nagrały cztery albumy, w tym „Brazil” z 1975 roku i „African Queen” z 1977 roku.  

Nazwa zespołu nawiązywała do producenta muzycznego Ritchiego Rome'a. Ich pierwszy przebój, „Brazil”, dotarł do pierwszej dwudziestki list przebojów w Stanach Zjednoczonych w 1975 roku i był remakiem utworu „Brazil (Aquarela do Brasil)” Ary'ego Barroso z lat 30-tych. Album o tym samym tytule również dobrze się sprzedał. W następnym roku wydali album „Arabian Nights”, na którym znalazł się utwór „The Best Disco in Town”. Był to w zasadzie medley wczesnych utworów disco, w tym „Life Is Music”, „Lady Luck” i „Quiet Village”, i stał się światowym hitem. 

 Ich kolejny album, „Life Is Music”, nawiązujący do motywu muzycznego z lat 30-tych XX wieku, oraz album „African Queens” odniosły jedynie umiarkowany sukces. Każdy z tych czterech albumów był albumem koncepcyjnym i wszystkie zaczynały się od 15-20-minutowej medley. W 1978 roku członkinie zespołu zostały zastąpione przez Jacqui Lee-Smith, Dodie Draher i Ednah Holt. Ich album „American Generation”, wydany w tym samym roku, zapoczątkował odejście od ery disco i skierował się bardziej w stronę europopu, choć jeden z singli nosił tytuł „I Feel Disco Good”. Fragmenty albumu wykorzystano również jako ścieżkę dźwiękową do francuskiej komedii filmowej Jeana Yanne'a „Je te tiens, tu me tiens par la barbichette”. Trio wystąpiło w bardzo egzotycznych, a momentami wręcz kiczowatych, ale prowokacyjnych kostiumach. 

 Następnie ukazał się album „Bad Reputation”. Pod koniec trasy promującej ten album Edna Holt opuściła trio i założyła własny zespół Ednah Holt and Starluv. Zastąpiła ją wokalistka Vera Brown, a grupa odniosła kolejny sukces, singiel „Put Your Feet to the Beat”. The Ritchie Family, z Brown, Smith-Lee i Draherem w składzie, nagrała następnie album „Give Me a Break”, na którym znalazły się przeboje „Give Me a Break” i „Never Be Able to Set You Free”. Kolejne albumy znacząco różniły się od poprzednich dzięki nowej współpracy z Jacques'em Fredem Petrusem i Mauro Malavasim, byłym członkiem włosko-amerykańskiego zespołu disco Change. Album nosił tytuł *I'll Do My Best For You Baby*, a następnie *All Night All Right*. Po tym albumie Dodie Draher opuściła zespół, a jej miejsce zajęła Linda James. 

W 1980 roku grupa połączyła siły z Village People, aby nakręcić film *Can't Stop the Music*. Film okazał się porażką komercyjną i krytyczną. Mimo to ścieżka dźwiękowa do filmu sprzedawała się dobrze na całym świecie. Po decyzji o rozwiązaniu zespołu, u producenta Jacquesa Morali zdiagnozowano HIV. Grupa ponownie połączyła siły jako Vera Brown and the Rich Girls, aby nagrać singiel „Too Much Too Fast”, który nie odniósł sukcesu. Vera Brown reaktywowała następnie Ritchie Family z Dodie Draher i Jacqui Smith-Lee, ale nie wydali już żadnych kolejnych nagrań. Oryginalne członkinie Cassandra Wooten, Cheryl Mason-Dorman (dawniej Jacks) i debiutantka Renee Guilory-Wearing ponownie reaktywowały zespół.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brazil/Hot Trip	Ritchie Family	08.1975	41[4]	11[18]	20th Century 2218	[written by Ary Barroso][produced by J. Morali][13[16].R&B Chart][1[7][18].Hot Disco/Dance;20th Century 2218 7"]
I Want To Dance With You (Dance With Me)/Lady Champagne	Ritchie Family	12.1975	-	84[4]	20th Century 2252	[written by J. Morali, H. Belolo, B. Whitehead][produced by Jacques Morali][74[6].R&B Chart][18[1].Hot Disco/Dance;20th Century 51 12"]
The Best Disco In Town/The Best Disco In Town (Part II)	Ritchie Family	08.1976	10[9]	17[20]	Marlin 3306	[written by J. Morali, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][12[14].R&B Chart][1[1][18].Hot Disco/Dance;Marlin 3306 7"]
Life Is Music/Lady Luck	Ritchie Family	03.1977	-	102[4]	Marlin 3309	[written by J. Morali, M. Gazzola, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][74[4].R&B Chart]
Quiet Village/ Voodoo	Ritchie Family	09.1977	-	-	Marlin 3316	[written by Les Baxter][produced by Jacques Morali][68[7].R&B Chart]
American Generation/Music Man	Ritchie Family	02.1979	49[6]	-	Marlin 3323	[written by J. Morall, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali]
Put Your Feet To The Beat/It's A Man's World	Ritchie Family	08.1979	-	-	Casablanca 2206	[written by R. Dabney, A. Carey, T. Polite, R. Lee, J. Lee, N. Wilkie][produced by Jacques Morali][12[14].R&B Chart][14[16].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 192 12"]
Give Me A Break/Bad Reputation	Ritchie Family	06.1980	-	-	Casablanca 2259	[written by J. Morali, H. Belolo, The Ritchie Family][produced by Jacques Morali][80[4].R&B Chart][25[18].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 213 12"][piosenka z filmu "Can't stop the dancin'"]
I'll Do My Best (For You Baby)/You've Got Me Dancin'	Ritchie Family	05.1982	-	-	RCA 13092	[written by J. Morali, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][27[13].R&B Chart][17[13].Hot Disco/Dance;RCA 4323 12"]
All Night All Right/Fantasy	Ritchie Family	08.1983	-	-	RCA 13550	[written by G. Christopher, K. Hairston][produced by Gavin Christopher, Jimmy Douglass][77[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brazil	Ritchie Family	10.1975	-	53[12]	20th Century 498	[produced by Jacques Morali]
Arabian Nights	Ritchie Family	07.1976	-	30[25]	Marlin 2201	[produced by Jacques Morali, Richie Rome]
Life Is Music	Ritchie Family	02.1977	-	100[10]	Marlin 2203	[produced by Jacques Morali, Richie Rome]
African Queens	Ritchie Family	07.1977	-	164[12]	Marlin 2206	[produced by Jacques Morali]
American Generation	Ritchie Family	09.1978	-	148[6]	Marlin 2215	[produced by Jacques Morali]