Night Ranger

Utalentowana i wyrafinowana amerykańska grupa pomprockowa,
która w latach 1981-88 nagrała całą serię interesujących albumów. Zespół debiutował w składzie Jack Blades (śpiew/bas), Brad Gillis (gitara), Alan Fitzgerald (klawisze, wcześniej w Montrose), Kelly Keagy (perkusja) i Jeff Watson (gitara).
Początkowo występowali w okolicy swojego rodzinnego San Francisco. Szybko przyciągnęli uwagę promotora Billa Grahama, który załatwił im koncerty u boku Santany, Judas Priest i Doobie Brothers. Pierwsze cztery albumy grupy znalazły się w czołowej czterdziestce na listach "Billboardu", a longplay Seven Wishes w 1985 r. osiągnął nawet pierwszą dziesiątkę.
Zespół wydał także dwa przebojowe single "Sister Christian" i "Sentimental Street", które znalazły się odpowiednio na 5. i 8. miejscu listy "Billboardu". Tuż przed nagraniem w 1988 r. płyty Man In Motion grupę opuścił Fitzgerald, a pozostali muzycy zmienili orientację na bardziej hardrockową.
Album, wyprodukowany przez Keitha Olsena, był pierwszą komercyjną klapą zespołu. Kilka miesięcy później uległ on rozwiązaniu. W 1990 r. ukazał się zestaw Live In Japan, prezentujący jeden z koncertów formacji z 1988 r. Jack Blades utworzył razem z Tedem Nugentem, Tommym Shawem i Michaelem Cartelone popularną grupę Damn Yankees, natomiast Brad Gills najpierw dołączył do Ozzy'ego Osbourne'a, a w 1993 r. wydał solowy album Gilrock Ranch.
Night Ranger był solidną formacją w typie Journey/Kansas/Styx. Jednak pomimo sukcesu odniesionego w USA, grupa nie zrobiła większego wrażenia w Europie.  

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Tell Me You Love Me / Night Ranger	Night Ranger	01.1983	-	40[11]	Boardwalk 171	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser][4.Mainstream Rock]
Sing Me Away / Play Rough	Night Ranger	04.1983	-	54[9]	Boardwalk 175	[written by Jack Blades,Kelly Keagy ][produced by Pat Glasser]
(You Can Still) Rock in America / Let Him Run	Night Ranger	12.1983	-	51[12]	MCA/Camel 52 305	[written by Jack Blades,Brad Gillis][produced by Pat Glasser]
Sister Christian / Chippin' Away	Night Ranger	03.1984	-	5[24]	MCA/Camel 52 3505	[written by Kelly Keagy ][produced by Pat Glasser]
When You Close Your Eyes / Why Does Love Have to Change	Night Ranger	07.1984	-	14[17]	MCA/Camel 52 420	[written by Jack Blades,Brad Gillis,Alan Fitzgerald][produced by Pat Glasser]
Sentimental Street / Night Machine	Night Ranger	05.1985	-	8[17]	MCA/Camel 52 591	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
Four in the Morning (I Can't Take Any More) / This Boy Needs to Rock	Night Ranger	08.1985	-	19[13]	MCA/Camel 52 661	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
Goodbye / Seven Wishes	Night Ranger	11.1985	-	17[18]	MCA/Camel 52 729	[written by Jack Blades,Jeff Watson ][produced by Pat Glasser]
The Secret of My Success / Carry On	Night Ranger	03.1987	-	64[8]	MCA/Camel 53 013	[written by Jack Blades,David Foster,Tom Keane,Mike Landau ][produced by David Foster]
Hearts Away / Better Let It Out	Night Ranger	07.1987	-	90[3]	MCA/Camel 53 131	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
I Did It for Love / Woman in Love	Night Ranger	10.1988	-	75[5]	MCA/Camel 53 364	[written by Russ Ballard ][produced by Pat Glasser]
Forever all over again/Anything for you	Night Ranger	08.1997	-	102[7]	Legacy 78 617	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dawn Patrol	Night Ranger	12.1982	-	38[69]	Boardwalk 33 259	[produced by Pat Glasser]
Midnight Madness	Night Ranger	11.1983	-	15[69]	MCA/Camel 5456	[platinum][produced by Pat Glasser]
Seven Wishes	Night Ranger	06.1985	-	10[45]	MCA/Camel 5593	[platinum][produced by Pat Glasser]
Big Life	Night Ranger	04.1987	-	28[18]	MCA/Camel 5839	[gold][produced by Kevin Elson, Wally Buck, David Foster , Night Ranger]
Man in Motion	Night Ranger	10.1988	-	81[8]	MCA/Camel 6238	[produced by Keith Olsen, Brian Foraker]
Greatest Hits	Night Ranger	05.1989	-	-	MCA MCAD-42307	[gold][produced by Pat Glasser]

Night

 Night, była grupą dosyć lużno związanych ze sobą muzyków sesujnych
z Los Angeles,którą stanowili wokalista Stevie Lange, występujący wcześniej z Grahamem Bonnetem i Eltonem Johnem,Chris Thompson, wcześniej wspomagający War of the Worlds i współpracujący z grupą Manfred Mann's Earth Band i pianista Nicky Hopkins.
 

Pierwszym ich nagraniem był cover utworu "Hot Summer Nights" Waltera Egana,który trafił do Top20 zestawienia Billboard.Ich debiutancki album Night wyprodukował Richard Perry dla własnej wytwórni Planet w 1979r.Kolejny Long Distance wydany rok póżniej przepadł na rynku.Thompson wraca do grupy Manfreda Manna a Night rozwiązuje się w 1982r.
 

Utalentowany Lange nagrywa album solowy High Cost of Living, i pracuje z tak uznanymi grupami jak: Gang of Four, Johnny Hates Jazz, Mighty Lemon Drops, i Swing Out Sister.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot Summer Nights / Party Shuffle	Night	06.1979	-	18[15]	Planet 45 903	[written by W. Egan][produced by Richard Perry]
If You Remember Me/Theme from "The Champ" [Dave Grusin]	Chris Thompson with Night	08.1979	-	17[19]	Planet 45 904	[written by Carole Bayer Sager , Marvin Hamlisch][produced by Richard Perry]
Love On The Airwaves / Day After Day	Night	02.1981	-	87[3]	Planet 47 921	[written by Chris Thompson, Robert Weston][produced by Tim Friese-Green]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Night	Night	08.1979	-	166[4]	Planet 2	[produced by Richard Perry]
Long Distance	Night	.1980	-	-	Planet 52 251	[produced by Tim Friese-Green]

Nichelle Nichols

Nichelle Nichols właśc. Grace Nichols (ur. 28 grudnia 1933) - amerykańska aktorka
i piosenkarka. Największą sławę przyniosła jej rola Uhury w serialu Star Trek.
Podczas studiów w Nowym Jorku Nichols występowała jako piosenkarka w nocnych klubach, była także modelką i grała w musicalach. Przemierzyła Stany Zjednoczone, Kanadę i Europę występując w zespołach Duke Ellingtona i Lionela Hamptona.
 

Podczas pierwszego sezonu Star Trek Nichols chciała zrezygnować z występów, ze względu na marginalną rolę jej postaci. Pozostała w obsadzie po osobistych namowach Martina Luthera Kinga, który uświadomił jej, jak wielką rolę może odegrać w emancypacji młodych murzyńskich kobiet. Do inspiracji postacią Uhury przyznają się dziś m.in. Whoopi Goldberg (zagrała potem w Star Trek: Następne Pokolenie) oraz pierwsza czarnoskóra astronautka Mae Jemison.
 

Do historii przeszedł jej pocałunek z Williamem Shatnerem, grającym kapitana Kirka, który uważany jest za pierwszy ekranowy pocałunek ciemnoskórej kobiety i białego mężczyzny.
Ciekawostką może być fakt że jedną z planetoid pasa głównego nazwano 68410 Nichols właśnie w odniesieniu do jej roli Uhury w serialu Star Trek.
 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Know What I Mean/Why Don't You Do Right?	Nichelle Nichols	02.1967	-	-	Epic 10131	[written by F. Huddleston][produced by Stu Phillips]
Beyond Antares / Uhura's Theme	Nichelle Nichols	.1979	-	-	R-Way 1001	[written by Gene Coon, Wilbur Hatch][produced by Rahn Coleman]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down to Earth	Nichelle Nichols	.1967	-	-	Epic BN 26351	[produced by Larry Williams]
Out of this World	Nichelle Nichols	.1991	-	-	GNP 2209	[produced by Jim Meechan]

Marc Hamilton

Marc Hamilton (ur. 2 lutego 1944r - zm. 17 lutego 2022r) był kanadyjskim piosenkarzem,
znanym przede wszystkim z singla z 1970 roku „Comme j'ai toujours envie d'aimer”. 

 W 1963 roku, w wieku 19 lat, u szczytu sukcesu The Beatles w latach sześćdziesiątych i popularności inspirowanych Beatlesami zespołów francuskojęzycznych, Hamilton założył czteroosobowy zespół Les Shadols, pisząc sześć autorskich piosenek, które ukazały się na trzech kolejnych singlach. W 1965 roku założył swój zespół Les Monstres. Jako solowy artysta odniósł pewien sukces dzięki singlowi „Je n'apprendrai pas le violon”. W 1969 roku dołączył do kolegi z zespołu Shadol, Normanda Boucharda, wydając dwa single „Nous avons marché” i „J'irai un jour à Paris”. 

 

Hamilton jest najbardziej znany ze swojego singla z 1970 roku „Comme j'ai toujours envie d'aimer”, który odniósł wielki sukces w Quebecu i we Francji, gdzie 12 września 1970 roku osiągnął 1. miejsce na francuskiej liście przebojów, utrzymując się na szczycie przez trzy kolejne tygodnie. Był również numerem 1 w Belgii, numerem 2 w Szwajcarii i osiągnął 14. miejsce na holenderskiej liście przebojów. Singiel doczekał się kolejnych coverów Jeana-François Michaëla w 1970 roku, coverów muzycznych Grand Orchestre de Paul Mauriat i Georges'a Jouvina, a także anglojęzycznego coveru zatytułowanego „Time” kanadyjskiego piosenkarza Marty'ego Butlera. Wśród późniejszych coverów znalazły się m.in. jeden autorstwa Rocha Voisine'a z 1993 roku i kolejny autorstwa Mitsou z 1994 roku. 

 

W 2003 roku utwór został uhonorowany na liście „Grands Classiques de la chanson québécoise” (Wielkie klasyki quebeckiej piosenki) przez SOCAN. SODRAC (Stowarzyszenie Prawa Reprodukcji Autorów, Kompozytorów i Edytorów Kanady) uznało go za wielką piosenkę Quebecu. Z okazji 50. rocznicy flagi Quebecu, utwór został uznany za jedną z 50 piosenek Quebecu w historii. Został również uhonorowany przez minister kultury Quebecu Line Beauchamp oraz Fundację SPAC. 27 stycznia 2007 roku utwór został wpisany do Galerii Sław Kanadyjskich Autorów Piosenek. Kontynuując sławę utworu „Comme j'ai toujours envie d'aimer”, Hamilton wydał również singiel „Tapis magique”. 

 

Na początku lat 70-tych wydał trzy albumy: „Marc Hamilton” w 1970 roku, „Comme j'ai toujours envie d'aimer” również w 1970 roku, z jego słynną piosenką tytułową, oraz „Au fond des choses” w 1972 roku. W 1973 roku, w wyniku wypadku, stracił lewe oko, ale kontynuował projekty muzyczne, zwłaszcza programowanie dla Grand Salon de Mascouche. Na początku lat 80-tych odniósł pewien sukces, wydając m.in. singiel „Peau de femmes”. W tym okresie wydał trzy albumy: „Peau de femmes” (1981), „J'ai un bon deal” (1984) - komedię muzyczną w reżyserii Rogera Pilona oraz „J'ai un rendez-vous d'amour” (1987). Opublikował również autobiografię zatytułowaną „La chanson qui m'a tué”. 

 

Jako producent współpracował z wieloma artystami i brał udział w filmach. Dyrygował Orkiestrą Opery Narodowej w Paryżu. Pod koniec lat 80-tych otworzył bar muzyczny Le Soph. W 2003 roku wydał album z coverami zatytułowany „Marc Hamilton chante Aznavour” w hołdzie francuskiemu piosenkarzowi Charlesowi Aznavourowi. W 2007 roku trio JohnE-5, w którego skład wchodzili Jonathan Gauthier (znany również jako JohnE) jako wokalista oraz Yannick Brosseau (znany również jako Yann So) i Charles Dauphin (znany również jako Carlito) jako muzycy, wydało album w hołdzie Hamiltonowi, interpretując wiele jego utworów pod tytułem „Comment ça va Marc Hamilton”. Album został zainspirowany autobiograficzną książką Hamiltona i po raz pierwszy zaprezentowany na festiwalu Francouvertes w 2007 roku.

 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Can

Hol

Aut

Sve

Bel

Wytwórnia [Can]

Komentarz

Comme J'ai Toujours Envie D'aimer/Tapis Magique

Marc Hamilton

01.1970

1

2[18]

-

-

14[7]

-

-

1[28]

Trans-Canada TC 3323

[written by Marc Hamilton ]

Viens/J'Ai Fait Le Tour D'La Gaspesie

Marc Hamilton

07.1972

-

-

-

6

-

-

-

-

Trans-Canada TC 4109

[written by Hamilton, Doyon, Hamilton]