Ray Stevens

 Harold Ray Ragsdale (ur. 24 stycznia 1939 r.), znany pod pseudonimem Ray Stevens,
to amerykański piosenkarz country, autor tekstów i komik. Największą rozpoznawalność przyniosły mu nagrodzone nagrodą Grammy utwory „Everything Is Beautiful” oraz „Misty”, a także humorystyczne przeboje, takie jak „Ahab the Arab”, „Gitarzan” oraz „The Streak”. Stevens zdobył status „złotych płyt”, a także pracował jako producent, aranżer muzyczny i prezenter telewizyjny. Został również wprowadzony do galerii sław: Nashville Songwriters Hall of Fame, Georgia Music Hall of Fame, Christian Music Hall of Fame oraz Country Music Hall of Fame and Museum. 

 Harold Ray Ragsdale urodził się 24 stycznia 1939 roku w Clarkdale w stanie Georgia. Był starszym z dwóch synów Willisa Harolda Ragsdale’a (1915–2001) oraz Frances Stephens Ragsdale (1916–1997). Jego młodszy brat, John - który zmarł w 2020 roku w wieku 75 lat - został aktorem i pisarzem. W czasach licealnych Stevens założył swój pierwszy zespół -grupę rhythm and bluesową o nazwie The Barons. Rozpoczął studia z zakresu zarządzania (business administration) w Georgia State College w Atlancie, jednak szybko zmienił kierunek na muzykę. Stevens przerwał naukę po trzech z czterech lat wymaganych do uzyskania dyplomu, uznając, że wykształcenie wyższe nie jest mu potrzebne. 

 W 1957 roku, w wieku 18 lat, Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią Prep Records (oddziałem Capitol Records) i wyprodukował singiel „Silver Bracelet”, na którego stronie B znalazł się cover utworu „Rang Tang Ding Dong” (oryginalnie nagranego w 1956 roku przez grupę doo-wopową The Cellos). Singiel spotkał się z pozytywną recenzją w magazynie „Billboard”. Według Country Music Hall of Fame: „W okresie między nagraniem płyty w 1957 roku a jej wydaniem, artysta zmienił nazwisko na »Ray Stevens« - na naleganie Kena Nelsona, szefa działu A&R w wytwórni Capitol Records, który stwierdził, że nazwisko »Ray Ragsdale« nie jest wystarczająco »chwytliwe«”.

 W 1961 roku Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią Mercury Records. Jeszcze w tym samym roku odniósł swój pierwszy sukces dzięki humorystycznemu utworowi „Jeremiah Peabody's Polyunsaturated Quick-Dissolving Fast-Acting Pleasant-Tasting Green and Purple Pills”, który dotarł do 35. miejsca na listach przebojów muzyki pop. Zapoczątkowało to długą serię piosenek o charakterze komediowym, z których Stevens jest najbardziej znany - znalazły się wśród nich m.in. „Ahab the Arab” (5. miejsce, 1962 r.), „Harry the Hairy Ape” (17. miejsce, 1963 r.) oraz „Gitarzan” (8. miejsce, 1969 r.). Od 1962 roku Stevens mieszkał w Nashville, gdzie pracował również jako multiinstrumentalista sesyjny oraz autor piosenek. Jak podaje Country Music Hall of Fame: „Stevens stał się ulubieńcem mistrza Cheta Atkinsa. Śpiewał z grupą The Jordanaires, grał na trąbce podczas sesji nagraniowej Elvisa Presleya, pisał utwory dla takich artystów jak Brook Benton, Skeeter Davis czy Dolly Parton, a także miał swój wkład w powstanie klasycznego przeboju Waylona Jenningsa »Only Daddy That'll Walk the Line«”.

 Choć Stevens zasłynął przede wszystkim z repertuaru komediowego, okazjonalnie nagrywał również typowe piosenki popowe. Największym sukcesem w tej kategorii okazał się w 1968 roku utwór „Mr. Businessman”, który dotarł do 28. miejsca na liście Billboard Hot 100.

  W 1970 roku Stevens związał się z wytwórnią Barnaby Records, należącą do piosenkarza Andy’ego Williamsa. Następnie poprowadził w telewizji NBC program rozrywkowy „Andy Williams Presents Ray Stevens”, który był emitowany w okresie letnim w zastępstwie stałego programu Williamsa. Doprowadziło to do powstania największego przeboju Stevensa w Stanach Zjednoczonych - utrzymanego w stylistyce gospel singla „Everything Is Beautiful” (1970), który artysta napisał i wykonał jako utwór przewodni swojego programu telewizyjnego. Kompozycja zdobyła nagrodę Grammy, dotarła na szczyt list przebojów zarówno w kategorii muzyki pop, jak i adult contemporary, a także po raz pierwszy wprowadziła Stevensa do pierwszej czterdziestki zestawień muzyki country (osiągając 39. miejsce). Singiel sprzedał się w nakładzie przekraczającym milion egzemplarzy, dzięki czemu uzyskał status złotej płyty. W 1974 roku Stevens odniósł międzynarodowy sukces utworem „The Streak” - piosenką o charakterze humorystycznym (tzw. *novelty song*), traktującą o zjawisku „streakingu” (biegania nago w miejscach publicznych). Kompozycja ta zdobyła pierwsze miejsce na listach przebojów zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Wielkiej Brytanii. Rok później artysta odnotował kolejny sukces dzięki autorskiej aranżacji jazz-popowego standardu Errolla Garnera „Misty”, która dotarła do 3. miejsca na liście muzyki country oraz 14. miejsca na liście Hot 100. 

 Od końca lat 70-tych do początku lat 80-tych - z pewnymi wyjątkami, takimi jak utwór „Shriner's Convention” z 1981 roku - Stevens skupiał się głównie na poważniejszym repertuarze, uznając, że piosenki o charakterze humorystycznym tracą w tamtym okresie na popularności. Mimo to w 1977 roku wydał własną wersję big-bandowego standardu Glenna Millera „In the Mood”, w której partie wokalne brzmiały jak gdakanie kurczaków; nagranie to firmowano nazwą The Henhouse Five Plus Too. W 1979 roku Stevens odniósł również sukces w formacie adult contemporary dzięki utworowi „I Need Your Help Barry Manilow”, pochodzącemu z albumu *The Feeling's Not Right Again*, będącego jednocześnie hołdem i parodią twórczości Barry’ego Manilowa. 

W 1980 roku Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią RCA Records, dla której w ciągu kolejnych dwóch lat nagrał trzy albumy. W 1983 roku na krótko powrócił do wytwórni Mercury Records, dla której nagrał jeden album. Przekonany, że piosenki o charakterze humorystycznym (tzw. *novelty songs*) znów zyskują na popularności, doprowadził w 1984 roku do przyspieszonego wydania utworu „Mississippi Squirrel Revival” nakładem MCA Records; nagranie to trafiło do pierwszej dwudziestki list przebojów muzyki country.W 1985 roku Stevens wystąpił w Lanierland Music Park w Cumming w stanie Georgia wraz z duetem Pinkard & Bowden.

W 2002 roku, po zamachach z 11 września, Stevens wydał album *Osama-Yo' Mama: The Album*. Utwór tytułowy, wydany wcześniej jako singiel pod koniec 2001 roku, dotarł do 48. miejsca na liście *Hot Country Songs*. Sam album zajął 29. miejsce na liście *Top Country Albums*. W kwietniu 2010 roku artysta opublikował *We the People* - zestaw CD/DVD zawierający piosenki o tematyce politycznej, który znalazł się w pierwszej piątce notowania *Billboard Comedy Album*. W okresie od marca 2013 do stycznia 2014 roku w telewizji cyfrowej emitowano program *RAY-ality TV*. W marcu 2014 roku zadebiutowała seria internetowa pod tym samym tytułem. Jeszcze w 2014 roku Stevens wystąpił w filmie *Campin' Buddies*.  

W tym samym roku opublikował również swoje wspomnienia w formie autobiografii pt. *Ray Stevens' Nashville*. 24 marca 2015 roku ukazał się album *Here We Go Again*, zawierający m.in. parodię twórczości Taylor Swift - utwór „Taylor Swift is Stalking Me”- oraz piosenkę „Come to the USA”. Również w 2015 roku Stevens rozpoczął produkcję i prowadzenie *Ray Stevens Nashville* - cotygodniowego, 30-minutowego programu rozrywkowo-muzycznego w telewizji kablowej. Z czasem format zmienił nazwę na *Ray Stevens CabaRay Nashville*. Na początku 2018 roku otwarto dla publiczności *CabaRay Showroom* - własny lokal artysty, w którym na scenie nagrywany jest wspomniany program telewizyjny. 

 Stevens i Penny Jackson Ragsdale byli małżeństwem przez ponad 60 lat. Doczekali się dwóch córek, Suzi i Timi, oraz czworga wnucząt. Penny zmarła 31 grudnia 2021 roku po długiej walce z chorobą nowotworową. Dwa dni wcześniej Stevens odwołał swój koncert sylwestrowy w *CabaRay* z powodu gwałtownego pogorszenia się stanu zdrowia żony. 4 lipca 2025 roku Stevens trafił do szpitala, skarżąc się na bóle w klatce piersiowej. Zdiagnozowano u niego „lekki” zawał serca i umieszczono na oddziale intensywnej terapii. 7 lipca Stevens przeszedł pomyślną operację serca, a dwa dni później opuścił oddział intensywnej terapii. 5 kwietnia 2026 roku ponownie trafił do szpitala po upadku, w wyniku którego złamał kark; jego stan oceniono jako stosunkowo dobry, a powrót do zdrowia miał być możliwy dzięki stosowaniu kołnierza ortopedycznego. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sergeant Preston Of The Yukon/Who Do You Love	Ray Stevens	08.1960	-	108[1]	NRC 057	[written by Ray Stevens]
Jeremiah Peabody's Poly Unsaturated Quick Dissolving Fast Acting Pleasant Tasting Green And Purple Pills/Teen Years	Ray Stevens	08.1961	-	35[6]	Mercury 71843	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Ahab, The Arab/It's Been So Long	Ray Stevens	06.1962	-	5[11]	Mercury 71966	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][9[8].R&B Chart]
Further More/Saturday Night At The Movies	Ray Stevens	10.1962	-	91[3]	Mercury 72039	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Santa Claus Is Watching You/Loved And Lost	Ray Stevens	12.1962	-	45[3]	Mercury 72058	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Funny Man/Just One Of Life's Little Tragedies	Ray Stevens	03.1963	-	81[3]	Mercury 72098	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Harry The Hairy Ape/Little Stone Statue	Ray Stevens	06.1963	-	17[9]	Mercury 72125	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][14[5].R&B Chart]
Speed Ball/It's Party Time	Ray Stevens	10.1963	-	59[3]	Mercury 72189	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][29[1].R&B Chart]
Butch Babarian/Don't Say Anything	Ray Stevens	08.1961	-	35[6]	Mercury 71843	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Party People/A-B-C	Ray Stevens	12.1965	-	130[1]	Monument 911	[written by Joe South][produced by Fred Foster]
Freddie Feelgood (And His Funky Little Five Piece Band)/There's One In Every Crowd	Ray Stevens	07.1966	-	91[2]	Monument 946	[written by Ray Stevens]
Unwind/For He's A Jolly Good Fellow	Ray Stevens	04.1968	-	52[9]	Monument 1048	[written by Ray Stevens][produced by Fred Foster, Ray Stevens]
Funny Man/Just One Of Life's Little Tragedies	Ray Stevens	07.1968	-	122[1]	Monument 72816	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Mr. Businessman/Face The Music	Ray Stevens	08.1968	-	28[7]	Monument 1083	[written by Ray Stevens][produced by Fred Foster, Ray Stevens]
The Great Escape/Isn't It Lonely Together	Ray Stevens	11.1968	-	114[3]	Monument 1099	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens, Fred Foster]
Gitarzan/Bagpipes- That's My Bag	Ray Stevens	04.1969	-	8[13]	Monument 1131	[gold-US][written by Ray Stevens, Bill Everette][produced by Fred Foster, Ray Stevens, Jim Malloy]
Along Came Jones/Yakety Yak	Ray Stevens	06.1969	-	27[8]	Monument 1150	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Ray Stevens, Jim Malloy]
Sunday Mornin' Comin' Down/The Minority	Ray Stevens	10.1969	-	81[3]	Monument 1163	[written by Kris Kristofferson][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
Have A Little Talk With Myself/The Little Woman	Ray Stevens	12.1969	-	123[2]	Monument 1171	[written by Ray Stevens][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
I'll Be Your Baby Tonight/The Fool On The Hill	Ray Stevens	03.1970	-	112[2]	Monument 1187	[written by Bob Dylan][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
Everything Is Beautiful/A Brighter Day	Ray Stevens	04.1970	6[16]	1[2][15]	Barnaby 2011	[gold-US][written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][39[2].Country Chart]
America, Communicate With Me/Monkey See, Monkey Do	Ray Stevens	07.1970	-	45[6]	Barnaby 2016	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Sunset Strip/Islands	Ray Stevens	11.1970	-	81[4]	Barnaby 2021	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Bridget The Midget (The Queen Of The Blues)/Night People	Ray Stevens	12.1970	2[14]	50[10]	Barnaby 2024	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
A Mama And A Papa/Melt	Ray Stevens	05.1971	-	82[3]	Barnaby 2029	[written by T. Autry][produced by Ray Stevens]
All My Trials/Have A Little Talk With Myself	Ray Stevens	08.1971	-	70[6]	Barnaby 2039	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Turn Your Radio On/Loving You On Paper	Ray Stevens	11.1971	33[4]	63[7]	Barnaby 2048	[written by A. E. Brumley][produced by Ray Stevens][17[8].Country Chart]
Nashville/Golden Age	Ray Stevens	09.1973	-	-	Barnaby 5020	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
The Streak/You've Got The Music Inside	Ray Stevens	04.1974	1[1][12]	1[3][17]	Barnaby 600	[gold-US][written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][1[9].Country Chart]
Moonlight Special/Just So Proud To Be Here	Ray Stevens	07.1974	-	73[7]	Barnaby 604	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Everybody Needs A Rainbow/Inside	Ray Stevens	01.1975	-	-	Barnaby 610	[written by Layng Martine Jr.][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
Misty/Sunshine	Ray Stevens	04.1975	2[10]	14[16]	Barnaby 614	[written by Erroll Garner, Johnny Burke][produced by Ray Stevens][3[11].Country Chart]
Indian Love Call/Piece Of Paradise	Ray Stevens	10.1975	34[4]	68[5]	Barnaby 616	[written by Rudoph Fainl, Otto Harbach, Oscar Hammerstein Il ][produced by Ray Stevens][38[3].Country Chart][#3 hit for Paul Whiteman in 1925]
Young Love/Deep Purple	Ray Stevens	01.1976	-	93[2]	Barnaby 618	[written by Carol Joyner, Ric Cartey][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
Lady Of Spain/Mockingbird Hill	Ray Stevens	07.1976	-	108[1]	Barnaby 619	[written by R. Hargreaves, T. Evans, S. Damerell, H. B. Tilsley][produced by Ray Stevens][#5 hit for Ray Noble in 1931][#6 hit for Eddie Fisher in 1952]
You Are So Beautiful/One Man Band	Ray Stevens	05.1976	-	101[2]	Warner Bros. 8198	[written by Billy Preston, Bruce Fisher][produced by Ray Stevens][16[8].Country Chart]
Honky Tonk Waltz/Om	Ray Stevens	08.1976	-	-	Warner Bros. 8237	[written by Paul Craft][produced by Ray Stevens][27[5].Country Chart]
In The Mood/Classical Cluck	Henhouse Five Plus Too	01.1977	31[4]	40[7]	Warner Bros. 8301	[written by Joe Garland, Andy Razaf][39[2].Country Chart]
Be Your Own Best Friend/With A Smile	Ray Stevens	09.1978	-	-	Warner Bros. 8603	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][36[2].Country Chart]
I Need Your Help Barry Manilow/Daydream Romance	Ray Stevens	03.1979	-	49[8]	Warner Bros. 8785	[written by Dale Gonyea ][produced by Ray Stevens]
Shriner's Convention/You're Never Goin' To Tampa With Me	Ray Stevens	03.1980	-	101[8]	RCA 11911	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][7[8].Country Chart]
Night Games/Let's Do It Right This Time	Ray Stevens	10.1980	-	-	RCA 12069	[written by C. W. Kalb Jr.][produced by Ray Stevens][20[7].Country Chart]
One More Last Chance/I Believe You Love Me	Ray Stevens	03.1981	-	-	RCA 12170	[written by Hal Bynum, Bud Reneau ][produced by Ray Stevens][33[4].Country Chart]
Written Down In My Heart/Country Boy, Country Club Girl	Ray Stevens	03.1982	-	-	RCA 13038	[written by W. T. Davidson][produced by Bob Montgomery, Ray Stevens][35[2].Country Chart]
Mississippi Squirrel Revival/Ned Nostril (And His South Seas Paradise, Put Your Blues On Ice, Cheap At Twice The Price Band-Ikky-Ikky, Ukky-Ukky)	Ray Stevens	01.1985	-	-	MCA 52492	[written by C. W. Kalb Jr., C. Kalb][produced by Ray Stevens][20[7].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
1,837 Seconds of Humor	Ray Stevens	09.1962	-	135[2]	Mercury 60 732	[produced by Shelby Singleton]
Gitarzan	Ray Stevens	06.1969	-	57[13]	Monument 18 115	[produced by Fred Foster, Ray Stevens, Jim Malloy]
Everything Is Beautiful	Ray Stevens	06.1970	62[1]	35[19]	Barnaby 35 005	[produced by Ray Stevens]
Unreal!!!	Ray Stevens	12.1970	-	141[8]	Barnaby 30 092	[produced by Ray Stevens]
Ray Stevens' Greatest Hits	Ray Stevens	09.1971	-	95[8]	Barnaby 30 770	[produced by Ray Stevens]
Turn Your Radio On	Ray Stevens	02.1972	-	135[2]	Barnaby 30 809	[produced by Ray Stevens]
Boogity Boogity	Ray Stevens	06.1974	-	159[11]	Barnaby 6003	[produced by Ray Stevens]
Misty	Ray Stevens	06.1975	23[7]	106[14]	Barnaby 6012	[produced by Ray Stevens]
The Very Best of Ray Stevens	Ray Stevens	12.1975	-	173[4]	Barnaby 6018	[produced by Shelby Singleton,Ray Stevens]
Shriner's Convention	Ray Stevens	03.1980	-	132[8]	RCA Victor 3674	[produced by Ray Stevens]
He Thinks He's Ray Stevens	Ray Stevens	01.1985	-	118[19]	MCA 5517	[platinum-US][produced by Ray Stevens]

Bering Strait

 Bering Strait był rosyjskim zespołem wykonującym muzykę country, którego styl określano
niekiedy mianem „redgrass”. W 2003 roku grupa otrzymała nominację do nagrody Grammy i wystąpiła w programie telewizyjnym „60 Minutes”. Zespół zakończył działalność w 2006 roku. W skład grupy podczas nagrywania pierwszego albumu wchodzili: Alexander Arzamastsev (perkusja), Natasha Borzilova (wokal prowadzący), Sergey „Spooky” Olkhovsky (gitara basowa), Sergei Passov (mandolina, skrzypce), Lydia Salnikova (instrumenty klawiszowe, chórki), Sasha Ostrovsky (gitara typu steel, dobro) oraz Ilya Toshinsky (gitara elektryczna, banjo).

  Nazwa Bering Strait była trzecią, jaką przyjął zespół; wcześniej grupa funkcjonowała m.in. pod nazwą Cheerful Diligence. W 1996 roku muzycy nagrywali w Stanach Zjednoczonych pod szyldem Siberian Heatwave i wystąpili gościnnie w programie „Prime Time Country” na antenie stacji The Nashville Network. Zespół rozwiązał się pod koniec maja 2006 roku, jednak informacja ta została ogłoszona dopiero 1 czerwca 2006 roku. W momencie zakończenia działalności grupę tworzyło pięcioro muzyków: Alexander Arzamastsev (perkusja), Natasha Borzilova (wokal prowadzący, gitara akustyczna), Sergei „Spooky” Olkhovsky (gitara basowa), Alexander „Sasha” Ostrovsky (dobro, gitara typu steel, lap steel) oraz Lydia Salnikova (wokal prowadzący, instrumenty klawiszowe). Ilya Toshinsky, który na pierwszym albumie zespołu grał na gitarze elektrycznej, akustycznej oraz banjo, opuścił grupę po nagraniu drugiej płyty. Do grona byłych członków Bering Strait należeli również Sergei Passov (mandolina i skrzypce) oraz Andrei Misikhin (gitara basowa).

  Podczas tras koncertowych na banjo grał Chris Pandolfi, członek zespołu bluegrassowego The Infamous Stringdusters. Natasha Borzilova jest córką naukowca zajmującego się energetyką jądrową, który zmarł w wyniku skutków katastrofy w Czarnobylu. Debiutancki, zatytułowany po prostu „Bering Strait” album zespołu ukazał się w 2003 roku nakładem wytwórni Universal South Records (obecnie znanej jako Show Dog-Universal Music). Utwór „Bearing Straight” został nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Best Country Instrumental” (najlepszy instrumentalny utwór country). Wytwórnia Universal South wydała to nagranie instrumentalne jako singiel radiowy, aby umożliwić mu zakwalifikowanie się do rywalizacji o nagrodę Grammy.

  Kariera zespołu została udokumentowana w filmie „The Ballad of Bering Strait”, który był wyświetlany w kinach oraz emitowany na antenie stacji Country Music Television. W 2005 roku ukazał się drugi album grupy, „Pages”, utrzymany w bardziej surowym, mniej wygładzonym brzmieniu. Pierwszym singlem promującym płytę był cover utworu „You Make Loving Fun” zespołu Fleetwood Mac. Po wydaniu drugiego albumu zespół Bering Strait zakończył działalność. Toshinsky został muzykiem sesyjnym, grając na gitarze i banjo dla różnych artystów. W 2016 roku wydał również solowy album zatytułowany „Red Grass”.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bering Strait	Bering Strait	03.2003	-	98[4]	Universal South 170 218	[produced by Brent Maher, Tony Brown, Stan Cornelius]

John Berry

John Berry, piosenkarz country znany ze swojego głębokiego głosu oraz refleksyjnego
podejścia do pisania tekstów, urodził się 14 września 1959 roku w Aiken w Karolinie Południowej. Dorastał w muzykalnym domu, choć żadne z jego rodziców nie było szczególnym miłośnikiem muzyki country. Jego matka preferowała gospel, a ojciec lubił muzykę klasyczną graną na fortepianie -zwłaszcza nagrania Vana Cliburna. Berry dorastał jednak przy dźwiękach radia nadającego z Atlanty najpopularniejsze przeboje (tzw. Top 40), dzięki czemu w latach 70-tych zetknął się z bardzo różnorodną muzyką. W wieku 12 lat zaczął uczyć się gry na gitarze, a do czasu ukończenia szkoły średniej pisał już własne utwory i występował publicznie. 

 W 1981 roku uległ poważnemu wypadkowi motocyklowemu, w wyniku którego doznał złamania biodra oraz obu nóg. Spędził wiele miesięcy na rekonwalescencji i rehabilitacji - sytuację dodatkowo utrudniała niedawna śmierć jego matki. Berry wykorzystał jednak ten czas na doskonalenie umiejętności gry na gitarze i w 1983 roku uczynił muzykę swoim zawodem. Zyskał spore grono fanów w Georgii, gdzie zamieszkał, i nagrał kilka niezależnych albumów, które sprzedawał podczas swoich koncertów. W 1992 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Liberty Records, a w czerwcu 1993 roku ukazał się jego pierwszy album dla tej wytwórni, zatytułowany po prostu „John Berry”. Utwór „Kiss Me in the Car” szybko stał się przebojem, docierając do 22. miejsca na listach przebojów muzyki country. Dopiero jednak w maju 1994 roku kolejny singiel z tej płyty, „Your Love Amazes Me”, wspiął się na sam szczyt zestawień country. W momencie, gdy utwór ten zdobywał pierwsze miejsce, Berry przebywał w szpitalu - zdiagnozowano u niego torbiel w trzeciej komorze mózgu. Choć schorzenie to spowodowało u niego niewielkie problemy z pamięcią krótkotrwałą, poza tym artysta w pełni odzyskał zdrowie. (Żona Berry’ego, która występuje u jego boku jako wokalistka wspierająca, czasami podpowiada mu tekst, gdy ten zapomni go podczas występu na scenie). 

Kolejne dwa single Johna Berry’ego - „What’s in It for Me” oraz „You and Only You” - dotarły do ​​pierwszej piątki list przebojów muzyki country, a sam album uzyskał status platynowej płyty. W 1995 roku firma EMI, właściciel wytwórni Liberty Records, przeniosła artystę do swojej nowej filii zajmującej się muzyką country - Patriot Records. Debiutancki krążek Berry’ego dla tej wytwórni, „Standing on the Edge”, przyniósł dwa kolejne przeboje, które znalazły się w pierwszej piątce list country: utwór tytułowy oraz „I Think About It All the Time”; płyta zdobyła status złotej. W tym samym roku wytwórnia wydała również pierwszy świąteczny album artysty, „O Holy Night”. Nakładem Patriot Records ukazały się także wznowienia dwóch wczesnych, niezależnych płyt Berry’ego: „Saddle the Wind” oraz „Things Are Not the Same”. 

Eksperyment z Patriot Records okazał się jednak krótkotrwały i we wrześniu 1996 roku czwarty album artysty, „Faces”, został wydany przez Capitol Nashville. Płyta „Faces” pokryła się złotem i zaowocowała trzema przebojami, jednak Berry i wytwórnia Capitol Nashville mieli odmienne wizje jego dalszego rozwoju artystycznego, co doprowadziło do sytuacji, w której dwa nagrane przez niego albumy nigdy nie ujrzały światła dziennego. W 1999 roku Berry podpisał kontrakt z wytwórnią Lyric Street Records (powiązaną z koncernem Disney), która we wrześniu tego samego roku wydała album „Wildest Dreams”. Płyta okazała się rozczarowaniem komercyjnym, więc Berry rozstał się z dużymi wytwórniami i związał z niezależną oficyną Ark 21. W październiku 2000 roku nakładem Ark 21 ukazał się jego drugi świąteczny album, „My Heart Is Bethlehem”, a rok później - płyta „All the Way to There”. 

Choć Berry wciąż cieszył się dużą popularnością jako artysta koncertowy- zwłaszcza dzięki swoim corocznym występom świątecznym - uznał, że nadszedł czas, by przejąć pełną kontrolę nad swoją karierą nagraniową. Po krótkim powrocie do Capitol Nashville, w ramach którego w 2002 roku ukazał się album „Christmas Live”, założył własną wytwórnię - Clear Sky Records. Nakładem wytwórni Clear Sky wydał albumy *I Give My Heart* (2004) oraz *Those Were the Days* (2008), a także płytę świąteczną *O Holy Night Live* (2003).  

Jako gorliwy chrześcijanin, w 2012 roku nagrał dla wytwórni Daywind Records album *Real Man, Real Life, Real Good*, odzwierciedlający jego przekonania. W tym samym roku opublikował książkę *Songs & Stories*, zawierającą eseje na temat jego najpopularniejszych utworów oraz płytę CD z nowymi wersjami jego klasycznych przebojów. Po przeprowadzeniu udanej kampanii crowdfundingowej, w 2015 roku Berry powrócił do studia nagraniowego, by zarejestrować kolejny album. Premiera płyty *What I Love the Most*, wydanej przez Mansion Entertainment, została zaplanowana na czerwiec 2016 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kiss Me in the Car	John Berry	11.1993	-	-	Liberty	[written by Chris Waters,John Berry][22[20].Country Chart]
A Mind of Her Own	John Berry	.1993	-	-	Liberty	[written by Chuck Jones,John Berry][51[11].Country Chart]
Your Love Amazes Me	John Berry	03.1994	-	-	Liberty	[written by Chuck Jones,Amanda Hunt Taylor][1[1][15].Country Chart]
What’s in It for Me	John Berry	07.1994	-	-	Liberty	[written by Gary Burr,John Jarrard][5[20].Country Chart]
You and Only You	John Berry	11.1994	-	-	Liberty	[written by J.D. Martin,Chuck Jones][4[20].Country Chart]
Standing on the Edge of Goodbye	John Berry	04.1995	-	-	Patriot 18401	[written by Stewart Harris,John Berry][2[20].Country Chart]
I Think About It All the Time	John Berry	07.1995	-	-	Patriot	[written by Billy Livsey,Don Schlitz][4[20].Country Chart]
If I Had Any Pride Left at All	John Berry	11.1995	-	-	Patriot	[written by Troy Seals,Eddie Setser,John Greenebaum][25[20].Country Chart]
O Holy Night	John Berry	.1995	-	-	Patriot	[produced by Chuck Howard][55[3].Country Chart]
Every Time My Heart Calls Your Name	John Berry	03.1996	-	-	Patriot	[written by Gary Heyde, J.B. Rudd][produced by Chuck Howard,Jimmy Bowen][34[11].Country Chart]
Change My Mind	John Berry	08.1996	-	-	Capitol Nashville 58577	[written by Jason Blume,A.J. Masters][produced by Chuck Howard][10[20].Country Chart]
She’s Taken a Shine	John Berry	12.1996	-	-	Capitol Nashville 19451	[written by Greg Barnhill,Richard Bach][produced by Chuck Howard][2[20].Country Chart]
I Will, If You Will	John Berry	05.1997	-	-	Capitol Nashville 19511	[written by John Barlow Jarvis, Randy Goodrum][produced by Chuck Howard][19[20].Country Chart]
The Stone	John Berry	.1997	-	-	Capitol Nashville 724381972472	[written by Bob Regan, Danny Mayo][produced by Billy Joe Walker Jr., John Berry][59[6].Country Chart]
Over My Shoulder	John Berry	.1998	-	-	Capitol Nashville 724381997574	[written by Marcus Hummon, Roger Murrah][produced by Chuck Howard][62[7].Country Chart]
Better Than a Biscuit	John Berry	.1998	-	-	Capitol Nashville 724385870774	[written by Gene Cook][produced by Chuck Howard, Davey Faragher, John Hiatt][75[1].Country Chart]
Love Is Forever	John Berry	.1999	-	-	Capitol Nashville	[53[10].Country Chart]
Power Windows	John Berry	.1999	-	-	Lyric Street	[written by Billy Falcon][produced by Mark Spiro][43[17].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
John Berry	John Berry	04.1994	-	85[43]	Liberty 80 472	[platinum-US][produced by Chuck Howard]
Standing on the Edge	John Berry	03.1995	-	69[39]	Patriot 28 495	[gold-US][produced by Chuck Howard, Jimmy Bowen]
O Holy Night	John Berry	12.1995	-	110[6]	Capitol 32 663	[produced by Chuck Howard]
Faces	John Berry	10.1996	-	83[13]	Capitol 35 464	[gold-US][produced by Chuck Howard]

Carly Pearce

Carly Pearce to piosenkarka i autorka tekstów, która łączy w swojej twórczości
elementy popu i country, wyróżniając się talentem do tworzenia szczerych, pełnych emocji utworów. Zanim osiągnęła komercyjny sukces dzięki debiutanckiemu albumowi *Every Little Thing* (2017) - zawierającemu pokryty platyną singiel o tym samym tytule -była już doświadczoną artystką estradową. Pearce wprowadziła autentyczne, przystępne brzmienie do dopracowanej produkcji, co zyskało uznanie zarówno wśród fanów nurtu pop-country, jak i słuchaczy preferujących bardziej tradycyjne brzmienia. Do momentu wydania w 2021 roku osobistego, refleksyjnego albumu *29: Written in Stone* - będącego dla niej formą emocjonalnego oczyszczenia - miała już na koncie dwa krążki, które dotarły do ​​pierwszej dziesiątki list przebojów muzyki country. Brzmienie płyty inspirowane było muzyką country lat 90-tych, tworzoną przez takie artystki jak Patty Loveless czy Lee Ann Womack; to połączenie stylów zaowocowało utworem „Never Wanted to Be That Girl” - nagranym w duecie z Ashley McBryde - który w 2022 roku zdobył szczyt listy Billboard Country Airplay i przyniósł Pearce pierwszą nagrodę Grammy. 

Sukces ten uczciła, sięgając do swoich korzeni country na albumie *Hummingbird* (2024), na którym znalazł się m.in. duet z Chrisem Stapletonem zatytułowany „We Don't Fight Anymore”. Kolejny duet - „If I Don't Leave I'm Gonna Stay” z udziałem Rileya Greena - zapowiadał wydany w 2026 roku piąty album studyjny artystki, zatytułowany *Honest Woman*. 

 Pearce urodziła się 24 kwietnia 1990 roku w Taylor Mill w stanie Kentucky. Muzyką zajęła się już w młodym wieku, a jako jedenastolatka koncertowała z zespołem bluegrassowym. W wieku 16 lat porzuciła szkołę i przeprowadziła się do Tennessee; tam regularnie występowała w parku rozrywki Dollywood, dając sześć koncertów dziennie przez pięć dni w tygodniu. Pojawiła się również na kilku składankach bluegrassowych wydawanych przez budżetowe wytwórnie, w tym na albumie z akustycznymi utworami świątecznymi. Mając 19 lat, była gotowa skupić się na wykonywaniu własnego materiału, więc przeniosła się do Nashville, gdzie zaczęła zdobywać uznanie jako autorka piosenek. W 2012 roku Pearce podpisała z wytwórnią Sony kontrakty obejmujące rozwój kariery artystycznej oraz prawa autorskie (publishing). Choć ostatecznie nic z tego nie wyszło, doświadczenie to sprawiło, że jeszcze bardziej niż kiedykolwiek skupiła się na karierze, nawet gdy musiała imać się dorywczych zajęć, by wiązać koniec z końcem. 

 Los zaczął jej sprzyjać w 2016 roku. Po nagraniu duetu „Wasn't That Drunk” z Joshem Abbottem, ten niezależny singiel odniósł sukces, docierając do 36. miejsca na liście Country Airplay. Gdy utwór „Wasn't That Drunk” zyskiwał popularność w stacjach radiowych, Pearce poznała producenta o pseudonimie Busbee i wspólnie zaczęli pracować nad materiałem. Jedna z ich piosenek, „Every Little Thing”, zyskała pod koniec 2016 roku wsparcie w radiu satelitarnym i przypadła słuchaczom do gustu. Utwór spodobał się wpływowej wytwórni Big Machine z Nashville, która doceniła talent wokalny Pearce oraz jej dotychczasowy dorobek kompozytorski. Wytwórnia podpisała z nią kontrakt i na początku 2017 roku ponownie wydała „Every Little Thing”. 

 W październiku tego samego roku artystka wydała swój debiutancki album (wyprodukowany przez Busbee), zatytułowany również *Every Little Thing*, który dotarł do czwartego miejsca na liście Billboard Top Country Albums. W 2018 roku ukazał się samodzielny singiel „Closer to You”, a w październiku 2019 roku - „I Hope You're Happy Now”, duet z Lee Brice’em, który trafił do pierwszej piątki list przebojów muzyki country. Drugi album artystki, zatytułowany *Carly Pearce*, był ostatnią płytą, nad którą Busbee pracował przed swoją śmiercią pod koniec 2019 roku. Album został wydany przez Big Machine w lutym 2020 roku i zajął szóste miejsce na liście Top Country 

  Czerpiąc inspirację brzmieniową z instrumentarium country lat 90-tych, Pearce nawiązała współpracę z producentami Shane’em McAnallym, Joshem Osborne’em i Jimmym Robbinsem przy tworzeniu inspirowanej rozwodem minipłyty (EP) zatytułowanej *29*. Ukazała się ona nakładem Big Machine w lutym 2021 roku, a promował ją singiel „Next Girl”. We wrześniu tego samego roku Pearce zaprezentowała pełnowymiarowy album *29: Written in Stone*, zawierający wszystkie siedem utworów z EP-ki *29* oraz osiem nowych piosenek, w tym singiel „Dear Miss Loretta”. Album ten stał się jej trzecim z rzędu wydawnictwem, które trafiło do pierwszej dziesiątki listy przebojów muzyki country. Utwór „Never Wanted to Be That Girl” - duet z Ashley McBryde, pochodzący z płyty *29: Written in Stone* - w maju 2022 roku dotarł na szczyt notowania Billboard Country Airplay; piosenka ta przyniosła artystkom nagrodę Grammy w 2023 roku w kategorii najlepszy występ duetu lub grupy w stylu country. W dalszej części tego samego roku utwór „What He Didn't Do” wspiął się na siódme miejsce listy Country Airplay.  

W marcu artystka wydała towarzyszący album koncertowy *29: Written in Stone (Live from Music City)*. Pod koniec 2023 roku Pearce zapowiedziała kolejny album, wypuszczając duet z Chrisem Stapletonem zatytułowany „We Don't Fight Anymore”, który trafił do pierwszej dwudziestki listy Country Songs. Utwór ten znalazł się na płycie *Hummingbird*, wydanej w czerwcu 2024 roku; przy jej produkcji Pearce współpracowała ze swoimi wieloletnimi partnerami artystycznymi: Shane’em McAnallym i Joshem Osborne’em. Album dotarł do 31. miejsca listy Top Country Albums. W tym samym roku ukazała się wersja deluxe płyty *Hummingbird*, wzbogacona o utwory „If Looks Could Kill”, „Heart First” oraz „No Rain”. 

Również w 2024 roku artystka nagrała z Michaelem Bublé świąteczny singiel „Maybe This Christmas”. Wydany w listopadzie 2025 roku utwór „Dream Come True” zapoczątkował kolejny etap twórczości Pearce i dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów country. W marcu następnego roku dołączył do niego utwór „If I Don't Leave I'm Gonna Stay” - duet z Rileyem Greenem. 

Jej piąty album, *Honest Woman* (wydany w sierpniu 2026 roku), zawierający również duety z Danem Tyminskim i Molly Tuttle, był pierwszym wydawnictwem opublikowanym w ramach wspólnej umowy z BBR Music Group i BMG Rights Management. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wasn't That Drunk	Josh Abbott Band With Carly Pearce	05.2016	-	-	Pretty Damn Tough	[46[14].Country Chart]
Every Little Thing	Carly Pearce	08.2017	-	50[17]	Big Machine	[platinum-US][written by Carly Pearce,Emily Shackelton,busbee][produced by busbee][5[30].Country Chart]
Hide the Wine	Carly Pearce	09.2018	-	107[7]	Big Machine	[gold-US][written by Ashley Gorley,Luke Laird,Hillary Lindsey][produced by busbee][21[33].Country Chart]
Closer to You	Carly Pearce	02.2019	-	-	Big Machine	[gold-US][written by Hillary Lindsey,Gordie Sampson,Troy Verges][produced by busbee][33[26].Country Chart]
I Hope You're Happy Now	Carly Pearce and Lee Brice	01.2020	-	27[25]	Big Machine	[3x-platinum-US][written by Carly Pearce,Luke Combs,Randy Montana,Jonathan Singleton][produced by busbee][5[37].Country Chart]
Next Girl	Carly Pearce	07.2021	-	86[4]	Big Machine	[platinum-US][written by Shane McAnally,Josh Osborne,Carly Pearce][produced by Shane McAnally,Josh Osborne][23[35].Country Chart]
Never Wanted to Be That Girl	Carly Pearce & Ashley McBryde	01.2022	-	63[20]	Big Machine	[platinum-US][written by Shane McAnally,Ashley McBryde,Carly Pearce][produced by Shane McAnally,Josh Osborne,Jimmy Robbins][13[33].Country Chart]
What He Didn't Do	Carly Pearce	10.2022	-	37[17]	Big Machine	[2x-platinum-US][written by Carly Pearce,Ashley Gorley,Emily Shackelton][produced by Shane McAnally,Josh Osborne][11[43].Country Chart]
We Don't Fight Anymore	Carly Pearce Featuring Chris Stapleton	11.2023	-	67[12]	Big Machine	[platinum-US][written by Pete Good, Shane McAnally, Carly Pearce][produced by Shane McAnally, Josh Osborne, Carly Pearce][19[45].Country Chart]
Maybe This Christmas	Michael Buble & Carly Pearce	01.2025	-	106[1]	Reprise	[22[3].Country Chart]
If I Don't Leave I'm Gonna Stay	Carly Pearce & Riley Green	04.2026	-	117[1]	Stoney Creek	[written by Devin Dawson, Seth Ennis ,Jordan Minton, Jordan Reynolds][produced by Carly Pearce ,Ben West][5[30].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Little Thing	Carly Pearce	11.2017	-	32[2]	Big Machine 100	[produced by busbee]
Carly Pearce	Carly Pearce	02.2020	-	73[5]	Big Machine 200	[produced by busbee]
29: Written in Stone	Carly Pearce	03.2021	-	83[2]	Big Machine 300	[produced by Shane McAnally,Josh Osborne,Tony Brown,Jimmy Robbins]
Hummingbird	Carly Pearce	06.2024	-	158[1]	Big Machine 00843930108169	[produced by Shane McAnally, Josh Osborne, Carly Pearce]

Garry Lee and Showdown

Garry Lee and the Showdown to kanadyjski zespół country z Medicine Hat
w prowincji Alberta, założony pod koniec lat 70-tych XX wieku. Grupa zasłynęła przede wszystkim dzięki wydanemu w 1980 roku humorystycznemu przebojowi „The Rodeo Song” - odważnemu utworowi z wulgarnym tekstem, który zyskał status kultowego w obiegu alternatywnym i przyczynił się do sprzedaży ponad 200 000 egzemplarzy debiutanckiego albumu zespołu. Początkowo zespół funkcjonował jako nieformalna grupa muzyczna na wsi w okolicach Armpit w Albercie, gdzie założyciel Garry Lee Berthold (śpiew i skrzypce) grywał z przyjacielem Charlesem Holleyem (gitara i śpiew) w wiejskim otoczeniu; później muzycy przenieśli się do Medicine Hat, poszerzyli skład o Kelly’ego LaRocque’a (banjo, gitara i harmonijka ustna) oraz perkusistę Paula McLellana i zaczęli występować w lokalnych lokalach.

 

  Ich debiutancki album *Welcome to the Rodeo*, wydany niezależnie w 1980 roku nakładem wytwórni Damon Records, zawierał utwór „The Rodeo Song” - napisany przez muzyka Gaye’a Delorme’a w 1979 roku i nagrany po tym, jak członkowie zespołu usłyszeli go na żywo - a także inne piosenki łączące humor typowy dla regionu prerii z brzmieniem country. Pikantna treść utworu, obfitująca w liczne wulgaryzmy, wywołała kontrowersje i doprowadziła do zakazów emisji w niektórych miejscach (np. w Saskatchewan), jednak jednocześnie napędziła jego popularność dzięki radiowym audycjom, takim jak *The Dr. Demento Show*; zaowocowało to nominacją do nagrody Juno w 1982 roku w kategorii „Country Group of the Year” oraz koncertami w roli gwiazdy wieczoru w dużych obiektach.Mimo sukcesu, wewnętrzne spory finansowe i procesy sądowe dotyczące tantiem za utwór doprowadziły do ​​rozwiązania zespołu na początku lat 80-tych; późniejsze wykorzystanie piosenki w filmie Stephena Kinga *Lunatycy* (1992) podsyciło spory o prawa autorskie, choć członkowie grupy okazjonalnie wracali do wspólnego grania podczas lokalnych występów i przy późniejszych projektach, takich jak album *New Frontiers in Country Music* z 1990 roku.

 

  Utwór „The Rodeo Song” wciąż cieszy się niesłabnącą popularnością - od 1991 roku sprzedano ponad 111 000 egzemplarzy w USA, a piosenka pojawiała się w mediach na całym świecie, co ugruntowało status zespołu jako wykonawcy jednego wielkiego przeboju  w kanadyjskim nurcie humorystycznej muzyki country.  

 

Zespół Garry Lee and the Showdown narodził się pod koniec lat 70-tych jako nieformalna grupa muzyczna w wiejskiej miejscowości Armpit w prowincji Alberta. To tam założyciel zespołu, Garry Lee Berthold (główny wokal i skrzypce), grywał wspólnie z Charlesem Holleyem (gitara) na tle wiejskiego życia, zanim przenieśli się do Medicine Hat i zaistnieli na tętniącej życiem, lecz konkurencyjnej lokalnej scenie barowej muzyki country; tamtejsi wykonawcy szlifowali swoje umiejętności podczas intensywnych, codziennych występów, grając covery popularnych utworów country.Kształt zespołu wykrystalizował się na przełomie lat 1978 i 1979 w trakcie nieformalnych sesji muzycznych z udziałem kluczowych członków: Garry’ego Lee (wokal, skrzypce), Charlesa Holleya (gitara), Kelly’ego LaRocque’a (gitara, banjo) i Paula McLellana (perkusja). Muzyków połączyła wspólna ambicja wyjścia poza schemat typowych występów regionalnych. Sesje te często odbywały się w wiejskim otoczeniu, co odzwierciedlało ich korzenie związane z prerią i nadawało brzmieniu surową, pełną humoru energię, czerpaną z kultury klasy robotniczej Alberty.

 

  Przełomowy moment nastąpił na początku 1979 roku podczas występu w hotelu w Drayton Valley; Garry Lee usłyszał wówczas w pobliskim barze pikantny utwór „The Rodeo Song” (autorstwa Gaye’a Delorme’a), co zainspirowało grupę do włączenia go do swojego repertuaru.[1] Zespół nagrał żywiołową wersję tego utworu w stylu hoedown z myślą o swoim debiutanckim albumie w studiu Damon Sound w Edmonton; było to ich pierwsze profesjonalne przedsięwzięcie, które uchwyciło swawolny, nieco przekorny charakter, stanowiący później wizytówkę ich stylu. Sesja nagraniowa, nadzorowana przez producenta Garry’ego McDonalla, uwydatniła świetne zgranie instrumentalne grupy oraz charyzmatyczny styl wykonawczy Lee, choć sam utwór dodano do materiału niejako przy okazji.W ciągu całego 1979 roku zespół Garry Lee and the Showdown koncertował na wymagającej scenie barowej Alberty, występując nawet sześć wieczorów w tygodniu w lokalach na terenie całej prowincji. Dzięki pełnym energii występom, zachęcającym publiczność do wspólnej zabawy (na przykład tańca typu „two-step”), grupa zyskała wierne grono fanów.

 

  Regionalna scena country stawiała przed muzykami poważne wyzwania; uznani artyści podchodzili sceptycznie do ich odważnego humoru i niekonwencjonalnego podejścia, które niekiedy kolidowało z tradycyjnymi oczekiwaniami bywalców ówczesnych lokali typu honky-tonk.Mimo tych przeszkód ich wytrwałość zaowocowała kontraktem z wytwórnią Damon Records i rozpoczęciem prac nad debiutanckim albumem *Welcome to the Rodeo*, który zawierał utwory pochodzące z ich wcześniejszych nagrań.

 

  Zespół Garry Lee and the Showdown odniósł komercyjny sukces dzięki wydaniu w 1980 roku debiutanckiego albumu *Welcome to the Rodeo* nakładem wytwórni Damon Records. Płyta, łącząca elementy country rocka z utworami o charakterze humorystycznym i satyrycznym, szybko zyskała popularność w Kanadzie, ostatecznie uzyskując status podwójnej platyny za sprzedaż przekraczającą 200 000 egzemplarzy. Kluczowe znaczenie dla sukcesu albumu miał sztandarowy utwór „The Rodeo Song”, napisany przez kanadyjskiego gitarzystę Gaye’a Delorme’a i nagrany przez zespół w 1979 roku. Wulgarny tekst piosenki, zawierający liczne niecenzuralne zwroty, przyczynił się do jej popularności w obiegu alternatywnym, mimo ograniczonej emisji w głównych stacjach radiowych wynikającej z restrykcji dotyczących treści.

 

Humorystyczna opowieść o chaotycznym wydarzeniu na rodeo trafiła w gusta publiczności poszukującej muzyki country o niepokornym charakterze, co napędziło popularność utworu dzięki poczcie pantoflowej. Działania promocyjne wzmocniły rosnącą rozpoznawalność zespołu; obejmowały one pełne energii występy w renomowanych lokalach, takich jak torontoński klub El Mocambo, w którym wcześniej koncertowały gwiazdy pokroju The Rolling Stones. Zainteresowanie mediów wzrosło w wyniku kontrowersji - a konkretnie próby zakazu emisji podjętej przez Saskatchewan Liquor and Gaming Authority - co paradoksalnie zapewniło darmową reklamę i zwiększyło popyt. Według danych SoundScan, singiel „The Rodeo Song” osiągnął wysokie wyniki sprzedaży, przekraczając poziom 111 000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych (od 1991 roku) oraz 30 000 w Kanadzie (od 1996 roku).Utwór zaistniał również w kulturze filmowej dzięki wykorzystaniu go w ekranizacji powieści Stephena Kinga pt. *Lunatycy*   z 1992 roku, gdzie wykonał go - bez wymienienia w napisach - Dan Martin; przyczyniło się to do utrwalenia sławy zespołu wykraczającej poza samą sprzedaż debiutanckiego albumu.

 

  Po komercyjnym sukcesie debiutanckiego albumu *Welcome to the Rodeo* z 1980 roku – który sprzedał się w nakładzie ponad 200 000 egzemplarzy i uzyskał w Kanadzie status podwójnej platyny- zespół Garry Lee and the Showdown musiał zmierzyć się z malejącym zainteresowaniem kolejnymi wydawnictwami.Wydane w 1982 roku albumy *Wanted!* oraz *Loaded, Loose and Rowdy* nie powtórzyły sukcesu „The Rodeo Song”, a główny singiel „Rodeo Cowboy” zwiastował wyraźny spadek popularności w głównym nurcie.Sytuację pogarszały wewnętrzne napięcia, zwłaszcza spory finansowe, które doprowadziły do ​​odejścia perkusisty Paula McLellana po zaledwie sześciu miesiącach współpracy. McLellan pozwał Garry’ego Lee i pozostałych członków zespołu, zarzucając im brak przejrzystości w kwestii podziału zysków, co uwypukliło przyznawany przez Lee brak doświadczenia w zarządzaniu grupą: „Wiele rzeczy zawaliłem”.Konflikty te potęgowały niestabilność, zmuszając Lee do korzystania z usług muzyków sesyjnych przy nagrywaniu takich albumów jak *Loaded, Loose and Rowdy*, zamiast polegać na oryginalnym składzie.W połowie lat 80-tych zespół faktycznie się rozpadł pod wpływem tych trudności, a jego członkowie porzucili intensywne trasy koncertowe na rzecz indywidualnych zajęć, takich jak praca na roli czy lokalne występy. Rozpad ten wpisywał się w szersze zmiany na scenie muzyki country -surowy, przesycony wulgaryzmami styl zespołu tracił na znaczeniu w obliczu rosnącej popularności wygładzonych wykonawców nurtu pop-country.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Rodeo Song	Garry Lee and Showdown	07.1993	44[3]	-	Party Dish VCD 101	[written by Gaye Delorme]

Johnny Lee

 Johnny Lee (właśc. John Lee Ham; ur. 3 lipca 1946 r.) to amerykański wokalista muzyki
country. Jego singiel „Lookin' for Love” z 1980 roku stał się przebojem wykraczającym poza ramy jednego gatunku (tzw. crossover hit): przez trzy tygodnie utrzymywał się na pierwszym miejscu listy przebojów country magazynu „Billboard”, a jednocześnie trafił do pierwszej piątki zestawienia Billboard Hot 100 oraz pierwszej dziesiątki listy Adult Contemporary. Na początku i w połowie lat 80-tych wprowadził 17 utworów do pierwszej czterdziestki list przebojów muzyki country. 

 Lee urodził się w Texas City w stanie Teksas i dorastał w gospodarstwie mleczarskim w pobliskiej miejscowości Alta Loma (obecnie część miasta Santa Fe w Teksasie). W szkole średniej założył zespół rockandrollowy o nazwie „Johnny Lee and the Roadrunners”. Po ukończeniu szkoły wstąpił do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i odbył służbę na krążowniku rakietowym USS Chicago. Po zakończeniu służby zmienił urzędowo nazwisko z John Lee Ham na Johnny Lee. Pod koniec lat 60-tych występował w teksaskich klubach nocnych i barach, wykonując covery znanych utworów. Przez 10 lat Lee współpracował z Mickeyem Gilleyem - zarówno podczas tras koncertowych, jak i w klubie Gilley’s Club w Pasadenie w Teksasie. Ścieżka dźwiękowa do przebojowego filmu *Miejski kowboj*   z 1980 roku - którego zdjęcia w dużej mierze realizowano w klubie Gilleya - przyniosła Lee wielką sławę. Z płyty tej pochodziło kilka hitów, w tym wspomniany utwór „Lookin' for Love”. Pięć innych piosenek Lee również dotarło na szczyt listy przebojów country magazynu „Billboard”: „One in a Million” (1980), „Bet Your Heart on Me” (1981), „The Yellow Rose” (1984 - duet z Lane Brody, będący jednocześnie motywem przewodnim serialu telewizyjnego stacji NBC o tym samym tytule) oraz „You Could Have Heard a Heartbreak” (1984). 

W latach 1982–1984 Lee był żonaty z aktorką Charlene Tilton (znaną z serialu *Dallas*), z którą miał córkę Cherish (ur. 1982). W 1986 roku ożenił się po raz drugi - z Deborah Spohr Lee. Para doczekała się syna, Johnny'ego Lee Jr. (ur. 1990), a po latach się rozwiodła. Deborah zmarła 7 listopada 2002 roku po długiej walce z uzależnieniem od leków przeciwbólowych dostępnych na receptę. Po śmierci Johnny'ego Lee Jr. w 2014 roku - który zmarł w wieku 23 lat w wyniku przedawkowania narkotyków- Lee zaangażował się w walkę z epidemią narkomanii. Pod koniec 2008 roku Lee zaczął regularnie występować w Branson w stanie Missouri.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sometimes/Get Off My Back	Johnny Lee	12.1975	-	-	ABC Dot 17603	[written by G. Thomas][produced by Mickey Gilley, Johnny Lee][59.Country Chart]
Red Sails In The Sunset/In My Own Way	Johnny Lee	09.1976	-	-	GRT 065	[written by J. Kennedy, H. Williams][22[6].Country Chart]
Ramblin' Rose/Congratulations	Johnny Lee	01.1977	-	-	GRT 096	[written by Noel Sherman, Joe Sherman][produced by Nelson Larkin][37[1].Country Chart]
Country Party/This Should Go On Forever	Johnny Lee	06.1977	-	-	GRT 125	[written by R. Nelson][produced by Nelson Larkin][15[9].Country Chart]
Dear Alice/It's Gonna' Be Me	Johnny Lee	.1977	-	-	GRT 137	[written by Lewis Anderson][produced by Nelson Larkin][58.Country Chart]
This Time/Frisco	Johnny Lee	.1978	-	-	GRT 144	[written by C. Moman][produced by C. Moman][43.Country Chart]
Lookin' For Love/Lyin' Eyes [Eagles]	Johnny Lee	08.1980	-	5[21]	Full Moon 47004	[gold-US][written by Wanda Mallette, Bob Morrison, Patti Ryan][produced by John Boylan][1[3][10].Country Chart]
One In A Million/Anni	Johnny Lee	10.1980	-	102[3]	Asylum 47076	[written by Chick Rains][produced by Jim Ed Nornan][1[2][13].Country Chart]
Pickin' Up Strangers/Never Lay My Lovin' Down	Johnny Lee	02.1981	-	-	Full Moon 47105	[written by Byron Hill][produced by Jim Ed Norman][3[12].Country Chart]
Prisoner Of Hope/Fool For Love	Johnny Lee	06.1981	-	-	Full Moon 47138	[written by Sterling Whipple, Gerald Metcalf][produced by Jim Ed Norman][3[12].Country Chart]
Bet Your Heart On Me/Highways Run On Forever	Johnny Lee	10.1981	-	54[9]	Full Moon 47215	[written by Jim McBride][produced by Jim Ed Norman][1[1][10].Country Chart]
Be There For Me Baby/Finally Fallin'	Johnny Lee	02.1982	-	-	Full Moon 47301	[written by Charlie Black, Tommy Rocco][produced by Jim Ed Norman][10[10].Country Chart]
When You Fall In Love/Crossfire	Johnny Lee	05.1982	-	-	Full Moon 47444	[written by John Scot Sherrill, Steve Earle][produced by Jim Ed Norman][14[8].Country Chart]
Cherokee Fiddle/You Know Me	Johnny Lee And Friends	11.1982	-	-	Full Moon 69945	[written by Michael Murphey][produced by John Boylan, Jim Ed Norman][10[11].Country Chart]
Sounds Like Love/The Deeper We Fall	Johnny Lee	02.1983	-	-	Full Moon 69848	[written by Charlie Black, Tommy Rocco][produced by Jim Ed Norman][6[12].Country Chart]
Hey Bartender/Blue Monday	Johnny Lee	07.1983	-	-	Warner Bros. 29605	[written by Floyd Dickson][produced by Jimmy Bowen][2[13].Country Chart]
My Baby Don't Slow Dance/You Really Got A Hold On Me	Johnny Lee	11.1983	-	-	Warner Bros. 29486	[written by Bill Lamb, Peter Wood][produced by Jimmy Bowen][23[5].Country Chart]
The Yellow Rose/Say When	Johnny Lee With Lane Brody	02.1984	-	-	Warner Bros. 29375	[written by P.D., John Wilder][produced by Jimmy Bowen][1[1][12].Country Chart]
One More Shot/The Eyes Of Love	Johnny Lee	05.1984	-	-	Warner Bros. 29270	[written by Ron Moore, Doug Hauseman ][produced by Jimmy Bowen][42.Country Chart]
You Could've Heard A Heart Break/Waitin' On Ice	Johnny Lee	09.1984	-	-	Warner Bros. 29206	[written by Marc Rossi][produced by Jimmy Bowen][1[1][14].Country Chart]
Rollin' Lonely/Rock It, Billy	Johnny Lee	02.1985	-	-	Warner Bros. 29110	[written by Gary Harrison, J. D. Martin][produced by Jimmy Bowen][9[12].Country Chart]
Save The Last Chance/It Ain't The Leaving	Johnny Lee	06.1985	-	-	Warner Bros. 29021	[written by Walt Aldridge, Robert Byrne][produced by Bud Logan, Rick McCollister][12[12].Country Chart]
They Never Had To Get Over You/Rock 'N' Roll Money	Johnny Lee	11.1985	-	-	ABC Dot 17603	[written by Bud McGuire, Mike McGuire][produced by Bud Logan, Rick McCollister][19[7].Country Chart]
The Loneliness In Lucy's Eyes (The Life Sue Ellen Is Living)/ If I Knew Then What I Know Now (J.R.'s Lament) [Gary Morris]	Johnny Lee	12.1985	-	-	Warner Bros. 28839	[written by David Allan Coe][produced by Barry Beckett][56.Country Chart]
I Could Get Used To This/It Ain't The Leaving	Johnny Lee And Lane Brody	03.1986	-	-	Warner Bros. 28747	[written by Bruce Miller, Jan Buckingham][produced by Barry Beckett][50.Country Chart]
Maybe I Won't Love You Anymore/Anni	Johnny Lee	05.1989	-	-	Curb 10536	[written by Buzz Hart, Barbara Hart][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][59.Country Chart]
I'm Not Over You/Anniversary Song	Johnny Lee	08.1989	-	-	Curb 10552	[written by Sam Neely][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][69.Country Chart]
I Can Be A Heartbreaker, Too/Anniversary Song	Johnny Lee	09.1989	-	-	Curb 10564	[written by Tommy Johnson, Lee Satterfield][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][53.Country Chart]
You Can't Fly Like An Eagle/By-Pass Row	Johnny Lee	12.1989	-	-	Curb 10573	[written by T. Dennis, C. Gentry, B. King, T. Vincent][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][66.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lookin' for Love	Johnny Lee	11.1980	-	132[21]	Asylum 309	[gold-US][produced by Jim Ed Norman, John Boylan]
Bet Your Heart on Me	Johnny Lee	10.1981	-	147[8]	Full Moon 541	[produced by Jim Ed Norman]

Tracy Lawrence

 Tracy Lawrence, jeden z kilku rockowych wokalistów honky tonk, którzy zdobyli sławę na
początku lat 90-tych, zyskał wierną publiczność dzięki połączeniu nowoczesnych i tradycyjnych brzmień country. Debiutując w 1991 roku z zespołem Sticks and Stones, Lawrence stał się filarem neotradycyjnej sceny country po wydaniu albumów Alibis (1993) i Time Marches On (1996), które uzyskały status podwójnej platyny. W kolejnych dekadach jego 40 singli znalazło się na listach przebojów Billboard Country, w tym numery „Can't Break It to My Heart”, „My Second Home” i „Find Out Who Your Friends Are”. W 2021 roku wydał potrójny album „Hindsight”, który obejmował całą jego karierę i zbiegł się z 30. rocznicą jego kariery jako piosenkarza country. 

 Urodzony w Atlancie w Teksasie w 1968 roku, Lawrence dorastał głównie w Foreman w Arkansas, gdzie chłonął tradycyjny i nielegalny country, a także rock z południa. Zaczął występować publicznie w wieku 15 lat i już w wieku 17 lat był stałym bywalcem lokalnych klubów honky tonk. Po studiach w 1990 roku przeprowadził się do Nashville, gdzie dorabiał, wygrywając jednocześnie liczne talent show. To doprowadziło do występu radiowego na żywo, a w 1991 roku do występu pokazowego, który zapewnił mu kontrakt z wytwórnią Atlantic. W maju 1991 roku, tuż przed planowaną premierą debiutanckiego albumu Lawrence'a, odprowadzał on dziewczynę do pokoju hotelowego, gdy zostali napadnięci przez kilku uzbrojonych napastników. Lawrence bronił się, dając swojej towarzyszce czas na ucieczkę i został postrzelony cztery razy; dwie kule tylko go drasnęły, ale jedną trzeba było usunąć chirurgicznie z kolana, a druga pozostała głęboko wbita w miednicę. Na szczęście dzięki fizjoterapii robił szybkie postępy, a album „Sticks and Stones” ukazał się jeszcze w tym samym roku, kiedy Lawrence mógł wrócić do pracy nad promocją. Jego główny singiel, tytułowy utwór, dotarł aż na pierwsze miejsce list przebojów country, czemu sprzyjał rozgłos. Kolejne hity znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów, „Runnin' Behind”, „Today's Lonely Fool” i „Somebody Paints the Wall”, a Lawrence był na dobrej drodze do sławy.

  Dotarł tam z albumem „Alibis”, platynowym następcą z 1993 roku, który przyniósł aż cztery single na szczytach list przebojów: tytułowy „Can't Break It to My Heart”, „My Second Home” i „If the Good Die Young”. W 1994 roku Lawrence dodał do ścieżki dźwiękowej filmowej wersji „Maverick” przebój z pierwszej dziesiątki listy przebojów „Renegades, Rebels and Rogues”, a także wydał swój trzeci album, „I See It Now”. „Texas Tornado” stał się jego szóstym przebojem numer jeden, a trzy kolejne single - tytułowy, „As Any Fool Can See” i „If the World Had a Front Porch” - wszystkie dotarły do ​​drugiego miejsca. W tym sukcesie nieco przepadło aresztowanie Lawrence'a w tym samym roku pod zarzutem posiadania broni, ale wcale nie spowolniło to jego kariery. W 1995 roku zagrał na koncercie „Live and Unplugged”, który zawierał utwory akustyczne i koncerty z zespołem Little Elvis.  

W 1996 roku powrócił z kolejnym albumem „Time Marches On”. Utwór tytułowy odniósł ogromny sukces, zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów country, a „If You Love Me”, „Stars Over Texas” i „Is That a Tear” znalazły się w pierwszej piątce. Jego passa przebojów trwała nadal wraz z albumem „The Coast Is Clear” z 1997 roku, który zawierał dwa kolejne single w pierwszej piątce - tytułowy i „Better Man, Better Off”. 

 Jednak za kulisami nie wszystko układało się dobrze. W styczniu 1998 roku Lawrence został skazany za popełnienie przestępstwa, w wyniku którego jego żona oskarżyła go o uderzenie i grożenie jej, a para wkrótce się rozwiodła. Lawrence przez jakiś czas trzymał się na uboczu, odbudowując swoje życie i powrócił w 2000 roku z nierównym, ale bardzo osobistym albumem „Lessons Learned”. Tytułowy utwór znalazł się w pierwszej piątce, ale był jedynym dużym przebojem na płycie, a Lawrence wkrótce rozstał się z wytwórnią Atlantic. Następnie podpisał kontrakt z Warner Bros. i zadebiutował albumem zatytułowanym po prostu „Tracy Lawrence” w 2001 roku. Pomimo dobrych recenzji, album nie zdołał powstrzymać jego spadku popularności.  

Lawrence wydał album studyjny „Strong” w 2004 roku, a rok później zestaw największych przebojów wydany przez Dreamworks Nashville. Album „For the Love” ukazał się na początku 2007 roku nakładem własnej wytwórni Lawrence'a, Rocky Comfort Records. Dwa lata później, w 2009 roku, piosenkarz wkroczył na rynek muzyki chrześcijańskiej z albumem „The Rock” i jego głównym singlem „Up to Him”.Lawrence powrócił do muzyki country w 2011 roku z albumem „The Singer”, po którym szybko pojawił się „Headlights, Taillights and Radios” w 2012 roku. W 2014 roku ukazał się zbiór ponownie nagranych singli „Greatest Hits: Evolution”. W 2015 roku Lawrence rozpoczął program z muzyką country „Honky Tonkin' with Tracy Lawrence”, który był emitowany przez kolejne kilka lat.  

W listopadzie 2017 roku wydał „Good Ole Days”, zbiór, w którym ponownie nagrał 11 swoich najpopularniejszych piosenek w duetach ze współczesnymi gwiazdami country; wśród gości znaleźli się Tim McGraw, Luke Bryan, Dustin Lynch i Chris Young. Drugi świąteczny album Lawrence'a, Frozen in Time, ukazał się pod koniec 2018 roku, a w 2019 roku ukazał się jego głęboko poruszający album Made in America.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sticks and Stones/Paris, TN	Tracy Lawrence	11.1991	-	-	Atlantic 87588	[written by Roger Dillon, Elbert West][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
Today's Lonely Fool	Tracy Lawrence	02.1992	-	-	Atlantic 4348	[written by Kenny Beard,Stan Paul Davis][produced by James Stroud][3[20].R&B Chart]
Runnin' Behind	Tracy Lawrence	06.1992	-	-	Atlantic 4639	[written by Mark D. Sanders,Ed Hill][produced by James Stroud]4[20].R&B Chart]
Somebody Paints the Wall/Somebody Paints the Wall	Tracy Lawrence	10.1992	-	-	Atlantic	[written by Tommy Smith, Charles Browder, Elroy Kahanek, Nelson Larkin][produced by James Stroud][8[20].R&B Chart]
Alibis	Tracy Lawrence	04.1993	-	72[12]	Atlantic 87 372	[written by Randy Boudreaux][produced by James Stroud][1[2][20].R&B Chart]
Can't Break It to My Heart	Tracy Lawrence	06.1993	-	-	Atlantic 87 330	[written by Tracy Lawrence, Kirk Roth, Earl Clark, Elbert West][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
My Second Home/Crying Ain't Dying	Tracy Lawrence	09.1993	-	-	Atlantic 87 312	[written by Tracy Lawrence,Paul Nelson,Kenny Beard][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
If the Good Die Young	Tracy Lawrence	02.1994	-	-	Atlantic 5466	[written by Craig Wiseman,Paul Nelson][produced by James Stroud][1[2][20].R&B Chart]
Renegades, Rebels and Rogues	Tracy Lawrence	05.1994	-	-	Atlantic	[written by Larry Boone,Earl Clark,Paul Nelson][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][7[20].R&B Chart]
I See It Now/God Made Woman on a Good Day	Tracy Lawrence	11.1994	-	84[9]	Atlantic 87 199	[written by Larry Boone,Paul Nelson,Woody Lee][produced by James Stroud][2[20].R&B Chart]
As Any Fool Can See/Texas Tornado	Tracy Lawrence	12.1994	-	-	Atlantic 87 180	[written by Paul Nelson,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Texas Tornado	Tracy Lawrence	04.1995	-	-	Atlantic 6135	[written by Bobby Braddock][produced by Tracy Lawrence][1[1][20].R&B Chart]
If the World Had a Front Porch	Tracy Lawrence	11.1991	-	-	Atlantic 87 119	[written by Tracy Lawrence,Paul Nelson,Kenny Beard][produced by James Stroud][2[20].R&B Chart]
If You Loved Me	Tracy Lawrence	12.1995	-	-	Atlantic 6546	[written by Paul Nelson,Tom Shapiro][produced by Don Cook][4[20].R&B Chart]
Time Marches On	Tracy Lawrence	03.1996	-	-	Atlantic 6699	[written by Bobby Braddock][produced by Don Cook][1[3][20].R&B Chart]
Stars over Texas/Is That a Tear	Tracy Lawrence	07.1996	-	-	Atlantic 87 052	[written by Larry Boone,Tracy Lawrence,Paul Nelson][produced by Tracy Lawrence,Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Is That a Tear	Tracy Lawrence	01.1997	-	104[10]	Atlantic 87 020	[written by John Jarrard,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Better Man, Better Off	Tracy Lawrence	04.1997	-	108[10]	Atlantic 83 004	[written by Stan Paul Davis,Brett Jones][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
How a Cowgirl Says Goodbye	Tracy Lawrence	05.1997	-	-	Atlantic 8133	[written by Larry Boone, Tracy Lawrence, Paul Nelson][produced by Don Cook][4[20].R&B Chart]
The Coast Is Clear	Tracy Lawrence	09.1997	-	-	Atlantic 8299	[written by Jess Brown,Brett Jones][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][26[13].R&B Chart]
While You Sleep	Tracy Lawrence	07.1998	-	-	Atlantic 84 166	[written by Paul Nelson,Tracy Lawrence,Larry Boone][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][46[8].R&B Chart]
Lessons Learned	Tracy Lawrence	01.2000	-	40[20]	Atlantic	[written by Paul Nelson,Larry Boone,Tracy Lawrence][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson,Butch Carr][3[29].R&B Chart]
Lonely	Tracy Lawrence	08.2000	-	106[9]	Atlantic	[written by Robin Lee Bruce, Roxie Dean][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson,Butch Carr][18[21].R&B Chart]
Unforgiven/Time Marches On	Tracy Lawrence	03.2001	-	-	Atlantic 85 102	[written by Larry Boone, Bobby Pinson, Paul Nelson][produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Butch Carr][35[12].R&B Chart]
Life Don't Have to Be So Hard	Tracy Lawrence	09.2001	-	-	Atlantic	[written by Casey Beathard, Kenny D. West][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][36[15].R&B Chart]
What a Memory	Tracy Lawrence	02.2002	-	-	Atlantic	[written by Jeff Bates,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][53[7].R&B Chart]
Paint Me a Birmingham	Tracy Lawrence	04.2004	-	42[16]	DreamWorks Nashville 14205	[written by Buck Moore,Gary Duffy][produced by James Stroud][4[32].R&B Chart]
It's All How You Look at It	Tracy Lawrence	06.2004	-	-	DreamWorks 0002547	[written by Dave Berg, Georgia Middleman, Rivers Rutherford][produced by James Stroud][36[13].R&B Chart]
Sawdust on Her Halo	Tracy Lawrence	10.2004	-	-	DreamWorks	[written by Monty Criswell, Rick Huckaby][produced by James Stroud][40[7].R&B Chart]
Used to the Pain	Tracy Lawrence	07.2005	-	-	DreamWorks	[written by Tony Martin, Mark Nesler][produced by Kyle Lehning, Jerry Crutchfield][35[19].R&B Chart]
If I Don't Make It Back	Tracy Lawrence	11.2005	-	-	Mercury	[written by Bobby Pinson, Brett Jones][produced by James Stroud,Tracy Lawrence][42[20].R&B Chart]
Find Out Who Your Friends Are	Tracy Lawrence	04.2007	-	61[20]	Rocky Comfort	[written by Casey Beathard,Ed Hill][produced by Julian King,Tracy Lawrence][1[1][44].R&B Chart]
Til I Was a Daddy Too	Tracy Lawrence	08.2007	-	-	Rocky Comfort	[written by Larry Boone, Tracy Lawrence & Paul Nelson][32[22].R&B Chart]
All Wrapped Up in Christmas	Tracy Lawrence	01.2008	-	-	Rocky Comfort	[written by Flip Anderson & Kenny Beard][57[1].R&B Chart]
You Can't Hide Redneck	Tracy Lawrence	12.2008	-	-	Rocky Comfort	[written by Casey Beathard & Dan DeMay][56[4].R&B Chart]
Up to Him	Tracy Lawrence	06.2009	-	-	Rocky Comfort	[written by Tim Johnson & David Kent][47[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sticks and Stones	Tracy Lawrence	01.1992	-	71[40]	Atlantic 82 326	[platinum-US][produced by James Stroud]
Alibis	Tracy Lawrence	03.1993	-	25[48]	Atlantic 82 483	[2x-platinum-US][produced by James Stroud]
I See It Now	Tracy Lawrence	10.1994	-	28[54]	Atlantic 82 656	[platinum-US][produced by James Stroud,Flip Anderson,Tracy Lawrence]
Tracy Lawrence Live	Tracy Lawrence	10.1995	-	151[4]	Atlantic 82 847	[produced by Flip Anderson,James Stroud,Tracy Lawrence]
Time Marches On	Tracy Lawrence	02.1996	-	25[56]	Atlantic 82 866	[2x-platinum-US][produced by Don Cook,Tracy Lawrence,Flip Anderson ]
The Coast Is Clear	Tracy Lawrence	04.1997	-	45[22]	Atlantic 82 985	[gold-US][produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Don Cook]
The Best of Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	09.1998	-	92[6]	Atlantic 83 137	[gold-US][produced by various]
Lessons Learned	Tracy Lawrence	02.2000	-	69[6]	Atlantic 83 269	[produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Don Cook]
Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	11.2001	-	136[1]	Atlantic 48 187	[produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson]
Strong	Tracy Lawrence	04.2004	-	17[15]	DreamWorks Nashville 001032	[produced by James Stroud]
Then & Now: The Hits Collection	Tracy Lawrence	11.2005	-	35[5]	DreamWorks 001032	[produced by Tracy Lawrence,James Stroud]
For the Love	Tracy Lawrence	02.2007	-	53[35]	Rocky Comfort	[produced by Flip Anderson,Julian King,Tracy Lawrence]
The Very Best of Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	07.2007	-	163[1]	Rhino 171708	[produced by various]
The Rock	Tracy Lawrence	06.2009	-	104[2]	Rocky Comfort	[produced by Julian King, Tracy Lawrence]
Headlights, Taillights and Radios	Tracy Lawrence	09.2013	-	124[1]	Lawrence Music Group 006	[produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence]
Good Ole Days	Tracy Lawrence	12.2017	-	87[1]	Lawrence Music Group 00008	-