Carly Pearce

Carly Pearce to piosenkarka i autorka tekstów, która łączy w swojej twórczości
elementy popu i country, wyróżniając się talentem do tworzenia szczerych, pełnych emocji utworów. Zanim osiągnęła komercyjny sukces dzięki debiutanckiemu albumowi *Every Little Thing* (2017) - zawierającemu pokryty platyną singiel o tym samym tytule -była już doświadczoną artystką estradową. Pearce wprowadziła autentyczne, przystępne brzmienie do dopracowanej produkcji, co zyskało uznanie zarówno wśród fanów nurtu pop-country, jak i słuchaczy preferujących bardziej tradycyjne brzmienia. Do momentu wydania w 2021 roku osobistego, refleksyjnego albumu *29: Written in Stone* - będącego dla niej formą emocjonalnego oczyszczenia - miała już na koncie dwa krążki, które dotarły do ​​pierwszej dziesiątki list przebojów muzyki country. Brzmienie płyty inspirowane było muzyką country lat 90-tych, tworzoną przez takie artystki jak Patty Loveless czy Lee Ann Womack; to połączenie stylów zaowocowało utworem „Never Wanted to Be That Girl” - nagranym w duecie z Ashley McBryde - który w 2022 roku zdobył szczyt listy Billboard Country Airplay i przyniósł Pearce pierwszą nagrodę Grammy. 

Sukces ten uczciła, sięgając do swoich korzeni country na albumie *Hummingbird* (2024), na którym znalazł się m.in. duet z Chrisem Stapletonem zatytułowany „We Don't Fight Anymore”. Kolejny duet - „If I Don't Leave I'm Gonna Stay” z udziałem Rileya Greena - zapowiadał wydany w 2026 roku piąty album studyjny artystki, zatytułowany *Honest Woman*. 

 Pearce urodziła się 24 kwietnia 1990 roku w Taylor Mill w stanie Kentucky. Muzyką zajęła się już w młodym wieku, a jako jedenastolatka koncertowała z zespołem bluegrassowym. W wieku 16 lat porzuciła szkołę i przeprowadziła się do Tennessee; tam regularnie występowała w parku rozrywki Dollywood, dając sześć koncertów dziennie przez pięć dni w tygodniu. Pojawiła się również na kilku składankach bluegrassowych wydawanych przez budżetowe wytwórnie, w tym na albumie z akustycznymi utworami świątecznymi. Mając 19 lat, była gotowa skupić się na wykonywaniu własnego materiału, więc przeniosła się do Nashville, gdzie zaczęła zdobywać uznanie jako autorka piosenek. W 2012 roku Pearce podpisała z wytwórnią Sony kontrakty obejmujące rozwój kariery artystycznej oraz prawa autorskie (publishing). Choć ostatecznie nic z tego nie wyszło, doświadczenie to sprawiło, że jeszcze bardziej niż kiedykolwiek skupiła się na karierze, nawet gdy musiała imać się dorywczych zajęć, by wiązać koniec z końcem. 

 Los zaczął jej sprzyjać w 2016 roku. Po nagraniu duetu „Wasn't That Drunk” z Joshem Abbottem, ten niezależny singiel odniósł sukces, docierając do 36. miejsca na liście Country Airplay. Gdy utwór „Wasn't That Drunk” zyskiwał popularność w stacjach radiowych, Pearce poznała producenta o pseudonimie Busbee i wspólnie zaczęli pracować nad materiałem. Jedna z ich piosenek, „Every Little Thing”, zyskała pod koniec 2016 roku wsparcie w radiu satelitarnym i przypadła słuchaczom do gustu. Utwór spodobał się wpływowej wytwórni Big Machine z Nashville, która doceniła talent wokalny Pearce oraz jej dotychczasowy dorobek kompozytorski. Wytwórnia podpisała z nią kontrakt i na początku 2017 roku ponownie wydała „Every Little Thing”. 

 W październiku tego samego roku artystka wydała swój debiutancki album (wyprodukowany przez Busbee), zatytułowany również *Every Little Thing*, który dotarł do czwartego miejsca na liście Billboard Top Country Albums. W 2018 roku ukazał się samodzielny singiel „Closer to You”, a w październiku 2019 roku - „I Hope You're Happy Now”, duet z Lee Brice’em, który trafił do pierwszej piątki list przebojów muzyki country. Drugi album artystki, zatytułowany *Carly Pearce*, był ostatnią płytą, nad którą Busbee pracował przed swoją śmiercią pod koniec 2019 roku. Album został wydany przez Big Machine w lutym 2020 roku i zajął szóste miejsce na liście Top Country 

  Czerpiąc inspirację brzmieniową z instrumentarium country lat 90-tych, Pearce nawiązała współpracę z producentami Shane’em McAnallym, Joshem Osborne’em i Jimmym Robbinsem przy tworzeniu inspirowanej rozwodem minipłyty (EP) zatytułowanej *29*. Ukazała się ona nakładem Big Machine w lutym 2021 roku, a promował ją singiel „Next Girl”. We wrześniu tego samego roku Pearce zaprezentowała pełnowymiarowy album *29: Written in Stone*, zawierający wszystkie siedem utworów z EP-ki *29* oraz osiem nowych piosenek, w tym singiel „Dear Miss Loretta”. Album ten stał się jej trzecim z rzędu wydawnictwem, które trafiło do pierwszej dziesiątki listy przebojów muzyki country. Utwór „Never Wanted to Be That Girl” - duet z Ashley McBryde, pochodzący z płyty *29: Written in Stone* - w maju 2022 roku dotarł na szczyt notowania Billboard Country Airplay; piosenka ta przyniosła artystkom nagrodę Grammy w 2023 roku w kategorii najlepszy występ duetu lub grupy w stylu country. W dalszej części tego samego roku utwór „What He Didn't Do” wspiął się na siódme miejsce listy Country Airplay.  

W marcu artystka wydała towarzyszący album koncertowy *29: Written in Stone (Live from Music City)*. Pod koniec 2023 roku Pearce zapowiedziała kolejny album, wypuszczając duet z Chrisem Stapletonem zatytułowany „We Don't Fight Anymore”, który trafił do pierwszej dwudziestki listy Country Songs. Utwór ten znalazł się na płycie *Hummingbird*, wydanej w czerwcu 2024 roku; przy jej produkcji Pearce współpracowała ze swoimi wieloletnimi partnerami artystycznymi: Shane’em McAnallym i Joshem Osborne’em. Album dotarł do 31. miejsca listy Top Country Albums. W tym samym roku ukazała się wersja deluxe płyty *Hummingbird*, wzbogacona o utwory „If Looks Could Kill”, „Heart First” oraz „No Rain”. 

Również w 2024 roku artystka nagrała z Michaelem Bublé świąteczny singiel „Maybe This Christmas”. Wydany w listopadzie 2025 roku utwór „Dream Come True” zapoczątkował kolejny etap twórczości Pearce i dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów country. W marcu następnego roku dołączył do niego utwór „If I Don't Leave I'm Gonna Stay” - duet z Rileyem Greenem. 

Jej piąty album, *Honest Woman* (wydany w sierpniu 2026 roku), zawierający również duety z Danem Tyminskim i Molly Tuttle, był pierwszym wydawnictwem opublikowanym w ramach wspólnej umowy z BBR Music Group i BMG Rights Management. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wasn't That Drunk	Josh Abbott Band With Carly Pearce	05.2016	-	-	Pretty Damn Tough	[46[14].Country Chart]
Every Little Thing	Carly Pearce	08.2017	-	50[17]	Big Machine	[platinum-US][written by Carly Pearce,Emily Shackelton,busbee][produced by busbee][5[30].Country Chart]
Hide the Wine	Carly Pearce	09.2018	-	107[7]	Big Machine	[gold-US][written by Ashley Gorley,Luke Laird,Hillary Lindsey][produced by busbee][21[33].Country Chart]
Closer to You	Carly Pearce	02.2019	-	-	Big Machine	[gold-US][written by Hillary Lindsey,Gordie Sampson,Troy Verges][produced by busbee][33[26].Country Chart]
I Hope You're Happy Now	Carly Pearce and Lee Brice	01.2020	-	27[25]	Big Machine	[3x-platinum-US][written by Carly Pearce,Luke Combs,Randy Montana,Jonathan Singleton][produced by busbee][5[37].Country Chart]
Next Girl	Carly Pearce	07.2021	-	86[4]	Big Machine	[platinum-US][written by Shane McAnally,Josh Osborne,Carly Pearce][produced by Shane McAnally,Josh Osborne][23[35].Country Chart]
Never Wanted to Be That Girl	Carly Pearce & Ashley McBryde	01.2022	-	63[20]	Big Machine	[platinum-US][written by Shane McAnally,Ashley McBryde,Carly Pearce][produced by Shane McAnally,Josh Osborne,Jimmy Robbins][13[33].Country Chart]
What He Didn't Do	Carly Pearce	10.2022	-	37[17]	Big Machine	[2x-platinum-US][written by Carly Pearce,Ashley Gorley,Emily Shackelton][produced by Shane McAnally,Josh Osborne][11[43].Country Chart]
We Don't Fight Anymore	Carly Pearce Featuring Chris Stapleton	11.2023	-	67[12]	Big Machine	[platinum-US][written by Pete Good, Shane McAnally, Carly Pearce][produced by Shane McAnally, Josh Osborne, Carly Pearce][19[45].Country Chart]
Maybe This Christmas	Michael Buble & Carly Pearce	01.2025	-	106[1]	Reprise	[22[3].Country Chart]
If I Don't Leave I'm Gonna Stay	Carly Pearce & Riley Green	04.2026	-	117[1]	Stoney Creek	[written by Devin Dawson, Seth Ennis ,Jordan Minton, Jordan Reynolds][produced by Carly Pearce ,Ben West][5[30].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Little Thing	Carly Pearce	11.2017	-	32[2]	Big Machine 100	[produced by busbee]
Carly Pearce	Carly Pearce	02.2020	-	73[5]	Big Machine 200	[produced by busbee]
29: Written in Stone	Carly Pearce	03.2021	-	83[2]	Big Machine 300	[produced by Shane McAnally,Josh Osborne,Tony Brown,Jimmy Robbins]
Hummingbird	Carly Pearce	06.2024	-	158[1]	Big Machine 00843930108169	[produced by Shane McAnally, Josh Osborne, Carly Pearce]

Garry Lee and Showdown

Garry Lee and the Showdown to kanadyjski zespół country z Medicine Hat
w prowincji Alberta, założony pod koniec lat 70-tych XX wieku. Grupa zasłynęła przede wszystkim dzięki wydanemu w 1980 roku humorystycznemu przebojowi „The Rodeo Song” - odważnemu utworowi z wulgarnym tekstem, który zyskał status kultowego w obiegu alternatywnym i przyczynił się do sprzedaży ponad 200 000 egzemplarzy debiutanckiego albumu zespołu. Początkowo zespół funkcjonował jako nieformalna grupa muzyczna na wsi w okolicach Armpit w Albercie, gdzie założyciel Garry Lee Berthold (śpiew i skrzypce) grywał z przyjacielem Charlesem Holleyem (gitara i śpiew) w wiejskim otoczeniu; później muzycy przenieśli się do Medicine Hat, poszerzyli skład o Kelly’ego LaRocque’a (banjo, gitara i harmonijka ustna) oraz perkusistę Paula McLellana i zaczęli występować w lokalnych lokalach.

 

  Ich debiutancki album *Welcome to the Rodeo*, wydany niezależnie w 1980 roku nakładem wytwórni Damon Records, zawierał utwór „The Rodeo Song” - napisany przez muzyka Gaye’a Delorme’a w 1979 roku i nagrany po tym, jak członkowie zespołu usłyszeli go na żywo - a także inne piosenki łączące humor typowy dla regionu prerii z brzmieniem country. Pikantna treść utworu, obfitująca w liczne wulgaryzmy, wywołała kontrowersje i doprowadziła do zakazów emisji w niektórych miejscach (np. w Saskatchewan), jednak jednocześnie napędziła jego popularność dzięki radiowym audycjom, takim jak *The Dr. Demento Show*; zaowocowało to nominacją do nagrody Juno w 1982 roku w kategorii „Country Group of the Year” oraz koncertami w roli gwiazdy wieczoru w dużych obiektach.Mimo sukcesu, wewnętrzne spory finansowe i procesy sądowe dotyczące tantiem za utwór doprowadziły do ​​rozwiązania zespołu na początku lat 80-tych; późniejsze wykorzystanie piosenki w filmie Stephena Kinga *Lunatycy* (1992) podsyciło spory o prawa autorskie, choć członkowie grupy okazjonalnie wracali do wspólnego grania podczas lokalnych występów i przy późniejszych projektach, takich jak album *New Frontiers in Country Music* z 1990 roku.

 

  Utwór „The Rodeo Song” wciąż cieszy się niesłabnącą popularnością - od 1991 roku sprzedano ponad 111 000 egzemplarzy w USA, a piosenka pojawiała się w mediach na całym świecie, co ugruntowało status zespołu jako wykonawcy jednego wielkiego przeboju  w kanadyjskim nurcie humorystycznej muzyki country.  

 

Zespół Garry Lee and the Showdown narodził się pod koniec lat 70-tych jako nieformalna grupa muzyczna w wiejskiej miejscowości Armpit w prowincji Alberta. To tam założyciel zespołu, Garry Lee Berthold (główny wokal i skrzypce), grywał wspólnie z Charlesem Holleyem (gitara) na tle wiejskiego życia, zanim przenieśli się do Medicine Hat i zaistnieli na tętniącej życiem, lecz konkurencyjnej lokalnej scenie barowej muzyki country; tamtejsi wykonawcy szlifowali swoje umiejętności podczas intensywnych, codziennych występów, grając covery popularnych utworów country.Kształt zespołu wykrystalizował się na przełomie lat 1978 i 1979 w trakcie nieformalnych sesji muzycznych z udziałem kluczowych członków: Garry’ego Lee (wokal, skrzypce), Charlesa Holleya (gitara), Kelly’ego LaRocque’a (gitara, banjo) i Paula McLellana (perkusja). Muzyków połączyła wspólna ambicja wyjścia poza schemat typowych występów regionalnych. Sesje te często odbywały się w wiejskim otoczeniu, co odzwierciedlało ich korzenie związane z prerią i nadawało brzmieniu surową, pełną humoru energię, czerpaną z kultury klasy robotniczej Alberty.

 

  Przełomowy moment nastąpił na początku 1979 roku podczas występu w hotelu w Drayton Valley; Garry Lee usłyszał wówczas w pobliskim barze pikantny utwór „The Rodeo Song” (autorstwa Gaye’a Delorme’a), co zainspirowało grupę do włączenia go do swojego repertuaru.[1] Zespół nagrał żywiołową wersję tego utworu w stylu hoedown z myślą o swoim debiutanckim albumie w studiu Damon Sound w Edmonton; było to ich pierwsze profesjonalne przedsięwzięcie, które uchwyciło swawolny, nieco przekorny charakter, stanowiący później wizytówkę ich stylu. Sesja nagraniowa, nadzorowana przez producenta Garry’ego McDonalla, uwydatniła świetne zgranie instrumentalne grupy oraz charyzmatyczny styl wykonawczy Lee, choć sam utwór dodano do materiału niejako przy okazji.W ciągu całego 1979 roku zespół Garry Lee and the Showdown koncertował na wymagającej scenie barowej Alberty, występując nawet sześć wieczorów w tygodniu w lokalach na terenie całej prowincji. Dzięki pełnym energii występom, zachęcającym publiczność do wspólnej zabawy (na przykład tańca typu „two-step”), grupa zyskała wierne grono fanów.

 

  Regionalna scena country stawiała przed muzykami poważne wyzwania; uznani artyści podchodzili sceptycznie do ich odważnego humoru i niekonwencjonalnego podejścia, które niekiedy kolidowało z tradycyjnymi oczekiwaniami bywalców ówczesnych lokali typu honky-tonk.Mimo tych przeszkód ich wytrwałość zaowocowała kontraktem z wytwórnią Damon Records i rozpoczęciem prac nad debiutanckim albumem *Welcome to the Rodeo*, który zawierał utwory pochodzące z ich wcześniejszych nagrań.

 

  Zespół Garry Lee and the Showdown odniósł komercyjny sukces dzięki wydaniu w 1980 roku debiutanckiego albumu *Welcome to the Rodeo* nakładem wytwórni Damon Records. Płyta, łącząca elementy country rocka z utworami o charakterze humorystycznym i satyrycznym, szybko zyskała popularność w Kanadzie, ostatecznie uzyskując status podwójnej platyny za sprzedaż przekraczającą 200 000 egzemplarzy. Kluczowe znaczenie dla sukcesu albumu miał sztandarowy utwór „The Rodeo Song”, napisany przez kanadyjskiego gitarzystę Gaye’a Delorme’a i nagrany przez zespół w 1979 roku. Wulgarny tekst piosenki, zawierający liczne niecenzuralne zwroty, przyczynił się do jej popularności w obiegu alternatywnym, mimo ograniczonej emisji w głównych stacjach radiowych wynikającej z restrykcji dotyczących treści.

 

Humorystyczna opowieść o chaotycznym wydarzeniu na rodeo trafiła w gusta publiczności poszukującej muzyki country o niepokornym charakterze, co napędziło popularność utworu dzięki poczcie pantoflowej. Działania promocyjne wzmocniły rosnącą rozpoznawalność zespołu; obejmowały one pełne energii występy w renomowanych lokalach, takich jak torontoński klub El Mocambo, w którym wcześniej koncertowały gwiazdy pokroju The Rolling Stones. Zainteresowanie mediów wzrosło w wyniku kontrowersji - a konkretnie próby zakazu emisji podjętej przez Saskatchewan Liquor and Gaming Authority - co paradoksalnie zapewniło darmową reklamę i zwiększyło popyt. Według danych SoundScan, singiel „The Rodeo Song” osiągnął wysokie wyniki sprzedaży, przekraczając poziom 111 000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych (od 1991 roku) oraz 30 000 w Kanadzie (od 1996 roku).Utwór zaistniał również w kulturze filmowej dzięki wykorzystaniu go w ekranizacji powieści Stephena Kinga pt. *Lunatycy*   z 1992 roku, gdzie wykonał go - bez wymienienia w napisach - Dan Martin; przyczyniło się to do utrwalenia sławy zespołu wykraczającej poza samą sprzedaż debiutanckiego albumu.

 

  Po komercyjnym sukcesie debiutanckiego albumu *Welcome to the Rodeo* z 1980 roku – który sprzedał się w nakładzie ponad 200 000 egzemplarzy i uzyskał w Kanadzie status podwójnej platyny- zespół Garry Lee and the Showdown musiał zmierzyć się z malejącym zainteresowaniem kolejnymi wydawnictwami.Wydane w 1982 roku albumy *Wanted!* oraz *Loaded, Loose and Rowdy* nie powtórzyły sukcesu „The Rodeo Song”, a główny singiel „Rodeo Cowboy” zwiastował wyraźny spadek popularności w głównym nurcie.Sytuację pogarszały wewnętrzne napięcia, zwłaszcza spory finansowe, które doprowadziły do ​​odejścia perkusisty Paula McLellana po zaledwie sześciu miesiącach współpracy. McLellan pozwał Garry’ego Lee i pozostałych członków zespołu, zarzucając im brak przejrzystości w kwestii podziału zysków, co uwypukliło przyznawany przez Lee brak doświadczenia w zarządzaniu grupą: „Wiele rzeczy zawaliłem”.Konflikty te potęgowały niestabilność, zmuszając Lee do korzystania z usług muzyków sesyjnych przy nagrywaniu takich albumów jak *Loaded, Loose and Rowdy*, zamiast polegać na oryginalnym składzie.W połowie lat 80-tych zespół faktycznie się rozpadł pod wpływem tych trudności, a jego członkowie porzucili intensywne trasy koncertowe na rzecz indywidualnych zajęć, takich jak praca na roli czy lokalne występy. Rozpad ten wpisywał się w szersze zmiany na scenie muzyki country -surowy, przesycony wulgaryzmami styl zespołu tracił na znaczeniu w obliczu rosnącej popularności wygładzonych wykonawców nurtu pop-country.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Rodeo Song	Garry Lee and Showdown	07.1993	44[3]	-	Party Dish VCD 101	[written by Gaye Delorme]

Johnny Lee

 Johnny Lee (właśc. John Lee Ham; ur. 3 lipca 1946 r.) to amerykański wokalista muzyki
country. Jego singiel „Lookin' for Love” z 1980 roku stał się przebojem wykraczającym poza ramy jednego gatunku (tzw. crossover hit): przez trzy tygodnie utrzymywał się na pierwszym miejscu listy przebojów country magazynu „Billboard”, a jednocześnie trafił do pierwszej piątki zestawienia Billboard Hot 100 oraz pierwszej dziesiątki listy Adult Contemporary. Na początku i w połowie lat 80-tych wprowadził 17 utworów do pierwszej czterdziestki list przebojów muzyki country. 

 Lee urodził się w Texas City w stanie Teksas i dorastał w gospodarstwie mleczarskim w pobliskiej miejscowości Alta Loma (obecnie część miasta Santa Fe w Teksasie). W szkole średniej założył zespół rockandrollowy o nazwie „Johnny Lee and the Roadrunners”. Po ukończeniu szkoły wstąpił do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i odbył służbę na krążowniku rakietowym USS Chicago. Po zakończeniu służby zmienił urzędowo nazwisko z John Lee Ham na Johnny Lee. Pod koniec lat 60-tych występował w teksaskich klubach nocnych i barach, wykonując covery znanych utworów. Przez 10 lat Lee współpracował z Mickeyem Gilleyem - zarówno podczas tras koncertowych, jak i w klubie Gilley’s Club w Pasadenie w Teksasie. Ścieżka dźwiękowa do przebojowego filmu *Miejski kowboj*   z 1980 roku - którego zdjęcia w dużej mierze realizowano w klubie Gilleya - przyniosła Lee wielką sławę. Z płyty tej pochodziło kilka hitów, w tym wspomniany utwór „Lookin' for Love”. Pięć innych piosenek Lee również dotarło na szczyt listy przebojów country magazynu „Billboard”: „One in a Million” (1980), „Bet Your Heart on Me” (1981), „The Yellow Rose” (1984 - duet z Lane Brody, będący jednocześnie motywem przewodnim serialu telewizyjnego stacji NBC o tym samym tytule) oraz „You Could Have Heard a Heartbreak” (1984). 

W latach 1982–1984 Lee był żonaty z aktorką Charlene Tilton (znaną z serialu *Dallas*), z którą miał córkę Cherish (ur. 1982). W 1986 roku ożenił się po raz drugi - z Deborah Spohr Lee. Para doczekała się syna, Johnny'ego Lee Jr. (ur. 1990), a po latach się rozwiodła. Deborah zmarła 7 listopada 2002 roku po długiej walce z uzależnieniem od leków przeciwbólowych dostępnych na receptę. Po śmierci Johnny'ego Lee Jr. w 2014 roku - który zmarł w wieku 23 lat w wyniku przedawkowania narkotyków- Lee zaangażował się w walkę z epidemią narkomanii. Pod koniec 2008 roku Lee zaczął regularnie występować w Branson w stanie Missouri.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sometimes/Get Off My Back	Johnny Lee	12.1975	-	-	ABC Dot 17603	[written by G. Thomas][produced by Mickey Gilley, Johnny Lee][59.Country Chart]
Red Sails In The Sunset/In My Own Way	Johnny Lee	09.1976	-	-	GRT 065	[written by J. Kennedy, H. Williams][22[6].Country Chart]
Ramblin' Rose/Congratulations	Johnny Lee	01.1977	-	-	GRT 096	[written by Noel Sherman, Joe Sherman][produced by Nelson Larkin][37[1].Country Chart]
Country Party/This Should Go On Forever	Johnny Lee	06.1977	-	-	GRT 125	[written by R. Nelson][produced by Nelson Larkin][15[9].Country Chart]
Dear Alice/It's Gonna' Be Me	Johnny Lee	.1977	-	-	GRT 137	[written by Lewis Anderson][produced by Nelson Larkin][58.Country Chart]
This Time/Frisco	Johnny Lee	.1978	-	-	GRT 144	[written by C. Moman][produced by C. Moman][43.Country Chart]
Lookin' For Love/Lyin' Eyes [Eagles]	Johnny Lee	08.1980	-	5[21]	Full Moon 47004	[gold-US][written by Wanda Mallette, Bob Morrison, Patti Ryan][produced by John Boylan][1[3][10].Country Chart]
One In A Million/Anni	Johnny Lee	10.1980	-	102[3]	Asylum 47076	[written by Chick Rains][produced by Jim Ed Nornan][1[2][13].Country Chart]
Pickin' Up Strangers/Never Lay My Lovin' Down	Johnny Lee	02.1981	-	-	Full Moon 47105	[written by Byron Hill][produced by Jim Ed Norman][3[12].Country Chart]
Prisoner Of Hope/Fool For Love	Johnny Lee	06.1981	-	-	Full Moon 47138	[written by Sterling Whipple, Gerald Metcalf][produced by Jim Ed Norman][3[12].Country Chart]
Bet Your Heart On Me/Highways Run On Forever	Johnny Lee	10.1981	-	54[9]	Full Moon 47215	[written by Jim McBride][produced by Jim Ed Norman][1[1][10].Country Chart]
Be There For Me Baby/Finally Fallin'	Johnny Lee	02.1982	-	-	Full Moon 47301	[written by Charlie Black, Tommy Rocco][produced by Jim Ed Norman][10[10].Country Chart]
When You Fall In Love/Crossfire	Johnny Lee	05.1982	-	-	Full Moon 47444	[written by John Scot Sherrill, Steve Earle][produced by Jim Ed Norman][14[8].Country Chart]
Cherokee Fiddle/You Know Me	Johnny Lee And Friends	11.1982	-	-	Full Moon 69945	[written by Michael Murphey][produced by John Boylan, Jim Ed Norman][10[11].Country Chart]
Sounds Like Love/The Deeper We Fall	Johnny Lee	02.1983	-	-	Full Moon 69848	[written by Charlie Black, Tommy Rocco][produced by Jim Ed Norman][6[12].Country Chart]
Hey Bartender/Blue Monday	Johnny Lee	07.1983	-	-	Warner Bros. 29605	[written by Floyd Dickson][produced by Jimmy Bowen][2[13].Country Chart]
My Baby Don't Slow Dance/You Really Got A Hold On Me	Johnny Lee	11.1983	-	-	Warner Bros. 29486	[written by Bill Lamb, Peter Wood][produced by Jimmy Bowen][23[5].Country Chart]
The Yellow Rose/Say When	Johnny Lee With Lane Brody	02.1984	-	-	Warner Bros. 29375	[written by P.D., John Wilder][produced by Jimmy Bowen][1[1][12].Country Chart]
One More Shot/The Eyes Of Love	Johnny Lee	05.1984	-	-	Warner Bros. 29270	[written by Ron Moore, Doug Hauseman ][produced by Jimmy Bowen][42.Country Chart]
You Could've Heard A Heart Break/Waitin' On Ice	Johnny Lee	09.1984	-	-	Warner Bros. 29206	[written by Marc Rossi][produced by Jimmy Bowen][1[1][14].Country Chart]
Rollin' Lonely/Rock It, Billy	Johnny Lee	02.1985	-	-	Warner Bros. 29110	[written by Gary Harrison, J. D. Martin][produced by Jimmy Bowen][9[12].Country Chart]
Save The Last Chance/It Ain't The Leaving	Johnny Lee	06.1985	-	-	Warner Bros. 29021	[written by Walt Aldridge, Robert Byrne][produced by Bud Logan, Rick McCollister][12[12].Country Chart]
They Never Had To Get Over You/Rock 'N' Roll Money	Johnny Lee	11.1985	-	-	ABC Dot 17603	[written by Bud McGuire, Mike McGuire][produced by Bud Logan, Rick McCollister][19[7].Country Chart]
The Loneliness In Lucy's Eyes (The Life Sue Ellen Is Living)/ If I Knew Then What I Know Now (J.R.'s Lament) [Gary Morris]	Johnny Lee	12.1985	-	-	Warner Bros. 28839	[written by David Allan Coe][produced by Barry Beckett][56.Country Chart]
I Could Get Used To This/It Ain't The Leaving	Johnny Lee And Lane Brody	03.1986	-	-	Warner Bros. 28747	[written by Bruce Miller, Jan Buckingham][produced by Barry Beckett][50.Country Chart]
Maybe I Won't Love You Anymore/Anni	Johnny Lee	05.1989	-	-	Curb 10536	[written by Buzz Hart, Barbara Hart][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][59.Country Chart]
I'm Not Over You/Anniversary Song	Johnny Lee	08.1989	-	-	Curb 10552	[written by Sam Neely][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][69.Country Chart]
I Can Be A Heartbreaker, Too/Anniversary Song	Johnny Lee	09.1989	-	-	Curb 10564	[written by Tommy Johnson, Lee Satterfield][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][53.Country Chart]
You Can't Fly Like An Eagle/By-Pass Row	Johnny Lee	12.1989	-	-	Curb 10573	[written by T. Dennis, C. Gentry, B. King, T. Vincent][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][66.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lookin' for Love	Johnny Lee	11.1980	-	132[21]	Asylum 309	[gold-US][produced by Jim Ed Norman, John Boylan]
Bet Your Heart on Me	Johnny Lee	10.1981	-	147[8]	Full Moon 541	[produced by Jim Ed Norman]

Tracy Lawrence

 Tracy Lawrence, jeden z kilku rockowych wokalistów honky tonk, którzy zdobyli sławę na
początku lat 90-tych, zyskał wierną publiczność dzięki połączeniu nowoczesnych i tradycyjnych brzmień country. Debiutując w 1991 roku z zespołem Sticks and Stones, Lawrence stał się filarem neotradycyjnej sceny country po wydaniu albumów Alibis (1993) i Time Marches On (1996), które uzyskały status podwójnej platyny. W kolejnych dekadach jego 40 singli znalazło się na listach przebojów Billboard Country, w tym numery „Can't Break It to My Heart”, „My Second Home” i „Find Out Who Your Friends Are”. W 2021 roku wydał potrójny album „Hindsight”, który obejmował całą jego karierę i zbiegł się z 30. rocznicą jego kariery jako piosenkarza country. 

 Urodzony w Atlancie w Teksasie w 1968 roku, Lawrence dorastał głównie w Foreman w Arkansas, gdzie chłonął tradycyjny i nielegalny country, a także rock z południa. Zaczął występować publicznie w wieku 15 lat i już w wieku 17 lat był stałym bywalcem lokalnych klubów honky tonk. Po studiach w 1990 roku przeprowadził się do Nashville, gdzie dorabiał, wygrywając jednocześnie liczne talent show. To doprowadziło do występu radiowego na żywo, a w 1991 roku do występu pokazowego, który zapewnił mu kontrakt z wytwórnią Atlantic. W maju 1991 roku, tuż przed planowaną premierą debiutanckiego albumu Lawrence'a, odprowadzał on dziewczynę do pokoju hotelowego, gdy zostali napadnięci przez kilku uzbrojonych napastników. Lawrence bronił się, dając swojej towarzyszce czas na ucieczkę i został postrzelony cztery razy; dwie kule tylko go drasnęły, ale jedną trzeba było usunąć chirurgicznie z kolana, a druga pozostała głęboko wbita w miednicę. Na szczęście dzięki fizjoterapii robił szybkie postępy, a album „Sticks and Stones” ukazał się jeszcze w tym samym roku, kiedy Lawrence mógł wrócić do pracy nad promocją. Jego główny singiel, tytułowy utwór, dotarł aż na pierwsze miejsce list przebojów country, czemu sprzyjał rozgłos. Kolejne hity znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów, „Runnin' Behind”, „Today's Lonely Fool” i „Somebody Paints the Wall”, a Lawrence był na dobrej drodze do sławy.

  Dotarł tam z albumem „Alibis”, platynowym następcą z 1993 roku, który przyniósł aż cztery single na szczytach list przebojów: tytułowy „Can't Break It to My Heart”, „My Second Home” i „If the Good Die Young”. W 1994 roku Lawrence dodał do ścieżki dźwiękowej filmowej wersji „Maverick” przebój z pierwszej dziesiątki listy przebojów „Renegades, Rebels and Rogues”, a także wydał swój trzeci album, „I See It Now”. „Texas Tornado” stał się jego szóstym przebojem numer jeden, a trzy kolejne single - tytułowy, „As Any Fool Can See” i „If the World Had a Front Porch” - wszystkie dotarły do ​​drugiego miejsca. W tym sukcesie nieco przepadło aresztowanie Lawrence'a w tym samym roku pod zarzutem posiadania broni, ale wcale nie spowolniło to jego kariery. W 1995 roku zagrał na koncercie „Live and Unplugged”, który zawierał utwory akustyczne i koncerty z zespołem Little Elvis.  

W 1996 roku powrócił z kolejnym albumem „Time Marches On”. Utwór tytułowy odniósł ogromny sukces, zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów country, a „If You Love Me”, „Stars Over Texas” i „Is That a Tear” znalazły się w pierwszej piątce. Jego passa przebojów trwała nadal wraz z albumem „The Coast Is Clear” z 1997 roku, który zawierał dwa kolejne single w pierwszej piątce - tytułowy i „Better Man, Better Off”. 

 Jednak za kulisami nie wszystko układało się dobrze. W styczniu 1998 roku Lawrence został skazany za popełnienie przestępstwa, w wyniku którego jego żona oskarżyła go o uderzenie i grożenie jej, a para wkrótce się rozwiodła. Lawrence przez jakiś czas trzymał się na uboczu, odbudowując swoje życie i powrócił w 2000 roku z nierównym, ale bardzo osobistym albumem „Lessons Learned”. Tytułowy utwór znalazł się w pierwszej piątce, ale był jedynym dużym przebojem na płycie, a Lawrence wkrótce rozstał się z wytwórnią Atlantic. Następnie podpisał kontrakt z Warner Bros. i zadebiutował albumem zatytułowanym po prostu „Tracy Lawrence” w 2001 roku. Pomimo dobrych recenzji, album nie zdołał powstrzymać jego spadku popularności.  

Lawrence wydał album studyjny „Strong” w 2004 roku, a rok później zestaw największych przebojów wydany przez Dreamworks Nashville. Album „For the Love” ukazał się na początku 2007 roku nakładem własnej wytwórni Lawrence'a, Rocky Comfort Records. Dwa lata później, w 2009 roku, piosenkarz wkroczył na rynek muzyki chrześcijańskiej z albumem „The Rock” i jego głównym singlem „Up to Him”.Lawrence powrócił do muzyki country w 2011 roku z albumem „The Singer”, po którym szybko pojawił się „Headlights, Taillights and Radios” w 2012 roku. W 2014 roku ukazał się zbiór ponownie nagranych singli „Greatest Hits: Evolution”. W 2015 roku Lawrence rozpoczął program z muzyką country „Honky Tonkin' with Tracy Lawrence”, który był emitowany przez kolejne kilka lat.  

W listopadzie 2017 roku wydał „Good Ole Days”, zbiór, w którym ponownie nagrał 11 swoich najpopularniejszych piosenek w duetach ze współczesnymi gwiazdami country; wśród gości znaleźli się Tim McGraw, Luke Bryan, Dustin Lynch i Chris Young. Drugi świąteczny album Lawrence'a, Frozen in Time, ukazał się pod koniec 2018 roku, a w 2019 roku ukazał się jego głęboko poruszający album Made in America.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sticks and Stones/Paris, TN	Tracy Lawrence	11.1991	-	-	Atlantic 87588	[written by Roger Dillon, Elbert West][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
Today's Lonely Fool	Tracy Lawrence	02.1992	-	-	Atlantic 4348	[written by Kenny Beard,Stan Paul Davis][produced by James Stroud][3[20].R&B Chart]
Runnin' Behind	Tracy Lawrence	06.1992	-	-	Atlantic 4639	[written by Mark D. Sanders,Ed Hill][produced by James Stroud]4[20].R&B Chart]
Somebody Paints the Wall/Somebody Paints the Wall	Tracy Lawrence	10.1992	-	-	Atlantic	[written by Tommy Smith, Charles Browder, Elroy Kahanek, Nelson Larkin][produced by James Stroud][8[20].R&B Chart]
Alibis	Tracy Lawrence	04.1993	-	72[12]	Atlantic 87 372	[written by Randy Boudreaux][produced by James Stroud][1[2][20].R&B Chart]
Can't Break It to My Heart	Tracy Lawrence	06.1993	-	-	Atlantic 87 330	[written by Tracy Lawrence, Kirk Roth, Earl Clark, Elbert West][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
My Second Home/Crying Ain't Dying	Tracy Lawrence	09.1993	-	-	Atlantic 87 312	[written by Tracy Lawrence,Paul Nelson,Kenny Beard][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
If the Good Die Young	Tracy Lawrence	02.1994	-	-	Atlantic 5466	[written by Craig Wiseman,Paul Nelson][produced by James Stroud][1[2][20].R&B Chart]
Renegades, Rebels and Rogues	Tracy Lawrence	05.1994	-	-	Atlantic	[written by Larry Boone,Earl Clark,Paul Nelson][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][7[20].R&B Chart]
I See It Now/God Made Woman on a Good Day	Tracy Lawrence	11.1994	-	84[9]	Atlantic 87 199	[written by Larry Boone,Paul Nelson,Woody Lee][produced by James Stroud][2[20].R&B Chart]
As Any Fool Can See/Texas Tornado	Tracy Lawrence	12.1994	-	-	Atlantic 87 180	[written by Paul Nelson,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Texas Tornado	Tracy Lawrence	04.1995	-	-	Atlantic 6135	[written by Bobby Braddock][produced by Tracy Lawrence][1[1][20].R&B Chart]
If the World Had a Front Porch	Tracy Lawrence	11.1991	-	-	Atlantic 87 119	[written by Tracy Lawrence,Paul Nelson,Kenny Beard][produced by James Stroud][2[20].R&B Chart]
If You Loved Me	Tracy Lawrence	12.1995	-	-	Atlantic 6546	[written by Paul Nelson,Tom Shapiro][produced by Don Cook][4[20].R&B Chart]
Time Marches On	Tracy Lawrence	03.1996	-	-	Atlantic 6699	[written by Bobby Braddock][produced by Don Cook][1[3][20].R&B Chart]
Stars over Texas/Is That a Tear	Tracy Lawrence	07.1996	-	-	Atlantic 87 052	[written by Larry Boone,Tracy Lawrence,Paul Nelson][produced by Tracy Lawrence,Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Is That a Tear	Tracy Lawrence	01.1997	-	104[10]	Atlantic 87 020	[written by John Jarrard,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Better Man, Better Off	Tracy Lawrence	04.1997	-	108[10]	Atlantic 83 004	[written by Stan Paul Davis,Brett Jones][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
How a Cowgirl Says Goodbye	Tracy Lawrence	05.1997	-	-	Atlantic 8133	[written by Larry Boone, Tracy Lawrence, Paul Nelson][produced by Don Cook][4[20].R&B Chart]
The Coast Is Clear	Tracy Lawrence	09.1997	-	-	Atlantic 8299	[written by Jess Brown,Brett Jones][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][26[13].R&B Chart]
While You Sleep	Tracy Lawrence	07.1998	-	-	Atlantic 84 166	[written by Paul Nelson,Tracy Lawrence,Larry Boone][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][46[8].R&B Chart]
Lessons Learned	Tracy Lawrence	01.2000	-	40[20]	Atlantic	[written by Paul Nelson,Larry Boone,Tracy Lawrence][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson,Butch Carr][3[29].R&B Chart]
Lonely	Tracy Lawrence	08.2000	-	106[9]	Atlantic	[written by Robin Lee Bruce, Roxie Dean][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson,Butch Carr][18[21].R&B Chart]
Unforgiven/Time Marches On	Tracy Lawrence	03.2001	-	-	Atlantic 85 102	[written by Larry Boone, Bobby Pinson, Paul Nelson][produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Butch Carr][35[12].R&B Chart]
Life Don't Have to Be So Hard	Tracy Lawrence	09.2001	-	-	Atlantic	[written by Casey Beathard, Kenny D. West][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][36[15].R&B Chart]
What a Memory	Tracy Lawrence	02.2002	-	-	Atlantic	[written by Jeff Bates,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][53[7].R&B Chart]
Paint Me a Birmingham	Tracy Lawrence	04.2004	-	42[16]	DreamWorks Nashville 14205	[written by Buck Moore,Gary Duffy][produced by James Stroud][4[32].R&B Chart]
It's All How You Look at It	Tracy Lawrence	06.2004	-	-	DreamWorks 0002547	[written by Dave Berg, Georgia Middleman, Rivers Rutherford][produced by James Stroud][36[13].R&B Chart]
Sawdust on Her Halo	Tracy Lawrence	10.2004	-	-	DreamWorks	[written by Monty Criswell, Rick Huckaby][produced by James Stroud][40[7].R&B Chart]
Used to the Pain	Tracy Lawrence	07.2005	-	-	DreamWorks	[written by Tony Martin, Mark Nesler][produced by Kyle Lehning, Jerry Crutchfield][35[19].R&B Chart]
If I Don't Make It Back	Tracy Lawrence	11.2005	-	-	Mercury	[written by Bobby Pinson, Brett Jones][produced by James Stroud,Tracy Lawrence][42[20].R&B Chart]
Find Out Who Your Friends Are	Tracy Lawrence	04.2007	-	61[20]	Rocky Comfort	[written by Casey Beathard,Ed Hill][produced by Julian King,Tracy Lawrence][1[1][44].R&B Chart]
Til I Was a Daddy Too	Tracy Lawrence	08.2007	-	-	Rocky Comfort	[written by Larry Boone, Tracy Lawrence & Paul Nelson][32[22].R&B Chart]
All Wrapped Up in Christmas	Tracy Lawrence	01.2008	-	-	Rocky Comfort	[written by Flip Anderson & Kenny Beard][57[1].R&B Chart]
You Can't Hide Redneck	Tracy Lawrence	12.2008	-	-	Rocky Comfort	[written by Casey Beathard & Dan DeMay][56[4].R&B Chart]
Up to Him	Tracy Lawrence	06.2009	-	-	Rocky Comfort	[written by Tim Johnson & David Kent][47[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sticks and Stones	Tracy Lawrence	01.1992	-	71[40]	Atlantic 82 326	[platinum-US][produced by James Stroud]
Alibis	Tracy Lawrence	03.1993	-	25[48]	Atlantic 82 483	[2x-platinum-US][produced by James Stroud]
I See It Now	Tracy Lawrence	10.1994	-	28[54]	Atlantic 82 656	[platinum-US][produced by James Stroud,Flip Anderson,Tracy Lawrence]
Tracy Lawrence Live	Tracy Lawrence	10.1995	-	151[4]	Atlantic 82 847	[produced by Flip Anderson,James Stroud,Tracy Lawrence]
Time Marches On	Tracy Lawrence	02.1996	-	25[56]	Atlantic 82 866	[2x-platinum-US][produced by Don Cook,Tracy Lawrence,Flip Anderson ]
The Coast Is Clear	Tracy Lawrence	04.1997	-	45[22]	Atlantic 82 985	[gold-US][produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Don Cook]
The Best of Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	09.1998	-	92[6]	Atlantic 83 137	[gold-US][produced by various]
Lessons Learned	Tracy Lawrence	02.2000	-	69[6]	Atlantic 83 269	[produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Don Cook]
Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	11.2001	-	136[1]	Atlantic 48 187	[produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson]
Strong	Tracy Lawrence	04.2004	-	17[15]	DreamWorks Nashville 001032	[produced by James Stroud]
Then & Now: The Hits Collection	Tracy Lawrence	11.2005	-	35[5]	DreamWorks 001032	[produced by Tracy Lawrence,James Stroud]
For the Love	Tracy Lawrence	02.2007	-	53[35]	Rocky Comfort	[produced by Flip Anderson,Julian King,Tracy Lawrence]
The Very Best of Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	07.2007	-	163[1]	Rhino 171708	[produced by various]
The Rock	Tracy Lawrence	06.2009	-	104[2]	Rocky Comfort	[produced by Julian King, Tracy Lawrence]
Headlights, Taillights and Radios	Tracy Lawrence	09.2013	-	124[1]	Lawrence Music Group 006	[produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence]
Good Ole Days	Tracy Lawrence	12.2017	-	87[1]	Lawrence Music Group 00008	-

Willy Mason

 Willy Mason (ur. 21 listopada 1984r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Dorastał na Martha’s Vineyard w rodzinie muzyków i zaczął występować i nagrywać na początku XXI wieku. Mason występował w Wielkiej Brytanii, a później koncertował na całym świecie zarówno jako artysta solowy, jak i w duecie.

  Mason urodził się w White Plains w stanie Nowy Jork, jako syn Jemimy James i Michaela Masona, autorów tekstów piosenek. Mason jest bezpośrednim potomkiem XIX-wiecznego filozofa Williama Jamesa. Kiedy Mason miał pięć lat, wraz z rodziną przeprowadził się z Tarrytown w stanie Nowy Jork do West Tisbury w stanie Massachusetts na wyspie Martha’s Vineyard.Uczęszczał do szkoły podstawowej Chilmark Elementary School do piątej klasy, szkoły podstawowej West Tisbury Elementary School oraz liceum regionalnego Martha's Vineyard Regional High School, gdzie grał w kilku lokalnych zespołach, takich jak Keep Thinking, Cultivation i Slow Leslie. Był również członkiem MVRHS Minnesingers i występował w produkcjach musicalowych.

  Pierwszym komercyjnym wydawnictwem Masona był pięcioutworowy album EP G-Ma's Basement EP. Znajdowały się na nim solowe nagrania akustyczne utworów „Live It Up”, „Hard Hand to Hold”, „Waiter at the Station”, „Not Lie Down” i „Oxygen”. Album był sprzedawany podczas występów na żywo w 2004 roku oraz w internecie. Popularność Masona wzrosła po tym, jak Sean Foley, współpracownik muzyka Conora Obersta, odkrył jego muzykę w lokalnej audycji radiowej na Martha's Vineyard. Oberst wkrótce podpisał kontrakt z Masonem dla swojej nowej wytwórni, Team Love Records, i latem 2004 roku Mason i jego brat Sam udali się do Old Soul Studios w górach Catskill w stanie Nowy Jork, aby nagrać album „Where the Humans Eat”. Sesje nagraniowe odbywały się głównie na żywo, w nie więcej niż trzech ujęciach, z udziałem gitary i wokalu Willy'ego Masona oraz perkusji Sama Masona (reżysera). Później dodano minimalne dogrywki gitary, basu i innych instrumentów. Album został wydany w Stanach Zjednoczonych w październiku 2004 roku, a w Wielkiej Brytanii przez Virgin Records w lutym 2005 roku. 

Album i jego single („Oxygen” i „So Long”) znalazły się na listach przebojów UK Singles Chart i Albums Chart w 2005 roku. Po wielu występach na żywo w latach 2004 i 2005, zwieńczonych występem na Festiwalu Glastonbury, Mason wziął urlop i wrócił do domu rodzinnego na Martha’s Vineyard. Zaczął pisać nowe piosenki i założył zespół, w którym grała Nina Violet na altówce i wokalu wspierającym, a Zak Borden na mandolinie. Na początku 2006 roku zespół rozpoczął trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie, wraz z innymi muzykami. Supportował Beth Orton, Death Cab For Cutie, Radiohead, KT Tunstall i Sondre Lerche.

  Mason wydał swój drugi album, If the Ocean Gets Rough, w marcu 2007 roku. W tym samym roku zaśpiewał również w utworze „Battle Scars” z albumu We Are the Night (2007) zespołu The Chemical Brothers. Utwór „Pickup Truck”, nagrany na żywo w wytwórni Aboveground Records w Edgartown w stanie Massachusetts, znalazł się na albumie „Radio Waves, Vol. 1”, kompilacji muzyki z Martha’s Vineyard, wydanej 29 czerwca 2007 roku, aby wesprzeć zakup sprzętu nadawczego dla WVVY-LP, nowej lokalnej stacji radiowej. W 2007 roku ukazał się również koncertowy występ z festiwalu Austin City Limits. Mason zaśpiewał również w dwóch utworach na albumie „Hawk” (2010) Isobel Campbell i Marka Lanegana. Wystąpił również w utworze „No Room For Doubt” z EP-ki Lianne La Havas „Lost & Found”  (a następnie jej debiutanckiego albumu „Is Your Love Big Enough?”), który ukazał się 21 października 2011 roku nakładem wytwórni Labour of Love. 

W 2011 roku koncertował w małych lokalach w Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii, a podczas trasy nagrał sesję na żywo w 80 Hertz Studios w The Sharp Project w Manchesterze. Singiel „We Can Be Strong” pojawił się w finale brytyjskiego sitcomu „Fresh Meat” pod koniec 2011 roku. 21 września 2012 roku Mason ogłosił wydanie swojego trzeciego albumu „Carry On”. Miał on ukazać się 3 grudnia i był to jego pierwszy album wydany przez Fiction Records. Płytę wyprodukował Dan Carey. W ramach promocji albumu Mason zagrał w pierwszym tygodniu grudnia wyprzedaną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. W listopadzie 2012 roku Mason odbył trasę koncertową z Benem Howardem jako support. W październiku 2012 roku odbył również trasę koncertową po Australii z Mumford and Sons oraz Edwardem Sharpe’em i Magnetic Zeros. W 2013 roku wystąpił na festiwalach Mumford and Sons' Gentlemen of the Road w Ameryce Północnej. EP Don't Stop Now został wydany przez Communion Records w USA 14 stycznia 2013 roku,a następnie odbył czterotygodniową trasę koncertową. Communion Records wydało w USA w 2013 roku album Carry On.

  5 lutego 2013 roku Mason i Brendan Benson nagrali płytę Upstairs w United Vol. 7. Benson wyprodukował, zmontował i dyrygował grupą znakomitych muzyków, którzy nagrywali na piętrze w United Record Pressing. Siedem utworów, wszystkie napisane przez rodziców Masona, artystów folkowych Jemimę James i Michaela Masona.We wrześniu 2015 roku Mason odbył tournée po Australii jako członek obsady „A State of Grace” Później w tym samym roku zaśpiewał w singlu Jamiego Woona „Celebration” z jego albumu „Making Time”. We wrześniu 2016 roku Mason otworzył koncert WUMB w Strand Theatre w Oak Bluffs, wykonując zestaw autorskich utworów, zanim dołączyła do niego na scenie jego żona, Marciana Jones.

  W grudniu 2016 roku Mason wystąpił na imprezie z okazji premiery płyty w The Ritz w Oak Bluffs, występując u boku Jemimy James i innych muzyków z wyspy. W maju 2017 roku Mason odbył trasę koncertową po Republice Południowej Afryki, występując w Johannesburgu i Kapsztadzie w ramach weekendowego programu, w którym wystąpili Nakhane Toure, Jamie Lee Sexton, Mark Fransman i inni lokalni artyści. W czerwcu 2017 roku Mason wystąpił w Lerwick Legion na Szetlandach, z Arthurem Nicholsonem jako supportem. W lipcu 2017 roku Mason współpracował z bułgarską wokalistką Eugenią Georgievą nad nową aranżacją chóralną utworu We Can Be Strong na festiwal Voices Now w londyńskim Roundhouse.

  Na początku 2018 roku Mason ogłosił dziewięciodniową trasę koncertową po Irlandii, z zaplanowanymi występami w Cork, Galway, Navan, Bangor, Derry, Dublinie i Limerick. W 2019 roku BBC Radio 6 Music wyemitowało sesję nagraną przez Masona 28 listopada 2012 roku w ramach programu Live Hour, prezentowaną przez Chrisa Hawkinsa.W październiku 2020 roku Mason dał koncert plenerowy w Muzeum Martha's Vineyard w Vineyard Haven.W lipcu 2021 roku wystąpił ze swoim zespołem na Sonic Revolution at the Loft, darmowym koncercie organizowanym przez Martha’s Vineyard Concert Series w Oak Bluffs. W czerwcu 2022 roku Mason dał darmowy publiczny występ w Bibliotece West Tisbury na Martha’s Vineyard. W styczniu 2023 roku wystąpił jako gwiazda wieczoru w Atwood’s Tavern w Cambridge w stanie Massachusetts. W maju 2024 roku Mason kontynuował występy na żywo, a liczne koncerty zostały udokumentowane przez JamBase. W listopadzie 2025 roku powrócił do Europy na trasę koncertową i wystąpił w Witloof Bar w Le Botanique w Brukseli ze swoim trio. We wrześniu i październiku 2026 roku Mason ma wystąpić jako gość specjalny na trasie koncertowej The Lemonheads po Wielkiej Brytanii, która obejmuje dziesięć koncertów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Oxygen	Willy Mason	02.2005	23[3]	-	Virgin VSCDX 1892	[written by Willy Mason]
So Long	Willy Mason	05.2005	45[2]	-	Virgin VS 1898	[written by Willy Mason][produced by Sam Mason, Tom Schick, Willy Mason]
Save Myself	Willy Mason	03.2007	42[1]	-	Virgin VSCDT 1928	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]
We Can Be Strong	Willy Mason	05.2007	52[2]	-	Virgin VS 1939	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where the Humans Eat	Willy Mason	02.2005	38[11]	-	Virgin CDV 2993	[produced by Willy Mason, Sam Mason, Tom Schick]
If the Ocean Gets Rough	Willy Mason	03.2007	33[3]	-	Radiate CDV 3029	[produced by Chris Shaw, Doug Easley, Willy Mason]

Billy "Crash" Craddock

Billy Wayne „Crash” Craddock (ur. 16 czerwca 1939r)  to amerykański piosenkarz country i
rockabilly. Po raz pierwszy zyskał popularność w Australii w latach 50-tych XX wieku dzięki serii hitów rockabilly, w tym przebojom „Boom Boom Baby” i „One Last Kiss”, które odpowiednio w 1960 i 1961 roku zajęły pierwsze miejsce na australijskich listach przebojów. Przechodząc do muzyki country, zyskał popularność w Stanach Zjednoczonych w latach 70-tych XX wieku dzięki serii przebojów z pierwszej dziesiątki, z których kilka, w tym „Rub It In”, „Broken Down in Tiny Pieces” i „Ruby Baby”, znalazło się na szczycie list przebojów. Craddock jest znany swoim fanom jako „Król muzyki country rock” i „Pan Country Rock” za swój szybki, inspirowany rockabilly styl muzyki country. 

 

 Billy Wayne Craddock urodził się w Greensboro w Karolinie Północnej w Stanach Zjednoczonych. Nauczył się gry na gitarze od swojego najstarszego brata, gdy miał sześć lat. W wieku 11 lat wziął udział w lokalnym telewizyjnym konkursie talentów i przez 15 kolejnych tygodni był wybierany zwycięzcą. Craddock otrzymał przydomek „Crash”, grając na pozycji running back w szkolnej drużynie futbolowej Rankin High School. Po ukończeniu szkoły średniej założył z jednym ze swoich braci zespół rockabilly o nazwie Four Rebels. Jego wczesną inspiracją byli Little Jimmy Dickens, Ray Price i Hank Williams.

 

  Pierwszym wydawnictwem Craddocka był utwór „Smacky-Mouth”, nagrany w 1957 roku dla lokalnej wytwórni Sky Castle w Greensboro. Swój kolejny singiel, zatytułowany „Birddoggin'”, wydał w Colonial Records. Został on również wydany w 1957 roku. Wkrótce podpisał kontrakt z wytwórnią Date Records należącą do Columbii. Wydał „Ah, Poor Little Baby”, ale bez powodzenia. Utwór został coverowany w Wielkiej Brytanii przez Adama Faitha. Zaczął nagrywać dla Columbia Records w 1958 roku, nagrywając rockabilly i utwory popowe. Columbia promowała go jako idola nastolatek, ponieważ potrzebowała artysty, który mógłby konkurować z Elvisem Presleyem. Dwukrotnie wystąpił w programie American Bandstand, ale nie udało mu się stworzyć przeboju w USA. 

 

Jego jedyną piosenką, która znalazła się na listach przebojów w latach 50-tych w USA, była „Don't Destroy Me”, która przez tydzień w listopadzie 1959 roku zajmowała 94. miejsce na liście przebojów. Stał się również popularny w Australii, nagrywając utwory, które stały się synonimami innych artystów. Nagrał „Am I to Be the One” i „I Want That”, których covery wykonali m.in. Jerry Lee Lewis i brytyjscy rockmani Johnny Kidd and the Pirates.  W 1960 roku Craddock dwukrotnie odbył trasę koncertową po Australii. Pierwsza miała miejsce w lutym z Duane'em Eddym, The Diamonds, Santo & Johnny i Floydem Robinsonem, a druga w maju z Bobbym Rydellem, The Everly Brothers, Marvem Johnsonem i The Crickets.Nie zdawał sobie sprawy, jak popularny był w tym kraju i nie sądził, że ktokolwiek go tam rozpozna. Kiedy samolot wylądował na lotnisku, powitały go tysiące krzyczących nastolatków. Craddock nie wiedział, że ma na koncie numer jeden na listach przebojów w kraju („Boom Boom Baby” utrzymywał się na pierwszym miejscu przez cztery tygodnie, od końca lutego do początku marca 1960 roku).  

 

Wkrótce stał się najpopularniejszym idolem nastolatków w kraju i jest popularny do dziś, zdobywając drugie miejsce na liście przebojów w marcu 1961 roku dzięki coverowi/współprzebojowej wersji utworu „One Last Kiss”, a także jednocześnie z wersją Bobby'ego Vee, stając się jego czwartym i ostatnim utworem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce w Australii, po „I Want That” (HP-7, szczyt pod koniec lutego 1960) i „Well, Don't You Know” (HP-8, szczyt pod koniec maja 1960). 

 

Po sukcesach w Australii, w latach 60-tych nagrał jeden album i kilka singli. „I'm Tore Up” ukazał się w 1964 roku nakładem King Records. Na początku lat 60-tych wydał dwa single dla Mercury Records. Następnie nagrał kilka singli dla wytwórni Chart, ale bez powodzenia. Sukces w Stanach Zjednoczonych Craddock spędził kilka lat poza branżą muzyczną, pracując w fabryce papierosów i wieszając płyty gipsowo-kartonowe. Wkrótce powrócił do nagrywania, tym razem jako piosenkarz country. W 1969 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Cartwheel Records. Wkrótce w 1971 roku osiągnął swój pierwszy przebój numer jeden, coverując popowy hit Tony'ego Orlando i Dawn „Knock Three Times”. Jego wersja była szybsza i zawierała skrzypce w stylu cajun. Wiosną tego samego roku piosenka dotarła również do pierwszej piątki listy przebojów Billboard Hot Country Singles, rozpoczynając serię hitów, która trwała przez całe lata 70-te. 

 

Inne jego hity nagrane dla Cartwheel w latach 1971 i 1972, w tym „Dream Lover”, „You Better Move On”, „Ain't Nothin' Shakin' (But the Leaves on The Trees)” i „I'm Gonna Knock on Your Door”, znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów w latach 1971 i 1972.  W latach 70-tych Craddock konsekwentnie plasował się w pierwszej dziesiątce list przebojów country i stał się jednym z pierwszych męskich symboli seksu w muzyce country. Był niezwykle przystojny jak na gwiazdę country tamtej epoki, ubrany w strój sceniczny odsłaniający jego owłosioną, umięśnioną klatkę piersiową, podczas gdy warczał, wykonując rockowe numery i piosenki miłosne. Jego osobowość sceniczna była silnie inspirowana Elvisem Presleyem. 

 

 W 1973 roku Craddock podpisał kontrakt z wytwórnią ABC Records (później ABC/Dot Records), gdzie cieszył się swoimi największymi hitami. Jednym z nich był utwór „Sweet Magnolia Blossom”, ale jego największy hit z 1974 r., „Rub It In”, również znalazł się na szczycie listy przebojów, a także jego najwyższy przebój na amerykańskich listach przebojów. Piosenka była pierwszym z trzech hitów country Craddocka, które zajęły pierwsze miejsce na liście Billboard. Kilka wersów z utworu pojawia się w reklamach produktów Glade Plug-In w ostatnich latach. Kolejny utwór Craddocka, remake starego hitu Dion  , „Ruby Baby”, był kolejnym dużym przebojem country i stał się jego drugim przebojem w pierwszej czterdziestce, pomagając Craddockowi na krótko stać się amerykańską gwiazdą popu/rocka, którą próbował być prawie 15 lat wcześniej.

 

  W 1975 roku wydał „Still Thinkin' 'bout You”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce list przebojów country jako singiel i album, ale nie odniósł większego sukcesu. Jego ostatnim sukcesem popowym był utwór „Easy as Pie” z 1976 roku, który osiągnął 54. miejsce na liście Billboard Hot 100 i pierwsze miejsce na liście country. W 1977 roku przeniósł się do wytwórni Capitol Records, gdzie jego dwa ostatnie przeboje znalazły się w pierwszej dziesiątce: „I Cheated on a Good Woman's Love” (1978) i „If I Could Write a Song as Beautiful as You” (1979). Jego single zaczęły odnosić mniejsze sukcesy na początku lat 80-tych, choć sporadycznie nadal plasował się w pierwszej trzydziestce. 

 

Craddock nagrał kilka albumów dla Capitol, zanim opuścił wytwórnię w 1983 roku. Przez krótki czas był właścicielem własnej małej wytwórni płytowej Cee Cee Records i wydał w 1983 roku singiel, który znalazł się w dolnej części krajowych list przebojów country.

 

  W 1986 roku nagrał album dla MCA Records (która kupiła ABC/Dot Records w 1979 roku) zatytułowany Crash Craddock. W 1989 roku przeniósł się do Atlantic Records i wydał Back on Track. Album przyniósł jeden niewielki hit, „Just Another Miserable Day Here in Paradise”, który dotarł do 68. miejsca na liście przebojów. W 2011 roku Craddock został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Karoliny Północnej. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Destroy Me/Boom Boom Baby	Crash Craddock	11.1959	-	94[1]	Columbia 41470	[written by Mann,Shapiro]
Knock Three Times/The Best I Ever Had	Crash Craddock	04.1971	-	113[4]	Cartwheel 193	[written by Irwin Levine, L. Russell Brown][produced by Ron Chancey][3[13].Country Chart]
Dream Lover/I Ran Out Of Time	Billy 'Crash' Craddock	07.1971	-	-	Cartwheel 196	[written by B. Darin][produced by Ron Chancey][5[12].Country Chart]
You Better Move On/Confidence And Common Sense	Billy 'Crash' Craddock	11.1971	-	-	Cartwheel 201	[written by Arthur Alexander][produced by Ron Chancey][10[10].Country Chart]
Ain't Nothin' Shakin' (But The Leaves On The Trees)/She's My Angel	Billy 'Crash' Craddock	11.1959	-	-	Cartwheel 210	[written by Eddie Fontaine, Cirino Colacrai, Diane Lampert, John Gluck, Jr.][produced by Ron Chancey][10[13].Country Chart]
I'm Gonna Knock On Your Door/What He Don't Know Won't Hurt Him	Billy "Crash" Craddock	07.1972	-	-	Cartwheel 216	[written by Aaron Schroeder, Sid Wayne][produced by Ron Chancey][5[15].Country Chart]
Afraid I'll Want To Love Her One More Time/Treat Her Right	Billy "Crash" Craddock	12.1972	-	-	Cartwheel 222	[written by David Wilkins][produced by Ron Chancey][22[8].Country Chart]
Don't Be Angry/White Boy	Billy "Crash" Craddock	03.1973	-	-	ABC 11349	[written by Wade Jackson][produced by Ron Chancey][33[4].Country Chart]
Slippin' And Slidin'/A Living Example	Billy "Crash" Craddock	06.1973	-	-	ABC 11 364	[written by R. Penniman][produced by Ron Chancey][14[8].Country Chart]
Till The Water Stops Runnin'/What Does A Loser Say	Billy "Crash" Craddock	09.1973	-	-	ABC 11 379	[written by I. Levine, L. R. Brown][produced by Ron Chancey][8[11].Country Chart]
Sweet Magnolia Blossom/Home Is Such A Lonely Place To Be	Billy "Crash" Craddock	01.1974	-	-	ABC 11 412	[written by R. Bourke, G. Barnhill][produced by Ron Chancey][3[12].Country Chart]
Rub It In/It's Hard To Love A Hungry, Worried Man	Billy "Crash" Craddock	06.1974	-	16[15]	ABC 11 437	[written by L. Martine, Jr.][produced by Ron Chancey][1[2][12].Country Chart]
Ruby, Baby/Walk When Love Walks	Billy "Crash" Craddock	11.1974	-	33[9]	ABC 12 036	[written by J. Lieber, M. Stoller][produced by Ron Chancey][1[1][10].Country Chart]
Still Thinkin' 'Bout You/Stay A Little Longer In Your Bed	Billy "Crash" Craddock	03.1975	-	-	ABC 12 068	[written by J. Christopher, B. Wood][produced by Ron Chancey][4[9].Country Chart]
I Love The Blues And The Boogie Woogie/No Deposit, No Return	Billy "Crash" Craddock	07.1975	-	-	ABC 12 104	[written by Darrell Statler][produced by Ron Chancey][10[10].Country Chart]
Easy As Pie/She's Mine	Billy "Crash" Craddock	12.1975	-	54[8]	ABC Dot 17 584	[written by R. Bourke, J. Wilson, G. Dobbins][produced by Ron Chancey][2[12].Country Chart]
Walk Softly/She's About A Mover	Billy "Crash" Craddock	04.1976	-	-	ABC Dot 17619	[written by V. McCoy][produced by Ron Chancey][7[10].Country Chart]
You Rubbed It In All Wrong/I Need Somebody To Love Me	Billy "Crash" Craddock	07.1976	-	-	ABC Dot 17635	[written by J. Adrian][produced by Ron Chancey][4[10].Country Chart]
Broken Down In Tiny Pieces/Shake It Easy	Billy "Crash" Craddock	11.1976	-	-	ABC Dot 17659	[written by J. Adrian][produced by Ron Chancey][1[1][12].Country Chart]
Just A Little Thing/The First Time	Billy "Crash" Craddock	04.1977	-	-	ABC Dot 17682	[written by L. Martine Jr.][produced by Ron Chancey][28[4].Country Chart]
A Tear Fell/Piece Of The Rock	Billy "Crash" Craddock	06.1977	-	-	ABC Dot 17701	[written by Eugene Randolph, Dorian Burton][produced by Ron Chancey][7[10].Country Chart]
The First Time/Walk When Love Walks	Billy "Crash" Craddock	11.1977	-	-	ABC Dot 17 725	[written by John Adrian][produced by Ron Chancey][10[11].Country Chart]
I Cheated On A Good Woman's Love/Not A Day Goes By	Billy "Crash" Craddock	02.1978	-	-	Capitol 4545	[written by Del Bryant][produced by Dale Morris][4[10].Country Chart]
I've Been Too Long Lonely Baby/Jailhouse Rock	Billy "Crash" Craddock	06.1978	-	-	Capitol 4575	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][28[5].Country Chart]
Hubba Hubba/Let's Go Back To The Beginning	Billy "Crash" Craddock	10.1978	-	-	Capitol 4624	[written by Layng Martine Jr.][produced by Dale Morris][14[7].Country Chart]
If I Could Write A Song As Beautiful As You/Never Ending	Billy "Crash" Craddock	01.1979	-	-	Capitol 4672	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][4[9].Country Chart]
My Mama Never Heard Me Sing/As Long As I Live	Billy "Crash" Craddock	05.1979	-	-	Capitol 4707	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][28[4].Country Chart]
Robinhood/We Never Made It To Chicago	Billy "Crash" Craddock	08.1979	-	-	Capitol 4753	[written by L. Cheshire, M. Kellum][produced by Dale Morris][16[6].Country Chart]
Till I Stop Shaking/Sneak Out Of Love With You	Billy "Crash" Craddock	12.1979	-	-	Capitol 4792	[written by John Adrian][produced by Dale Morris][24[8].Country Chart]
I Just Had You On My Mind/You Just Want To Be Mine	Billy "Crash" Craddock	04.1980	-	-	Capitol 4838	[written by Sue Richards][produced by Jimmy Johnson][22[6].Country Chart]
A Real Cowboy (You Say You're)/One Dream Coming, One Dream Going	Billy "Crash" Craddock	11.1980	-	-	Capitol 4935	[written by David Heavener][produced by Dale Morris][20[6].Country Chart]
It Was You/Betty Ruth	Billy "Crash" Craddock	03.1981	-	-	Capitol 4972	[written by B. House, B. Stone][produced by Dale Morris][37[3].Country Chart]
I Just Need You For Tonight/Leave Your Love A'Smokin'	Billy "Crash" Craddock	07.1981	-	-	Capitol 5011	[written by Wallace, Skinner, Bell][produced by Dale Morris][11[9].Country Chart]
Now That The Feeling's Gone/She's Good To Me	Billy "Crash" Craddock	11.1981	-	-	Capitol 5051	[written by M. Buckins, R. McCormick][produced by Jimmy Johnson][38[2].Country Chart]
Love Busted/Darlin' Take Care Of Yourself	Billy "Crash" Craddock	08.1982	-	-	Capitol 5139	[written by Alan Rhody, Red Lane][produced by Buddy Killen][28[5].Country Chart]