Less Than Jake

Less Than Jake to amerykański zespół ska-punkowy z Gainesville na Florydzie,
założony w 1992 roku. W skład grupy wchodzą: Chris DeMakes (gitara, śpiew), Roger Lima (bas, śpiew), Buddy Schaub (puzon), Peter „JR” Wasilewski (saksofon) oraz Matt Yonker (perkusja). 

 Zespół Less Than Jake, założony w 1992 roku jako trio grające power pop z wyraźnymi wpływami punka, stopniowo ewoluował w stronę punkowej grupy inspirowanej muzyką ska, wyróżniającej się poczuciem humoru i zamiłowaniem do cukierków Pez. Szczyt komercyjnego sukcesu osiągnęli w 2003 roku dzięki piątemu albumowi studyjnemu *Anthem*, który przez 12 tygodni utrzymywał się na liście Billboard 200. W 2008 roku założyli własną wytwórnię Sleep It Off Records, nakładem której wydali szereg albumów długogrających i EP-ek, zanim nawiązali współpracę z Fat Wreck Chords przy okazji premiery płyty *See the Light* (2013), która również trafiła na listy przebojów Billboardu.  

Kontynuując nurt odrodzenia ska trzeciej fali, w którego kreowaniu mieli swój udział, w 2020 roku zespół wydał swój ósmy album - *Silver Linings*. Pierwszy skład grupy, która uformowała się w Gainesville na Florydzie, tworzyli: wokalista i gitarzysta Chris Demakes, basista Shaun oraz perkusista i autor tekstów Vinnie Fiorello. Shaun przeszedł jednak do roli technicznego zespołu, a jego miejsce zajął basista Roger Manganelli, który nauczył się gry na tym instrumencie specjalnie po to, by dołączyć do grupy. W latach 1993-1994 do zespołu dołączyła pierwsza instrumentalistka sekcji dętej, Jessica Mills, a wkrótce po niej puzonista Buddy Schaub. Tuż przed pierwszą trasą koncertową Schaub wyjechał jednak do Europy z przyjaciółmi, więc podczas jego nieobecności na koncertach zastępował go saksofonista Derron Nuhfer.  

Mając na koncie kilka singli na płytach 7-calowych, zespół Less Than Jake zadebiutował w 1994 roku albumem *Pezcore*, wydanym nakładem wytwórni Dill Records. Następnie ukazały się płyty *Losers, Kings & Things We Don't Understand* oraz *Greased* (wydane przez No Idea), a grupa podpisała kontrakt z dużą wytwórnią Capitol, by w 1996 roku wydać w niej album *Losing Streak*. Płyta wypełniona była charakterystycznymi dla zespołu, szybkimi i pełnymi ironii hymnami w stylu ska-punk, przynosząc takie uwielbiane przez fanów utwory jak „Johnny Quest Thinks We're Sellouts” czy „Jen Doesn't Like Me Anymore”. 

Po ukończeniu prac nad albumem z zespołu odeszła Jessica, by poświęcić się pracy nauczycielskiej, a jej miejsce zajął puzonista Pete (wcześniej grający w grupie Slapstick). Mniej więcej w tym samym czasie Fiorello wraz z przyjacielem Johnem Janickiem założył własną wytwórnię płytową - Fueled by Ramen. W 1998 roku ukazał się album *Hello Rockview*, z którego pochodził utwór „History of a Boring Town” - przebój grany w rozgłośniach akademickich. Jesienią 2000 roku zespół wydał płytę *Borders & Boundaries* nakładem Fat Wreck, a także zapewnił sobie rolę supportu podczas północnoamerykańskiej trasy koncertowej Bon Jovi. 

 Po nagraniu albumu z zespołu odszedł Nuhfer (który później dołączył do grupy Gunmoll), a jego miejsce zajął Pete Wasilewski - instrumentalista sekcji dętej, wcześniej związany ze Spring Heel Jack. Aby uniknąć pomyłek wynikających z posiadania dwóch muzyków o imieniu Pete, drugiego z nich nazwano JR; przydomek ten pozostał w użyciu nawet po tym, jak pierwszy Pete zdecydował się odejść z zespołu krótko po trasie Warped Tour w 2001 roku. Na przestrzeni lat Less Than Jake wydali tak wiele singli (na płytach 7-calowych) i limitowanych edycji winylowych, że trudno było się w nich połapać; dlatego muzycy zebrali swoje ulubione utwory na jednym krążku, wydając w 2002 roku *Goodbye Blue and White* - album nazwany na cześć ich pierwszego vana koncertowego.

 W 2003 roku, nakładem wytwórni Sire, ukazała się płyta *Anthem*, a rok później wydano *B Is for B-Sides* -zbiór utworów, które nie trafiły na ostateczną wersję *Anthem*. Miesiąc później ukazało się retrospektywne wydawnictwo DVD zatytułowane *People's History of Less Than Jake*. W kwietniu 2006 roku zespół wydał EP-kę *Absolution for Idiots and Addicts*, a zaledwie miesiąc później - kolejny album długogrający, *In with the Out Crowd*. Ten ostatni, utrzymany w bardziej wygładzonym, popowym stylu, spotkał się z mieszanym odbiorem fanów. W 2007 roku grupa Less Than Jake ogłosiła rozstanie z wytwórnią Warner Bros.; rok później muzycy założyli własny label Sleep It Off i wydali *GNV FLA* - album luźno nawiązujący do ich rodzinnego miasta (i jemu dedykowany). 

Ich dziewiąta płyta, *See the Light*, ukazała się jesienią 2013 roku. Zamiłowanie do formatu EP zaowocowało wydaniem w 2017 roku siedmioutworowego materiału *Sound the Alarm*, który stanowił debiut zespołu w barwach wytwórni Pure Noise Records. Trzy lata później grupa powróciła z ósmym albumem długogrającym, zatytułowanym *Silver Linings*. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All My Best Friends Are Metalheads	Less Than Jake	08.2000	51[2]	-	Golf CDSHOLE 027	[written by Vinnie Fiorello, Roger Lima, Chris Demakes][produced by Howard Benson]
Gainesville Rock City	Less Than Jake	09.2001	57[2]	-	Golf CDSHOLE 048	-
She's Gonna Break Soon	Less Than Jake	05.2003	39[2]	-	Sire W 606	[produced by Rob Cavallo]
The Science of Selling Yourself Short	Less Than Jake	09.2003	78[1]	-	Sire W 621	[written by Holly Knight,Less Than Jake][produced by Rob Cavallo]
Overrated (Everything Is)/A Still Life Franchise	Less Than Jake	05.2006	61[1]	-	Sire W 713	[written by Holly Knight,Less Than Jake][produced by Howard Benson]
The Rest of My Life/Don't Fall Asleep On The Subway	Less Than Jake	09.2006	77[1]	-	Sire W 735	[written by Less Than Jake][produced by Howard Benson]
P.S. Shock the World	Less Than Jake	11.2006	96[1]	-	Sire W 752	[written by Less Than Jake][produced by Howard Benson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hello Rockview/Losing Streak	Less Than Jake	08.2000	89[1]	80[3]	Golf CDHOLE 025	[produced by Michael Rosen,Less Than Jake,Craig Aaronson]
Borders & Boundaries	Less Than Jake	11.2000	99[1]	103[1]	Golf CDHOLE 035	[produced by Steve Kravac]
Anthem	Less Than Jake	05.2003	37[2]	45[12]	Sire 9362484852	[produced by Rob Cavallo]
B Is for B-sides	Less Than Jake	08.2004	-	157[1]	Sire 48 788 [US]	[produced by Less Than Jake, Rob Cavallo]
In with the Out Crowd	Less Than Jake	06.2006	55[1]	78[2]	Sire 9362499842	[produced by Howard Benson]
GNV FLA	Less Than Jake	07.2008	171[1]	61[2]	Cooking Vinyl COOKCD 467	[produced by Matt Allison, Roger Lima]
See the Light	Less Than Jake	11.2013	-	154[1]	Fat Wreck Chords 916 [US]	[produced by Matt Allison, Roger Lima]
Sound the Alarm	Less Than Jake	02.2017	-	114[1]	Pure Noise PNE 1972	[produced by Roger Lima ,Less Than Jake]

Le Tigre

Zespół Le Tigre - kolejne odważne, feministyczne trio - został założony w 1998 roku
przez Kathleen Hannę (twórczynię Bikini Kill i ikonę ruchu riot grrrl) wraz z filmowczynią Sadie Benning oraz autorką zinów Johanną Fateman; pierwotnie grupa miała pełnić funkcję zespołu akompaniującego Hannie podczas występów w ramach jej solowego projektu Julie Ruin. Czerpiąc inspirację z doktryny artystycznej projektu Julie Ruin, Le Tigre łączyło punkową bezpośredniość i zaangażowanie polityczne z żartobliwymi samplami, eklektycznym popem oraz elektroniką w estetyce lo-fi. Zespół wzbogacał swoje koncerty o elementy multimediów i sztuki performatywnej, często występując u boku pokrewnych duchowo artystów, takich jak grupa The Need.  

 

Debiutancki album *Le Tigre* ukazał się pod koniec 1999 roku nakładem wytwórni Mr. Lady, a w 2001 roku wydano minialbum *From the Desk of Mr. Lady*. Przed nagraniem drugiego krążka, *Feminist Sweepstakes*, Sadie Benning opuściła zespół, by skupić się na karierze filmowej, a jej miejsce zajęła J.D. Samson. Płyta *Feminist Sweepstakes*, wyróżniająca się bardziej wyrafinowanym brzmieniem i tekstami o wyraźniejszym wydźwięku politycznym, ukazała się w dalszej części 2001 roku. Latem 2002 roku wydano materiał z remiksami. 

 

W 2004 roku zespół dokonał zaskakującego przejścia do dużej wytwórni, wydając album *This Island* w dystrybucji Universal.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
TKO/Nanny Nanny Boo Boo	Le Tigre	01.2005	50[2]	-	Universal MCSTD 40398	[written by JD Samson, Johanna Fateman, Kathleen Hanna][produced by Le Tigre, Nick Sansano]
"After Dark	Le Tigre	05.2005	63[1]	-	Universal MCST 40411	[written by JD Samson, Johanna Fateman, Kathleen Hanna][produced by Le Tigre, Nick Sansano]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Island	Le Tigre	11.2004	-	130[1]	Le Tigre 003 385	[produced by Chris Stamey, Le Tigre]

Hard-Fi

Hard-Fi to angielski zespół indie-rockowy, założony w 2003 roku w Staines-upon-Thames
w hrabstwie Surrey. W skład grupy wchodzą: Richard Archer (wokal prowadzący i gitara), Ross Phillips (gitara i chórki), Kai Stephens (gitara basowa i chórki) oraz Steve Kemp (perkusja i chórki). 

 

Surowe, indie-rockowe brzmienie Hard-Fi łączy elementy post-punka, dubu i rytmów tanecznych z tekstami, w których zespół opisuje życie angielskiej klasy robotniczej w sposób bliski słuchaczom. To właśnie te cechy zjednały im fanów, gdy pojawili się na scenie w połowie lat 2000., w okresie rozkwitu indie rocka. Działając początkowo w zaadaptowanym biurze firmy przewozowej w Staines, zespół wykroczył poza swoje korzenie związane z etosem DIY (zrób to sam), tworząc potężne brzmienie, które przyniosło im sukces komercyjny. Przeboje takie jak „Hard to Beat” i „Living for the Weekend” wyniosły ich debiutancki album *Stars of CCTV* (2005) na szczyt brytyjskich list przebojów. 

 

 Hard-Fi powtórzyli ten schemat przy nieco mroczniejszym krążku *Once Upon a Time in the West* (2007), który również dotarł do pierwszego miejsca i przyniósł hit „Suburban Knights”, plasujący się w pierwszej dziesiątce zestawień. Grupa zawiesiła działalność po wydaniu płyty *Killer Sounds* w 2011 roku, ale reaktywowała się w 2022 roku, po niemal dekadzie przerwy. Wydana w 2024 roku EP-ka *Don't Go Making Plans* oznaczała powrót Hard-Fi do studia, a w 2026 roku zespół zaprezentował swój czwarty album, *Sweating Someone Else's Fever*. 

 

Kwartet tworzony przez Richarda Archera (wokal), Rossa Philipsa (gitara), Kaia Stephensa (bas) i Steve'a Kempa (perkusja) założył Hard-Fi w 2002 roku w Staines-upon-Thames - mieście, z którego wielu mieszkańców dojeżdża do pracy w Londynie. Po zbudowaniu lokalnej renomy dzięki punkowym utworom opowiadającym o życiu klasy robotniczej, muzycy podpisali kontrakt z niewielką niezależną wytwórnią Necessary Records i nagrali debiutancki materiał w różnych prowizorycznych miejscach, w tym we wspomnianym biurze przewozowym oraz garażu, który stał się ich główną bazą. Pierwszy nakład *Stars of CCTV* szybko się wyprzedał, a wytwórnia Necessary nawiązała współpracę z Atlantic Records, która zdecydowała się na licencjonowanie albumu. Choć początkowo - po premierze w lipcu 2005 roku - płyta zyskiwała popularność powoli, ostatecznie stała się wielkim hitem dzięki wyróżniającym się singlom: „Cash Machine”, „Hard to Beat” oraz „Living for the Weekend”. Do końca stycznia 2006 roku album dotarł na szczyt brytyjskiej listy przebojów i był notowany w całej Europie. W tym samym roku zespół otrzymał nominacje do Mercury Prize oraz dwóch nagród BRIT Awards. 

 

Zamiast przenieść się do lepszego studia, muzycy zdecydowali się kontynuować nagrania w biurze firmy przewozowej (typu „minicab”), które przemianowano na „Cherry Lips” ze względu na jego czerwony kolor. Bardziej rozbudowany album *Once Upon a Time in the West* ukazał się w 2007 roku i ponownie zdobył pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, głównie dzięki przebojowemu singlowi „Suburban Knights”, który odniósł sukces na całym świecie.  Prace nad trzecim albumem Hard-Fi rozpoczęły się w 2008 roku i trwały kilka lat; zespół współpracował przy nich z takimi producentami jak Stuart Price i Greg Kurstin. Płyta *Killer Sounds* ostatecznie ukazała się w sierpniu 2011 roku - w momencie, gdy impet zespołu nieco osłabł. Mimo to album zdołał dotrzeć do pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów i przyniósł chwytliwe single: „Good for Nothing” oraz „Fire in the House”.  

 

Grupa kontynuowała działalność przez kolejne dwa lata, ale ostatecznie się rozpadła, gdy gitarzysta Philips ogłosił swoje odejście. Zespół zagrał jeden pożegnalny koncert w Londynie, by uczcić wydanie w 2014 roku kompilacji największych przebojów zatytułowanej *Hard-Fi: Best of 2004–2014*. W 2022 roku zespół ogłosił reaktywację, wykorzystując kampanię plakatową z charakterystycznym logo przedstawiającym kamerę monitoringu (CCTV). Po udanym koncercie powrotnym w londyńskim klubie O2 Forum Kentish Town, w październiku kolejnego roku Hard-Fi ruszyło w swoją pierwszą od ponad dekady trasę koncertową. Reaktywacja była kontynuowana w 2024 roku wraz z premierą nowego materiału - minialbumu (EP) *Don't Go Making Plans*. W marcu 2026 roku zespół wydał chwytliwy utwór „They Ain't Your Friends” jako główny singiel promujący czwarty album. Płyta *Sweating Someone Else's Fever* ukazała się w czerwcu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tied Up Too Tight	Hard-Fi	04.2005	15[5]	-	Necessary HARDFI 02	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Hard to Beat	Hard-Fi	07.2005	9[27]	-	Necessary HARDFI 03	[gold-UK][written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Living for the Weekend	Hard-Fi	10.2005	15[12]	-	Necessary HARDFI 04	[gold-UK][written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Cash Machine	Hard-Fi	01.2006	14[15]	-	Atlantic/Necessary HARDFI 05	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Better Do Better	Hard-Fi	04.2006	14[6]	-	Atlantic/Necessary HARDFI 06	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Suburban Knights	Hard-Fi	08.2007	7[9]	-	Atlantic MIUCT 5356	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Can't Get Along (Without You)	Hard-Fi	11.2007	45[2]	-	Atlantic MIUCT 5352	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer, Paul 'P-Dub' Walton]
I Shall Overcome	Hard-Fi	03.2008	35[1]	-	Atlantic MIUCT 5354	[written by Richard Archer]
Good for Nothing	Hard-Fi	07.2011	51[1]	-	Atlantic/Necessary GBAHS 1100144	[written by Richard Archer][produced by Richard Archer]
Fire in the House	Hard-Fi	08.2011	170[1]	-	Necessary/Atlantic	[written by Richard Archer][produced by Stuart Price, Richard Archer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stars of CCTV	Hard-Fi	07.2005	1[1][64]	-	Atlantic/Necessary 5050467869127	[2x-platinum-UK][produced by Richard Archer,Wolsey White]
In Operation	Hard-Fi	05.2006	62[1]	-	Atlantic/Necessary 5101138285	[produced by Richard Archer,Wolsey White]
Once Upon a Time in the West	Hard-Fi	09.2007	1[1][14]	-	Atlantic/Necessary 5144229602	[gold-UK][produced by Richard Archer,Wolsey White]
Killer Sounds	Hard-Fi	09.2011	9[5]	-	Atlantic/Necessary 5249866242	[produced by Richard Archer ,Stuart Price, Alan Moulder, Greg Kurstin]
Sweating Someone Else's Fever	Hard-Fi	07.2026	58[1]	-	V2 VVNL 5118	-

Black Rock

Black Rock to francuski duet producencki tworzący muzykę taneczną,
w którego skład wchodzą DJ-e i twórcy remiksów: André Schmid oraz Dimitri Derisiotis. W 2005 roku duet odniósł jeden ze swoich największych sukcesów na scenie muzyki tanecznej dzięki utworowi „Blue Water”. Utwór ten - wykorzystany wcześniej w filmie *It's All Gone Pete Tong* z 2004 roku - dotarł do pierwszej dwudziestki zestawień Billboardu: Hot Dance Airplay oraz Hot Dance Club Play; w nagraniu gościnnie wystąpiła wokalistka Debra Andrew-Cowen.  

Piosenka uplasowała się również na 36. miejscu brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart) w maju 2005 roku oraz na 76. miejscu australijskiego zestawienia ARIA Charts we wrześniu 2005 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blue Water	Black Rock	05.2005	36[3]	-	Positiva 12TIV 217	[written by Dimitri Derisiotis, Rozzo, Jon Smith, Keithen Carter,Rob Roar,Debra Andrew-Cowen][produced by Dimitri Derisiotis, Rozzo]

Let's Active

 Mitch Easter zapisał się w historii muzyki jako ceniony producent lat 80-tych, znany przede

wszystkim z pracy nad wczesnymi albumami grupy R.E.M. - *Murmur* i *Reckoning*. Sukcesy te jednak często odciągały jego uwagę i sprawiały, że nie mógł w pełni poświęcić się własnej karierze muzycznej w zespole Let's Active. Grupa ta w latach 1983-1988 stworzyła jedne z najlepszych utworów w nurcie power popu i jangle popu z Południa USA. Podobnie jak R.E.M., zespół ten uwspółcześnił charakterystyczne, dźwięczne brzmienie gitar znane z twórczości The Byrds, dostosowując je do estetyki nowej fali. Mimo częstych zmian w składzie, Easter pozostawał główną postacią formacji, która przed zakończeniem działalności pod koniec dekady wydała trzy albumy. 
 
 Po krótkim epizodzie w zespole Sneakers - założonym w Karolinie Północnej pod koniec lat 70-tych wspólnie z Chrisem Stameyem (późniejszym członkiem grupy The dB's) - Mitch Easter w 1981 roku otworzył swoje legendarne studio Drive-In Studios i powołał do życia Let's Active wraz z basistką Faye Hunter oraz perkusistką Sarą Romweber. Trio wydało nakładem wytwórni IRS Records minialbum *Afoot* (1983), zawierający sześć utworów. W 1984 roku ukazała się bardziej eksperymentalna płyta *Cypress*. Choć zarówno EP-ka, jak i album osiągnęły umiarkowane wyniki sprzedaży, zyskały one uznanie w rodzącym się środowisku słuchaczy muzyki alternatywnej i tzw. college rocka. 
 
Wkrótce po premierze Hunter i Romweber opuściły zespół, przez co Let's Active stało się w praktyce solowym przedsięwzięciem Eastera. Romweber dołączyła później do grup Snatches of Pink oraz Dexter Romweber Duo (tej drugiej przewodził jej brat, założyciel formacji Flat Duo Jets).  Do nagrania albumu *Big Plans for Everybody* (1986)- kolejnej płyty docenionej przez krytykę, lecz niedocenionej komercyjnie - Easter zaangażował perkusistów Erica Marshalla i Roba Ladda oraz multiinstrumentalistkę Angie Carlson (Faye Hunter powróciła wówczas tymczasowo, by zająć się partiami basu). 
 
 W 1988 roku ukazał się utrzymany w ostrzejszym stylu album *Every Dog Has His Day*, na którym Hunter zastąpił stały basista John Heames. Po krótkiej trasie promocyjnej obejmującej kampusy uniwersyteckie działalność zespołu zawisła w próżni - nie nagrano już kolejnych płyt. W późniejszych latach Easter kontynuował pracę jako producent, grając jednocześnie w innych grupach, takich jak Velvet Crush, Vinyl Devotion, Shalini czy The Fiendish Minstrels. Swój pierwszy solowy album, *Dynamico*, wydał w 2007 roku. Sara Romweber zmarła w marcu 2019 roku po zdiagnozowaniu u niej guza mózgu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Afoot	Let's Active	02.1984	-	154[11]	I.R.S. 70 505	[produced by Mitch Easter]
Cypress	Let's Active	11.1984	-	138[16]	I.R.S. 70 648	[produced by Let's Active, Don Dixon]
Big Plans for Everybody	Let's Active	04.1986	-	111[10]	I.R.S. 5703	[produced by Mitch Easter]

Letter Kills

Letter Kills to zespół grający rocka alternatywnego, pochodzący z południowej Kalifornii
i założony w sierpniu 2002 roku.

  Ich pierwszy album, *The Bridge*, ukazał się 2 lipca 2004 roku. Opisywany przez magazyn „Alternative Press” jako „najlepszy zespół screamo, o jakim nigdy nie słyszałeś”, Letter Kills wyłonił się z pustynnych okolic Temeculi w Kalifornii na początku lat 2000., prezentując muzykę łączącą elementy rocka alternatywnego, hair metalu lat 80-tych i punk rocka. Wydany w 2004 roku nakładem wytwórni Island Def Jam debiutancki album *The Bridge* zapewnił grupie obecność na antenie stacji Fuse i MTV2 (dzięki singlowi „Don’t Believe”), udział w trasie Nintendo Fusion Tour u boku My Chemical Romance oraz wzmianki na łamach magazynu „Rolling Stone”. 

W 2023 roku Duckworth, wokalista Matt Shelton i gitarzysta Tim Cordova wydali singiel „Right Where You Belong”. Utwór ten, współprodukowany przez zespół oraz Joeya Bradforda z grupy The Used, stanowił pierwsze nowe nagranie Letter Kills od czasu wydania płyty *The Bridge*. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Bridge	Letter Kills	08.2004	-	130[1]	Island 002 859	[produced by Jim Wirt]

Gerald LeVert

Gerald LeVert, współczesny wokalista soulowy, którego gładki, a zarazem potężny głos
wnosił energię i emocje nawet do najbardziej nastrojowych utworów, dorastał w cieniu sławy swojego ojca, Eddiego LeVerta Sr. z grupy The O'Jays. Status ojca w branży muzycznej pomógł Geraldowi przygotować się do własnej, pełnej sukcesów kariery - jako autora piosenek, aranżera, producenta i wykonawcy. Wkraczając w dorosłość, Gerald wraz z przyjacielem Markiem Gordonem oraz bratem Seanem założył trio o nazwie LeVert. 

Zespół nagrał swój pierwszy singiel, zatytułowany „I'm Still”, dla niezależnej wytwórni Tempre. Choć Gerald wciąż rozwijał swój warsztat wokalny, jego mocna i poruszająca interpretacja w tym utworze zasługiwała na uznanie; singiel dotarł do 70. miejsca listy przebojów Billboard R&B i utrzymał się na niej przez osiem tygodni.  Sukces tego singla zaowocował podpisaniem kontraktu z wytwórnią Atlantic Records w kolejnym roku. Początkowo Gerald nagrywał w ramach grupy, wprowadzając na listę Billboard R&B pięć singli na pierwsze miejsce, siedem do pierwszej dziesiątki i cztery do pierwszej dwudziestki. Wśród nich znalazł się utwór „Casanova” - napisany i wyprodukowany przez duet Reggie i Vincent Calloway - który zdobył szczyt notowania R&B, a na liście popowej dotarł do czwartej pozycji. 

 Artysta znalazł również czas na nagranie duetu z inną gwiazdą tej samej wytwórni, Miki Howard; ich wspólny utwór „That's What Love Is” zajął czwarte miejsce na liście przebojów. W 1991 roku Gerald wydał swój debiutancki album solowy, *Private Line*. Utwór tytułowy stał się jego pierwszym solowym przebojem numer jeden na liście R&B. Rok później Gerald powrócił z duetem nagranym wspólnie z ojcem - piosenka „Baby Hold on to Me” ponownie zdobyła szczyt notowania. Z kolei singiel „School Me”, utrzymany w stylistyce przypominającej utwór „Whip Appeal” Babyface'a, dotarł do trzeciego miejsca listy przebojów. Producent David Foster zaproponował Geraldowi utwór o charakterze popowym; piosenka „I Swear” stała się wielkim przebojem, zajmując pierwsze miejsce na liście popowej oraz plasując się w pierwszej dwudziestce zestawienia R&B.  

Następnie Gerald ponownie współpracował z Fosterem, nagrywając utwór „I'd Give Anything”, również wyprodukowany przez tego producenta. Utwór ten, który wcześniej dotarł do czwartego miejsca listy przebojów muzyki country w wykonaniu grupy Boy Howdy (pod tytułem „She'd Give Anything”), w wersji Geralda stał się przebojem notowanym w pierwszej trzydziestce list muzyki pop. Choć singiel miał przyciągnąć szersze grono odbiorców, największy sukces odniósł na liście przebojów R&B, docierając do czwartego miejsca i umacniając pozycję Geralda wśród miłośników tego gatunku. 

 Oprócz imponującej serii własnych przebojów, pochodzący z Cleveland w stanie Ohio artysta współpracował - jako autor piosenek, wokalista i producent - ​​z wieloma wykonawcami, takimi jak The O'Jays, Barry White, Stephanie Mills, Troop, Teddy Pendergrass, The Winans, Patti LaBelle, Rude Boys i wielu innych. W 1997 roku Gerald nadał swojej udanej karierze nowy wymiar, łącząc siły z wokalistami R&B Keithem Sweatem i Johnnym Gillem w ramach projektu LSG, co zaowocowało przebojem „My Body”.  

Rok później wydał solowy album *Love & Consequences*, a w 1999 roku powrócił z płytą *G*. Pozostawał niezwykle aktywny twórczo na początku lat 2000., wydając przed 2005 rokiem albumy: *Gerald's World*, *G Spot*, *Stroke of Genius* oraz *Do I Speak for the World*. Niedługo po ukończeniu pracy nad wspomnieniami pisanymi wspólnie z ojcem oraz kolejnym albumem, 10 listopada 2006 roku, w wieku 40 lat, Levert zmarł. Przyczyną śmierci, uznanej za nieszczęśliwy wypadek, było przyjęcie śmiertelnej mieszanki leków na receptę oraz środków dostępnych bez recepty. Ukończony tuż przed śmiercią album *In My Songs* ukazał się dzień przed Walentynkami w 2007 roku. W czerwcu tego samego roku wydano płytę *Something to Talk About*, nagraną wspólnie z ojcem. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's What Love Is/I Surrender	Miki Howard (Duet With Gerald Levert)	02.1988	-	-	Atlantic 89123	[written by G. Levert, M. Gordon, M. Howard][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][4[16].R&B Chart]
Private Line	Gerald Levert	10.1991	-	-	East West 98 705	[written by Gerald Levert][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][1[1][20].R&B Chart]
Baby Hold On To Me/School Me	Gerald Levert (Duet With Eddie Levert)	02.1992	-	37[20]	East West 98 577	[written by Gerald Levert, Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][1[1][20].R&B Chart]
School Me	Gerald Levert	04.1992	-	-	East West 98 577	[written by Gerald Levert,Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][3[19].R&B Chart]
Can You Handle It	Gerald Levert	08.1992	-	-	East West 98 510	[written by Gerald Levert][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][9[18].R&B Chart]
I'd Give Anything	Gerald Levert	08.1994	-	28[20]	East West 98 244	[written by Chris Farren,Vince Melamed,Jeffrey Steele][produced by David Foster][4[22].R&B Chart]
Can't Help Myself	Gerald Levert	11.1994	-	-	East West 98 208	[written by Gerald Levert & Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][15[20].R&B Chart]
Answering Service	Gerald Levert	02.1995	-	105[11]	East West 64 458	[written by Heavy D][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas, Heavy D][12[20].R&B Chart]
How Many Times	Gerald Levert	06.1995	-	-	East West 64 431	[written by Gerald Levert,Edwin "Tony" Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][56[9].R&B Chart]
Same One	Sean Levert Featuring Eddie Levert & Gerald Levert	09.1995	-	-	Atlantic 87 118	[written by Gerald Levert , Edwin "Tony" Nicholas & Ashley Coombs][produced by Gerald Levert][57[5].R&B Chart]
Already Missing You	Gerald Levert with Eddie Levert	10.1995	-	75[10]	East West 64 374	[written by Gerald Levert,Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][7[22].R&B Chart]
Wind Beneath My Wings	Gerald Levert with Eddie Levert	03.1996	-	103[8]	East West 64 306	[written by Jeffrey Silbar, Larry Henley][30[15].R&B Chart]
Get Your Thing Off	Gerald Levert & Eddie Levert, Sr.	06.1996	-	-	East West 64 285	[written by Dwain Mitchell & Eddie Levert Sr.][produced by Dwain Mitchell, Eddie Levert, Sr.][59[5].R&B Chart]
Thinkin' Bout It	Gerald Levert	09.1998	77[1]	12[16]	East West 64 091	[gold-US][written by Antoinette Roberson, Darrell "Delite" Allamby, Lincoln "Link" Browder][2[22].R&B Chart]
Money's Just A Touch Away	Mack 10 Featuring Gerald Levert	11.1998	-	54[4]	Hoo Bangin' 53 327	[written by Dedrick Rolison, Gerald Levert, Slice Wade, David Weldon, F. Jackson & B. Eastwood][produced by Rhythm D, Slice][31[13].R&B Chart]
Taking Everything	Gerald Levert	01.1999	-	11[12]	East West 64 061	[gold-US][written by Antoinette Roberson, Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Lincoln "Link" Browder][produced by Darrell "Delite" Allamby][3[16].R&B Chart]
Nothin' To Somethin	Gerald Levert	09.1999	-	-	East West	[written by Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][produced by Darrell "Delite" Allamby, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][55[19].R&B Chart]
Mr. Too Damn Good	Gerald Levert	03.2000	-	76[8]	East West	[written by Gerald Levert, Joe Little III][produced by Gerald Levert, Joe Little III][20[20].R&B Chart]
Baby U Are	Gerald Levert	08.2000	-	89[6]	East West 67 066	[written by Craig T. Cooper][produced by Gerald Levert,Merlin Bobb][31[20].R&B Chart]
Dream With No Love	Gerald Levert	11.2000	-	-	Motown	[written by Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][produced by Darrell "Delite" Allamby, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][84[11].R&B Chart][piosenka z filmu "Bamboozled"]
Made to Love Ya	Gerald Levert	08.2001	-	121[4]	Elektra	[written by Gerald LeVert][produced by Gerald LeVert][37[21].R&B Chart]
What Makes It Good to You (No Premature Lovin')	Gerald Levert	03.2002	-	-	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][66[16].R&B Chart]
Funny	Gerald Levert	08.2002	-	123[2]	Elektra	[written by Gerald Levert, Flemuel Brown III, Niles McKinney & Randall Bowland][37[20].R&B Chart]
Closure	Gerald Levert	03.2003	-	-	Elektra	[written by Gerald Levert , Randall Bowland & Niles McKinney][produced by Gerald LeVert][57[19].R&B Chart]
U Got That Love (Call It a Night)	Gerald Levert	09.2003	-	103[14]	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert ][produced by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][30[25].R&B Chart]
Wear It Out	Gerald Levert	09.2004	-	-	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][58[9].R&B Chart]
One Million Times	Gerald Levert	11.2004	-	-	Atlantic	[written by Darrell Delite Allamby][56[20].R&B Chart]
A Rose By Any Other Name	Teena Marie Feat. Gerald Levert	01.2005	-	-	Cash Money 003 428	[produced by Teena Marie,James Allen][53[20].R&B Chart]
So What (If You Got a Baby)	Gerald Levert	02.2005	-	-	Atlantic	[written by Gerald "Da Clean Up Man" Isaac][produced by Gerald "Da Clean Up Man" Isaac][49[18].R&B Chart]
In My Songs	Gerald Levert	01.2007	-	113[8]	Atlantic 1004	[written by Gerald Levert, Eddie Levert & Edwin Nicholas][produced by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][21[34].R&B Chart]
DJ Don't	Gerald Levert	04.2007	-	-	Atlantic	[written by Eddie Levert Sr., Gerald Levert & Edwin "Tony" Nicholas][31[29].R&B Chart]
Can It Stay	Gerald Levert	07.2010	-	-	Rhino	[written by Gerald Levert][25[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Private Line	Gerald LeVert	11.1991	-	48[40]	EastWest 91 777	[platinum-US][produced by Marc Gordon, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas]
Groove On	Gerald LeVert	09.1994	-	18[34]	EastWest 92 416	[platinum-US][produced by Greg Charley, David Foster, Marc Gordon ,Gerald Levert, Dwain Mitchell, Edwin "Tony" Nicholas]
Father and Son	Gerald LeVert & Eddie Levert	10.1995	-	20[30]	EastWest 61 859	[gold-US][produced by Dwain Mitchell , Eddie Levert, Sr., Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert ]
Love & Consequences	Gerald LeVert	08.1998	-	17[32]	EastWest 62 261	[platinum-US][produced by Darrell "Delite" Allamby ,Allen "Allstar" Gordon ,R. Kelly, Gerald Levert, Joe Little III ,Edwin "Tony" Nicholas ,Manuel Seal]
G	Gerald LeVert	03.2000	-	8[28]	EastWest 62 417	[gold-US][produced by Darrell "Delite" Allamby ,Craig T. Cooper ,Kenneth "Kenny Flav" Dickerson, Gerald Levert, Joe Little III, Edwin "Tony" Nicholas, Kelly Price]
Gerald's World	Gerald LeVert	10.2001	-	6[11]	Elektra 62 655	[produced by Mike City ,J. Dub, Casino Joe ,Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas, Warryn Campbell]
The G Spot	Gerald LeVert	11.2002	-	9[10]	Elektra 62 795	[produced by Gerald Levert, Randy Bowland]
Stroke of Genius	Gerald LeVert	11.2003	-	6[12]	Elektra 62 903	[produced by Jasper da Fatso, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas]
Do I Speak for the World	Gerald LeVert	12.2004	-	29[11]	Atlantic 83 765	[produced by Darrell "Delite" Allamby, Gordon Chambers, Mike City ,Gerald Isaac, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas, Troy Taylor]
Voices	Gerald LeVert	10.2005	-	115[2]	Atlantic 73 214	-
Something to Talk About	Eddie Levert Sr. & Gerald Levert	06.2007	-	19[5]	Atlantic	-
The Best of Gerald Levert	Gerald Levert	09.2010	-	62[5]	Rhino 525461	-

LeRoi Brothers

LeRoi Brothers to amerykański zespół rockowy z Austin w Teksasie. Grupa została założona
w 1981 roku przez Mike’a Bucka (znanego również z zespołu The Fabulous Thunderbirds), Dona Leady’ego, Steve’a Doerra i Alexa Napiera. Przez długi czas zespół występował w lokalnych lokalach Austin, jednak ogólnokrajowy sukces osiągnął dzięki albumowi *Open All Night*, który w 1987 roku dotarł do 181. miejsca na liście Billboard 200. 

Były członek zespołu, Alex Napier, zmarł 3 lutego 2011 roku w DeSoto w Teksasie na raka wątroby w wieku 59 lat. 12 marca 2014 roku zespół LeRoi Brothers został wprowadzony do Austin Music Hall of Fame. Były członek zespołu, Evan Johns, zmarł 11 marca 2017 roku w Austin w Teksasie w wieku 60 lat w wyniku powikłań związanych z chorobą wątroby. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Open All Night	LeRoi Brothers	03.1987	-	181[5]	Profile 1224	[produced by Mike Buck, Mike Buck, Steve Doerr, Steve Doerr]

Nikki Leonti

 Nikki Leonti-Edgar (ur. 20 sierpnia 1981 r.) to amerykańska wokalistka i autorka tekstów.
Zanim zaczęła tworzyć muzykę z nurtów urban, R&B i elektronicznej muzyki tanecznej, nagrywała albumy z muzyką chrześcijańską (CCM). Użyczyła swojego głosu w ponad 250 utworach wykorzystanych w czterech sezonach muzycznego serialu komediowo-dramatycznego *Glee*. 

 Nicole Marie Leonti urodziła się 20 sierpnia 1981 roku w Coronie w Kalifornii. Jej ojciec, Greg Leonti, był pastorem w kościele baptystycznym Calvary Southern Baptist.Zaczęła śpiewać w wieku pięciu lat jako solistka w jednym z kościołów chrześcijańskich w Coronie. Mając 13 lat, dokonała pierwszego nagrania dla małej, lokalnej wytwórni.

  W 1996 roku nagrała swój pierwszy pełnowymiarowy album, *Reach the World*. W 1998 roku Leonti nagrała drugi album, *Shelter Me*, który dotarł do 179. miejsca listy Billboard 200 oraz 7. miejsca na liście przebojów muzyki chrześcijańskiej (Contemporary Christian). Jej trzeci album, zatytułowany *Nikki Leonti*, ukazał się w 2001 roku. Oba krążki zostały wyprodukowane przez braci Dino i Johna Elefante i wydane nakładem niezależnej chrześcijańskiej wytwórni Pamplin. Krótko po swoich osiemnastych urodzinach Leonti zaszła w ciążę pozamałżeńską, przez co została odsunięta przez środowisko muzyki chrześcijańskiej, a wiele stacji radiowych grających ten gatunek wycofało jej nagrania z emisji. Niedługo potem wycofała się z branży muzyki chrześcijańskiej. 

W 2006 roku Leonti została zatrudniona jako chórzystka Carrie Underwood; występowała z nią podczas tras koncertowych oraz w różnych programach telewizyjnych.Po trzech latach współpracy z Underwood, Leonti zaczęła pracować z Richem Velonskisem, tworząc duet R&B o nazwie Nikki & Rich, wykonujący muzykę w stylu retro neo-soul. Velonskis, znany również jako Rich Skillz, to producent współpracujący z wieloma artystami, w tym z Ludacrisem, Lil' Kim i Robinem Thicke’em.  

Duet Nikki & Rich wydał swój debiutancki album zatytułowany *Greatest Hits* 27 września 2011 roku nakładem wytwórni Reprise Records/Born Rich. Artyści występowali na żywo w programach *Ellen* oraz *The Tonight Show with Jay Leno*.Zostali oni wyróżnieni przez „New York Post” jako jeden z „10 nowych artystów wartych uwagi w 2010 roku”[ oraz „10 artystów, których warto poznać w 2011 roku”.Nikki i Rich potwierdzili rozpad duetu w styczniu 2015 roku.Nikki użyczyła swojego głosu w ponad 100 utworach podczas czterech sezonów przebojowego serialu stacji Fox- *Glee*. Pisała piosenki dla takich artystów jak Robin Thicke, Jessie J, Candice Glover, Rebecca Ferguson czy Ivy Quainoo.

  Na początku 2015 roku Nikki ogłosiła założenie zespołu o nazwie Edgar wraz ze swoim mężem, Ryanem Edgarem, którego poślubiła w listopadzie 2014 roku. 7 czerwca 2016 roku wystąpiła wraz z mężem i córką Jaslyn jako trio w programie *America’s Got Talent*, biorąc udział w przesłuchaniach w drugim odcinku jedenastego sezonu. Wykonali utwór „I’ll Stand by You” zespołu The Pretenders. Grupa przeszła przez wstępne etapy rywalizacji i zdobyła jedno z 36 miejsc w odcinkach na żywo.

 W 2018 roku wystąpiła u boku Crystal Lewis, Stacie Orrico i Rachael Lampy podczas specjalnego wydarzenia o nazwie REUNITE CCM. W 2019 roku Nikki rozpoczęła pracę na pełen etat jako autorka piosenek na potrzeby telewizji, filmu, teatru oraz animacji. Pisała muzykę do wielu reklam, w tym: Samsung, Aerie, Ford, Victoria's Secret czy Toyota - to tylko niektóre z nich. Jej autorskie utwory wykorzystano w setkach odcinków programów telewizyjnych; regularnie tworzyła też muzykę dla Disney Channel. 

 W 1999 roku Leonti poślubiła Ryana Gingericha, gitarzystę prowadzącego chrześcijańskiego zespołu Scarecrow & Tinmen. Para rozwiodła się w 2002 roku, mając już córkę, Jaslyn (ur. 2000). Później okazało się, że małżeństwo nigdy nie zostało formalnie zarejestrowane. W 2004 roku artystka wyszła za Aarona Dame’a i urodziła syna, Jordana (ur. 2004). 6 listopada 2014 roku poślubiła piosenkarza i autora tekstów Ryana Edgara. Para ma córkę, Frankie (ur. 2015).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shelter Me	Nikki Leonti	10.1998	-	179[1]	Pamplin 9829	[produced by Dino Elefante, John Elefante]

Letters to Cleo

Zespół Letters to Cleo powstał w Bostonie w 1990 roku, łącząc chwytliwe melodie popowe z
mocnym, rockowym brzmieniem. Gitarzysta Greg McKenna początkowo zakładał grupę pod inną nazwą; poszukując wokalistki wspierającej, która uzupełniłaby skład, trafił na Kay Hanley. Hanley- obdarzona potężnym głosem artystka, występująca wcześniej w lokalnym zespole nurtu new wave - pozostała z McKenną po tym, jak pierwotny skład grupy rozpadł się zaledwie kilka miesięcy później. Zespół przyjął nazwę Letters to Cleo (nawiązującą do osoby, z którą Hanley korespondowała w dzieciństwie) oraz energiczny styl power pop. Wkrótce skład uzupełnili gitarzysta Michael Eisenstein (który później został mężem Hanley), perkusistka Stacy Jones oraz basista Scott Riebling; przez kilka kolejnych lat kwintet koncertował na bostońskiej scenie muzycznej. 

 Jako zespół mający już pewne doświadczenie, Letters to Cleo wydali w 1993 roku swój pierwszy pełnowymiarowy album, *Aurora Gory Alice*. Płyta ukazała się nakładem lokalnej wytwórni CherryDisc Records i odniosła nieoczekiwanie duży sukces, zwracając na zespół uwagę dużej wytwórni Giant Records. W 1994 roku Giant wydało reedycję *Aurora Gory Alice*, a rok później- drugi album grupy, *Wholesale Meats and Fish*. W 1995 roku Letters to Cleo wypuścili również dwa znaczące single: „Awake” oraz „Here & Now”. Ten drugi zyskał popularność dzięki emisji teledysku na antenie MTV i dotarł do pierwszej dziesiątki listy przebojów Modern Rock Tracks. Utwór „Here & Now” wykorzystano także w popularnym serialu *Melrose Place* (brzmiał podczas napisów końcowych), a następnie trafił on na cieszącą się powodzeniem ścieżkę dźwiękową z tej produkcji.  

Mimo to album *Wholesale Meats and Fish* nie powtórzył sukcesu poprzednika, a na wydanie kolejnej płyty - *Go!* - trzeba było czekać dwa lata. W tym czasie perkusista Stacy Jones rozstał się z Letters to Cleo, by dołączyć do grupy Veruca Salt (później założył własny zespół, American Hi-Fi), a jego miejsce zajął Tom Polce. Zespół powrócił w 1998 roku albumem *Sister*, zawierającym strony B singli oraz materiał z wczesnych nagrań demo. *Sister* okazało się ostatnim wydawnictwem grupy.  

Letters to Cleo zagrali swój ostatni koncert 4 maja 2000 roku, a miesiąc później „The Boston Globe” oficjalnie poinformował o rozpadzie zespołu. Jednakże, mając już podpisany kontrakt na dokończenie prac nad *Molly-O*- telewizyjnym serialem animowanym - członkowie grupy współpracowali ze sobą jeszcze przez krótki czas, zanim ostatecznie poszli własnymi drogami. Hanley wykorzystała swój mocny głos w karierze solowej. Wokalistka angażowała się również w inne projekty: użyczyła głosu w filmie *Josie i Kociaki* (pojawiając się także na jego zaskakująco udanej ścieżce dźwiękowej) oraz śpiewała w chórkach podczas trasy koncertowej Miley Cyrus w 2008 roku. 

Stacy Jones założył American Hi-Fi, a także pracował jako perkusista sesyjny oraz dyrektor muzyczny i perkusista u boku Miley Cyrus; Riebling i Polce zostali producentami i realizatorami dźwięku, natomiast McKenna założył kolejny zespół - City Rivals. Letters to Cleo reaktywowali się w 2007 roku na koncert charytatywny dla jednego ze swoich najwierniejszych fanów, a w kolejnym roku wyruszyli w krótką trasę koncertową, podczas której Joe Klompus zastąpił Rieblinga na basie. Po kilku latach skupienia się na własnych projektach, muzycy ponownie połączyli siły, by wystąpić w finale komediowego serialu NBC *Parks and Recreation* w 2014 roku. Na początku 2016 roku zespół zapowiedział nowy materiał, a w październiku tego samego roku Letters to Cleo wydali minialbum *Back to Nebraska*. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Here & Now / Big Star	Letters to Cleo	03.1995	-	56[13]	Giant 17 913	[written by Letters To Cleo][produced by Mike Denneen]
Awake	Letters to Cleo	09.1995	-	88[3]	Giant 17 823	[written by Letters To Cleo][produced by Mike Denneen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Aurora Gory Alice	Letters to Cleo	04.1995	-	123[9]	Giant 24 598	[produced by Mike Denneen]
Wholesale Meats and Fish	Letters to Cleo	08.1995	-	188[1]	Giant 24 613	[produced by Mike Denneen]

LeToya

LeToya Luckett (ur. 11 marca 1981r w Houston) - amerykańska wokalistka R&B, aktorka,
autorka tekstów i przedsiębiorczyni. Jest laureatką dwóch nagród Grammy, które otrzymała jako członkini zespołu Destiny’s Child za utwór „Say My Name”. W 2003 roku otworzyła w Houston butik Lady Elle Boutique, który prowadziła wraz z matką.

Jej solowy debiut LeToya (2006) zajął pierwsze miejsce na liście Billboard 200. Album uzyskał w Stanach Zjednoczonych status platynowej płyty przyznany przez RIAA w grudniu 2006 roku. Luckett jest również aktorką telewizyjną i filmową, znaną z ról w serialach Single Ladies, Greenleaf oraz Divorced Sistas.

LeToya Nicole Luckett urodziła się w Houston w stanie Teksas. Dorastała śpiewając w Brentwood Baptist Church, gdzie w wieku pięciu lat wykonała swoje pierwsze solo. Uczęszczała na lekcje śpiewu operowego. W szkole podstawowej poznała Beyoncé. Ich przyjaźń zaczęła się od incydentu związanego z zajęciem miejsca w szkolnej ławce.

W 1993 roku dołączyła do grupy Girl’s Tyme, która później została przemianowana na Destiny’s Child. W 1997 roku zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records. Luckett uczestniczyła w nagraniach albumu The Writing’s on the Wall, na którym znalazły się przeboje „Say My Name”, „Bills, Bills, Bills”, „Bug a Boo” oraz „Jumpin’, Jumpin’”.

W wyniku sporów z menedżerem Mathew Knowlesem opuściła grupę w 2000 roku. Została zastąpiona przez Michelle Williams i Farrah Franklin. W 2002 roku doszło do ugody sądowej w sprawie podziału tantiem z okresu jej członkostwa w zespole.

Po odejściu z Destiny’s Child wraz z LaTavią Roberson sformowała grupę Anjel. W skład zespołu wchodziły także Naty Quiñones i Tiffany Beaudoin, a w początkowej fazie również Natasha Ramos. Mimo nagrania ponad 20 utworów demonstracyjnych, projekt został zarzucony z powodu problemów z wytwórnią.

W 2003 roku podpisała kontrakt z Capitol Records. Debiutancki album studyjny zatytułowany LeToya wydała w 2006 roku. Jako artystka solowa Luckett zdobyła nagrodę Top Songwriter podczas gali ASCAP Rhythm and Soul Awards w 2006 roku. Była również nominowana do nagrody NAACP Image Awards w kategorii „Outstanding New Artist” (2007) oraz do Soul Train Music Awards.

Kolejne wydawnictwa to Lady Love (2009) oraz Back 2 Life (2017), które było jej pierwszym albumem wydanym niezależnie. W maju 2025 roku wystąpiła jako jedna z głównych gwiazd festiwalu Artscape w Baltimore.

Luckett zadebiutowała w filmie Preacher’s Kid (2010), grając główną rolę. Wystąpiła również w komedii akcji „Pan i pani Kiler” (Killers, 2010), grając u boku Ashtona Kutchera. Zyskała uznanie dzięki rolom w popularnych serialach telewizyjnych: grała Felicię Price w Single Ladies (VH1), Tawnę w Rosewood (FOX) oraz Rochelle Cross w Greenleaf (OWN). W czerwcu 2025 roku wystąpiła w serialu Divorced Sistas produkowanym przez Tylera Perry’ego dla stacji BET, wcielając się w postać Rashedy.

Artystka angażuje się w liczne działania filantropijne. Współpracuje z fundacją Unspoken Angels, wspierającą kobiety dotknięte przemocą domową i seksualną. W 2022 roku została ambasadorką marki Kushae, promującej naturalne produkty do higieny intymnej i edukację w zakresie zdrowia kobiet.

W latach 2017–2021 była zamężna z Tommicusem Walkerem. Z tego związku pochodzi dwoje dzieci: córka Gianna Iman (ur. 2019) oraz syn Tysun Wolf (ur. 2020). 27 lipca 2024 roku poślubiła przedsiębiorcę Taleo Colesa podczas ceremonii w Houston. Mieszka w Houston, gdzie prowadzi kanał na YouTube „Leave It To LeToya”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Torn	LeToya	05.2006	35[4]	31[20]	Capitol 50 757	[written by LeToya Luckett, Teddy Bishop, Dave Young, Thom Bell, Linda Epstein][produced by Teddy Bishop][2[32].R&B Chart]
She Don't	LeToya	08.2006	-	102	Capitol	[written by Walter Millsap III,Candice Nelson,Yvette Davis][produced by Walter Milsap,Candice Nelson][17[19].R&B Chart]
Not Anymore	LeToya	03.2009	-	107	Capitol	[written by Ne-Yo, Bei Maejor][produced by Bei Maejor][18[24].R&B Chart]
Regret	LeToya featuring Ludacris	08.2009	-	78	Capitol	[written by Durrell Babbs,Christopher Bridges,Jerry "Texx" Franklin,LeToya Luckett,Kristina Stephens,J. Valentine][produced by Tank,Jerry "Texx" Franklin][8[29].R&B Chart]
I Miss You	Webbie featuring LeToya Luckett	03.2008	-	-	Trill	[written by Webster Gradney, Lionel Richie, Lyrica Anderson, B. Rome, M. Roach][produced by BJ][64[12].R&B Chart]
Love Rollercoaster	LeToya with Mims	05.2009	-	-	American King	[written by Corey Llewellyn, Erik Mendelson,Ernest Clark, Marcos Palacios, Mims][produced by Da Internz][78[9].R&B Chart]
When I Had the Chance	Boney James featuring LeToya	03.2011	-	-	Verve	[98.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
LeToya	LeToya	07.2006	-	1	Capitol 7243 5 97136 0 1	[produced by Terry "T. A." Allen, B-Don, Teddy Bishop, The CornaBoyz, Bryan-Michael Cox ,Jermaine Dupri, Flash Technology, Gavo ,Just Blaze, Lil Walt, Candice Nelson, Jazze Pha, J. R. Rotem, Scott Storch, Wine-O]
Lady Love	LeToya	08.2009	-	12	Capitol 09463 97259 2 2	[produced by Blac Elvis, Cory Bold, Theron Feemster, Jerry "Texx" Franklin, Da Internz, Ryan Leslie, Harold Lilly, MaddScientist, Bei Maejor, Oak, Soundz, T-Minus, Tank]
Back 2 Life	LeToya	05.2017	-	91	eOne 2155	[produced by Jo Blaq, First Born, Warryn Campbell, D'Mile, Andre Harris, ohgoshleotus ,J. White Did It, Y.B.S]