Strawberri

Strawberri (urodzona w 1978 roku w Brooklynie w Nowym Jorku) to wokalistka R&B
z lat 90-tych. Niewiele wiadomo o tej artystce, ale podpisała kontrakt z wytwórnią East Pointe Records. W 1998 roku wydała swój debiutancki singiel „Saddle You Up”, który zajął 22. miejsce na liście przebojów Bubbling Under Hot 100 Singles magazynu Billboard i 59. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles, utrzymując się na niej przez 18 tygodni. W 1999 roku Strawberri wydała swój debiutancki i jedyny album „Nothing Better”, który najwyraźniej w ogóle nie znalazł się na   listach przebojów. 

Kolejny singiel, „Secret”, zajął 96. miejsce na liście przebojów Hot R&B\Hip-Hop Singles & Tracks magazynu Billboard, utrzymując się na niej tylko przez 5 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Play If You Wanna Play”, nie znalazł się na listach przebojów. W 2003 roku podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Xela Entertainment Group, gdzie wydała dwa single: „Spend Some Money” (z udziałem raperki Triny) i „Come N Get It” (z udziałem raperki Lil’ Jon  i Hot Grits), które nie trafiły na listy przebojów. Po tym zdarzeniu wydawało się, że Strawberri popadła w zapomnienie. Od lat 2000. nie było o niej słychać zbyt wiele. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saddle You Up	Strawberri	03.1998	-	122[1]	East Pointe 2201	[written by Robert Wright Of "Faze", Strawberri][produced by Steve Morales][59[18].R&B Chart]
Secret	Strawberri	03.1999	-	-	East Pointe 7975	[96[5].R&B Chart]

New Born

New Born (właściwie Sammy Stanford Jr. z Filadelfii w Pensylwanii) to artysta hip-hopowy
z lat 90-tych, który rozpoczął karierę muzyczną mając zaledwie 7 lat. Został odkryty przez producenta muzycznego Jeffa Steinberga, gdy jego ojciec, Sam Stanford (pracujący w firmie zajmującej się detailingiem samochodowym), zabrał go na występ New Borna i jego rodzeństwa, Keishy i Mike'a. Zaproponowano mu kontrakt płytowy z Arista Records, ale jego rodzina zdecydowała się na podpisanie kontraktu z mniejszą wytwórnią. 

W 1993 roku New Born wydał swój debiutancki singiel „Falling in Love” w wytwórni Relativity. Utwór osiągnął 97. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 38. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40. Po tym wydarzeniu słuch o nim zaginął i wydawało się, że popadł w zapomnienie. Jak wynika z komentarza na YouTubie,  zmienił on swój pseudonim sceniczny na MIF (skrót od Music Industry Finest), ale nie wydaje się, aby wydał jakąkolwiek muzykę pod tym pseudonimem i na chwilę obecną nie wiadomo, co teraz robi. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Falling In Love	New Born	06.1993	-	97[2]	Relativity 1174	[written by New Born & Kwamé]

Orange Machine

Grupa powstała w Dublinie we wrześniu 1967 roku (lub prawdopodobnie wcześniej,
pod koniec 1966 roku), i wydała dwa znakomite psychodeliczne single w wytwórni Pye.  Pierwszy, wydany w czerwcu 1968 roku, zawierał covery dwóch utworów Tomorrow. Strona A była przyzwoitą wersją utworu „Three Jolly Little Dwarfs”, natomiast strona B była znacznie bardziej ekscytująca - coverem „Real Life Permanent Dream” z fantastyczną gitarą prowadzącą. Singiel trafił na listy przebojów w Irlandii, ale nie odniósł sukcesu w Wielkiej Brytanii. Mimo to, pod koniec 1968 roku zespół zaczął planować przeprowadzkę do Londynu. 

 

 Sukces debiutanckiego singla na listach przebojów oznaczał, że zespół mógł nagrać drugi singiel dla Pye. Strona A była coverem utworu Traffic „You Can All Join In”, napisanego przez Dave'a Masona. Pomimo przesterowanej gitary i efektów studyjnych, jest to ewidentna próba odniesienia sukcesu na listach przebojów. Oryginał na stronie B to ich zdecydowanie najbardziej psychodeliczny utwór jak dotąd, „Dr.Crippen's Waiting Room”, napisany przez Robina Crowleya i Jimmy'ego Greeleya. Singiel nie sprzedał się, a zespół zakończył wydawanie płyt. 

 

The Orange Machine pojawił się na jeszcze jednym singlu wtórując Danny'emu Hughesowi . Danny Hughes był DJ-em klubowym, który został prezenterem muzyki pop w programach telewizji RTE, takich jak Like Now i innych. Pye uznał, że to dobry kandydat na singiel. Hughes śpiewa stronę A „Hi Ho Silver Lining”, ale w ogóle nie pojawia się na stronie B. Zamiast tego Jimmy Greeley zaśpiewał w utworze „I Washed My Hands In Muddy Water”, co czyni go pełnoprawnym utworem Orange Machine. 

 

 Durkin i Kinsella odeszli na początku 1969 roku, aby dołączyć do Blue, przyszłej popowej supergrupy, którą założył menedżer Brian Tuite, w skład której wchodził także perkusista Greg Donaghy z innego podopiecznego Tuite, Granny's Intentions. Zastępstwa znaleziono w postaci śpiewaczki z północy Karen Burke (ex-Soul Foundation) i  Joe O'Donnella , nieżyjącego już członka  Sweet Street (1967-69) oraz zalążka  Granny's Intentions , ale w tamtym czasie studentki Royal Irish Academy of Music w Dublinie grającej na skrzypcach.  

 

Nowi członkowie poprowadzili zespół w kierunku Jefferson Airplane i byli bardzo obiecujący, ale Karen Burke odeszła po 3 miesiącach, a zespół rozpadł się w połowie 1969 roku. Durkin i Kinsella odeszli, tworząc Blue, a następnie dołączyli do Cotton Mill Boys; Durkin dołączył następnie do  The Gentry , a następnie dołączył ponownie do Kinselli w Buckshot. Robin Crowley był przez jakiś czas w The Trees, ale nie pojawia się na żadnej z ich dwóch płyt długogrających. Jimmy Greeley został DJ-em i wystąpił w programie Like Now w telewizji RTE w listopadzie 1969 roku. Joe O'Donnell grał w wielu zespołach w latach 70-tych, a najbardziej znanym z nich był East of Eden . Thomas Kinsella jest obecnie menedżerem God Is An Astronaut i Revive Records. Ernie Durkin mieszka w Seattle, gdzie pracuje dla Boeinga.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Three Jolly Little Dwarfs/Real Live Permanent Dream	Orange Machine	06.1968	-	-	Pye 7N 17 559	[written by Hopkins, Burgess]
You Can All Join In/Dr. Crippen's Waiting Room	Orange Machine	01.1969	-	-	Pye 7N 17 680	[written by Mason][produced by Brian Tuite]

Jason Crest

 Jason Crest (dawniej Good Thing Brigade) był angielskim zespołem psychodelicznego popu,
działającym od około 1967 do 1969 roku. Pomimo wydania pięciu singli w wytwórni Philips w latach 1967-1968 (w tym coveru utworu „(Here We Go Round) the Lemon Tree” zespołu Move), zespół nigdy nie odniósł sukcesu komercyjnego i rozpadł się pod koniec lat 60-tych, gdy wygasł ich kontrakt płytowy z Philips. 

 Jednak single „Black Mass”, „Turquoise Tandem Cycle”, „(Here We Go Round) The Lemon Tree” i „Place in the Sun” pojawiły się później na wydawnictwach Rubble poświęconych brytyjskiej psychodelii i freakbeatowi, a zespół zyskał skromne grono fanów. Czwarty singiel Jason  Crest , „Waterloo Road” (1968), został zaadaptowany na język francuski jako „Les Champs-Élysées” przez wokalistę Joe Dassina i osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów we Francji. 

Członkowie zespołu: Terry Clarke (wokal prowadzący), Terry Dobson (organy Hammonda, wokal), Derek Smallcombe (gitara prowadząca, wokal), Ron Fowler (gitara basowa, wokal), (zastąpiony przez Johna Selleya po trzecim singlu), Roger Siggery (perkusja) (urodzony jako Roger William Siggery, 31 stycznia 1945 r. w East Grinstead, Kent)

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turquoise Tandem Cycle/Good Life	Jason Crest	01.1968	-	-	Philips BF 1633	[written by Terence Clark, Terry Dobson]
Juliano The Bull/Two By The Sea	Jason Crest	04.1968	-	-	Philips BF 1650	[written by Terence Clark, Terry Dobson]
(Here We Go Round The) Lemon Tree/Patricia's Dream	Jason Crest	08.1968	-	-	Philips BF 1687	[written by Roy Wood]
Waterloo Road/Education	Jason Crest	02.1969	-	-	Philips BF 1752	[written by Mike Deighan,Mike Wilsh]
A Place In The Sun/Black Mass	Jason Crest	08.1969	-	-	Philips BF 1809	[written by Terence Clark, Terry Dobson][produced by Fritz Fryer]

Rod Lauren

Roger Lawrence „Rod” Strunk (ur. 26 marca 1939r - zm. 11 lipca 2007r),
znany zawodowo jako Rod Lauren, był amerykańskim aktorem i piosenkarzem.  Jako aktor, występował głównie w telewizji, występując w pojedynczych odcinkach programów „Alfred Hitchcock przedstawia”, „Combat!” i „Gomer Pyle, U.S.M.C.” w latach 60-tych XX wieku. Najbardziej znanym filmem Laurena jest „The Crawling Hand” (1963), który zyskał późniejszą sławę, gdy został zaprezentowany w Mystery Science Theater 3000.

 

  Jako piosenkarz, Lauren osiągnął 31. miejsce na liście Billboard Hot 100 z piosenką „If I Had a Girl” w 1960 roku i wystąpił dwukrotnie w programie The Ed Sullivan Show w tym samym roku.[

 

  W latach 1979–2001 Lauren, który od tamtej pory powrócił do swojego nazwiska rodowego, Roger Lawrence Strunk, był żonaty z Nidą Blancą, czołową filipińską aktorką filmową, którą poznał podczas kręcenia filmu „Once Before I Die”. Po odkryciu ciała Blanci 7 listopada 2001 roku na parkingu w garażu w San Juan (została zadźgana na śmierć), Lauren wkrótce stał się podejrzanym o zabójstwo. Powrócił do Stanów Zjednoczonych i skutecznie walczył o ekstradycję do Filipin, gdzie stanął przed sądem za morderstwo. Później oskarżono innych podejrzanych.

 

11 lipca 2007 roku Lauren popełnił samobójstwo, skacząc z balkonu na drugim piętrze hotelu Tracy Inn w Tracy w Kalifornii, gdzie przebywał przez poprzednie trzy dni

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If I Had A Girl/No Wonder	Rod Lauren	12.1959	-	31[10]	RCA Victor 7645	[written by Sid Tepper, Roy C. Bennett][produced by Dick Peirce]

Paul Laurence

Paul Laurence (znany również jako Paul Lawrence Jones III;  ur. 1958r)
to amerykański autor tekstów, producent i klawiszowiec. Na swoim koncie ma kilka hitów R&B, takich jak „Rock Me Tonight (For Old Times Sake)” Freddiego Jacksona, „Jam Tonight”, „Tasty Love”, „Hey Lover”, „Do Me Again”; „(You're Puttin') A Rush on Me” Stephanie Mills oraz „Do Me Baby” Meli'sy Morgan. Do jego innych osiągnięć należą hity R&B Evelyn King, takie jak „I'm in Love” i „Love Come Down”, a także „(You're A) Good Girl”, „Your Love's Got a Hold on Me”, „Settle Down”, „Sexy Girl” i „Wanna Make Love (All Night Long)” Lillo Thomasa.

 

  Laurence i Jackson uczęszczali razem do szkoły i kościoła w kościele baptystów White Rock w Harlemie, gdzie poznali się w latach 70-tych. Laurence uczył się gry na fortepianie u Valerie Simpson, członkini popularnego zespołu Ashford & Simpson. Laurence założył zespół Laurence Jones Ensemble, do którego należała również Jackson, i występowali w klubach Nowego Jorku. W latach 80-tych Laurence i Jackson pracowali dla Hush Productions, firmy menedżera Beau Higginsa. Laurence napisał utwory Melby Moore, sygnowanej przez Hush, „Love's Comin' at Ya” (piąte miejsce na liście przebojów R&B, lato 1982), „Keepin' My Lover Satisfied” i „Love Me Right”, a następnie, wraz z Ondreą Dawkins-Duverney, napisał urzekającą balladę „I'm Not Gonna Let You Go”. Jackson była jedną z wokalistek wspierających Moore. Śpiewał również na demach piosenek Laurence'a.

 

  W 1985 roku Jackson podpisał kontrakt z wytwórnią Hush i rozpoczął nagrywanie swojego debiutanckiego albumu. Laurence napisał specjalnie dla Jacksona kołyszącą balladę „Rock Me Tonight (For Old Times Sake)”, a także grał na klawiszach i programował perkusję w tym utworze. Na tym samym koncercie obecni byli również basista Timmy Allen, gitarzysta Mike „Dino” Campbell i wokalista wspierający Reggie King. Huggins pomógł Jacksonowi podpisać kontrakt płytowy z Capitol Records, tą samą wytwórnią, z którą podpisała kontrakt Melba Moore. Wyprodukował i napisał utwór Jacksona „Rock Me Tonight (For Old Times Sake)”, który uzyskał status złotej płyty, utrzymując się na pierwszym miejscu listy R&B przez sześć tygodni latem 1985 roku. Album „Rock Me Tonight” pokrył się platyną, osiągając pierwsze miejsce na liście R&B i dziesiąte miejsce na liście przebojów pop latem 1985 roku. Laurence wyprodukował cover utworu Prince’a „Do Me Baby” dla Meli’sy Morgan, innej członkini Hush i artystki nagrywającej dla Capitol. Ballada utrzymywała się na pierwszym miejscu listy R&B przez trzy tygodnie na początku 1986 roku. Laurence współtworzył z Freddiem Jacksonem utwór „Tasty Love”, który utrzymywał się na pierwszym miejscu listy R&B przez cztery tygodnie pod koniec 1986 roku. Tydzień wcześniej Jackson znalazł się na pierwszym miejscu listy R&B dzięki duetowi z Melbą Moore w utworze „A Little Bit More”. 

 

 „Tasty Love” był czwartym singlem Jacksona, który znalazł się na pierwszym miejscu listy R&B na jego platynowym albumie „Just Like the First Time”, numerze jeden na liście R&B. Kolejny singiel z albumu, „Jam Tonight”, był kolejnym utworem Laurence’a i Jacksona, a lata wcześniej był jednym z utworów, które zwróciły uwagę Melby Moore podczas jednego z klubowych występów Jacksona. Następnie zatrudniła Jacksona jako wokalistę w chórkach. „Jam Tonight” wskoczył na pierwsze miejsce listy R&B latem 1987 roku i stał się klasykiem steppersów. Pod koniec 1988 roku Laurence wyprodukował ósmy hit Jacksona, „Hey Lover”, który znalazł się na pierwszym miejscu listy R&B, napisany przez wokalistę Keitha Washingtona i Sonny’ego Moore’a. Ten spokojny numer znalazł się na złotym albumie Jacksona „Don’t Let Love Slip Away”, który zajął pierwsze miejsce na liście R&B.  

 

Inne przeboje Laurence’a i Jacksona to „Do Me Again” (Laurence/Humphrey/Jones/Dash), hit numer jeden na liście R&B z początku 1991 roku, oraz „Main Course”, hit numer dwa na liście R&B z wiosny 1991 roku, pochodzący z albumu „Do Me Again”.Dla byłej gwiazdy Broadwayu i piosenkarki Stephanie Mills, Laurence wyprodukował i współtworzył z Timmym Allenem energetyczny utwór „(You're Puttin') A Rush on Me”, który jesienią 1987 roku zapewnił piosenkarce trzeci przebój numer jeden na liście R&B. Singiel z instrumentalną wersją na okładce dotarł do 85. miejsca na liście przebojów i znalazł się na jej złotym albumie If I Were Your Woman. Laurence miał kilka hitów nagranych z brooklińskim piosenkarzem i artystą nagrywającym dla Capitol, Lillo Thomasem: „(You're A) Good Girl”, „Your Love's Got a Hold on Me”, „(Can't Take Half) All of You” (duet z Melbą Moore), „Settle Down”, „Sexy Girl” (Laurence/Timmy Allen), „I'm in Love”, który wiosną 1987 roku dotarł do drugiego miejsca na liście przebojów R&B, oraz „Wanna Make Love (All Night Long)”. 

 

Dzięki temu sukcesowi Laurence otrzymał szansę zostania artystą nagrywającym. Podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol, Laurence wydał pod koniec 1985 roku debiutancki album, chwalony przez krytyków „Haven't You Heard”. Pierwszy singel, „She's Not a Sleaze”, z udziałem Freddiego Jacksona i Lillo Thomasa, pod koniec 1985 roku osiągnął 50. miejsce na liście przebojów R&B. Inne single Laurence'a to „Strung Out”, „You Hooked Me”, „There Ain't Nothin' (Like Your Lovin')”, a kolejny solowy album - „Underexposed” z 1989 roku - zawierał trzy single: „Cut The Crap” (z udziałem Janice Dempsey), „Make My Baby Happy” i „I Ain't Wit It”. Laurence współtworzył również ścieżkę dźwiękową do horroru „Def by Temptation” z 1990 roku, w którym główną rolę zagrał Kadeem Hardison, znany z filmu „Bill Cosby Show” emitowanego przez stację NBC, „A Different World”.Utwory związane z Paulem Laurence'em to ścieżka dźwiękowa do filmu „Spike”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's Not A Sleaze/There Ain't Nothin' (Like Your Lovin')	Paul Laurence (With Lillo Thomas And Freddie Jackson)	10.1985	-	-	Capitol 5507	[written by Paul Laurence, Soony Moore & Freddie Jackson][produced by Paul Laurence][50[9].R&B Chart]
You Hooked Me/I'm Sensitive	Paul Laurence	02.1986	-	-	Capitol 5545	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][55[9].R&B Chart]
Strung Out	Paul Laurence	04.1986	-	-	Capitol 5564	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][48[10].R&B Chart]
Make My Baby Happy/Strung Out	Paul Laurence	03.1989	-	-	Capitol 5507	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][77[6].R&B Chart]
I Ain't Wit It	Paul Laurence	07.1989	-	-	Capitol 15 473	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][83[5].R&B Chart]

Ray Lavender

 Ray Lavender jest amerykańskim wokalistą R&B, znanym lepiej jako Ray L.
Ray jest całkowicie wykreowany przez   Akona w wytwórni Kon Live. Jego pierwsza płyta X-Rayted została wydana w 2008 roku.

Urodzony w Monroe w Luizjanie, Ray Lavender przeprowadził się do Atlanty w stanie Georgia w młodym wieku, gdzie zetknął się z dynamicznie rozwijającą się atlantyjską sceną muzyczną. Wkrótce potem zajął się muzyką. Wkrótce został pierwszym artystą w wytwórni Kon Live Records należącej do Akona, działającej pod szyldem Geffen Records.

Ray Lavender zmieniał swoje pseudonimy wiele razy w krótkim czasie. Najpierw nazywał się Earl Ray, później L.A Ray, Ray Black a obecnie Ray-L. Stał się znany z piosenki "Doing, Doing", którą wykonywał z Akonem. Inne jego utwory to m.in. "Hush", "Chekin' My Phone" i "Deez Nutz". Napisał piosenkę dla koleżanki z wytwórni - Chilli, która miała znaleźć się na albumie No Rings On These Fingers, ale Chilli nigdy jej nie nagrała.

Data wydania jego albumu, który nazywa się X-Rayted była wielokrotnie przesuwana. Początkowo premierę krążka zaplanowano na wrzesień 2007 roku. Jednak w listopadzie 2007 oznajmił, że data zostanie przesunięta. Ostatecznie płyta została wydana w styczniu 2008.

Utwór „My Girl Gotta Girlfriend” jest pierwszym singlem z jego debiutanckiego albumu „X-Rayted”. Piosenka jest już grana w radiach w całych Stanach Zjednoczonych i cieszy się ogromnym zainteresowaniem ze względu na swoją treść. Utwór został wydany na iTunes 3 lipca 2007 roku, a oficjalna data jego premiery radiowej to 10 lipca. Utwór został wyprodukowany przez Akona, a teledysk ma zostać wyreżyserowany przez Benny'ego Booma. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Girl Gotta Girlfriend	Ray Lavender	08.2007	-	-	Konlive	[written by Sean Hall, Ray Lavender, J Scott][produced by J. Hot][56[12].R&B Chart]
Stay	Ray Lavender	05.2008	-	-	Konlive	[71[11].R&B Chart]

Linda Laurie

 Linda Maxine Laurie  była amerykańską wokalistką i autorką tekstów, najbardziej znaną z
debiutanckiego albumu „Ambrose (Part 5)”, który w 1959 roku, gdy była jeszcze w liceum, osiągnął 52. miejsce na liście Billboardu.  Uczęszczając do Abraham Lincoln High School w Brooklynie w Nowym Jorku, Laurie napisała i nagrała wiele płyt demo, w tym „Sunglasses”, który Linda nagrała ze swoją przyjaciółką Lindą Yellin jako „Knott Sisters”; utwór nie znalazł się na listach przebojów. Inną piosenką Lindy była dziwna historia o dziewczynie idącej ciemnym tunelem metra ze swoim chłopakiem Ambrose'em, który błaga ją, żeby „po prostu szła dalej”. Nagrała ten numer dla Glory Records pod koniec 1958 roku i pokazała go stacjom radiowym, którym spodobał się głęboki, gardłowy głos Ambrose'a (którego głosu użyczyła Laurie) i dziwaczne, nielogiczne zwroty, takie jak „Nie mamy kolorowego telefonu”. „Ambrose (część 5)” (pomimo tytułu, nie było części od pierwszej do czwartej) trafił na listy przebojów Billboardu w styczniu 1959 roku i osiągnął  52. miejsce w marcu. (Druga strona, „Ooh, What A Lover”, również była grana w radiu). 

Popularność piosenki wystarczyła, by młoda Linda pojawiła się w programie „To Tell the Truth” z 10 lutego 1959 roku; tylko dwóch z czterech panelistów poprawnie ją zidentyfikowało. Kontynuacja, „Forever Ambrose”, w której para opuszcza tunel metra, a Ambrose nawet śpiewa, nie trafiła na listy przebojów. W latach 1960-64 Linda nagrała wiele innych utworów dla różnych małych wytwórni: „Stay with Me” (Andie 5015); „Chico” (Keetch 6001); „Lucky” (Recona 3502); „Prince Charming” (Rust 5022); oraz „Stay-At-Home Sue” (Rust 5042), muzyczną odpowiedź na „Runaround Sue” Diona.  

W 1962 roku Linda ponownie nawiązała kontakt z Ambrose'em w „The Return of Ambrose” (Rust 5061). 

 Po przeprowadzce na Zachodnie Wybrzeże Laurie napisała wiele piosenek dla innych artystów, w tym dla Bobby'ego Vintona („I'm Comin' Home Girl”), Sonny'ego i Cher („Crystal Clear, Muddy Waters” i „I Love What You Did With The Love I Gave You”, którą napisała wspólnie z Annette Tucker), Cher solo („When You Find Out Where You're Going, Let Me Know”), Nancy Sinatry (z Frankiem Sinatrą; „Life's a Trippy Thing”) i Love Unlimited („I Did It For Love”). Jednak jej największym przebojem jako autorki tekstów był utwór „Leave Me Alone (Ruby Red Dress)”, który pod koniec 1973 roku zajął 3. miejsce na listach przebojów w wykonaniu Helen Reddy. Wersja Laurie została wydana przez MCA Records na początku tego roku. Napisała również piosenkę przewodnią do sobotniego porannego programu z lat 70-tych „Land of the Lost”, który pojawił się w filmie z 2009 roku z udziałem Willa Ferrella. Zespół Everclear nagrał ten utwór na swoim albumie „The Vegas Years”, zawierającym wyłącznie covery. 

Jej muzyka została na nowo odkryta w latach 90-tych dzięki różnym utworom hip-hopowym; utwór „I Did It for Love” został wykorzystany w takich hitach, jak „It's All About the Benjamins” Puffa Daddy'ego (później sparodiowany przez „Weird Ala” Yankovica jako „It's All About the Pentiums”), „Miss You” Mariah Carey, „The Gang” Shyne'a, „Money in the Bank” Swizz Beats i wielu innych. Laurie pełniła funkcję dyrektora wykonawczego w Theatre of Life for Children, organizacji mającej na celu „zapewnienie dostępnego, opartego na społeczności, wielokulturowego programu sztuk performatywnych, poświęconego leczeniu i rozwijaniu talentów oraz pasji u dzieci”.

 Laurie zmarła na raka w szpitalu w Santa Barbara w Kalifornii 20 listopada 2009 roku w wieku 68 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ambrose (Part Five)/Ooh, What A Lover!	Linda Laurie	01.1959	-	52[9]	Glory 290	[written by Linda Gertz,Lou Sprung, Wes McWain]

Rudolph Toombs

Rudolph Toombs (ur.1914r - zm. 28 listopada 1962)  był amerykańskim artystą i autorem tekstów
piosenek. Napisał   „Teardrops from My Eyes”, pierwszy utwór R&B Ruth Brown, który znalazł się na pierwszym miejscu na listach przebojów, oraz inne przeboje, w tym „5-10-15 Hours”. Napisał również „One Mint Julep” dla zespołu The Clovers.

  Toombs urodził się w Monroe w Luizjanie. Zaczynał jako piosenkarz w stylu wodewilowym, a później, w latach 50. i 60-tych XX wieku, stał się produktywnym autorem tekstów i kompozytorem piosenek doo-wop oraz standardów rhythm and bluesa. Część swojej pracy realizował w wytwórni Atlantic Records, pisząc i aranżując utwory dla Ahmeta Erteguna. Toombs został zamordowany przez rabusiów na korytarzu swojego apartamentowca w Harlemie w Nowym Jorku w 1962 roku. Ruth Brown uważała Toombsa za głównego sprawcę swojego sukcesu. Opisuje go jako radosnego, pełnego energii mężczyznę, tak pełnego życia, że ​​przekazał jej tę energię. Nauczył ją, jak przekształcić nastrojową bluesową balladę w skocznego bluesa. 

Kompozycje Rudolpha Toombsa na listach przebojów [solo] 11/1948 Go Long The Dixieaires 9.R&B Chart 10/1950 Teardrops from My Eyes Ruth Brown 1.R&B Chart 03/1951 I'll Wait for You Ruth Brown 3.R&B Chart 04/1952 5-10-15 Hours Ruth Brown 1.R&B Chart 07/1952 Easy, Easy Baby Varetta Dillard 8.R&B Chart 09/1952 Daddy Daddy Ruth Brown 3.R&B Chart 12/1952 Greyhound Buddy Morrow 19.R&B Chart .1953 Crawlin' The Clovers 3.R&B Chart .1953 One Scotch, One Bourbon, One Beer Amos Milburn 2.R&B Chart .1955 Nip Sip The Clovers 10.R&B Chart 08/1955 Gum Drop The Crew-Cuts 10.US .1956 Home at Last Little Willie John 6.R&B Chart 01/1956 That's Your Mistake The Charms 48.US 01/1960 One Mint Julep Chet Atkins 82.US 03/1961 One Mint Julep Ray Charles 8.US 02/1965 Teardrops from My Eyes Ray Charles 112.US [with Ahmet Ertegun, Harold Abramson] 07/1951 I Know Ruth Brown 7.R&B Chart [with Henry Glover & Ward] 12/1955 Twenty-Four Hours a Day Georgia Gibbs 74.US [with Julius Dixon] 07/1957 It Hurts to Be in Love Annie Laurie 61.US 08/1964 It Hurts to Be in Love Betty Everett 109.US [with Henry Glover] 04/1959 Return of Stagolee Titus Turner 29.R&B Chart 07/1959 Let Nobody Love You Little Willie John 108.US [with Ricky Lyons ] 10/1960 Shim Sham Shuffle Ricky Lyons 104.US [with Alan Moore, Elson Teat] 05/1961 Lonesome Wistle Blues Freddy King 88.US [with Curtis Williams] 09/1961 What You Bet The Cadillacs 30.R&B Chart [with Calvin Broadus, David Anthony Love, Ricky Walters] 09/1998 Unify Kid Capri 113.US

Annie Laurie

Annie Laurie (tymczasowo zidentyfikowana jako Annie L. Page, ur. 11 sierpnia 1924r -zm. 13
listopada 2006r) była amerykańską wokalistką jump bluesową i rhythm and bluesową. Kojarzona jest głównie z liderem zespołu i autorem tekstów, Paulem Gaytenem, choć sama również nagrywała przeboje. Laurie nagrywała w połowie lat 40-tych XX wieku, a jej kariera zawodowa trwała do początku lat 60-tych. Jej talenty muzyczne zdają się być oceniane różnie - od Dinah Washington, która stwierdziła, że ​​Laurie jest jej ulubioną wokalistką, po Irmę Thomas, która stwierdziła: „Annie Laurie? Była w porządku”.

  Najbardziej znana jest z coveru utworu „Since I Fell for You” oraz innego hitu R&B z pierwszej dziesiątki listy przebojów w USA, „It Hurts to Be in Love”.

 Laurie urodziła się w Atlancie w stanie Georgia w Stanach Zjednoczonych. Jej dane osobowe są niejasne, ale badacze bluesa Bob Eagle i Eric LeBlanc wstępnie zidentyfikowali ją jako Annie L. Page, urodzoną tam w 1924 roku. Jej kariera wokalna rozpoczęła się od śpiewania w dwóch zespołach lokalnych pod wodzą Dallasa Bartleya i Snookuma Russella w Chitlin' Circuit. W 1945 roku nagrała wersję „Saint Louis Blues” z zespołem Bartleya dla Cosmo Records. Przeniosła się do Nowego Orleanu w Luizjanie i została zaangażowana przez Paula Gaytena. W 1947 roku występowała z Gaytenem na koncercie w Nowym Orleanie, kiedy ten poprosił młodego Fatsa Domino o zagranie na scenie utworu „Swanee River Boogie”.

  Nagrywając dla wytwórni Regal i De Luxe w latach 1947–1950, Laurie śpiewała w kilku utworach z towarzyszeniem orkiestry Gaytena. Jej pierwszym sukcesem była wersja „Since I Fell for You” (1947), o której właściciel studia nagraniowego Cosimo Matassa powiedział: „Annie Laurie nagrała pierwszą naprawdę dobrą płytę, która mi się podobała… [Ona] była po prostu fantastyczna, mam na myśli, że nikt nigdy nie stworzy drugiej takiej wersji”.

Po tym sukcesie Laurie wydała „Cuttin' Out” (1949), „You Ought To Know” (1950), „I Need Your Love” (1950), „Now That You're Gone” (1950) i „I'll Never Be Free” (1950). Laurie koncertowała również z orkiestrą Gaytena w 1951 roku. Współpraca Laurie z Regal Records zakończyła się w 1951 roku i zaczęła nagrywać dla Okeh. W 1956 roku jej wydawnictwa ukazały się w wytwórni Savoy Records, dla której nagrywała w Nowym Jorku z orkiestrą Hala Singera, w tym z gitarzystą Mickeyem Bakerem.

  Jej największy przebój pojawił się w 1957 roku, kiedy De Luxe Records wydało utwór „It Hurts to Be in Love”, którego współautorami byli Julius Dixson i Rudy Toombs. Inne wydawnictwa z De Luxe obejmowały utwory napisane wspólnie przez Andy'ego Gibsona, „Hand in Hand” i „Love Is A Funny Thing” (oba z 1957 roku). W lipcu 1960 roku Laurie wystąpiła na koncercie w Chicago, dzieląc scenę z Screamin' Jayem Hawkinsem, Five Satins, Joe Turnerem, Faye Adams, Benem E. Kingiem i Nappy Brownem. W tym samym miesiącu jej ostatni przebój na listach przebojów to „If You're Lonely”. W 1962 roku jej współpraca z wytwórnią Ritz Records  doprowadziła do nagrania kilku singli dla tej wytwórni. W tym samym czasie opuściła jednak branżę muzyczną, poświęcając się Świadkom Jehowy. 

Według Eagle i LeBlanc zmarła w 2006 roku w Titusville na Florydzie w wieku 82 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Since I Fell For You/Love That Man Of Mine	Annie Laurie and Paul Gayten and His Orchestra	10.1947	-	-	De Luxe 1082	[written by Buddy Johnson][3[8].R&B Chart]
Cuttin Out	Annie Laurie and Paul Gayten and His Orchestra	12.1949	-	-	Regal 3235	[written by Paul Gayten][6[3].R&B Chart]
I'll Never Be Free/You Ought To Know [Paul Gayten]	Annie Laurie	04.1950	-	-	Regal 3258	[written by Paul Gayten][4[8].R&B Chart]
It Hurts To Be In Love/Hand In Hand	Annie Laurie	07.1957	-	61[6]	De Luxe 6107	[written by Julius Dixon,Rudolph Toombs][3[11].R&B Chart]
If You're Lonely/It's Gonna Come Out In The Wash Someday	Annie Laurie	07.1960	-	104[4]	De Luxe 6189	[written by James, Gibson][17[11].R&B Chart]

Picadilly Line

Picadilly Line to angielski zespół psychodelic pop, który wydał w 1967 roku album
„The Huge World of Emily Small” oraz dwa single na antenie CBS. Klawiszowiec Rod Edwards i gitarzysta Roger Hand nagrali dwa folkowe albumy pod pseudonimem Edwards Hand. Edwards grał również w folkowym trio Jade. Szkocki basista Norrie McLean pochodził z The Poets and the Scots of St. James. Perkusista Keith Hodge występował w The Attack i Five Day Week Straw People. 

Początkowo był to londyński folkowy zespół w stylu Simona i Garfunkela. Po wydaniu jedynego albumu, duet pozyskał stałych członków do swoich ostatnich singli. Na płycie wystąpili Rod Edwards i Roger Hand, którzy w 1969 roku powrócili jako Edwards Hand, a także muzycy sesyjni: Alan Hawkshaw (instrumenty klawiszowe), Danny Thompson (gitara basowa), Herbie Flowers (gitara basowa) i Harold McNair (flet). Cały materiał był oryginalny, z wyjątkiem wersji utworu „Visions Of Johanna” Boba Dylana i utworu „Gone, Gone, Gone” The Everly Brothers. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At The Third Stroke/How Could You Say You're Leaving Me	Picadilly Line	06.1967	-	-	CBS 2785	[written by R. Edwards, R. Hand][produced by John Cameron, Roy Guest]
Emily Small (The Huge World Thereof)/Gone, Gone, Gone	Picadilly Line	09.1967	-	-	CBS 2958	[written by R. Edwards, R. Hand][produced by John Cameron, Roy Guest]
Yellow Rainbow/I Know, She Believes	Picadilly Line	07.1968	-	-	CBS 3595	[written by Graham Nash, Kirk Duncan,Nicky James][produced by John Cameron, Jon Miller]
Evenings With Corrina (So Long Ago)/My Best Friend	Picadilly Line	10.1968	-	-	CBS 3743	[written by R. Edwards, R. Hand][produced by John Cameron, Jon Miller]

Laurie Sisters

Greta (Rita) Schiavone była kręgosłupem śpiewającego tria znanego jako

„The Laurie Sisters”. 
Grała rolę menedżera, araignera i publicysty.  Greta urodziła się 3 maja 1930 roku i była najmłodszą z dzieci Schiavone, ale najbardziej otwartą. 

Pochodzące z Atlas w Pensylwanii, The Laurie Sisters nagrywała prawie w każdej dużej wytwórnii płytowej,  koncertowała w USA i na świecie.  Wszystkie trzy siostry Phyllis, Caroline i Greta Schiavone nauczyły się muzyki od swojego ojca Floriana Schiavone, który był liderem zespołu, a później nauczycielem muzyki i dyrektorem w Mt Carmel Highschool w Pensylwanii.  Jego wskazówki dały  im dyscyplinę, aby wykorzystać ich talenty i zbudować karierę.  Ich ojciec nauczył ich być absolutnymi profesjonalistkami . Ten rodzaj dyscypliny przyniósłby im tytuł „One Take Lauries”, ponieważ potrzebowali tylko jednego podejścia do studia, aby nagrać swoje piosenki.  Greta często żartowała o tym, jak muzycy studyjni jęczeli, gdy widzieli, jak wchodzą do studia.  Muzycy studyjni byli opłacani przez godzinę, u wielu artystów mogło zająć dzień, próbując uzyskać piosenkę, co oznaczało więcej pieniędzy dla muzyków studyjnych.  Publikacja „The Stage” w Londynie najlepiej to ujęła, gdy opisują The Laurie Sisters jako „drobną i podobną do lalek, oferowaną harmonię wokalną z precyzją przypominającą maszynę”.     

Laurie Sisters ostatecznie miały swój wielki przełom w 1949 roku, kiedy  podpisały kontrakt z Ted Steel Show w WPIX Television w Nowym Jorku.   W 1953 roku The Laurie Sisters podpisały kontrakt z Ted Lewis Review i koncertowały z Lewisem, spędzając większość czasu w Reno i Las Vegas w Nevadzie do 1954 roku, kiedy to podpisały kontrakt z Mercury Records.  W 1955 roku zdobyły pierwszy i jedyny hit „Dixie Danny”.   W 1957 roku nagrały swój pierwszy album zatytułowany „Hits of The Great Girl Groups” z Sidem Bassem i Jego Orkiestrą.  Dziewczyny pokochały ten album, ponieważ był to powrót do ich korzeni w big bandzie i swingu i pozostaje ich najpopularniejszą płytą.

W 1959 roku Laurie Sisters podpisały wieloletni kontrakt z MGM Records.  MGM Records ukształtowało brzmienie The Laurie Sisters w rockową grupę 'n roll girl z piosenkami takimi jak "I Surrender Dear", "Live it Up" i "Don't Forget (to Sign Your Name with A Kiss)".  Laurie Sisters nagrały swój ostatni singiel w 1969 roku „Day is Done (In Vietnam).  Greta i jej siostry spędziły pozostałe lata w Easton w Pensylwanii.  Pasjonowała się fortepianem i grała  wiele klasycznych kawałków.  Jej ulubionym kompozytorem był Fryderyk Chopin i uwielbiała grać jego „Rewolucyjną Etiudę”.  Podziwiała wielu wielkich fortepianistów, takich jak José Iturbi i Arthur Rubenstein.  Muzyka była jej uwolnieniem, a rodzina była jej misją.  Za każdym razem, gdy członek rodziny był chory lub miał kłopoty, Greta zawsze była tam, aby pomóc.  Phyllis napisała kiedyś do Grety w kartce: „Jak powiedział tata, zrobiłeś wszystko dobrze.  Dobrze, że byłeś w pobliżu dla nas wszystkich.  Najlepsze, co się kiedykolwiek wydarzyło”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dixie Danny/ No Chance	Laurie Sisters	04.1955	-	30[1]	Mercury 70548	[written by Jeanne Burns]

Calvin Leavy

Wokalista i gitarzysta bluesowy, urodzony w Scott w stanie Arkansas w USA 20 kwietnia
1940 roku, zmarł 6 czerwca 2010 roku w wieku 70 lat. Młodszy brat Hosei Leavy'ego. Najbardziej znany jest z utworu „Cummins Prison Farm”, bluesowego utworu, który zadebiutował na liście R&B magazynu Billboard 2 maja 1970 roku i utrzymał się na niej przez pięć tygodni, osiągając 40. miejsce. Był to również utwór numer 1 na liście przebojów stacji WDIA w Memphis w stanie Tennessee. 

Calvin James Leavy urodził się w Scott w hrabstwie Pulaski w stanie Arkansas, jako najmłodszy z piętnaściorga dzieci. Jako dziecko śpiewał w chórze kościelnym. W okresie dojrzewania śpiewał z różnymi zespołami gospel w Little Rock. W 1954 roku założył zespół Leavy Brothers Band, który cieszył się lokalną popularnością, zanim przeniósł się do Fresno w Kalifornii. Pod koniec 1968 roku wrócili do Little Rock i grali w lokalnych klubach. Dzięki tej pracy Leavy otrzymał propozycję nagrania w E&M Studios w Little Rock. Grupa nagrała cover utworu „Tennessee Waltz” oraz piosenkę „Cummins Prison Farm” napisaną przez Billa Cole'a. Leavy wykorzystał doświadczenia więzienne jednego ze swoich braci, aby rozszerzyć treść tekstową.  Płyta została pierwotnie wydana przez Soul Beat Records, a następnie dystrybuowana w całym kraju przez Blue Fox Records, co było pierwszym wydawnictwem tej wytwórni. 

„Cummins Prison Farm” osiągnął 40. miejsce na liście Billboard R&B.  Nagrany w jednym podejściu, był jednym z 27 utworów bluesowych, które w 1970 roku trafiły na listy przebojów R&B. Leavy nagrał kolejne single dla wytwórni Aquarian, Soul Beat, Downtown i Messenger Records. Wśród nich znalazły się „Nothing but Your Love”, „Give Me a Love (That I Can Feel)” i „Goin’ to the Dogs Pt. 1”.  

Zespół nagrał również kilka utworów dla Arkansas Bicentennial Blues Project, które są zarchiwizowane na Uniwersytecie Arkansas w Little Rock. Wystąpili również w 1977 roku na Beale Street Music Festival, zanim się rozwiązali. Zakładając Calvina Leavy'ego i jego zespół, on i jego nowy zespół cieszyli się lokalną popularnością. Nagrali „Is It Worth All (That I'm Going Through)”, „Big Four”, „What Kind of Love”, „Free from Cummins Prison Farm” i „If Life Last Luck Is Bound to Change”. Dalszy sukces na listach przebojów w całym kraju był dla niego nieosiągalny, ale utrzymywał silną bazę fanów na Południu, a jego płyty często pojawiały się w lokalnych szafach grających.

 W 1991 roku Leavy został oskarżony o dokonywanie płatności na rzecz tajnego policjanta i skazany za liczne przestępstwa związane z narkotykami w lipcu 1992 roku.Został skazany na dożywocie plus dwadzieścia pięć lat więzienia. Jego pobyt w więzieniu Cummins rozpoczął się w 2004 roku. Do 2004 roku wyrok zamieniono na siedemdziesiąt pięć lat. Leavy zmarł w czerwcu 2010 roku, w wieku 70 lat, w Jefferson Regional Medical Center w Pine Bluff w stanie Arkansas. Miałby prawo do zwolnienia warunkowego za osiemnaście miesięcy.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cummins Prison Farm / Brought You To The City	Calvin Leavy	05.1970	-	-	Blue Fox 100	[written by Bill Cole][produced by Calvin C. Brown][40[5].R&B Chart]

Billy Lawrence

Billy Lawrence (ur. 3 maja 1972r w Boca Raton na Florydzie) to amerykańska wokalistka i autorka
tekstów R&B/soul, producentka muzyczna i aranżerka.  W 1992 roku Lawrence rozpoczęła karierę w przemyśle muzycznym jako wokalistka wspierająca jamajskiego piosenkarza Jimmy'ego Cliffa. Niedługo po tym podpisała kontrakt z Eastwest Records, kiedy w 1994 roku nagrała swój debiutancki album One Might Say. Album był mieszanką R&B, soulu, rocka, współczesnego jazzu i newjack-hiphopu. Wystąpiła również w utworze „Freedom” na ścieżce dźwiękowej filmu Panther Mario Van Peeblesa w 1995 roku. 

W 1997 roku Lawrence wydała pierwszy singiel i teledysk z platynowej ścieżki dźwiękowej do filmu Set It Off z piosenką „Come On”, w której wystąpiła raperka MC Lyte. Elektra Entertainment wydała drugi album Lawrence, „Paradise”. Następnie artystka pojawiła się w debiutanckim singlu kolegi z wytwórni, Rampage'a, „Take It to the Streets”. Następnie wyruszyła w trasę koncertową z Bustą Rhymesem, Rampage i Flipmode Squad. Zagrała epizodyczną rolę w teledysku Rampage'a do jego drugiego singla „We Getz Down” z 702. Wydała również niebędący albumem utwór jako maxi-singiel „Up & Down”, który zawierał sampla disco „The Glow of Love” zespołu Change z Lutherem Vandrossem jako drugi singiel. 

Po „Paradise”, Lawrence pojawiła się na debiutanckim albumie rapera Mase'a, „Harlem World”, który osiągnął multiplatynowy sukces. Wraz ze swoim bratem Kyrą Lawrence napisała i zaśpiewała chórki na debiutanckim albumie Jennifer Lopez „On the 6”. Napisała również i zaśpiewała chórki w zespole Mariah Carey „Allure”. Charli Baltimore zaprosiła Lawrence do swojego debiutanckiego albumu „Cold as Ice” w utworze „Pull the Alarm”. Album nigdy nie został wydany. Lawrence stała również za sterami albumu z zespołem Blaque Lisy „Left Eye” Lopez. W 1999 roku Hinda Hicks nagrała cover utworu Lawrence „Truly” z jej debiutanckiego albumu „One Might Say” i wydała go jako singiel z albumu „Hinda”. W 1999 roku Lawrence współpracowała z zespołem R&B TLC przy ich studyjnym albumie „FanMail” u boku Dallasa Austina. Napisała cztery utwory dla TLC z 40 nagranych podczas produkcji albumu. Żaden z utworów Lawrence nie znalazł się na ostatecznej wersji albumu. 

W tym czasie Lawrence nagrywała również swój kolejny album „Too Many Times” dla Elektra Entertainment. W projekcie „Too Many Times” udział wzięli producenci Poke & Tone, Trackmasters, Darrell „Delite” Allamby, Dallas Austin, SoulShock i Organized Noise. Lawrence napisała lub współtworzyła osiem z 11 utworów. Była również producentem lub współproducentem pięciu utworów. Pierwszym singlem miał być utwór tytułowy z udziałem TLC. Remiks utworu tytułowego został również nagrany z Left Eye (Lisa Lopez) i Bustą Rhymesem. Lawrence nagrała również nową wersję utworu „Fairy Tales” Anity Baker. Premiera albumu zaplanowana była na listopad.Jednak wydanie albumu zostało przesunięte, aż w końcu Elektra Entertainment została przejęta przez nowych właścicieli, Warner Music Group, a album został odłożony na półkę. 

Po odejściu z wytwórni Lawrence podpisała kontrakt z Epic Records i napisała oraz zaśpiewała w chórkach dwie piosenki dla koleżanki z wytwórni, Mandy Moore, na swoim debiutanckim albumie. W debiutanckim singlu Moore „Candy” Lawrence śpiewała w chórkach. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Happiness	Billy Lawrence	07.1994	-	87[4]	EastWest 98 264	[written by Billy Lawrence & Kevin Deane][produced by Kevin Deane][61[10].R&B Chart]
Come On	Billy Lawrence feat. MC Lyte/	04.1997	-	44[19]	EastWest 64 239	[written by Billy Lawrence,Darrell "Delite" Allamby][produced by Darrell "Delite" Allamby][19[20].R&B Chart]
Take it to the Streets / Wild for da Night	Rampage Featuring Billy Lawrence	11.1997	58[1]	34[17]	Violator 64 171	[written by A. Colon, B. Reed, B. Lawrence, G. Underwood, M. King, R. Smith][produced by Rashad Smith][11[20].R&B Chart]
Up & Down	Billy Lawrence	12.1997	-	92[7]	EastWest 64 138	[written by Billy Lawrence , Kenny Greene, Samuel Barnes, Rashad Smith, Davide Romani, Wayne Garfield & Mario Malavasi][produced by Tone][47[13].R&B Chart]
Tell Me	Billy Lawrence with Smilez and Southstar	10.2002	-	87[4]	EastWest 98 264	[written by Billy Lawrence & Kevin Deane][produced by Kevin Deane][61[10].R&B Chart]

Orange Bicycle

Orange Bicycle to angielski zespół psychodeliczny, który istniał w latach 1967-1971.

Zespół grał w stylu inspirowanym The Beach Boys, The Beatles, The Rolling Stones i hipisowską kontrkulturą. Wcześniej występował jako support i zespół towarzyszący duetowi Paul & Barry Ryan, a także nagrywał dla innych wokalistów, nagrywał ponad 100 sesji dla BBC Radio One i występował w brytyjskiej telewizji. 

Skład: Robert F. Scales, wokalista (pod pseudonimem artystycznym Robb Storme), John Bachini (gitara basowa, gitara, wokal) ,Kevin Currie (perkusja), Bernie Lee (gitara, wokal), Wilson Malone (instrumenty klawiszowe, perkusja, wokal) 

 

 Grupa rozpoczęła swoją działalność jako zespół skiffle z Crouch End w północnym Londynie w 1959 roku. Początek ruchu rock'n'rollowego w 2 I's i innych kawiarniach w Soho przekonał grupę do przejścia na gitary elektryczne i perkusję, tworząc w okresie przejściowym nazwę „Robb Storme and the Whispers”. W 1960 roku grupa zdobyła kontrakt płytowy z wytwórnią Decca, robiąc wrażenie na konkursie Soho Fair. Grupa nagrała kilka singli dla wytwórni, ale bez większego sukcesu, i kontynuowała trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Wczesnymi członkami grupy byli Robb Scales (wokalista), Jim St. Pier (saksofon), Chuck Hardy (gitara), Gary Hooper (gitara basowa) i Lewis Collins (gitara basowa), który później zdobył sławę w serialu telewizyjnym „Zawodowcy”. 

 

 Grupa kontynuowała trasę koncertową w latach sześćdziesiątych, nagrywając single dla wytwórni Columbia i Piccadilly, a także koncertując po brytyjskich uczelniach i uniwersytetach w 1964 roku. Robb Storme and the Whispers byli pierwszym zespołem rockowo-popowym, który grał za Żelazną Kurtyną, koncertując w Polsce z Helen Shapiro. Później, wraz ze zmianą mody, przekształcili się w The Robb Storme Group. W 1966 roku nagrali cover utworu Beach Boys „Here Today”. W końcu, gdy nadeszła rewolucja psychodeliczna, zmienili nazwę na Orange Bicycle. Pierwszy singiel z Orange Bicycle, „Hyacinth Threads”, był przebojem numer 1 na listach przebojów we Francji i odniósł spory sukces w kilku innych krajach europejskich. Było to ich najbardziej znane nagranie i pojawiło się na licznych kompilacjach. W 1968 roku zespół zaczął wykonywać cover utworu The Rolling Stones „Sing This Song All Together”. W tym samym roku wystąpili na festiwalu na wyspie Wight w składzie, w którym znaleźli się Jefferson Airplane, The Move, T-Rex, Fairport Convention, The Crazy World of Arthur Brown i The Pretty Things.  

 

W lipcu 1969 roku wystąpili w programie telewizyjnym BBC Two, Colour Me Pop. Ich najbardziej udany album, „Orange Bicycle”, zawierał covery „Carry That Weight”, „Tonight I'll Be Staying Here With You”, „Say You Don't Mind” i „Take Me to the Pilot”. W końcu, w 1970 roku, zespół wydał swój pierwszy album długogrający zatytułowany „The Orange Bicycle”, ale psychodeliczny styl uznano za niemodny. Zespół rozpadł się w 1971 roku.

 

  Malone wydał solowy album pod pseudonimem „Wil Malone” w wytwórni Fontana oraz album „Motherlight” pod pseudonimem „Bobak, Jons, Malone” w wytwórni Morgan Blue Town. W jego składzie Malone grał na wokalu, klawiszach i perkusji, a inżynierowie dźwięku z wytwórni Morgan - Mike Bobak na gitarze i Andy Jons (Johns) - jako inżynier dźwięku. Malone odniósł później sukcesy jako aranżer i producent muzyczny. Jego aranżacja utworu „Bitter Sweet Symphony” zespołu The Verve wywołała kontrowersje.

 

 Currie dołączył do Supertramp, a następnie do Burlesque, stając się później muzykiem sesyjnym. John Bachini (znany również jako John Baccini, John Bacchini i The Wop) kontynuował karierę jako basista sesyjny oraz wokalista/producent/inżynier dźwięku.  Wraz z partnerem Donem Larkingiem otworzył Wopalong Recording Studios i Superwop Music Publishers w Luton w Bedfordshire, a także zajmował się produkcją postaci dla dzieci i formatów telewizyjnych. W 2004 roku John Bachini uzyskał duże odszkodowanie pozasądowe od Celador Productions, ITV i pięciu osób fizycznych po tym, jak twierdził, że jeden z jego formatów teleturnieju, Millionaire, został splagiatowany w celu stworzenia programu  „Milionerzy?”

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hyacinth Threads/Amy Peate	Orange Bicycle	08.1967	-	-	Columbia DB 8259	[written by Wil Malone][produced by Monty Babson]
Laura's Garden/Lavender Girl	Orange Bicycle	11.1967	-	-	Columbia DB 8311	[written by Wil Malone][produced by Monty Babson]
Early Pearly Morning/Go With Goldie	Orange Bicycle	02.1968	-	-	Columbia DB 8352	[written by Wilson, Malone][produced by Monty Babson]
Jenskadajka/Nicely	Orange Bicycle	05.1968	-	-	Columbia DB 8413	[written by Doug Hodson, Des John Cox][produced by Monty Babson]
Sing This All Together/Trip On An Orange Bicycle	Orange Bicycle	10.1968	-	-	Columbia DB 8483	[written by Mick Jagger, Keith Richard ][produced by Monty Babson]
Tonight I'll Be Staying Here With You/Last Cloud Home	Orange Bicycle	07.1969	-	-	Parlophone R 5789	[written by Bob Dylan][produced by Jonathan Peel]
Carry That Weight / You Never Give Me Your Money/ Want To B Side	Orange Bicycle	10.1969	-	-	Parlophone R 5811	[written by Lennon, McCartney][produced by Jonathan Peel]
Take Me To The Pilot/It's Not My World	Orange Bicycle	01.1970	-	-	Parlophone R 5827	[written by Elton John & Bernie Taupin][produced by Jonathan Peel]
Jelly On The Bread/Make It Rain	Orange Bicycle	07.1970	-	-	Parlophone R 5854	[written by John Dove][produced by Jonathan Peel]
Goodbye Stranger/Country Comforts	Orange Bicycle	01.1971	-	-	Regal Zonophone RZ 3029	[written by John Dove][produced by Jonathan Peel]