Bernie Leadon

Bernie Leadon, członek Eagles, był prawdopodobnie najbardziej niedocenianym i cenionym
muzykiem zespołu w latach 1972-1975, grając na zmianę na wokalu, gitarze (akustycznej, elektrycznej i pedałowej), banjo i mandolinie, a także pomagając w pisaniu piosenek. Przed Eagles Leadon był pionierem country-rocka, grając w kluczowych zespołach Hearts and Flowers i Dillard & Clark, zanim dołączył do Flying Burrito Brothers. Po odejściu z Eagles osiadł w Nashville, gdzie pracował jako muzyk sesyjny, producent i autor tekstów. 

 

  Urodzony 19 lipca 1947 roku w Minneapolis w stanie Minnesota, Leadon cenił rock & rolla, ale jego prawdziwą miłością była muzyka country, którą rozpoczął w 1962 roku w kalifornijskim zespole bluegrassowym Scottsville Squirrel Barkers. Po przeprowadzce na Florydę w połowie lat 60-tych Leadon dołączył do krótkotrwałego zespołu country-folkowego Hearts and Flowers, występując na ich drugim i ostatnim albumie z 1968 roku, „Of Horses, Kids and Forgotten Women”, po czym założył nowy zespół Dillard & Clark. Jednak po raz kolejny, Leadon nie był już tak popularny w zespole, ponieważ zagrał na całym ich debiucie z 1968 roku, „The Fantastic Expedition of Dillard & Clark”, a jedynie na kilku wybranych utworach na ich drugim albumie z 1969 roku, „Through the Morning, Through the Night”. 

 

Następnym krokiem Leadona był krótki epizod z zespołem towarzyszącym Lindy Ronstadt, Corvettes, a następnie jesienią 1969 roku dołączył do jednego z pierwszych zespołów country-rockowych, Flying Burrito Brothers. Leadon pozostał członkiem Burritos przez kilka lat - występując na takich albumach jak „Burrito Deluxe” z lat 70-tych, albumie o tym samym tytule z 1971 roku oraz koncercie „Last of the Red Hot Burritos” z 1972 roku. Po odejściu z Burritos, Leadon ponownie dołączył do zespołu towarzyszącego Lindy Ronstadt, w którego skład wchodzili gitarzysta i wokalista Glenn Frey oraz perkusista i wokalista Don Henley. 

 

Wkrótce potem trio postanowiło założyć własny zespół, The Eagles, który uzupełnił były basista Poco, Randy Meisner. Zespół udoskonalił i spopularyzował country-rockowy styl Flying Burrito Brothers, a zarówno Frey, jak i Henley okazali się znakomitymi autorami piosenek.  Era Leadona w zespole trwała w sumie przez cztery albumy (które wielu wieloletnich fanów Eagles uważa za najlepsze w historii zespołu) -debiutancki album o tym samym tytule z 1972 roku, Desperado z 1973 roku, On the Border z 1974 roku i One of These Nights z 1975 roku - na których Leadon napisał takie niedocenione perełki, jak „My Man” i „Bitter Creek”, między innymi. Jednak niekończący się i wyczerpujący harmonogram tras koncertowych i nagrań zaczął wyczerpywać Leadona do tego stopnia, że ​​gitarzysta postanowił opuścić zespół (jak sam o sobie mówi, w ramach „aktu przetrwania”).  

 

Eagles kontynuowali działalność, a Joe Walsh zastąpił Leadona, a zespół wydał jeden z najlepiej sprzedających się albumów w historii muzyki pop, „Hotel California”.  Leadon szybko jednak stanął na nogi i ożywił swoją karierę muzyczną. W 1977 roku gitarzysta założył zespół Bernie Leadon/Michael Georgiades Band, który w tym samym roku wydał jedyny album, Natural Progressions, po czym rozpadł się.  

 

W latach 80. Leadon wspierał Chrisa Hillmana przy dwóch wydawnictwach: „Morning Sky” z 1982 roku i „Desert Rose” z 1984 roku, a także założył chrześcijański zespół bluegrassowy Ever Call Ready, który w 1985 roku wydał jedyny album o tym samym tytule. Dwa lata później Leadon zastąpił Johna McEuena w zespole Nitty Gritty Dirt Band - występując na płytach „Hold On” (1987), „Workin' Band” (1988) i „Will the Circle Be Unbroken, Vol. 2” (1989). Krótko po nadejściu lat 90-tych Leadon założył nowatorski zespół Run C&W, specjalizujący się w tworzeniu country'owych wersji rapu (i wydał dwa wydawnictwa: „Into the Twangy-First Century” z 1993 roku i „Row vs. Wade” z 1995 roku).  

 

W 2003 roku wydał solową płytę „Mirror”. Oprócz licznych wcześniej wspomnianych projektów, Leadon spędził większość lat 90., 2000. i 2010. jako muzyk sesyjny w Nashville. Na przestrzeni lat występował na wielu albumach innych artystów, w tym Grama Parsonsa, Alabamy, Rity Coolidge, Andy'ego Fairweathera Lowa, Emmylou Harris, Johna Hiatta, Davida Crosby'ego i Stevie Nicks.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Natural Progressions	Bernie Leadon	08.1977	-	91[6]	Asylum 1107	[produced by Natural Progressions]

Leatherwolf

Jeden z wielu obiecujących zespołów metalowych, które pojawiły się w aglomeracji
Los Angeles na początku lat 80-tych, Leatherwolf z Orange County, był często wyróżniany za swój unikalny, „potrójny atak” z udziałem Mike'a Olivieriego (który również śpiewał w zespole), Geoffa Gayera i Careya Howe'a. Choć obiegowa opinia głosi, że w heavy metalu gitary nigdy za wiele, sama ta różnica nie wystarczyła, by zespół wybił się poza heavymetalowe podziemie.  

 

Kariera Leatherwolfa rozpoczęła się na dobre około 1982 roku. Po nagraniu kilku demówek i opłaceniu lokalnych klubów, wspomniane trio, wraz z basistą Mattem Hurichem i perkusistą Deanem Robertsem, nagrało EP-kę o tym samym tytule, którą w 1984 roku wydała niezależna wytwórnia Tropical Records. Później album rozszerzono o pięć dodatkowych utworów (nazywanych czasem „Endangered Species”). Nagrania zostały wydane w Europie przez Grand Slamm Records, ponieważ styl Leatherwolfa był silnie inspirowany nową falą brytyjskiego heavy metalu. Niestety, te wpływy nie były tak popularne w Stanach Zjednoczonych, gdzie bardziej przystępny glam metal zdobywał wszystkie nagłówki gazet. Leatherwolf musiał więc odczekać i nieco stonować brzmienie, zanim kilka lat później podpisał duży kontrakt płytowy z wytwórnią Island. 

 

Zaowocowało to drugim albumem studyjnym o tym samym tytule, wydanym w 1987 roku, na którym zespół grał w komercyjnym, tradycyjnym metalu, w stylu Fifth Angel, Armored Saint czy Queensryche, ale ledwie eksponującym ich dawną, charakterystyczną, potrójną gitarę. Najwyraźniej zespół próbował pójść na kompromis z wymaganiami wytwórni, ponieważ album „Street Legal” z 1989 roku (z nowym basistą Paulem Carmanem) pokazał, że Leatherwolf jeszcze bardziej osłabia swoją pozycję, wydając partię nieudanych, glamrockowych utworów. 

 

Po kilku latach zespół przestał istnieć i chociaż w 1999 roku ukazał się album koncertowy zatytułowany „Wide Open”, Leatherwolf nie pojawił się ponownie w studiu aż do 2006 roku, kiedy to nagrali swój czwarty album, „World Asylum”, z udziałem Crimson Glory i wokalisty Leash Law, Wade’a Blacka.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Leatherwolf	Leatherwolf	03.1988	-	105[12]	Island 90 660	-
Street Ready	Leatherwolf	04.1989	-	123[8]	Island 91 072	[produced by Kevin Beamish]

Leaves

 The Leaves to amerykański zespół grający rock garażowy, założony w San Fernando Valley
w Kalifornii w 1964 roku.  Najbardziej znani są ze swojej wersji utworu „Hey Joe”, który był hitem w 1966 roku. Ich wersja jest najwcześniejszym wydaniem tego utworu, który stał się rockowym standardem. 

Zespół został założony przez basistę Jima Ponsa i gitarzystę Roberta Lee Reinera, którzy zainspirowali się muzyką The Beatles, słuchając jej podczas studiów na Cal State Northridge (wówczas znanym jako San Fernando Valley State College) w Los Angeles. Początkowo nazywali się The Rockwells. Należeli do bractwa studenckiego, założyli grupę i sami nauczyli się grać.  Oprócz Ponsa i Reinera, w oryginalnym składzie znaleźli się John Beck (wokal), Bill Rinehart (gitara prowadząca) i Jimmy Kern (perkusja); na początku 1965 roku Kerna zastąpił perkusista Tom Ray. 

  Zaczynali od grania muzyki surfingowej i tanecznej na imprezach. W 1965 roku The Byrds opuścili lokalny lokal Ciro's na Sunset Strip po osiągnięciu pierwszego hitu, a The Leaves (jak się wówczas nazywali) zostali wybrani na ich miejsce. Zostali odkryci przez popularnego piosenkarza i aktora Pata Boone'a, który zapewnił im pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią Mira Records. Ich pierwszy singiel, „Too Many People”, był lokalnym hitem w Los Angeles. The Leaves wydali „Hey Joe” w listopadzie 1965 roku i, niezadowoleni z brzmienia, wycofali go. Na początku 1966 roku wydali drugą wersję, która okazała się klapą. Oryginalny gitarzysta Bill Rinehart odszedł, a The Leaves ponownie przerobili utwór, dodając fuzztone'a do utworu przez nowego gitarzystę Bobby'ego Arlina.

  Ta wersja utworu stała się hitem i zadebiutowała na listach Billboard i Cash Box 21 maja 1966 roku. Osiągnęła 31. miejsce na Billboard i 29. miejsce na kanadyjskiej liście przebojów magazynu RPM, a na Cash Box zajęła skromniejsze miejsce - 43. miejsce. Utwór utrzymywał się na obu listach przebojów przez dziewięć tygodni. Po nich ukazał się debiutancki album „Hey Joe”.Utrzymywał się na listach przebojów Billboard przez pięć tygodni, począwszy od 30 lipca 1966 roku, osiągając 127. miejsce. Album nie znalazł się jednak na liście Cash Box. 

 Zespół pojawił się w programach telewizyjnych - „American Bandstand”, „Shivaree”, „Shebang” - oraz krótko w filmie „The Cool Ones” (1967). Przed rozpadem zespołu w 1967 roku, kiedy Pons odszedł, by dołączyć do popowej grupy The Turtles, ukazał się jeszcze jeden album, „All the Good That's Happening”. Na początku lat 70-tych Pons grał na basie z Frankiem Zappą. Arlin założył heavy-psychodeliczny zespół The Hook  oraz The Robert Savage Group.  

Zespół zjednoczył się ponownie w 1970 roku, zanim Pons dołączył do zespołu Zappy. W składzie ponownie znaleźli się Jim Pons na gitarze rytmicznej, John Beck na gitarze prowadzącej, Buddy Sklar, wokalista The Hook and The Spencer Davis Group, Al Nichols na basie z The Turtles oraz Bob „Bullet” Bailey na perkusji. Zespół odbył kilka tras koncertowych, występował w lokalnych klubach nocnych w Los Angeles, a następnie rozpadł się w 1971 roku. Nowe pokolenie fanów muzyki odkryło zespół, gdy ich wersja utworu „Hey Joe” znalazła się na klasycznej składance garażowego rocka z 1972 roku „Nuggets”. Według opisu albumu, nienazwany jeszcze zespół spędzał czas nad zacienionym drzewami basenem, paląc papierosy, gdy jeden z nowych członków przywitał się tradycyjnym dla lat 60-tych pozdrowieniem: „Co się dzieje?”. „Liście się dzieją”- padła odpowiedź, która wydała się im wszystkim dobrą nazwą dla zespołu. 

Bobby Arlin (ur. 7 marca 1940r w Petaluma w Kalifornii) zmarł 4 lutego 2010 roku w wieku 69 lat. Bill Rinehart (ur. 14 lutego 1946r) zmarł 18 kwietnia 2017 roku w wieku 71 lat. Jim Pons i John Beck spotkali się ponownie, aby wykonać „Hey Joe” w Alex Theatre 19 maja 2023 roku. Występ ten był pierwszym występem Becka w centrum uwagi od czasu zniknięcia ze sceny muzycznej w 1971 roku.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey Joe/Funny Little World	Leaves	05.1966	-	31[9]	Mira 222	[written by Dino Valenti][produced by Norm Ratner]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey Joe	Leaves	07.1966	-	127[5]	Mira 3005	[produced by Norm Ratner]

LBC Crew

 LBC Crew (Long Beach City Crew) to hiphopowe trio z Long Beach w Kalifornii.
Byli pierwszym zespołem, którego producentem wykonawczym był Snoop Dogg. W czasie współpracy z Death Row, LBC Crew nagrali niewydany wcześniej album zatytułowany Haven't U Heard..., który pozostał niepublikowany aż do 8 lutego 2011 roku, kiedy to został wydany przez WideAwake/Death Row. 

 Ich hitem był singiel „Beware of My Crew” z albumu ze ścieżką dźwiękową do filmu „A Thin Line Between Love and Hate”, pierwotnie przeznaczony na ich debiutancki album. Wystąpili na drugim albumie Snoop Dogga „Tha Doggfather”. Grupa rozpadła się po upadku Death Row. Od tego czasu niepublikowany materiał zespołu pojawił się w undergroundowej dystrybucji. 

LBC Crew pozostali widoczną postacią w hip-hopie Zachodniego Wybrzeża. Bad Azz wydali dwa solowe albumy pod szyldem Doggy Style. Lil C-Style pozostał częścią zdezorganizowanego obozu Death Row. Techniec podpisał kontrakt z wytwórnią The Black Wall Street Records, należącą do The Game, a następnie odszedł, aby założyć własną. 

 Na początku istnienia LBC Crew wybuchł drobny spór między Lil' C-Style'em a Snoop Doggiem o tantiemy C-Style'a (twierdził, że nie otrzymywał za nie wystarczającego wynagrodzenia). Spór nigdy nie został rozstrzygnięty, w wyniku czego C-Style uszkodził oryginalną taśmę z debiutanckim albumem LBC do tego stopnia, że ​​nie dało się go naprawić, i powiedział Snoop Dogowi, że nie chce już być częścią zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beware Of My Crew	LBC Crew	12.1995	-	75[20]	Jac-Mac 17 722	[produced by LT Hutton, Snoop Doggy Dogg][51[20].R&B Chart]

Wokalistka i autorka tekstów Belle Lawrence (właśc. Belle Erskine) rozpoczęła karierę
jako tancerka i wokalistka w musicalu „Koty” na West Endzie. Po odejściu z musicalu brała udział w przesłuchaniach do zespołów i producentów, a ostatecznie nagrywała z wytwórniami Hed Kandi, BMG Italy, Northstar, Almighty Records, Sound4group Italy i Fierce Angel Records. 

 

W Almighty Records nagrała covery takich utworów jak „Don’t You (Forget About Me)”, „Skyfall”, „Jar of Hearts” i wielu innych. Jej wersja utworu Kim Wilde „Never Trust a Stranger”, podobnie jak wszystkie jej covery, jest zorientowana na taniec. Ostatnio Belle pisała i nagrywała z producentami i DJ-ami Daniele Tignino i Erikiem Kupperem.

 

Belle Lawrence nagrywa z Almighty od 2002 roku i dzięki sukcesowi jej tanecznych hitów na przestrzeni lat, mówi się, że stała się naszą ulubioną wokalistką i ulubienicą  fanów! Jej dorobek z Almighty znacznie się rozrósł, a jej fantastyczny cover utworu Adele „Set Fire To The Rain” odniósł szczególny sukces. Z mnóstwem singli  i trzema fantastycznymi albumami, trudno znaleźć fana Almighty bez Belle Lawrence w swojej kolekcji! Potrafi zaśpiewać rockowy utwór, taki jak „California Dreaming” czy „I Bet You Look Good On The Dancefloor”; rozweselić nawet najbardziej ponury utwór, taki jak „Jar Of Hearts” czy „Hallelujah” Jeffa Buckleya;  

 

No cóż, wszyscy wiecie, że potrafi przerobić najnowsze hity z list przebojów, takie jak „Let It Go” i „Counting Stars”. Jej wszechstronność naprawdę nie zna granic! Pierwszy album Belle „Handbag Heaven: Boulevard Of Broken Dreams” był jednocześnie pierwszym z olśniewającej serii „Handbag Heaven”. Z Belle Lawrence w centrum uwagi, Almighty dostarczyło jedną z najbardziej kompletnych i dopracowanych kolekcji do tej pory. „Handbag Heaven” mierzy jeszcze wyżej, łącząc klasyczny komercyjny styl z odpowiednimi progresywnymi i undergroundowymi akcentami poprzez niesamowitą gamę utworów bonusowych i alternatywnych remiksów. Dzięki sukcesowi tego debiutu, po „Let This Feeling…” ukazała się kolejna kolekcja „Handbag Heaven”, będąca kolejnym fantastycznym zbiorem największych i najlepszych parkietowych hitów Belle Lawrence!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Evergreen	Belle Lawrence	03.2002	73[1]	-	Euphoric CDUPH 024	[written by David Kreuger, Jörgen Elofsson, Per Magnusson][produced by Unit 4 Productions]
The Closest Thing To Crazy	Belle Lawrence	09.2004	134[1]	-	Almighty CDALMY 187	[written by Mike Batt][produced by Almighty Associates]

Steve Lawler

Steve Lawler (ur. 1973r) to brytyjski producent muzyki house i DJ urodzony w Birmingham
w Anglii. Jest pięciokrotnym zdobywcą nagrody DJ Awards i występował w wielu popularnych klubach tanecznych, takich jak Space, The End i Twilo. Dzięki udanym występom w Space na Ibizie zyskał przydomek „Król Kosmosu”. Lawler wydał kilka albumów z miksami i jest szczególnie znany z serii „Lights Out”, prezentowanej na Boxed. Obecnie prowadzi wytwórnię płytową VIVa Music. Założył również nieistniejącą już wytwórnię Harlem Records, pozostawiając po sobie listę wierzycieli. 

 Steve Lawler zainteresował się sceną muzyczną około 16. roku życia, słuchając pirackich stacji radiowych.Od 17. roku życia Lawler organizował serię nielegalnych imprez w tunelu pod autostradą M42 w latach 1990–1994. Po kilku imprezach, impreza zaczęła regularnie przyciągać ponad 500 osób i ostatecznie zapewniła Lawlerowi występy w prawdziwych klubach. Pierwszy przełom dla Lawlera nastąpił w 1995 roku, kiedy DJ Jason Bye poprosił go o codzienne granie w słynnym ibizyjskim Café Mambo, znanym z „Sunset Strip” w San Antonio. W 1997 roku Steve przeżył wielki przełom, gdy poznał Darrena Hughesa z klubu nocnego Cream, który podpisał z nim kontrakt na rezydenturę w Cream.

 W 2000 roku Steve rozpoczął swoją pierwszą serię składanek miksów zatytułowaną „Dark Drums”. W tym samym roku Steve rozpoczął nową rezydenturę dla Darrena Hughesa w słynnym Club Home, gdzie Steve Lawler organizował swoje piątkowe wieczory Deep South, które prowadził aż do zamknięcia klubu rok później. On również wydał singiel "Rise In" w Bedrock Records, który zawierał wokale z piosenki Reef Mellow (wcześniej zremiksowanej przez Prince'a Quicka) i osiągnął nr 50 na UK Singles Chart i nr 15 na Billboard's Hot Dance Music/Club Play. W tym samym roku został poproszony przez Boxed o zmiksowanie trzeciego wpisu w ich serii Nubreed, Nubreed 003. Po wydaniu Nubreed, Lawler zwrócił się do Boxed z pomysłem na serię Lights Out.

 W 2001 Lawler rozpoczął noc w swoim rodzinnym mieście Birmingham zwaną Midweek Session, która odbywała się tylko dla 12 imprez, odbywając się co miesiąc w czwartkowe wieczory. Lawler powrócił do Londynu w 2002 roku z rozpoczęciem swojego wydarzenia "Harlem Nights" w The End, które było jedną z najbardziej udanych nocy The End i odbywało się nieprzerwanie przez 7 lat. .Lawler założył wytwórnię płytową VIVa MUSiC w 2006 roku.W 2013 roku zorganizował imprezę Viva Warriors w klubie Fire w Vauxhall w Londynie i przyciągnął liczną publiczność na jeden z zaledwie dwóch zimowych koncertów w Wielkiej Brytanii z udziałem ekipy Steve'a Lawlera, która była rezydentem na Ibizie. W 2016 roku odbył rezydenturę w Sankeys na Ibizie pod marką Viva Warriors.

  Żona Lawlera, Daniela, była uczestniczką programu Come Dine with Me między 22 a 26 listopada 2010 roku.

  Gatunki muzyczne Lawler opisuje swój styl muzyki house jako „głęboki” i „seksowny”.Inni podzielali jego opinię, porównując muzykę Lawlera do disco pod względem nastawienia.Choć często nazywa się go „Tech DJ-em”, Lawler twierdzi, że woli nie wpisywać się w żaden konkretny gatunek. Muzyką Lawlera jest house i techno. Znany jest z tego, że wykonuje własne, zmontowane wersje utworów, które gra. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rise In	Steve Lawler	11.2000	50[2]	-	Bedrock BEDRCDS 008	[written by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][produced by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][13[10].Hot Disco/Dance;Nervous 20 447 12"]
Andante	Steve Lawler	09.2002	90[2]	-	Bedrock BED 35	[written by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][produced by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler]
Lost	Steve Lawler	05.2004	90[1]	-	Subversive SUB 95T	[written by Pete Lorimer, Steve Lawler][produced by Pete Lorimer, Steve Lawler]
Out At Night	Steve Lawler	10.2004	105[2]	-	Bedrock BEDRCDS 008	[written by Pete Lorimer, Steve Lawler][produced by Pete Lorimer, Steve Lawler]

Joanna Law

 Joanna Law zajmuje wyjątkowe miejsce w brytyjskiej muzyce dance i soul: jej najbardziej
ponadczasowy występ stał się zarówno samodzielną płytą, jak i materiałem na drugi hit sześć lat później. Powściągliwa interpretacja utworu „The First Time Ever I Saw Your Face” z 1990 roku wprowadziła ją na brytyjskie listy przebojów; jej wyeksponowany wokal następnie przeniknął do kultury sampli i powrócił w utworze „The Gift” Way Out West. 

 Law urodziła się na Trynidadzie w rodzinie muzyków. Jej matka była zawodową śpiewaczką klasyczną, która również uczyła i dyrygowała zespołem steel pan, będąc w ciąży z Joanną. Później, śpiewanie w chórze kościelnym dało młodej wokalistce wykształcenie w zakresie oddechu, harmonii i melodii. Muzyka w domu wykraczała poza jeden styl, a śpiewanie z braćmi sprawiło, że rodzinna współpraca wydawała się naturalna na długo przed komercyjnym wydaniem. Po raz pierwszy nagrała z braćmi w 1987 roku. Jeden z nich, producent i klawiszowiec Simon Law, stał się ważnym współpracownikiem. Relacje zawodowe rodzeństwa mogły wiązać się z nieporozumieniami, ale Joanna później opisała niezaprzeczalną chemię muzyczną. 

 To połączenie ścisłej harmonii i eksperymentów studyjnych umiejscowiło ją między tradycją soul a elektroniczną muzyką klubową rozwijającą się w Londynie pod koniec lat 80-tych. „First Time Ever” wywodzi się z utworu Ewana MacColla „The First Time Ever I Saw Your Face”, szeroko znanego dzięki przestrzennemu nagraniu Roberty Flack z 1972 roku. Simon zasugerował Joannie, aby zajęła się tym utworem po zagraniu innej interpretacji. Ich wersja nie próbowała przyćmić historii utworu. Zamiast tego umieściła jej intymny wokal w miejskiej, rytmicznej produkcji, zachowując jednocześnie cierpliwość i delikatność melodii. Citybeat wydał singiel w 1990 roku. 7 lipca trafił on na Oficjalną Listę Przebojów na 67. miejscu i utrzymał tę pozycję przez drugi tydzień, a następnie awansował na 75. i 83. Czterotygodniowy okres obecności na rynku był skromny, ale płyta zyskała popularność znacznie wykraczającą poza swój pierwotny szczyt. Kluczową decyzją było udostępnienie wokalu a cappella Law, oddzielając ekspresyjny występ od jednego, ustalonego układu.  

To nagranie solowe przyciągnęło producentów, ponieważ oferowało emocjonalną klarowność i rytmiczną swobodę. Sampla można było zestawiać z nowymi akordami, tempami i fakturami, nie tracąc przy tym charakteru głosu Law. Różni artyści taneczni wykorzystali wokal, przekształcając cover folkowej kompozycji w powtarzającą się obecność w nagraniach elektronicznych. Samplowanie nie polegało tu jedynie na cytowaniu: każde nowe ustawienie ujawniało inną implikację w tych samych, zmierzonych frazach. Law współpracowała również z Pressure Drop na początku lat 90-tych, co było zgodne z jej zainteresowaniem jazzem, hip-hopem i soulem. Nastrojowa produkcja duetu pozwoliła jej głosowi funkcjonować jako coś więcej niż konwencjonalny refren. Te sesje wzmocniły cechy, które sprawiły, że a cappella była tak uniwersalna – kontrolę, ciepło i zdolność do sugerowania intensywności bez zagracania każdej przestrzeni. 

 Największą transformację przeszedł duet producencki Way Out West z Bristolu, Nick Warren i Jody Wisternoff. Zbudowali oni „The Gift” wokół samplowanego wokalu Law i przypisali wydawnictwo Way Out West/Miss Joanna Law. Nowy utwór umieścił jej zrównoważone, refleksyjne linie w dynamice progressive-house, gdzie powtarzające się motywy i stopniowe zmiany budziły oczekiwanie. Występ nagrany lata wcześniej brzmiał nowocześnie, nie stając się anonimowy. „The Gift” trafił na brytyjską listę przebojów we wrześniu 1996 roku na 15. miejsce. Utrzymał się na niej przez pięć tygodni, trzy tygodnie w Top 40. Na oficjalnej liście przebojów tanecznych osiągnął drugie miejsce. Law wykonała ten utwór z Way Out West w programie Top of the Pops, przekształcając zebrany głos w produkcję studyjną z powrotem w widoczną obecność na żywo w telewizji. Wspominała to wydarzenie jako świetną zabawę i czuła się w programie jak w domu. 

 Jej późniejsza współpraca z producentami Rickym Simmondsem i Stephenem Jonesem, znanymi z projektów takich jak Space Brothers, dała jej większe możliwości śpiewania autorskiego materiału. Utwory takie jak „Shine” i „Someone” zyskały uznanie w kulturze trance i były lansowane w klubach. Law doceniała producentów, którzy traktowali ją jako wokalistkę pełną pasji, a nie tylko źródło sugestywnej próbki. To wyróżnienie jest ważne dla jej spuścizny. „The Gift” pokazał, jak daleko może zajść nagrany fragment, ale kunszt muzyczny Law wyprzedził i przewyższył jego ponowne wykorzystanie. Wpływy muzyki klasycznej, dyscyplina chóralna, karaibska pamięć, współpraca z rodzeństwem i entuzjazm dla jazzowej muzyki elektronicznej - wszystko to ukształtowało brzmienie, które producenci rozpoznali. Próbka zadziałała, ponieważ oryginalne wykonanie zawierało już strukturę, charakter i emocjonalną niejednoznaczność. 

 Zweryfikowany główny katalog brytyjski zawiera dwa single: „First Time Ever” pod jej własnym nazwiskiem oraz „The Gift” z Way Out West. Nieaktualne archiwum uwzględniało jedynie singiel z 1990 roku i nie odnotowało jego 67. miejsca. Dodanie wyraźnie podanej współpracy z 1996 roku koryguje zarówno całkowitą, jak i Skala jej sukcesów na listach przebojów. Kariera Joanny Law ilustruje epokę, w której muzyka taneczna nieustannie reinterpretowała wcześniejsze nagrania. Jej głos przeszedł drogę od rodzinnych śpiewów i akustyki kościelnej do produkcji soul, a następnie od a cappella do progresywnego house'u i telewizji ogólnokrajowej. Zamiast być uwięzionym w powtarzalności, występ zyskał nowe konteksty. Pierwsze nagranie i późniejszy hit pozostają nierozerwalnie związane z piosenkarką, której niedopowiedzenia dawały producentom muzyki elektronicznej przestrzeń do marzeń.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
First Time Ever	Joanna Law	07.1990	67[4]	-	Citybeat CBE 752	[written by E MacColl][produced by Funky Ginger]
The Gift / Be As One	Way Out West Featuring Miss Joanna Law	09.1996	15[5]	-	Deconstruction 74321401911	[written by E. MacColl, J. Wisternoff, N. Warren][produced by Way Out West]

Gino Latino

Gino Latino, pseudonim artystyczny Fabrizio Franchettiego (ur. 10 stycznia 1968r w Turynie),
to włoski didżej. 

 W 1983 roku, w wieku 15 lat, został rezydentem DJ-skim w historycznym klubie Charming Club w Turynie (dawniej Fire). Podczas swoich pierwszych występów dołączył do breakdancerów przed Teatro Regio, stając się regionalnym mistrzem breakdance'u pod pseudonimem Floppy. W 1985 roku zaczął wykonywać swoje miksy w innych klubach w Turynie i okolicach, ostatecznie zostając rezydentem DJ-skim w Bric. W tym samym roku, dzięki DJ-owi Roby'emu Giordana, dołączył do wytwórni Time Records Giacomo Maioliniego, produkując swój pierwszy singiel „Don't Get Away” pod pseudonimem Chester, który został nagrany w Factory Sound Studio przez Mauro Farinę i Giuliano Crivellente. Wydał również singiel „Hold the Line”. W 1987 roku porzucił projekt, który realizował pod pseudonimem Chester, by w pełni rozpocząć karierę jako Gino Latino.  

W latach 1987-1988 wydał dwa miksy singli: „Yes – È l'amore” i „Yes – È l'amore Latino Beat”. W 1989 roku, również nakładem Time Records, ukazał się singiel „No Sorry”, który osiągnął szóste miejsce na brytyjskiej liście przebojów i utrzymywał się tam przez pięć tygodni, podobnie jak singiel „Ride On Time” na pierwszym miejscu listy przebojów „Black Box”. W tym samym roku wystąpił w programie „Top of the Pops”, historycznym programie BBC, i zdobył nagrodę Disco Mix Club (DMC) dla wschodzącego artysty roku za singiel „No Sorry”. Jego pierwszy album, „The Prince”, został również wydany przez Time Records w 1989 roku. 

 W styczniu 1990 roku wystąpił gościnnie w programie „Ricomincio da Due” prowadzonym przez Raffaellę Carrà, gdzie miał premierę swojego nowego singla „I'll House You” dla Rai w wytwórni Time Records. W 1991 roku współpracował przy serii występów na żywo z pianistą Ivaldo Marcecą: Gino grał przy konsoli, a Ivaldo na fortepianie. Ivaldo otworzył później klub w Turynie (Hermitage Club), a Gino Latino był głównym artystą u boku Ivaldo Marcecy do 1993 roku, kiedy to postanowił odejść z branży. W 1994 roku, po okresie pracy jako rezydent DJ w Arenie w Asti i Onda Music Hall w Laigueglia, powrócił do Ivaldo Marcecy, gdzie został rezydentem DJ-skim w klubach Zoo Bar i Barrumba w Turynie. Ivaldo Marceca był również pomysłodawcą pierwszego Festiwalu Chicobum w Moncalieri, a Gino Latino został również rezydentem DJ-skim.  

W 1995 roku DJ rozpoczął współpracę ze światem profesjonalnej piłki nożnej, tworząc i miksując playlisty podczas treningów sportowych Torino Calcio i Juventus FC. Współpraca ta trwała do 2000 roku, kiedy dołączył do grupy radiowej GRP jako prelegent i dyrektor muzyczny.  Na początku XXI wieku kontynuował pracę jako DJ i producent, supportując takie zespoły jak Muse, Skunk Anansie, Alice Cooper, Morcheeba, George Benson, Al Jarreau i wiele innych. W 2015 roku dołączył do włoskiej reprezentacji śpiewaków; napisał remiks „Dico no” Squalo Iaco (Marco Iaconianni) dla Radia 105; i rozpoczął współpracę z piosenkarzem i autorem tekstów Lucą Carbonim. Od 31 grudnia 2015 do 16 grudnia 2016 roku brał udział w trasie koncertowej Luca Carboniego Pop-up Tour 2016 (promującej album Pop-up), otwierając koncerty setem DJ-skim w stylu lat 80-tych. 7 kwietnia 2018 roku dołączył do London One Radio, gdzie prowadził weekendowy program z listami przebojów oraz produkował sety DJ-skie i mash-upy. Od 8 do 30 czerwca 2018 roku uczestniczył z Lucą Carbonim w tournée po wielu włoskich miastach, promując nowy album „Sputnik” w księgarniach i centrach handlowych poprzez sesje autografów, miksując 35 lat muzyki artysty (w tym nowe utwory z albumu).  

 Rok 2020 rozpoczął się serią setów DJ-skich w Londynie i Włoszech, aż do początku marca 2020 roku, kiedy pandemia COVID-19 wstrzymała wszystko, odwołując wszystkie zaplanowane już koncerty na sezon wiosenno-letni. 23 lipca 2021 roku wydał swój nowy album „Go” w wytwórni Beat Sound Milano, dystrybuowany przez Artist First. Artysta mówi: „Od lat myślałem o albumie, który przeniósłby mnie w czasie. Do czasów, gdy tańczyłem break dance przed Teatro Regio w Turynie, do czasów, gdy narodzili się raperzy, którzy tworzyli historię, od Frankiego hi-nrg mc po Neffę. „Go” to podróż w przeszłość Italo House z końca lat 80-tych i początku 90-tych, wspomnienie mojej przeszłości, które przypomina mi o przeszłości. 

Z utworem „No Sorry” dotarł na szczyt brytyjskich list przebojów, obok „Ride On Time” Black Box, prekursorów tego, co stało się muzyką taneczną par excellence. Trąbka, oniryczny głos, który symbolizuje punkt zwrotny w kierunku wolności, podróż, która w końcu prowadzi do nowych horyzontów wolności! W latach 2022–2023 podkładał głos w licznych reklamach telewizyjnych i radiowych dla Live Nation oraz Friends and Partners dla sieci Rai i Mediaset, w tym Claudio Baglioni, Fiorella Mannoia, Antonello Venditti i Francesco De Gregori, Elisa, Alessandra Amoroso, Samuele Bersani, Giusy Ferreri, Modà, Niccoló Fabi, Litfiba, Gianna Nannini, Pooh, Ligabue, Red Hot Chili Peppers, George Ezra, Arctic Mokeys, Paolo Nutini, Ava Max, Ellie Goulding, Muse, Oliver Tree, 50 Cent, Travis Scott, Melanie Martinez, Jason Derulo i wielu innych. W 2024 roku zaczął pisać dla Crai TV Magazine, cotygodniowego magazynu informacyjnego i kulturalnego, skupiającego się na muzyce i rozrywce. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No Sorry	Gino Latino	09.1989	79[2]	-	Deconstruction PB 43041	[written by Lanzini, Bortolotti, Rossini, Feroldi][produced by Giacomo Maiolini, Severo Lombardoni]
Welcome	Gino Latino	01.1990	17[7]	-	FFRR F 126	[written by Jovanotti, C Cecchetto, L Cersoimo][produced by Jovanotti]

Latin Quarter

Latin Quarter to brytyjski zespół założony w 1983 roku. Mieli jeden singiel
„Radio Africa” w Wielkiej Brytanii, który znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów. Od początku odnosili większe sukcesy w Niemczech.Latin Quarter wydali swój najnowszy album, Releasing the Sheep, 29 października 2021 roku. Ich brzmienie łączy elementy popu, rocka, reggae i folku z tekstami o charakterze politycznym. 

 Zespół Latin Quarter powstał w 1982 roku, gdy były drukarz i urodzony w Lincoln Steve Skaith opuścił Liverpool i wyjechał do Londynu, aby pisać piosenki dla wydawnictwa muzycznego Chappell, wspólnie z klawiszowcem Stevem Jeffriesem. Skaith pracował również nad bardziej radykalną muzyką, której teksty napisał jego stary przyjaciel, Mike Jones. Obaj należeli do lewicowej grupy politycznej Big Flame. Sam Mike Jones nie grał na żadnym instrumencie w Latin Quarter, ale to on pisał teksty do piosenek. Były nauczyciel szkoły technicznej z Liverpoolu pisał już od ośmiu lat piosenki polityczne i przyjaźnił się ze Stevem Skaithem od czasów podstawówki. Ich poglądy polityczne znajdowały niekiedy odzwierciedlenie w wyborze tematów i tekstów utworów Latin Quarter. 

 Zespół Latin Quarter zarządzali Sean Clark i Marcus Russell (który wraz z Mikiem Jonesem pochodzi z Ebbw Vale). Clark i Russell założyli Ignition Management w 1983 roku. Jedynym problemem był brak zespołu, jedynie kilka już napisanych piosenek. Skaith, Jeffries i Jones założyli Latin Quarter jesienią 1983 roku z gitarzystą Richardem Wrightem, muzykiem o klasycznym wykształceniu i byłym członkiem Inversions, zespołu aktywnego na scenie jazzowo-funkowej, wraz z perkusistą Richiem Stevensem (który grał na albumie Lintona Kwesi Johnsona „Making History”). Pod koniec roku do zespołu dołączyli Yona Dunsford (wokal/fortepian) i Carol Douet (wokal/instrumenty perkusyjne), a skład uzupełnił Greg Harewood na basie. 

 Po pierwszych sporadycznych londyńskich koncertach zespołu w 1984 roku, były producent The Police, Nigel Gray, nagrał na własny koszt dwa utwory z „Latin Quarter”, a we wrześniu 1984 roku zespół wydał singiel „Radio Africa” we własnej, niezależnej wytwórni Ignition. Zespół podpisał kontrakt z Rockin’ Horse Records, odnogą Arista Records, i ukończył pracę nad debiutanckim albumem „Modern Times”. Po ponownym wydaniu, „Radio Africa” stał się w końcu brytyjskim hitem na początku 1986 roku, osiągając 19. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

  Jones określił ich pierwszy album „Modern Times” jako „prawdziwy manifest”. Album spędził zaledwie dwa tygodnie na brytyjskiej liście przebojów, osiągając 91. miejsce, ale znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów w Niemczech i Szwecji oraz dobrze sprzedawał się w całej Europie.Album sprzedał się w nakładzie ponad 300 000 egzemplarzy i został nazwany przez New York Daily News „jednym z najwspanialszych albumów electro-popowych, jakie kiedykolwiek wyszły z Anglii”.Po europejskiej trasie koncertowej w lutym i marcu 1986 roku, Latin Quarter zagrał na festiwalu Glastonbury 21 czerwca 1986 roku. W lutym 1987 roku zagrali na festiwalu „Rock for Peace” w Berlinie Wschodnim w Pałacu Republiki, a w sierpniu 1987 roku na festiwalu Hultsfred w Szwecji. Perkusista Darren Abraham i klawiszowiec Martin Lascalles byli nowymi członkami na kolejnym albumie, Mick And Caroline, wydanym w 1987 roku, który nie odniósł tak dużego sukcesu. Skaith powiedział później w wywiadzie, że nie był zadowolony z produkcji drugiego albumu, autorstwa Jasona Corsarosa.

  Na trzecim albumie „Swimming Against the Stream”, wydanym w 1989 roku przez niemiecką wytwórnię RCA, zespół zmniejszył się do kwartetu w składzie Skaith, Wright, Harewood i Dunsford. Album nagrali w Los Angeles z producentem Davidem Kershenbaumem i inżynierem dźwięku Paulem McKenną, a w dwóch utworach na skrzypcach zagrał David Lindley. Album nie został jednak wydany w USA. Wszystkie teksty piosenek nadal napisał Jones, a album zadedykowano jedenastu pracownikom Dunnes Stores w Dublinie, którzy zostali zwolnieni za odmowę obsługi towarów z RPA. Ich trzyletnia walka z wypowiedzeniem umowy zakończyła się wprowadzeniem przez rząd Irlandii zakazu importu południowoafrykańskich produktów rolnych. Singiel „Dominion” został pierwotnie nagrany na potrzeby serialu dokumentalnego „Animal Traffic”, wyreżyserowanego przez Arpada Bondy’ego i Rona Ordersa. Po niskiej sprzedaży w Wielkiej Brytanii zespół pierwotnie się rozpadł.  

W październiku 1990 roku ukazał się jednak kolejny album zatytułowany Nothing Like Velvet, na który składały się niewydane dema, wersje alternatywne i utwory koncertowe. Sądząc po notatkach na okładce, zespół zgodził się na wydanie tych utworów. Jednak wszyscy członkowie pozostali przyjaciółmi, spotykając się prywatnie. Skaith, Wright i Jones kontynuowali działalność jako Latin Quarter i współpracowali z The Bhundu Boys przy albumie Friends on the Road z 1993 roku, zawierającym przeróbkę utworu „Radio Africa” i dwa nowe utwory napisane przez członków obu zespołów.Latin Quarter wydał albumy Long Pig z 1993 roku i Bringing Rosa Home z 1997 roku, oba w niemieckich wytwórniach płytowych. Jones uważał, że album Long Pig zawierał najlepsze teksty w jego karierze.

  Latin Quarter ostatecznie zawiesił działalność w 1998 roku. Jones prowadził zajęcia z muzyki popularnej na Uniwersytecie w Liverpoolu. Wright został nauczycielem gry na gitarze w 2004 roku w Yehudi Menuhin School. Skaith zamieszkał w Meksyku, gdzie założył zespół Steve Skaith Band z meksykańskimi muzykami i wydał albumy Mexile (2003), Empires and Us (2005) oraz Imaginary Friend (2007). Następnie wrócił do Anglii i ponownie nagrał jedenaście utworów Latin Quarter na płycie Latin Quarter Revisited (2010). Teksty do utworu „Radio Africa” zostały przepisane na potrzeby albumu.

  W 2011 roku Skaith i autor tekstów Jones reaktywowali Latin Quarter z oryginalną wokalistką Yoną Dunsford, basistą Gregiem Harewoodem i klawiszowcem Stevem Jeffriesem. Zespół koncertował w Niemczech i Wielkiej Brytanii, wydając albumy „Ocean Head” w 2012 roku i „Tilt” w 2014 roku. Chris Rea był gościem specjalnym na albumie „Tilt”, grając na gitarze slide. Steve Skaith wydał „Bare Bones” w 2015 roku. Ideą albumu było przeniesienie wczesnych utworów z Latin Quarter do stanu, w którym powstały i zostały nagrane w wersji demo. We wrześniu 2016 roku Latin Quarter wydał album „The Imagination of Thieves”, w którym wystąpili Skaith, Jeffries, Martin Ditcham (perkusja), Yo Yo Buys (gitara basowa i gitara) oraz Mary Carewe (wokal, która śpiewała również na wczesnych demach studyjnych Latin Quarter w latach 80-tych, przed wydaniem „Modern Times”). Jones współtworzył teksty tylko do dwóch utworów: „Below The Water” i „Blue Drifting”.

  W kwietniu 2018 roku album „Pantomimé of Wealth” ukazał się nakładem Westpark Music. Oprócz politycznych piosenek zespołu, poruszających tematy sprawiedliwości społecznej, strachu przed bombardowaniem czy atakiem terrorystycznym, album zawierał również kilka bardzo osobistych utworów. Jones współtworzył teksty do „Niamh” i „A Bit Part of Life Itself”. W kwietniu 2019 roku Latin Quarter wydało „The Colour Scheme”, tym razem jako trio w składzie Skaith, Jeffries i Carewe. Album zawierał osiem akustycznych rearanżacji wczesnych utworów Latin Quarter, a także „Cut the Cord”, utwór Steve’a Skaitha Band, oraz nowy utwór „Little, by Less”, do którego tekst napisał Jones. W październiku 2021 roku ukazał się album „Releasing The Sheep”, który zawierał mieszankę nowo napisanych utworów oraz pięć świeżo zremiksowanych utworów z lat 80-tych, których zespół nigdy nie wydał, a których teksty napisał Jones.

  W 2023 roku Latin Quarter ogłosił, że świętuje 40. rocznicę pierwszej próby w 1983 roku, organizując trasę koncertową. 14 kwietnia 2023 roku ukazał się ich pierwszy album koncertowy „Remember”, nagrany w londyńskim klubie The Half Moon. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Toulouse/Thin White Duke	Latin Quarter	02.1985	93[1]	-	Rockin' Horse RH 101	[written by Mike Jones, Tony Joseph,Steve Skaith][produced by Latin Quarter, Pete Hammond]
Radio Africa/Voices Inside	Latin Quarter	04.1985	76[6]	-	Rockin' Horse RH 102	[written by Mike Jones,Keefe,Steve Skaith][produced by Nigel Gray]
Radio Africa/Voices Inside	Latin Quarter	01.1986	19[9]	-	Rockin' Horse RH 102	[written by Mike Jones,Keefe,Steve Skaith][produced by Nigel Gray]
Modern Times/Thin White Duke	Latin Quarter	03.1986	85[3]	-	Rockin' Horse RH 108	[written by Mike Jones,Steve Skaith][produced by Latin Quarter]
America For Beginners/Sandinista	Latin Quarter	08.1986	99[1]	-	Rockin' Horse RH 110	[written by Mike Jones,Steve Skaith]
Nomzamo (One People One Cause)/One Fell Swoop	Latin Quarter	04.1987	73[2]	-	Rockin' Horse RH 113	[written by Mike Jones,Steve Skaith][produced by Jason Corsaro]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Modern Times	Latin Quarter	03.1986	91[2]	-	Rockin' Horse RHLP 1	[produced by Pete Hammond,Latin Quarter,Nigel Gray]
Mick and Caroline	Latin Quarter	06.1987	96[1]	-	Rockin' Horse 208142	[produced by Jason Corsaro]

Joy Layne

Joy Layne (ur. jako Joy Lynne Nagl 11 listopada 1941 r.) to była amerykańska
piosenkarka pop z Chicago w stanie Illinois w Stanach Zjednoczonych, często porównywana  do Sandy Duncan, której styl inspirowany jest przynajmniej częściowo Teresą Brewer. Layne podpisała kontrakt z wytwórnią Mercury Records w 1956 roku, po tym jak jej matka zorganizowała spotkanie z Artem Talmadge'em, przedstawicielem A&R Mercury.

  Jej debiutancki singiel był coverem utworu „Your Wild Heart” zespołu The Poni-Tails, który stał się hitem w Stanach Zjednoczonych, osiągając 20. miejsce na liście Billboard Hot 100 na początku 1957 roku. Layne, która miała wówczas 15 lat, uczęszczała do liceum Lyons Township High School w LaGrange w stanie Illinois, małym miasteczku na zachodnich przedmieściach Chicago, kiedy singiel zyskał ogólnokrajową popularność. Kolejne , „My Suspicious Heart” i „After School”, nagrane podczas tej samej sesji co pierwsza płyta, nie znalazły się na listach przebojów, choć „After School” zaczęto kojarzyć z nią i został on coverowany przez Teresę Brewer, a jej ostatnie nagrania, wyprodukowane przez Lenny'ego LaCoura, zostały wydane w 1961 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Your Wild Heart/Dum-Dum	Joy Layne	02.1957	-	20[7]	Mercury 71038	[written by James Testa, Charles Sano]

Lanterns

The Lanterns to szkocki zespół indie, grający w latach 1997-1999.
Podpisali kontrakt z wytwórnią Columbia w 1997 roku. W jego skład wchodzili autor tekstów i muzyk Jim Sutherland oraz wokalistki Sylvia i Gina Rae. Ich singiel „High Rise Town” z 1998 roku trafił do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów, a po nim ukazał się chwalony przez krytyków album „Luminate yer Heid”. The Lanterns pojawili się na okładce magazynu modowego „Dazed and Confused” oraz byli bohaterami filmu dokumentalnego Channel 4 w 1999 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
HighRise Town	Lanterns	02.1999	50[2]	-	Columbia 6665712	[written by Jim Sutherland][produced by Peter John Vettese]

Thomas Lang

Thomas Lang (Thomas Jones) to angielski piosenkarz i autor tekstów, mieszkający w Liverpoolu.
Najbardziej znany jest z przepełnionego jazzem utworu „The Happy Man”, który w styczniu 1988 roku spędził trzy tygodnie na brytyjskiej liście przebojów, osiągając 67. miejsce. W 1987 roku wydał swój debiutancki album „Scallywag Jaz”. Jego ostatnim albumem (jak dotąd) był „The German Alphabet”, który ukazał się we wrześniu 2016 roku. Lang występował jako support przed Niną Simone w Royal Festival Hall i współpracował z wieloma najwybitniejszymi artystami jazzowymi. Jego basista John Murphy i współautor David A. Hughes skomponowali muzykę do wielu filmów, w tym do „Lock Stock and Snatch”, i wykorzystali go w filmie „The Batchelor”.

 

 Lang koncertował ze swoim zespołem pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych, zyskując wierną rzeszę fanów. Wystąpił także z zespołem Joolsa Hollanda w programie telewizyjnym „The Happening” w 1990 roku oraz odbył kilka rezydencji w słynnym na całym świecie londyńskim klubie jazzowym Ronnie Scott's. Lang nadal koncertuje w Wielkiej Brytanii, a czasami także poza nią. Był jednym z członków konsorcjum, które z powodzeniem walczyło o uratowanie liverpoolskiego Parr Street Recording Studios (studio znane ze współpracy z Coldplay, Doves, Embrace, Elbow i Badly Drawn Boy). 25 sierpnia 2006 roku Lang zaśpiewał w duecie z inną piosenkarką z Liverpoolu, Jennifer John, hymn „You'll Never Walk Alone” na Matthew Street Music Festival w Liverpoolu.

 

  Pod koniec października 2006 roku powrócił do studia nagraniowego w Liverpoolu i rozpoczął nagrywanie nowych utworów. Pierwszymi nagranymi utworami były „Scared” i „I Believe”. W marcu 2014 roku Lang wydał album koncertowy „Torch”, który został nagrany 16 kwietnia 2011 roku w Rodewald Suite w Liverpool Philharmonic Hall. W 2016 roku Lang wydał swój dziesiąty album „The German Alphabet” i obecnie pracuje nad nowym projektem, który wkrótce zostanie wydany.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Happy Man/Injury	Thomas Lang	01.1988	67[4]	-	Epic VOW 1	[written by David A. Hughes, Tom F. Jones][produced by Pete Smith, David A. Hughes]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Scallywag Jaz	Thomas Lang	02.1988	92[1]	-	Epic 4509961	[produced by David A. Hughes, Pete Smith]