Arthur Lyman

Arthur Hunt Lyman (ur. 2 lutego 1932r - zm. 24 lutego 2002r) był hawajskim jazzmanem
grającym na wibrafonie i marimbie. Jego zespół spopularyzował w latach 50. i 60-tych styl muzyki pseudopolinezyjskiej, który później stał się znany jako exotica. Jego albumy stały się ulubionymi płytami demonstracyjnymi z efektami stereo we wczesnym okresie stereofonicznych płyt długogrających ze względu na rozbudowaną i barwną perkusję, głęboki bas i dwuwymiarową scenę dźwiękową. Lyman był znany jako „Król muzyki lounge”. 

Uważany przez wielu za jednego z najwybitniejszych artystów muzyki egzotycznej, Lyman zaczynał jako wibrafonista w zespole Martina Denny'ego i można go usłyszeć na legendarnym, pierwszym albumie Denny'ego, „Exotica”. Rodzina Lymana przeprowadziła się do Honolulu po tym, jak jego ojciec oślepł w wypadku. Arthur zaczął grać na zabawkowej marimbie i dzięki akompaniamentowi płyt, był w stanie odtworzyć solówki Lionela Hamptona nuta po nucie. Jego kariera koncertowa rozpoczęła się wcześnie, gdy wygrał konkurs talentów w radiu KGMB w Honolulu. Po ukończeniu szkoły średniej grał zawodowo w małym zespole „The Gadabouts”, naśladując brzmienie fortepianu i wibrafonu George'a Shearinga i Cala Tjadera. W 1951 roku został zatrudniony do gry w barze w hotelu Halekulani, gdzie Martin Denny poznał go na początku lat 50-tych. Denny go zatrudnił i obaj pozostali razem przez kolejne pięć lat. 

Przełomowy sukces Denny'ego, który przyniósł mu cover utworu „Quiet Village”, utorował drogę również Lymanowi. Potentat stoczniowy i hawajski deweloper Henry J. Kaiser (znany z Kaiser Aluminum i Liberty Ship) zatrudnił go jako następcę Denny'ego w swoim klubie nocnym w Honolulu. Wkrótce potem wytwórnia Hi Fi Records w Los Angeles wykorzystała sukces Liberty z Dennym i zatrudniła Lymana jako swojego głównego artystę. Chociaż obaj panowie rywalizowali ze sobą na winylu, pozostali bliskimi przyjaciółmi do końca. „Miał wyczucie muzyki i ogromną wyobraźnię” - zauważył kiedyś Denny - „i powiedziałbym, że jego sukces i popularność dorównywały moim. Toczyły się dyskusje o to, kto był pierwszy, ale jeśli o mnie chodzi, zrobiliśmy to razem”. Po tym, jak obaj przestali nagrywać, Denny i Lyman często występowali razem na Oahu. A kiedy Lyman trafił do hospicjum, wkraczając w ostatnią fazę walki z rakiem gardła, „Martin zabierał Arthura na słońce i dawał prywatny koncert”, jak opowiadał przyjaciel rodziny. 

Styl Lymana był łagodniejszy niż Denny'ego, ale poszedł o wiele dalej w wykorzystywaniu egzotycznych dźwięków otoczenia. Połączenie krzyków ar i delikatnych wibracji było żyłą, którą Lyman konsekwentnie eksploatował przez ponad 30 albumów. W przeciwieństwie do Denny'ego, którego napięty harmonogram tras koncertowych często zmuszał wytwórnię do zatrudniania pianisty zastępczego na swoich albumach, Lyman nagrywał niemal wyłącznie na Hawajach. Jego albumy Hi-Fi były zazwyczaj nagrywane w sali koncertowej Kaiser's Aluminum Dome w Honolulu i nadal wyróżniają się doskonałą jakością dźwięku. W skład zespołu Lymana wchodzili John Kramer na basie, gitarze i innych instrumentach strunowych, Alan Soares na fortepianie i innych instrumentach klawiszowych oraz Harold Chang na perkusji. Pomiędzy trasami koncertowymi zespół grał w barze Shell w hotelu Hawaiian Village przez prawie 10 lat, a potem wielokrotnie się reaktywował.  

Urodzona na Hawajach wokalistka jazzowa Ethel Azama również występowała z Lymanem na początku lat 60-tych, a jej wersję utworu „Lullaby of the Leaves” można usłyszeć na płycie The Leis of Jazz. Grupa występowała w licznych telewizyjnych programach rozrywkowych w latach 60-tych, w tym w „The Red Skelton Show”, „The Andy Williams Show” i „The Steve Allen Show”. Jednak ich najbardziej znanymi występami telewizyjnymi były występy gościnne w „Hawaiian Eye”, prywatnym programie detektywistycznym Roberta Conrada i Connie Stevens, którego akcja rozgrywa się na Oahu. W programie główni bohaterowie regularnie przesiadywali w makiecie baru Shell i słuchali Lymana grającego jeden ze swoich ulubionych numerów. 

 Znakiem rozpoznawczym Lymana był cover utworu „Yellow Bird”, który spędził 10 tygodni na liście przebojów Billboard Top Ten w 1961 roku, osiągając 4. miejsce. Kiedy w 1968 roku wygasł jego kontrakt z HiFi, Lyman rozwiązał swój zespół po występie w Las Vegas i wrócił na wyspy. Z radością porzucił życie koncertowe: „Było ciężko” - powiedział kiedyś - „trzy miesiące w trasie, tu, trzy miesiące w trasie”. Później występował w większości najsłynniejszych klubów Waikiki, w tym w Don the Beachcomber i New Otani Kaimana Beach Hotel. Artykuł w magazynie „Time” z 1962 roku opisuje typowy występ Lymana w Stanach Zjednoczonych u szczytu jego sławy: Muszla muszlowa zawodziła, bębny conga dudniły, bambusowe pałki brzęczały” - pisał magazyn. „Czterech mężczyzn na scenie nieustannie się poruszało - stukając drewnianymi klockami, skrobiąc po falistej tykwie, machając machając w chińskie gongi, wybijając rytmy, które były uporczywe, wijące się i hipnotyczne. Czasami, gdy duch nimi poruszył, szczekali jak foki lub pohukiwali jak żurawie. Rozradowana publiczność w chicagowskim hotelu Edgewater Beach wprawiała w drżenie sufity, które odpowiadały okrzykami. Lyman był o wiele bardziej utalentowanym instrumentalistą, niż sugerowałby jego zazwyczaj swobodny styl gry. Zazwyczaj grał czterema pałkami jednocześnie, co było znacznie trudniejszą techniką niż standardowe podejście z dwoma pałkami, bardziej przypominało grę na fortepianie. Denny kiedyś nazwał go „najlepszym na wyspach, może najlepszym na świecie”. Nigdy jednak nie traktował swojego sukcesu zbyt poważnie. Był równie dumny z nagród zdobytych za udział w regatach kajakowych. Cztery małżeństwa pozostawiły mu niewiele środków na koncie, co jest jednym z powodów, dla których występował aż do upadku z powodu raka gardła. 

 Liczni przyjaciele i fani Lymana pożegnali go, wypływając kajakami z Waikiki, aby rozsypać jego prochy na wodach Zatoki Honolulu. Podczas ceremonii Denny oddał mu hołd: „Jesteś prawdziwym duchem aloha i niech Bóg poprowadzi cię ku niebiańskim wibracjom”. Wytwórnia płyt CD Ryko wydała nieskazitelne reedycje najlepszych albumów hi-fi Lymana pod koniec lat 90-tych. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Taboo/Dahil Sayo	Arthur Lyman	06.1959	-	55[6]	Hi Fi 550	[written by Margarita Lecuona]
Yellow Bird/Havah Nagilah	Arthur Lyman Group	05.1961	-	4[12]	Hi Fi 5024	[written by Alan Bergman,Marilyn Keith,Norman Luboff]
Love For Sale/Dahil Sayo	The Arthur Lyman Group	02.1963	-	43[11]	Hi Fi 5066	[written by Cole Porter]
Cotton Fields (The Cotton Song)/Limbo Rock (Bossa Nova)	The Arthur Lyman Group	04.1963	-	129[1]	Hi Fi 5071	[written by Huddie Ledbetter][#13 hit for The Highwaymen in 1963]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Taboo	Arthur Lyman	05.1958	-	6[62]	HiFi 806	[produced by Arthur Lyman]
Yellow bird	Arthur Lyman	07.1961	-	10[30]	HiFi 1004	-
I wish you love	Arthur Lyman	03.1963	-	36[6]	HiFi 1009	-

Pat Lundy

 Pat Lundy  była amerykańską wokalistką soul z Nowego Jorku, która wydała pięć singli
w latach sześćdziesiątych w małych wytwórniach i podpisała kontrakt z wytwórnią Columbia na swój debiutancki album z 1968 roku, „Soul Ain’t Nothin’ but the Blues”. Po wydaniu czterech singli De Luxe, powróciła na scenę z albumem RCA „Only Love Spoken Here” z 1973 roku. W 1976 roku trafiła do wytwórni Pyramid Records, gdzie wydała swoje dwa ostatnie albumy, „The Lady Has Arrived” i „Loving You: The Funkiest Feeling”. 

 Pat Lundy urodziła się 9 lipca 1941 roku. Pochodziła z Columbus w stanie Ohio, gdzie jako nastolatka zdobyła nagrodę wokalną w lokalnym centrum społecznym. Nagroda zapewniła jej dziesięciodniowy kontrakt z klubem nocnym, a kontrakt trwał osiem miesięcy. Lundy dołączyła do zespołu Symbols po występie w klubie w Columbus. Później koncertowała z Carlem Sally i zespołem Madisons, a następnie występowała w Nowym Jorku pod własnym nazwiskiem. 

Lundy osiągnęła swój pierwszy sukces dzięki singlowi nagranemu dla Toto z lipca 1962 roku „Play It Again” (z utworem „I’ll Keep Pressing On”). Leopard wydała w 1963 roku „You Hit Me Where It Hurts” (z utworem „Walkin’ By the River”) i „It’s Rainin’ Outside” (z utworem „Hal’s Belles”). W 1965 roku Heidi wydała single „Make It for the Door” (z utworem „Come to Me”) i „We Got A Thing Goin’ On” (z utworem „I Really Love You”), w tym ostatnim Lundy wystąpiła z Bobbym Harrisem. 

John Hammond, dyrektor wytwórni Columbia, usłyszał Lundy w okresie jej nowojorskiej kariery. Do Columbii trafiła ze styczniowym singlem „Wildfire” (z utworem „City of Stone”) w 1967 roku. Lundy wydała następnie „Nothing But Tears” (z utworem „Any Day Now”) i „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” (z utworem „Another Rainy Day”), a następnie album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” z 1968 roku, wydany przez wytwórnię Columbia. Pat Lundy wydała swój debiutancki album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” w styczniu 1968 roku nakładem wytwórni Columbia. Lundy łączy w swojej twórczości wokalne brzmienia soul, standardy popu i blues-ballady, a utwór tytułowy i „Another Rainy Day” zestawione są z długo krążącymi utworami repertuarowymi. Buddy Scott i Jimmy Radcliffe dostarczyli cztery utwory, a pozostała część sekwencji czerpie z materiału Gilberta Bécauda, ​​Pierre'a Delanoë, Carla Sigmana, Johna Lennona, Paula McCartneya, Duke'a Ellingtona, Macka Gordona, Buddy'ego Johnsona, Billie Holiday, Arthura Herzoga Jr., Lewa Browna i Raya Hendersona. 

W 1975 roku Pat Lundy (pod zmienionym nazwiskiem Lundi) nawiązała współpracę z wytwórnią Vigor Records i wydała „Party Music”, jednorazowy singiel napisany przez Melissę Manchester.Pat Lundy wydała swój trzeci album, „The Lady Has Arrived”, w 1976 roku nakładem wytwórni Pyramid. Utwór „Who Are You Now” pojawił się w filmie „Hurry Up Or I’ll Be Thirsty”. 

Wytwórnia Pyramid wydała singiel „Let’s Get Down to Business” w kwietniu 1976 roku z piosenką „Ain’t No Pity in the Naked City” na odwrocie. Singiel „Let’s Get Down to Business” osiągnął 94. miejsce na liście przebojów R&B w USA, a „Ain’t No Pity in the Naked City” 96. miejsce na tej liście. W 1976 roku zespół Pyramid wydał również singiel „One On One” z piosenką „Baby Don’t Let Me Down” na odwrocie. Utwór „Day By Day / My Sweet Lord” znalazł się na odwrocie dwunastocalowego singla D.C. LaRue z 1976 roku „Cathedrals”.

 

Pat Lundy wydała swój czwarty album, „Loving You: The Funkiest Feeling”, w 1977 roku nakładem wytwórni Pyramid. Album umiejscawia Lundy w soulowych klimatach późnych lat siedemdziesiątych, z rozbudowanymi sekcjami rytmicznymi, refrenami z instrumentami dętymi i balladami z akompaniamentem instrumentów smyczkowych. Pyramid wydała singiel „Work Song” w 1977 roku z piosenką „Put a Little Love Back” na odwrocie. W marcu 1977 roku „Work Song” osiągnął 17. miejsce na amerykańskiej liście przebojów dance.

 

Po ślubie z aktorem i obrońcą praw człowieka Chuckiem Pattersonem, Lundy została oddaną członkinią Soka Gakkai International (SGI), organizacji buddyjskiej. W późniejszych latach życia skierowała swoją energię na inicjatywy na rzecz pokoju na świecie.Lundy kontynuowała działalność muzyczną aż do śmierci.

  Pat Lundy zmarła na raka mózgu 30 listopada 1994 roku, w dniu swoich 53. urodzin.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
He's The Father Of My Children/Thank Heaven For You	Pat Lundy	07.1973	-	-	RCA Victor 0951	[Medley][produced by Buddy Scott, Herb Lovelle][90[4].R&B Chart]
Party Music	Pat Lundi	09.1975	-	78[5]	Vigor 1723	[written by Melissa Manchester, David Wolfert][produced by Denis Ganim, Buddy Scott, Pete Mollico][65[8].R&B Chart]
Let's Get Down To Business/Ain't No Pity In The Naked City	Pat Lundy	04.1976	-	-	Pyramid 8001	[A:written by James Coleman Dugan][B:written by Buddy Scott, Phil Medley][produced by Dennis Ganim, Buddy Scott][A:94[3].R&B Chart][B:98[3].R&B Chart]
Work Song/Put A Little Love Back	Pat Lundi	03.1977	-	-	Pyramid 8013	[written by O. Brown Jr., N. Adderley][produced by Buddy Scott][17[7].Hot Disco/Dance;Pyramid 8010 12"]

Joe Lutcher

Joseph Woodman Lutcher (ur. 23 grudnia 1919r - zm. 29 października 2006r)  był
amerykańskim saksofonistą R&B i liderem zespołu, młodszym bratem piosenkarki Nellie Lutcher. Z powodzeniem występował i nagrywał w latach 40-tych XX wieku, ale później porzucił komercyjną karierę muzyczną i został aktywnym członkiem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. 

 Urodził się w Lake Charles w Luizjanie jako jedno z dziesięciorga żyjących dzieci (spośród piętnaściorga) Isaaca i Susie Lutcher. Isaac i jego dzieci założyli mały zespół, w którym Joe grał na saksofonie. W 1941 roku przeprowadził się do Los Angeles w Kalifornii, dołączając do swojej siostry Nellie, która przeprowadziła się tam w połowie lat 30-tych XX wieku. Został powołany do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w 1942 roku, z której odszedł w 1945 roku i wrócił do Los Angeles. Prowadził zespół w Look Café w Los Angeles, po czym przeniósł się do bardziej prestiżowego Café Society, gdzie jego zespół zmienił nazwę na The Society Cats. Pracował również jako lider dla Nata Kinga Cole'a, Sammy'ego Davisa Jr. i Mills Brothers.

  W 1947 roku usłyszał go Art Rupe, który podpisał z nim kontrakt z nową wytwórnią płytową Specialty. Lutcher nie był jednak zadowolony z prośby Rupe'a, by nagrywał tylko powolnego bluesa i na prośbę swojej siostry Nellie nagrywał również (jako „Joe Lutcher's Jump Band”) dla Capitol Records. Pierwszym hitem Joe Lutchera był „Shuffle Woogie” w wytwórni Capitol, który osiągnął 10. miejsce na liście „Race Records” magazynu Billboard w marcu 1948 roku. „Rockin' Boogie” w Specialty osiągnął 14. miejsce we wrześniu 1948 roku. Oprócz Lutchera na saksofonie altowym i okazjonalnych wokalach, członkami jego zespołu byli Karl George na trąbce, Bill Ellis i Leon Beck na saksofonach, Harold Morrow na pianinie, Bill Cooper na basie i nowatorskim wokalu oraz perkusista Dick „Booker” Hart, czasami wspomagany wokalem przez aktora Cliffa Hollanda. 

O Lutcherze pisano, że wiele jego nagrań „ma niezwykle nastrojowe, złożone, a czasem humorystyczne aranżacje, przypominające późniejsze nagrania Franka Zappy”. W 1949 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Modern Records, gdzie nagrał własną kompozycję „Mardi Gras”. Wersja Lutchera osiągnęła 13. miejsce na liście przebojów R&B, ale utwór zyskał większą popularność w późniejszych, zmodyfikowanych wersjach autorstwa Profesora Longhaira i Fatsa Domino. Później nagrywał dla Peacock Records w Houston w Teksasie oraz dla kilku mniejszych wytwórni, ale z coraz mniejszym powodzeniem.

  W 1953 roku Lutcher wstąpił do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Los Angeles i porzucił branżę muzyczną, odmawiając płacenia składek związkowych muzyków, ponieważ zasady kościelne zabraniały członkostwa w związkach zawodowych.W 1957 roku rozmawiał z Little Richardem o sprawach religijnych, po czym, podczas tournée po Australii, Little Richard również postanowił zrezygnować z grania tego, co określano mianem „muzyki diabła”. Lutcher dołączył do Pennimana w ramach studiów biblijnych i razem podróżowali po kraju jako The Little Richard Evangelistic Team, głosząc słowo Boże podobno entuzjastycznym tłumom.Lutcher założył później sklep z płytami gospel i wytwórnię płytową Jordan Records, która wydawała nagrania jego samego oraz The Gospelaires i The Jordan Gospel Singers.W 1974 roku zgodził się poprowadzić Watts Community Symphony Orchestra podczas serii koncertów, co doprowadziło go do konfliktu prawnego ze związkiem muzyków. W późniejszych latach odmawiał wszelkich próśb o omówienie swojej wcześniejszej świeckiej kariery muzycznej.

  Śmierć Zmarł w Los Angeles w 2006 roku w wieku 86 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shuffle Woogie/Bebop Blues	Joe Lutcher's Jump Band	03.1948	-	-	Capitol Americana 40071	[written by Joe Lutcher][10[1].R&B Chart]
Rockin' Boogie/Blues For Sale	Joe Lutcher And His Society Cats	09.1948	-	-	Specialty 303	[written by Joe Lutcher][14[1].R&B Chart]
Mardi Gras/Ojai	Joe Lutcher And His Orchestra	09.1949	-	-	Modem 672	[13[1].R&B Chart]

Nellie Lutcher

Nellie Rose Lutcher (ur. 15 października 1912r- zm. 8 czerwca 2007r) była amerykańską
wokalistką i pianistką R&B i jazzową, która zyskała popularność pod koniec lat 40-tych i na początku lat 50-tych XX wieku. Lutcher była najbardziej rozpoznawalna ze względu na swoją dykcję i przesadną wymowę, a jej inspiracją była m.in. Nina Simone. 

 Lutcher urodziła się w Lake Charles w Luizjanie jako najstarsza córka z piętnaściorga dzieci Isaaca i Suzie Lutcher. Była siostrą saksofonisty Joe Lutcher. Jej ojciec był basistą, a matka organistką kościelną. Uczęszczała na lekcje gry na fortepianie, a jej ojciec założył rodzinny zespół, w którym grała na fortepianie. W wieku 12 lat grała z Ma Rainey, gdy stały pianista Rainey zachorował i musiał zostać w poprzednim mieście. Szukając tymczasowego zastępstwa w Lake Charles, jeden z sąsiadów powiedział Raineyowi, że jest mała dziewczynka, która gra w kościele i mogłaby to zrobić.

  W wieku 15 lat Lutcher dołączyła do ojca w zespole Imperial Jazz Band Clarence'a Harta, a jako nastolatka na krótko wyszła za mąż za trębacza tego zespołu. W 1933 roku dołączyła do zespołu Southern Rhythm Boys, pisząc ich aranżacje i koncertując. W 1935 roku przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie wyszła za mąż za Leonela Lewisa i urodziła syna. Zaczęła grać na fortepianie swingowym, a także śpiewać w małych zespołach w całej okolicy i rozwijać własny styl, inspirowany Earlem Hinesem, Duke'iem Ellingtonem i przyjacielem Natem „Kingiem” Cole'em. Nie była szeroko znana aż do 1947 roku, kiedy dowiedziała się o konkursie talentów March of Dimes w Hollywood High School i wystąpiła w nim.Program był transmitowany w radiu, a jej występ przykuł uwagę Dave'a Dextera, skauta z Capitol Records.

  Podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol i nagrała kilka płyt, w tym „The One I Love (Belongs to Somebody Else)” i swój pierwszy przebój, pikantny „Hurry On Down”, który dotarł do 2. miejsca na liście przebojów R&B magazynu Billboard i sprzedał się w nakładzie miliona egzemplarzy na całym świecie. Po nim ukazał się równie udany utwór „He's A Real Gone Guy”, który również zajął 2. miejsce na liście R&B i dotarł do listy przebojów pop, gdzie osiągnął 15. miejsce. W 1948 roku miała serię kolejnych hitów na listach R&B, z których największym sukcesem był „Fine Brown Frame”, jej trzeci przebój R&B, który zajął 2. miejsce. Jej piosenki znalazły się na listach przebojów pop, jazz i R&B, a ona sama dużo koncertowała i zyskała popularność. 

Napisała wiele własnych piosenek i, w przeciwieństwie do wielu innych afroamerykańskich artystów tamtego okresu, zachowała do nich cenne prawa autorskie. W 1950 roku Lutcher zaśpiewała w duecie z Natem „Kingiem” Cole'em „For You My Love” i „Can I Come in for a Second”. W tym samym roku jej płyty zaczęły być wydawane w Wielkiej Brytanii i były aktywnie promowane przez radiowego DJ-a Jacka Jacksona. Była gwiazdą brytyjskiej trasy koncertowej, którą prowadził Jackson, odnosząc wielki sukces, a później powróciła tam, aby koncertować solo. Z orkiestrą po raz pierwszy Lutcher nagrała w 1951 roku „The Birth of the Blues” i „I Want to Be Near You”, ale straciła na popularności wśród kupujących płyty fanów i Capitol wycofał ją z wytwórni w następnym roku.

  Nagrywała później, z mniejszym powodzeniem, dla innych wytwórni, takich jak Okeh, Decca i Liberty, stopniowo ograniczając swój kalendarz koncertowy. W 1952 roku Lutcher została zaproszona do występu w pierwszym programie telewizyjnym z okazji „Szczęśliwego Nowego Roku”, jednak po zakończeniu śpiewania okazało się, że była na planie odcinka programu „This Is Your Life” i została w nim uhonorowana.

  Zmarła w Los Angeles w 2007 roku w wieku 94 lat. Była ciotką perkusisty jazzowego Darryla „Munyungo” Jacksona i piosenkarki Jacquelyn Levy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hurry On Down/The Lady's In Love With You	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1947	-	-	Capitol Americana 40002	[written by Nellie Lutcher][2[18].R&B Chart]
He's A Real Gone Guy/Let Me Love You Tonight	Nellie Lutcher And Her Rhythm	11.1947	-	15[1]	Capitol Americana 40017	[written by Nellie Lutcher][2[23].R&B Chart]
The Song Is Ended (But The Melody Lingers On)/Do You Or Don't You Love Me?	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1948	-	-	Capitol Americana 40063	[A:written by Irving Berlin][B:written by Nellie Lutcher][A:3[4].R&B Chart][B:9[2].R&B Chart]
Fine Brown Frame/The Pig-Latin Song	Nellie Lutcher And Her Rhythm	03.1948	-	-	Capitol 15032	[written by Guadalupe Cartiero, J. Mayo Williams][2[17].R&B Chart]
Come And Get It, Honey/He Sends Me	Nellie Lutcher And Her Rhythm	05.1948	-	-	Capitol 15064	[written by Richard Larkin][6[4].R&B Chart]
Cool Water/Lake Charles Boogie	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1948	-	-	Capitol 15148	[A:written by Bob Nolan][B:written by Nellie Lutcher][A:7[3].R&B Chart][B:13[1].R&B Chart]
Alexander's Ragtime Band	Nellie Lutcher And Her Rhythm	10.1948	-	-	Capitol 15 180	[written by Irving Berlin][13[1].R&B Chart]
Wish I Was In Walla Walla	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1949	-	-	Capitol 15 279	[written by Pease][13[1].R&B Chart]
For You My Love/Can I Come In For A Second	Nellie Lutcher And Nat "King" Cole	02.1950	-	-	Capitol 847	[written by Gayten][8[3].R&B Chart]

NKRU

 NKRU (skrót od Naughty Kreations R Unified) to żeński kwartet hip-hopowy/R&B z
początku lat 90-tych, w którego skład wchodziły Jennifer Dial, Scjuan O’Neal, Antonne Broussard i Kellie Weaver. Niewiele wiadomo na ich temat, ale podpisali kontrakt z wytwórnią Kyper Records, należącą do RCA Records. W 1993 roku wydali cover utworu Zappa z 1985 roku, „Computer Love”, który osiągnął 55. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 10 tygodni. 

Kolejny singiel, „Seis Nueve”, w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. NKRU planowali wydać swój debiutancki album „Freaky To You”, ale z nieznanych przyczyn nigdy go nie wydali. Po tym wydarzeniu NKRU popadło w zapomnienie. Nie wiadomo, czym obecnie zajmują się członkowie grupy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Computer Love	NKRU	10.1993	-	-	Kaper/RCA 62 675	[written by Eric "Quicksilver" Johnson, Tony Joseph,][produced by Eric "Quicksilver" Johnson, Tony Joseph][58[10].R&B Chart]

Jordy

Jordy (urodzony jako Jordy Lemoine 14 stycznia 1988 roku w Saint-Germain-en-Laye,
Yvelines, Francja) to francuski piosenkarz pop/dance z lat 90-tych. W wieku 4 lat został najmłodszym piosenkarzem w historii, którego singiel znalazł się na pierwszym miejscu list przebojów. Jego rodzicami są producent muzyczny Claude Lemoine i była piosenkarka i autorka tekstów, Patricia Clerget. Po tym, jak Claude próbował zaangażować Jordy'ego do telewizyjnych reklam pieluszek, w których dziecko powinno powtarzać „hard, hard to be wet”, Claude wpadł na pomysł wykorzystania muzyki tanecznej i prostego tekstu, aby stworzyć chwytliwą piosenkę. Utwór spotkał się z pozytywnym przyjęciem w dyskotekach, co przekonało go do wydania go jako singla komercyjnego. 

 Debiutancki singiel Jordy'ego, „Dur dur d’être bébé!” (lub „Ciężko być dzieckiem” po angielsku) został wydany we wrześniu 1992 roku. Do października piosenka znalazła się na szczycie francuskiej listy przebojów SNEP, co uczyniło go najmłodszym piosenkarzem, który kiedykolwiek osiągnął szczyt listy przebojów singli, zgodnie z Księgą Rekordów Guinnessa. Utwór znalazł się również na szczycie list przebojów w Belgii, Hiszpanii, Włoszech, Szwajcarii, Grecji, Hongkongu, Tajwanie, Korei, Indonezji, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Meksyku i Argentynie. Kiedy singiel został wydany w Stanach Zjednoczonych rok później, osiągnął 58. miejsce na liście Billboard Hot 100. 

W tym samym roku wydał swój debiutancki album „Pochette Surprise”, który osiągnął 7. miejsce na liście SNEP Albums Chart we Francji; w 1993 roku uzyskał certyfikat podwójnej platyny, sprzedając się w ponad 600 000 egzemplarzy. Drugi singel z albumu, „Alison”, utrzymywał się na szczycie list przebojów we Francji przez pięć tygodni; Jednak kolejny singiel, „Les Boules”, osiągnął 13. miejsce na francuskich listach przebojów. W 1994 roku Jordy wydał swój drugi album, „Potion Magique”, który zawierał głównie piosenki świąteczne. Nie wiadomo, jak i czy w ogóle album odniósł sukces, ale nie dorównał sukcesowi debiutanckiego albumu. Główny singiel z albumu, „It’s Christmas, C’est Noel” (który pojawił się w filmie „I kto to mówi” z 1993 roku), osiągnął 18. miejsce na francuskich listach przebojów; jednak kolejny singiel, „Love Love Dance”, nie znalazł się na listach przebojów. 

 Pojawiły się niepokojące oskarżenia, że ​​rodzice Jordy'ego wykorzystywali go do celów komercyjnych, co doprowadziło do zakazu emisji jego muzyki w radiu i telewizji dla jego własnego dobra. W 1995 roku, po wprowadzeniu zakazu, ukazał się jego trzeci album studyjny „Récréation”, który jednak nie odniósł żadnego sukcesu, podobnie jak singiel „Coolman”. W 1996 roku rodzice Jordy'ego otworzyli atrakcję turystyczną dla dzieci o nazwie La Ferme de Jordy (znaną również jako „Jordy’s Farm”), ale popadła ona w trudności finansowe i ostatecznie została zamknięta. Rodzice rozwiedli się, a Jordy uzyskał prawną emancypację. Do końca nastoletnich lat mieszkał na farmie niedaleko Caen, gdzie uczył się tańca i gry na perkusji. 

W 2005 roku Jordy wystąpił w popularnym francuskim reality show „La Ferme Des Célébrités” i opublikował własną książkę zatytułowaną „Je ne suis plus un bébé” („Nie jestem już dzieckiem”), w której oskarżył ojca o wydanie większości tantiem, które powinien otrzymać, gdy skończy 18 lat. W 2006 roku wydał nowy singiel „Je T’apprendrai”, który osiągnął 45. miejsce na francuskich listach przebojów. Był również członkiem zespołu Jordy and the Dixies. 

 W 2009 roku Jordy pozwał swoją byłą wytwórnię płytową, CBS Records, oskarżając ją o wykorzystywanie jego utworów bez płacenia mu praw autorskich i domagając się odszkodowania w wysokości 820 000 euro. W 2013 roku założył własną firmę producencką Dur Dur Productions. Według badań, Jordy mieszka w Wielkiej Brytanii z żoną i małym synkiem. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	US	Fra	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Bel	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Dur dur d'être bébé!	Jordy	09.1992	58[9]	1[30]		-	3[13]	3[13]	14[6]	-	Columbia 74 987 [US]	[written by Patricia Clerget,Alain Maratrat,Frédéric Taïeb][produced by Claude Lemoine]
Alison (C'est ma copine à moi)	Jordy	03.1993	-	1[19]		-	-	-	-	-	Versailles 658 938-6	[written by Claude Lemoine,Patricia Clerget,Alain Maratrat][produced by Claude Lemoine]
Les boules	Jordy	07.1993	-	13[8]		-	-	-	-	-	Versailles VER 659409-1	[written by Claude Lemoine,Patricia Clerget,Alain Maratrat]
It's Christmas, c'est Noël	Jordy	12.1993	-	18[6]		-	-	-	-	-	Versailles 659881-1	[written by Claude Lemoine,Alain Salvati]
Je t'apprendrai	Jordy	03.2006	-	45[8]		-	-	-	-	-	BRJ 3567982	[written by Matthew Marston,Robin Reeves,Ed Johnson][produced by Jean Fredenucci]

Paddingtons

 

Paddingtons to angielski zespół indie rockowy z Hull, założony w 2002 roku.
Między kwietniem 2005 a 9 listopada 2006 roku zagrali ponad 150 koncertów, między innymi w takich miejscach jak Trent Park Golf Club, The Square, Harlow; Jersey Live; Summercase; The Underground, Stoke-on-Trent; T in the Park oraz na festiwalach w Reading i Leeds.  Zespół Electronicore Enter Shikari z St. Albans, rodzinnego miasta Friendly Fires, nazwał piosenkę na ich cześć, „Paddington Frisk”. 

 W skład zespołu wchodzą Tom Atkin (wokalista), Stuee Bevan (gitarzysta) (pierwotnie Martin Hines), Josh Hubbard (gitarzysta) oraz bracia Lloyd (basista) i Grant Dobbs (perkusista). Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Poptones, założoną przez Alana McGee. Początkowo zdobyli sławę, koncertując w okolicach Hull, w takich miejscach jak Welly Club, The New Adelphi Club i pub Railway w Cottingham, stając się częścią ruchu nowojorskiego w połowie lat 2000. Ulubieni przez wokalistę Libertines, Pete'a Doherty'ego, w 2005 roku koncertowali z Babyshambles. Ich debiutancki album, „First Comes First”, został wyprodukowany przez Owena Morrisa, producenta albumu „Definition Maybe” zespołu Oasis.  

Choć ich debiutancki album odniósł jedynie umiarkowany sukces komercyjny, to jednak podniósł rangę zespołu na tyle, że wokalista Atkin znalazł się na liście „Cool List” magazynu NME w 2005 roku. W listopadzie 2006 roku wyruszyli w małą trasę koncertową po kraju, aby przetestować nowy materiał. Wystąpili u boku The Cribs w Birmingham Academy. The Paddingtons wystąpili również z Dirty Pretty Things w The Forum w maju, a także ponownie na festiwalu The Spice w Hackney Empire w lipcu 2007 roku. Podczas wakacji w Tajpej Carl Barat z Dirty Pretty Things złamał obojczyk, więc zwrócili się do Hubbarda o pomoc w grze na gitarze, podczas gdy Barat goił się z powodu kontuzji.W grudniu 2007 roku wystąpili u boku The Neat i The View w Hull City Hall w ramach kampanii Love Music Hate Racism. W tym samym miesiącu zagrali również darmowy koncert w Wigilię, zbierając pieniądze na remont toalet w The New Adelphi Club. Ich występy na żywo obejmowały covery utworu The Clash „Janie Jones” oraz „Molly's Lips” zespołu The Vaselines. 

Drugi album zespołu, „No Mundane Options”, ukazał się 3 listopada 2008 roku. Pierwszy singiel z albumu, „Stand Down”, został wydany przez wytwórnię Mama Bear Records 4 sierpnia 2008 roku. Zawierał on również singiel „What's The Point In Anything New”. W grudniu 2009 roku zespół ogłosił plany wydania nowej EP-ki „The Lady Boy Tapes”, która ukazała się w następnym roku. Zespół nawiązał współpracę z Adamem Greenem z The Moldy Peaches przy singlu „Lady Boy”, któremu towarzyszył niskobudżetowy teledysk przedstawiający różne atrakcje Hull, w tym Boothferry Park, Humber Bridge i The Deep, podczas gdy bracia Lloyd i Grant piją w ulubionym pubie The Paddington, Queens Hotel. 

Po pięcioletniej przerwie The Paddingtons spotkali się ponownie w 2014 r., aby zagrać na najważniejszym festiwalu w Hull, Humber Street Sesh Festival, a w 2018 r. powrócili, aby zagrać „cudownie chaotyczny” set, jak określił go Jimi Arundell w Gigwise.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
21/Some old girl	Paddingtons	10.2004	47[2]	-	Poptones MC 5093SCD	[written by The Paddingtons]
Panic Attack	Paddingtons	05.2005	25[3]	-	Poptones 9870603	[written by Atkin][produced by Owen Morris]
50 to a Pound	Paddingtons	07.2005	32[2]	-	Poptones 9872739	[written by The Paddingtons][produced by Owen Morris]
Sorry	Paddingtons	10.2005	41[2]	-	Poptones 9873961	[written by Tom Atkin, Josh Hubbard, Lloyd Dobbs, Grant Dobbs, Martin Hines][produced by Stephen Street]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
First Comes First	Paddingtons	11.2005	65[1]	-	Mercury 9873476	[produced by Owen Morris]

Pandamonium

 Zespół pop-psycho z hrabstwa Kent w Anglii, przemianowany w 1966 roku z The Pandas.
Na czele grupy stoi duet wokalistów i autorów tekstów Boba Pontona i Martina Curtisa. Wokaliści i gitarzyści Martin Curtis i Bob Poton rozpoczęli swoją profesjonalną karierę muzyczną w 1963 roku jako członkowie zespołu beatowego The Pandas. W 1966 roku rozszerzyli skład o Kenta Micka Glassa i perkusistę Steve'a Chapmana  (który później grał na perkusji w zespołach Ala Stewarta i Poco). Zmienili również nazwę, porzucając The Pandas na rzecz modniejszego Pandamonium. 

 Po podpisaniu kontraktu z CBS w 1966 roku zespół odniósł sukces w podziemiu dzięki coverowi „Season Of The Witch” Donovana Leitcha, który, co ciekawe, o kilka miesięcy poprzedzał wersję utworu folkowego piosenkarza, później znajdującą się na albumie Sunshine Superman. Po kultowym sukcesie „Season Of The Witch” ukazał się, uważany przez wielu za ich najlepszy singiel, „No Presents For Me”, utwór, który był czystym psychodelicznym beatem i zawierał niezwykle efektowną gitarę fuzz odwróconą. Kolejny singiel został wydany przez wytwórnię CBS (Chocolate Buster Dam/Fly With Me Forever), ale nieporozumienia z wytwórnią doprowadziły do ​​odejścia grupy i późniejszego rozwiązania.

Po rozwiązaniu Pandamonium w 1968 roku, Bob Ponton i Martin Curtis odrodzili się jako duet, nagrywając w 1969 roku album „Thoughts And Words” - folkowo-popowy album wydany przez Liberty, wyprodukowany przez Mike'a Batta.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Season Of The Witch/Today I'm Happy	Pandamonium	11.1966	-	-	CBS 202462	[written by Donovan][produced by Geoffrey Heath]
No Presents For Me/The Sun Shines From His Eyes	Pandamonium	04.1967	-	-	CBS 2664	[written by Ponton, Curtis][produced by Geoffrey Heath]
Chocolate Buster Dan/Fly With Me Forever	Pandamonium	05.1968	-	-	CBS 3451	[written by N. Evill][produced by A Palette Production]

JackBoys

JackBoys to amerykańska grupa rapowa złożona z artystów, którzy podpisali kontrakt z wytwórnią
płytową Cactus Jack Records założoną przez rapera Travisa Scotta. W jej skład wchodzą: sam Scott, Don Toliver, Sheck Wes, SoFaygo, Chase B, Wallie the Sensei i Luxury Tax 50. W 2019 roku wydali album kompilacyjny „JackBoys”, a w 2025 roku drugi, „JackBoys 2”. Oba albumy znalazły się na szczycie listy Billboard 200.

W marcu 2017 roku Scott ogłosił, że uruchomi własną wytwórnię pod nazwą Cactus Jack Records.W wywiadzie Scott powiedział: „Nie robię tego, żeby mieć kontrolę finansową nad moją muzyką. Przede wszystkim chcę pomagać innym artystom, promować nowe nazwiska, dawać im możliwości. Chcę zrobić dla nich to, co mnie spotkało, ale lepiej”. We wrześniu 2017 roku inny amerykański raper Smokepurpp podpisał kontrakt z wytwórnią, ale odszedł pod koniec 2019 roku.W lutym 2018 roku wytwórnia podpisała kontrakt z Sheckiem Wesem w ramach wspólnej umowy z Interscope Records i GOOD Music. W sierpniu z wytwórnią podpisał kontrakt Don Toliver.Po wydaniu trzeciego albumu studyjnego Scotta, Astroworld (2018), artyści Wes i Toliver zaczęli zdobywać popularność po tym, jak pojawili się na albumie. 

Singiel Wesa z czerwca 2017 roku, „Mo Bamba”, stał się viralem w 2018 roku, a singiel Toliver z maja 2019 roku, „No Idea”, stał się viralem na aplikacji TikTok w tym samym roku. Zarówno Wes, jak i Toliver pomogli Scottowi w programie Astroworld. Wes wystąpił u boku innego amerykańskiego rapera, Juice'a Wrlda, w utworze „No Bystanders”, a Toliver w utworze „Can't Say”.  29 listopada 2019 roku Scott udostępnił na swojej stronie internetowej gadżety JackBoys, w tym możliwość zamówienia cyfrowego albumu w przedsprzedaży za 10 dolarów.  24 grudnia Scott ogłosił na Twitterze, że album „JackBoys” ukaże się w ciągu tygodnia.

  Album ukazał się 27 grudnia 2019 roku i zawierał gościnne występy Rosalíi, Lil Baby'ego, Quavo, Offseta, Young Thuga i zmarłego Pop Smoke'a. Promowały go trzy single: „Had Enough” Dona Tolivera z udziałem Quavo i Offseta, remiks utworu Scotta „Highest in the Room” w wykonaniu Rosalíi i Lil Baby'ego oraz „Out West” Scotta z udziałem Young Thuga. W marcu 2025 roku Scott ogłosił drugi album kompilacyjny wytwórni, JackBoys 2.  Później, w kwietniu, wydał oficjalne gadżety i box sety, a także krótkometrażowy film muzyczny wyreżyserowany przez Harmony'ego Korine'a jako zwiastun albumu.  Tego samego dnia artysta z Zachodniego Wybrzeża, Wallie the Sensei, znany z utworu „Dodger Blue” z albumu Kendricka Lamara „GNX” z 2024 roku, został ogłoszony nowym nabytkiem wytwórni, a także jego udziałem w albumie.

  Album zawierał singiel „ILMB” Shecka Wesa i Scotta, a także potwierdzony utwór „Kick Out”, który prawdopodobnie znajdzie się na albumie.  13 lipca 2025 roku ukazał się album „JackBoys 2”, wspierany przez single poprzedzające album, „ILMB” Travisa Scotta i Shecka Wesa oraz „2000 Excursion” obu z Donem Toliverem. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gang Gang	JACKBOYS & Sheck Wes	01.2020	52[1]	48[2]	Cactus Jack/Epic/Grand Hustle USSM 11914990	[platinum-US][written by Caleb Toliver,Khadimou Fall,Jacques Webster,Lawrence Taylor,Ebony Oshunrinde,Ugur Tig][produced by WondaGurl ,Vou][22[2].R&B Chart]
Out West	JACKBOYS Featuring Young Thug	01.2020	-	38[22]	Cactus Jack/Epic	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Jacques Webster II,Jeffery Williams,Tyron Douglas,Jason Baker][produced by Buddah Bless,Jabz][15[22].R&B Chart]
What to Do?	JackBoys and Travis Scott featuring Don Toliver	01.2020	57[1]	56[2]	Cactus Jack/Epic/Grand Hustle USSM 11914985	[platinum-US][written by Jacques Webster,Caleb Toliver,Khadimou Fall,Mike Dean,James Cyr,Julius-Alexander Brown,Niv Kalisky,Sarah Schachner][produced by Dean,London Cyr,JeniusEarlyyellow,Schachner ][26[2].R&B Chart]
Gatti	JACKBOYS, Pop Smoke & Travis Scott	01.2020	59[2]	69[1]	Cactus Jack/Epic/Grand Hustle USSM 11915307	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Bashar Jackson, Jacques Webster II ,Andre Loblack, Peter Klapka, Abdul-aziz Manalla Yusuf][produced by 808Melo, Axl ][33[1].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
JackBoys	JackBoys and Travis Scott	05.2020	-	1	Cactus Jack 19439748411	[gold-UK][produced by 808Melo ,Axl, Buddah Bless ,Cash Passion, Earlyyellow, El Michels, Jabz ,Jenius, London Cyr, Mike Dean, Nik D, OZ, Sarah Schachner ,TM88, Vou, WondaGurl]
JackBoys 2	JackBoys and Travis Scott	07.2025	-	1[1][10]	Cactus Jack 1018093230	[produced by 206Derek, AA, Ace G, AJ Williams, Anthony Kilhoffer, ARPXX ,Bbykobe, Berg, BlakeSale, Rick Brown, Bugz Ronin, CameOne, Cardo, Luke Crowder, Dilip, Dirty Dave, DJ Moon ,Elkan ,F1lthy, Frankie Bash, Glasear, Lvusm ,Johnny Juliano, Kesh ,Mcevoy ,Metro Boomin ,Sean Momberger, Otxhello ,Oz ,Prodluke, Prodkavin, Southside, Jahaan Sweet, Tay Keith, T-Minus, TM88, Tony G2 ,Vegyn]

Bob Hilliard

 Bob Hilliard (ur. jako Hilliard Goldsmith; ur. 28 stycznia 1918r -zm. 1 lutego 1971r) był
amerykańskim tekściarzem. Napisał słowa do piosenek: "Alice in Wonderland", "In the Wee Small Hours of the Morning", „Any Day Now”, „Dear Hearts and Gentle People”, "Our Day Will Come", „My Little Corner of the World”, „Tower of Strength” i "Seven Little Girls (Sitting in the Back Seat)". 

 Po ukończeniu szkoły średniej Hilliard rozpoczął pracę jako tekściarz w Tin Pan Alley. W wieku 28 lat odniósł swój pierwszy sukces sztuką „The Coffee Song”. W czasie swojej kariery na Broadwayu Hilliard skomponował udane ścieżki dźwiękowe do spektakli „Angel in the Wings” (1947) i „Hazel Flagg” (1953). Pracował również jako autor tekstów do muzyki filmowej do filmu „Alicja w Krainie Czarów” (1951). W tym czasie skomponował słowa do piosenki przewodniej, a także do „I'm Late” i niewykorzystanej piosenki Kota z Cheshire „I'm Odd”. W komedii „Living It Up” z 1954 roku znalazły się jego utwory „Money Burns a Hole in My Pocket” i „That's What I Like”. 

 Hilliard odniósł później sukces jako współkompozytor klasycznego utworu lat 60-tych „Our Day Will Come”. Utwór ten był hitem numer 1 na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA w 1963 roku, wyprodukowanym przez Ruby & the Romantics. W 1968 roku współtworzył również z Robertem Merseyem utwór „You Make Me Think About You”, którego instrumentalna wersja znalazła się w ostatnim filmie Doris Day, „With Six You Get Eggroll”, ale Doris Day nie zaśpiewała wersji wokalnej. Tę wersję śpiewał Johnny Mathis.Singiel Mathisa (zaaranżowany i dyrygowany przez Mersey'a) został wydany przez Columbia Records. Singiel osiągnął 35. miejsce na liście przebojów Easy Listening Chart magazynu Billboard.

  Hilliard przez dekady współpracował jako autor tekstów i kompozytor z wieloma innymi kompozytorami i autorami tekstów, w tym z Burtem Bacharachem, Carlem Sigmanem, Jule Styne, Mortem Garsonem, Sammym Myselsem, Dickiem Sanfordem (z domu Richard Young Sandford; 1896–1981), Miltonem DeLuggiem, Philipem Springerem, Lee Pockrissem i Sammym Fainem.

  Hilliard poślubił aktorkę Jacqueline Dalya w 1949 roku.Zmarł na zawał serca w swoim domu w Hollywood 1 lutego 1971 roku w wieku 53 lat.

 Nagrody i wyróżnienia Hilliard został pośmiertnie wpisany do Galerii Sław Autorów Piosenek w 1983 roku.

Kompozycje Boba Hilliarda na listach przebojów [with Walter Bishop] 11/1945 Surprise Party Johnny Mercer 16.US [with Dick Sanford & Sammy Mysels] 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Ray McKinley and His Orchestra 10.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Swing and Sway with Sammy Kaye 8.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Tony Pastor and His Orchestra 8.US [with Carl Sigman] 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Louis Prima 8.US 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Jack Smith 9.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Ray McKinley and His Orchestra 8.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Danny Kaye and the Andrews Sisters 3.US 01/1948 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Woody Herman and His Orchestra 15.US 02/1949 Careless Hands Swing and Sway with Sammy Kaye 3.US 03/1949 Careless Hands Mel Tormé 1.US 05/1949 Careless Hands Bing Crosby 12.US 05/1949 Careless Hands Bob and Jeanne 21.US 11/1967 Careless Hands Des O'Connor 6.UK [with Steve Nelson ] 05/1948 Bouquet of Roses Eddy Arnold 13.US 03/1949 Bouquet of Roses Dick Haymes 22.US [with Sammy Mysels] 11/1948 A Strawberry Moon (In a Blueberry Sky) Blue Barron and His Orchestra 20.US [with Sammy Fain] 11/1949 Dear Hearts and Gentle People Dinah Shore 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Bing Crosby 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Gordon MacRae 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Ralph Flanagan and His Orchestra 24.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Benny Strong and His Orchestra 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Dennis Day 14.US 11/1962 Dear Hearts and Gentle People The Springfields 95.US [with David Mann] 03/1950 Dearie Ethel Merman 12.US 03/1950 Dearie Jo Stafford and Gordon MacRae 10.US 03/1950 Dearie Lisa Kirk & Fran Warren 22.US 03/1950 Dearie Guy Lombardo and His Royal Canadians 5.US 02/1953 Downhearted Eddie Fisher 5.US/3.UK 02/1954 Somebody Bad Stole De Wedding Bell Eartha Kitt 16.US 03/1954 Somebody Bad Stole De Wedding (Who's Got De Ding Dong) Georgia Gibbs 18.US 07/1955 I'm in Favour of Friendship The Five Smith Brothers 20.UK 07/1958 The Only Man on the Island Tommy Steele 16.UK 08/1958 The Only Man on the Island Vic Damone 24.UK [with Milton DeLugg] 06/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Doris Day 7.US 07/1951 Shanghai Bob Crosby and His Orchestra 22.US 08/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Billy Williams 20.US 01/1952 Be My Life's Companion The Mills Brothers 7.US 02/1952 Be My Life's Companion Rosemary Clooney 18.US 03/1957 Poor Man's Roses (Ora Rich Man's Gold) Patti Page 14.US 10/1957 Call Rosie on the Phone Guy Mitchell 17.UU [with Jule Styne] 03/1953 How Do You Speak to an Angel? Eddie Fisher 14.US 07/1954 Money Burns a Hole in My Pocket Dean Martin 23.US/15.UK 10/1954 That's What I Like Don, Dick & Jimmy 14.US 01/1963 How Do You Talk to an Angel Etta James 109.US [solo] 02/1956 I've Changed My Mind a Thousand Times Kay Starr 73.US 08/1956 From the Candy Store on the Corner to the Chapel on the Hill Tony Bennett 11.US 09/1956 In the Middle of the House Rusty Draper 20.US 09/1956 In the Middle of the House Vaughn Monroe 11.US 11/1956 In the Middle of the House Alma Cogan 20.UK 11/1956 In the Middle of the House Jimmy Parkinson 20.UK 12/1956 In the Middle of the House The Johnston Brothers 27.UK [with Cy Coleman] 11/1956 The Autumn Waltz Tony Bennett 18.US [with Phil Springer] 07/1956 President on the Dollar Mitch Miller 88.US 12/1956 Moonlight Gambler Frankie Laine 3.US/13.UK 12/1956 Dancing Chandelier Sylvia Syms 68.US [with Mort Garson] 11/1957 Gotta Have Something in the Bank Frank Frankie Vaughan & the Kaye Sisters 8.UK 05/1958 Jacqueline Bobby Helms 63.US/20.UK 02/1963 Our Day Will Come Ruby & The Romantics 1.US/38.UK 05/1963 My Summer Love Ruby & The Romantics 16.US 10/1963 Young Wings Can Fly (Higher Than You Know) Ruby & The Romantics 47.US 07/1964 Baby Come Home Ruby & The Romantics 75.US 08/1964 Ringo for President The Young World Singers 132.US 10/1975 Our Day Will Come Frankie Valli 11.US/51.UK 12/2011 Our Day Will Come Amy Winehouse 29.UK [with Robert Allen] 05/1959 Love Me in the Daytime Doris Day 100.US [with Lee Pockriss] 09/1959 Seven Little Girls (Sittin' in the Back Seat) Paul Evans 9.US/25.UK 11/1959 Seven Little Girls Sitting in the Back Seat The Avons 3.UK 07/1960 In My Little Corner of the World Anita Bryant 10.US/48.UK 08/1960 A Kookie Little Paradise The Tree Swingers 73.US 08/1960 A Kookie Little Paradise Jo Ann Campbell 61.US 09/1960 Kookie Little Paradise Frankie Vaughan 31.UK 06/1974 In My Little Corner of the World Marie Osmond 102.US/55.UK 11/1990 Seven Little Girls Sitting on the Back Seat Bombalurina 18.UK [with Backrack] 12/1960 Take Me To Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Buddy Clinton 115.US [with Burt Bacharach] 12/1960 Take Me to Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Clint Ballard Jr. 115.US 06/1961 Please Stay The Drifters 14.US 10/1961 Tower of Strength Gene McDaniels 5.US 11/1961 Tower of Strength Frankie Vaughan 1.UK 11/1961 You're Following Me Perry Como 92.US 12/1961 You Don't Have to Be a Tower of Strength Gloria Lynne 100.US 04/1962 Any Day Now (My Wild Beautiful Bird) Chuck Jackson 23.US 09/1962 Don't You Believe It Andy Williams 39.US 10/1962 Keep Away from Other Girls Helen Shapiro 40.UK 04/1966 Please Stay The Cryan' Shames 26.UK 05/1968 Please Stay The Dave Clark Five 115.US 04/1969 Any Day Now Percy Sledge 86.US 05/1982 Any Day Now Ronnie Milsap 14.US 07/2001 Please Stay Mekon 91.UK [with Dick Miles] 11/1961 The Coffee Song Frank Sinatra 39.UK [with Paul Hampton] 04/1964 Angry at the Big Oak Tree Frank Ifield 25.UK [with Nico Carstens & Anton DeWaal] 10/1982 Zambesi The Piranhas 17.UK

Cryin' Shames

The Cryin' Shames to angielski zespół freakbeat z połowy lat 60-tych,
którego producentem był Joe Meek.W 1966 roku wydali jeden przebój w Wielkiej Brytanii - cover utworu „Please Stay” zespołu The Drifters z 1961 roku, napisany przez Burta Bacharacha i Boba Hilliarda.

  Sekstet początkowo zmienił nazwę z The Bumblies, zespołu założonego przez George'a Robinsona w 1963 roku w Liverpoolu, a jego menedżerem został Norman Eastwood. Nazwa Bumblies pochodzi od programu telewizyjnego z udziałem Michaela Bentine'a. W skład zespołu Bumblies wchodzili Charlie Crane (wokal), Joey Kneen (wokal), John Bennett (gitara), Phil Roberts (klawisze), George Robinson (gitara basowa) i Charlie Gallagher (perkusja). Roberts i Kneen pochodzili z zespołu The Calderstones, w którym grał również Tom Evans (Badfinger). Po nagraniu pierwszego singla, Bennett z The Bumblies został zastąpiony na początku grudnia 1965 roku przez 16-letniego wówczas Ritchiego Routledge'a z The Aztecs, który był półprofesjonalnym muzykiem pracującym jako młodszy reporter w Music Echo, gazecie muzycznej należącej do Briana Epsteina. 

 Zespół zmienił nazwę na The Cryin' Shames i rozpoczął działalność pod nowym szyldem tuż przed Bożym Narodzeniem 1965 roku. Pierwszy singiel The Cryin' Shames, „Please Stay”, został wydany w wytwórni Decca 18 lutego 1966 roku. Miał być ostatnim przebojem Joe Meeka na listach przebojów, zanim popełnił samobójstwo w 1967 roku. „Please Stay” był niewielkim przebojem, osiągając 26. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a Epstein zwrócił się do zespołu z propozycją objęcia stanowiska managera, ale zespół odmówił. Zespół spotkał się z Epsteinem w hotelu Adelphi w Liverpoolu i odrzucił jego ofertę.

  Skład zespołu zmienił się w maju 1966 roku, kiedy Robinson odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął Derek Cleary na basie, który zagrał na ich drugim singlu „Nobody Waved Goodbye”, który ukazał się w następnym miesiącu. Robinson kontynuował karierę muzyczną z Katie Peacock, multiinstrumentalistką, występując w kabaretach jako Class Of 59. Crane i Routledge opuścili The Cryin' Shames i założyli nowy zespół o nowej nazwie. W składzie Charlie [Paul] Crane, Ritchie Routledge (obaj wokaliści), Brian Norris (gitara basowa), Mike Espie (gitara), Pete Byrne (organy) i Paul Commerford (perkusja) nagrali jeszcze jeden singiel z Meekiem, „September in the Rain” / „Come On Back”, który ukazał się 1 września 1966 roku. Został wydany pod nową nazwą Paul and Ritchie and The Crying Shames.

  Routledge później prowadził Blackwater Park, angielsko-niemiecki zespół na początku lat 70-tych, i był członkiem Grimms. Pracował również jako wokalista sesyjny w zespole The Scaffold i pojawił się na nagraniu utworu „Liverpool Lou” z 1974 roku (numer 7 na brytyjskiej liście przebojów, wyprodukowany przez Paula McCartneya). Crane został później wokalistą Gary Walker and The Rain. Routledge zmarł 8 października 2023 roku w Nashville w stanie Tennessee w wieku 73 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Please Stay/What's News Pussycat	Cryin' Shames	04.1966	26[7]	-	Decca F 12340	[written by Bob Hilliard,Burt Bacharach][produced by Meeksville Sound]