Carly Pearce

Carly Pearce to piosenkarka i autorka tekstów, która łączy w swojej twórczości
elementy popu i country, wyróżniając się talentem do tworzenia szczerych, pełnych emocji utworów. Zanim osiągnęła komercyjny sukces dzięki debiutanckiemu albumowi *Every Little Thing* (2017) - zawierającemu pokryty platyną singiel o tym samym tytule -była już doświadczoną artystką estradową. Pearce wprowadziła autentyczne, przystępne brzmienie do dopracowanej produkcji, co zyskało uznanie zarówno wśród fanów nurtu pop-country, jak i słuchaczy preferujących bardziej tradycyjne brzmienia. Do momentu wydania w 2021 roku osobistego, refleksyjnego albumu *29: Written in Stone* - będącego dla niej formą emocjonalnego oczyszczenia - miała już na koncie dwa krążki, które dotarły do ​​pierwszej dziesiątki list przebojów muzyki country. Brzmienie płyty inspirowane było muzyką country lat 90-tych, tworzoną przez takie artystki jak Patty Loveless czy Lee Ann Womack; to połączenie stylów zaowocowało utworem „Never Wanted to Be That Girl” - nagranym w duecie z Ashley McBryde - który w 2022 roku zdobył szczyt listy Billboard Country Airplay i przyniósł Pearce pierwszą nagrodę Grammy. 

Sukces ten uczciła, sięgając do swoich korzeni country na albumie *Hummingbird* (2024), na którym znalazł się m.in. duet z Chrisem Stapletonem zatytułowany „We Don't Fight Anymore”. Kolejny duet - „If I Don't Leave I'm Gonna Stay” z udziałem Rileya Greena - zapowiadał wydany w 2026 roku piąty album studyjny artystki, zatytułowany *Honest Woman*. 

 Pearce urodziła się 24 kwietnia 1990 roku w Taylor Mill w stanie Kentucky. Muzyką zajęła się już w młodym wieku, a jako jedenastolatka koncertowała z zespołem bluegrassowym. W wieku 16 lat porzuciła szkołę i przeprowadziła się do Tennessee; tam regularnie występowała w parku rozrywki Dollywood, dając sześć koncertów dziennie przez pięć dni w tygodniu. Pojawiła się również na kilku składankach bluegrassowych wydawanych przez budżetowe wytwórnie, w tym na albumie z akustycznymi utworami świątecznymi. Mając 19 lat, była gotowa skupić się na wykonywaniu własnego materiału, więc przeniosła się do Nashville, gdzie zaczęła zdobywać uznanie jako autorka piosenek. W 2012 roku Pearce podpisała z wytwórnią Sony kontrakty obejmujące rozwój kariery artystycznej oraz prawa autorskie (publishing). Choć ostatecznie nic z tego nie wyszło, doświadczenie to sprawiło, że jeszcze bardziej niż kiedykolwiek skupiła się na karierze, nawet gdy musiała imać się dorywczych zajęć, by wiązać koniec z końcem. 

 Los zaczął jej sprzyjać w 2016 roku. Po nagraniu duetu „Wasn't That Drunk” z Joshem Abbottem, ten niezależny singiel odniósł sukces, docierając do 36. miejsca na liście Country Airplay. Gdy utwór „Wasn't That Drunk” zyskiwał popularność w stacjach radiowych, Pearce poznała producenta o pseudonimie Busbee i wspólnie zaczęli pracować nad materiałem. Jedna z ich piosenek, „Every Little Thing”, zyskała pod koniec 2016 roku wsparcie w radiu satelitarnym i przypadła słuchaczom do gustu. Utwór spodobał się wpływowej wytwórni Big Machine z Nashville, która doceniła talent wokalny Pearce oraz jej dotychczasowy dorobek kompozytorski. Wytwórnia podpisała z nią kontrakt i na początku 2017 roku ponownie wydała „Every Little Thing”. 

 W październiku tego samego roku artystka wydała swój debiutancki album (wyprodukowany przez Busbee), zatytułowany również *Every Little Thing*, który dotarł do czwartego miejsca na liście Billboard Top Country Albums. W 2018 roku ukazał się samodzielny singiel „Closer to You”, a w październiku 2019 roku - „I Hope You're Happy Now”, duet z Lee Brice’em, który trafił do pierwszej piątki list przebojów muzyki country. Drugi album artystki, zatytułowany *Carly Pearce*, był ostatnią płytą, nad którą Busbee pracował przed swoją śmiercią pod koniec 2019 roku. Album został wydany przez Big Machine w lutym 2020 roku i zajął szóste miejsce na liście Top Country 

  Czerpiąc inspirację brzmieniową z instrumentarium country lat 90-tych, Pearce nawiązała współpracę z producentami Shane’em McAnallym, Joshem Osborne’em i Jimmym Robbinsem przy tworzeniu inspirowanej rozwodem minipłyty (EP) zatytułowanej *29*. Ukazała się ona nakładem Big Machine w lutym 2021 roku, a promował ją singiel „Next Girl”. We wrześniu tego samego roku Pearce zaprezentowała pełnowymiarowy album *29: Written in Stone*, zawierający wszystkie siedem utworów z EP-ki *29* oraz osiem nowych piosenek, w tym singiel „Dear Miss Loretta”. Album ten stał się jej trzecim z rzędu wydawnictwem, które trafiło do pierwszej dziesiątki listy przebojów muzyki country. Utwór „Never Wanted to Be That Girl” - duet z Ashley McBryde, pochodzący z płyty *29: Written in Stone* - w maju 2022 roku dotarł na szczyt notowania Billboard Country Airplay; piosenka ta przyniosła artystkom nagrodę Grammy w 2023 roku w kategorii najlepszy występ duetu lub grupy w stylu country. W dalszej części tego samego roku utwór „What He Didn't Do” wspiął się na siódme miejsce listy Country Airplay.  

W marcu artystka wydała towarzyszący album koncertowy *29: Written in Stone (Live from Music City)*. Pod koniec 2023 roku Pearce zapowiedziała kolejny album, wypuszczając duet z Chrisem Stapletonem zatytułowany „We Don't Fight Anymore”, który trafił do pierwszej dwudziestki listy Country Songs. Utwór ten znalazł się na płycie *Hummingbird*, wydanej w czerwcu 2024 roku; przy jej produkcji Pearce współpracowała ze swoimi wieloletnimi partnerami artystycznymi: Shane’em McAnallym i Joshem Osborne’em. Album dotarł do 31. miejsca listy Top Country Albums. W tym samym roku ukazała się wersja deluxe płyty *Hummingbird*, wzbogacona o utwory „If Looks Could Kill”, „Heart First” oraz „No Rain”. 

Również w 2024 roku artystka nagrała z Michaelem Bublé świąteczny singiel „Maybe This Christmas”. Wydany w listopadzie 2025 roku utwór „Dream Come True” zapoczątkował kolejny etap twórczości Pearce i dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów country. W marcu następnego roku dołączył do niego utwór „If I Don't Leave I'm Gonna Stay” - duet z Rileyem Greenem. 

Jej piąty album, *Honest Woman* (wydany w sierpniu 2026 roku), zawierający również duety z Danem Tyminskim i Molly Tuttle, był pierwszym wydawnictwem opublikowanym w ramach wspólnej umowy z BBR Music Group i BMG Rights Management. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wasn't That Drunk	Josh Abbott Band With Carly Pearce	05.2016	-	-	Pretty Damn Tough	[46[14].Country Chart]
Every Little Thing	Carly Pearce	08.2017	-	50[17]	Big Machine	[platinum-US][written by Carly Pearce,Emily Shackelton,busbee][produced by busbee][5[30].Country Chart]
Hide the Wine	Carly Pearce	09.2018	-	107[7]	Big Machine	[gold-US][written by Ashley Gorley,Luke Laird,Hillary Lindsey][produced by busbee][21[33].Country Chart]
Closer to You	Carly Pearce	02.2019	-	-	Big Machine	[gold-US][written by Hillary Lindsey,Gordie Sampson,Troy Verges][produced by busbee][33[26].Country Chart]
I Hope You're Happy Now	Carly Pearce and Lee Brice	01.2020	-	27[25]	Big Machine	[3x-platinum-US][written by Carly Pearce,Luke Combs,Randy Montana,Jonathan Singleton][produced by busbee][5[37].Country Chart]
Next Girl	Carly Pearce	07.2021	-	86[4]	Big Machine	[platinum-US][written by Shane McAnally,Josh Osborne,Carly Pearce][produced by Shane McAnally,Josh Osborne][23[35].Country Chart]
Never Wanted to Be That Girl	Carly Pearce & Ashley McBryde	01.2022	-	63[20]	Big Machine	[platinum-US][written by Shane McAnally,Ashley McBryde,Carly Pearce][produced by Shane McAnally,Josh Osborne,Jimmy Robbins][13[33].Country Chart]
What He Didn't Do	Carly Pearce	10.2022	-	37[17]	Big Machine	[2x-platinum-US][written by Carly Pearce,Ashley Gorley,Emily Shackelton][produced by Shane McAnally,Josh Osborne][11[43].Country Chart]
We Don't Fight Anymore	Carly Pearce Featuring Chris Stapleton	11.2023	-	67[12]	Big Machine	[platinum-US][written by Pete Good, Shane McAnally, Carly Pearce][produced by Shane McAnally, Josh Osborne, Carly Pearce][19[45].Country Chart]
Maybe This Christmas	Michael Buble & Carly Pearce	01.2025	-	106[1]	Reprise	[22[3].Country Chart]
If I Don't Leave I'm Gonna Stay	Carly Pearce & Riley Green	04.2026	-	117[1]	Stoney Creek	[written by Devin Dawson, Seth Ennis ,Jordan Minton, Jordan Reynolds][produced by Carly Pearce ,Ben West][5[30].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Little Thing	Carly Pearce	11.2017	-	32[2]	Big Machine 100	[produced by busbee]
Carly Pearce	Carly Pearce	02.2020	-	73[5]	Big Machine 200	[produced by busbee]
29: Written in Stone	Carly Pearce	03.2021	-	83[2]	Big Machine 300	[produced by Shane McAnally,Josh Osborne,Tony Brown,Jimmy Robbins]
Hummingbird	Carly Pearce	06.2024	-	158[1]	Big Machine 00843930108169	[produced by Shane McAnally, Josh Osborne, Carly Pearce]

Dee C. Lee

Diane Catherine Sealy (ur. 6 czerwca 1961r), znana jako Dee C. Lee lub Dee C Lee,
to brytyjska wokalistka. Urodziła się w rodzinie pochodzącej z Saint Lucia i dorastała w południowo-zachodnim Londynie. Na początku kariery, w latach 1981–1983, była członkinią brytyjskiego zespołu Central Line, występując pod pseudonimami Dee Sealy (1981) oraz Dee C. Lee (1983). Śpiewała w chórkach grupy Wham!, a w 1984 roku wydała swój pierwszy solowy singiel „Selina Wow Wow”. W tym samym roku rozpoczęła współpracę z zespołem The Style Council, kontynuując jednocześnie karierę solową. 

 W latach 1981–1983 Lee należała do funkowo-soulowego zespołu Central Line, występując najpierw jako Dee Sealy, a następnie pod swoim obecnym pseudonimem scenicznym - Dee C. Lee. Na początku lat 80-tych była chórzystką w popowym zespole Wham! i wystąpiła w teledyskach do utworów: „Wham Rap! (Enjoy What You Do)”, „Young Guns (Go for It)” oraz „Club Tropicana”. Po odejściu z Wham! Lee wydała w 1984 roku swój pierwszy solowy singiel „Selina Wow Wow”. W 1984 roku nawiązała współpracę z grupą The Style Council i wzięła udział w nagrywaniu ich debiutanckiego albumu studyjnego *Café Bleu* (wydanego w Ameryce Północnej pod tytułem *My Ever Changing Moods*); wcześniej, w połowie 1983 roku, nagrała już partie wokalne do utworu „Money Go Round”. Głos Lee można usłyszeć w utworach: „Headstart for Happiness”, „It Didn't Matter”, „The Lodgers”, „Walls Come Tumbling Down” oraz „Shout to the Top”.

  W tym okresie Lee nagrywała również materiał solowy, jednak single „Yippee Yi Yay!” oraz „Don't Do It Baby” nie trafiły na listy przebojów. W 1985 roku Lee wystąpiła gościnnie w nagranej przez grupę Masquerade wersji utworu „Set It Off”. W tym samym roku, po wydaniu drugiego albumu grupy Style Council zatytułowanego *Our Favourite Shop* oraz krótkiej współpracy z zespołem Animal Nightlife, Lee wydała kolejny solowy singiel - napisaną przez siebie balladę „See the Day”. Utwór ten stał się przebojem, docierając w grudniu 1985 roku do 3. miejsca brytyjskiej listy przebojów; sprzedał się w nakładzie ćwierć miliona egzemplarzy w samej Wielkiej Brytanii, zapewniając artystce srebrną płytę. Dwadzieścia lat później własną wersję tego utworu nagrał zespół Girls Aloud; w grudniu 2005 roku dotarła ona do 9. miejsca brytyjskiego zestawienia singli. 

Kolejne single Lee - cover piosenki Judie Tzuke „Come Hell or Waters High” oraz „Hold On” - nie zdołały jednak wejść do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów. Wszystkie te utwory znalazły się na jej albumie *Shrine* z 1986 roku. Przez resztę lat 80-tych Lee kontynuowała współpracę z grupą Style Council, biorąc udział w nagrywaniu albumów *The Cost of Loving* (1987) oraz *Confessions of a Pop Group* (1988). Współpracowała z zespołem również przy płycie *Modernism: A New Decade* (1989), jednak materiał ten został odrzucony przez wytwórnię Polydor i ukazał się dopiero niemal dekadę później, wchodząc w skład zestawu *The Complete Adventures of The Style Council*. W latach 1989–1991 Lee nawiązała współpracę z Robertem Howardem z zespołu Blow Monkeys, tworząc duet Slam Slam. Odnieśli oni kilka mniejszych sukcesów na brytyjskiej scenie klubowej dzięki utworom takim jak „Move (Dance All Night)” czy „Free Your Feelings” (ten drugi wyprodukowała grupa Young Disciples). W 1993 roku Lee współpracowała z Guru - liderem formacji Gang Starr - przy singlu „No Time to Play”, pochodzącym z jego solowego projektu *Jazzmatazz*; w nagraniu udział wziął również gitarzysta Ronny Jordan. Utwór dotarł do 25. miejsca brytyjskiej listy przebojów w listopadzie 1993 roku.  

W późniejszym okresie lat 90-tych Lee wydała dwa kolejne albumy solowe: *Things Will Be Sweeter* (1994) oraz *Smiles* (1998). W 2006 roku Lee zagrała niewielką rolę gwiazdy muzyki pop w filmie *Rabbit Fever*. We wrześniu 2007 roku wykonała swój przebój „See the Day” w programie *Loose Women* na antenie ITV1. W tym samym miesiącu wystąpiła również na imprezie charytatywnej poświęconej walce z przemocą domową. Lee wcieliła się także w postać Preaching Nut-Nut w krótkometrażowym filmie z 2008 roku pt. *The Town That Boars Me*. Obraz ten opowiada historię „Świńskiego Chłopca” (Pig Boy), stworzonego przez samotnego miejscowego rzeźnika. Wygnany z miasta bohater powraca po zmroku, by dręczyć miejscowe kobiety i zaspokajać swój nienasycony fetysz na punkcie butów na wysokim obcasie. Premiera filmu odbyła się w Londynie 28 sierpnia 2008 roku.

  31 maja 2009 roku Lee dołączyła do byłych muzyków grupy Level 42 - Mike’a Lindupa i Phila Goulda - by wziąć udział w koncercie powrotnym formacji Favoured Nations w londyńskim klubie Ginglik w dzielnicy Shepherd’s Bush. W październiku tego samego roku wystąpiła w klubie Dingwalls w Camden Town. W 2010 roku kontynuowała sporadyczne występy w londyńskich lokalach, a w marcu 2011 roku zagrała koncert w Chelsea. W styczniu 2018 roku zamieściła na swojej stronie internetowej noworoczną wiadomość, w której wyraziła smutek z powodu śmierci George’a Michaela- jej dawnego kolegi z zespołu Wham! - oraz poinformowała o współpracy z klawiszowcem i kompozytorem Ardenem Hartem, wyrażając nadzieję na nagranie nowego materiału i powrót do koncertowania.

  W latach 1987–1998 Lee była żoną Paula Wellera, z którym wspólnie występowała w zespole Style Council. Para doczekała się dwojga dzieci: Nathaniela i Leah. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Selina Wow Wow/Hey What Do You Say	Dee C. Lee	03.1984	88[3]	-	CBS A 4192	[written by Dee C. Lee][produced by Roy Carter]
See The Day/The Paris Match	Dee C. Lee	11.1985	3[13]	-	CBS A 6570	[written by Dee C. Lee][produced by Brian Robson]
Come Hell Or Waters High/I Don't Mess	Dee C. Lee	03.1986	46[5]	-	CBS A 6869	[written by Paul Muggleton][produced by Brian Robson]

Garry Lee and Showdown

Garry Lee and the Showdown to kanadyjski zespół country z Medicine Hat
w prowincji Alberta, założony pod koniec lat 70-tych XX wieku. Grupa zasłynęła przede wszystkim dzięki wydanemu w 1980 roku humorystycznemu przebojowi „The Rodeo Song” - odważnemu utworowi z wulgarnym tekstem, który zyskał status kultowego w obiegu alternatywnym i przyczynił się do sprzedaży ponad 200 000 egzemplarzy debiutanckiego albumu zespołu. Początkowo zespół funkcjonował jako nieformalna grupa muzyczna na wsi w okolicach Armpit w Albercie, gdzie założyciel Garry Lee Berthold (śpiew i skrzypce) grywał z przyjacielem Charlesem Holleyem (gitara i śpiew) w wiejskim otoczeniu; później muzycy przenieśli się do Medicine Hat, poszerzyli skład o Kelly’ego LaRocque’a (banjo, gitara i harmonijka ustna) oraz perkusistę Paula McLellana i zaczęli występować w lokalnych lokalach.

 

  Ich debiutancki album *Welcome to the Rodeo*, wydany niezależnie w 1980 roku nakładem wytwórni Damon Records, zawierał utwór „The Rodeo Song” - napisany przez muzyka Gaye’a Delorme’a w 1979 roku i nagrany po tym, jak członkowie zespołu usłyszeli go na żywo - a także inne piosenki łączące humor typowy dla regionu prerii z brzmieniem country. Pikantna treść utworu, obfitująca w liczne wulgaryzmy, wywołała kontrowersje i doprowadziła do zakazów emisji w niektórych miejscach (np. w Saskatchewan), jednak jednocześnie napędziła jego popularność dzięki radiowym audycjom, takim jak *The Dr. Demento Show*; zaowocowało to nominacją do nagrody Juno w 1982 roku w kategorii „Country Group of the Year” oraz koncertami w roli gwiazdy wieczoru w dużych obiektach.Mimo sukcesu, wewnętrzne spory finansowe i procesy sądowe dotyczące tantiem za utwór doprowadziły do ​​rozwiązania zespołu na początku lat 80-tych; późniejsze wykorzystanie piosenki w filmie Stephena Kinga *Lunatycy* (1992) podsyciło spory o prawa autorskie, choć członkowie grupy okazjonalnie wracali do wspólnego grania podczas lokalnych występów i przy późniejszych projektach, takich jak album *New Frontiers in Country Music* z 1990 roku.

 

  Utwór „The Rodeo Song” wciąż cieszy się niesłabnącą popularnością - od 1991 roku sprzedano ponad 111 000 egzemplarzy w USA, a piosenka pojawiała się w mediach na całym świecie, co ugruntowało status zespołu jako wykonawcy jednego wielkiego przeboju  w kanadyjskim nurcie humorystycznej muzyki country.  

 

Zespół Garry Lee and the Showdown narodził się pod koniec lat 70-tych jako nieformalna grupa muzyczna w wiejskiej miejscowości Armpit w prowincji Alberta. To tam założyciel zespołu, Garry Lee Berthold (główny wokal i skrzypce), grywał wspólnie z Charlesem Holleyem (gitara) na tle wiejskiego życia, zanim przenieśli się do Medicine Hat i zaistnieli na tętniącej życiem, lecz konkurencyjnej lokalnej scenie barowej muzyki country; tamtejsi wykonawcy szlifowali swoje umiejętności podczas intensywnych, codziennych występów, grając covery popularnych utworów country.Kształt zespołu wykrystalizował się na przełomie lat 1978 i 1979 w trakcie nieformalnych sesji muzycznych z udziałem kluczowych członków: Garry’ego Lee (wokal, skrzypce), Charlesa Holleya (gitara), Kelly’ego LaRocque’a (gitara, banjo) i Paula McLellana (perkusja). Muzyków połączyła wspólna ambicja wyjścia poza schemat typowych występów regionalnych. Sesje te często odbywały się w wiejskim otoczeniu, co odzwierciedlało ich korzenie związane z prerią i nadawało brzmieniu surową, pełną humoru energię, czerpaną z kultury klasy robotniczej Alberty.

 

  Przełomowy moment nastąpił na początku 1979 roku podczas występu w hotelu w Drayton Valley; Garry Lee usłyszał wówczas w pobliskim barze pikantny utwór „The Rodeo Song” (autorstwa Gaye’a Delorme’a), co zainspirowało grupę do włączenia go do swojego repertuaru.[1] Zespół nagrał żywiołową wersję tego utworu w stylu hoedown z myślą o swoim debiutanckim albumie w studiu Damon Sound w Edmonton; było to ich pierwsze profesjonalne przedsięwzięcie, które uchwyciło swawolny, nieco przekorny charakter, stanowiący później wizytówkę ich stylu. Sesja nagraniowa, nadzorowana przez producenta Garry’ego McDonalla, uwydatniła świetne zgranie instrumentalne grupy oraz charyzmatyczny styl wykonawczy Lee, choć sam utwór dodano do materiału niejako przy okazji.W ciągu całego 1979 roku zespół Garry Lee and the Showdown koncertował na wymagającej scenie barowej Alberty, występując nawet sześć wieczorów w tygodniu w lokalach na terenie całej prowincji. Dzięki pełnym energii występom, zachęcającym publiczność do wspólnej zabawy (na przykład tańca typu „two-step”), grupa zyskała wierne grono fanów.

 

  Regionalna scena country stawiała przed muzykami poważne wyzwania; uznani artyści podchodzili sceptycznie do ich odważnego humoru i niekonwencjonalnego podejścia, które niekiedy kolidowało z tradycyjnymi oczekiwaniami bywalców ówczesnych lokali typu honky-tonk.Mimo tych przeszkód ich wytrwałość zaowocowała kontraktem z wytwórnią Damon Records i rozpoczęciem prac nad debiutanckim albumem *Welcome to the Rodeo*, który zawierał utwory pochodzące z ich wcześniejszych nagrań.

 

  Zespół Garry Lee and the Showdown odniósł komercyjny sukces dzięki wydaniu w 1980 roku debiutanckiego albumu *Welcome to the Rodeo* nakładem wytwórni Damon Records. Płyta, łącząca elementy country rocka z utworami o charakterze humorystycznym i satyrycznym, szybko zyskała popularność w Kanadzie, ostatecznie uzyskując status podwójnej platyny za sprzedaż przekraczającą 200 000 egzemplarzy. Kluczowe znaczenie dla sukcesu albumu miał sztandarowy utwór „The Rodeo Song”, napisany przez kanadyjskiego gitarzystę Gaye’a Delorme’a i nagrany przez zespół w 1979 roku. Wulgarny tekst piosenki, zawierający liczne niecenzuralne zwroty, przyczynił się do jej popularności w obiegu alternatywnym, mimo ograniczonej emisji w głównych stacjach radiowych wynikającej z restrykcji dotyczących treści.

 

Humorystyczna opowieść o chaotycznym wydarzeniu na rodeo trafiła w gusta publiczności poszukującej muzyki country o niepokornym charakterze, co napędziło popularność utworu dzięki poczcie pantoflowej. Działania promocyjne wzmocniły rosnącą rozpoznawalność zespołu; obejmowały one pełne energii występy w renomowanych lokalach, takich jak torontoński klub El Mocambo, w którym wcześniej koncertowały gwiazdy pokroju The Rolling Stones. Zainteresowanie mediów wzrosło w wyniku kontrowersji - a konkretnie próby zakazu emisji podjętej przez Saskatchewan Liquor and Gaming Authority - co paradoksalnie zapewniło darmową reklamę i zwiększyło popyt. Według danych SoundScan, singiel „The Rodeo Song” osiągnął wysokie wyniki sprzedaży, przekraczając poziom 111 000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych (od 1991 roku) oraz 30 000 w Kanadzie (od 1996 roku).Utwór zaistniał również w kulturze filmowej dzięki wykorzystaniu go w ekranizacji powieści Stephena Kinga pt. *Lunatycy*   z 1992 roku, gdzie wykonał go - bez wymienienia w napisach - Dan Martin; przyczyniło się to do utrwalenia sławy zespołu wykraczającej poza samą sprzedaż debiutanckiego albumu.

 

  Po komercyjnym sukcesie debiutanckiego albumu *Welcome to the Rodeo* z 1980 roku – który sprzedał się w nakładzie ponad 200 000 egzemplarzy i uzyskał w Kanadzie status podwójnej platyny- zespół Garry Lee and the Showdown musiał zmierzyć się z malejącym zainteresowaniem kolejnymi wydawnictwami.Wydane w 1982 roku albumy *Wanted!* oraz *Loaded, Loose and Rowdy* nie powtórzyły sukcesu „The Rodeo Song”, a główny singiel „Rodeo Cowboy” zwiastował wyraźny spadek popularności w głównym nurcie.Sytuację pogarszały wewnętrzne napięcia, zwłaszcza spory finansowe, które doprowadziły do ​​odejścia perkusisty Paula McLellana po zaledwie sześciu miesiącach współpracy. McLellan pozwał Garry’ego Lee i pozostałych członków zespołu, zarzucając im brak przejrzystości w kwestii podziału zysków, co uwypukliło przyznawany przez Lee brak doświadczenia w zarządzaniu grupą: „Wiele rzeczy zawaliłem”.Konflikty te potęgowały niestabilność, zmuszając Lee do korzystania z usług muzyków sesyjnych przy nagrywaniu takich albumów jak *Loaded, Loose and Rowdy*, zamiast polegać na oryginalnym składzie.W połowie lat 80-tych zespół faktycznie się rozpadł pod wpływem tych trudności, a jego członkowie porzucili intensywne trasy koncertowe na rzecz indywidualnych zajęć, takich jak praca na roli czy lokalne występy. Rozpad ten wpisywał się w szersze zmiany na scenie muzyki country -surowy, przesycony wulgaryzmami styl zespołu tracił na znaczeniu w obliczu rosnącej popularności wygładzonych wykonawców nurtu pop-country.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Rodeo Song	Garry Lee and Showdown	07.1993	44[3]	-	Party Dish VCD 101	[written by Gaye Delorme]

Albert Cabrera

Mieszkający w Nowym Jorku Albert Cabrera zadebiutował w świecie muzyki tanecznej
utworem „Shake It” (Move a Little Closer) -nagraniem, które Pete Tong uznał za jeden z 20 najważniejszych utworów tanecznych ostatnich dwóch dekad. Artysta miał wówczas zaledwie 18 lat. Singiel „Shake It” uzyskał status złotej płyty i przyniósł twórcy nominacje do nagród World Music Award oraz tytułu Producenta Roku. Kolejnym wielkim, światowym sukcesem - na miarę „Shake It” - stał się remake utworu „Gimme Gimme” grupy ABBA, będący dziś żelazną pozycją w repertuarze DJ-ów na całym świecie. Utwór ten przekroczył właśnie barierę 100 milionów odtworzeń w serwisach streamingowych i niezmiennie pozostaje hymnem granym w godzinach szczytu przez największe gwiazdy sceny DJ-skiej. 

 

Wśród najnowszych dokonań artysty warto wymienić współpracę z Eelke Kleijnem przy utworze „Self Control” (wydanym w wytwórni Days Like Nights), który dotarł na szczyt listy przebojów Beatport, oraz wspólny projekt z Amine Edge’em - „Down the Street” - opublikowany w należącej do tego ostatniego, niezwykle aktywnej wytwórni Cuff. Rok 2025 zapowiada się pracowicie pod względem wydawniczym: w planach są dwie premiery w wytwórni LESIXTYNINE. Jedną z nich będzie wyjątkowy, utrzymany w stylistyce disco utwór „To The Beat” (z wykorzystaniem sampli legendarnego Joe Bataana), idealny na najbardziej gorące momenty imprezy, a drugą - nowa wersja klasyka „King of my Castle” projektu Wamdue Project. 

 

 Krążą również pogłoski o planowanym na 2025 rok wznowieniu hitu „Shake It”, w którym udział wezmą gwiazda światowego formatu oraz wyjątkowy wokalista. Lee Cabrera cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem i nieustannie koncertuje, realizując rezydentury w takich miejscach jak Ibiza, Bangkok, São Paulo, Nowy Jork czy Miami. Występował w najbardziej prestiżowych klubach i na największych scenach świata, w tym m.in. w Space Ibiza, Ushuaïa Ibiza, Hï Ibiza, Mambo Ibiza, Space Miami, Pacha Buenos Aires, Pacha São Paulo, Cavo Paradiso (Mykonos), BCM (Majorka) czy na festiwalu Ultra. Oprócz produkcji muzycznej, tworzenia remiksów i koncertowania, Lee Cabrera jest również założycielem platformy FaderPro.com - lidera w dziedzinie profesjonalnych kursów (masterclass) poświęconych produkcji muzyki tanecznej.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shake It (Move A Little Closer)	Lee-Cabrera Feat Alex Cartañá	04.2003	58[2]	-	Credence 12CRED 035	[written by Albert Cabrera,Eddie Martin,K. Ariran,Steven Lee,Dino McIntosh][produced by Albert Cabrera,Steven Lee]
Shake It (Move A Little Closer)	Lee-Cabrera Feat Alex Cartañá	09.2003	16[7]	-	Credence 12CRED 039	[written by Albert Cabrera,Eddie Martin,K. Ariran,Steven Lee,Dino McIntosh][produced by Albert Cabrera,Steven Lee]
Special 2003	Lee-Cabrera	11.2003	45[2]	-	Credence 12CRED 040	[written by Albert Cabrera, George Morel, James Roach, Steven Lee][produced by Albert Cabrera,Steven Lee]
Voodoo Love	Lee Cabrera Presents Phase 2	07.2004	58[2]	-	C2 12C2 001	[written by Albert Cabrera,Steven Lee]
I Watch You	Lee Cabrera Feat. Mim	09.2005	95[1]	-	Data DATA 90CDS	[written by A.Cabrera, D.Billing, S.Lee][produced by A.Cabrera, D.Billing, S.Lee]

Nickie Lee

Zanim Nickie Lee zajął się śpiewem, pracował jako DJ w stacji WAME
w Miami na Florydzie; w 1963 roku ogłosił się mistrzem świata w tej dziedzinie, prowadząc nieprzerwaną audycję (mimo zaleceń lekarskich, by przerwać pracę) przez 226 godzin (dziewięć dni i 10 godzin). Poprzedni rekord należał do Davida Hunta z Jacksonville, który prowadził audycję przez 225 godzin. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
And Black Is Beautiful/Faith Within	Nickie Lee	11.1968	-	-	Mala 12,025	[written by Nickie Lee,Clarence Reid, Brad Shapiro][produced by Marlin Productions][50[3].R&B Chart]

Toney Lee

James Anthony Lee (ur. 12 września 1953r - zm. 17 czerwca 2026r), znany szerzej jako Toney Lee,
był amerykańskim wokalistą, autorem piosenek i producentem muzycznym. Największą rozpoznawalność przyniósł mu klubowy przebój „Reach Up”, którego fragment został wykorzystany (jako sample) przez duet Phats & Small w ich hicie z 1999 roku pt. „Turn Around”. Utwór ten dotarł do 8. miejsca na amerykańskiej liście przebojów Billboard Dance. 

 Pierwszy i zarazem najpopularniejszy przebój Toneya Lee, „Reach Up”, zajął 8. miejsce na amerykańskiej liście Billboard Dance.W styczniu 1983 roku utwór ten trafił również na brytyjską listę przebojów (UK Singles Chart), plasując się na 64. pozycji.W tym samym roku Lee nagrał swój drugi singiel, „Love So Deep”, dla wytwórni Radar Records. Choć nie powtórzył on sukcesu debiutu, również radził sobie całkiem dobrze na listach muzyki tanecznej, docierając do 22. miejsca zestawienia Billboard Dance w USA. Autorami i producentami obu utworów byli Eric Matthew (znany przede wszystkim ze współpracy z takimi wykonawcami jak Gary's Gang, Sharon Redd czy Sinnamon) oraz sam Lee. 

 W 1985 roku jego piosenka „Teaser” dotarła do 64. miejsca na amerykańskiej liście przebojów R&B . Kolejny singiel, „My Baby Loves Me”, znalazł się w październiku 1987 roku na 41. miejscu amerykańskiej listy przebojów muzyki tanecznej . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Reach Up	Toney Lee	01.1983	64[4]	-	Radar 7001	[written by E. Matthew, T. Lee][produced by Eric Matthew][8[16].Hot Disco/Dance;Radar 12 001 12"]
Love So Deep	Toney Lee	07.1983	-	-	Radar 7004	[written by A. Roman, N. Dolph][produced by Eric Matthew][22[9].Hot Disco/Dance;Radar 12 004 12"]
Teaser	Toney Lee	04.1985	-	-	Critique 712	[written by R. Bassoff, N. Braddy][produced by Richard Bassoff, Nickey Braddy][64[9].R&B Chart]
My Baby Loves Me	Toney Lee	10.1987	-	-	Jump Street 1011	[written by R. Bassoff, N. Braddy][produced by Richard Bassoff, Nickey Braddy][41[3].Hot Disco/Dance;Jump Street 1011 12"]

Treal Lee & Prince Rick

Montreal LaKeith Lee (ur. 25 lipca 1988 r.), znany szerzej jako Treal Lee,
to zdeterminowany, obiecujący raper z południowego Dallas w Teksasie. Urodzony w Dallas jako syn Ivy Harris i Reginala Lee, Montreal musiał mierzyć się z trudnościami wynikającymi z rozstania rodziców. Punktem zwrotnym w jego zmaganiach okazała się szkoła średnia . Słabe wyniki w nauce i kłopoty wychowawcze podkopywały jego ducha, jednak pasja do muzyki pozwalała mu wytrwać w swoich dążeniach. 

 

 Latem 2002 roku matka kupiła mu pierwszy zestaw do karaoke. To rozbudziło w nim ogromny zapał i skłoniło do pisania oraz nagrywania licznych utworów, co ostatecznie doprowadziło do założenia grupy RMT. Montreal rozpoczął naukę w szkole średniej West Mesquite, jednak z powodu problemów w drugiej klasie przeniósł się do Bryan Adams High School. Nie przestając rozwijać się muzycznie, przypadkiem poznał Rickeya Harrisa, który podzielał jego pasję. Rickey również miał własny zespół - East Grand Ballers. Z czasem połączyli siły, tworząc grupę „The Pawn Shop Boyz”.  

 

Nowy zespół ciężko pracował, by uzbierać pieniądze na pierwszą sesję w profesjonalnym studiu nagraniowym. Ich debiutanckie wydawnictwo zyskało popularność w lokalnej społeczności i szkole. Po tym sukcesie stało się jasne, że muzyka jest dla nich absolutnym priorytetem. Niestety, pozostali członkowie grupy nie chcieli traktować muzyki poważnie, co doprowadziło do rozpadu „The Pawn Shop Boyz”. Montreal postanowił skupić się na ukończeniu szkoły średniej i ostatecznie zrezygnował ze studiów. Zaczął pracować i prowadzić „normalne” życie. Z czasem jednak praca nie układała się po jego myśli, co skłoniło go do powrotu do tego, co znał najlepiej... rapowania. 

 

 Rickey Harris Jr. (ur. 5 sierpnia 1988 r.), znany szerzej jako Prince Rick, to utalentowany i pełen determinacji raper ze wschodniego Dallas w Teksasie. Jego rodzice, Beverly Wallace i Rickey Harris Sr. - rodowici mieszkańcy Dallas - wiedzieli, że ich najmłodszy syn jest stworzony do muzyki. Z powodu rozstania rodziców Rickey dorastał pod opieką starszego rodzeństwa i babci. To doświadczenie pozwoliło mu zdobyć życiową mądrość wykraczającą poza jego wiek. Dorastając w dzielnicy East Grand w Dallas, Rickey musiał mierzyć się z codziennymi trudnościami. Już w młodym wieku nauczył się przekuwać te zmagania w coś pozytywnego- a dla niego była to muzyka. W gimnazjum Rickey wraz z przyjaciółmi założył grupę EGB, która zyskała w okolicy sławę dzięki organizowanym przez siebie pojedynkom raperskim. W 2001 roku matka kupiła mu pierwszy komputer, co umożliwiło mu eksperymentowanie z domowym oprogramowaniem do nagrywania - programem Acid. Po opanowaniu obsługi tego narzędzia, Rickey i jego zespół - East Grand Boys - nagrali swój pierwszy album zatytułowany „Life of East Grand”. Działalność ta była kontynuowana również w szkole średniej. 

 

Uczęszczając do Bryan Adams High School, Rickey poznał Montreala Lee. Połączyła ich silna więź wynikająca ze wspólnych zainteresowań i pasji do muzyki. Razem założyli grupę „Pawn Shop Boys”. Mimo wspólnego zamiłowania do muzyki, zespół ostatecznie się rozpadł, a na placu boju pozostali jedynie Rickey i Montreal. Prowadząc dotychczasowe życie i pracując w lokalnym sklepie spożywczym, Rickey postanowił stworzyć solowy mixtape zatytułowany „Prince of D-town”. Po ukończeniu szkoły kontynuował pisanie tekstów, nagrywanie i pracę zawodową. Urządził domowe studio i pomagał innym artystom w tworzeniu muzyki. To nie był koniec – to był dopiero początek...

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. Hit Dat Hoe	Treal Lee & Prince Rick feat. Wideframe	06.2009	-	-	Off Tha Muscle	[85[20].R&B Chart]

Tracey Lee

Tracey Lee (ur. 22 października 1970 r.) to amerykański artysta hip-hopowy i prawnik
specjalizujący się w branży rozrywkowej. Zyskał rozgłos w 1997 roku, kiedy to jego singiel „The Theme (It's Party Time)” - który przez trzydzieści siedem tygodni utrzymywał się na liście Billboard Hot 100 - stał się wielkim przebojem. 8 kwietnia 1997 roku ukazał się jego debiutancki album *Many Facez*. Jako wschodząca gwiazda hip-hopu, Tracey Lee miał okazję współpracować z wielokrotnie nagradzanymi artystami, takimi jak Busta Rhymes, Kanye West czy The Notorious B.I.G. (z tym ostatnim nagrał utwór „Keep Your Hands High”). Lee wystąpił również gościnnie w piosence „Goin' Nowhere” duetu Changing Faces, pochodzącej z albumu *All Day, All Night*.  

Pojawiał się w ogólnokrajowych programach telewizyjnych, m.in. *BET Rap City: The Basement*, *BET Teen Summit*, *The Keenen Ivory Wayans Show* oraz w serialu stacji HBO *Arliss*. W październiku 2014 roku Lee wydał album *ESQ: The Revelation* nakładem własnej niezależnej wytwórni LLeft Entertainment, korzystając z dystrybucji firmy TuneCore. Od tamtej pory opublikował dwa kolejne niezależne projekty: *Expect The Unexpected* (2019) oraz *Glory* (2020).  

Jesienią 2016 roku dołączył do kadry dydaktycznej Coppin State University jako wykładowca prowadzący zajęcia z zakresu biznesu muzycznego. Lee jest absolwentem Howard University (uzyskał licencjat w dziedzinie komunikacji) oraz Southern University Law Center (gdzie zdobył tytuł prawniczy Juris Doctor). Do grona jego klientów należeli m.in.: nominowany do nagrody Grammy artysta Eric Roberson, firma Invisible Productions (współpracująca z Kelly Rowland, Solange Knowles i Kobem Bryantem) oraz DJ Young Guru (DJ koncertowy i realizator dźwięku współpracujący z Jayem-Z). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Theme (It's Party Time)	Tracey Lee	02.1997	51[2]	55[18]	Universal 56 114	[written by Tracey Lee][produced by D-Dot,Ron "Amen-Ra" Lawrence][19[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Many Facez	Tracey Lee	04.1997	-	111[6]	Universal 53 036	[produced by Cedric Thornton,Deric "D-Dot" Angelettie,DJ Parlay,Ike Lee III,Michael Jeter,Nashiem Myrick,Ron "Amen-Ra" Lawrence,Tracey Lee,William "Pirate" Darden]

Tommy Lee

Jako perkusista Mötley Crüe, Tommy Lee spędził lata 80-te jako gwiazda głównego
nurtu metalu. Jego wybryki - zarówno na scenie, jak i poza nią - budowały wokół zespołu legendę dekadencji i rozwiązłości. Gdy era hair metalu ustąpiła miejsca grunge’owi i muzyce alternatywnej lat 90-tych, Lee wraz z kolegami z Crüe przechodzili przez kolejne zmiany składu, rozstania i reaktywacje. Lee udzielał się również poza Mötley Crüe, angażując się w liczne projekty muzyczne i przyciągając uwagę mediów swoim barwnym życiem prywatnym. Fascynację rapem i nu metalem przelał na projekt Methods of Mayhem, a w solowych wydawnictwach eksperymentował z różnymi gatunkami - od pogodnego country-popu na płycie *Tommyland: The Ride* (2005) po surowe brzmienia EDM na albumie *Andro* (2020). 

 Tommy Lee, urodzony jako Thomas Lee Bass 3 października 1962 roku w Atenach w Grecji, przeprowadził się z rodziną do Kalifornii rok po przyjściu na świat. Pierwszy zestaw perkusyjny otrzymał w wieku czterech lat, jednak na poważnie zajął się grą dopiero jako nastolatek, po odkryciu hard rocka i heavy metalu. Po występach w szkolnej orkiestrze marszowej Lee porzucił szkołę w ostatniej klasie, by w pełni poświęcić się realizacji marzenia o dołączeniu do zespołu rockowego. Jego pierwszą prawdziwą grupą było Suite 19, występujące na początku lat 80-tych w klubach przy Sunset Strip w Los Angeles. To właśnie podczas koncertu Suite 19 Lee poznał swojego przyszłego kolegę z zespołu, Nikki’ego Sixxa.  Sixx był basistą poszukującym muzyków do stworzenia teatralnego zespołu grającego hymniczny heavy metal; gdy zobaczył grę Lee, wiedział, że znalazł odpowiedniego perkusistę. Sixx zdołał namówić Lee do odejścia z Suite 19 i założenia trzonu przyszłego Mötley Crüe. Perkusista przyjął pseudonim Tommy Lee (otrzymując od Sixxa przydomek „T-Bone”), a wkrótce potem do rodzącego się zespołu dołączył gitarzysta Mick Mars. Lee zaproponował kandydaturę wokalisty, którego znał jeszcze ze szkoły średniej - Vince’a Neila. Choć początkowo trudno było namówić go na przesłuchanie, Neil ostatecznie zdobył posadę już podczas pierwszej wspólnej sesji.  

Zespół Mötley Crüe szybko zyskał fanatyczne grono lokalnych wielbicieli i wydał swój debiutancki album, *Too Fast for Love*, nakładem własnej, niezależnej wytwórni Leathür. Wkrótce potem wytwórnia Elektra Records zdecydowała się podpisać kontrakt z zespołem i wznowiła jego debiutancki krążek. Grupa rozpoczęła serię przebojowych wydawnictw- *Shout at the Devil* (1983), *Theater of Pain* (1985), *Girls, Girls, Girls* (1987) oraz *Dr. Feelgood* (1989) - dzięki czemu kwartet ten stał się jednym z najważniejszych zespołów hardrockowych i heavymetalowych lat 80-tych. 

Zespół wyniósł rockowe widowisko na zupełnie nowy poziom, zwłaszcza za sprawą Lee, którego solówki perkusyjne opierały się na efektownych sztuczkach - takich jak obracanie się całego zestawu perkusyjnego wokół własnej osi, podczas gdy on nieustannie uderzał w bębny. Choć jego osiągnięcia z Mötley Crüe są imponujące, to głośne małżeństwa z gwiazdami -Heather Locklear w latach 80-tych i Pamelą Anderson w latach 90-tych- uczyniły z Tommy'ego Lee postać powszechnie rozpoznawalną. Jedno z najgłośniejszych wydarzeń z jego udziałem miało miejsce w trakcie burzliwego związku z Anderson; oboje znaleźli się wówczas w centrum szeroko komentowanego skandalu z tzw. sekstaśmą (nagranie wideo skradzione z ich domu zostało ostatecznie upublicznione). W 1998 roku Lee spędził również kilka miesięcy za kratkami, gdy Anderson oskarżyła go o pobicie na oczach ich dzieci. Para rozwiodła się, podczas gdy perkusista Mötley Crüe odbywał karę więzienia, jednak po jego wyjściu na wolność pogodzili się, by następnie ponownie się rozstać. Podczas pobytu w więzieniu Lee postanowił również opuścić Mötley Crüe i dotrzymał tej obietnicy po zakończeniu trasy koncertowej promującej album *Greatest Hits* w 1999 roku. 

Gdy moda na rap-metal nabrała tempa, Lee założył utrzymany w podobnym stylu zespół Methods of Mayhem, wydając w 1999 roku album zatytułowany nazwą grupy. Choć po odejściu z Mötley Crüe muzyk nie był już ściśle związany z zespołem, zgodził się wziąć udział w pracach nad ich szczerą autobiografią *The Dirt*, wydaną w 2001 roku. Oprócz działalności muzycznej w zespołach Crüe i MOM, Lee występował gościnnie na płytach innych artystów (m.in. *The Urge* Stuarta Hamma, *Downward Spiral* Nine Inch Nails czy *Hellbilly Deluxe* Roba Zombie), nagrał solowy utwór „Welcome to Planet Boom” na ścieżkę dźwiękową filmu *Barb Wire* (1996) z udziałem swojej ówczesnej żony Pameli Anderson, a także wyprodukował album grupy Electric Love Hogs - projektu Johna Feldmanna i Simona Williamsa, powstałego przed założeniem przez nich zespołu Goldfinger. Zakończył współpracę z Tilo (partnerem z MOM) i rozpoczął nagrania z członkami zespołów Incubus oraz Deftones. 

Z czasem Lee zaczął nagrywać utwory, w których występował niemal wyłącznie samodzielnie; materiał ten ostatecznie ukazał się jako jego pierwszy solowy album, *Never a Dull Moment*. Wydana w 2002 roku płyta odzwierciedlała jego zamiłowanie do rap-metalu i muzyki elektronicznej, a jednocześnie brakowało jej tej pewności siebie i zadziorności typowej dla Mötley Crüe, z których słynął muzyk. Trzy lata później Lee ponownie połączył siły z Mötley Crüe przy okazji wydania kompilacji największych przebojów *Red, White & Crüe*. Premierze towarzyszyła wielka trasa koncertowa - The Red, White & Crüe Tour 2005: Better Live Than Dead - będąca pierwszym tournée zespołu od sześciu lat. W okresie tym, równolegle z reaktywacją grupy, Lee przygotowywał się również  swój występ w reality show i nowy solowy album. „Tommy Lee Goes to College”, na którym Lee uczęszczał na zajęcia i grał w orkiestrze marszowej na Uniwersytecie Nebraski w Lincoln, miał premierę w sierpniu 2005 roku. Oprócz debiutu w reality show, Lee wydał również autobiografię „Tommyland” oraz drugi solowy album długogrający „Tommyland: The Ride”.  

Album zawierał singiel „Good Times”, popowy utwór w stylu country, który trafił na listę Billboard Hot 100.  Lee przetrwał resztę lat 2000., odchodząc i ponownie dołączając do Mötley Crüe (grając na albumie zespołu „Saints of Los Angeles” z 2008 roku), ponownie łącząc się i rozstając z Anderson oraz angażując się w różne projekty poboczne. W tym czasie rozwinęło się również jego zainteresowanie muzyką elektroniczną i DJ-ingiem, a on sam zaczął występować na żywo jako DJ i tworzyć własne utwory elektroniczne. 

Drugi album Methods of Mayhem ukazał się w 2010 roku wraz z albumem „A Public Disservice Announcement”. Płyta składała się częściowo z pomysłów nadesłanych przez fanów i słuchaczy online, a Lee i producent Scott Humphrey wybrali najbardziej odpowiednie fragmenty spośród ponad 10 000 zgłoszeń. Kolejna dekada przyniosła kolejne trasy koncertowe Crüe, a także gościnny występ jako perkusista na albumie „Monuments to an Elegy” Smashing Pumpkins z 2014 roku oraz w utworze „Over Now” Post Malone'a z 2018 roku. W czerwcu 2020 roku Lee ogłosił, że jego trzeci solowy album, „Andro”, ukaże się w październiku tego samego roku. Będzie to jego pierwszy solowy album od 15 lat, a przed premierą udostępnił dwa utwory z towarzyszącymi im teledyskami, wyreżyserowanymi przez Freda Dursta. Brzmiąc bardziej jak ponura, agresywna muzyka elektroniczna niż imprezowy metal z młodości Lee, Andro posadził Lee na krześle producenta, a jego intensywne partie instrumentalne były rapowane przez takich artystów jak PUSH PUSH i Killvein.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Times	Tommy Lee	10.2005	173[1]	95[1]	TL Education	[written by Tommy Lee ,Scott Humphrey ,Bradley G. Walker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never a Dull Moment	Tommy Lee	06.2002	-	39[8]	MCA 112 856	[produced Scott Humphrey, Tommy Lee]
Tommyland: The Ride	Tommy Lee	08.2005	-	62[7]	TL Educational 90 005	[produced Scott Humphrey, Tommy Lee]
Andro	Tommy Lee	10.2020	-	76	Better Noise Music 856	[produced Tommy Lee]

Peggy Lee

Urzekająca barwa głosu Peggy Lee, jej charakterystyczny styl interpretacji, szeroki repertuar
oraz umiejętność samodzielnego pisania piosenek uczyniły ją jedną z najbardziej fascynujących artystek ery wielkich wokalistek. Jej kariera rozciągała się od przełomowego występu w przeboju Benny'ego Goodmana „Why Don't You Do Right” aż po liczne solowe sukcesy, które ukazywały jej zniewalający talent wokalny - będący idealną równowagą między zmysłowym swingiem a doskonałym warsztatem muzycznym. Lee zaczynała na początku lat 40-tych jako wokalistka w orkiestrze Goodmana, by wkrótce potem stać się gwiazdą występującą na własny rachunek. Choć nagrała wiele przebojów popowych, nieustannie zacierała granice między popem a jazzem, zyskując uznanie krytyków jako jedna z najwybitniejszych amerykańskich piosenkarek w obu tych gatunkach. Ponadto Lee udzielała się w świecie filmu zarówno jako aktorka, jak i kompozytorka - szczególnie aktywnie w latach 50-tych (za rolę w obrazie *Pete Kelly's Blues* otrzymała nominację do Oscara). 

 Była pionierką stylu wokalnego określanego mianem „cool”, a największą sławę przyniosła jej interpretacja utworu Little Willie Johna „Fever”, pochodzącego z wydanego w 1958 roku albumu *Sea Shells*. Jako niestrudzona artystka pracowała aż do momentu, gdy w latach 90-tych podupadła na zdrowiu. 

Urodziła się jako Norma Egstrom w Jamestown w stanie Dakota Północna; w wieku czterech lat straciła matkę, a po powtórnym ożenku ojca musiała znosić trudne relacje z macochą. Wyczucia swingu nabrała, słuchając w radiu muzyki Counta Basiego; samodzielnie uczyła się śpiewu, a w wieku 14 lat zadebiutowała na antenie radiowej. Następnie przeniosła się do Fargo (gdzie przyjęła pseudonim Peggy Lee), a później do Minneapolis i St. Louis, by występować z regionalnym zespołem. Dwukrotnie próbowała szczęścia w Hollywood, jednak obie wyprawy zakończyły się niepowodzeniem. Przełom w jej karierze nastąpił w 1941 roku, kiedy to grupa wokalna, z którą współpracowała, zaczęła występować w jednym z klubów w Chicago. Tam usłyszał ją Benny Goodman, którego stała wokalistka, Helen Forrest, właśnie odchodziła z zespołu.  

Zaledwie kilka dni później Lee nagrała utwór z Goodmanem – debiutując popularną piosenką „Elmer's Tune” mimo ogromnej tremy. W tym samym roku kilka jej utworów odniosło sukces komercyjny, w tym „I Got It Bad (And That Ain't Good)” oraz „Winter Weather”. W 1943 roku utwór „Why Don't You Do Right” stał się jej pierwszym wielkim przebojem, jednak jeszcze w tym samym roku artystka opuściła orkiestrę Goodmana (i całkowicie wycofała się z branży muzycznej) po poślubieniu gitarzysty tego zespołu, Dave’a Barboura. Po nieco ponad roku życia w domowym zaciszu Peggy Lee powróciła do muzyki- początkowo biorąc udział w nagraniu gwiazdorskiego albumu jazzowego. Pod koniec 1945 roku podpisała solowy kontrakt z wytwórnią Capitol i już pierwszym singlem, „Waitin' for the Train to Come In”, trafiła na listy przebojów. 

 W kolejnych latach dekady Lee odnosiła liczne sukcesy, wprowadzając na listy przebojów ponad dwadzieścia utworów, w tym „It's a Good Day”, „Mañana (Is Soon Enough for Me)” - najpopularniejszą piosenkę 1948 roku -oraz „I Don't Know Enough About You”. Wiele z jej singli powstało we współpracy z Barbourem, który był jej stałym partnerem zarówno w komponowaniu, jak i nagrywaniu muzyki. Po przejściu do wytwórni Decca w 1952 roku Peggy Lee odniosła sukces dzięki singlowi „Lover” oraz albumowi *Songs from Pete Kelly's Blues*, nagranemu wspólnie z Ellą Fitzgerald (obie artystki wystąpiły również w samym filmie). Na początku lat 50-tych prowadziła także własną audycję radiową, w której często prezentowała twórczość cenionych przez siebie kompozytorów, takich jak Johnny Mercer, Hoagy Carmichael, Matt Dennis i inni. Wytwórnię Decca opuściła jednak po zaledwie pięciu latach, by powrócić do Capitol. Tam wyróżniła się nagrywaniem różnorodnego materiału, obejmującego utwory- a niekiedy całe albumy - inspirowane bluesem, muzyką latynoską, kabaretem i popem.  

Lee współpracowała z wieloma wybitnymi twórcami i zespołami: w 1957 roku nagrała album *The Man I Love* z orkiestrą pod dyrekcją samego Franka Sinatry; w 1959 roku wystąpiła na żywo z kwintetem George’a Shearinga, co zaowocowało płytą *Beauty and the Beat*; w 1961 roku nagrała *If You Go* z Quincy Jonesem jako aranżerem i dyrygentem, a w 1963 roku - *Mink Jazz* z aranżacjami Benny’ego Cartera. Problemy Barboura z alkoholem doprowadziły do ​​rozpadu ich małżeństwa, choć do jego śmierci w 1965 roku pozostali dobrymi przyjaciółmi. 

 Peggy Lee była jedną z pierwszych orędowniczek rocka i szybko zaczęła sięgać po repertuar utrzymany w tym stylu. Biorąc pod uwagę jej artystyczną głębię i otwartość na wartościowe utwory niezależnie od ich pochodzenia, nie dziwi fakt, że świetnie odnajdowała się w melodyjnym nurcie rocka końca lat 60-tych, wykonując znakomite kompozycje takich twórców jak Jimmy Webb, Buffy Sainte-Marie, Burt Bacharach, Randy Newman, duet Goffin & King czy John Sebastian. W 1969 roku była o krok od wejścia do pierwszej dziesiątki list przebojów z utworem „Is That All There Is?” autorstwa spółki Leiber & Stoller. Kontynuowała nagrywanie współczesnego materiału aż do wydania w 1972 roku albumu *Norma Deloris Egstrom from Jamestown, North Dakota*, który stanowił powrót do jej korzeni. Był to jednak jej ostatni krążek dla wytwórni Capitol.  

Zanim na początku lat 80-tych praktycznie wycofała się z życia artystycznego, nagrała pojedyncze albumy dla wytwórni Atlantic, A&M, Polydor UK oraz DRG. Powróciła w 1988 roku, wydając dla Musicmasters dwie płyty, na których na nowo zmierzyła się ze swoimi wcześniejszymi przebojami. Jej ostatni album, *Moments Like This*, powstał w 1992 roku dla wytwórni Chesky. Faktycznie pozbawiona głosu po udarze w 1998 roku; zmarła na zawał serca w swoim domu w Bel Air na początku 2002 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Waitin' For The Train To Come In/I'm Glad I Waited For You	Peggy Lee	11.1945	-	4[14]	Capitol 218	[written by Martin Block, Sunny Skylar][produced by Lee Gillette]
I Don't Know Enough About You/ I Can See It Your Way	Peggy Lee	05.1946	-	7[6]	Capitol 236	[written by Dave Barbour, Peggy Lee][produced by Milt Gabler]
It's All Over Now/Aren't You Kind Of Glad We Did?	Peggy Lee	11.1946	-	10[6]	Capitol 292	[written by Sunny Skylar,Don Marcotte]
It's A Good Day/He's Just My Kind	Peggy Lee	01.1947	-	16[1]	Capitol 322	[written by Peggy Lee,Dave Barbour]
Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go To Sleep)/Ain'tcha Ever Comin' Back	Peggy Lee	06.1947	-	10[4]	Capitol 419	[written by Mack David,Jerry Livingston,Al Hoffman]
Golden Earrings/I'll Dance At Your Wedding	Peggy Lee	11.1947	-	A:2[18];B:11[3]	Capitol 15 009	[A:written by Victor Young,Jay Livingston,Ray Evans][B:written by Ben Oakland, Herb Magidson][tytułowa piosenka z filmu]
Mañana (Is Soon Enough For Me)/All Dressed Up With A Broken Heart	Peggy Lee	01.1948	-	1[9][21]	Capitol 15022	[written by Dave Barbour, Peggy Lee]
Laroo Laroo Lili Bolero/Talking To Myself About You	Peggy Lee	04.1948	-	13[2]	Capitol 15048	[written by Sylvia Dee,Sid Lippman,Elizabeth Evelyn Moore]
Somebody Else Is Taking My Place/Why Don't You Do Right	Benny Goodman And His Orchestra With Peggy Lee	06.1948	-	30[1]	Columbia 38198	[written by D. Howard, Ellsworth, Morgan]
Caramba! It's The Samba/Baby, Don't Be Mad At Me	Peggy Lee	06.1948	-	13[2]	Capitol 15090	[written by Irving Taylor,George Wyle,Eddie Pola]
Bubble-Loo Bubble-Loo/Why Don't You Do Right (Get Me Some Money Too)	Peggy Lee	08.1948	-	29[1]	Capitol 15118	[written by Hoagy Carmichael, Paul Francis Webster]
Blum Blum (I Wonder Who I Am)/If You Could See Me Now	Peggy Lee	03.1949	-	27[1]	Capitol 15371	[written by Peggy Lee, Dave Barbour]
Similau/While We're Young	Peggy Lee	04.1949	-	17[1]	Capitol 15416	[written by Harry Coleman, Arden Clar]
Bali Ha'i/There Is Nothin' Like A Dame [Dave Barbour]	Peggy Lee	05.1949	-	13[16]	Capitol 57-543	[written by Richard Rodgers, Oscar Hammerstein II][piosenka z musicalu "South Pacific"]
Riders In The Sky (A Cowboy Legend)/Please Love Me Tonight	Peggy Lee	05.1949	-	2[9]	Capitol 57-608	[written by Stan Jones][#30 hit for The Ramrods in 1961]
The Good Old Master Painter/Bless You (For The Good That's In You)	Peggy Lee And Mel Tormé	01.1950	-	9[7]	Capitol 791	[written by Haven Gillespie, Beasley Smith]
Show Me The Way To Get Out Of This World ('Cause That's Where Everything Is)/Happy Music	Peggy Lee	08.1950	-	28[1]	Capitol 1105	[written by Matt Dennis, Lee Clark]
(When I Dance with You) I Get Ideas/Tonight You Belong To Me	Peggy Lee	09.1951	-	14[8]	Capitol 1573	[written by Dorcas Cochran,Julio Sanders]
Be Anything (But Be Mine)/Forgive Me	Peggy Lee And Gordon Jenkins And His Chorus And Orchestra	05.1952	-	21[3]	Decca 28142	[written by Irving Gordon][#25 hit for Connie Francis in 1964]
Lover/You Go To My Head	Peggy Lee And Gordon Jenkins And His Orchestra	06.1952	-	3[13]	Decca 28215	[written by Richard Rodgers, Lorenz Hart][piosenka z filmu "Love me tonight"][#3 hit for Paul Whiteman in 1933]
Watermelon Weather/The Moon Came Up With A Great Idea Last Night	Bing Crosby And Peggy Lee	07.1952	-	28[2]	Decca 28238	[written by Hoagy Carmichael, Paul Francis Webster]
Just One Of Those Things/I'm Glad There Is You (In This World Of Ordinary People)	Peggy Lee	08.1952	-	14[4]	Decca 28313	[written by Cole Porter]
Mr. Wonderful/Crazy In The Heart	Peggy Lee	03.1956	5[13][05.1957]	14[20]	Decca 29834	[written by George Weiss, Jerry Bock, Larry Holofcener][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u]
Joe Sings Joey, Joey, Joey/They Can't Take That Away From Me	Peggy Lee	05.1956	-	76[6]	Decca 29877	[written by Frank Loesser][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u "The most happy fella"]
Fever/You Don't Know	Peggy Lee	07.1958	5[11]	8[15]	Capitol 3998	[written by John Davenport,Eddie Cooley][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u "The most happy fella"][5[6].R&B Chart]
Light Of Love/Sweetheart	Peggy Lee	11.1958	-	A:63[6];B:98[2]	Capitol 4071	[A:written by Charles Singleton][B:written by Winfield Scott]
Alright, Okay, You Win/My Man	Peggy Lee	01.1959	-	A:68[6];B:81[6]	Capitol 4115	[A:written by Sid Wyche,Mayme Watts][B:written by Maurice Yvain,Channing Pollack][produced by Milt Gabler][B:#1 hit for Fanny Brice in 1922]
Hallelujah, I Love Him So/I'm Lookin' Out The Window	Peggy Lee	05.1959	-	77[2]	Capitol 4189	[written by Ray Charles][produced by Dave Cavanaugh][#5 hit for Ray Charles in 1956]
Till There Was You/Bucket Of Tears	Peggy Lee	03.1961	30[4]	-	Capitol CL 15184 [UK]	[written by Meredith Willson]
I'm A Woman/Big Bad Bill (Is Sweet William Now)	Peggy Lee	01.1963	-	54[9]	Capitol 4888	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Dave Cavanaugh]
Pass Me By/That's What It Takes	Peggy Lee	02.1965	-	93[3]	Capitol 5346	[written by Cy Coleman, Carolyn Leigh][produced by Dave Cavanaugh][temat z filmu "Father Goose"]
Is That All There Is/I'm A Woman	Peggy Lee	09.1969	-	11[10]	Capitol 2602	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Jerry Leiber, Mike Stoller]
Fever 1992	Peggy Lee	08.1992	-	75[1]	Capitol PEG 1	[written by John Davenport,Eddie Cooley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Man I Love	Peggy Lee	09.1957	-	20[1]	Capitol 864	-
Jump for Joy	Peggy Lee	07.1958	-	15[2]	Capitol 979	-
Things Are Swingin’	Peggy Lee	12.1958	-	16[1]	Capitol 1049	[produced by David Cavanaugh]
Latin ala Lee	Peggy Lee	04.1960	-	11[59]	Capitol 1290	[produced by David Cavanaugh]
Basin Street East Proudly Presents Miss Peggy Lee	Peggy Lee	09.1961	-	77[22]	Capitol 1520	[produced by David Cavanaugh]
Bewitching-Lee!	Peggy Lee	08.1962	-	85[6]	Capitol 1743	-
Sugar ‘n’ Spice	Peggy Lee	11.1962	-	40[21]	Capitol 1772	[produced by David Cavanaugh]
I'm a Woman	Peggy Lee	03.1963	-	18[26]	Capitol 1857	[produced by David Cavanaugh]
Mink Jazz	Peggy Lee	07.1963	-	42[9]	Capitol 1850	[produced by David Cavanaugh]
In the Name of Love	Peggy Lee	09.1964	-	97[5]	Capitol 2096	[produced by David Cavanaugh]
Pass Me By	Peggy Lee	05.1965	-	145[4]	Capitol 2320	[produced by David Cavanaugh]
Big Spender	Peggy Lee	07.1966	-	130[3]	Capitol 2475	[produced by David Cavanaugh]
Is That All There Is?	Peggy Lee	12.1969	-	55[18]	Capitol 386	[produced by David Cavanaugh, Lieber & Stoller, Phil Wright]
Bridge Over Troubled Water	Peggy Lee	06.1970	-	142[9]	Capitol 463	[produced by Phil Wright]
Make It With You	Peggy Lee	12.1970	-	194[2]	Capitol 622	[produced by Phil Wright]