CRW

Jednym z najsłynniejszych DJ-ów i producentów techno-trance'owych drugiej połowy
lat 90-tych jest niewątpliwie Włoch Mauro Picotto: choć w tamtych latach stał się legendą dzięki wielu utworom sygnowanym jego nazwiskiem, niektóre z jego pseudonimów również zapisały się w historii trance'u. Muzyka taneczna i elektroniczna CRW, jeden z najsłynniejszych, to w rzeczywistości współpraca, która narodziła się w 1998 roku między Mauro Picotto, Andreą Remondinim, Massimo Chiticontim i Riccardo Ferrim (oraz producentem wykonawczym Gianfranco Bortolottim), z udziałem wokalistki Veroniki (Veronica Coassolo): w tym samym roku ukazał się ich pierwszy utwór, kultowy „I Feel Love”. 

 

 „I Feel Love” to znakomity utwór trance, który, choć wydany w 1998 roku, utrzymał swój sukces przez kolejne dwa lata, osiągając 15. miejsce na liście najlepiej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii w 2000 roku i stając się jednym z najbardziej tanecznych utworów trance 1999 roku. Z biegiem czasu ukazało się kilka remiksów (autorstwa Klubbheads, Johna van Dongena i Rona van den Beukena, JamX i De Leona oraz wielu innych), w tym jeden autorstwa Mauro Picotto, R.A.F. Zone Mix, prawdopodobnie najsłynniejsza wersja singla, wydana pod koniec 1999 roku. Projekt CRW reprezentuje prawdopodobnie najbardziej marzycielską stronę niesamowitej kariery muzycznej turyńskiego DJ-a i producenta, dla którego, wraz z Remondinim, Chiticontim i Ferrim, wydał kilka innych sukcesów z początku XXI wieku, zawsze charakteryzujących się melodyjną/nostalgiczną kompozycją trance, podkreśloną głosem Veroniki. Jednak „I Feel Love” pozostaje ich największym sukcesem i jednym z najbardziej kultowych utworów trance, jakie kiedykolwiek powstały. 

 

Dzięki utworom „Lovin'”, „Like a Cat” i „Precious Life” duet odniósł trzy kolejne sukcesy na brytyjskich listach przebojów. W dwóch ostatnich utworach, a także w dwóch innych singlach, gościnnie wystąpiła wokalistka Veronica Coassolo. Jako artyści remiksów, duet pracował głównie nad produkcjami członka projektu Mauro Picotto. Pozostałe remiksy zostały wyprodukowane przez zespół York, Mario Più i Ferry'ego Corstena. 

 Po 2002 r. projekt pozostawał nieaktywny przez długi czas, aż do wydania utworu house „Relaxx” pod pseudonimem WWW w styczniu 2010 r. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Feel Love Part 3	CRW	12.1999	81[1]	-	Nukleuz NUKP 0155B	[written by A. Remondini, M. Picotto][produced by Mauro Picotto]
I Feel Love	CRW	02.2000	15[6]	-	Nukleuz NUKP 0155R	[written by A. Remondini, M. Picotto][produced by Mauro Picotto][9[12].Hot Disco/Dance;Jellybean 2588 12"]
Lovin'	CRW	07.2000	49[3]	-	Nukleuz NUKP 0235	[written by A. Remondini, G. Bortolotti, M. Picotto, R. Ferri][produced by CRW]
After The Rain	CRW	08.2001	86[1]	-	BXR BXRP 0317	[written by A. Remondini, G. Bortolotti, Megamind, V. Coassolo][produced by CRW]
Like A Cat	CRW Featuring Veronika	04.2002	57[2]	-	BXR BXRC 0397	[written by A Remondini, M Picotto, R Ferri, V Coassolo][produced by CRW]
Precious Life	CRW Featuring Veronika	10.2002	57[2]	-	BXR BXRC 0395	[written by A Remondini, Megamind, R Ferri, V. Coassolo][produced by CRW]

Cry Before Dawn

Cry Before Dawn to czteroosobowy zespół rockowy pochodzący z Wexford w Irlandii.
Pod koniec lat 80-tych wydali kilka singli i dwa albumy, a następnie koncertowali w Irlandii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. 

Zdobyli rozgłos w Wielkiej Brytanii w 1987 roku, wydając album „Crimes of Conscience” w wytwórni CBS. Pierwszym singlem z albumu był utwór „Gone Forever”, który ukazał się w Irlandii w lutym 1987 roku, a następnie został ponownie wydany w Irlandii i Wielkiej Brytanii w 1988 roku. Kolejne single to „The Seed That's Been Sown” i „Girl in the Ghetto”. Album odniósł sukces w Irlandii i spotkał się z uznaniem krytyków w Wielkiej Brytanii. Ich sukces w Irlandii nie przeniósł się jednak na Wielką Brytanię, chociaż supportowali Big Country podczas brytyjskiej trasy koncertowej „Peace in Our Time” w 1989 roku. 

 W 1988 Cry Before Dawn dodał nowy utwór, "Silly Dreams" do ścieżki dźwiękowej irlandzkiego filmu, The Courier. Ich drugi album Witness for the World został nagrany w Walii i zmiksowany w Los Angeles, Kalifornia przez Grega Ledanyi i został wydany z chłodnym przyjęciem w 1989, ponownie przez Epic/CBS. Główny singiel, "Witness for the World", osiągnął numer 67 na UK Singles Chart w czerwcu 1989, chociaż dwa kolejne single: "Last of the Sun" i "No Living Without You" nie znalazły się na listach przebojów.Mniej więcej w czasie ich drugiego albumu, zespół pojawił się na okładce irlandzkiego magazynu muzycznego Hot Press.

  W 1989 Cry Before Dawn został nagrodzony najlepszą irlandzką grupą na Irish Recorded Music Association (IRMA), po tym jak 2 lata wcześniej zdobył nagrodę "Best Newcomer". Po rozstaniu z wytwórnią płytową zespół odbył trasę koncertową po Irlandii jeszcze w tym samym roku, po czym zdecydował się na rozpad. To początkowe rozwiązanie było jednak krótkotrwałe, a zespół reaktywował się, a Paul Spencer zastąpił Tony'ego Halla na gitarze. Steve Belton przejął rolę gitarzysty zamiast Paula Spencera. Po wydaniu w 1992 roku singla „To Be True” zespół ponownie się rozstał. Brendan Wade połączył siły z Paulem Bellem, tworząc zespół The Wild Swans, skrócony do The Swans w 1999 roku, a następnie ponownie przemianowany na Bell and Wade w 2000 roku.

 Ich utwory odniosły umiarkowany sukces w Irlandii, zostały wydane przez Ritz Records i ich własną wytwórnię płytową. Ich najbardziej udanym wydawnictwem był „Dancing at the Crossroads”, wydany z okazji sukcesu County Wexford w finale All-Ireland hurling w 1996 roku, który osiągnął 1. miejsce na irlandzkiej liście przebojów. Zespół reaktywował się w listopadzie 2010 roku.W grudniu 2012 r. zespół wydał limitowany, podwójny album z dwoma koncertami w Wexford Opera House, wyprodukowany przez Steve'a Beltona, zatytułowany Live at the Opera House. W 2013 r. singiel „Is This What You Waited For” osiągnął 47. miejsce na irlandzkiej liście przebojów. W 2025 r. wydano sześcioutworową EP-kę „Open Water”. Utwór ten osiągnął 2. miejsce na irlandzkiej liście przebojów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gone Forever/Darkest Night	Cry Before Dawn	05.1987	80[6]	-	Epic GONE 1	[written by Cry Before Dawn][produced by Paul Staveley O'Duffy]
Gone Forever/Silly Dreams	Cry Before Dawn	05.1988	84[4]	-	Epic GONE 2	[written by Cry Before Dawn][produced by Paul Staveley O'Duffy]
Witness For The World/Up Against The Wall	Cry Before Dawn	05.1989	67[6]	-	Epic GONE 3	[written by Cry Before Dawn, Brendan Wade][produced by Greg Ladanyi]

Lenore O'Malley

Lenore O'Malley była amerykańską piosenkarką disco i pop znaną z krótkiej,
ale znaczącej kariery pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych. Jej debiutancki album First Be a Woman (1980), wydany w Polydor Records, zawierał tytułowy utwór jako wybitny singiel, który zdobył uznanie na scenie disco w Stanach Zjednoczonych i Europie. W 1981 roku ukazał się jej drugi album o tym samym tytule Lenore, który zawierał dodatkowe single, takie jak „By The Way, Now (The Best Thing That Ever Happened)” i zaprezentował ją w krajobrazie post-disco pop. 

Urodzona jako Lenore Levine w 1954 roku, zmarła w 2020 roku. Twórczość O'Malley, choć ograniczona do krótkiego okresu aktywności od 1979 do 1981 roku, przyczyniła się do nagrań disco i pop tamtej ery poprzez optymistyczne utwory i ballady, a jej prace pojawiły się na różnych kompilacjach w późniejszych latach. Jej nagrania odzwierciedlały przejście od klasycznego disco do brzmień bardziej popowych na początku lat 80-tych. 

Lenore O'Malley urodziła się jako Lenore Levine w 1954 roku. Jej imię i nazwisko rodowe widnieje w profilach branży muzycznej jako Lenore Levine.   Lenore O'Malley obejmowała nagrania disco i pop wydane przez Polydor Records w latach 1979-1981. Była wymieniona jako artystka na tych wydawnictwach. Często podaje się, że nie śpiewała głównego wokalu w tych projektach, a wokalistka sesyjna Catherine Russell jest wymieniona jako nieujawniona w napisach główna wokalistka na albumach. Wydawnictwa zostały wyprodukowane przez francuski zespół (Michaële, Lana Sébastian i Paul Sébastian) i przedstawiły O'Malley jako twarz publiczną w tym, co zostało opisane jako „pseudoartystyczna” aranżacja, łącząca istniejące osiągnięcia produkcyjne z jej wizerunkiem w celach marketingowych. Jej debiut miał miejsce w 1980 roku z singlem „First Be a Woman”, tytułowym utworem z albumu First Be a Woman (czasami wymienianego jako First Be a Woman / L'Amour Toujours L'Amour). Singiel wszedł na listę Billboard Hot 100 na 90. miejscu 26 lipca 1980 roku, osiągnął  53. miejsce i spędził osiem tygodni na liście. Następnie w 1981 roku ukazał się album zatytułowany po prostu Lenore, któremu towarzyszyły kolejne single, podobno kontynuując ten sam format. Wydawnictwa te zyskały ogólnie ograniczoną uwagę komercyjną i są dziś znane głównie ze swojego wytworzonego charakteru w późnej erze disco.

 Lenore O'Malley wystąpiła w kilku europejskich programach telewizyjnych w 1980 roku, a jej zasługi obejmowały występy gościnne związane z promocją jej muzyki w tym roku. Jej występy we francuskiej telewizji obejmowały Suivez Lecoq (jeden odcinek), Numéro un (jeden odcinek), Les rendez-vous du dimanche (jeden odcinek) oraz trzy odcinki Midi-Première (z lat 1979–1980), w których wymieniono ją jako artystkę lub zespół. Wystąpiła również jako muzyk w niemieckim serialu Die Drehscheibe (jeden odcinek) oraz jako ona sama w Music-Hall à Provins (jeden odcinek, z 26 lipca 1980 roku). W Stanach Zjednoczonych O'Malley zaśpiewała w piosence przewodniej serialu NBC Me and Maxx (1980, jeden odcinek), choć nie została wymieniona w samym programie jako aktorka.

 Lenore O'Malley wydała dwa pełnometrażowe albumy studyjne w wytwórni Polydor Records na początku lat 80-tych. Jej debiutancki album, First Be a Woman, ukazał się w 1980 roku i został udokumentowany w 18 wersjach i wariantach, co odzwierciedla szeroką międzynarodową dystrybucję w wielu krajach i formatach, w tym na płytach winylowych, kasetach i późniejszych reedycjach CD.  Na albumie o charakterze disco wokalistką jest Catherine Russell (niewymieniona w napisach na oryginalnych wydaniach).  Jej drugi album, Lenore, ukazał się w 1981 roku i istnieje w 5 wersjach, głównie na płytach winylowych ze Stanów Zjednoczonych, Wenezueli i Filipin.  Catherine Russell wniosła chórki i wokale do tego elektronicznego/disco wydawnictwa.  Te dwa albumy stanowią kompletną oficjalną dyskografię O'Malley. 

 Single Lenore O'Malley były wydawane głównie przez Polydor pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych XX wieku, koncentrując się na muzyce disco i soul. Jej najszerzej dystrybuowanym singlem był „First... Be A Woman” z piosenką „Put A Rainbow In Your Heart”, wydany w 1980 roku z 24 znanymi wersjami na formatach 7" i 12" w takich krajach, jak Stany Zjednoczone, Francja, Włochy, Japonia, Meksyk i Republika Południowej Afryki.  Kilka wariantów zawierało alternatywne strony B, takie jak „Victim Of The Past” na wydaniach 12-calowych, podczas gdy wydania regionalne zawierały wersję z hiszpańskim tytułem. W 1981 roku O'Malley wydała „By The Way, Now (The Best Thing That Ever Happened)” / „Love Is More Than Making Love” nakładem Polydor, który miał trzy udokumentowane wersje. W tym samym roku ukazała się również hiszpańska adaptacja zatytułowana „Primero Se Una Mujer” jako osobne wydawnictwo z dwiema wersjami. Single promocyjne z 1980 roku zawierały „Is It Because Of Love” i „Victim Of The Past”, ten ostatni również w jednym wydaniu był zestawiony z „C'Est La Vie (Here You Are Again)”. 

Po zakończeniu kariery publicznej około 1981 roku Lenore O'Malley wycofała się z życia publicznego i zamieszkała prywatnie w Kalifornii.  Utrzymywała niski profil, nie mając udokumentowanych wydawnictw muzycznych, występów, wywiadów ani innej działalności zawodowej w kolejnych latach.  O'Malley była żoną Irvinga Levine'a, a źródła wskazują, że aktywnie chroniła swoją prywatność, co doprowadziło do skąpych informacji publicznych i zdjęć z okresu po 1981 roku.  Pozostała osobą prywatną aż do śmierci w 2020 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
First... Be A Woman/Put A Rainbow In Your Heart	Lenore O'Malley	07.1980	-	53[8]	Polydor 2055	[written by Michaele, Lana Sebastian, Paul Sebastian][produced by Michaele, Lana Sebastian, Paul Sebastian][49[9].Hot Disco/Dance;Polydor 2055 7"]

Nigel Olsson

Najbardziej znany jako perkusista w zespole Eltona Johna z początku lat 70-tych,
Nigel Olsson urodził się 10 lutego 1949 roku w małym miasteczku Wallasey w hrabstwie Cheshire (obecnie Merseyside) w Anglii. Jako nastolatek mieszkał w Sunderland, gdzie śpiewał jako główny wokalista w zespole Fireflies i zajął się perkusją, gdy odszedł ich stały perkusista. W wieku 17 lat, wraz z dobrym przyjacielem Mickiem Grabhamem, pomyślnie przeszedł przesłuchanie do psychodelicznego zespołu popowego Plastic Penny, który wydał dwa albumy w latach 1968-1969 i osiągnął sukces z przebojem „Everything I Am”, zanim się rozpadł. Olsson dołączył następnie do Spencer Davis Group, który borykał się z odejściem frontmana Steviego Winwooda; występ nie trwał długo, ponieważ Davis rozwiązał zespół przed końcem 1969 roku, ale Olsson poznał basistę Dee Murraya, który stał się jego ulubionym partnerem w sekcji rytmicznej. 

 Poszukując pracy, Olsson grał na perkusji w zespole Uriah Heep przez część debiutanckiego albumu z 1970 roku, „Very 'eavy, Very 'umble”, ale wkrótce odszedł, by skupić się na pracy sesyjnej. On i Murray grali z Eltonem Johnem na demach młodego piosenkarza i autora tekstów, a wiosną 1970 roku obaj dołączyli do jego grupy koncertowej. Olsson grał na większości klasycznych utworów Johna z początku lat 70-tych, w tym na „Honky Chateau”, „Don't Shoot Me I'm Only the Piano Player”, „Goodbye Yellow Brick Road” i „Captain Fantastic & the Brown Dirt Cowboy”. Po wydaniu tego ostatniego wiosną 1975 roku, John postanowił odmienić swój zespół, zastępując zarówno Olssona, jak i Murraya. 

 Olsson wydał solowy album w 1971 roku zatytułowany „Nigel Olsson's Drum Orchestra and Chorus”, a po odejściu z zespołu Johna nagrał album o tym samym tytule dla wytwórni John's Rocket. Kolejny album o tym samym tytule ukazał się w wytwórni Columbia w 1978 roku, a po zmianie wytwórni na Bang, Olsson w 1979 roku zaliczył przebój „Dancin' Shoes” (z albumu „Nigel”). W 1980 roku ukazał się kolejny album „Changing Tides”, a Olsson dołączył do Tremblers, zespołu, w którym Peter Noone, znany z Herman's Hermits, z Daryl Dragonem z Captain & Tennille. W tym samym roku Olsson i Murray zostali zaproszeni do ponownego dołączenia do zespołu koncertowego Johna, w którym grali do 1984 roku. 

Pomimo intensywnej pracy sesyjnej w latach 70-tych, Olsson był znacznie mniej aktywny w tym obszarze w latach 80-tych, poświęcając więcej czasu na komponowanie i produkcję. W 1991 roku wraz z byłym gitarzystą Johna, Daveyem Johnstone'em, założył zespół Warpipes, który rok później wydał album „Holes in the Heavens”, zanim rozpadł się z powodu bankructwa wytwórni. Olsson spędził większą część lat 90-tych z dala od muzyki, poza okazjonalnymi sesjami nagraniowymi, ale w 2000 roku ponownie dołączył do zespołu Johna, a w kolejnym roku wydał kontynuację swojego debiutu, Nigel Olsson's Drum Orchestra and Chorus Vol. 2: Move the Universe. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only One Woman/In Good Time	Nigel Olsson	03.1975	-	91[6]	Rocket 40337	[written by R. Gibb, B. Gibb, M. Gibb][produced by Gus Dudgeon]
Dancin' Shoes/Living In A Fantasy	Nigel Olsson	12.1978	-	18[16]	Bang 740	[written by Carl Storie][produced by Paul Davis]
Little Bit Of Soap/Thinking Of You	Nigel Olsson	04.1979	-	34[12]	Bang 4800	[written by B. Berns][produced by Paul Davis]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nigel	Nigel Olsson	03.1979	-	140[5]	Bang 35 792	[produced by Curt Becher, Nigel Olsson, Paul Davis]

OJ da Juiceman

 Otis Whitfield Williams Jr. (ur. 23 listopada 1981 r.), lepiej znany pod pseudonimem
artystycznym OJ da Juiceman, to amerykański raper. Najbardziej znany jest z singla „Make tha Trap Say Aye” z 2008 roku (z udziałem Gucci Mane), który znalazł się na liście przebojów Bubbling Under Hot 100. W następnym roku podpisał kontrakt z wytwórnią Asylum Records, aby wydać swój debiutancki album studyjny „The Otha Side of the Trap” (2009), który nie znalazł się na listach przebojów. 

 Otis Williams Jr. wychowywał się z samotną matką w East Atlanta w stanie Georgia.  Na początku lat 90-tych Williams poznał innego rapera z Południa, Gucci Mane, który mieszkał w tych samych budynkach mieszkalnych, z którym później współpracował jako OJ da Juiceman. Juiceman rozpoczął karierę muzyczną w wytwórni „Never Again Records”, znanej z hitu „Black Tee” z lata 2004 roku. Po założeniu własnej wytwórni 32 Entertainment, nawiązał współpracę z Gucci Mane, prezesem So Icey Entertainment. OJ wydał 6 mixtape'ów pod szyldem 32 Entertainment i pojawił się na wielu undergroundowych mixtape'ach z udziałem różnych artystów.

  OJ da Juiceman został postrzelony osiem razy 4 kwietnia 2009 roku i wystąpił na koncercie w tym samym tygodniu. Postrzał spowodował u niego trwałe utykanie.Po wydaniu ponad tuzina mixtape'ów z takimi DJ-ami jak DJ Drama, Trap-a-Holics, DJ Holiday i DJ 5150, OJ da Juiceman założył wytwórnię vanity 32 Entertainment i podpisał kontrakt z Asylum Records w 2009 roku. Debiutancki album OJ w Asylum, The Otha Side of the Trap, zawierał zarówno nowe utwory, jak i wcześniej wydane utwory z mixtape'ów. Album zawierał singiel „I'm Gettin' Money” oraz kolejny, z udziałem Gucci Mane'a, „Make tha Trap Say Aye”.

  OJ pojawił się również w singlu Jadakissa „Who's Real” i „Supaman High” R. Kelly'ego, a także ma mixtape z DJ Holidayem zatytułowany „Alaska in Atlanta”.Ogłoszono, że drugi album OJ będzie nosił tytuł „The Otis Williams Jr. Story”. W latach 2011 i 2012 OJ wydał szereg mixtape'ów, promując swoją niezależną wytwórnię 32 Entertainment. Jego najnowszym mixtape'em był „6 Ringz 2 (The Playoffs Edition)” wydany 2 marca 2013 roku. Na mixtape'ie gościnnie wystąpili Young Scooter, Gorilla Zoe i inni. Produkcją zajęli się Lex Luger, Metro Boomin i 808 Mafia. Po wdaniu się w twitterową kłótnię z Gucci Mane we wrześniu 2013 roku, OJ Da Juiceman ujawnił, że nigdy nie podpisał oficjalnego kontraktu z 1017 Brick Squad.

 20 września 2013 roku OJ da Juiceman ujawnił, że The Otis Williams Jr. Story zostanie wydane cyfrowo 23 listopada 2013 roku przez 32 Entertainment. 11 lutego 2014 roku OJ da Juiceman wydał mixtape „Alaska in Atlanta 2” prowadzony przez DJ Holidaya. 4 marca 2024 roku OJ da Juiceman został aresztowany za handel narkotykami i posiadanie broni po tym, jak przewodził policji w pościgu samochodowym. 

32 Entertainment to wytwórnia płytowa z siedzibą w Atlancie, założona w 2007 roku przez OJ da Juicemana. Obecnie działa niezależnie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Make tha Trap Say Aye	OJ da Juiceman Featuring Gucci Mane	03.2009	-	108[8]	32 Records	[written by Otis Williams, Radric Davis][produced by Zaytoven][22[24].R&B Chart]
Supaman High	R. Kelly Featuring OJ Da Juiceman	05.2009	-	-	Big Cat	[written by R. Kelly, Otis Williams, Jr., Radric Davis, William Hodge][produced by R. Kelly, Willy Will][46[19].R&B Chart]
Who's Real	Jadakiss Featuring Swizz Beatz & OJ Da Juiceman	05.2009	-	125[2]	Ruff Ryders	[written by Jason Phillips,Kasseem Dean,Otis Williams,Tyrone Johnson][produced by Snagz,Swizz Beatz][39[20].R&B Chart]
Wasted (Remix)	Gucci Mane Featuring Plies Or OJ Da Juiceman	09.2009	-	36[19]	Mizay	[written by Radric Davis, Algernod Washington, LaDamon "FATBOI" Douglas][produced by FATBOI][3[39].R&B Chart]
Make tha Trap Say Aye	OJ da Juiceman Featuring Gucci Mane	03.2009	-	108[8]	Asylum	[written by Otis Williams, Radric Davis][produced by Zaytoven][22[24].R&B Chart]

High Spirits

 The High Spirits to garażowy zespół rockowy z Minneapolis w stanie Minnesota,
działający w latach 60-tych XX wieku i nagrywający dla Soma Records. Chociaż skład zespołu zmieniał się w niewielkim stopniu, pierwotny skład składał się z gitarzysty prowadzącego i menedżera Owena Husneya, perkusisty Douga Ahrensa, wokalisty prowadzącego Cliffa Siegela, gitarzysty basowego Ricka Beresforda, gitarzysty rytmicznego Ricka Levinsona oraz klawiszowca Jaya Luttio.  

Zespół należał do zespołów z regionu Środkowego Zachodu, które uznawane są za prekursorów późniejszej sceny punkrockowej. Owen Husney później odkrył i zarządzał artystą, Prince'em, a także jedenastoma innymi artystami, którzy zdobyli złote i platynowe płyty.  Pierwszym przebojem zespołu był remiks utworu Bobby'ego „Blue” Blanda „(Turn on Your) Love Light”, nagrany 7 maja 1965 roku i wydany przez Soma Records. Stronę B stanowił utwór „Tossin' and Turnin'”, nagrany podczas tej samej sesji. Płyta dobrze sprzedawała się w Twin Cities, osiągając pierwsze miejsce zarówno w Kansas City (zespół dwukrotnie wystąpił w Kansas City), jak i w Dallas jesienią 1965 roku, a także zaczynała odnosić sukcesy w Kalifornii i Kolorado.  

We wrześniu 1965 roku, na liście Top 40 w San Jose, płyta zajmowała 33. miejsce na tym rynku. Ich drugim wydawnictwem był utwór „I Believe” (nie utwór Frankiego Laine'a), nagrany 12 stycznia 1966 roku i wydany przez wytwórnię Soma. Utwór napisał gitarzysta rytmiczny Rick Levinson. Na drugiej stronie, nagranej podczas tej samej sesji, znajdował się utwór „Bright Lights, Big City”, cover utworu Jimmy'ego Reeda i The Animals. W 2006 roku zespół został wprowadzony do Galerii Sław Rock Country w Minnesocie za wkład w historię muzyki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Turn On Your) Love Light/Tossin' And Turnin'	High Spirits	07.1965	-	-	Soma 1436	[written by Deadric Malone,Joseph Scott ][produced by Rick London]
I Believe/Bright Lights, Big City	High Spirits	02.1966	-	-	Soma 1446	[written by Richard Levinson][produced by Ari Productions]

Jane Olivor

Olivor urodziła się jako Linda Cohen w Brooklynie w Nowym Jorku i podobno dorastała,
słuchając muzyki folkowej, choć przyznała, że ​​jej największym autorytetem byli Johnny Mathis i Gene Pitney; ten drugi pojawił się na jej albumie z 2000 roku, Love Decides. 

Wśród gejów i innych fanów tradycyjnego popu, przekształcając piosenki takie jak „Some Enchanted Evening” z broadwayowskiego musicalu „South Pacific” i hit Fleetwoodsów z 1959 roku „Come Softly to Me” w osobiste wypowiedzi w takich miejscach jak klub nocny Reno Sweeney's w Greenwich Village i klub kolacyjny The Ballroom w Garment District. Przyciągnęła na tyle uwagi, że Columbia Records podpisała z nią kontrakt, wydając w 1976 roku jej debiutancki album „First Night”. Płyta nie znalazła się na listach przebojów pomimo pozytywnych recenzji krytyków, ale „Some Enchanted Evening” z opóźnieniem stała się drugoplanowym singlem na listach przebojów tuż przed wrześniową premierą jej drugiego albumu „Chasing Rainbows” we wrześniu 1977 roku, który dotarł do setki bestsellerów, utrzymując się na listach przebojów przez trzy miesiące. Dzięki temu Olivor zaczęła występować w największych salach koncertowych w całym kraju. 

 Stay the Night Płyta Stay the Night, wydana wiosną 1978 roku, zawierała kolejny, niewielki utwór na listach przebojów - cover Olivor przeboju The Chiffons z 1963 roku „He's So Fine”, który nieznacznie poprawił jej statystyki. Następnie zaśpiewała w duecie z Johnnym Mathisem utwór „The Last Time I Felt Like This”, będący tematem przewodnim filmu „Same Time Next Year” z 1978 roku. Nagranie znalazło się w pierwszej dwudziestce list przebojów, a kiedy zostało nominowane do Oscara w kategorii „Najlepsza Piosenka”, Mathis i Olivor zaśpiewali je podczas ceremonii wręczenia Oscarów.  

W tym czasie Olivor występowała już w Greek Theatre w Los Angeles, Carnegie Hall w Nowym Jorku i innych prestiżowych miejscach. Jej czwarty album, „The Best Side of Goodbye”, wydany zimą 1980 roku, był jej dotychczas najwyżej notowanym albumem na listach przebojów. W grudniu 1981 roku nagrała koncerty w Berklee School of Music w Bostonie, które wiosną 1982 roku ukazały się jako jej piąty album, „In Concert”. Obawy związane z tempem rozwoju kariery i nieprzyjemne doświadczenia w branży muzycznej sprawiły, że Olivor postanowiła zrobić sobie roczną przerwę w występach. Wyszła za mąż, ale wkrótce potem u jej męża zdiagnozowano raka; porzuciła karierę, by się nim opiekować, ale zmarł w 1986 roku. W międzyczasie popadła w spór z wytwórnią Columbia o pieniądze, które uważała za należne. 

Do występów powróciła dopiero w 1993 roku, kiedy to przekonała się, że ma lojalnych fanów w całym kraju. Stopniowo stawała się coraz bardziej aktywna i jesienią 2000 roku wydała swój pierwszy od ponad 20 lat nowy album studyjny, „Love Decides”, w wytwórni Varèse Sarabande Records. Jesienią 2001 roku wydała świąteczny zbiór piosenek zatytułowany Songs of the Season. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Some Enchanted Evening (From The Musical "South Pacific")/One More Ride On The Merry-Go-Round	Jane Olivor	09.1977	-	91[3]	Columbia 10527	[written by O. Hammerstein, R. Rodgers][produced by Charlie Calello]
He's So Fine/Turn Away	Jane Olivor	05.1978	-	77[9]	Columbia 10724	[written by R. Mack][produced by Jason Darrow]
Don't Let Go Of Me/Vagabond	Jane Olivor	04.1980	-	108[3]	Columbia 11223	[written by R. Edelman][produced by Louie Shelton]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chasing Rainbows	Jane Olivor	10.1977	-	86[8]	Columbia 34 917	[produced by Tom Catalano]
Stay the Night	Jane Olivor	07.1978	-	108[12]	Columbia 35 437	[produced by Jason Darrow]
The Best Side of Goodbye	Jane Olivor	02.1980	-	58[12]	Columbia 36 355	[produced by Louie Shelton,Michael Masser,Jason Darrow]
Jane Olivor in Concert	Jane Olivor	05.1982	-	144[8]	Columbia 37 938	-

Mirwood Records

Mirwood Records to amerykańska wytwórnia płytowa założona w Los Angeles w 1965 roku
przez byłego dyrektora Vee-Jay, Randy'ego Wooda. Wytwórnia Mirwood była siostrzaną wytwórnią Mira Records. Wydawała głównie nagrania rhythm and bluesa i jazzu  i jest określana jako „jedna z najbardziej rozpoznawalnych wytwórni soulowych z północy”. Wiele jej płyt zostało napisanych i wyprodukowanych przez Freda Smitha, a zaaranżowanych przez Jamesa Carmichaela, który „dopracował swój własny, charakterystyczny styl, tworząc muzykę soul, która była jednocześnie nieustająco energetyczna i słodko wyrafinowana, zwieńczona charakterystycznymi wibracjami przywołującymi nieziemskie piękno zachodu słońca nad Oceanem Spokojnym”. Wytwórnia odniosła sukces dzięki swojemu drugiemu singlowi „The Duck”, którego autorem jest Jackie Lee, a właściwie Earl Nelson z Bob & Earl. Inni artyści nagrywający dla Mirwood to The Olympics i Bobby Garrett, druga połowa Bob & Earl. 

Ostatnie single wydane przez tę wytwórnię ukazały się w 1968 roku; na początku lat 70-tych wydano kilka kompilacji utworów różnych artystów. Kilka kompilacji wydawnictw Mirwood ukazało się na płytach CD. 

Olympics

 Olympics to amerykański zespół doo-wop, założony w 1957 roku przez wokalistę
Waltera Warda (ur. 28 sierpnia 1940r - zm. 11 grudnia 2006r). W skład zespołu wchodzili również Eddie Lewis (tenor, kuzyn Warda), Charles Fizer (tenor), Walter Hammond (baryton) i Melvin King (bas). Z wyjątkiem Lewisa, wszyscy byli przyjaciółmi w liceum w Los Angeles w Kalifornii.

  Ich pierwszy singiel został wydany przez Waltera Warda i zespół Challengers („I Can Tell” w wytwórni Melatone Records). Po zmianie nazwy, latem 1958 roku nagrali „Western Movies” (Demon Records). Napisany wspólnie przez Freda Smitha i Cliffa Goldsmitha,utwór „Western Movies” dotarł do 8. miejsca na liście Billboard Hot 100. Utwór odzwierciedlał fascynację narodu filmami i programami telewizyjnymi o tematyce westernu. Opowiadał historię mężczyzny, który stracił dziewczynę w westernach, i zawierał harmonie doo-wop, a także strzały w tle i efekty dźwiękowe rykoszetu. W 1959 roku zespół nagrał „(Baby) Hully Gully” (Arvee Records), co zapoczątkowało modę na taniec Hully Gully. „Big Boy Pete”, wydany przez zespół w 1960 roku, stał się inspiracją dla utworu „The Jolly Green Giant” zespołu The Kingsmen.  

Przez kolejne dziesięć lat The Olympics nagrywali optymistyczne utwory R&B, często o popularnych wówczas tańcach. W 1965 roku The Olympics byli jednymi z pierwszych, którzy nagrali „Good Lovin'”, napisany przez Rudy'ego Clarka i Arthura Resnicka. W 1966 roku wersja The Young Rascals dotarła do pierwszego miejsca na liście przebojów US Hot 100. Od tego czasu powstało wiele wersji nagranych przez znanych artystów, takich jak Mary Wells, The Ventures, The Who, The Grateful Dead, Bobby McFerrin i The Bobs. Fizer został zastrzelony podczas zamieszek w Watts w 1965 roku.  

Wkrótce potem King opuścił zespół po tym, jak jego siostra zginęła w wyniku przypadkowego postrzelenia. Odnowiony zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 70-tych, ale nie udało mu się osiągnąć sukcesu na listach przebojów po połowie lat 60-tych. The Olympics nadal koncertowali na scenie oldies w Stanach Zjednoczonych i innych krajach. W 1984 roku wytwórnia Rhino Records wydała album zatytułowany „The Official Record Album of The Olympics”, zawierający nagrania zespołu z lat 50. i 60-tych XX wieku. Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles pozwał Rhino, twierdząc, że nagranie Rhino może być pomylone z albumem „The Official Music of the XXIII Olympiad-Los Angeles 1984”. Rhino wygrało proces.

  Piosenka Waltera Warda „Well (Baby Please Don't Go)” (strona B utworu „Western Movies”) została nagrana przez Johna Lennona podczas sesji do albumu „Imagine” w 1971 roku w Ascot Sound Studios, gdzie wykonano wiele ujęć studyjnych w dwóch oddzielnych sesjach w lutym. Jedno z tych ujęć, nagrane 16 lutego 1971 roku, zostało oficjalnie wydane po raz pierwszy w zestawie pudełkowym „John Lennon Anthology” z 1998 roku, a następnie wznowione na jednopłytowej kompilacji „Wonsaponatime”. Nowy remiks tego samego ujęcia znalazł się w zestawie pudełkowym „Imagine- The Ultimate Collection” z 2018 roku, który zawiera również montaż „Evolution Documentary” składający się z fragmentów nagrań z sesji. Nagrania z obu sesji krążą na wielu bootlegach. Osobny występ na żywo, zarejestrowany w czerwcu 1971 roku z Frankiem Zappą i zespołem Mothers of Invention, ukazał się na albumie Lennona z 1972 roku „Some Time in New York City”, a później pojawił się na albumie Zappy z 1992 roku „Playground Psychotics”. Eddie Lewis, tenor i ostatni pierwotny członek zespołu Olympics, zmarł 31 maja 2017 roku. 

 Obecnymi i pozostałymi członkami The Olympics są Vel Omarr, Alphonso Boyd i Samuel E. Caesar.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Western Movies/Well!	Olympics	07.1958	12[8]	8[14]	Demon 1508	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][7[7].R&B Chart]
(I Wanna) Dance With The Teacher/Ev'rybody Needs Love	Olympics	12.1958	-	71[5]	Demon 1512	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
(Baby) Hully Gully/Private Eye	Olympics	02.1960	-	A:72[7];B:95[1]	Arvee 562	[A&B written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][7[7].R&B Chart]
Big Boy Pete/The Slop	Olympics	05.1960	-	50[14]	Arvee 595	[written by Dewey Terry,Don "Sugarcane" Harris][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith][10[17].R&B Chart]
Shimmy Like Kate/Workin' Hard	Olympics	09.1960	40[1]	42[11]	Arvee 5006	[written by Armand J. Piron][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
Dance By The Light Of The Moon/Dodge City	Olympics	12.1960	-	47[11]	Arvee 5020	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
Little Pedro/Bull Fight [[Cappy Lewis]	Olympics	03.1961	-	76[4]	Arvee 5023	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith,Bill Spitalsky]
Dooley/Stay Where You Are	Olympics	06.1961	-	94[1]	Arvee 5031	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
The Bounce/Fireworks	Olympics	01.1963	-	40[10]	Tri Disc 106	[written by F. Smith, C. Bell][produced by Fred Smith][22[1].R&B Chart]
Dancin' Holiday/Do The Slauson Shuffle	Olympics	07.1963	-	86[6]	Tri Disc 107	[written by Fred Smith, Diane Rogers,Zelda Samuels][produced by Fred Smith]
Good Lovin'/Olympic Shuffle	Olympics	05.1965	-	81[5]	Loma 2013	[written by Arthur Resnick,Rudy Clark][produced by Jerry Ragavoy]
Mine Exclusively/Secret Agents	Olympics	04.1966	-	99[2]	Mirwood 5513	[written by Bob Relf,Sherlie Matthews][produced by Fred Smith][25[6].R&B Chart]
Baby, Do The Philly Dog/Western Movies	Olympics	10.1966	-	63[6]	Mirwood 5523	[written by Sherlie Matthews,Fred Smith,George Brown,Walter Ward ][produced by Fred Smith][20[10].R&B Chart]

Ol' Skool

 

Ol' Skool to amerykański zespół grający new jack swing i urban R&B z St. Louis
w stanie Missouri, w którego skład wchodzili: Jason Little (wokal), Jerome „Pookie” Lane (wokal), Tony Herron (wokal), Curtis Jefferson (wokal, gitara basowa) i Bobby Crawford (wokal, programowanie perkusji, instrumenty klawiszowe). 

 Po wydaniu debiutanckiego singla „Set You Free” pod koniec 1997 roku, zespół został odkryty przez Keitha Sweata, który był producentem wykonawczym i gościem na ich debiutanckim albumie „Ol' Skool”, wydanym w lutym 1998 roku. Ich kolejny album, „R.S.V.P.”, ukazał się w 2000 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Set You Free	Ol' Skool	10.1997	-	-	Universal 56 145	[written by Bobby Crawford][produced by Bobby Crawford][94[2].R&B Chart]
Am I Dreaming	Ol Skool Featuring Keith Sweat And Xscape	02.1998	-	31[13]	Universal 56 163	[written by Sam Dees][produced by Keith Sweat][5[21].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ol' Skool	Ol' Skool	03.1998	-	49[9]	Universal 53104	[produced by Allan "Grip" Smith , Bobby Crawford, Curtis Jefferson, Keith Sweat, Kevin Johnson* , Chanz]

Willy Mason

 Willy Mason (ur. 21 listopada 1984r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Dorastał na Martha’s Vineyard w rodzinie muzyków i zaczął występować i nagrywać na początku XXI wieku. Mason występował w Wielkiej Brytanii, a później koncertował na całym świecie zarówno jako artysta solowy, jak i w duecie.

  Mason urodził się w White Plains w stanie Nowy Jork, jako syn Jemimy James i Michaela Masona, autorów tekstów piosenek. Mason jest bezpośrednim potomkiem XIX-wiecznego filozofa Williama Jamesa. Kiedy Mason miał pięć lat, wraz z rodziną przeprowadził się z Tarrytown w stanie Nowy Jork do West Tisbury w stanie Massachusetts na wyspie Martha’s Vineyard.Uczęszczał do szkoły podstawowej Chilmark Elementary School do piątej klasy, szkoły podstawowej West Tisbury Elementary School oraz liceum regionalnego Martha's Vineyard Regional High School, gdzie grał w kilku lokalnych zespołach, takich jak Keep Thinking, Cultivation i Slow Leslie. Był również członkiem MVRHS Minnesingers i występował w produkcjach musicalowych.

  Pierwszym komercyjnym wydawnictwem Masona był pięcioutworowy album EP G-Ma's Basement EP. Znajdowały się na nim solowe nagrania akustyczne utworów „Live It Up”, „Hard Hand to Hold”, „Waiter at the Station”, „Not Lie Down” i „Oxygen”. Album był sprzedawany podczas występów na żywo w 2004 roku oraz w internecie. Popularność Masona wzrosła po tym, jak Sean Foley, współpracownik muzyka Conora Obersta, odkrył jego muzykę w lokalnej audycji radiowej na Martha's Vineyard. Oberst wkrótce podpisał kontrakt z Masonem dla swojej nowej wytwórni, Team Love Records, i latem 2004 roku Mason i jego brat Sam udali się do Old Soul Studios w górach Catskill w stanie Nowy Jork, aby nagrać album „Where the Humans Eat”. Sesje nagraniowe odbywały się głównie na żywo, w nie więcej niż trzech ujęciach, z udziałem gitary i wokalu Willy'ego Masona oraz perkusji Sama Masona (reżysera). Później dodano minimalne dogrywki gitary, basu i innych instrumentów. Album został wydany w Stanach Zjednoczonych w październiku 2004 roku, a w Wielkiej Brytanii przez Virgin Records w lutym 2005 roku. 

Album i jego single („Oxygen” i „So Long”) znalazły się na listach przebojów UK Singles Chart i Albums Chart w 2005 roku. Po wielu występach na żywo w latach 2004 i 2005, zwieńczonych występem na Festiwalu Glastonbury, Mason wziął urlop i wrócił do domu rodzinnego na Martha’s Vineyard. Zaczął pisać nowe piosenki i założył zespół, w którym grała Nina Violet na altówce i wokalu wspierającym, a Zak Borden na mandolinie. Na początku 2006 roku zespół rozpoczął trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie, wraz z innymi muzykami. Supportował Beth Orton, Death Cab For Cutie, Radiohead, KT Tunstall i Sondre Lerche.

  Mason wydał swój drugi album, If the Ocean Gets Rough, w marcu 2007 roku. W tym samym roku zaśpiewał również w utworze „Battle Scars” z albumu We Are the Night (2007) zespołu The Chemical Brothers. Utwór „Pickup Truck”, nagrany na żywo w wytwórni Aboveground Records w Edgartown w stanie Massachusetts, znalazł się na albumie „Radio Waves, Vol. 1”, kompilacji muzyki z Martha’s Vineyard, wydanej 29 czerwca 2007 roku, aby wesprzeć zakup sprzętu nadawczego dla WVVY-LP, nowej lokalnej stacji radiowej. W 2007 roku ukazał się również koncertowy występ z festiwalu Austin City Limits. Mason zaśpiewał również w dwóch utworach na albumie „Hawk” (2010) Isobel Campbell i Marka Lanegana. Wystąpił również w utworze „No Room For Doubt” z EP-ki Lianne La Havas „Lost & Found”  (a następnie jej debiutanckiego albumu „Is Your Love Big Enough?”), który ukazał się 21 października 2011 roku nakładem wytwórni Labour of Love. 

W 2011 roku koncertował w małych lokalach w Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii, a podczas trasy nagrał sesję na żywo w 80 Hertz Studios w The Sharp Project w Manchesterze. Singiel „We Can Be Strong” pojawił się w finale brytyjskiego sitcomu „Fresh Meat” pod koniec 2011 roku. 21 września 2012 roku Mason ogłosił wydanie swojego trzeciego albumu „Carry On”. Miał on ukazać się 3 grudnia i był to jego pierwszy album wydany przez Fiction Records. Płytę wyprodukował Dan Carey. W ramach promocji albumu Mason zagrał w pierwszym tygodniu grudnia wyprzedaną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. W listopadzie 2012 roku Mason odbył trasę koncertową z Benem Howardem jako support. W październiku 2012 roku odbył również trasę koncertową po Australii z Mumford and Sons oraz Edwardem Sharpe’em i Magnetic Zeros. W 2013 roku wystąpił na festiwalach Mumford and Sons' Gentlemen of the Road w Ameryce Północnej. EP Don't Stop Now został wydany przez Communion Records w USA 14 stycznia 2013 roku,a następnie odbył czterotygodniową trasę koncertową. Communion Records wydało w USA w 2013 roku album Carry On.

  5 lutego 2013 roku Mason i Brendan Benson nagrali płytę Upstairs w United Vol. 7. Benson wyprodukował, zmontował i dyrygował grupą znakomitych muzyków, którzy nagrywali na piętrze w United Record Pressing. Siedem utworów, wszystkie napisane przez rodziców Masona, artystów folkowych Jemimę James i Michaela Masona.We wrześniu 2015 roku Mason odbył tournée po Australii jako członek obsady „A State of Grace” Później w tym samym roku zaśpiewał w singlu Jamiego Woona „Celebration” z jego albumu „Making Time”. We wrześniu 2016 roku Mason otworzył koncert WUMB w Strand Theatre w Oak Bluffs, wykonując zestaw autorskich utworów, zanim dołączyła do niego na scenie jego żona, Marciana Jones.

  W grudniu 2016 roku Mason wystąpił na imprezie z okazji premiery płyty w The Ritz w Oak Bluffs, występując u boku Jemimy James i innych muzyków z wyspy. W maju 2017 roku Mason odbył trasę koncertową po Republice Południowej Afryki, występując w Johannesburgu i Kapsztadzie w ramach weekendowego programu, w którym wystąpili Nakhane Toure, Jamie Lee Sexton, Mark Fransman i inni lokalni artyści. W czerwcu 2017 roku Mason wystąpił w Lerwick Legion na Szetlandach, z Arthurem Nicholsonem jako supportem. W lipcu 2017 roku Mason współpracował z bułgarską wokalistką Eugenią Georgievą nad nową aranżacją chóralną utworu We Can Be Strong na festiwal Voices Now w londyńskim Roundhouse.

  Na początku 2018 roku Mason ogłosił dziewięciodniową trasę koncertową po Irlandii, z zaplanowanymi występami w Cork, Galway, Navan, Bangor, Derry, Dublinie i Limerick. W 2019 roku BBC Radio 6 Music wyemitowało sesję nagraną przez Masona 28 listopada 2012 roku w ramach programu Live Hour, prezentowaną przez Chrisa Hawkinsa.W październiku 2020 roku Mason dał koncert plenerowy w Muzeum Martha's Vineyard w Vineyard Haven.W lipcu 2021 roku wystąpił ze swoim zespołem na Sonic Revolution at the Loft, darmowym koncercie organizowanym przez Martha’s Vineyard Concert Series w Oak Bluffs. W czerwcu 2022 roku Mason dał darmowy publiczny występ w Bibliotece West Tisbury na Martha’s Vineyard. W styczniu 2023 roku wystąpił jako gwiazda wieczoru w Atwood’s Tavern w Cambridge w stanie Massachusetts. W maju 2024 roku Mason kontynuował występy na żywo, a liczne koncerty zostały udokumentowane przez JamBase. W listopadzie 2025 roku powrócił do Europy na trasę koncertową i wystąpił w Witloof Bar w Le Botanique w Brukseli ze swoim trio. We wrześniu i październiku 2026 roku Mason ma wystąpić jako gość specjalny na trasie koncertowej The Lemonheads po Wielkiej Brytanii, która obejmuje dziesięć koncertów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Oxygen	Willy Mason	02.2005	23[3]	-	Virgin VSCDX 1892	[written by Willy Mason]
So Long	Willy Mason	05.2005	45[2]	-	Virgin VS 1898	[written by Willy Mason][produced by Sam Mason, Tom Schick, Willy Mason]
Save Myself	Willy Mason	03.2007	42[1]	-	Virgin VSCDT 1928	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]
We Can Be Strong	Willy Mason	05.2007	52[2]	-	Virgin VS 1939	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where the Humans Eat	Willy Mason	02.2005	38[11]	-	Virgin CDV 2993	[produced by Willy Mason, Sam Mason, Tom Schick]
If the Ocean Gets Rough	Willy Mason	03.2007	33[3]	-	Radiate CDV 3029	[produced by Chris Shaw, Doug Easley, Willy Mason]

Freeloaders

Freeloaders byli brytyjskim duetem produkującym muzykę house, założonym przez
Kevina O'Toole'a i Dale'a Longwortha, członków założycieli zespołu tanecznego N-Trance. Działający w połowie lat 2000, specjalizowali się w utworach electro-house, często z gościnnym udziałem wokalistów i gitarzystów Vinny'ego Burnsa, a Jerome Stokes zapewniał wokale w wybranych projektach. Przełom nastąpił wraz z singlem z 2005 roku „So Much Love to Give” z udziałem zespołu soulowego The Real Thing i samplowaniem ich przeboju z 1977 roku „You to Me Are Everything”. Utwór osiągnął 9. miejsce na liście UK Singles Chart, spędzając 4 tygodnie w pierwszej 40-tce (9 tygodni na liście ogółem) i osiągając również 8. miejsce na liście Physical Singles Chart.

 Kolejne wydawnictwa to „Now I'm Free (Freefalling)” z 2006 roku, który rozwijał ich komercyjne brzmienie house. Jedyny album duetu, Freshly Squeezed, ukazał się w 2006 roku i zawierał 11 utworów, kładących nacisk na optymistyczne, oparte na samplach produkcje house, z „So Much Love to Give” na czele. Choć ich dorobek ograniczał się do kilku singli i debiutanckiego albumu wydanego przez wytwórnię All Around the World, Freeloaders przyczynili się do odrodzenia house'u w Wielkiej Brytanii w połowie lat 2000., obok takich artystów jak Freemasons i Eric Prydz.

Freeloaders powstali w 2004 roku jako angielski projekt muzyki house zainicjowany przez Kevina O'Toole'a i Dale'a Longwortha, duet, który dekadę wcześniej współtworzył elektroniczny zespół N-Trance. Czerpiąc ze swojego ugruntowanego doświadczenia produkcyjnego z eurodance'owych hitów N-Trance z lat 90., O'Toole i Longworth pod nowym pseudonimem skupili się na muzyce house, wykorzystując kontakty z wcześniejszej pracy z wytwórnią All Around The World. Współpracowali z gitarzystą Vinnym Burnsem i wokalistą Jerome'em Stokesem przy kilku utworach. Projekt, mający siedzibę w Wielkiej Brytanii, we wczesnej fazie obejmował eksperymentalne nagrania, które łączyły elementy house z samplami i współpracą, budując na doświadczeniu założycieli w dziedzinie inżynierii dźwięku z Oldham College. Taka konfiguracja pozwoliła im działać jako elastyczny zespół produkcyjny, odmienny od bardziej wokalnego brzmienia eurodance N-Trance, jednocześnie wykorzystując tę ​​samą sieć kontaktów branżowych do początkowego rozwoju.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Much Love to Give	Freeloaders featuring the Real Thing	04.2005	9[9]	-	All Around The World 12GLOBE 412	[written by Chris Amoo ,Eddie Amoo][produced by Dale Longworth ,Kevin O'Toole]