Coney Hatch

 Coney Hatch to kanadyjski zespół hardrockowy, który wydał trzy albumy w latach
80-tych XX wieku, a w 2013 roku ukazał się album „Four”, a w 2023 roku podwójny album koncertowy na winylu „Postcard From Germany”. Zespół ma siedzibę w Toronto w Ontario w Kanadzie. W jego skład wchodzili: wokalista i gitarzysta Carl Dixon, wokalista i basista Andy Curran, gitarzysta Steve Shelski oraz perkusista Dave „Thumper” Ketchum. Zespół znany był z głośnych koncertów.W 2023 roku zespół zagrał na festiwalu Sweden Rock Festival, zdobywając pozytywne recenzje. Zespół koncertuje w ograniczonym zakresie z trzema oryginalnymi członkami. Sean Kelly dołączył do składu w 2014 roku, zastępując Steve'a Shelskiego. 

 Zespół Coney Hatch powstał w 1981 roku  i zaczął występować oraz tworzyć autorski materiał. Nazwa zespołu pochodzi od szpitala psychiatrycznego Colney Hatch (1851–1993) w Londynie. Pierwszy album zespołu został wyprodukowany przez Kima Mitchella z Max Webster i wydany w 1982 roku. Ketchum opuścił zespół w 1983 roku, a jego miejsce zajął Barry Connors, który wcześniej grał na perkusji w zespole Toronto.W 1983 roku Coney Hatch supportował Iron Maiden na czterdziestu koncertach w ramach trasy World Piece Tour.Zespół wystąpił w Hollywood Palladium w 1985 roku z Rough Cutt  i Accept . W kwietniu 2008 roku Carl Dixon doznał poważnego urazu mózgu w wypadku samochodowym w Australii, w wyniku którego doznał urazu mózgu, wszczepiono mu rozległe implanty tytanowe i wykonano mu szklane oko. 5 sierpnia 2010 roku oryginalny skład Coney Hatch, w tym kontuzjowany Carl Dixon, zagrał koncert reaktywacyjny w Phoenix Concert Theatre w Toronto. Był to pierwszy występ oryginalnego składu od 1993 roku. Dwa dni później zagrali w Hamilton w Ontario na Festiwalu Przyjaciół. Byli przedostatnim zespołem na głównej scenie. Ostatnim występem wieczoru był Gord Downie. Kolejny koncert zaplanowano na 23 października 2011 roku na festiwalu rockowym Firefest w Nottingham w Anglii. Coney Hatch wystąpił na weekendowym wydarzeniu Rock n' Roar w sierpniu 2013 roku w Spanish w Ontario. Coney Hatch ponownie wystąpił na Firefest w Nottingham w październiku 2014 roku. W 2018 roku Coney Hatch ogłosił ośmiodniową trasę koncertową od października do grudnia, z Seanem Kellym na gitarze prowadzącej zamiast Steve'a Shelskiego. Coney Hatch koncertował w wypełnionych po brzegi salach z British Lion Steve'a Harrisa w Ontario i Quebecu. W listopadzie 2023 roku Coney Hatch wystąpił na festiwalu Firefest (10 Years After) w Wielkiej Brytanii w Manchester Academy w dniach 11–13 października 2024 roku. W piątkowy wieczór zespół wyprzedził Heavy Pettin, gwiazdę wieczoru.

 Dixon później grał z April Wine i był wokalistą Guess Who przez osiem lat, aż do niemal śmiertelnego wypadku samochodowego w 2008 roku w Australii. Kolega z Coney Hatch, Curran, rozmawiał z Dixonem przez telefon, gdy Dixon był jeszcze w śpiączce. Curran powiedział Dixonowi, że musi przeżyć, ponieważ „Coney Hatch ma przed sobą jeszcze więcej rocka”. Dixon przeżył z licznymi urazami i latami rehabilitacji. Pełnoetatowo koncertuje jako muzyk w różnych wcieleniach: solo, w duecie (z kolegą z Coney Hatch, Seanem Kellym); z pięcioosobowym zespołem i Coney Hatch. Wydał siedem solowych albumów. W 2016 roku spełnił swoje ambicje po wypadku, wracając do The Guess Who na dwa wyprzedane koncerty w USA. W 2017 roku Dixon wydał swój debiutancki album country Whole 'Nother Thing. Dzięki przeżyciu wypadku samochodowego Dixon stał się inspirującym mówcą. Jest zarejestrowany w kanadyjskim Krajowym Biurze Mówców.W 2015 roku nakładem Dundurn Press ukazała się jego pierwsza książka zatytułowana A Strange Way to Live, która zawiera między innymi jego doświadczenia z występami w Coney Hatch. 

 Dixon komponował utwory instrumentalne do seriali telewizyjnych, takich jak „Tornado Hunters” (Netflix), a jego piosenki pojawiały się w takich produkcjach jak „Degrassi High”, „Słoneczny patrol” („Smak miłości” napisany wspólnie z Brettem Walkerem) oraz w serialu telewizyjnym „The Saddle Club”. Curran wydał także solowy album i dwa przebojowe single, był nominowany do dwóch nagród Juno i otrzymał nagrodę dla „Najbardziej obiecującego wokalisty” w 1991 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Outa Hand	Coney Hatch	09.1983	-	186[2]	Mercury 812 869	[produced by Max Norman]

West Street Mob

West Street Mob to amerykański zespół boogie i electro, działający w latach 1981–1984,
najbardziej znany z utworu „Break Dance - Electric Boogie” z 1983 roku. W skład zespołu wchodzili Bill McGee, Joey Robinson Jr. i Sabrina Gillison. .Podpisali kontrakt z wytwórnią Sugar Hill Records. Przed powstaniem West Street Mob, Bill McGhee grał w zespole Hellaphenalia i angażował się w różne projekty muzyczne. Joey Robinson Jr. jest synem założycielki i piosenkarki Sugar Hill Records, Sylvii Robinson.

 

 W 1981 roku West Street Mob nagrał swój album o tym samym tytule, który osiągnął 57. miejsce na liście Billboard Black Albums. Singiel „Let's Dance” osiągnął 18. miejsce na liście Black Singles i 22. miejsce na liście Dance W 1983 roku zespół wydał swój drugi album, Break Dance -Electric Boogie. Tytułowy utwór zawiera fragment utworu „Apache” z 1973 roku, autorstwa Jerry'ego Lordana, w wykonaniu Incredible Bongo Band.

 

  Joseph „Joey” Robinson Jr., syn założycielki wytwórni Sugar Hill Records, Sylvii Robinson, zmarł na raka 11 lipca 2015 roku w Tenafly w stanie New Jersey w wieku 53 lat.

W 1983 roku West Street Mob wydał swój drugi album „Break Dance: Electric Boogie”, który pierwotnie ukazał się we Francji i Niemczech, a rok później w Stanach Zjednoczonych, Australii i Nowej Zelandii. Pierwszy singiel z albumu „Ooh Baby” osiągnął 55. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 8 tygodni. Tytułowy utwór został wydany jako drugi singiel z albumu, który osiągnął 52. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play Singles magazynu Billboard, 37. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na listach przebojów przez 11 tygodni i 64. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. 

 

 West Street Mob wydał trzy kolejne single: „I Can’t Stop”, „Rock the Party” i „Mosquito”, zanim popadł w zapomnienie. Sabrina Gillson zaśpiewała na albumie Duke’a Bootee „Bust Me Out” z 1984 roku i wystąpiła w duecie z Davidem Grantem na albumie „Hopes and Dreams” z 1985 roku. Jej ostatni występ muzyczny do tej pory to wokal w utworze Seven Windows „Shakey’s Got the Blues” w 1986 roku. 

Bill McGhee nadal pracuje nad różnymi projektami muzycznymi, ale jest również muzykiem jazzowym i administratorem szkoły. W 2006 roku wydał album jazzowy „Chase the Sunset”. Joey Robinson Jr. pisał i produkował muzykę dla artystów,

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Dance (Make Your Body Move)	West Street Mob	09.1981	-	88[3]	Sugar Hill 559	[written by Pleasure, W. Henderson, A. Johnson, J. Peters][produced by Joey Robinson Jr.][18[16].R&B Chart][22[14].Hot Disco/Dance;Sugar Hill 559 12"]
Got To Give It Up	West Street Mob	01.1982	-	-	Sugar Hill 570	[written by Joey Robinson Jr., Billy Jones ][produced by Joey Robinson Jr.][73[5].R&B Chart]
Sing A Simple Song	West Street Mob	04.1982	-	89[4]	Sugar Hill 576	[written by S. Stewart][produced by Joey Robinson Jr, Cheryl Cook][44[9].R&B Chart]
Ooh Baby	West Street Mob	09.1982	-	-	Sugar Hill 588	[written by Cheryl Cook, Joey Robinson, Jr.][produced by Cheryl Cook, Joey Robinson, Jr.][55[8].R&B Chart]
Break Dance (Electric Boogie)	West Street Mob	09.1983	64[4]	-	Sugar Hill 460	[written by Jerry Lordan][produced by Joey Robinson Jr., Lealand Robinson][37[11].R&B Chart][52[7].Hot Disco/Dance;Sugar Hill 460 12"]
Sugar Hill Remixes	Junior Cartier / West Street Mob / Roots Manuva / Grandmaster Flash	11.1999	-	85[1]	Sugar Hill NEEX 1009 [UK]	-

Janice

 Janice (urodzona jako Janice Bonner w Oxford w stanie Massachusetts) to

piosenkarka R&B i dance z połowy lat 80-tych. Niewiele wiadomo o jej przeszłości. W 1986 roku wydała swój debiutancki singiel „Bye Bye” w wytwórni Checkpoint Records. Utwór osiągnął 46. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales magazynu Billboard oraz 48. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles, utrzymując się na niej przez 11 tygodni. 

W 1987 roku Janice wydała swój kolejny singiel „Wanna Be With You” w wytwórni 4th & Broadway, który w ogóle nie pojawił się na listach przebojów. Później słuch o niej zaginął i wydaje się, że popadła w zapomnienie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bye-Bye	Janice	05.1986	-	-	4th & B'way 7424	[written by Irvin Lee][produced by Irvin Lee][48[11].R&B Chart]

Jamaica Girls

Jamaica Girls to trio muzyki tanecznej z lat 80-tych.W skład Jamaica Girls
wchodziły Brenda Hilliard, Deborah McGriff i Rita Saunders. Trio wydało trzy single: pierwszy to „Rock The Beat” w Becket Records w 1982 roku, drugi to „Need Somebody New” w Sleeping Bag Records w 1983 roku, a ostatni to „On The Move” w Sire Records w 1986 roku. 

 Brenda Hilliard była członkinią duetu „Brenda & Albert”, który wydał singiel w 1974 roku, oraz zespołu soulowo-disco Faith, Hope & Charity (1970-1978). W 1983 roku wydała również trudno dostępny solowy singiel. Deborah McGriff była członkinią eurodiscoowego zespołu „Ultimate” wytwórni Casablanca (1978-1980). Rita Saunders była również członkinią zespołu „Ultimate” (1978-1980) i po rozpadzie zespołu nadal śpiewała chórki u boku swojej koleżanki z zespołu Deborah, grając u boku takich artystów jak Gwen McRae, Natasha Wilson i Ruffin & Kendrick. 

 Singiel „Need Somebody New” został napisany przez Berta Reida (Crown Heights Affair) i Freda Zarra (Madonna/Eartha Kitt/Tina Turner). Bert Reid również wyprodukował singiel, a Larry Levan i Ron St. Germain zmiksowali utwór. 

Bert Reid był członkiem-założycielem Crown Heights Affair i pisał/produkował klasyczne utwory dla Unlimited Touch, Gwen McCrae, Denroya Morgana, Secret Weapon i wielu innych. Bert współpracował z legendami sceny muzyki tanecznej, takimi jak Larry Levan i Francois Kevorkian. Niestety Bert zmarł na raka płuc w 2004 roku, ale jego repertuar klasycznych utworów funkowych, disco i electro-soul jest świadectwem talentu tego wielkiego człowieka i zdecydowanie warto go poznać. „On The Move” był jednym z niewielu miksów Francois Kevorkiana z lat 80-tych.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Need Somebody New	Jamaica Girls	11.1983	-	-	Sleeping Bag 5	[written by Bert Reid, Fred Zarr][produced by Bert Reid][23[11].Hot Disco/Dance;Sleeping Bag 005 12"]
On The Move	Jamaica Girls	05.2006	-	-	Sire 20444	[written by Bert Reid,Clifford Branch][produced by Bert Reid, François Kevorkian][22[6].Hot Disco/Dance;Sire 20444 12"]

Conjunto Primavera

Conjunto Primavera to meksykański zespół grający na saksofonie norteño z Ojinagi w stanie Chihuahua. W latach 90-tych i 2000. byli jednym z najpopularniejszych zespołów w regionalnej muzyce meksykańskiej. 

Zespół Conjunto Primavera powstał pierwszego dnia wiosny 1978 roku z inicjatywy saksofonisty Juana Domingueza. Przez kilka lat pozostawali lokalnym zespołem, ale od 1980 roku podpisali kontrakt z niezależną wytwórnią Joey Records w San Antonio w Teksasie. To właśnie w Joey Records Conjunto Primavera nagrywał nie tylko popularne covery, takie jak „La Sirenita”, „Paloma Querida” i „Noches Eternas”, ale także kolejne uwielbiane przez fanów utwory, takie jak „Borracho Y Loco”, „Cuatro Primaveras” i „10 Kilometros”. Jednak grupa wciąż nie cieszyła się popularnością.  

Począwszy od połowy lat 80-tych, Conjunto Primavera zaczął nagrywać romantyczne ballady z saksofonem i keyboardem elektrycznym - styl, z którego grupa norteño stała się znana w kolejnych latach. Kolejna znacząca zmiana nastąpiła w 1988 roku, kiedy wokalista Nacho Galindo ogłosił, że opuszcza grupę, aby zostać artystą chrześcijańskim. Wkrótce potem, w wieku 18 lat, Tony Melendez objął to stanowisko i zaczął prowadzić grupę w nowym kierunku. Aby pogłębić sukces, Conjunto
Primavera podpisała w 1993 roku nowy kontrakt z AFG Sigma Records i nagrała swój pierwszy duży sukces, „Me Nortie”; wkrótce potem AFG zostało wykupione przez meksykańską wytwórnię Fonovisa. 

 Od czasu pierwszego wydania w Fonovisa w 1996 roku, grupa wydała kilka albumów, które osiągnęły status złotej płyty i była nominowana do wielu nagród Latin Grammy. W 2008 roku grupa otrzymała nagrodę Billboard Latin Music Lifetime Achievement Award. W 2014 roku, podczas 15. dorocznej gali Latin Grammy Awards, zespół otrzymał nagrodę Latin Grammy Best Norteño Album za album Amor Amor. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Una Vez Mas	Conjunto Primavera	03.2003	-	111[8]	Fonovisa 70646	-
Hoy Como Ayer	Conjunto Primavera	02.2005	-	101[17]	Fonovisa 70669	[written by Coco Villalobos]
Ese	Conjunto Primavera	03.2007	-	117[1]	Fonovisa
Basta Ya	Conjunto Primavera	08.2007	-	114[2]	Fonovisa	-
Te Llore	Conjunto Primavera	02.2008	-	114[5]	Fonovisa	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Morir de Amor	Conjunto Primavera	02.2000	-	153[4]	Fonovisa 9926	[gold-US][produced by Jesús Guillén]
Ansia de Amar	Conjunto Primavera	04.2001	-	139[5]	Fonovisa 6104	[gold-US][produced by Jesús Guillén]
Perdoname Mi Amor	Conjunto Primavera	09.2002	-	117[5]	Fonovisa 86 237	[gold-US][produced by Jesús Guillén]
Nuestra Historia	Conjunto Primavera	04.2003	-	159[3]	Fonovisa 50 786	-
Decide Tú	Conjunto Primavera	09.2003	-	124[4]	Fonovisa 350 875	-
Dejando Huella	Conjunto Primavera	05.2004	-	107[5]	Fonovisa 351 248	-
Hoy Como Ayer	Conjunto Primavera	02.2005	-	58[5]	Fonovisa 351 613	-
Dejando Huella II	Conjunto Primavera	07.2005	-	158[2]	Fonovisa 351 902	-
Algo de Mi	Conjunto Primavera	03.2006	-	82[4]	Fonovisa 0883 52250 2	-
Para Ti...Nuestra Historia	Conjunto Primavera	09.2006	-	174[2]	Fonovisa	-
El Amor Que Nunca Fue	Conjunto Primavera	02.2007	-	89[3]	Fonovisa	-
Mentir Por Amor	Conjunto Primavera	02.2009	-	103[3]	Fonovisa 53833	[produced by Jesús Guillén]

Dick Contino

 Richard Joseph „Dick” Contino (ur. 17 stycznia 1930r - zm. 19 kwietnia 2017r) był
amerykańskim akordeonistą i śpiewakiem. 

 Contino urodził się we Fresno w Kalifornii. Był synem państwa Petera Contino i uczęszczał do Fresno High School.Uczył się gry na akordeonie głównie u Angelo Cognazzo z San Francisco, a okazjonalnie u Guido Deiro z Los Angeles. W wieku około 6 lub 7 lat wykazał się wielką wirtuozerią na tym instrumencie. Chociaż ukończył Fresno High School w 1947 roku i zapisał się do Fresno State College, nie był w stanie skoncentrować się na nauce. Contino wyjaśnił: „Lubiłem studia, ale uczęszczając na zajęcia, ciągle myślałem, że jeśli odniosę sukces, to właśnie muzyka mnie tam zaprowadzi”.Grał również na fortepianie, klarnecie i saksofonie.

  Contino przeżył swój wielki przełom 7 grudnia 1947 roku, w wieku 17 lat, grając „Lady of Spain” (swój popisowy utwór) i zdobywając pierwsze miejsce w konkursie talentów Horace'a Heidta i Philipa Morrisa we Fresno, transmitowanym przez radio krajowe.Contino zdobywał również pierwsze miejsca w kolejnych konkursach w Los Angeles, Omaha,Des Moines,Youngstown, Cleveland, Pittsburghu, Harrisburgu i Nowym Jorku. Zdobył pierwsze miejsce w finale 12 grudnia 1948 roku w Waszyngtonie. 

W 1949 roku wydał przebojowy album „Dick Contino”, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard Top LP.Contino dokonał wielu nagrań od końca lat 40-tych do początku lat 60-tych, szczególnie dla wytwórni Mercury Records i Dot Records. Eddie Fisher odniósł znacznie większy sukces z utworem Contino „Lady of Spain” w 1952 roku. Utwór Contino „Yours” był jego pierwszym przebojem. W 1954 roku osiągnął 27. miejsce na amerykańskich listach przebojów. Jego drugim i jedynym innym przebojem był „Pledge My Love”. W 1957 roku osiągnął 42. miejsce na amerykańskich listach przebojów.

 Contino koncertował z Orkiestrą Horace'a Heidta i był nazywany „największym akordeonistą świata”. Wystąpił w programie The Ed Sullivan Show rekordową liczbę 48 razy.

 Kariera Contino została przerwana, gdy został powołany do wojska podczas wojny koreańskiej. Uciekł z koszar przed poborem do wojska w Fort Ord z powodu skrajnych, nienagłośnionych fobii i nerwic. W 1951 roku przyznał się do winy za unikanie kary i został skazany na sześć miesięcy więzienia w ośrodku penitencjarnym McNeil Island Corrections Center.W 1952 roku został powołany do wojska, po odsiedzeniu czterech i pół miesiąca kary. Został honorowo zwolniony ze służby w stopniu sierżanta. Chociaż otrzymał prezydenckie ułaskawienie, skandal ten poważnie zaszkodził karierze Contino. Kontynuował występy i zagrał w kilku filmach w latach 50. i 60-tych XX wieku.

  Aktorstwo Contino stało się znane nowemu pokoleniu w 1991 roku, kiedy „Daddy-O”, niskobudżetowy film z 1958 roku, w którym zagrał modnie ubranego beatnickiego buntownika i piosenkarza, został wyemitowany w odcinku trzeciego sezonu programu „Mystery Science Theater 3000”. Spektakl nawiązywał również do filmu „Girls Town” z 1959 roku, w którym Contino wystąpił z innymi wykonawcami musicalowymi, takimi jak Paul Anka i The Platters. Kontynuował regularne występy w całych Stanach Zjednoczonych. Jego repertuar był eklektyczny, od włoskich piosenek, takich jak „Come Back to Sorrento” i „Arrivederci Roma”, po standardy takie jak „Lady of Spain” i „Swinging on a Star”. 

 Contino był żonaty z Leigh Snowden przez 26 lat. Mieli troje dzieci. Następnie przez 23 lata był mężem Toni Cannavino.  Mieszkali w Las Vegas.

Contino zmarł 19 kwietnia 2017 roku we Fresno w wieku 87 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Yours (Quireme Mucho)/Ooh! Mambo	Dick Contino With David Carroll And His Orchestra	12.1954	-	27[1]	Mercury 70 455X45	[written by Gamse, Sherr, Roig]
Pledge Of Love/Two Loves Have I (J'Ai Deux Amours)	Dick Contino	04.1957	-	42[8]	Mercury 71 079X45	[written by Ramona Redd]

Contours

Zespół powstał w Detroit w 1959 r. jako rhythm and bluesowa grupa wokalna w składzie Billy
Gordon, Billy Hoggs, Joe Billingslea i Sylvester Potts. W 1960 r. dołączył do nich Hubert Johnson, i właśnie kuzyn Johnsona - Jackie Wilson zapewnił kwintetowi przesłuchanie, a następnie kontrakt w wytwórni Tamla Motown w 1961 r.
 

Pierwsze single nie przyniosły powodzenia, ale w 1962 r. taneczny numer "Do You Love Me" stał się jednym z największych jak dotąd hitów wytwórni, wchodząc na szczyt notowań rhythm and bluesowych i dochodząc do 3. miejsca na amerykańskiej liście pop.
Taka sama frenetyczna mieszanka rhythm and bluesa i szalonego twista stanowiła o sile kolejnego nagrania "Shake Sherry" z 1963 r. Obie kompozycje wpłynęły w dużym stopniu na brytyjskie grupy beatowe; piosenkę "Do You Love Me" nagrali Brian Poole And The Tremeloes, Faron's Flamingos i The Dave Clark Five.
 

Niestety The Contours nie zdołali wykorzystać swojego szybko osiągniętego sukcesu. Ich ekscytujące, nieco chaotyczne brzmienie przestało się podobać w Motown, gdzie preferowano choreograficzną rutynę i zwarte harmonie grup takich jak The Temptations and The Four Tops. The Contours weszli w okres częstych zmian składu, zaliczając sporadyczne sukcesy w notowaniach rhythm and bluesowych nagraniami "Can You Jerk Like Me", dowcipną piosenką "First I Look At The Purse" Smokey Robinsona i tanecznym numerem "Just A Little Misunderstanding".
 

Ostatnim oficjalnym singlem zespołu był "It's So Hard Being A Loser" (z 1967 r.), ale pamięć o grupie przetrwała dzięki płytom jakie ukazywały się, szczególnie w Wielkiej Brytanii, również po jej rozwiązaniu. Jeden z wokalistów, Dennis Edwards, odniósł później duży sukces w zespole The Temptations oraz jako solista.
W 1972 r. na fali nostalgii do lat 60-tych pojawiło się nowe wcielenie The Contours i choć Johnson popełnił 11 lipca 1981 r. samobójstwo, to jednak trio w składzie Billingslea, Potts i Jerry Green występowało jeszcze aż do lat 80-tych.
 

W 1988 r. piosenka "Do You Love Me" powróciła do amerykańskiej Top 20, po wykorzystaniu jej w filmie "Dirty Dancing".
Aktualny skład grupy: Joe Billingslea, Sylvester Potts, Arthur Hinson, Charles Davis i Darrel Nunlee nagrał w 1990 r. album Running In Circles dla w wytwórni Motor City Iana Levine'a. Jeden z byłych członków formacji Joe Stubbs nagrał, również dla tej wytwórni, longplay Round And Round.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do You Love Me / Move Mr. Man	Contours	08.1962	-	3[18]	Gordy 7005	[gold-US][written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.][1[3][17].R&B; Chart]
Shake Sherry / You Better Get in Line	Contours	12.1962	-	43[9]	Gordy 7012	[written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.][21[4].R&B; Chart]]
Don't Let Her Be Your Baby / It Must Be Love	Contours	04.1963	-	64[6]	Gordy 7016	[written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.]
Can You Do It / I'll Stand By You	Contours	04.1964	-	41[6]	Gordy 7029	[16[9].R&B; Chart][written by Thelma Gordy/Richard Street][produced by Richard Street]
Can You Jerk Like Me / That Day When She Needed Me	Contours	12.1964	-	47[7]	Gordy 7037	[A:15[10].R&B; Chart][B:37[1].R&B; Chart][A:written by Ivory Joe Hunter/Mickey Stevenson][B:written by William "Smokey" Robinson][B:produced by William "Smokey" Robinson]
First I Look at the Purse / Searching for a Girl	Contours	08.1965	-	57[8]	Gordy 7044	[written by Smokey Robinson ,Bobby Rogers][produced by Smokey Robinson][12[11].R&B; Chart]
Just a Little Misunderstanding / Determination	Contours	05.1966	31[6]	85[2]	Gordy 7052	[written by Stevie Wonder,Clarence Paul, Morris Broadnax,Luvel Broadnax][produced by Ivy Jo Hunter][18[6].R&B; Chart]
It's So Hard Being a Loser / Your Love Grows More Precious Everyday	Contours	04.1967	-	79[3]	Gordy 7059	[written by James Dean,William Weatherspoon][produced by James Dean,William Weatherspoon][35[7].R&B; Chart]
Do you love me	Contours	06.1988	-	11[16]	Motown Yesteryear 448	[written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.][wersja z filmu "Dirty dancing"]

Continental IV

Continental IV był   kwartetem soulowym z początku lat 70-tych i jednym z najlepszych
zespołów o „słodkim” falsecie. Lider Freddie Kelly nie zdobył ani pochwał, ani przebojów Williama Harta z Delfonics, Teda Millsa z Blue Magic, Harry'ego Raya z Moments, ani Russella Tompkinsa Jr. ze Stylistics, ale dysponował równie porywającym, eterycznym falsetem. Kelly, Ronnie i Larry McGregor oraz Anthony Burke nagrywali dla wytwórni Jay Walking. 

 

Ich singiel „Day By Day (Every Minute of the Hour)” z 1971 roku pozostaje ulubioną balladą, choć dotarł dopiero do 19. miejsca na listach przebojów soul. Współczesny wokalista soulowy Chuck Stanley nagrał cover tego utworu pod koniec lat 80-tych. Single Continental IV zostały wznowione na płycie CD „Dream World” wydawnictwa Collectables. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Don't Have You/The Way I Love You	Continental 4	03.1971	-	-	Jay-Walking 009	[written by Sandra McGregor][produced by Bobby Martin ][49[2].R&B Chart]
Day By Day (Every Minute Of The Hour)/What You Gave Up	Continental 4	05.1971	-	84[5]	Jay-Walking 011	[written by Robert L. Martin, Eugene Lemon][produced by Bobby Martin ][19[8].R&B Chart]

Consumer Rapport

 Consumer Rapport to nowojorski zespół studyjny działający w latach 70-tych XX wieku.
Głównym wokalistą był Frank Floyd, wokalista w zespole broadwayowskiego musicalu „The Wiz”. Grupa jest najbardziej znana z coveru utworu „Ease on Down the Road” z albumu „The Wiz”, który został wydany jako singel przez wytwórnię Wing and a Prayer/Atlantic Records i osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów Billboard Hot Dance Music/Club Play w 1975 roku.  Utwór trafił również na listę Billboard Soul Singles, zajmując 19. miejsce, oraz na listę Hot 100, zajmując 42. miejsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ease On Down The Road	Consumer Rapport	04.1975	-	42[12]	Wing And A Prayer Record Co. 101	[written by Charlie Smalls][produced by Stephen Y. Scheaffer, Harold Wheeler][19[14].R&B Chart][1[5][18].Hot Disco/Dance;Wing And A Prayer Record Co. 101 7"]

Studio B

Studio B to brytyjskie trio muzyki elektronicznej w składzie Harry Brooks,
Simon Hulbert i Lewis Coleman. Oryginalna wersja ich debiutanckiego singla „I See Girls (Crazy)” z udziałem Romeo zajęła 52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w grudniu 2003 roku.Utwór został ponownie wydany w 2005 roku z remiksem Toma Neville'a, docierając do 12. miejsca. Teledysk przedstawia mężczyznę ściganego przez grupę dziewcząt, co przypomina scenę z filmu „Sens życia” Monty Pythona.

 W 2010 roku trzydziestosekundowy fragment utworu został wykorzystany w reklamie detergentu Tide z Acti-Lift. Kolejny singiel „C'mon Get It On” został wydany w kwietniu 2006 roku z udziałem brytyjskiej piosenkarki Kelly Beckett, późniejszej członkini girlsbandu Paradiso Girls. Od 2006 roku Studio B współpracowało również z brytyjską piosenkarką Lisą Maffią nad albumem, który miał ukazać się w kwietniu 2009 roku. Na płycie znalazł się m.in. utwór „Bad Girl (At Night)”, który dotarł do 4. miejsca na brytyjskiej liście przebojów Dance Chart. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I See Girls (Crazy)	Studio B featuring Romeo and Harry Brooks	12.2003	52[2]	-	Multiply CDMULTY 109	[written by Karl Daniel,Harry Wilkins, Daniel Anderson,Morgan Van Dam,Marvin Dawkins]
I See Girls (Crazy)	Studio B	04.2005	12[28]	-	Data BOSSMOS 1CDS	[written by Karl Daniel,Harry Wilkins, Daniel Anderson,Morgan Van Dam,Marvin Dawkins]
C'mon Get It On	Studio B featuring Kelly Beckett	04.2006	28[4]	-	Loaded LOAD 110	[written by Daniel Anderson, Harry Wilkins, Si Hulbert][produced by Studio B]

Sidney Rabinowitz

 ''Sydney Robin'' to amerykański autor piosenek i tekściarz znany ze współtworzenia popularnych piosenek i standardów jazzowych w połowie XX wieku, w tym ponadczasowych hitów „Undecided” i „Just Because”.  Urodzony jako Sidney Rabinowitz 12 lipca 1912 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork w USA, zawodowo działający pod pseudonimem Sydney Robin (znany również jako Sid Robin), dołączył do ASCAP w 1942 roku i współtworzył teksty do licznych nagrań, filmów i produkcji teatralnych.  Robin służył w amerykańskich siłach specjalnych podczas II wojny światowej, gdzie występował w słynnej rewii Irvinga Berlina This Is the Army, bawiąc żołnierzy i pojawiając się w adaptacji filmowej z 1943 roku. Jego współpraca obejmowała wybitne postacie ze świata jazzu i muzyki popularnej, takie jak Charlie Shavers w utworze „Undecided” (1938), Benny Goodman i Lionel Hampton (słowa do „Flying Home”) oraz inni, w tym Louis Jordan i Foy Willing.  

 Jego praca rozszerzyła się na Hollywood, a piosenki pojawiły się w westernach z udziałem Roya Rogersa i Gene'a Autry'ego, a także w musicalach studenckich i innych filmach w latach 40. i 50-tych XX wieku.  Kilka jego kompozycji, zwłaszcza „Undecided” i „I Miss You So”, zyskało trwałą popularność dzięki wznowieniom, interpretacjom jazzowym i wykorzystaniu w późniejszych mediach, co ugruntowało jego wpływ na amerykańską twórczość piosenkarską. 

Robin zmarł 7 listopada 1985 roku w Los Angeles w Kalifornii w USA. 

 Sydney Robin urodził się jako Sidney Rabinowitz 12 lipca 1912 roku w Nowym Jorku. Dorastając w Nowym Jorku w okresie rozkwitu Tin Pan Alley, wcześnie zetknął się z tętniącą życiem sceną muzyki popularnej i kulturą pisania piosenek. To środowisko sprzyjało jego rozwojowi muzycznemu i doprowadziło do przejścia do profesjonalnego pisania piosenek w latach 30-tych XX wieku. Sydney Robin służył jako szeregowy w Siłach Specjalnych Armii Stanów Zjednoczonych podczas II wojny światowej. W tej roli brał udział jako wykonawca w słynnym, żołnierskim rewii Irvinga Berlina „This Is the Army”, która odbywała liczne tournée, aby podnieść morale podczas wojny. Wykonał utwór Irvinga Berlina „This Is the Army, Mr. Jones” w ramach spektaklu, ale nie przyczynił się do jego skomponowania. Wystąpił również w filmowej adaptacji sztuki „This Is the Army” z 1943 roku, występując jako Mr. Jones i wykonując ten sam numer (niewymieniony w napisach jako Printer w „Ladies of Chorus”). Podczas służby wojskowej Robin komponował piosenki wojenne, w tym „Six Jerks in a Jeep” (1942) i „East of the Rockies” (1942), tę drugą napisaną dla Andrews Sisters. 

W 1942 roku wstąpił do Amerykańskiego Stowarzyszenia Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP). Jego udział w filmie „This Is the Army” stanowił znaczący rozdział w jego karierze, łącząc talent kompozytorski z patriotyczną rozrywką, zanim po wojnie powrócił do pracy cywilnej.  Kariera kompozytorska Sida Robina nabrała rozpędu w połowie lat 30-tych XX wieku wraz ze współtworzeniem utworu „Just Because”, stworzonego z Bobem i Joe Sheltonem, a po raz pierwszy nagranego przez braci Shelton w 1935 roku. Ten wczesny sukces zapoczątkował jego wejście do muzyki popularnej, prowadząc do dalszej współpracy, która ugruntowała jego pozycję na scenie jazzowej i big-bandowej. Przełom nastąpił wraz z utworem „Undecided”, do którego w 1938 roku napisał tekst do muzyki Charliego Shaversa; utwór został po raz pierwszy nagrany w 1939 roku przez Johna Kirby'ego i Onyx Club Boys i stał się znaczącym hitem w tym samym roku dzięki orkiestrze Chicka Webba z udziałem Elli Fitzgerald. 

Robin często dopisywał teksty do istniejących utworów instrumentalnych, przekształcając je w standardy wokalne, w tym „Flying Home” z 1941 roku z muzyką Benny'ego Goodmana i Lionela Hamptona, „King Porter Stomp” do wersji kojarzonych z Jelly Roll Mortonem i Bennym Goodmanem oraz „A Monday Date” dla Earla Hinesa. Inne godne uwagi dzieła to „I Miss You So” z 1939 roku, „My Baby Said Yes” z 1945 roku i „No One to Cry To” z 1946 roku z Foy Willing. Robin był członkiem ASCAP (dołączył w 1942 roku) i często współpracował z wybitnymi artystami i grupami, takimi jak Andrews Sisters, Ella Fitzgerald, Benny Goodman, Woody Herman, Louis Jordan i Foy Willing. 

Piosenki Sydneya Robina pojawiały się w filmach, telewizji i innych mediach przez kilka dekad, począwszy od jego wczesnych wkładów w westerny, po późniejsze występy w kinie niezależnym, dokumentach i grach wideo. Współtworzył piosenki z Foyem Willingiem, które pojawiły się w wielu westernach Roya Rogersa, w tym „Save a Smile For a Rainy Day” w filmie „Billy the Kid Returns” (1938) oraz dodatkowe utwory w filmach „Trail to San Antone” (1947), „Under Colorado Skies” (1947), „The Golden Stallion” (1949), „Dzwony Coronado” (1950) i „Zmierzch w Sierras” (1950).  Robin rzadko pojawiał się na ekranie w filmie „This Is the Army” (1943), wcielając się w niewymienioną w napisach rolę pana Jonesa (wymienionego również jako Drukarz w sekwencja „Ladies of Chorus”) i wykonanie „This Is the Army, Mr. Jones”. Jego kompozycja „Undecided” była wielokrotnie wykorzystywana w późniejszych mediach, pojawiając się w krótkometrażowym filmie Undecided (1951), grze wideo Fallout 4 (2015) i filmie fabularnym A Rainy Day in New York (2019).  „No One to Cry To” pojawiło się w filmie Down in the Valley (2005). „Just Because” pojawiło się w filmie Multiple Maniacs (1970). 

W późniejszych latach Sydney Robin mieszkał w Los Angeles w Kalifornii, gdzie kontynuował działalność kompozytorską na mniejszą skalę do lat 50-tych. Jednym z godnych uwagi przykładów z tego okresu jest „One Little Kiss”, do którego napisał słowa, a który Jo Stafford nagrała w 1956 roku.  Był członkiem ASCAP od 1942 roku. 

 Robin zmarł 7 listopada 1985 roku w Los Angeles w Kalifornii w wieku 73 lat. Jako weteran II wojny światowej, który służył w służbach specjalnych, został pochowany na Narodowym Cmentarzu Riverside. Jego kompozycje przetrwały jako standardy jazzowe i popowe, a wiele z nich przyciągnęło setki nagrań wybitnych artystów. „Undecided” zostało coverowane w ponad 400 wersjach, co ugruntowało jego status trwałego elementu jazzu.  „Flyin' Home” również doczekało się licznych interpretacji i pozostaje wpływowym utworem w tym gatunku.  Utwory takie jak „Just Because” zostały nagrane przez Elvisa Presleya na jego wczesnym albumie o tym samym tytule, podczas gdy inne były wykonywane przez takie postacie jak Ella Fitzgerald i Benny Goodman, co podkreśla trwały wpływ Robina na muzykę popularną. 

                                       

Kompozycje Sidney'a Rabinowitza na listach przebojów [with Jimmy Henderson,Bertha Scott] 10/1965 I Miss You So Little Anthony & the Imperials 34.US 03/1959 I Miss You So Paul Anka 33.US 10/1956 I Miss You So Chris Connor 34.US 09/1940 I Miss You So The Cats and the Fiddle 20.US /1939 Undecided Ella Fitzgerald 8.US [with Bonita Donato & Ronald Andre] 07/1965 Oowee, Oowee Perry Como 88.US [with Foy Willing] 07/1964 No One to Cry To Ray Charles 55.US/38.UK [with Lillian Hardin] 03/1956 Sweet Lips Jaye P. Morgan 85.US [with Charles Shavers] 12/1951 Undecided Guy Lombardo and His Royal Canadians 10.US 11/1951 Undecided Ray Anthony and His Orchestra 10.US 09/1951 Undecided The Ames Brothers & Les Brown 2.US [with Teddy Walters] 07/1945 (Yip Yip De Hootie) My Baby Said Yes Louis Jordan and Bing Crosby 14.US

Constina

Constina była wokalistką R&B z końca lat 80-tych. Niewiele wiadomo na jej temat,
ale wydała jeden album w wytwórni Columbia Records. W 1989 roku Constina wydała swój debiutancki album o tym samym tytule. Nie wiadomo, jak i czy w ogóle album trafił na listy przebojów. Jej pierwszy singiel, „Are You Lonely Tonight”, osiągnął 57. miejsce na liście przebojów Hot R&B\Hip-Hop Singles & Tracks magazynu Billboard. Kolejny singiel Constiny, „Falling Like Rain”, nie odniósł tak dużego sukcesu jak jej poprzedni singiel. Po tym wydarzeniu wydawało się, że Constina popadła w zapomnienie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Are You Lonely Tonight	Constina	03.1989	-	-	Columbia 68546	[written by R. Lucas, L. L. Smith][produced by Reggie Lucas][57[7].R&B Chart]

Chris Connor

Chris Connor zdobyła wszelkie możliwe nagrody krytyków i publiczności podczas swojego
półwiecznego panowania jako jedna z najbardziej utalentowanych i wyjątkowych wokalistek w historii jazzu. Urodzona w 8.11.1927 roku w Kansas City w stanie Missouri, Connor uczyła się gry na klarnecie, ale jej ścieżka kariery była jasno określona już we wczesnym wieku. „Zawsze wiedziałam, że chcę zostać śpiewaczką” - powiedziała- „nigdy nie chciałam być nikim innym”. Po ukończeniu szkoły podjęła pracę sekretarki, dojeżdżając w weekendy na Uniwersytet Missouri, aby występować z uniwersyteckim zespołem jazzowym inspirowanym twórczością Stana Kentona. 

 

Connor, wielbicielka wokalistek z Kenton, Anity O’Day i June Christy, wspomina: „Miałam jasno sprecyzowane marzenie o śpiewaniu z Kentonem”. Sfrustrowana brakiem możliwości śpiewania w swoim rodzinnym mieście, Connor wycofała się i w 1949 roku wyjechała na wschód. Została zatrudniona przez Claude’a Thornhilla i spędziła kolejne pięć lat, koncertując z jego orkiestrą. Następnie, występując z zespołem Jerry'ego Walda, odebrała telefon, o którym marzyła. June Christy, obecna wokalistka Stana Kentona, usłyszała Connor w audycji radiowej i poleciła ją liderowi orkiestry, który wybrał ją spośród dziesiątek innych wokalistek chętnych do tej roli. „Mój głos zdawał się pasować do zespołu” - powiedziała Connor - „z tym niskim rejestrem, takim jak u Anity i June”. 

 

Dziesięciomiesięczny pobyt Connor z Kentonem w latach 1952-53 przyniósł jej ogólnokrajowe uznanie. Jej przejmujące nagranie ballady Joe Greene'a „All About Ronnie” zwiastowało nadejście nowej, świeżej artystki. Jednak lata jednonocnych romansów, fast foodów i niekończących się podróży autobusem zgasiły entuzjazm Connor do życia w trasie. „Do tego czasu miałam za sobą około sześciu lat jednonocnych romansów i prawie miałam dość”. Do dziś ceni sobie edukację muzyczną, jaką otrzymała u Kentona, zwłaszcza umiejętności związane z tempem, frazowaniem i „tym, jak trafić idealnie w odpowiednią nutę, gdy 18 lub 20 muzyków gra swoje partie”. Zdeterminowana, by rozpocząć karierę solową, Connor wróciła do Nowego Jorku i w 1953 roku podpisała kontrakt z Bethlehem Records. 

 

Jej trzy albumy dla tej niezależnej wytwórni, z udziałem Ellisa Larkinsa, Herbiego Manna, Kaia Windinga i J.J. Johnsona, ugruntowały jej pozycję czołowego jazzmana. W 1956 roku rozpoczęła sześcioletnią współpracę z Atlantic Records, która zaowocowała serią albumów, które znalazły się na szczytach list przebojów, zaaranżowanych przez Ralpha Burnsa, Ala Cohna, Jimmy'ego Jonesa i Ralpha Sharona. Na albumie można było usłyszeć wiele legend jazzu - Johna Lewisa, Oscara Pettiforda, Lucky'ego Thompsona, Phila Woodsa, Kenny'ego Burrella, Milta Hintona, Clarka Terry'ego, Olivera Nelsona, a w szczególnie pamiętnym duecie - big band Maynarda Fergusona. 

 

 Młodzieżowy rockowy trzęsienie ziemi późnych lat 60. i 70-tych zniweczyło kariery wielu artystów jazzowych, ale Connor wytrwała, występując w klubach, koncertowała w Japonii i nagrywała dla różnych wytwórni. Odrodzenie zainteresowania śpiewem jazzowym na początku lat 80-tych ożywiło jej karierę, czego efektem były dwie cieszące się uznaniem płyty z muzyką współczesną. W latach 90-tych zaczęła nagrywać dla japońskiej wytwórni Alfa. Connor nagrała dwie płyty z pianistą jazzowym Hankiem Jonesem i jego trio: „Angel Eyes” i „As Time Goes By”. Następnie nagrała dwie dodatkowe płyty z własnym kwintetem: „My Funny Valentine” w aranżacji Richarda Rodneya Bennetta oraz „Blue Moon”, zbiór piosenek filmowych w aranżacji Michaela Abene. 

 

Nowe tysiąclecie przyniosło ponadczasowej piosenkarce kolejną umowę nagraniową, podpisując kontrakt z nowojorską wytwórnią High Note Records w 2000 roku. Jej pierwszy album, „Haunted Heart”, również w aranżacji Michaela Abene, ukazał się we wrześniu 2001 roku, a druga płyta „I Walk With Music” ukazała się w 2002 roku, również z Michaelem Abene jako aranżerem i producentem. Chris wróciła następnie do innej japońskiej wytwórni i nagrała „Lullaby Of Birdland” dla King Record Co. Ltd. z pianistą i aranżerem Davidem Matthewsem. Płyta ukazała się we wrześniu 2003 roku. O swoim obecnym śpiewie Connor powiedziała: „Nie zmieniłam podejścia, chociaż mój głos stał się głębszy i łagodniejszy, i nie eksperymentuję tak dużo. Kiedy jesteś młody, przesadzasz jako muzyk i przesadzasz jako wokalista, bo próbujesz mnóstwa pomysłów, a ja dorzucałem wszystko, co się dało, poza zlewem kuchennym. Wyeliminowałem wiele rzeczy, które kiedyś robiłem. Im prostsze, tym lepiej dla mnie działa”. Nadal, jak to określił krytyk Larry Kart w „Chicago Tribune”, jest „dominującą wokalistką, której muzyka jest pełna ciężko zdobytej mądrości i prawdy”.

 

Connor, mieszkanka Toms River w stanie New Jersey, zmarła tam na raka 29 sierpnia 2009 roku w wieku 81 lat. Jej długoletnim partnerem była jej menadżerka Lori Muscarelle. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Miss You So/My Heart Is So Full Of You	Chris Connor	10.1956	-	34[28]	Atlantic 1105	[written by Bertha Scott, Jimmie Henderson,Sid Robin]
Trust In Me/Mixed Emotions	Chris Connor	06.1957	-	95[1]	Atlantic 1138	[written by Jean Schwartz, Milton Ager,Ned Wever]

Company of Wolves

 W 1988 roku bracia Steve Conte (gitara, wokal) i John Conte (gitara basowa, wokal),
wraz z Kyfem Brewerem (wokal) i perkusistą Frankiem LaRoccą (wcześniej członkiem David Johanson Band, Johnem Waite'em i Bryanem Adamsem), założyli amerykański zespół hardrockowy Company of Wolves. 

Company of Wolves były natychmiast widoczne, ponieważ czerpali inspirację z twórczości takich artystów jak Kiss, Aerosmith, Bad Company, Led Zeppelin i David Bowie, tworząc interesującą mieszankę muzyczną. Przede wszystkim, Company of Wolves podeszli do swoich pierwszych nagrań demo z pełną energią, co ostatecznie przekonało wytwórnię Mercury Records, która podpisała z zespołem kontrakt. W 1990 roku ukazał się ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Company of Wolves”. 

12 zróżnicowanych utworów hardrockowych jest atrakcyjnych i przekonujących od pierwszego przesłuchania. Utwory są dalekie od przeciętności, a umiejętności techniczne muzyków są wysokie. Wygląda jednak na to, że Company of Wolves wydało naprawdę świetny album w nieodpowiednim momencie, ponieważ pomimo swojej jakości, debiutancki album sprzedał się bardzo słabo. Nawet drugie wydanie z inną okładką nie pomogło. Mercury rozwiązało kontrakt, a Company of Wolves rozwiązało się w 1991 roku, rozczarowane. 

 Dopiero w 1998 roku ukazała się płyta   „Shakers And Tambourines” nakładem wytwórni Ryf. Ta płyta, zawierająca 10 utworów, jest przeznaczona wyłącznie dla zagorzałych fanów. Zawiera nagrania demo, niektóre z nich słabej jakości, nagrane przez Company of Wolves w 1988 roku. Materiał ten jednak wyraźnie pokazuje potencjał zespołu. Niewielka grupa fanów była zachwycona albumem grupy „Steryl Spycase”, wydanym w 2001 roku nakładem wytwórni Ryf. 

Brewer i bracia Conte reaktywowali Company of Wolves bez LaRoccy. Wokalista Kyf Brewer grał również na organach Hammonda i perkusji. Choć dziewięć utworów nie jest złych, niestety nie dorównują one poziomem znakomitym utworom z ich debiutanckiego albumu. 

 5 grudnia 2005 roku perkusista Frankie LaRocca zmarł w wieku zaledwie 51 lat. Przez ponad dziesięć lat Company of Wolves milczał. Pozostał po nich porywający i ponadczasowy debiutancki album.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Company of Wolves	Company of Wolves	03.1990	-	166[6]	Mercury 842 184	[produced by Company Of Wolves, Jeff Glixman]