Debra Laws

 Debra Renee Laws (ur. 10 września 1956r) to amerykańska wokalistka i aktorka pochodząca z
Houston w Teksasie. Najbardziej znana jest z ballady R&B/soul „Very Special” z 1981 roku. W swojej karierze muzycznej ściśle współpracuje z rodzeństwem: Eloise Laws, Hubertem Lawsem i Ronniem Lawsem, którzy są producentami.

 Urodzona w Houston w Teksasie, Laws jest siódmym z ośmiorga dzieci Huberta Lawsa Seniora i Mioli Luverty Donahue. Występowała w całych Stanach Zjednoczonych w tak prestiżowych miejscach, jak Carnegie Hall, Berkeley Jazz Festival i Hollywood Bowl. Koncertowała również w Europie, Afryce i Azji. Jej album z 1993 roku nosi tytuł „Moments”, a ona sama jest producentką, autorką lub współautorką dziewięciu z dwunastu utworów zawartych na płycie. 

 Jej kariera zawodowa rozpoczęła się w 1977 roku, kiedy wystąpiła na albumie swojego brata Ronniego zatytułowanym „Friends and Strangers” dla United Artists Records. W 1979 roku była główną wokalistką na albumie swojego brata Huberta „Land of Passion” dla Columbia Records. Laws zadebiutowała jako solistka w 1981 roku, wydając album „Very Special” dla Elektra Records. Album ten, wyprodukowany przez jej dwóch braci, sprzedał się w nakładzie ponad 385 000 egzemplarzy, a dwa single, „Very Special” i „Be Yourself”, sprzedały się łącznie w nakładzie ponad 260 000 egzemplarzy. Trzeci singiel, „Meant for You”,został napisany przez Roxanne Seeman i Davida Lasleya. „Meant for You” pojawił się w filmie Paramount „Fighting Back” z udziałem Toma Skerritta i Patti LuPone. 

W latach 1981-1990 Laws współpracowała z trójką rodzeństwa, nagrywając i dając wiele koncertów w Stanach Zjednoczonych i za granicą. W 1985 roku nagrała utwór „Crusin' Tonight”, napisany i wyprodukowany przez George'a Duke'a, do ścieżki dźwiękowej filmu „The Heavenly Kid”. W czerwcu 1987 roku zdobyła pierwszą nagrodę w międzynarodowym konkursie wokalnym Midnight Sun Song Festival w Lahti w Finlandii. W kwietniu i maju 1991 roku odbyła trasę koncertową po Europie z zespołem Commodores, obejmującą 38 miast. W listopadzie tego samego roku wystąpiła z zespołami Kool and the Gang, Third World, Shabba Ranks, Ritą Marley, zespołem Commodores i wieloma innymi na koncercie charytatywnym dla dzieci Afryki, który odbył się w Lagos w Nigerii. W styczniu i lutym 1992 roku odbyła trasę koncertową po Azji, występując w Tajlandii, Singapurze, na Tajwanie i w Japonii. Raper Big Daddy Kane nagrał cover utworu „Very Special” w 1993 roku. Samplami z utworu „Very Special” były również Mary J. Blige i Jennifer Lopez. 

Następnie rozpoczęła pisanie i nagrywanie albumu, który został ukończony w październiku 1994 roku. W listopadzie i grudniu tego samego roku ponownie koncertowała w Europie. Współpracowała z Jeffreyem Ozbournem, Betty Wright i Steviem Wonderem. Oprócz filmu „The Heavenly Kid”, nagrała również ścieżki dźwiękowe do filmów „Fighting Back” i „Prison Dancer”, a także wystąpiła na albumie Pameli Williams „Eight Days of Ecstasy”. 

W marcu 2003 roku Debra Laws pozwała Sony Music Entertainment/Epic Records w Sądzie Okręgowym Stanów Zjednoczonych dla Centralnego Okręgu Kalifornii, za wykorzystanie sampli z utworu „Very Special” w nagraniu przez Jennifer Lopez utworu „All I Have” na jej albumie „This Is Me... Then”. Chociaż Sony uzyskało pozwolenie na wykorzystanie sampli od Elektra Entertainment Group, która posiadała prawa autorskie do utworu, Laws twierdziła, że ​​wykorzystanie jej głosu bez jej zgody naruszało jej ustawowe i zwyczajowe prawo do wizerunku na mocy prawa kalifornijskiego. W listopadzie 2003 roku sędzia Lourdes Baird uwzględniła wniosek Sony Music o wydanie wyroku w trybie uproszczonym, powołując się na fakt, że roszczenia Laws wynikające z prawa stanowego zostały wyparte przez art. 301 amerykańskiej ustawy o prawie autorskim. W 2006 roku orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Sąd Apelacyjny Stanów Zjednoczonych dla Dziewiątego Okręgu. W 2004 roku, po przegranej w procesie z Sony Music, Laws i jej firma producencka Spirit Productions, Inc. (należąca do jej brata Huberta i przez niego kontrolowana) pozwały Elektra Entertainment Group (a także spółkę macierzystą Elektry, Warner Music Group, i byłą spółkę macierzystą Warner Communications, Inc.), twierdząc, że Elektra była zobowiązana umownie do uzyskania zgody przed wyrażeniem zgody na wykorzystanie nagrania dźwiękowego „Very Special” w utworze „All I Have”. Roszczenia Laws zostały oddalone na wczesnym etapie sprawy z powodu powagi rzeczy osądzonej, a roszczenia Spirit zostały rozstrzygnięte na początku 2007 roku na nieujawnionych warunkach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Be Yourself/Your Love	Debra Laws	01.1981	-	-	Elektra 47084	[written by Debra Laws, Nathan East][produced by Ronnie Laws, Hubert Laws][31[15].R&B Chart]
Very Special/All The Things I Love	Debra Laws	08.1981	-	90[5]	Elektra 47142	[written by William Jeffrey, Lisa Peters][produced by Ronnie Laws, Hubert Laws][11[19].R&B Chart]
Meant For You/How Long	Debra Laws	09.1981	-	-	Elektra 47198	[written by David Lasley, Roxanne Joy Seeman][produced by Ronnie Laws, Hubert Laws][47[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Very Special	Debra Laws	04.1981	-	70[27]	Elektra 300	[produced by Ronnie Laws, Hubert Laws]

Landscape

Landscape to angielski zespół synthpopowy, znany przede wszystkim z hitów z 1981 roku,
takich jak „Einstein a Go-Go” i „Norman Bates”. Założony w Londynie w 1975 roku, zespół nieustannie koncertował w połowie i pod koniec lat 70-tych, grając w klubach rockowych, punkowych i jazzowych oraz wydając dwie instrumentalne EP-ki we własnej wytwórni Event Horizon. Grupa zaczęła eksperymentować z muzyką programowaną komputerowo i elektroniczną perkusją pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych, nagrywając płyty w rodzącym się gatunku synthpop.  

 

 Landscape tworzyli Richard James Burgess (perkusja, programowanie komputerowe, syntezatory, wokal), Christopher Heaton (syntezatory klawiszowe, fortepian, wokal), Andy Pask (gitary basowe progowe i bezprogowe, syntezator basowy, wokal), Peter Thoms (puzon, puzon elektryczny, wokal) oraz John L. Walters (lyricon, saksofon sopranowy, flet altowy, programowanie komputerowe, syntezatory, wokal). Zespół zyskał popularność dzięki występom na żywo, trasom koncertowym i założeniu niezależnej wytwórni Event Horizon, dla której wydał dwie EP-ki.

 

 Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią RCA, zespół wydał swój debiutancki album studyjny Landscape w 1979 roku. Kolejny album studyjny z 1981 roku, From the Tea-rooms of Mars..., zawierał przeboje z pierwszej piątki brytyjskiej listy przebojów „Einstein a Go-Go” i „Norman Bates”. Ich trzeci album studyjny to Manhattan Boogie-Woogie z 1982 roku. Po wydaniu tego albumu Heaton i Thoms opuścili zespół.  Po wydaniu trzeciego i ostatniego albumu studyjnego Landscape, Manhattan Boogie-Woogie, zespół przekształcił się w trio w składzie Burgess, Pask i Walters.

 

  Zmieniając nazwę zespołu na Landscape III, członkowie wydali single „So Good, So Pure, So Kind” i „You Know How to Hurt Me”. Trio rozpadło się w 1984 roku, a członkowie zespołu kontynuowali karierę w oddzielnych rolach.

 

  Burgess, Heaton i Walters zajęli się produkcją muzyczną. Walters był współzałożycielem magazynu płytowego Unknown Public w 1992 roku wraz z Laurence'em Astonem i pracował jako autor i redaktor. Od 1999 roku jest redaktorem naczelnym magazynu „Eye”, a od 2008 roku jego współwłaścicielem. Pask pracował jako muzyk sesyjny i współtworzył muzykę przewodnią do długo emitowanego brytyjskiego serialu „The Bill” na kanale ITV. Thoms pojawił się później na drugim albumie studyjnym Thomasa Dolby’ego „The Flat Earth” (1984) i w tym samym roku odbył trasę koncertową z Dolby’em, grając na puzonie. Był również członkiem personelu głównej siedziby związku muzyków w Wielkiej Brytanii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Einstein A Go-Go/New Religion	Landscape	02.1981	5[13]	-	RCA RCA 22	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape][produced by Landscape]
Norman Bates/From The Tea-Rooms Of Mars...To The Hell-Holes Of Uranus (Part 3, Tango)	Landscape	05.1981	40[7]	-	RCA RCA 60	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape,Christopher Heaton,Peter Thoms][produced by Landscape]
So Good, So Pure, So Kind/The Fabulous Neutrinos	Landscape III	03.1983	96[2]	-	RCA RCA 311	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape,BPW][produced by John L. Walters, Richard James Burgess,Pask]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
From the Tea-rooms of Mars ....	Landscape	03.1981	16[13]	-	RCA RCALP 5003	[produced by Landscape, Colin Thurston]

Trend Records

Trend Records to angielska wytwórnia płytowa, która istniała od końca
lat 60tych do początku lat 70-tych. Wydawała nagrania tak znanych artystów i osobowości, jak Consortium, The Foundations, Audrey Hall, Marcus Lipton, Julie Stevens, Warm Dust i Colin Young.  W lutym 1968 roku wytwórnia rozpoczęła działalność. Podpisali oni umowę z Associated Records. Promocją zajęli się Richard Eddy z Trend i Andrew Vere z Saga Records. Wszystkie zespoły, które podpisały kontrakt z Barry Class Management, firmą Barry'ego Classa, miały wydawać swoje nagrania w tej wytwórni. Jeden z nich, The Foundations, którym zarządzał Class, nie miał swoich nagrań w Trend. Przed lutowym startem Class rozważał wydawanie płyt budżetowych.

 

 Trend Records była jedną z firm grupy Class, do której należały również Class Destination Inc., Class Management, Class Theatrical Agency i sieć sklepów płytowych Disci. W 1968 roku siedziba wytwórni mieściła się w Classic House, przy 113 Westbourne Grove, Londyn W.2. Wydaje się, że przez pewien czas w 1968 roku Curtis Clements był zatrudniony jako asystent.

 

 W lutym 1968 roku Beat Instrumental poinformował o dwóch pierwszych wydawnictwach Trend Records: „Breaking up A Dream” Ways and Means oraz „Speak to Me” The Explosion. Obie płyty miały być dostępne 9 lutego. Również tego samego miesiąca, 23 lutego, miał ukazać się „Step Down” Rangersów. Ways and Means byli grupą zarządzaną przez Szkota Rona Fairwaya. Grupa wydała wcześniej singiel „Sea of ​​Faces” w wytwórni Pye, który dotarł do 9. miejsca na liście przebojów. 41. miejsce na liście przebojów Radio Caroline w tygodniu rozpoczynającym się 21 stycznia 1967 roku. Wydany w Trend utwór „Breaking Up A Dream”, uważany za ich najlepsze nagranie, odbiegał od dotychczasowych coverów muzyki surf. Zespół ostatecznie przyjął nazwę Chaucer's Tales. Producentem wytwórni był wówczas Eric Allandale, który grał na puzonie w zespole The Foundations. W styczniu 1969 roku hongkońska grupa Danny Diaz & The Checkmates wygrała konkurs Hong Kong's Battle of the Sounds, zorganizowany przez Levi Straussa. Zdobyli również kontrakt płytowy o wartości 10 000 dolarów z wytwórnią Trend Records.Rezultatem był singiel „Solomon Grundy” z piosenką „Goodbye Baby”, który ukazał się w Wielkiej Brytanii na Pye 7N 17690. Menadżer Foundations, Barry Class, zorganizował im przyjazd do Wielkiej Brytanii.

 

  Strona internetowa Seventies Sevens podaje, że w numerze Record Retailer z 5 listopada 1969 roku pojawiła się informacja, że ​​autorzy tekstów, David Myers i John Worsley, opuścili Southern Music, aby dołączyć w tym samym roku do wytwórni Trend należącej do Barry'ego Classa. Napisali oni dla The Foundations utwór „Baby, I Couldn't See”. Eric Allendale, który w 1968 roku został zatrudniony jako producent dla Trend, współreżyserował nagranie utworu z Worsleyem. Była to produkcja Trend, a Barry Class był producentem wykonawczym.Utwór, uzupełniony kompozycją Colina Younga „Penny Sir”, został wydany na singlu Pye 7N 17849 w 1969 roku. Utwór stał się niewielkim hitem w Holandii, trafiając na holenderską listę przebojów Tipparade. W trzecim tygodniu osiągnął 8. miejsce. W numerze Cash Box z 31 stycznia poinformowano, że Trend Records przygotowało sampler z fragmentami utworów trzech artystów: The Chads z utworem „Dearest Belinda”, Consortium z utworem „Melanie Cries Alone” i Abel Mann z utworem „The Sun in My Morning”. Każda sekcja zawierała wstęp didżeja Davida Hamiltona do każdego utworu.

 

 Utwór Consortium został wydany w tym samym miesiącu. Wsparty utworem „Copper Coloured Years” został wydany na antenie Trend TNT 52.W numerze New Musical Express z tygodnia kończącego się 10 października 1970 roku poinformowano, że Colin Young, wokalista The Foundations, opuścił grupę, aby rozpocząć karierę solową. Podpisał już kontrakt z Barrym Classem i zakładał nowy zespół o nazwie Development. Pod koniec 1970 roku Barry Class chciał reaktywować nazwę Foundations. Liderem reaktywowanego zespołu był Colin Young, który śpiewał. Dyrektorem muzycznym zespołu był Graham Preskett, który grał również na gitarze i skrzypcach elektrycznych. Pozostali członkowie to Jean Roussel grający na klawiszach, Steve B. Ingham i Roger Cawkwell na saksofonie i flecie. Koncertowali w Ameryce Łacińskiej, a nawet zagrali na Expo-Show w Buenos Aires. Działali jednak do początku 1971 roku. 

 

Jak doniesiono w numerze Record World z 19 grudnia, Class podpisał z Pathé-Marconi umowę dystrybucyjną na dystrybucję produktów Trend we Francji i Włoszech. Dwa zespoły gotowe do dystrybucji to Warm Dust i Swegas.Album Colina Younga został wydany przez wytwórnię w Stanach Zjednoczonych. Nosił tytuł „In The Beginning” i był przypisywany zespołowi Development Colina Younga, który został nagrany przez Trend.Muzycy na albumie to m.in. Graham Preskett grający na skrzypcach, gitarze, banjo, harmonijce ustnej i melodyce, Steve Bingham na basie, Roger Cawkwell na flecie, flecie prostym i saksofonie, Jean Roussel na organach i fortepianie oraz Eddie „Tan Tan” Thornton na puzonie i trąbce.W tym samym roku Colin Young wydał również singiel „Any Time at All” z utworem „You're No Good” na antenie Trend 6099 005. Jego producentami byli Tony Rockliff i Barry Class. Album został również wydany na antenie Uni 55286. Album, będący zapowiedzią 100 najpopularniejszych przebojów, znalazł się w sekcji Top 60 Pop Spotlight magazynu Billboard w tygodniu kończącym się 5 czerwca 1971 roku.

 

  Prowadzony przez Rodneya Harroda i Philipa Peverleya, Development wyjechał do Argentyny na początku 1971 roku.Argentyńska gazeta „Crónica” umieściła ich na pierwszej stronie i zamieściła artykuł o zespole na stronie 2. Dwa tygodnie później w innym artykule wyjaśniono, że zespół Colina Younga również występował pod nazwą Development.Leo Vanes w swoim artykule w „Leorama” w numerze „Crónica” z 25 lutego wystawił zespołowi chłodną recenzję. Również w 1971 roku, po niedawnych negocjacjach w Los Angeles z MCA Records, w których uczestniczyli prezes wytwórni Mike Maitland i Russ Reagan, Trend Records zawarło kolejną umowę. Jak donosił „Billboard” w numerze z 27 lutego, wytwórnia zawarła z Uni Records trzyletnią umowę dzierżawy na dystrybucję w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.W tym samym roku do wytwórni dołączyła Audrey Hall. Singiel, który nagrała dla „Trend”, to „Getting Ready For a Heartache”. Utwór był wspierany jej własną kompozycją „M.Y.O.B. Leave Me Alone”. Singiel był jednak grany w mainstreamowych stacjach radiowych. Po jego wydaniu nie było materiału od Trend, który mogłaby nagrać. Jej matka zaprosiła ją do Nowego Jorku, więc poprosiła wytwórnię o wydanie.

 

 Consortium wydało singiel „Annabella” jako Trend 6099 004 w 1971 roku. W tygodniu rozpoczynającym się 12 września utwór „Melanie Cries Alone” zespołu Consortium zadebiutował na 18. miejscu listy Top 20 TMP w Portugalii. Po kolejnym tygodniu na liście dotarł do 13. miejsca. Aktorka Julie Stevens nagrała singiel dla wytwórni. Utwór „After Haggerty” był promowany utworem „A Long Way From Home”, który ukazał się na Trend 6099 008.W numerze „Record World” z 13 listopada 1971 roku pojawiła się informacja, że ​​Director Class zawarł umowę z brytyjską wytwórnią MCA Records. Derek Everett, dyrektor zarządzający MCA, opisał tę umowę jako wyjątkową. Umowa umożliwiła wydanie singla „Stoney Ground” zespołu The Foundations. Płyta trafiła na listę Billboard Bubbling Under Hot 100, gdzie spędziła tydzień, osiągając szczyt na 113. miejscu. W 1972 roku Consortium wydało w Portugalii singiel „Sunday in The Park” i „Tell Me My Friend” na Trend 6099 011.

Cleo Laine

Dame Cleo Laine, Lady Dankworth (ur. Clementine Dinah Bullock;
ur. 28 października 1927r -zm.  24 lipca 2025r) była brytyjską piosenkarką i aktorką znaną ze swojego scatowego śpiewu. Była żoną kompozytora jazzowego i muzyka Sir Johna Dankwortha oraz matką basisty Aleca i piosenkarki Jacqui Dankworth. Laine odniosła popularny sukces dzięki takim singlom jak „You'll Answer To Me” i wystąpiła w wielu produkcjach teatralnych. Otrzymała wiele nagród i wyróżnień, w tym Order Imperium Brytyjskiego (OBE) w 1979 roku i nagrodę Grammy w 1986 roku. 

 Laine urodziła się jako Clementine Dinah Bullock 28 października 1927 roku w Southall w hrabstwie Middlesex, jako drugie z trojga dzieci Sylvana Alexandra Campbella i Minnie Blanche Bullock (z domu Hitchings). Zarejestrowano ją pod nazwiskiem Clementine Dinah Bullock. Jej ojciec był Jamajczykiem i weteranem I wojny światowej, który pracował jako robotnik budowlany i regularnie występował na ulicy. Jej matka była dzieckiem angielskich rodziców z Wiltshire, którzy oboje zmarli kilka lat przed pierwszym małżeństwem córki z mężczyzną o nazwisku Bullock w 1913 roku. Rodzina stale się przeprowadzała, ale większość dzieciństwa Laine spędziła w Southall. Jej rodzice pobrali się w 1933 roku. Wychowywała się jako Clementina Campbell, ale dopiero w 1953 roku, gdy miała 26 lat i ubiegała się o paszport na zbliżającą się podróż po Niemczech, Laine dowiedziała się o swoim prawdziwym nazwisku rodowym, ponieważ jej rodzice nie byli wówczas małżeństwem, a matka zarejestrowała ją pod nazwiskiem Bullock.

  Laine uczęszczała do szkoły z internatem przy Featherstone Road w Southall (później znanej jako Featherstone Primary School), a matka w młodym wieku wysyłała ją na lekcje śpiewu i tańca. Ona, jej siostra i brat wystąpili w niewymienionych w napisach rolach ulicznych urwisów w filmie fantasy Alexandra Kordy z 1940 roku „Złodziej z Bagdadu”, a następnie uczęszczała do Mellow Lane Senior School w Hayes, zanim zaczęła pracować jako praktykantka fryzjerska, trymerka kapeluszy, bibliotekarka i w lombardzie. 

 Laine w 1962 roku W wieku 24 lat Laine dołączyła do małego zespołu Johna Dankwortha, Johnny Dankworth Seven, po czym przyjęła imię „Cleo Laine”.Laine później grała z jego big bandami, Johnny Dankworth & His Orchestra oraz Johnny Dankworth & His New Radio Orchestra, z którymi występowała do 1958 roku. W tym samym roku Dankworth i Laine pobrali się. Zagrała główną rolę w sztuce Barry'ego Reckorda „Flesh to a Tiger” w londyńskim Royal Court Theatre. W tym samym roku zagrała tytułową rolę w „The Barren One”, adaptacji sztuki Federico Garcíi Lorki „Yerma” w reżyserii Sylvii Wynter. Doprowadziło to do kolejnych ról scenicznych, takich jak musical Valmouth w 1959 roku, sztuka „Czas śmiechu” w 1962 roku, „Botki z dżemem truskawkowym” w 1968 roku, a ostatecznie do roli Julii w inscenizacji „Statku wycieczkowego” Wendy Toye w londyńskim teatrze Adelphi w 1971 roku. „Statek wycieczkowy” miał jak dotąd najdłuższy jak dotąd występ w londyńskiej produkcji -910 przedstawień.

  W tym okresie Laine odniosła dwa duże sukcesy płytowe. Piosenka „You'll Answer to Me” dotarła do brytyjskiej pierwszej dziesiątki, gdy Laine wystąpiła w produkcji opery/baletu Kurta Weilla „Siedem grzechów głównych” na Festiwalu Edynburskim w 1961 roku. W 1964 roku jej album „Shakespeare and All that Jazz” nagrany z Dankworthem został dobrze przyjęty. Dankworth i Laine założyli teatr Stables w 1970 roku w dawnym budynku stajni na terenie ich domu. Ostatecznie dała ponad 350 koncertów rocznie.

  W 1972 roku Laine odbyła udaną trasę koncertową po Australii; wydała sześć albumów, które znalazły się w pierwszej setce list przebojów w tym kraju w latach 70-tych. Jej pierwszym występem w Stanach Zjednoczonych był koncert pod koniec tego samego roku w nowojorskim Lincoln Center, po którym w 1973 roku nastąpił pierwszy z jej licznych występów w Carnegie Hall. Wkrótce potem nastąpiły trasy koncertowe po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, a wraz z nimi szereg albumów płytowych i występów telewizyjnych, w tym w The Muppet Show w 1977 roku. Doprowadziło to, po kilku nominacjach, do jej pierwszej nagrody Grammy, w uznaniu nagrania na żywo jej koncertu w Carnegie z 1983 roku. Kontynuowała trasę koncertową aż do XXI wieku, między innymi w Australii w 2005 roku.Występowała na żywo w Wielkiej Brytanii aż do 2018 roku.

  Inne ważne nagrania z tego okresu to albumy duetów z Rayem Charlesem (Porgy and Bess) oraz Pierrot Lunaire Arnolda Schönberga, za który otrzymała nominację do nagrody Grammy. Laine zagrała role w musicalu Dankwortha „Colette” w 1979 roku, a także w „A Little Night Music” Stephena Sondheima w 1983 roku i w „Wesołej wdówce” Franza Lehára w kolejnym roku dla Michigan Opera. W 1985 roku po raz pierwszy wcieliła się w rolę Księżniczki Puffer w „Tajemnicy Edwina Drooda” na Broadwayu, za którą otrzymała nominację do nagrody Tony.W 1989 roku otrzymała nagrodę krytyków z Los Angeles za rolę Czarownicy w „Into the Woods” Sondheima.W maju 1992 roku Laine wystąpił z Frankiem Sinatrą na tygodniowym koncercie w Royal Albert Hall w Londynie. 

W 1978 roku Derek Jewell z  Sunday Times nazwał ją „po prostu najlepszą wokalistką na świecie”. Laine była reklamowana jako osoba o „pięciooktawowej skali”

  W 1946 roku Laine poślubiła George'a Langridge'a, dekarza, z którym miała syna. Para rozwiodła się w 1957 roku. Jej syn zmarł przed nią w 2019 roku, w wieku 72 lat. W 1958 roku wyszła za mąż za Johna Dankwortha, z którym miała dwoje dzieci: basistę Aleca Dankwortha i piosenkarkę Jacqui Dankworth. Pozostali w związku małżeńskim aż do jego śmierci 6 lutego 2010 roku. Tego samego dnia Laine wystąpiła na koncercie w The Stables z okazji 40. rocznicy istnienia lokalu i ogłosiła śmierć Dankwortha pod koniec koncertu, ku zaskoczeniu publiczności. Laine zmarła w swoim domu w Wavendon 24 lipca 2025 roku w wieku 97 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let's Slip Away/Thieving Boy	Cleo Laine	01.1961	42[1]	-	Fontana H 309	[written by Johnny Dankworth, David Dearlove]
You'll Answer To Me/I Only Have Eyes For You	Cleo Laine	09.1961	5[13]	-	Fontana H 326	[written by Sherman Edwards, Hal David]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cleo Laine Live!!! at Carnegie Hall	Cleo Laine	04.1974	-	157[8]	RCA Victor 5015	[produced by Pete Spargo]
Day By Day	Cleo Laine	07.1974	-	199[1]	Buddah 5607	[produced by Walter J. Ridley]
A Beautiful Thing	Cleo Laine	12.1974	-	168[5]	RCA Victor 5059	[produced by Mike Berniker]
Born On A Friday	Cleo Laine	02.1976	-	158[10]	RCA Victor 5113	[produced by George Martin, Rocky Thomas]
Porgy & Bess	Ray Charles & Cleo Laine	12.1976	-	138[11]	RCA Victor 1831	[produced by Norman Granz]
Best Friends	Cleo Laine with John Williams	01.1978	18[21]	-	RCA Victor RS 1094 [UK]	[produced by John Dankworth, Paul Hart]
Cleo	Cleo Laine	12.1978	68[1]	-	Arcade ADEP 37 [UK]	[produced by John Dankworth]
Sometimes When We Touch	Cleo Laine & James Galway	05.1980	15[14]	150[6]	RCA Victor 1831	[produced by Ralph Mace]

Spiller

Cristiano Spiller (ur. 3 kwietnia 1975) to włoski DJ i producent muzyczny, grający muzykę
elektroniczną. Najbardziej znany jest z singla z 2000 roku „Groovejet (If This Ain't Love)” z udziałem Sophie Ellis-Bextor. Utwór osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w Wielkiej Brytanii, Australii, Irlandii i Nowej Zelandii. Sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy i podobno był pierwszym utworem odtwarzanym na iPodzie.

 

  Już jako nastolatek wprowadzał się w świat włoskiej muzyki house i dance. W 1997 roku wydał swój pierwszy singiel „Laguna”. Reklamowany jako Laguna, w 1997 roku Spiller nawiązał współpracę z innym włoskim producentem Tommym Vee, aby wydać singiel „Spiller From Rio (Do It Easy)”, który dotarł do 40. miejsca na brytyjskiej liście przebojów.W 1998 roku podpisał kontrakt z brytyjską wytwórnią płytową Positiva Records, spółką zależną EMI UK, wydając w Wielkiej Brytanii swój pierwszy solowy singiel zatytułowany „Batucada”.  

 

W 1999 roku wydał „Mighty Miami EP”, maxi-singiel zawierający instrumentalny utwór „Groovejet”. Popularność w mainstreamie i „Groovejet” W 2000 roku ukazała się wokalna wersja „Groovejet”. „Groovejet (If This Ain't Love)” z udziałem brytyjskiej piosenkarki Sophie Ellis-Bextor (dawniej z theaudience) osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w Wielkiej Brytanii, Australii i wielu innych krajach, stając się jednym z najpopularniejszych albumów tanecznych roku i zdobywając liczne nagrody. Według dziennikarza technologicznego Stevena Levy'ego i programu BBC TOTP2 Goes Disco!, był to również pierwszy utwór odtwarzany na iPodzie.  Groovejet sprzedał się w ponad 2 000 000 egzemplarzy na całym świecie. 

 

W 2002 roku wydał w Wielkiej Brytanii utwór „Cry Baby”. W 2003 roku Spiller postanowił przejąć kontrolę nad własnymi produkcjami i założył niezależną wytwórnię Nano Records z siedzibą w Wenecji we Włoszech. W 2004 roku Positiva wydała singiel „Sola”. W Wielkiej Brytanii singiel był promowany przez Pete'a Tonga w BBC Radio 1. W 2006 roku wydał „Jumbo”. Jego singiel z 2011 roku „Pigeonman's Revenge” to instrumentalny utwór house z teledyskiem stworzonym przez Starlings, wyreżyserowanym przez fotografa Jamesa Mollisona. W 2013 roku Spiller wydał utwór „Urastar” z udziałem Niny Mirandy (byłej wokalistki zespołu Smoke City).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Spiller from Rio (Do It Easy)	Laguna	11.1997	40[2]	-	Positiva 12TIV83	[written by C.Spiller][produced by Cheeky Not Cheesy Productions][6[12].Hot Disco/Dance;Groovilicious 40 12"]
Groovejet (If This Ain't Love)	Spiller	08.2000	1[1][30]	-	Parlophone ITA 160300762	[platinum-UK][written by Cristiano Spiller, Sophie Ellis-Bextor, Rob Davis][produced by Cristiano Spiller, Boris Dlugosch]
Cry Baby	Spiller	02.2002	40[2]	-	Positiva 12TIV167	[written by C. Spiller, L. Troutman, R. Troutman][produced by Cristiano Spiller]

Vicki Lawrence

Znana aktorka, komik, piosenkarka i tancerka Vicki Lawrence występowała w programach
telewizyjnych, na Broadwayu i w klubach nocnych. Jej kariera obejmowała występy z tak popularnymi aktorami, jak Carol Burnett, Harvey Korman i Tim Conway. Urodzona w Inglewood w Kalifornii, Vicki Lawrence zainteresowała się śpiewem i tańcem już we wczesnym wieku. W liceum była cheerleaderką i została wybrana przez swoją klasę na osobę o największych szansach na sukces. W latach 1965-1967 Lawrence śpiewała z zespołem muzycznym Young Americans i wystąpiła w filmie „The Young Americans”, który zdobył Oscara w kategorii „Najlepszy film dokumentalny”. 

 Vicki Lawrence przypieczętowała swój los jako sławna aktorka i komik, wysyłając Carol Burnett wycinek z gazety ukazujący ich niezwykłe podobieństwo oraz list z prośbą o udział w konkursie Miss Fireball w Kalifornii. Burnett wzięła udział w wydarzeniu, mając nadzieję na znalezienie gwiazdy, która zagrałaby jej młodszą siostrę w programie rozrywkowym. Lawrence została wybrana na młodszą siostrę i od tego momentu jej kariera rozkwitła. Jesienią 1967 roku zadebiutowała w pierwszym odcinku programu The Carol Burnett Show. Spędziła w nim 11 lat i zdobyła jedną nagrodę Emmy oraz pięć nominacji. W 1967 roku rozpoczęła również studia teatralne na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. Aby rozwinąć karierę wokalną, pojechała do Wietnamu, aby wystąpić dla żołnierzy amerykańskich z Johnnym Grantem. 

Jej kariera muzyczna osiągnęła szczyt w 1973 roku, kiedy otrzymała złotą płytę za swój znany na całym świecie przebój „The Night the Lights Went Out in Georgia”. W 1974 roku Lawrence wyszła za mąż za charakteryzatora CBS Ala Schultza, z którym ma dwoje dzieci. Po zakończeniu programu The Carol Burnett Show, Vicki Lawrence wystąpiła we własnym programie komediowym Mama's Family, w którym wystąpili również Dorothy Lyman, Ken Berry, Beverly Archer i Betty White; Carol Burnett również często pojawiała się w programie. Po zakończeniu sitcomu Lawrence zajęła się prowadzeniem programów telewizyjnych. Została pierwszą odnoszącą sukcesy kobietą prowadzącą teleturniej, prowadząc program Win, Lose or Draw; prowadziła również własny talk-show o trafnym tytule Vicki!, który był emitowany w latach 1992-1994. 

Dorobek Vicki Lawrence nie ogranicza się wyłącznie do telewizji. Jej występy na scenie obejmują występy w takich produkcjach jak Carousel, Hello Dolly, Annie Get Your Gun, No, No, Nanette i My Fat Friend. W latach 90-tych występowała w programach I'm Getting My Act Together i Taking It on the Road. Jej autobiografia, Vicki! The True Life Adventures of Miss Fireball, opowiada o jej karierze muzycznej, teatralnej i telewizyjnej. Większość czasu spędza na wygłaszaniu motywacyjnych przemówień dla grup kobiecych i organizacji charytatywnych. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Night The Lights Went Out In Georgia/Dime A Dance	Vicki Lawrence	02.1973	-	1[2][20]	Bell 45,303	[gold-US][written by Bobby Russell][produced by Snuff Garrett]
He Did With Me/Mr. Allison	Vicki Lawrence	08.1973	-	75[7]	Bell 45,362	[written by Gloria Sklerov, Harry Lloyd][produced by Snuff Garrett]
The Other Woman/Cameo	Vicki Lawrence	10.1975	-	81[3]	Private Stock 45,036	[written by Tom Bahler, Harry Shannon][produced by Snuff Garrett]
The Night The Lights Went Out In Georgia/Dime A Dance	Vicki Lawrence	02.1973	-	1[2][20]	Bell 45,303	[written by Bobby Russell][produced by Snuff Garrett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Night the Lights Went Out in Georgia	Vicki Lawrence	04.1973	-	51[14]	Bell 1120	[produced by Snuff Garrett]

Tracy Lawrence

 Tracy Lawrence, jeden z kilku rockowych wokalistów honky tonk, którzy zdobyli sławę na
początku lat 90-tych, zyskał wierną publiczność dzięki połączeniu nowoczesnych i tradycyjnych brzmień country. Debiutując w 1991 roku z zespołem Sticks and Stones, Lawrence stał się filarem neotradycyjnej sceny country po wydaniu albumów Alibis (1993) i Time Marches On (1996), które uzyskały status podwójnej platyny. W kolejnych dekadach jego 40 singli znalazło się na listach przebojów Billboard Country, w tym numery „Can't Break It to My Heart”, „My Second Home” i „Find Out Who Your Friends Are”. W 2021 roku wydał potrójny album „Hindsight”, który obejmował całą jego karierę i zbiegł się z 30. rocznicą jego kariery jako piosenkarza country. 

 Urodzony w Atlancie w Teksasie w 1968 roku, Lawrence dorastał głównie w Foreman w Arkansas, gdzie chłonął tradycyjny i nielegalny country, a także rock z południa. Zaczął występować publicznie w wieku 15 lat i już w wieku 17 lat był stałym bywalcem lokalnych klubów honky tonk. Po studiach w 1990 roku przeprowadził się do Nashville, gdzie dorabiał, wygrywając jednocześnie liczne talent show. To doprowadziło do występu radiowego na żywo, a w 1991 roku do występu pokazowego, który zapewnił mu kontrakt z wytwórnią Atlantic. W maju 1991 roku, tuż przed planowaną premierą debiutanckiego albumu Lawrence'a, odprowadzał on dziewczynę do pokoju hotelowego, gdy zostali napadnięci przez kilku uzbrojonych napastników. Lawrence bronił się, dając swojej towarzyszce czas na ucieczkę i został postrzelony cztery razy; dwie kule tylko go drasnęły, ale jedną trzeba było usunąć chirurgicznie z kolana, a druga pozostała głęboko wbita w miednicę. Na szczęście dzięki fizjoterapii robił szybkie postępy, a album „Sticks and Stones” ukazał się jeszcze w tym samym roku, kiedy Lawrence mógł wrócić do pracy nad promocją. Jego główny singiel, tytułowy utwór, dotarł aż na pierwsze miejsce list przebojów country, czemu sprzyjał rozgłos. Kolejne hity znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów, „Runnin' Behind”, „Today's Lonely Fool” i „Somebody Paints the Wall”, a Lawrence był na dobrej drodze do sławy.

  Dotarł tam z albumem „Alibis”, platynowym następcą z 1993 roku, który przyniósł aż cztery single na szczytach list przebojów: tytułowy „Can't Break It to My Heart”, „My Second Home” i „If the Good Die Young”. W 1994 roku Lawrence dodał do ścieżki dźwiękowej filmowej wersji „Maverick” przebój z pierwszej dziesiątki listy przebojów „Renegades, Rebels and Rogues”, a także wydał swój trzeci album, „I See It Now”. „Texas Tornado” stał się jego szóstym przebojem numer jeden, a trzy kolejne single - tytułowy, „As Any Fool Can See” i „If the World Had a Front Porch” - wszystkie dotarły do ​​drugiego miejsca. W tym sukcesie nieco przepadło aresztowanie Lawrence'a w tym samym roku pod zarzutem posiadania broni, ale wcale nie spowolniło to jego kariery. W 1995 roku zagrał na koncercie „Live and Unplugged”, który zawierał utwory akustyczne i koncerty z zespołem Little Elvis.  

W 1996 roku powrócił z kolejnym albumem „Time Marches On”. Utwór tytułowy odniósł ogromny sukces, zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów country, a „If You Love Me”, „Stars Over Texas” i „Is That a Tear” znalazły się w pierwszej piątce. Jego passa przebojów trwała nadal wraz z albumem „The Coast Is Clear” z 1997 roku, który zawierał dwa kolejne single w pierwszej piątce - tytułowy i „Better Man, Better Off”. 

 Jednak za kulisami nie wszystko układało się dobrze. W styczniu 1998 roku Lawrence został skazany za popełnienie przestępstwa, w wyniku którego jego żona oskarżyła go o uderzenie i grożenie jej, a para wkrótce się rozwiodła. Lawrence przez jakiś czas trzymał się na uboczu, odbudowując swoje życie i powrócił w 2000 roku z nierównym, ale bardzo osobistym albumem „Lessons Learned”. Tytułowy utwór znalazł się w pierwszej piątce, ale był jedynym dużym przebojem na płycie, a Lawrence wkrótce rozstał się z wytwórnią Atlantic. Następnie podpisał kontrakt z Warner Bros. i zadebiutował albumem zatytułowanym po prostu „Tracy Lawrence” w 2001 roku. Pomimo dobrych recenzji, album nie zdołał powstrzymać jego spadku popularności.  

Lawrence wydał album studyjny „Strong” w 2004 roku, a rok później zestaw największych przebojów wydany przez Dreamworks Nashville. Album „For the Love” ukazał się na początku 2007 roku nakładem własnej wytwórni Lawrence'a, Rocky Comfort Records. Dwa lata później, w 2009 roku, piosenkarz wkroczył na rynek muzyki chrześcijańskiej z albumem „The Rock” i jego głównym singlem „Up to Him”.Lawrence powrócił do muzyki country w 2011 roku z albumem „The Singer”, po którym szybko pojawił się „Headlights, Taillights and Radios” w 2012 roku. W 2014 roku ukazał się zbiór ponownie nagranych singli „Greatest Hits: Evolution”. W 2015 roku Lawrence rozpoczął program z muzyką country „Honky Tonkin' with Tracy Lawrence”, który był emitowany przez kolejne kilka lat.  

W listopadzie 2017 roku wydał „Good Ole Days”, zbiór, w którym ponownie nagrał 11 swoich najpopularniejszych piosenek w duetach ze współczesnymi gwiazdami country; wśród gości znaleźli się Tim McGraw, Luke Bryan, Dustin Lynch i Chris Young. Drugi świąteczny album Lawrence'a, Frozen in Time, ukazał się pod koniec 2018 roku, a w 2019 roku ukazał się jego głęboko poruszający album Made in America.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sticks and Stones/Paris, TN	Tracy Lawrence	11.1991	-	-	Atlantic 87588	[written by Roger Dillon, Elbert West][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
Today's Lonely Fool	Tracy Lawrence	02.1992	-	-	Atlantic 4348	[written by Kenny Beard,Stan Paul Davis][produced by James Stroud][3[20].R&B Chart]
Runnin' Behind	Tracy Lawrence	06.1992	-	-	Atlantic 4639	[written by Mark D. Sanders,Ed Hill][produced by James Stroud]4[20].R&B Chart]
Somebody Paints the Wall/Somebody Paints the Wall	Tracy Lawrence	10.1992	-	-	Atlantic	[written by Tommy Smith, Charles Browder, Elroy Kahanek, Nelson Larkin][produced by James Stroud][8[20].R&B Chart]
Alibis	Tracy Lawrence	04.1993	-	72[12]	Atlantic 87 372	[written by Randy Boudreaux][produced by James Stroud][1[2][20].R&B Chart]
Can't Break It to My Heart	Tracy Lawrence	06.1993	-	-	Atlantic 87 330	[written by Tracy Lawrence, Kirk Roth, Earl Clark, Elbert West][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
My Second Home/Crying Ain't Dying	Tracy Lawrence	09.1993	-	-	Atlantic 87 312	[written by Tracy Lawrence,Paul Nelson,Kenny Beard][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
If the Good Die Young	Tracy Lawrence	02.1994	-	-	Atlantic 5466	[written by Craig Wiseman,Paul Nelson][produced by James Stroud][1[2][20].R&B Chart]
Renegades, Rebels and Rogues	Tracy Lawrence	05.1994	-	-	Atlantic	[written by Larry Boone,Earl Clark,Paul Nelson][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][7[20].R&B Chart]
I See It Now/God Made Woman on a Good Day	Tracy Lawrence	11.1994	-	84[9]	Atlantic 87 199	[written by Larry Boone,Paul Nelson,Woody Lee][produced by James Stroud][2[20].R&B Chart]
As Any Fool Can See/Texas Tornado	Tracy Lawrence	12.1994	-	-	Atlantic 87 180	[written by Paul Nelson,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Texas Tornado	Tracy Lawrence	04.1995	-	-	Atlantic 6135	[written by Bobby Braddock][produced by Tracy Lawrence][1[1][20].R&B Chart]
If the World Had a Front Porch	Tracy Lawrence	11.1991	-	-	Atlantic 87 119	[written by Tracy Lawrence,Paul Nelson,Kenny Beard][produced by James Stroud][2[20].R&B Chart]
If You Loved Me	Tracy Lawrence	12.1995	-	-	Atlantic 6546	[written by Paul Nelson,Tom Shapiro][produced by Don Cook][4[20].R&B Chart]
Time Marches On	Tracy Lawrence	03.1996	-	-	Atlantic 6699	[written by Bobby Braddock][produced by Don Cook][1[3][20].R&B Chart]
Stars over Texas/Is That a Tear	Tracy Lawrence	07.1996	-	-	Atlantic 87 052	[written by Larry Boone,Tracy Lawrence,Paul Nelson][produced by Tracy Lawrence,Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Is That a Tear	Tracy Lawrence	01.1997	-	104[10]	Atlantic 87 020	[written by John Jarrard,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Better Man, Better Off	Tracy Lawrence	04.1997	-	108[10]	Atlantic 83 004	[written by Stan Paul Davis,Brett Jones][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
How a Cowgirl Says Goodbye	Tracy Lawrence	05.1997	-	-	Atlantic 8133	[written by Larry Boone, Tracy Lawrence, Paul Nelson][produced by Don Cook][4[20].R&B Chart]
The Coast Is Clear	Tracy Lawrence	09.1997	-	-	Atlantic 8299	[written by Jess Brown,Brett Jones][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][26[13].R&B Chart]
While You Sleep	Tracy Lawrence	07.1998	-	-	Atlantic 84 166	[written by Paul Nelson,Tracy Lawrence,Larry Boone][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][46[8].R&B Chart]
Lessons Learned	Tracy Lawrence	01.2000	-	40[20]	Atlantic	[written by Paul Nelson,Larry Boone,Tracy Lawrence][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson,Butch Carr][3[29].R&B Chart]
Lonely	Tracy Lawrence	08.2000	-	106[9]	Atlantic	[written by Robin Lee Bruce, Roxie Dean][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson,Butch Carr][18[21].R&B Chart]
Unforgiven/Time Marches On	Tracy Lawrence	03.2001	-	-	Atlantic 85 102	[written by Larry Boone, Bobby Pinson, Paul Nelson][produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Butch Carr][35[12].R&B Chart]
Life Don't Have to Be So Hard	Tracy Lawrence	09.2001	-	-	Atlantic	[written by Casey Beathard, Kenny D. West][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][36[15].R&B Chart]
What a Memory	Tracy Lawrence	02.2002	-	-	Atlantic	[written by Jeff Bates,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][53[7].R&B Chart]
Paint Me a Birmingham	Tracy Lawrence	04.2004	-	42[16]	DreamWorks Nashville 14205	[written by Buck Moore,Gary Duffy][produced by James Stroud][4[32].R&B Chart]
It's All How You Look at It	Tracy Lawrence	06.2004	-	-	DreamWorks 0002547	[written by Dave Berg, Georgia Middleman, Rivers Rutherford][produced by James Stroud][36[13].R&B Chart]
Sawdust on Her Halo	Tracy Lawrence	10.2004	-	-	DreamWorks	[written by Monty Criswell, Rick Huckaby][produced by James Stroud][40[7].R&B Chart]
Used to the Pain	Tracy Lawrence	07.2005	-	-	DreamWorks	[written by Tony Martin, Mark Nesler][produced by Kyle Lehning, Jerry Crutchfield][35[19].R&B Chart]
If I Don't Make It Back	Tracy Lawrence	11.2005	-	-	Mercury	[written by Bobby Pinson, Brett Jones][produced by James Stroud,Tracy Lawrence][42[20].R&B Chart]
Find Out Who Your Friends Are	Tracy Lawrence	04.2007	-	61[20]	Rocky Comfort	[written by Casey Beathard,Ed Hill][produced by Julian King,Tracy Lawrence][1[1][44].R&B Chart]
Til I Was a Daddy Too	Tracy Lawrence	08.2007	-	-	Rocky Comfort	[written by Larry Boone, Tracy Lawrence & Paul Nelson][32[22].R&B Chart]
All Wrapped Up in Christmas	Tracy Lawrence	01.2008	-	-	Rocky Comfort	[written by Flip Anderson & Kenny Beard][57[1].R&B Chart]
You Can't Hide Redneck	Tracy Lawrence	12.2008	-	-	Rocky Comfort	[written by Casey Beathard & Dan DeMay][56[4].R&B Chart]
Up to Him	Tracy Lawrence	06.2009	-	-	Rocky Comfort	[written by Tim Johnson & David Kent][47[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sticks and Stones	Tracy Lawrence	01.1992	-	71[40]	Atlantic 82 326	[platinum-US][produced by James Stroud]
Alibis	Tracy Lawrence	03.1993	-	25[48]	Atlantic 82 483	[2x-platinum-US][produced by James Stroud]
I See It Now	Tracy Lawrence	10.1994	-	28[54]	Atlantic 82 656	[platinum-US][produced by James Stroud,Flip Anderson,Tracy Lawrence]
Tracy Lawrence Live	Tracy Lawrence	10.1995	-	151[4]	Atlantic 82 847	[produced by Flip Anderson,James Stroud,Tracy Lawrence]
Time Marches On	Tracy Lawrence	02.1996	-	25[56]	Atlantic 82 866	[2x-platinum-US][produced by Don Cook,Tracy Lawrence,Flip Anderson ]
The Coast Is Clear	Tracy Lawrence	04.1997	-	45[22]	Atlantic 82 985	[gold-US][produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Don Cook]
The Best of Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	09.1998	-	92[6]	Atlantic 83 137	[gold-US][produced by various]
Lessons Learned	Tracy Lawrence	02.2000	-	69[6]	Atlantic 83 269	[produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Don Cook]
Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	11.2001	-	136[1]	Atlantic 48 187	[produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson]
Strong	Tracy Lawrence	04.2004	-	17[15]	DreamWorks Nashville 001032	[produced by James Stroud]
Then & Now: The Hits Collection	Tracy Lawrence	11.2005	-	35[5]	DreamWorks 001032	[produced by Tracy Lawrence,James Stroud]
For the Love	Tracy Lawrence	02.2007	-	53[35]	Rocky Comfort	[produced by Flip Anderson,Julian King,Tracy Lawrence]
The Very Best of Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	07.2007	-	163[1]	Rhino 171708	[produced by various]
The Rock	Tracy Lawrence	06.2009	-	104[2]	Rocky Comfort	[produced by Julian King, Tracy Lawrence]
Headlights, Taillights and Radios	Tracy Lawrence	09.2013	-	124[1]	Lawrence Music Group 006	[produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence]
Good Ole Days	Tracy Lawrence	12.2017	-	87[1]	Lawrence Music Group 00008	-

Last Word

 Nie mylić z podobnie brzmiącymi zespołami z Anglii, Kanady czy Ohio, nowojorski
The Last Word (znany również jako „The Last Words” na albumie z 1968 roku) prezentował talenty gitarzysty Mike'a Byrnesa, perkusisty Rogera Cooka, wokalisty Johnny'ego Lombardo i klawiszowca Steve'a Sechaka. Założony w 1966 roku kwartet przeniósł się do Miami na Florydzie, gdzie szybko podpisał kontrakt z małą wytwórnią Boom. Napędzany odpowiednio szorstkim głosem Lombardo, zadebiutowali singlem „Hot Summer Days” z utworem „Bidin’ My Time” ( Boom 60014). 

 Ten udany kawałek garażowego rocka nie sprzedał się, ale przyciągnął uwagę filii Atlantic, ATCO, która podpisała z nimi kontrakt w następnym roku. Wydany w 1967 roku zespół niespodziewanie znalazł się w pierwszej setce listy przebojów dzięki soulowemu singlowi „Can’t Stop Lovin’ You” z „Don’t Fight It” (ATCO 6498). ATCO, z radością wykorzystując ten sukces, natychmiast wysłało zespół do studia, aby nagrać album towarzyszący. Pomysłowo zatytułowany „The Last Words” zespół nagrał z producentami Bradem Shapiro i Stevem Alaimo. 

Muzycznie set nie był szczególnie imponujący. Zgodnie ze standardową procedurą marketingową, set oferował mieszankę popularnych coverów (najważniejszym był cover utworu The Beatles „No Reply” w tempie żałobnym) i marginalnych utworów autorskich. Choć Lombardo miał niezły głos, a Byrnes był kompetentnym gitarzystą (z dobrym wyczuciem efektów fuzz), zamiłowanie zespołu do ballad i mdłych, softrockowych aranżacji („One More Time”, fatalny cover „Be My Baby” i „A Basket of Flowers”) pozostawiało wiele do życzenia. Zespół był o wiele ciekawszy w nietypowych rockowych utworach, takich jak cover „Mor’een” zespołu The Raiders, „It’s Not Over” zespołu Lomboardo i ich spastyczna wersja „The Kids Are Alright” zespołu The Who.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can't Stop Loving You / Don't Fight It	Last Word	10.1967	-	78[5]	Atco 6498	[written by Johnny Lombardo,Michael Byrnes][produced by Brad Shapiro, Steve Alaimo]

L.A. Style

Michiel van der Kuy (ur. 10 lipca 1962r) to holenderski producent muzyczny.
Jego najbardziej udane projekty muzyczne to Laserdance, L.A. Style i Koto.  Van der Kuy był uczniem liceum, gdy w 1984 roku zwrócił się do niego Erik van Vliet, ówczesny właściciel dobrze prosperującego sklepu płytowego w Rotterdamie. Van Vliet importował płyty z Włoch, ale sam chciał się bardziej zaangażować w gatunek italo disco, więc Van der Kuy został zatrudniony jako muzyk. Pod pseudonimem Laserdance (pisanym również Laser Dance lub Lazer Dance) ukazało się wiele singli i albumów z rytmiczną, taneczną muzyką elektroniczną.  

 

Van der Kuy tworzył muzykę, używając analogowych syntezatorów, automatów perkusyjnych i wokoderów. Pierwsze dwa single sprzedały się dobrze, a debiutancki album zatytułowany „Future Generation” z 1987 roku okazał się sukcesem komercyjnym, sprzedając się na całym świecie w nakładzie około 150 000 egzemplarzy. Album jest uważany za jeden z najbardziej udanych albumów w gatunku spacesynth i zawiera single „Humanoid Invasion” i „Power Run”. Pod koniec lat 90-tych sprzedaż Laserdance spadła, po czym projekt został zawieszony. 

 

 Poza produkcjami dla Laserdance, Van der Kuy pracował nad kilkoma projektami spacesynth. Na przykład w 1987 roku współpracował z zespołem Proxyon, we współpracy z Robem van Eijkiem. W 1988 roku ukazały się dwa single pod pseudonimem Rygar, a w 1989 roku Van der Kuy rozpoczął nagrywanie pod pseudonimem Koto. Pod tym pseudonimem ukazało się kilka singli i albumów. W 1991 roku Van der Kuy odniósł wielki sukces piosenką „James Brown Is Dead”, wydaną pod pseudonimem L.A. Style. Był to projekt muzyczny, w którym współpracował z Wesselem van Diepenem. Utwór wywołał reakcję łańcuchową. Wkrótce potem inni producenci muzyczni również stworzyli podobne utwory.  

 

Pod koniec 2015 roku Van der Kuy powrócił do Laser Dance i zapadła decyzja o wydaniu nowego materiału. Efektem był album „Force Of Order”, który ukazał się 30 września 2016 roku. W tym samym roku ukazał się również album kompilacyjny „Greatest Hits & Remixes”. W 2018 roku ukazał się album „Trans Space Express”. Pod pseudonimem Koto wydał w 2021 roku nowy album zatytułowany „Return of the Dragon”, nawiązujący stylem do albumów Koto z lat 1989–1992.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
James Brown Is Dead	L.A. Style	04.1992	-	59[20]	Arista 12 387	[written by Denzil Slemming][produced by Denzil Slemming]