Peter Cox

Peter John Cox (ur. 17 listopada 1955 r.)  to angielski wokalista i autor tekstów.
Najbardziej znany jest jako wokalista angielskiego duetu popowego Go West. Jako artysta solowy, w latach 90-tych zdobył trzy przeboje w pierwszej czterdziestce brytyjskiej listy przebojów. 

 

 W 1982 roku Cox i Richard Drummie założyli duet Go West, z Coxem jako wokalistą, a Drummie na gitarze i wokalu wspierającym.Po podpisaniu przez Go West kontraktu z Chrysalis Records, utwór „We Close Our Eyes” znalazł się w pierwszej piątce brytyjskiej listy przebojów w 1985 roku.W następnym roku Go West został uznany za „Najlepszego Debiutanta” na gali Brit Awards w 1986 roku.Inne single Go West z pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów to „Call Me”, „Goodbye Girl” i „Don't Look Down”. W 1987 roku zespół dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów w USA dzięki singlowi „Don't Look Down -The Sequel”. W 1990 roku Go West osiągnął 8. miejsce na liście przebojów w USA dzięki utworowi „King of Wishful Thinking” z filmu „Pretty Woman”.

 

  W 1992 roku duet wydał swój trzeci album studyjny „Indian Summer”, na którym znalazł się utwór „Faithful”; piosenka dotarła do pierwszej dwudziestki w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Od 2026 roku Go West nadal koncertuje.

 

 Cox przeprowadził się do Los Angeles w 1993 roku, aby rozpocząć karierę solową.Pod koniec lat 90-tych wydał trzy single, które znalazły się w pierwszej czterdziestce brytyjskich list przebojów: „Ain’t Gonna Cry Again”, „If You Walk Away” i „What A Fool Believes”. W 2003 roku Cox zastąpił Marka Shawa z Then Jerico w brytyjskim reality show „Reborn” w USA, po tym jak Shaw zrezygnował z programu. Chociaż Cox odniósł już wcześniej sukces za Atlantykiem jako główny wokalista w programie „Go West”, mógł wystąpić w programie, ponieważ był nieznany w USA jako artysta solowy. Był faworytem do wygranej, ale został wyeliminowany w Nowym Jorku, ponieważ zapomniał tekstu przeboju Norah Jones, który wykonywał. Głos Coxa opisywano jako „gładki jak jedwab” z „chropowatym podbrzuszem”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ain't Gonna Cry Again	Peter Cox	08.1997	37[2]	-	Chrysalis CDCHS 5056	[written by Peter Cox, Peter-John Vettese][produced by Peter-John Vettese]
If You Walk Away	Peter Cox	11.1997	24[2]	-	Chrysalis CDCHS 5069	[written by Peter Lord , VJ Smith][produced by Peter-John Vettese]
What a Fool Believes	Peter Cox	06.1998	39[2]	-	Chrysalis CDCHS 5089	[written by Michael McDonald, Kenny Loggins][produced by Peter-John Vettese]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Peter Cox	Peter Cox	11.1997	64[1]	-	Chrysalis CDCHR 6130	[produced by Peter-John Vettese]

Tears

 The Tears - brytyjski zespół muzyczny założony w 2004 roku przez wokalistę
Bretta Andersona i gitarzystę Bernarda Butlera. Formacja w swojej karierze wydała tylko jedną płytę zatytułowaną Here Come The Tears.

Brett Anderson i Bernard Butler poznali się w roku 1989, w którym też założyli grupę Suede, tworząc duet kompozytorski. Mimo zdobycia dużej popularności i przychylności krytyków muzycznych Butler odszedł z zespołu w roku 1994, podczas nagrywania drugiej płyty formacji, Dog Man Star. Powodem jego decyzji były nieporozumienia między nim a zespołem.

Przez kolejne dziesięć lat Anderson i Butler nie podjęli żadnej współpracy. Dopiero w roku 2004 uformowali grupę The Tears, której nazwę zaczerpnęli z poematu Philipa Larkina zatytułowanego Femmes Damnées. Z założenia zespół miał nie wykonywać utworów Suede. Tylko jeden raz zrobił wyjątek, grając stronę B The Living Dead. Pierwszy koncert odbył się 14 grudnia 2004 roku i zaprezentowano na nim jedynie nowy materiał. Szóstego czerwca 2005 roku wydali jak dotąd jedyną płytę zatytułowaną Here Come The Tears. Podobnie. jak w poprzednich latach, za całość materiału odpowiedzialni byli jedynie Anderson i Butler. Utworem promującym album została piosenka Refugees, której udało się dotrzeć do pierwszej dziesiątki najlepiej sprzedających się singli. Tego sukcesu nie udało się powtórzyć kolejnemu singlowi, jakim był utwór Lovers.

Album zdobył pozytywne recenzje, lecz jego sprzedaż utrzymywała się na średnim poziomie. Formacja ruszyła w trasę koncertową, grając między innymi na festiwalach w Glastonbury i T in the Park. Mniej więcej w tym czasie Anderson i Butler zaczęli czuć się zmęczeni aktywnością związaną z grupą. W roku 2006 ogłoszono zawieszenie działalności zespołu. Wokalista przyznał, że mieli zamiar zacząć tworzyć materiał na kolejny album, lecz nie sprawiało im to już przyjemności. Dodał jednak, że szanse na wydanie kolejnej płyty są duże. Mimo to, ta jak dotąd kolejna płyta nie ukazała się.

Po roku 2006 Anderson rozpoczął karierę solową, a Butler zajął się produkcją muzyczną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Refugees	Tears	05.2005	9[4]	-	Independiente ISOM 92MS	[written by Brett Anderson,Bernard Butler][produced by Bernard Butler]
Lovers	Tears	07.2005	24[2]	-	Independiente GBBPF 0501284	[written by Brett Anderson,Bernard Butler][produced by Bernard Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here Come the Tears	Tears	06.2005	15[2]	-	Independiente ISOM 49CD	[produced by Bernard Butler]

Sunset Strippers

Sunset Strippers to brytyjski zespół muzyki elektronicznej. Najbardziej znany jest z utworu „Falling Stars” z 2005 roku, który zawiera sample z przeboju „Waiting for a Star to Fall” zespołu Boy Meets Girl z 1988 roku. Zespół brał udział w bitwie na sample z Cabin Crew. „Falling Stars” osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w marcu 2005 roku. 

 

 Członkowie zespołu, Sergei Forster-Hall i Kieron McTernan, poznali się w Northbrook College. W 2004 roku Sunset Strippers zremiksowali przebój „Cry Little Sister” z 25 najlepszych miejsc na listach przebojów, pierwotnie napisany przez Gerarda McMahona (pod pseudonimem „Gerard McMann”) jako motyw przewodni filmu „Straceni chłopcy”. W 2005 roku zremiksowali utwór Planet Funk „The Switch”, który pojawił się w reklamach telewizyjnych Mitsubishi, a w 2007 roku zremiksowali utwór irlandzkiego zespołu popowego Westlife „Total Eclipse of the Heart” na album „The Love Album”.  

 

Ostatnim wydawnictwem grupy pod nazwą Sunset Strippers był utwór „Step Right Up” z 2008 roku, który pojawił się w dostępnej do pobrania wersji Clubbers Guide '08 wydawnictwa Ministry of Sound. Forster-Hall i McTernan rozpoczęli wydawanie remiksów pod nazwą My Digital Enemy w 2006 roku, aż do zmiany nazwy na MDE w 2017 roku. Tworzą głównie muzykę tech house i deep house.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Falling Stars (Waiting For A Star To Fall)	Sunset Strippers	03.2005	3[15]	-	Direction 6758312	[written by George Robert Merrill, Shannon Alexandria Rubicam][produced by Harry Diamond, Kieron McTernan, Sergei Hall, The Sunset Strippers]

Cousins

The Cousins ​​(lub The Continental Cousins ​​w Stanach Zjednoczonych i Los Primos w Ameryce
Południowej) to belgijski zespół rockowy z lat 60-tych XX wieku. Byli jednym z pierwszych zespołów rock and rollowych w Belgii i pierwszym, który odniósł międzynarodowy sukces. 

 Grupa, która powstała z zespołu tanecznego La Jeune Équipe założonego w 1954 roku, odniosła międzynarodowy sukces dzięki utworowi „Kili Watch” z 1960 roku, wyprodukowanemu przez Jeana Klügera dla wytwórni Palette. Utwór „Kili Watch”, piosenka harcerska przekształcona w energetyczny numer rock and rollowy, został szybko przerobiony przez Johnny'ego Hallydaya we Francji i Bobbejaana Schoepena w niderlandzkojęzycznej części Belgii. Znani są również z utworów „Kana Kapila” (1961), „Parasol” (1961), „Dang Dang” (1961, cover „Dingue Dingue” Annie Cordy), „Peppermint Twist” (1962, cover „Joey Dee and the Starliters”), „Limbo Rock” (1962, cover „Chubby Checker”), „Do Ré Mi” (1964, cover „Lee Dorsey”) oraz „The House Of The Rising Sun” (1964, tradycyjna piosenka inspirowana wersją brytyjskiej grupy The Animals). 

W marcu 1962 roku wystąpili przed Cateriną Valente w paryskiej Olympii. Oprócz sukcesów w Europie, zespół odbył również tournée po Madagaskarze i Reunionie (1963), Afryce Środkowej (Kongo, Rwanda, Burundi, Republice Środkowoafrykańskiej i Angoli w 1965 roku) oraz Argentynie (1965 i 1966). W tym samym roku, podczas trasy koncertowej po Włoszech, postanowili się rozstać. Dotrzymywali jednak swoich kontraktów do lutego 1967 roku, kiedy to wystąpili po raz ostatni w Tubize . 

Cousins spotkali się ponownie po raz pierwszy w czerwcu 1976 roku, aby uczcić 25. rocznicę panowania króla Baldwina I w wypełnionej po brzegi sali Palais 5 w Centrum Wystawowym Heysel. Podczas tego wyjątkowego i wyjątkowego koncertu wystąpili razem z Salvatore Adamo, Annie Cordy i Johanem Verminnenem. Na zaproszenie gazety De Gentenaar, Kuzyni spotkali się ponownie w 1986 roku na Festiwalu w Gandawie. Wystąpili tam z Helen Shapiro i Burtem Blancą. Ten powrót trwał do 1989 roku, roku ich ostatecznego rozpadu. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Bel	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Kili-Watch (Cha Cha Rock)/Fuego (Cha Cha)	Cousins	10.1960	-	-	-	-	6[11]	3[24]	-	-	Palette PB 40.047	[written by Gus Derse]
Bouddha/Kana Kapila	Cousins	04.1961	-	-	-	-	-	10[12]	-	-	Palette PB 40.070	[written by Guy Dovan,Bob Drean]
Parasol/Plere Pays Moin	Cousins	06.1961	-	-	-	-	-	15[4]	-	-	Palette PB 40.075	[written by Pierre Catty, Guy Dovan, Phil Dape]
Dang Dang/Stodola	Cousins	11.1961	-	-	-	-	-	9[12]	-	-	Palette PB 40.092	[written by Jean Rolle, Guy Dovan]
Relax/The Robot	Cousins	10.1962	-	-	-	-	-	14[4]	-	-	Palette PB 40.140	[written by Dovan, Gary, Van Aleda]
Lawdy Lawdy/Sweet Virginia	Cousins	12.1962	-	-	-	-	-	15[8]	-	-	Palette PB 40.148	[written by Jean Rolle, Earl Gary, Van Aleda]
Dansevise (Where Are You Now?)/Boomeranga	Cousins	05.1963	-	-	-	-	-	15[4]	-	-	Palette PB 40.160	[written by Otto Francker, Sejr Volmer, Sörensen]

Angelina

 Angelina (urodzona jako Angelina Camarillo w 1976 roku w Union City w Kalifornii)
to była piosenkarka freestyle/dance-pop z lat 90-tych. Angelina uczęszczała do liceum James Logan High School, które ukończyła z wyróżnieniem w 1994 roku. Studiowała biologię i psychologię na Uniwersytecie Santa Clara, a latem pracowała przy spawaniu zbiorników paliwa w fabryce samochodów NUMMI, aby opłacić czesne. Po usłyszeniu o otwartym przesłuchaniu zorganizowanym przez wytwórnię Upstairs Records w San Jose w Kalifornii, nagrała piosenkę „Rescue Me”, która zajęła 52. miejsce na liście Billboard Hot 100. Utwór zajął również 46. miejsce na liście Billboard Radio Songs, 9. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 6. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. 

W październiku 1996 roku wydała swój debiutancki album studyjny „The Album”, który osiągnął 45. miejsce na liście Billboard Top Heatseekers Albums. Kolejny singiel, „I Don’t Need Your Love”, osiągnął 69. miejsce na liście Billboard Hot 100, 70. miejsce na liście Billboard Radio Songs, 21. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 15. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Trzeci singiel z albumu, „Without Your Love”, osiągnął 82. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 23. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40. Czwarty singiel, będący coverem utworu Paragons z 1967 roku „The Tide is High” (spopularyzowany przez Blondie w 1980 roku), zatytułowany „Tide Is High”, osiągnął 89. miejsce na liście Billboard Hot 100, 28. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 46. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. 

Ostatni singiel z albumu, „Mambo”, osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Bubbling Under Hot 100 Singles i 43. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Po ukończeniu studiów w 1998 roku Angelina przeniosła się do Houston w Teksasie, gdzie pracowała w wytwórni Upstairs Records, odkładając na bok swoje ambicje nauczycielskie. Poznała również swojego męża, Anthony'ego Ramosa, który pracuje jako trener personalny i później z nim wyszła za mąż. 

W lipcu 1999 roku wydała swój drugi album studyjny „Ven A Mi (Come To Me)”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. Single z albumu: „Bailando”, „Tears Are Falling”, „Every Time I Think of You”, „Just Another Day” i „Crazy” najwyraźniej nie zrobiły żadnego wrażenia na listach przebojów. W 2003 roku wydała swój ostatni jak dotąd album studyjny „Love Ain’t Here No More”, który nie znalazł się na listach przebojów, podobnie jak singiel „Gifted”. 

 W grudniu 2006 roku (dwa dni przed Bożym Narodzeniem) jeden z braci Angeliny, Daniel (23-letni student), zginął, gdy uzbrojony mężczyzna oddał strzał w tłum przed klubem nocnym w San Leandro w Kalifornii. Po śmierci Daniela Angelina przestała pisać piosenki, ale kontynuowała trasę koncertową z muzyką taneczną. Do 2009 roku Angelina przeszła na emeryturę z branży muzycznej. Obecnie (według badań) Angelina i jej mąż Anthony mieszkają w San Jose w Kalifornii. Po pracy jako dyrektor ds. zaangażowania społecznego w szkołach czarterowych ACE w latach 2012–2019, obecnie pracuje jako dyrektor operacyjny w Luna Mexican Kitchen.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Release Me	Angelina	03.1996	-	52[20]	Upstairs 0115	[written by Jo Lerma-Lopez, John Pro][produced by Jazzy Jim]
I Don't Need Your Love	Angelina	10.1996	-	69[11]	Upstairs 0120	[written by Angelina, Galley Molina][produced by Noel Saucedo]
Without Your Love	Angelina	02.1997	-	82[15]	Upstairs 0123	[written by Angelina][produced by Noel Saucedo]
Tide Is High	Angelina	08.1997	-	89[4]	Upstairs 0127	[written by J. Holt][produced by John Pro, Noel Saucedo]
Mambo	Angelina	02.1998	-	102[5]	Upstairs 0129	[written by Angelina Camarillo, G. A. Molina, Noel Saucedo, Victor Alvarellos][produced by Noel Saucedo]

Coyote Sisters

 Coyote Sisters to amerykańskie żeńskie trio pop-rockowe założone w 1980 roku.
W jego skład wchodziły Leah Kunkel, młodsza siostra Cassa Elliota; Marty Gwinn Townsend; oraz Renée Armand. Początkowo, do 1982 roku, zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Geffen Records, a następnie z wytwórnią Morocco Records, spółką zależną Motown, i w 1984 roku wydał swój debiutancki album o tym samym tytule. Główny singiel „Straight from the Heart (Into Your Life)” osiągnął 66. miejsce na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA i był większym hitem w stacjach radiowych Adult Contemporary. Kolejne single i album odniosły mniejszy sukces.

  Pierwszy album o tym samym tytule został wyprodukowany, nagrany i zmiksowany w David J. Holman Studio w Laurel Canyon. W 2001 roku grupa niespodziewanie powróciła do branży muzycznej, tym razem jako duet bez Armand, wydając album „Women and Other Visions” w wytwórni Wannadate Records. Chociaż Armand nie była już częścią zespołu, współtworzyła jeden utwór na tym albumie. W 2003 roku podpisali umowę dystrybucyjną z BBN Music we współpracy z Wannadate Records, aby ponownie wydać wszystkie swoje dotychczasowe dzieła na płytach CD i online.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Straight From The Heart (Into Your Life)/Echo	Coyote Sisters	07.1984	-	66[10]	Morocco 1742	[written by L. Kunkel, T. Berg][produced by David J. Holman, Roger Paglia]

Cracker

Cracker to amerykański zespół rocka alternatywnego założony w 1991 roku przez
wokalistę zespołu Camper Van Beethoven, Davida Lowery'ego, i gitarzystę Johnny'ego Hickmana. Ich muzyka jest silnie inspirowana bluesem i country. 

 

 Przed Crackerem, wokalista i gitarzysta David Lowery był przez wiele lat gitarzystą Camper Van Beethoven. Kiedy zespół zawiesił działalność, założył Cracker z gitarzystą Johnnym Hickmanem i basistą Daveyem Faragherem. Wczesne nagrania demo zostały później wydane jako „David Lowery Demo Mixes”. W 1991 roku zespół podpisał kontrakt płytowy z Virgin Records. Wciąż bez stałego perkusisty, ale z pomocą Jima Keltnera, Ricka Jaegera i Phila Jonesa, nagrali debiutancki album o tym samym tytule, który ukazał się w 1992 roku. Z utworem „Teen Angst (What the World Needs Now)” zespół osiągnął szczyt listy przebojów Modern Rock magazynu Billboard.

 

  Kerosene Hat, ich drugi album wydany w 1993 roku, dotarł do listy Billboard 200, a singiel „Low” znalazł się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Album uzyskał status złotej płyty w USA. W 1996 roku ukazał się album „The Golden Age” z Bobem Rupe jako nowym basistą. Podobnie jak poprzednio, na nagraniach zmieniało się trzech perkusistów: Charlie Quintana, Eddie Bayers i Johnny Hott. Po udanej trasie koncertowej zespół zrobił sobie dwuletnią przerwę, podczas której Lowery skupił się na swoim studiu Sound of Music w Richmond w Wirginii i produkował takich artystów jak Joan Osborne, The Counting Crows i Lauren Hoffmann.

 

  Dzięki albumowi „Gentleman's Blues” z 1998 roku grupa w końcu ustaliła stabilny skład. Frank Funaro został stałym perkusistą, a Kenny Margolis dołączył do zespołu grając na akordeonie i instrumentach klawiszowych. Pomimo powrotu Camper  van Beethoven , Cracker pozostał aktywny do początku XXI wieku. Zespół coraz bardziej skupiał się jednak na projektach, a muzycy zmieniali skład naprzemiennie. Następnie ukazał się album koncertowy, a także piąty i szósty album, odpowiednio *Forever* i *O'Cracker Where Art Thou?*. W 2003 roku Cracker opuścił Virgin i wydał album z coverami *Countrysides* nakładem Cooking Vinyl. 

 

W 2006 roku ukazał się album *Greenland*, a ich najnowszy album, *Sunrise in the Land of Milk and Honey*, dotarł do listy Billboard 200. Zespół następnie grał dla żołnierzy amerykańskich w Iraku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Low	Cracker	04.1994	40[7]	64[13]	Virgin 38 427	[written by David Lowery, Johnny Hickman, Davey Faragher][produced by Don Smith, Cracker]
Get Off This	Cracker	07.1994	41[3]	102[9]	Virgin 38 443	[written by David Lowery, Johnny Hickman, Davey Faragher][produced by Don Smith, Cracker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kerosene Hat	Cracker	09.1993	44[2]	59[45]	Virgin 39 012	[gold-US][produced by Don Smith]
The Golden Age	Cracker	04.1996	-	63[6]	Virgin 41 498	[produced by Dennis Herring,David Lowery]
Gentleman's Blues	Cracker	09.1998	-	182[1]	Virgin 46 263	[produced by Don Smith]
Sunrise in the Land of Milk and Honey	Cracker	05.2009	-	189[1]	429 17770	-

Countdown Singers

The Countdown Singers to kanadyjski zespół studyjny założony w 1994 roku przez Madacy
Entertainment w Mount Royal w Quebecu. Składa się z rotacyjnych grup muzyków sesyjnych, którzy nagrywają covery popularnych utworów z różnych gatunków, w tym popu, rocka, dance i muzyki świątecznej.

 

  Madacy Entertainment założyło The Countdown Singers jako wewnętrzny zespół, którego celem jest produkcja niedrogich albumów kompilacyjnych z wiernymi rekonstrukcjami przebojów, często czerpiąc z soundtracków filmowych, popu lat 80-tych i muzyki sezonowej.Działalność zespołu rozpoczęła się od wczesnych wydawnictw, takich jak trzypłytowa seria Movie Hits z 1994 roku, szybko rozszerzając się o kolekcje tematyczne, takie jak Saturday Night Fever/Grease (1997) i Non Stop Hits: Rock 'n' Roll Of The 70's (1998). Pod koniec lat 90-tych wydali dziesiątki albumów na płytach CD i winylowych, koncentrując się na przystępnych cenowo, wysokonakładowych produkcjach przeznaczonych na rynek detaliczny. Grupa pozostaje aktywna do lat 20-tych XXI wieku, a jej wydania cyfrowe są kontynuowane na platformach takich jak Spotify i Apple Music.

 

  Znani z bogatej dyskografii, liczącej ponad 120 wydawnictw - w tym 85 albumów, 32 kompilacje i liczne single - The Countdown Singers kładą nacisk na covery, które naśladują oryginalnych artystów, bez korzystania z licencjonowanych nagrań. Często działają pod pseudonimami, aby dopasować się do konkretnych projektów, takich jak Countdown Mix Masters dla kompilacji tanecznych, Countdown Dance Masters dla optymistycznych miksów, Countdown Kids dla piosenek dla dzieci i Countdown Orchestra & Singers dla hołdów orkiestrowych. Do wyróżniających się przykładów należą albumy hołdownicze, takie jak „Rose” (1997) zespołu Goodbye England, cover „Candle in the Wind” Eltona Johna z 1997 roku, oraz zestawy obejmujące różne gatunki, takie jak „Hits Of The 80s” (2004), na których znalazło się 36 utworów z coverami definiującymi epokę. Takie podejście zapewniło im pozycję podstawowego źródła w tanich sklepach z muzyką i bibliotekach streamingowych, przyciągając nostalgicznych słuchaczy poszukujących niedrogich alternatyw dla oryginałów.

 

 Zespół Countdown Singers powstał w 1994 roku jako wewnętrzny projekt studyjny Madacy Entertainment, kanadyjskiej wytwórni płytowej specjalizującej się w budżetowych wydawnictwach muzycznych. Kolektyw ten funkcjonował jako rotacyjna grupa muzyków sesyjnych i wokalistów, zebranych specjalnie w celu produkcji niedrogich nagrań bez konieczności zatrudniania znanych artystów. Powstanie projektu zbiegło się z rosnącym zapotrzebowaniem na niedrogą rozrywkę w branży muzycznej, co pozwoliło Madacy wykorzystać efektywne modele produkcji. Głównym celem The Countdown Singers było pełnienie funkcji pseudonimu dla anonimowych wykonawców, którzy tworzyli covery popularnych piosenek, umożliwiając szybkie tworzenie albumów kompilacyjnych skierowanych do masowego odbiorcy. Takie podejście omijało tradycyjne koszty rozwoju artystów, koncentrując się na replikowaniu hitów w usprawniony sposób, aby wypełnić luki w sprzedaży detalicznej i katalogach wysyłkowych. Dzięki ujednoliconej nazwie grupy, Madacy mogło zachować spójną tożsamość marki w odniesieniu do wszystkich wydawnictw, jednocześnie dokonując rotacji talentów w razie potrzeby. 

 

Madacy Entertainment, z siedzibą w Mount Royal w Quebecu, specjalizowało się w produkcji niedrogich kompilacji muzycznych skierowanych do masowego odbiorcy, często zawierających przystępne cenowo wydania na płytach CD i kasetach VHS, pochodzące ze źródeł publicznych lub z coverami. Ten model biznesowy pozwolił firmie oferować produkty przystępne cenowo w porównaniu z ofertą dużych wytwórni, koncentrując się na tematycznych kolekcjach obejmujących różne gatunki, aby przyciągnąć szerokie segmenty konsumentów w latach 90-tych i 2000. Zespół Countdown Singers stał się integralną częścią działalności Madacy, działając jako wewnętrzna, zmienna grupa muzyków studyjnych i wokalistów bez stałego składu, co umożliwiło elastyczną produkcję coverów o podobnym brzmieniu od momentu powstania projektu w 1994 roku. To podejście opierało się na grupie wykonawców sesyjnych, a nie na stałym zespole, co pozwoliło Madacy na efektywne generowanie treści na liczne albumy kompilacyjne bez kosztów stałych umów z artystami. Strategie dystrybucyjne Madacy dla wydawnictw Countdown Singers kładły nacisk na partnerstwa detaliczne z dużymi sieciami dyskontowymi, takimi jak Walmart, aby dotrzeć do szerokiego grona odbiorców poprzez sprzedaż w sklepach w latach 90-tych i 2000., uzupełniane przez szersze kanały dystrybucji masowej, które priorytetowo traktowały ilość nad ceną premium.  

 

 The Countdown Singers wykonują głównie covery z różnych gatunków, takich jak pop, rock, dance, country i muzyka łatwa w odbiorze, często odtwarzając hity z lat 70. i 90-tych XX wieku.Ich repertuar obejmuje współczesne utwory popowe, takie jak „Believe” Cher i „Mambo No. 5” Lou Begi, a także rockowe ballady, takie jak „(Everything I Do) I Do It for You” Bryana Adamsa. Wśród klasycznych przykładów znajdują się również łatwe w odbiorze wersje utworów Elvisa Presleya  „(I Can't Help) Falling in Love with You” oraz covery tematyczne z filmów z lat 70-tych, takie jak te z „Gorączki sobotniej nocy” i „Grease”. Cechą charakterystyczną ich stylu jest tworzenie „brzmiących podobnie” coverów, które wiernie naśladują produkcję i aranżację oryginałów, a wszystko to dzięki anonimowym muzykom sesyjnym, a nie imiennym wykonawcom. Takie podejście pozwala im tworzyć wierne repliki nadające się na albumy kompilacyjne, kładąc nacisk na imitację wokalu i instrumentów, a nie na oryginalne interpretacje. Na przykład ich miksy taneczne naśladują energetyczny synthpop hitów lat 90-tych, a rockowe covery przywodzą na myśl gitarowe brzmienie hymnów z lat 70-tych. Z biegiem czasu ich gatunkowe zainteresowania ewoluowały od szerokich kompilacji popowo-rockowych w połowie lat 90-tych - takich jak „Movie Hits” (1994), obejmujących wiele epok - do wydawnictw o bardziej wyspecjalizowanej tematyce pod koniec lat 90-tych, w tym świątecznych utworów na „Monster Mash and Other Songs of Horror” (1998) oraz albumów hołdowniczych, takich jak „Rose” Goodbye England (1997).

 

  Ta zmiana objęła łatwe w odbiorze ballady i zmysłowe rytmy na albumach takich jak „Sweet Love” (1999), poszerzając grono odbiorców niszowych, przy jednoczesnym zachowaniu wierności brzmienia.Nagrania Countdown Singers opierały się na zmiennym składzie anonimowych muzyków sesyjnych i wokalistów, zgromadzonych przez Madacy Entertainment, funkcjonujących jako wewnętrzny zespół z siedzibą w Mount Royal w Quebecu od momentu powstania w 1994 roku. To podejście umożliwiło elastyczną i ekonomiczną produkcję bez stałych członków zespołu, wykorzystując lokalne talenty studyjne do obsługi projektów coverowych o dużej objętości. Utwory nagrywano w kontrolowanych warunkach studyjnych w obiektach Madacy, rezygnując z występów na żywo na rzecz produkcji studyjnej, aby skupić się na emulacji brzmienia. Proces ten kładł nacisk na efektywność, aby wykorzystać pojawiające się trendy rynkowe, takie jak aktualne odtworzenia przebojów z list przebojów.

 

  The Countdown Singers, produkowane wyłącznie przez Madacy Entertainment od momentu powstania w 1994 roku, składają się głównie z coverów ułożonych w tematyczne kolekcje, które oddają hołd konkretnym gatunkom, dekadom lub zjawiskom kulturowym. Te wydawnictwa zazwyczaj zawierają od 10 do 15 utworów na album, z podobnie brzmiącymi wykonaniami wykonywanymi przez zmieniających się muzyków studyjnych, aby przywołać oryginały, jednocześnie dostosowując je do współczesnego słuchania.Wczesne albumy z połowy lat 90-tych kładły nacisk na ścieżki dźwiękowe filmów i współczesne hity pop. Na przykład w 1994 roku wydali trylogię Movie Hits, trzypłytowy zestaw obejmujący kultowe piosenki filmowe, takie jak te z animacji Disneya i kinowych hitów. Po niej w 1995 roku ukazał się Can You Feel the Love Tonight & Other Movie Hits, który zawierał utwory z Króla Lwa i podobnych źródeł kinowych. Do 1997 roku grupa eksplorowała wydania w stylu hołdów, takie jak Goodbye England's Rose, zbiór honorujący piosenki związane z księżną Dianą, i Saturday Night Fever/Grease, łączący disco i covery musicalowe.Pod koniec lat 90-tych nastąpiła ekspansja w kierunku tańca i tematów związanych z dekadą, przy czym Hollywood Movie Hits i Today's Movie Hits z 1998 roku kontynuowały serię hołdów filmowych, podczas gdy Non Stop Hits: Rock 'n' Roll of the 70's koncentrował się na coverach retro rocka. Wydania takie jak Party Mix i Caribbean Dance Mix zawierały optymistyczne, mieszane aranżacje na playlisty imprezowe. W 1999 roku pojawiły się łagodniejsze tematy wraz ze Sweet Love i Summer Hits, prezentując romantyczne i sezonowe popowe ballady.

 

 Wchodząc w lata 2000, albumy zdywersyfikowały się w kierunku motywów globalnych i świątecznych, jak Reggae Fever: The Best of Reggae i Disco Nights z 2000 roku, które odpowiednio zinterpretowały rytmy wyspiarskie i hymny taneczne z lat 70-tych. Wydanie Who Let the Hits Out z 2001 roku uchwyciło wczesne trendy popu milenijnego, podczas gdy późniejsze wysiłki, takie jak Die Schönsten Liebeslieder (Najpiękniejsze piosenki miłosne) z 2005 roku, skierowały się do międzynarodowej publiczności za pomocą wielojęzycznych coverów piosenek miłosnych. W latach 2010. kontynuowano tematyczne kolekcje, w tym „Today's Chartbusters 2013” ​​z 2013 roku, z aktualnymi hitami, oraz „Love Ballads from the Ladies” z 2014 roku, z hołdami dla wokalistek, a także „Summer Hits Playlist-1985-2014”, obejmującym trzy dekady sezonowych utworów.  

 

Te późniejsze albumy utrzymały format 10-15 utworów, często jako część cyklicznych serii poświęconych dekadom. Dyskografia zespołu przekracza łącznie 120 wydawnictw. Kompilacje i inne wydawnictwa The Countdown Singers współtworzyli liczne budżetowe serie kompilacji produkowane przez Madacy Entertainment, często prezentując covery w tematycznych kolekcjach dystrybuowanych za pośrednictwem sklepów dyskontowych. Do godnych uwagi przykładów należą specjalne wydania świąteczne, takie jak „25 Christmas Favorites” (2004), dwupłytowy zestaw sezonowych utworów popowych i folkowych, oraz „Monster Mash and Other Songs of Horror” (wznowienie z 2000 r.), na którym zebrano utwory o tematyce horroru w stylu rockowym i popowym przeznaczone na wydania z okazji Halloween.Te kompilacje dystrybuowane przez Madacy kładły nacisk na przystępną cenę i wielopłytowość.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Time for Romance: Unchained Melodies	Countdown Singers	02.1995	-	145[2]	Madacy 0338	-
Love Songs From the Movies	Countdown Singers	09.1995	-	51[5]	Madacy 4902	-
Macarena Tropical Disco	Countdown Dance Masters	09.1996	-	93[16]	Madacy 0346	-
Mambo #5	Countdown Singers	01.2000	-	194[1]	Madacy 0353	-
100 Songs For Kids	Countdown Kids	06.2001	-	162[1]	Madacy 00831	-
Forever 80s	Countdown Singers	06.2007	-	145[2]	Madacy 53537	-
Monster Mash & Other Terrifying Hits	Countdown Singers	10.2010	-	107[7]	Sonoma Entertainment	-
Monster Mash And Other Terrifying Tunes	The Countdown Singers And Orchestra	11.2011	-	99[17]	Sonoma Entertainment 0336	-

Couchois

Couchois był amerykańskim zespołem rockowym, w którego skład wchodzili bracia
Couchois - Chris (wokal), Pat (gitara) i Mike (perkusja) - a także Chas Carlson (klawisze) i Howard Messer (gitara basowa). Zespół powstał w 1979 roku i wydał dwa albumy w wytwórni Warner Bros. Records: „Couchois” w 1979 roku i „Nasty Hardware” w 1980 roku. 

 

 Bracia Couchois zaczęli grać razem w zespołach w latach 60-tych XX wieku w gimnazjum w Huntsville w Alabamie. W 1971 roku Chris i Pat dołączyli do Ratchella wraz z basistą Howardem Messerem i byłym gitarzystą Steppenwolf, Larrym Byromem. Grupa wydała dwa albumy dla Decca Records, po czym się rozpadła.Kilka lat później Mike Couchois dołączył do swoich braci, Messera i Chasa Carlsona, tworząc zespół Couchois. Zespół podpisał kontrakt z Warner Bros. Records i wydał swój debiutancki album o tym samym tytule, który w 1979 roku osiągnął 170. miejsce na liście Billboard 200. Na albumie gościnnie wystąpił Chuck Findley.  

 

Recenzja albumu w numerze Billboard z 1979 roku nazwała Couchois „solidnym debiutanckim LP” z „bardzo melodyjnym rockowym brzmieniem” i „godnym uwagi” brzmieniem klawiszy.Pete Bishop z Pittsburgh Press powiedział, że był to „przyjemny i obiecujący debiutancki album” i porównał styl zespołu do Creedence Clearwater Revival i Orleans. W 1980 roku Couchois wydali swój drugi album, Nasty Hardware, na którym znalazł się ich utwór „Roll The Dice”, który później został coverowany przez takie zespoły jak Rage, Charlie i John Verity.Magazyn „Rolling Stone” przyznał albumowi jedną gwiazdkę i określił Couchois mianem „irytująco słabego kwintetu soft-rockowego, w którym grają trzej bracia i zero talentu”.

 

 Po rozwiązaniu zespołu Chris napisał i zagrał na perkusji w utworze Erica Burdona „Heart Attack” do filmu „Comeback” z 1982 roku. Utwór ten znalazł się później na wielu kompilacjach Burdona, takich jak „The Best of Eric Burdon”, „Soldier of Fortune”, a także na oryginalnym albumie „Power Company”, na którym wystąpili również Snuffy Walden, Ronnie Barron i Terry Wilson. „Visibility Zero” Couchois znalazło się również na kompilacji „München Rock Disco” z 2006 roku.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Couchois	Couchois	04.1979	-	170[4]	Warner 3289	[produced by Eddie Lambert, Steve Barri,Roger Nichols]

Natalie Merchant

 Wokalistka i autorka tekstów Natalie Merchant rozpoczęła karierę popową w 1981 roku
w wieku 17 lat jako wokalistka nowojorskiego, bestsellerowego zespołu rocka alternatywnego 10,000 Maniacs. Urodzona 26 października 1963 roku w Jamestown w stanie Nowy Jork, nagrała siedem albumów z grupą i ugruntowała swoją pozycję jako wiodąca postać na scenie rocka alternatywnego. Piosenkarka zawsze była aktywna politycznie i jej były chłopak Michael Stipe przypisuje jej powód, dla którego jego praca z R.E.M. została upolityczniona pod koniec lat 80-tych. 

Po znaczącym sukcesie na listach przebojów z 10,000 Maniacs, Natalie Merchant opuściła zespół, aby rozpocząć karierę solową i wydała swój pierwszy solowy album Tigerlily w wytwórni Elektra w 1995 roku. Aby zachować kontrolę artystyczną nad albumem, sama sfinansowała nagranie i produkcję albumu, pozostawiając wytwórni jedynie promocję i marketing. Okazało się to mądrą decyzją, a album spotkał się z uznaniem zarówno krytyków, jak i fanów, a singiel z albumu „Carnival” stał się jej pierwszym przebojem w pierwszej dziesiątce. Album ostatecznie sprzedał się w ponad 5 milionach egzemplarzy.  

Przez kolejne dekady artystka kontynuowała eksperymenty z różnymi gatunkami, takimi jak symfoniczny pop (Ophelia z 1998 roku), reggae (Motherland z 2001 roku) i folk (The House Carpenter's Daughter z 2003 roku), zanim zrobiła sobie przerwę w karierze muzycznej, aby wychować córkę. Powróciła w 2010 roku z albumem koncepcyjnym Leave Your Sleep, inspirowanym brytyjską i amerykańską poezją XIX i XX wieku. Jej pierwszy zbiór autorskich piosenek od Motherland, jej tytułowy album studyjny, ukazał się w 2014 roku, a następnie Paradise Is There: The New Tigerlily Recordings (2015) i Butterfly (2017), które zawierały orkiestrowe wersje jej najpopularniejszych singli. W 2023 roku Natalie Merchant wydała swój ósmy album studyjny Keep Your Courage nakładem Nonesuch Records.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Carnival/I may know the word	Natalie Merchant	08.1995	147[1]	10[31]	Elektra 64413	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Wonder/Baby i love you	Natalie Merchant	12.1995	84[1]	20[38]	Elektra 64376	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Jealousy/Sympathy for the devil	Natalie Merchant	06.1996	-	23[20]	Elektra 64301	[Written by: Natalie Merchant]
Kind & generous	Natalie Merchant	05.1998	-	18[24].Airplay Chart	Elektra	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Break your heart	Natalie Merchant	05.1999	91[1]	-	Elektra E 3786 [UK]	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tigerlily	Natalie Merchant	06.1995	39[6]	13[92]	Elektra 61 745	[5x-platinum-US][silver-UK][produced by Natalie Merchant]
Ophelia	Natalie Merchant	05.1998	52[9]	8[52]	Elektra 62 196	[platinum-US][produced by Natalie Merchant]
Natalie Merchant live in concert	Natalie Merchant	11.1999	-	82[7]	Elektra 62 444	[produced by Natalie Merchant]
Motherland	Natalie Merchant	11.2001	102[1]	30[11]	Elektra 62721-2	[gold-US][produced by Natalie Merchant,T-Bone Burnett]
Leave Your Sleep	Natalie Merchant	05.2010	46[2]	17[5]	Nonesuch 7559798043 [UK]	[produced by Natalie Merchant,Andres Levin]
iTunes Sessions	Natalie Merchant	08.2010	-	103[1]	Myth America	-
Natalie Merchant	Natalie Merchant	05.2014	34[3]	20[4]	Nonesuch 7559795717 [UK]	[produced by Natalie Merchant]
Paradise Is There: The New Tigerlily Recordings	Natalie Merchant	11.2015	-	96[1]	Nonesuch 550587	[produced by Natalie Merchant]
Keep Your Courage	Natalie Merchant	04.2023	58[1]	-	Nonesuch 75597907858 [UK]	[produced by Natalie Merchant]

Josie Cotton

 Josie Cotton (ur. Josie Jones; 1956r) to amerykańska piosenkarka popowo-rockowa,
najbardziej znana z utworów „Johnny Are You Queer?” i „He Could Be the One” z 1982 roku. Utwór „Johnny Are You Queer?” został wykorzystany w ścieżkach dźwiękowych do filmów „Jackass Number Two” i „Dziewczyna z Doliny”. Utwór „He Could Be the One” został również wykorzystany w filmie „Dziewczyna z Doliny”. 

Urodzona jako Josie Jones w Dallas w Teksasie, Cotton śpiewała z zespołami z Dallas, a następnie przeprowadziła się do Los Angeles w Kalifornii. Poznała Larsona Paine'a w Hollywood i zaczęli się spotykać. Larson i jego brat Bobby dali jej do nagrania demo utworu „Johnny, Are You Queer?”, wykonywanego wcześniej na żywo przez The Go-Go's. Po tym, jak pierwsza wytwórnia, z którą podpisała kontrakt, upadła, Bomp! Records wydało piosenkę jako singiel. Wykonanie singla przyciągnęło uwagę wytwórni Elektra Records, która w 1982 roku ponownie wydała singiel i cały album z Johnnym B. Frankiem, przyszłym członkiem Kingdom Come, na klawiszach.

  Płyta Convertible Music   zawiera muzykę nawiązującą do tradycji girlsbandów z lat 60-tych. Cotton wystąpiła w filmie „Dziewczyna z Doliny” z 1983 roku, śpiewając „Johnny, Are You Queer?”, „He Could Be the One” i „School Is In” podczas sceny balu maturalnego. W 1984 roku Elektra wydała kolejny album Cotton , „From the Hip”, który przyniósł  niewielki przebój w postaci coveru utworu Looking Glass „Jimmy Loves Maryann” (z gitarą Lindsey Buckingham). W 1986 roku Cotton zagrała drugoplanową rolę Silver Ring w horrorze Johna McTiernana „Nomads”, u boku Adama Anta i Pierce’a Brosnana.  

 Zespół punkowy Screeching Weasel nagrał cover utworu na swoim albumie z 1994 roku „How to Make Enemies and Irritate People”.W 1993 roku Cotton nagrała „Frightened by Nightingales” (jako Josey Cotton), zbiór piosenek autorstwa autora tekstów, skrzypka i autopromotora Billa Rhei. Kontynuując pracę za kulisami, Cotton współtworzyła wytwórnię B-Girl Records, która wydała nagrania Goldenboy i Alaska!. Album z jej własną muzyką, „The Influence of Fear on Salesmen”, miał zostać wydany w 2002 roku przez B-Girl, ale nie doczekał się wydania pod tym tytułem. Cotton wydała w 2006 roku album „Movie Disaster Music”, a następnie w 2007 roku „Invasion of the B-Girls”, zbiór coverów piosenek z filmów klasy B, również częściowo wyprodukowany przez Billa Rheę. Bazując na sukcesie tych nagrań, Cotton wydała pod koniec 2010 roku „Pussycat Babylon”. 

W maju 2018 roku „Johnny Are You Queer” zajmował 80. miejsce na liście VH1 100 największych przebojów lat 80.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
He Could Be The One/Systematic Way	Josie Cotton	08.1982	-	74[7]	Elektra 47481	[written by Bobby Paine, Larson Paine][produced by Bobby Paine, Larson Paine]
Jimmy Loves Maryann/No Pictures Of Dad	Josie Cotton	04.1984	-	82[4]	Elektra 69748	[written by E. Lurie][produced by Bobby Paine, Larson Paine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Convertible Music	Josie Cotton	08.1982	-	147[12]	Elektra 60 140	[produced by Roy Thomas Baker,Bobby and Larson Paine]

Odia Coates

Odia Coates (ur. 13 listopada 1941r - zm. 19 maja 1991r) była afroamerykańską piosenkarką,
znaną przede wszystkim z głośnych przebojów, które tworzyła z kanadyjskim piosenkarzem i autorem tekstów Paulem Anką. 

Odia Coates, córka pastora ewangelickiego, urodziła się w Vicksburg w stanie Missisipi. Jako małe dziecko jej rodzina przeprowadziła się do Watts w Kalifornii, gdzie jej ojciec był pastorem w kościele Beautiful Gates Church Of God In Christ, gdzie śpiewała w chórze kościelnym. Ostatecznie została członkinią Northern California State Youth Choir, współzałożonego przez Edwina Hawkinsa, a później członkinią zespołu Sisters Love. Współpraca z Paulem Anką Coates jest najbardziej znana z duetu z Paulem Anką „(You're) Having My Baby”, który w okresie od 24 sierpnia do 7 września 1974 roku zajął 1. miejsce na liście Billboard Hot 100.

  Usłyszawszy Coates śpiewającą na albumie gospel Edwin Hawkins Singers, postanowił zaangażować ją do nagrania, ponieważ potrzebował  kobiecego głosu. Anka był  zadowolony z rezultatów (zarówno artystycznych, jak i komercyjnych; piosenka dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów) i nagrał  z nią kilka kolejnych utworów.  Nagrali razem kilka kolejnych hitów z pierwszej dziesiątki i dwudziestki, w tym „One Man Woman/One Woman Man” z 1974 roku  oraz „I Don't Like to Sleep Alone” i „(I Believe) There's Nothing Stronger Than Our Love” z 1975 roku. W 1977 roku nagrała z Anką „Make It Up to Me in Love”, kontynuację  „One Man Woman/One Woman Man”. W Australii „One Man Woman” osiągnął 35. miejsce na liście przebojów, a „(I Believe) There's Nothing Stronger Than Our Love” - 83. miejsce, oba w 1975 roku. 

Solowa twórczość Coates odniosła niewielki sukces jako artystka solowa dzięki utworowi „You Come And You Go” autorstwa Anki oraz coverowi utworu Electric Light Orchestra „Showdown”. Oba utwory pochodzą z jej jedynego solowego albumu o tym samym tytule, wydanego w 1975 roku przez United Artists Records z producentem Rickiem Hallem. Coates nagrała również „Make It Up To Me Baby”, wydany przez Buddah Records w 1973 roku, napisany przez Ankę i Johnny'ego Harrisa i bardzo poszukiwany przez kolekcjonerów muzyki soul. 

W latach 1984-85 pracowała nad solowym albumem w Las Vegas w L.A.W. Recording Studios, z producentem Lee Watersem. Utwory zostały nagrane w LAW oraz w studiach Paramount i Sunset w Los Angeles.  Odia Coates zmarła na raka piersi w 1991 roku, w wieku 49 lat, w Oakland Medical Center, po czteroletniej walce z chorobą. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Showdown/Leave Me In The Morning	Odia Coates	03.1975	-	A:71[6];B:91[3]	United Artists 601	[A:written by J. Lynne][B:written by P. Anka, J. Harris][produced by Rick Hall]