Crime Mob

Po tym, jak ich rodzimy chłopak Lil Scrappy wspiął się na szczyty list przebojów,
wytwórnia i zespół Crunk Incorporated z Atlanty zwrócił się do sześcioosobowego Crime Mob z kolejnym wielkim hitem. Hałaśliwy, imprezowy crunk grupy (raperzy Diamond, Killa C, Cyco Blac, Princess, Jock aka M.I.G. i Lil Jay) szybko się przyjął, a singiel „Knuck If You Buck” odniósł sukces w miejskim radiu latem 2004 roku. Po aresztowaniu w 2003 roku członkini Killa C opuściła grupę. 

 

Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Knuck If You Buck”, trafił na półki sklepowe w sierpniu tego samego roku i osiągnął piąte miejsce na liście Billboard R&B/Hip-Hop Albums. Pod koniec 2006 roku grupa powróciła z „Rock Yo Hips”, singlem, który trafił do pierwszej dziesiątki R&B/Hip-Hop i znalazł się w pierwszej czterdziestce listy przebojów Hot 100. Utorował on drogę do ich drugiego albumu, „Hated on Mostly”, który ukazał się w następnym roku po znacznym opóźnieniu. Jego wydanie utrudniły zawirowania w relacjach międzyludzkich. 

 

 Grupa zawiesiła działalność, ale pięć lat później wszyscy jej członkowie, z wyjątkiem Princess, wystąpili razem w Atlancie. W 2018 roku wszyscy członkowie Crime Mob zostali ponownie zjednoczeni przez producenta z Atlanty, Mike'a Willa Made It, w utworze „We Can Hit” z udziałem Slim Jxmmi z Rae Sremmurd. Utwór ten znajduje się na ścieżce dźwiękowej filmu Creed II.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Knuck If You Buck/Stilettos (Pumps)	Crime Mob featuring Lil Scrappy	06.2004	-	76[20]	BME 42 736	[written by Jarques Usher,Chris Henderson,Jonathan Lewis,Venetia Lewis,Brittany Carpentero][produced by Lil' Jay][28[33].R&B Chart]
Rock Yo Hips	Crime Mob featuring Lil Scrappy	02.2007	-	30[20]	Crunk 42 982	[written by Jonathan Lewis,Brittany Carpentero,Venetia Lewis,Jarques Usher,Chris Henderson,Alphonce Smith][produced by Lil' Jay][8[40].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crime Mob	Crime Mob	08.2004	-	90[14]	Crunk Inc. 48 803	[produced by Crime Mob]
Hated on Mostly	Crime Mob	03.2007	-	31	Crunk Inc. 48 803	[produced by Lil' Jay,DJ Montay,Doc Jam,M.I.G.,Cyco Black,Lil Jon]

Crew Cuts

Na większości list rockandrollowych złoczyńców, Crew Cuts musieliby znaleźć się w czołówce.
Nie byli rockandrollowcami w ogóle: ich schludny, harmonijny styl chóru w stylu białych harmonii był w gruncie rzeczy w stylu zespołów z początku i połowy lat 50-tych, takich jak Four Aces, Four Lads i Four Freshmen. Kanadyjski kwartet różnił się jednak od tych zespołów tym, że koncentrował się na coverach utworów pierwotnie nagranych przez zespoły wokalne R&B i doo wop. Ich cover utworu „Sh-Boom” zespołu The Chords trafił na pierwsze miejsce list przebojów w 1954 roku, torując drogę ich innym komercyjnym sukcesom, popowym interpretacjom hitów R&B Penguins, Gene & Eunice, Otisa Williamsa & the Charms, The Robins, Spaniels, The Nutmegs i innych. 

Kwartet z Toronto miał już na koncie przebój w pierwszej dziesiątce dzięki swojemu pierwszemu singlowi dla dużej wytwórni, „Crazy 'Bout Ya Baby”, zanim zajął się „Sh-Boom”; co więcej, ich pierwszy przebój był autorskim dziełem zespołu, a nie coverem R&B. Kiedy Crew Cuts nagrali „Sh-Boom”, nadali utworowi o wiele bardziej standardową (biało-popową) interpretację niż Chords, łącznie z orkiestracją w stylu big-bandu. Chociaż oryginalna wersja Chords i tak znalazła się w pierwszej dziesiątce rock and rollowych hitów, cover Crew Cuts sprzedał się znacznie lepiej, znajdując znacznie łatwiejszą drogę do ugruntowanych formatów radiowych i głównego nurtu białej publiczności. 

 The Crew Cuts regularnie gościli na listach przebojów Top 20 przez kolejne kilka lat, powtarzając syndrom „Sh-Boom” z utworami takimi jak „Earth Angel”, ich drugi co do wielkości hit na trzecim miejscu (choć dziś nikt nie pamięta wersji Crew Cuts, oryginał Penguins od dawna ugruntował swoją pozycję wśród publiczności i stacji z oldies). Ich strategia poszukiwania źródeł wśród wokalnych singli Black R&B była szeroko naśladowana w całej branży, przez Pata Boone'a, McGuire Sisters, Georgię Gibbs i wielu innych. Wielu historyków rocka wskazuje - i słusznie- że było to próbą ze strony establishmentu muzycznego, by przeciwstawić się nadciągającej burzy ery rocka poprzez rozwodnienie go do znacznie bardziej strawnej i konwencjonalnej (tj. białej) formy, która w rzeczywistości miała niewiele wspólnego z rockiem. 

Przez jakiś czas to działało - białe covery często sprzedawały się lepiej niż oryginalne, czarnoskóre utwory R&B w latach 1954-1956. Ale kiedy Elvis, Chuck Berry i inni zdobyli status supergwiazdy, stało się coraz bardziej oczywiste, że nastolatki wolą prawdziwy rock and roll, a ugruntowanie się autentycznego rock and rolla było nieuniknione. Niektórzy rewizjoniści twierdzą, z powątpiewaniem, że Crew Cuts faktycznie pomogli utorować drogę do akceptacji rocka w mainstreamie, dając wszystkim tym piosenkom doo wop znacznie większą publiczność, niż mogliby znaleźć w społeczności R&B. Jednak po pewnym czasie sami Crew Cuts zostali znacznie prześcignięci przez swoich dostawców: „Young Love” (oczywiście cover, choć tym razem klasyka country Sonny'ego Jamesa) był ich ostatnim przebojem z pierwszej dwudziestki na początku 1957 roku. Ich hity   są o wiele bardziej trafnie klasyfikowane jako popowe wokalne występy niż rock and roll, ponieważ w dużej mierze zawdzięczają je przedrockowym harmoniom i aranżacjom zespołowym. W 1958 roku opuścili wytwórnię Mercury, by współpracować z RCA i innymi wytwórniami. Grupa rozpadła się w 1964 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crazy 'Bout Ya Baby/Angela Mia	Crew Cuts	05.1954	-	8[18]	Mercury 70 341	[written by Pat Barrett, Rudi Maugeri]
Sh-Boom/I Spoke Too Soon	Crew Cuts	07.1954	12[9]	1[9][20]	Mercury 70 404	[written by Carl Feaster,Floyd McRae,James C. Keyes,James W. Edwards]
Oop-Shoop/Do Me Good Baby	Crew Cuts	09.1954	-	13[7]	Mercury 70 443	[written by Shirley Gunter,Blondie Taylor][#8 r&b hits for Shirley Gunter in 1954]
Earth Angel/Ko Ko Mo (I Love You So)	Crew Cuts	02.1955	4[20]	A:3[13];B:6[14]	Mercury 70 529	[A:written by Jesse Belvin,Gaynel Hodge,Curtis Williams][B:written by Forest Wilson,Vernon Haven][B:#6 hit r&b for Gene & Eunice in 1955]
Don't Be Angry/Chop Chop Boom	Crew Cuts	04.1955	-	14[8]	Mercury 70 597	[written by Nappy Brown,Rose Marie McCoy][#10 r&b hit for The Dandeliers in 1955]
A Story Untold/ Carmen's Boogie	Crew Cuts	06.1955	-	16[7]	Mercury 70 634	[written by Leroy Griffin][#2 r&b hit for The Nutmegs in 1955]
Gum Drop/Present Arms	Crew Cuts	08.1955	-	10[8]	Mercury 70 668	[written by Rudy Toombs]
Angels In The Sky/Mostly Martha	Crew Cuts	12.1955	-	A:11[18];B:31[12]	Mercury 70 741	[A:written by Dick Glasser][B:written by Dorcas Cochran,Ralph Sterling]
Seven Days/That's Your Mistake	Crew Cuts	02.1956	-	18[11]	Mercury 70 782	[written by Carmen Taylor,Willis Carroll]
Tell Me Why/Rebel In Town	Crew Cuts	06.1956	-	45[5]	Mercury 70 890	[written by Titus Turner]
Young Love/Little By Little	Crew Cuts	01.1957	-	17[12]	Mercury 71 022	[written by Carole Joyner,Ric Cartey]

Cretones

The Cretones to powerpopowy zespół z Los Angeles z początku lat 80-tych.
 Kierowany przez wokalistę/gitarzystę i byłego członka Eddie Boy Band, Marka Goldenberga (który napisał również większość materiału The Cretones), zespół charakteryzował się silnym poczuciem melodii i dowcipem lirycznym, co stawiało go o klasę wyżej niż większość ich new wave'owych rówieśników. Pozostałymi członkami byli Peter Bernstein (gitara basowa, wokal), Steve Beers (perkusja) i Steve Leonard (klawisze, wokal). 

 

 Oba ich albumy zostały wydane przez wytwórnię Richarda Perry'ego Planet Records. Na liście Billboard Hot 100, jedyny utwór zespołu, „Real Love”, osiągnął szczyt na 79. miejscu w czerwcu 1980 roku ; pochodził on z albumu Thin Red Line. Utwór „Empty Heart” z ich drugiego albumu „Snap Snap” był ich jedynym innym utworem, który był szeroko grany w stacjach rockowych, ale nie znalazł się na listach przebojów jako singiel. 

 

 Są prawdopodobnie najbardziej znani jako zespół, który dostarczył trzy utwory na nowofalowy album rockowy Lindy Ronstadt „Mad Love”. Ogromny sukces Ronstadt posłużył za prekursorski i uwydatnił agresywne kompozycje Goldenberga. Po rozpadzie zespołu, Goldenberg napisał utwór „Automatic” dla Pointer Sisters, który w 1984 roku znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów. Później koncertował z takimi artystami jak Peter Frampton i Chris Isaak i odniósł umiarkowany sukces jako instrumentalista new age w Japonii.  

 

Od 1994 roku jest głównym gitarzystą Jacksona Browne'a i nadal pisze, gra i produkuje. Członkowie Cretones, Steve Beers i Peter Bernstein, pomogli wyprodukować i skomponować muzykę do programu telewizyjnego „21 Jump Street”. Beers zajmował się produkcją telewizyjną, a Bernstein skomponował muzykę do wielu filmów i seriali telewizyjnych.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Real Love/Ways Of The Heart	Cretones	05.1980	-	79[6]	Planet 45911	[written by Mark Goldenberg][produced by Peter Bernstein]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thin Red Line	Cretones	03.1980	-	125[10]	Planet 5	[produced by Peter Bernstein ]

Elvis Crespo

 Elvis Crespo Díaz (ur. 30 lipca 1971) to amerykański piosenkarz merengue. Zdobył wiele nagród, w
tym Grammy i Latin Grammy Award w kategorii merengue.
Crespo urodził się w Nowym Jorku w rodzinie portorykańskich rodziców. Nadano mu imię „Elvis” na cześć Elvisa Presleya. Wychował się w Guaynabo w Portoryko, gdzie spędził dzieciństwo i młodość.
Crespo zyskał sławę w połowie lat 90-tych, kiedy dołączył do zespołu Grupo Mania w Portoryko. Ostatecznie w 1998 roku zdecydował się na karierę solową. Jego debiutancki album, „Suavemente”, odniósł sukces zarówno w Ameryce Łacińskiej, jak i w Stanach Zjednoczonych. Singiel „Suavemente” odniósł ogromny sukces i ostatecznie pomógł mu zdobyć nagrodę magazynu Billboard dla Najlepszego Męskiego Albumu Roku z muzyką tropikalną i salsą. Jego album pokrył się platyną na rynkach wenezuelskim i środkowoamerykańskim, a złotem w Chile. Wydany w 1998 roku debiutancki album Crespo również uzyskał status złotej płyty za sprzedaż ponad 500 000 egzemplarzy w pierwszym roku po premierze w Stanach Zjednoczonych. „Suavemente” ustanowił rekord, utrzymując się na szczycie listy przebojów Hot Latin Tracks magazynu Billboard przez sześć tygodni. Jego album był w większości inspirowany merengue, ale kolejne albumy z czasem zaczęły nawiązywać do tych korzeni. „Wow Flash!” to trzeci solowy album Elvisa Crespo dla Sony Music. Najnowszy album Elvisa Crespo, „Regresó el Jefe”, trafił do sprzedaży 5 czerwca 2007 roku, a jego pierwszym singlem był „La Foto Se Me Borró”. Dedykował ten album swojej siostrzenicy, Wilmarie Agosto Crespo, która zginęła w wypadku samochodowym 28 marca 2007 roku. W 2016 roku Elvis pojawił się w piosence „Bailar” zespołu Deorro, która stała się przebojem numer jeden, a następnie została wykorzystana w reklamie Target Corporation.
16 marca 2009 roku Crespo poślubił w Portoryko swoją menedżerkę Maribel Vegę. W grudniu 2024 roku, po 15 latach małżeństwa, Elvis Crespo ogłosił rozwód z Maribel Vegą. Piosenkarz stwierdził, że ten rozdział jego życia był pełen nauki i podkreślił, że jego córka Génesis jest dla niego szczególnym błogosławieństwem. Crespo deklarował, że skupia się na muzyce i tworzeniu nowych doświadczeń dla swoich fanów.

Crespo był badany przez policję Miami-Dade i Federalne Biuro Śledcze (FBI) po tym, jak rzekomo dopuścił się aktu seksualnego i obnażył się na oczach innych pasażerów na pokładzie samolotu lecącego z Houston w Teksasie do Miami na Florydzie 26 marca 2009 roku. Został przesłuchany po przylocie, ale nie został aresztowany i nie postawiono mu żadnych zarzutów. Zapytany przez policję na lotnisku o oskarżenie, Crespo podobno powiedział: „Nie przypominam sobie, żebym to zrobił”. 10 lipca 2013 roku pijany Crespo został rzekomo wydalony z kasyna w Isla Verde w Portoryko za molestowanie pracownicy, a następnie wdał się w bójkę z właścicielem lokalnej restauracji Alexandrem de Jesúsem po tym, jak ten próbował ukraść butelkę alkoholu z jego lokalu. De Jesús złożył następnie skargę na Crespo, wszczynając śledztwo policyjne.[6] W wywiadzie dla Al Rojo Vivo z grudnia 2013 r. Crespo odniósł się do obu incydentów, mówiąc, że jest mu wstyd i że jego zachowanie wynikało z walki z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Suavemente	Elvis Crespo	11.1998	-	84[2]	Sony Discos 83047	[written by Elvis Crespo][produced by Roberto Cora]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Suavemente	Elvis Crespo	05.1998	-	106[43]	Sony Discos 82 634	[platinum-US][produced by Elvis Crespo ,Luis A. Cruz, Roberto Cora, Papo Ríos]
Pintame	Elvis Crespo	05.1999	-	49[10]	Sony Discos 82 917	[gold-US][produced by José Lugo]
The Remixes	Elvis Crespo	02.2000	-	155[1]	Sony Discos 83 622	-
Saboréalo	Elvis Crespo	05.2004	-	171[1]	Ole 197 112	[produced by Kike Santander, Sergio George]

Beatmen

 Wspaniali Beatmenowie powstali pod koniec lat 50-tych, wszyscy chłopcy pochodzili z Arnold
w Nottingham. Grali w całej Wielkiej Brytanii, a najbardziej pamiętnym wydarzeniem był występ w Royal Albert Hall w Londynie. W latach 60-tych koncertowali w Niemczech, grając w The Star Club w Hamburgu wraz z Dave'em Dee, Dozy Beaky Mick & Titch . Po powrocie do domu nagrali swój pierwszy singiel z wytwórnią płytową PYE, co zaowocowało występem w programie telewizyjnym z lat 60-tych „Thank your Lucky Stars”. Pojawili się również w telewizyjnym Saturday Club z Jean Morton i niezapomnianymi kukiełkami Tinga i Tucka, a także w wielu programach radiowych. 

 Od czasu reaktywacji wystąpili w kilku programach dla Radio Nottingham w The Old Market Square, The Embankment i The Moor Green County. Regularnie występowali w The Commodore International, w tym na ostatnim koncercie, który odbył się tam z The Merseybeats. Beatmen sądzili, że ostatni raz wystąpili w The Locarno Ballroom Nottingham w 1966 roku, ale w 1999 roku wystąpili na koncercie reaktywacyjnym z trzema członkami oryginalnego zespołu: Billem Brazierem, Paulem Mountainem i Billem Moseleyem oraz byłym perkusistą Jaybirds, Dave'em Clancy'm Quickmire'em.  

Kontynuowali występy do 2003 roku. John Landon, który grał w zespole Clockwork Toys z lat 60-tych, dołączył jako perkusista w tym samym roku, a Rob Duffy z lokalnych zespołów z lat 60-tych, The Children i The Nerve, dołączył jako główny wokalista w 2004 roku. Z oryginalnymi członkami zespołu, Paulem Mountainem (gitara basowa) i Billem Brazierem (gitara prowadząca i członek-założyciel), Beatmen kontynuowali swój własny klasyczny styl wykonywania hitów z lat 50. i 60-tych od Buddy'ego Holly'ego, The Shadows, Elvisa Presleya i Chucka Berry'ego do 2007 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Can't Sit Down/Come On Pretty Babe	Beatmen	05.1964	-	-	Pye 7N 15 659	[written by Upchurch, Clark, Muldrow]
Now The Sun Has Gone/Please Believe	Beatmen	03.1965	-	-	Pye 7N 15 792	[written by Moseley]

Wishful Thinking

 Wishful Thinking to brytyjski zespół rockowy, założony w latach 60-tych XX wieku. Największym sukcesem zespołu był utwór „Hiroshima” z 1978 roku, który dotarł do pierwszej dziesiątki niemieckich list przebojów. Wcześniej, w 1966 roku, zespół odniósł niewielki sukces dzięki utworowi „Step by Step”, który znalazł się na liście przebojów „Big L Fab 40” pirackiej stacji radiowej Wonderful Radio London. 

 W 1963 roku Roy Daniels (wokal), Richard Taylor (gitara prowadząca), Alan Elkins (druga gitara prowadząca), Roger Charles (gitara basowa) i Brian Allen (perkusja) założyli grupę „Emeralds”, która od 1965 roku nosiła nazwę „Wishful Thinking”. W 1964 roku Alan Elkins opuścił formację. Pierwszy singiel zespołu ukazał się w 1963 roku, a dwa kolejne w 1965 roku, pod pierwotną nazwą „Emeralds”. W latach 60-tych XX wieku powszechną praktyką było zatrudnianie doświadczonych muzyków sesyjnych w studiu ze względu na koszt czasu przeznaczonego na studio. 

Ich drugi singiel „Don't Listen to Your Friends” (1965) gościł gitarzystę sesyjnego Big Jima Sullivana z zespołu Toma Jonesa. Trzeci singiel „King Lonely The Blue” (1965) gościł gitarzystę sesyjnego Jimmy'ego Page'a, który później zasłynął z Led Zeppelin. Kolejny singiel „Count To Ten” (1967) zawierał fragmenty sesyjnego występu perkusisty Mitcha Mitchella z The Jimi Hendrix Experience. W 1965 roku Richarda Taylora zastąpił Terry New.  

W 1966 roku utwór „Step by Step” znalazł się na liście przebojów „Big L Fab 40” pirackiej stacji
radiowej Wonderful Radio London. Wokalista Roy Daniels opuścił zespół w 1967 roku. Zastąpił go Kevin Scott (urodzony jako Kevin Finn), który również używał pseudonimu Danny Finn i był wokalistą w zespole New Seekers w latach 1976-1978. W 1967 roku Terry'ego Newa zastąpił John Franklin (gitara), a Rogera Charlesa Tony Collier (gitara basowa). Tony Collier był również głównym wokalistą w kilku utworach. Na początku lat 70-tych Briana Allena zastąpił Pete Ridley, a następnie John Redpath (perkusja), który pozostał w zespole do 1979 roku. 

Zespół Wishful Thinking nagrał album zatytułowany „Hiroshima” w Chappel Recording Studios w londyńskim Wimbledonie. Pierwsze wydawnictwo w Niemczech, wydane w 1971 roku, nosiło po prostu tytuł „Wishful Thinking”. Inżynierem dźwięku był John „Speedy Fingers” Timperley. Ruan O'Lochlainn, który współpracował również z Jethro Tull, Rickiem Wakemanem i Ringo Starrem, odpowiadał za oprawę graficzną i zdjęcia. Lou Reizner był producentem singla i albumu. W 1973 roku Wishful Thinking brało udział w tworzeniu ścieżki dźwiękowej do brytyjskiego filmu muzycznego That'll Be the Day (z Davidem Essexem i Ringo Starrem). Zespół skomponował piosenkę „It'll be Me”, a można ich zobaczyć obok Billy'ego Fury'ego na konkursie tanecznym. W 1980 roku zespół przestał działać.  

16 kwietnia 2005 roku członkowie zespołu: Kevin Finn, Brian Allen, Roger Charles i John Franklin spotkali się ponownie, aby wystąpić w telewizji RTL (niemiecka stacja telewizyjna). W maju 2012 roku zmarł perkusista Brian Allen (1941-2012). W lutym 2016 roku Kevin Finn („Kevin Scott”, „Danny Finn”) (1950–2016) zmarł po krótkiej chorobie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turning Round/V.I.P.	Wishful Thinking	07.1966	-	-	Decca F 12 438	[written by Doug Flett,Kit Hill][produced by Tony Meehan]
Step By Step/Looking Around	Wishful Thinking	10.1966	-	-	Decca F 12 499	[written by Doug Flett,Kit Hill][produced by Tony Meehan]
Count To Ten/Hang Around Girl	Wishful Thinking	04.1967	-	-	Decca F 12 598	[written by Doug Flett,Kit Hill][produced by Tony Meehan]
Peanuts/Cherry, Cherry	Wishful Thinking	06.1967	-	-	Decca F 12 627	[written by Guerrero][produced by Tony Meehan]
It's So Easy/I Want You Girl	Wishful Thinking	04.1968	-	-	Decca F 12 760	[written by Dave Watkins][produced by Tony Meehan]
Lu La Le Lu/We're Gonna Change All This	Wishful Thinking	02.1972	-	-	B&C CB 169	[written by Klaus Voorman][produced by Lou Reizner]
Clear White Light/Hiroshima	Wishful Thinking	05.1972	-	-	B&C CB 184	[written by Alan Hull][produced by Lou Reizner]

V.I.P.'s

V.I.P.'s to brytyjski zespół R&B założony w Carlisle, Cumberland, w Anglii pod koniec
1963 roku, z wcześniejszego zespołu znanego jako The Ramrods, który powstał w Carlisle w 1960 roku. Po reorientacji muzycznej zespół zmienił nazwę na Art w 1967 roku i wydał album Supernatural Fairy Tales. 

Członkami zespołu w różnych okresach byli: Mike Harrison (wokalista) (ex Dino and the Danubes, The Dakotas, The Ramrods); Greg Ridley (gitara basowa) (ex Dino and the Danubes, The Dakotas); Frank Kenyon (gitara rytmiczna) (1963–67) (ur. 12 października 1945 w Carlisle) (ex The Teenages, The Ramrods); Jimmy Henshaw (gitara prowadząca) (1963–67) (ur. James Henshaw, 20 października 1941 r. w Newarthill, niedaleko Motherwell, North Lanarkshire, Szkocja, zm. 1 maja 2007 r., Carlisle) (ex-The Ramrods); Keith Emerson (organy) (ex-Gary Farr & The T-Bones) (1966–1967); Luther Grosvenor (gitara prowadząca) (1967); Walter Johnstone (perkusista) (1963–67) (ur. 11 marca 1943 r., Carlisle) (ex-The Teenages, The Ramrods); i Mike Kellie (perkusista) (1967).

  Kiedy Emerson odszedł na początku 1967 roku, aby założyć The Nice, Harrison, Ridley, Grosvenor i Kellie zmienili nazwę na „Art” i wydali jeden album, Supernatural Fairy Tales, wyprodukowany przez Guya Stevensa, zawierający covery utworów Stephena Stillsa „What's That Sound (For What It's Worth)” i Felixa Cavaliere'a „Come on Up”. Grupa następnie się rozpadła, a wszyscy czterej członkowie ostatecznego składu utworzyli Spooky Tooth, do którego dołączył amerykański muzyk Gary Wright jeszcze w tym samym roku. Uczestniczyli również w nagraniu psychodelicznego albumu zatytułowanego Featuring The Human Host and the Heavy Metal Kids kolektywu znanego jako Hapshash and the Coloured Coat, założonego przez Guya Stevensa oraz wpływowy brytyjski duet Michaela Englisha i Nigela Waymoutha, zajmujący się projektowaniem graficznym i awangardową muzyką. Muzycy zaangażowani w ten projekt to Mike Harrison na klawiszach i wokalu, Luther Grosvenor na gitarach, Greg Ridley na basie i Mike Kellie na perkusji, a także Stevens, English i Waymouth.

  Był to pierwszy raz, kiedy termin „heavy metal” został użyty w muzyce, mimo że ten album nie miał nic wspólnego z muzyką heavy metalową, będąc bliższym muzyce psychodelicznej. Album został wydany w 1967 roku przez Liberty Records i zawierał tylko pięć utworów o długości od dwóch do ponad piętnastu minut, psychodelicznej i niemal medytacyjnej muzyki. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't Keep Shouting At Me/She's So Good	V.I.P.'s	11.1964	-	-	RCA Victor RCA 1427	[written by Jimmy Henshaw]
Wintertime/ Anyone	Vipps	01.1966	-	-	CBS 202031	[written by D. Cumming, P. L. Stirling ]
I Wanna Be Free/Don't Let It Go	V.I.P.'s	09.1966	-	-	Island WI 3003	[written by Joe Tex][produced by Chris Blackwell]
Straight Down To The Bottom/In A Dream	V.I.P.'s	05.1967	-	-	Island WIP 6005	[written by Jimmy Miller][produced by Jimmy Miller]

Peter Jay and the Jaywalkers

Peter Jay and the Jaywalkers to brytyjski zespół rocka instrumentalnego
z początku lat 60-tych. Ich największy hit, „Can Can 62”, trafił na brytyjską listę przebojów w 1962 roku. Grupa koncertowała z Beatlesami i Rolling Stonesami, zanim rozpadła się w 1966 roku. 

 Zespół został założony około 1960 roku przez Petera Jaya (ur. 29 stycznia 1944 w Southgate w północnym Londynie, Anglia), syna Jacka Jaya, który był właścicielem i zarządcą teatru Windmill Theatre wraz z kilkoma kinami i klubami nocnymi w Great Yarmouth w hrabstwie Norfolk w Anglii. Peter Jay założył zespół podczas studiów w Norwich College. Grał na perkusji; Pozostali członkowie zespołu to Pete „Buzz” Miller, Tony Webster (gitara rytmiczna), Mac McIntyre (saksofon tenorowy i flet), Lloyd Baker (fortepian i saksofon barytonowy), Geoff Moss (gitara basowa) i Johnny Larke (gitara basowa). Zespół nigdy nie korzystał z nietypowego zestawu gitar akustycznych i elektrycznych, a jedynie z dwóch gitar basowych. Od około 1962 roku grupa słynęła również z używania na scenie skoordynowanych gitar Vox Phantom. 

 Peter Jay and the Jaywalkers podpisali kontrakt płytowy z wytwórnią Decca Records w 1962 roku. Ich pierwsza płyta, rockowa wersja kankana z „Orfeusza w piekle” Offenbacha, wyprodukowana przez Joe Meeka w studiach Decca w Hampstead i zatytułowana „Can Can 62”, osiągnęła 31. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii w listopadzie 1962 roku. Grupa wydała kilka kolejnych singli w wytwórni Decca w latach 1963 i 1964, ale żaden z nich nie stał się przebojem. Grupa cieszyła się popularnością jako zespół koncertowy i została wybrana jako support Beatlesów podczas ich trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii w listopadzie i grudniu 1963 roku, wcześniej zastępując ich przez jedną noc w lutym 1963 roku, kiedy Beatlesi opuścili trasę Helen Shapiro, aby nagrać swój pierwszy album w Londynie. Występowali również w programach telewizyjnych o zasięgu krajowym, takich jak Ready Steady Go! i Thank Your Lucky Stars.

  W 1964 roku grupa przeniosła się do wytwórni Piccadilly Records i wydała kilka kolejnych singli, które odniosły niewielki sukces komercyjny.W 1965 roku Miller odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął gitarzysta Terry Reid. Po kolejnych zmianach personalnych i występach pod nazwą „Peter Jay and the New Jaywalkers”, grupa nadal pojawiała się na afiszach z czołowymi zespołami tamtych czasów, a także została włączona do zorganizowanej trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii w 1966 roku z Rolling Stones, Ike i Tiną Turner oraz Yardbirds, rozpoczynającej się we wrześniu 1966 roku w Royal Albert Hall. Po trasie zespół się rozpadł. 

 Pod koniec lat 70-tych Peter Jay wraz z ojcem zakupił Hippodrome w Great Yarmouth i stopniowo go odrestaurował, przekształcając w teatr i cyrk z okrągłą sceną, którą można było obniżyć, odsłaniając basen. W 1983 roku przejął również dzierżawę Tower Circus w Blackpool. Od śmierci ojca w 1985 roku nadal jest właścicielem i zarządcą Yarmouth Hippodrome. Opublikował również autobiografię „Jaywalking”. Peter Miller został artystą solowym, wydając singiel „Baby I Got News for You” (znany jako „Miller”) w 1965 roku. Następnie skupił się na pisaniu piosenek i pracował jako muzyk sesyjny, zanim powrócił jako „Big Boy Pete” na początku 1968 roku z singlem „Cold Turkey”, utworem, który później został umieszczony w antologii jako przykład freakbeatu i coverowany przez The Damned. Miller przeprowadził się do San Francisco w połowie lat 70-tych i od tego czasu nagrywał ze swoim zespołem Wildcats, a także współpracował z innymi muzykami w przedsięwzięciach takich jak „Shig & Buzz”.

  Terry Reid kontynuował karierę solową, stając się piosenkarzem, autorem piosenek i gitarzystą. Reid zmarł na raka w Rancho Mirage w Kalifornii 4 sierpnia 2025 roku w wieku 75 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can-Can '62/Redskins	Peter Jay and the Jaywalkers	11.1962	31[11]	-	Decca F 11 531	-
Totem Pole/Jaywalker	Peter Jay and the Jaywalkers	02.1963	-	-	Decca F 11 593	[written by Joe Meek]
Poet And Peasant/Oo, La La	Peter Jay and the Jaywalkers	05.1963	-	-	Decca F 11 659	-
Kansas City/The Parade Of The Tin Soldiers	Peter Jay and the Jaywalkers	10.1963	-	-	Decca F 11 757	[written by Leiber, Stoller][produced by Joe Meek]
If You Love Me/You Girl	Peter Jay and the Jaywalkers	02.1964	-	-	Decca F 11 840	[written by Marguerite Monnot][produced by Mike Leander]
Where Did Our Love Go/Caroline	Peter Jay and the Jaywalkers	08.1964	-	-	Piccadilly 7N 35199	[written by B. Holland, E. Holland, R. Dozier]
Tonight You're Gonna Fall In Love With Me/Red Cabbage	Peter Jay and the Jaywalkers	11.1964	-	-	Piccadilly 7N 35212	[written byT. Wine, A. Kornfeld]
Parchman Farm/What's Easy For Two Is So Hard For One	Peter Jay and the Jaywalkers	01.1965	-	-	Piccadilly 7N 35220	[written by Mose Allison]
Before The Beginning/Solitaire	Peter Jay and the Jaywalkers	08.1965	-	-	Piccadilly 7N 35259	[written by H. King, H. Woods]
The Hand Don't Fit The Glove/This Time	Terry Reid With Peter Jay's Jaywalkers	04.1967	-	-	Columbia DB 8166	[written by Hubert Pattison][produced by John Burgess]

Crazyhead

 Crazyhead to angielski zespół grający garażowy punk z Leicester w Anglii.
Choć zaliczany jest do sceny grebo, którą w dużej mierze stworzyły media, to jego twórczość w większym stopniu inspirowana była garażowym rockiem z końca lat 60-tych, a także zespołami takimi jak Ramones, The Stooges i Captain Beefheart. Często określają siebie mianem „miejskiej grupy bluesowej”, a tematyka ich utworów waha się od ciętego komentarza społecznego po surrealistyczne, ale zawsze z nutą czarnego humoru.  Obecny skład zespołu: Kev Reverb (Kevin Bayliss) - gitara, instrumenty klawiszowe, sitar, Anderson (Ian R. Anderson) - wokal, Vom (Robert Morris)- perkusja, Porkbeast (Dr. Alex Peach) - gitara basowa, chórki (1985–1990, 2017) ,Peter Creed - gitara (1997–2000, 2017) 

 Zespół, założony w 1986 roku, podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią płytową Food, a jeszcze w tym samym roku ich debiutancki singiel „What Gives You The Idea That You're So Amazing, Baby?” osiągnął 2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów indie w marcu 1987 roku. Przez resztę roku intensywnie koncertowali, supportując The Cult, a następnie Juliana Cope'a, a także zagrali na Festiwalu Glastonbury. Ich drugi singiel „Baby Turpentine” osiągnął 4. miejsce na liście przebojów indie. W połowie 1988 roku ich trzeci singiel „Time Has Taken Its Toll on You” osiągnął 65. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, należącej obecnie do EMI. Zespół wyruszył w kolejną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, promując swój debiutancki album „Desert Orchid”, wydany w październiku 1988 roku, wraz z kolejnym singlem „Rags”, a następnie odbył trasę po Europie, supportując Iggy'ego Popa.  

Następnie wydali EP-kę „Have Love, Will Travel” (która osiągnęła 68. miejsce), po czym wyruszyli w kolejną trasę po Wielkiej Brytanii. W 1989 roku odbyli dwie krótkie trasy po Stanach Zjednoczonych i wystąpili na Festiwalu w Reading. Na prośbę British Council zagrali na międzynarodowym festiwalu muzycznym w Moskwie, a na początku 1990 roku, wraz ze Skin Games i Jesusem Jonesem, stali się jednym z pierwszych zachodnich zespołów, które odbyły trasę koncertową po Rumunii po śmierci Nicolae Ceauşescu. Później tego samego roku zagrali na koncercie z okazji Dnia Niepodległości Namibii dla 50-tysięcznej publiczności.

  W 1989 roku zespół został rozwiązany przez Food Records, a ich drugi album, Some Kind of Fever, został wydany przez Revolver Records. W 1992 roku koncertowali w całej Europie, a w 1993 roku wyruszyli w trasę po Wielkiej Brytanii, aby promować album z coverami „Live in Memphis”, mimo że umowa na jego wydanie nie doszła do skutku. W ciągu kolejnych kilku lat Crazyhead sporadycznie koncertował. W 1997 roku wydali „Fucked By Rock” - zbiór wcześniej niepublikowanych materiałów, wersji demo i utworów koncertowych, a także EP-kę z nowym materiałem „13th Floor”. Ponownie koncertowali w Wielkiej Brytanii, supportując The Mission na licznych koncertach w tym kraju. Rozpoczęli nagrywanie materiału na nowy album, ale wyjazd Andersona do Tajlandii i Kambodży (gdzie kontynuował występy w takich zespołach jak Lazy Jazz Drunks i Stiff Little Punks) oznaczał koniec Crazyhead. 

Zagrali pożegnalny koncert w Leicester 21 grudnia 2000 roku. Kev Reverb i Vom grali później w alternatywnym zespole rockowym Scaley Fuego z siedzibą w Leicester. Liderem tego trzyosobowego zespołu był wokalista i basista Stewart Brackley. W 2013 roku Porkbeast, Vom i Anderson dołączyli do Robbera Bykera z Gaye Bykers on Acid, tworząc nowy zespół o nazwie Swamp Delta. Następnie wydali kilka singli i zagrali na festiwalach Bearded Theory i Rebellion latem 2014 roku. Latem 2015 roku ruszyli w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Ian Anderson został frontmanem The Scavengers - zespołu z Brighton, grającego muzykę punk/rockabilly. Crazyhead reaktywował się w 2017 roku, aby zagrać serię jesiennych koncertów w Wielkiej Brytanii. W październiku 2017 roku zagrali na festiwalu Indie Daze 4, a kolejne koncerty odbyły się w 2018 roku: 4 maja w 100 Club przy Oxford Street w Londynie; 26 maja na Uprising Festival w Leicester; oraz 27 maja na Bearded Theory Festival. Z powodu przejścia gitarzysty Reverba na emeryturę za granicą, ostatni koncert Crazyhead w ramach trasy w 2019 roku odbył się w Donkey Bar w Leicester w piątek 30 sierpnia. Crazyhead zreformował się na potrzeby trasy Mad Dog Went Insane Tour w 2023 roku, grając w miastach Leicester, Leeds, Manchester, Londyn i Nottingham.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby Turpentine/I Don't Want That Kind Of Love	Crazyhead	08.1987	96[1]	-	Food FOOD 10	[written by Crazyhead][produced by David Balfe]
Time Has Taken Its Toll On You/Down	Crazyhead	07.1988	65[3]	-	Food FOOD 12	[written by Kev Reverb,Ian Anderson][produced by David Balfe, Mark Freegard]
Rags/Rub The Buddah	Crazyhead	09.1988	78[3]	-	Food FOOD 14	[written by Kev Reverb,Richard Bell][produced by Owen Davies, David Balfe]
Have Love, Will Travel EP	Crazyhead	02.1989	68[2]	-	Food FOOD 16	[produced by Mark Freegard]
The Food Christmas EP	Crazyhead, Jesus Jones,Diesel Park West	12.1989	63[2]	-	Food 23	-

Jimmy Crawford

 Ronald James William Crawford Lindsay (ur. 18 listopada 1937r - zm. 24 lipca 2024r), znany
zawodowo jako Jimmy Crawford, był angielskim piosenkarzem pop. Najbardziej znany jest z coveru utworu „I Love How You Love Me” (1961). 

 Crawford urodził się 18 listopada 1937 roku w Sheffield w hrabstwie Yorkshire w Anglii. Uczył się w Central Technical School w Sheffield, a później pracował jako kreślarz w Davy United. Crawford był pływakiem sportowym, po tym jak nauczył się przezwyciężać strach przed wodą podczas służby wojskowej. Crawford był rówieśnikiem innego piosenkarza urodzonego w Sheffield, Dave'a Berry'ego. Założył swój pierwszy zespół, Ron Lindsay and the Coasters, i grał w lokalnych klubach, ale odniósł sukces na listach przebojów jako artysta solowy.  

Podpisując kontrakt płytowy z wytwórnią Columbia, wydał „Love or Money” w czerwcu 1961 roku. Utwór spędził tydzień na 49. miejscu brytyjskiej listy przebojów. Drugie wydawnictwo przyniosło mu największy przebój. Wersja Crawforda amerykańskiego hitu „I Love How You Love Me” została pierwotnie nagrana przez The Paris Sisters. Płyta Crawforda osiągnęła   18. miejsce w listopadzie tego samego roku, spędzając łącznie dziesięć tygodni na brytyjskich listach przebojów. Jego trzeci singel, „I Shoulda Listened to Mama”, został wydany w maju 1962 roku, ale nie dotarł do listy przebojów.

  W 1962 roku Crawford zaśpiewał „Take It Easy” i wystąpił w filmie „Play It Cool”, w którym zagrali również Billy Fury i Shane Fenton. Założył zespół Jimmy Crawford and the Ravens, a wkrótce potem, na początku 1963 roku, Jimmy Crawford and the Messengers. Później połączył siły z Jimem Ryderem, występując pod pseudonimem Jimmy Crawford with The Chantelles. Przez lata jego zespół akompaniujący był znany jako The Jimmy Crawford Four i The Jimmy Crawford Blend. Crawford odbył sześciomiesięczną trasę koncertową po Australii w 1977 roku z Jimem Ryderem (gitara), Garym Lawsonem (klawisze) i Barrym Page (perkusja).

  W marcu 2005 roku wraz z żoną Maureen uczestniczyli w poważnym wypadku drogowym, choć ostatecznie oboje doszli do siebie po tym traumatycznym zdarzeniu.Crawford zmarł w Chesterfield w hrabstwie Derbyshire 24 lipca 2024 roku w wieku 86 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Or Money/Does My Heartache Show	Jimmy Crawford	06.1961	49[1]	-	Columbia DB 4633	[written by Dewayne Blackwell]
I Love How You Love Me/Our Last Embrace	Jimmy Crawford	11.1961	18[10]	-	Columbia DB 4717	[written by Barry Mann,Larry Kolber]

Billy Crawford

Billy Joe Crawford (ur. 16 maja 1982r w Manili na Filipinach) to filipiński piosenkarz,
tancerz, producent, autor tekstów i aktor, związany z wytwórnią V2 Music. 

Crawford śpiewa soul, R&B i pop, pod silnym wpływem takich artystów jak Michael Jackson. Jego talent został odkryty w wieku dwóch lat, kiedy zaczął tańczyć na stole do kręgli. Następnie występował w filipińskich reklamach, a później w komediach i tragediach, gdzie „zawsze grał syna”. Jego popularność gwałtownie spadła, gdy w wieku jedenastu lat przeprowadził się do Teksasu, aby zamieszkać z ojcem. Znudzony, wziął udział w konkursie talentów i wygrał. Jego obecny producent i menedżer zabrał go do Nowego Jorku i zapewnił mu kontrakt z wytwórnią V2 Music. 

Jego pierwszy album ukazał się, gdy miał 16 lat. Jego znakiem rozpoznawczym były wówczas długie włosy. W 2002 roku ukazał się jego drugi album, „Ride”, z nowym wyglądem i brzmieniem, ale poza Francją odniósł mniejszy sukces. Wydany wcześniej singiel „Trackin'” stał się wielkim hitem (osiągając 5. miejsce na listach przebojów we Francji i Szwajcarii) i przyniósł mu uznanie również w Niemczech. W latach 2003-2004 mieszkał głównie w Paryżu ze swoją narzeczoną Lorie, francuską piosenkarką pop, z którą rozstał się latem 2004 roku. Produkował muzykę wyłącznie dla Francji, a do tego czasu również dla Wielkiej Brytanii. Największą nagrodą, jaką do tej pory zdobył, była prawdopodobnie nagroda Energy Award w 2002 roku dla najlepszego wokalisty. Jego trzeci album, „Big City”, również ukazał się tam w 2004 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Urgently in Love	Billy Crawford	10.1998	48[2]	-	V2 VVR 5003063	[written by Bernadette O'Reilly, Eve Nelson][produced by Eve Nelson]
Supernatural	Billy Crawford	06.1999	124[1]	-	V2 VVR 5005283	[written by A. Bagge, A. Barren, A. Birgisson, B.J.Crawford, N. Windahl][produced by Bag, Bandit , Nick Nice]
Mary Lopez	Billy Crawford	08.1999	82[1]	-	V2 VVR 5005150	[written by B.O'Reilly, B.J.Crawford, E.Nelson][produced by Eve Nelson]
You Didn't Expect That	Billy Crawford	05.2003	35[2]	-	V2 VVR 5022083	[written by A. Tennant, S. Robson, W. Hector][produced by Steve Robson, Wayne Hector]
Trackin'	Billy Crawford	08.2003	32[2]	-	V2 VVR 5023103	[written by A. Anders, A. Barrén, J. Schella, N. Hassman][produced by Anders Barrén, Jany Schella]

Craig

Craig Phillips (ur. 16 października 1971 r.) to angielski prezenter telewizyjny i budowniczy.
W 2000 roku wygrał pierwszą edycję programu Big Brother.  Z wykształcenia jest murarzem i od czasu wygranej w Big Brotherze występował w licznych serialach telewizyjnych o tematyce budowlanej. 

 

 Młodszy z dwójki dzieci, urodzony w Liverpoolu, pod koniec lat 80-tych przeprowadził się z rodziną do Newport w hrabstwie Shropshire. W wieku 18 lat Phillips podjął praktykę murarską w ramach dziennego zwolnienia, pracując w wydziale budownictwa rady miejskiej Wrekin. Uczęszczał również na wieczorowe kursy z zaawansowanego murarstwa i inżynierii lądowej. Po uzyskaniu kwalifikacji w City & Guilds, Phillips założył własną firmę budowlaną. W latach 90-tych prowadził program „Renovation Street” z Lindą Robson dla Carlton ITV, a następnie w 2001 roku został zatrudniony przez BBC na wyłączność jako ekspert ds. majsterkowania. 

 

 Po odejściu z Big Brothera jako pierwszy zwycięzca, Phillips przekazał nagrodę w wysokości 70 000 funtów swojej przyjaciółce Joanne Harris, chorej na zespół Downa, aby sfinansować jej przeszczep serca i płuc. Zbierał pieniądze dla Harris z przyjaciółmi jeszcze przed rozpoczęciem Big Brothera, zbierając jedynie niewielkie kwoty z 250 000 funtów potrzebnych na jej operację. Jednak w ciągu sześciu dni od wygranej udało mu się osiągnąć cel wymagany do przeprowadzenia operacji ratującej życie Harris dzięki wsparciu społecznemu i darowiznom od celebrytów. Harris zmarła w kwietniu 2008 roku.

 

 Występował w serialu komediowym „Bo' Selecta!” i reality show „Back to Reality”, zbierając 40 000 funtów dla Macmillan Cancer Trust. W Boże Narodzenie 2000 roku Phillips wydał charytatywny singiel „At This Time of Year” nakładem Warner Music. Singiel dotarł do 14. miejsca na brytyjskiej liście przebojów, osiągając status srebrnej płyty i przynosząc ponad 40 000 funtów na rzecz Stowarzyszenia Zespołu Downa. Utrzymywał się w pierwszej czterdziestce przez trzy tygodnie. Od tego czasu pojawił się w teledyskach do dwóch innych świątecznych singli - „Proper Crimbo” zespołu Bo Selecta!, który osiągnął 4. miejsce w 2003 roku, oraz „Christmas My A*se” Ricky'ego Tomlinsona, który osiągnął 25. miejsce w 2006 roku.

 

W 2001 roku Phillips wystąpił w programie Lily Savage „Blankety Blank”; w 2003 roku Phillips wystąpił w piątej serii programu „Fort Boyard”. Phillips prowadził liczne programy telewizyjne, w tym „Housecall”, „Housecall in the Country”, „Builders Sweat and Tears”, „Our House”, „Trading Up”, „Big Strong Boys”, „Boyz in the Wood”, „Big Strong Boys in the Sun”, „Renovation Street”, „Trading Up in the Sun”, „House Trap” i „Craig’s Trade Tips”. Prowadzi również firmę producencką Avent Productions. Dla Avent prowadził „Conversion” - 10-odcinkowy serial dla Discovery Realtime oraz szósty sezon „Hung, Drawn & Broke”, 6-odcinkowego serialu nakręconego dla British Forces Broadcasting Service. Firma produkuje również produkcje korporacyjne, z których wiele jest realizowanych dla firm budowlanych. 

 

 W 2007 roku Phillips dołączył do zespołu „60 Minute Makeover” dla ITV. W 2008 roku wystąpił w 80 odcinkach. W lutym 2009 roku Phillips przez sześć tygodni występował w programie „Escape from Takeaway Prison” w programie Ant & Deca. Latem 2009 roku wydał swoją debiutancką autobiografię. W lipcu 2009 roku Phillips powrócił do domu Big Brothera, aby pomóc w obchodach dziesiątej rocznicy programu. W 2010 roku Phillips ponownie pojawił się w Big Brotherze i wziął udział w konkursie na budowę szopy. Wystąpił również w Dermot's Last Supper, specjalnym programie z okazji zakończenia Big Brothera. W kwietniu 2011 roku prowadził program Celebrity DIY z Craigiem Phillipsem dla Home. W czerwcu 2011 roku prowadził również program If It's Broke, Fix It dla Home. 

 

W czerwcu 2020 roku wystąpił gościnnie w programie Big Brothers' Best Shows na E4, gdzie opowiadał o powrocie do swojego serialu.  Od 2018 roku Phillips prowadzi własny kanał YouTube, Mr and Mrs DIY, na którym zamieszcza poradniki dotyczące pielęgnacji domu i ogrodu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At This Time Of Year	Craig	12.2000	14[7]	-	WEA WEA 321CD	[written by Chris Anderson, Steve Lee][produced by Gary Miller]

Crackout

Crackout to angielski trzyosobowy zespół pop-punkowy założony w Bicester w hrabstwie
Oxfordshire w 1997 roku. Zespół wydał dwa albumy i kilka singli oraz koncertował z takimi artystami jak Sum 41, Seafood, Haven i Span, zanim rozpadł się pod koniec 2005 roku. 

Wokalista i gitarzysta Steven Eagles, perkusista Nicholas Millard i basistka Rachel Lavelle, mieli po 16 lat, kiedy podpisali kontrakt z wytwórnią Shifty Disco po zagraniu zaledwie ośmiu koncertów pod nazwą „Crackout” (nazwa pochodzi od nazwiska Briana Krakowa, bohatera amerykańskiego serialu dla nastolatków „My So-Called Life”). W ciągu czterech tygodni od pierwszego koncertu zespołu nagrali i wydali debiutancki singiel „Chuck”. Mniej więcej w tym samym czasie nagrano również album, który nigdy nie został wydany. Lavelle'a zastąpił w 1999 roku Jack Dunkley, gdy Lavelle i reszta zespołu rozstali się w ostatnim roku studiów z powodu odmiennych planów życiowych. 

Pod koniec grudnia 2000 roku Crackout koncertował z Sick of It All / 28 Days, sprzedając kasetę z wczesnymi nagraniami utworów „Breakout” i „Joey Lost His Mind” (oba zostały później ponownie nagrane i znalazły się na debiutanckim albumie „This Is Really Neat”). Wkrótce potem, w 2001 roku, ukazał się „EP1”, limitowana edycja 500 płyt CD z czterema obiecującymi utworami, oraz „EP2”. Obie EP-ki były dostarczane z darmową naklejką i umieszczone w ręcznie numerowanej tekturowej kopercie, zakończonej pieczęcią lakową (czerwona na „EP1”; zielona na „EP2”). 

 Ich debiutancki album, „This Is Really Neat”, ukazał się w październiku tego samego roku, a okładkę zaprojektowała Jane Wooster Scott. W 2002 roku plany wydania starego, ulubionego utworu „Volume” (strony B ich pierwszego singla, później nagranego ponownie i wykorzystanego na albumie „This Is Really Neat”) zostały porzucone, gdy utwór „I Am the One” został wykorzystany w reklamie Salomon Sports. „Volume” był zatem jedynym utworem Crackout, który nie doczekał się własnego teledysku. 

 Po długich opóźnieniach, w marcu 2004 roku ukazał się kolejny album zespołu, „This Is Really Neat”. Jednak promocja albumu „Oh No!” została nagle przerwana, ponieważ wytwórnia EMI zdecydowała się zamknąć Hut Recordings wkrótce po premierze albumu. Podczas planowania trzeciego albumu, ich przyjaciel, producent muzyczny Clive Langer, również producent „Oh No!”, zapytał ich, czy byliby zainteresowani nagraniem ścieżki dźwiękowej do filmu, do którego komponował muzykę. W rezultacie Crackout został obsadzony w małych rolach w filmie „Brothers of the Head”, dokumencie z 2006 roku, opartym na powieści Briana Aldissa z 1977 roku.

  W 2005 roku Crackout rozważał pomysł dodania dodatkowego członka, który zapewniłby im możliwość gry na gitarach, instrumentach klawiszowych i chórkach na żywo. Doprowadziło to do kilku kameralnych koncertów z dodatkowym członkiem, Simonem Plumbleyem, w październiku tego samego roku. Po tych koncertach zespół poczuł jednak, że minęło zbyt wiele czasu od ostatnich występów i postanowił rozwiązać Crackout, pozostawiając   oświadczenie na swojej zarchiwizowanej stronie internetowej. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Dumb Fuck	Crackout	10.2001	87[1]	-	Hut HUTCD 143	[written by Steven Eagles][produced by David Eaton]
I Am the One	Crackout	06.2002	72[1]	-	Hut HUTCD 156	[written by Steven Eagles][produced by David Eaton]
Out of Our Minds	Crackout	08.2003	63[2]	-	Hut HUTCD 170	[written by Steven Eagles][produced by Clive Langer & Alan Winstanley]
This Is What We Do	Crackout	03.2004	65[1]	-	Hut HUTCD 174	[written by Steven Eagles]