Levitation

Po głośnym konflikcie z liderem grupy, Guyem Chadwickiem, gitarzysta Terry Bickers
opuścił w 1990 roku zespół The House of Love, by wraz z basistą Laurence’em O’Keefem, klawiszowcem Robertem White’em, gitarzystą Christianem Hayesem i perkusistą Dave’em Francollinim założyć formację Levitation. Seria znakomitych koncertów szybko ugruntowała pozycję debiutującej grupy w oczach brytyjskiej prasy, a wywiady z ekscentrycznym Bickersem -w których swobodnie wypowiadał się on na tematy takie jak renesans rocka progresywnego, latające spodki, reinkarnacja, bachiczne hulanki czy egiptologia- uczyniły z zespołu ulubieńców mediów. 

Oczekiwania wobec debiutu płytowego Levitation były ogromne, a wydana w 1991 roku EP-ka *Coppelia* nie zawiodła: to olśniewające, majestatyczne wydawnictwo, którego główną atrakcją był hipnotyzujący, epicki utwór „Smile”, zawierało również elementy delikatnej psychodelii („Rosemary Jones”) oraz przesterowanego popu („Paid in Kind”). Kolejna EP-ka, *The After Ever*, prezentowała równie wysoki poziom; oba te wydawnictwa połączono później z nagraniami koncertowymi oraz dwoma nowymi utworami - „Squirrel” i „It’s Time” -tworząc pełnowymiarowy album *Coterie*. 

W 1992 roku zespół Levitation wydał znakomity album *Need for Not* i wkrótce potem podpisał kontrakt z dużą wytwórnią Chrysalis. Po premierze EP-ki *Even When Your Eyes Are Open* w 1993 roku grupa ruszyła w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii; podczas występu w londyńskim klubie Tufnell Park Dome Bickers nagle stwierdził: „Ojej. Całkowicie straciliśmy formę, prawda?”, po czym zszedł ze sceny, by nigdy już nie wrócić do zespołu i odmawiając publicznego komentowania swojego odejścia. (Później występował pod pseudonimem Cradle). Pod jego nieobecność pozostali członkowie Levitation zatrudnili nowego wokalistę, Stevena Ludwina, i wydali EP-kę *King of Mice*; pełnowymiarowy album *Meanwhile Gardens* z 1994 roku - nierówny zbiór nowych kompozycji oraz nowych wersji starych utworów - ukazał się jedynie w Australii i stanowił ostatnie dokonanie grupy. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Need For Not	Levitation	05.1992	45[1]	-	Rough Trade R 2862	[produced by Mike Dignam, Tim Smith]

Leviticus

 Nigel Thompson (ur. 29 maja 1967r), znany szerzej jako Jumpin Jack Frost,
to brytyjski DJ i producent muzyczny, tworzący w gatunkach jungle oraz drum and bass.

 Frost urodził się w londyńskiej dzielnicy Brixton. Po trudnym okresie dorastania zaczął odkrywać muzykę dzięki lokalnym imprezom typu sound system, a następnie wydarzeniom takim jak cykl Soul II Soul w Africa Centre. Karierę DJ-a rozpoczął w wieku 18 lat, grając początkowo funk i hip-hop. Przed nadejściem ery acid house występował na imprezach z cyklu Carwash (pod koniec lat 80-tych) u boku takich postaci jak Grooverider, Bryan Gee i Fabio. Jako rezydent klubu The Fridge w Brixton grywał wspólnie z Paulem „Trouble” Andersonem i Evilem Eddiem Richardsem. Prowadził również audycję w pirackiej stacji radiowej Passion FM z Brixton (która później przekształciła się w Lightning FM).

  Następnie występował na największych imprezach rave w całym kraju, w tym na Dreamscape, Telepathy, The Edge i One Nation. Przyjaźń z Bryanem Gee zaowocowała założeniem w 1993 roku cenionej wytwórni drum and bassowej V Recordings oraz pozyskaniem takich artystów jak Roni Size, DJ Die i Krust. W 1994 roku, pod pseudonimem Leviticus, Frost wyprodukował utwór „Burial” - jeden z najważniejszych i najbardziej kultowych hymnów sceny jungle - wydany nakładem Philly Blunt, sublabelu V Recordings. Utwór został później przejęty przez wytwórnię FFRR; po szerszej premierze w marcu 1995 roku zadebiutował na 6. miejscu brytyjskiej listy przebojów muzyki tanecznej (UK Dance Single Chart)[5] i dotarł do 66. miejsca na głównej liście singli w Wielkiej Brytanii (UK Singles Chart).

  W tym samym okresie Frost prowadził również audycję w stacji Kiss 100, która była emitowana do 2001 roku.W latach 2007–2009 regularnie występował gościnnie w radiu Centreforce. Frost powrócił do radia w 2012 roku, współprowadząc audycję drumandbassową w stacji Mi-Soul u boku DJ-a Baileya. W związku z pracą nad autobiografią, wydaną w 2017 roku, Frost w ostatnich latach coraz częściej wypowiada się na temat problemów ze zdrowiem psychicznym.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Burial	Leviticus	03.1995	66[2]	-	London GBAAP 9400163	[written by Leviticus][produced by Leviticus]

Barrington Levy

Barrington Levy, jedna z wielkich gwiazd lat 80-tych, wkroczył na scenę dancehall i błyskawicznie
nadał jej własny, niepowtarzalny charakter. Choć w tamtej dekadzie kariery wielu DJ-ów i wokalistów szybko rozkwitały i równie szybko gasły, Levy okazał się artystą o niezwykłej trwałości, tworząc wielkie przeboje jeszcze długo po rozpoczęciu lat 90-tych. Urodzony w 1964 roku w Clarendon na Jamajce, Levy już jako młody chłopak założył wraz ze swoim kuzynem Evertonem Dacresem grupę Mighty Multitude. Początkowo występowali na imprezach typu sound system, a w 1977 roku nagrali swój pierwszy singiel - „My Black Girl”. Rok później, mając zaledwie 14 lat, Levy rozpoczął karierę solową, nagrywając debiutancki singiel „A Long Time Since We Don't Have No Love”. Choć utwór ten nie odniósł wielkiego sukcesu, występy nastolatka na scenie dancehall cieszyły się ogromnym zainteresowaniem i były wyczekiwanymi wydarzeniami. 

To właśnie podczas jednego z takich koncertów Levy poznał Junjo Lawesa (byłego wokalistę, który został producentem) oraz Hymana „Jah Life” Wrighta, producenta działającego w Nowym Jorku. Duet ten zabrał młodego artystę do studia Channel One, gdzie przy akompaniamencie zespołu Roots Radics nagrali serię utworów. Pierwszym owocem tej współpracy był kawałek „Ah Yah We Deh”, po którym szybko pojawiły się kolejne: „Looking My Love”, „Englishman” oraz „Wedding Ring Aside”. Sukces przyszedł błyskawicznie, jednak to potężny hit „Collie Weed” ostatecznie ugruntował pozycję nastolatka na scenie dancehall. Kolejnym wielkim przebojem okazał się utwór „Shine Eye Girl”, a młody Levy stał się niezwykle rozchwytywanym artystą. Następnie ukazała się cała seria singli, w tym „Wicked Intention”, „Jumpy Girl”, udana interpretacja utworu Horace’a Andy’ego „Skylarking”, humorystyczne „Disco Music” i „Reggae Music” oraz ponownie „Wicked Intention”.  

Levy nawiązał również współpracę z producentem Alvinem Ranglinem, co zaowocowało kolejną serią hitów, takich jak „Never Tear My Love Apart”, „Jah”, „You Made Me So Happy” czy „When You're Young and in Love”. Bogaty wokal Levy’ego wręcz idealnie nadawał się do duetów - zarówno z innymi wokalistami, jak i DJ-ami - więc młoda gwiazda szybko zaczęła nagrywać wspólne single. Toyan świetnie uzupełniał go w utworze „Call You on the Phone”, z Jah Thomasem artysta stworzył „Moonlight Lover” i „Sister Debby”, a z Trinity połączył siły w „Lose Respect” oraz w wydanym w 1980 roku sequelu tego nagrania - „I Need a Girl”. W tym samym roku Levy wystąpił rewelacyjnie na festiwalu Reggae Sunsplash, na który powrócił również w 1981 roku. 

W tamtym wczesnym okresie piosenkarz zdawał się dzielić swój czas wyłącznie między studia nagraniowe a sale taneczne. Oprócz ogromnej liczby singli, w latach 1979–1980 ukazały się także cztery albumy. Pierwszym z nich był *Bounty Hunter*, zawierający trzy wielkie przeboje - „Reggae Music”, „Shine Eye Girl” i „Looking My Love” - oraz szereg innych, równie udanych utworów. W Wielkiej Brytanii wytwórnia Burning Sounds wydała *Shine Eye Gal* - kolejny krążek pełen hitów, w tym utworu tytułowego, a także „Collie Weed” i „Ah Yah We Deh”. Niedługo potem ukazał się znakomity *Englishman* - absolutnie fantastyczna płyta, nad której powstaniem czuwał niezrównany zespół studyjny: Junjo Lawes oraz dwaj podopieczni Kinga Tubby’ego - Scientist i Prince Jammy. Jammy był w tym trio weteranem, ale Lawes -mający wówczas zaledwie dwadzieścia kilka lat - szybko wyrobił sobie markę jednego z czołowych producentów na wyspie. Z kolei Scientist, choć był jeszcze nastolatkiem, zdążył już zyskać uznanie jako inżynier dźwięku i ceniony twórca remiksów; Lawes chętnie korzystał z jego talentu przy każdej okazji. 

Podstawą brzmienia produkcji Lawesa były rytmy zespołu Roots Radics; choć osadzone mocno w nurcie roots, wyróżniały się surową siłą, która niczym seria z karabinu maszynowego przetaczała się przez parkiety taneczne. Jednak sama muzyka roots traciła swoje wpływy na współczesnej jamajskiej scenie muzycznej, a czas – pod względem muzycznym, politycznym i kulturowym - dojrzał do zmian. Ludzie byli już zmęczeni bardziej bojowymi wizjami przesyconymi ideologią rastafariańską i szukali czegoś lżejszego, a zarazem zachowującego bezpośrednią energię imprez typu *dancehall*. Levy stanowił idealną odpowiedź na te oczekiwania. Jako weteran klubowych scen, wnosił do swoich nagrań spontaniczność typową dla DJ-ów, a jednocześnie przywracał rolę wokalisty w świecie *sound systemów*, zdominowanym dotąd niemal wyłącznie przez DJ-ów. Wykorzystując klasyczne rytmy roots odświeżone przez grupę The Radics i nadając utworom mocne, a zarazem taneczne brzmienie, Lawes i Levy wspólnie przyczynili się do stworzenia zupełnie nowego stylu *dancehall*. 

 Wydany w 1980 roku album *Robin Hood* jedynie potwierdził to, co wszyscy na Jamajce już wiedzieli: Levy stał się największą gwiazdą wyspy, dysponującą niezrównanym talentem. A ściślej mówiąc -królem wokalistów, gdyż obok niego panował DJ Yellowman, kolejne odkrycie Lawesa. Płyta *Robin Hood* odniosła równie wielki sukces co jej poprzedniczka i zaczęła zdobywać uznanie także w Wielkiej Brytanii, gdzie -podobnie jak wcześniejszy album *Englishman* - ukazała się nakładem wytwórni Greensleeves. Nic dziwnego, że potężne rytmy z obu tych krążków posłużyły później jako fundament dla albumu *Scientist vs. Prince Jammy*, będącego zapisem dubowego pojedynku obu producentów. 

Niestety, ogromna popularność Levy’ego zaczęła też przynosić poważne problemy. Jeszcze zanim artysta zyskał status gwiazdy, z radością obserwował fanów nagrywających jego występy na imprezach – lecz z czasem ta praktyka obróciła się przeciwko niemu. Nagle półki zaczęły uginać się pod ciężarem  nielegalnych albumów, zawierających nie tylko starsze, pirackie nagrania koncertowe, ale także niewydane wcześniej odrzuty z sesji oraz starsze single wprowadzane ponownie do obiegu. W odpowiedzi Levy przez dwa lata nie wydał nowego albumu, jednak w międzyczasie sytuację tę z nawiązką zrekompensowały nowe single. Z 1980 roku pochodzą takie przeboje jak utrzymany w przejmującym klimacie utwór „Mary Long Tongue” (wyprodukowany przez Lawesa), „Too Poor” (we współpracy z producentem Linvalem Thompsonem) oraz seria hitów nagranych z Karlem Pittersonem, w tym „I Have a Problem” i „Even Tide Fire a Disaster”. W miarę upływu dekady lawina wielkich przebojów nie ustawała. „I'm Not in Love”, „You Have It”, „Tomorrow Is Another Day”, „Robberman”, „Black Rose”, „My Woman” i „Money Move” to tylko niektóre z hitów wydanych w latach 1981–1983, przy czym ten ostatni okazał się największym sukcesem w tym zestawieniu. Levy spróbował nawet sił w samodzielnej produkcji, nagrywając znakomite utwory, takie jak „In the Dark” i „Love of Jah”. Wśród nich znalazły się fantastyczne single nagrane dla Joe Gibbsa, w tym wspomniane „My Woman”. 

Album *Reggae Vibes* stanowił kompilację najlepszych utworów Levy’ego powstałych we współpracy z tym producentem, a także zawierał kilka nagrań innego wykonawcy dancehallowego, Sammy’ego Dreada. Rok 1983 przyniósł wreszcie premierę dwóch nowych albumów Levy’ego: znakomitego *Lifestyle* (ze świetną produkcją Alvina Ranglina) oraz *Money Move*. Nad tym drugim czuwał George Phang; płyta wyróżniała się rewelacyjnymi podkładami rytmicznymi, stworzonymi przez duet Sly & Robbie specjalnie dla tego producenta. W Wielkiej Brytanii wytwórnia Burning Sounds wydała również *Hunter Man* - zbiór największych przebojów artysty. Jednak kolejne hity wciąż powstawały w szybkim tempie; w 1984 roku największym z nich okazał się utwór „Under Mi Sensi”, wyprodukowany przez Jah Screw. W tym samym roku duet nagrał również nowy album, *Here I Come*; utwór tytułowy z tej płyty dotarł do pierwszej pięćdziesiątki brytyjskiej listy przebojów. Sam album szturmem zdobył brytyjski rynek i zapewnił Levy’emu nagrodę dla najlepszego wokalisty podczas gali Reggae Awards w Wielkiej Brytanii.  

W tym samym roku artysta połączył siły z innym młodym piosenkarzem, który święcił triumfy na parkietach - Frankiem Paulem - tworząc intrygujący materiał w stylu „sound clash” na płytę *Barrington Levy Meets Frankie Paul*. Rok 1985 przyniósł album *Prison Oval Rock* (wydany przez jamajską wytwórnię Volcano wydanie (którego nie należy mylić z amerykańską kompilacją wytwórni RAS o tym samym tytule), na którym wokalista ponownie połączył siły z Lawesem, tworząc kolejny, przesycony klimatem roots materiał, dorównujący poziomem poprzednim dokonaniom. Minęło sześć lat, odkąd Levy wkroczył na scenę z siłą wybuchu nuklearnego. Gdy artysta wkroczył w wiek dwudziestu kilku lat, tempo jego twórczości wyraźnie spadło. Powrócił jednak na festiwal Reggae Sunsplash w 1987 roku i pozostawał jedną z jego głównych gwiazd aż do 1995 roku. 

W 1988 roku wydał również album *Love the Life You Live*, który - na tle wcześniejszych produkcji - wypadał dość nierówno. Był to jego ostatni premierowy krążek aż do 1991 roku. Divine Levy nie powiedział jednak jeszcze ostatniego słowa. Zanim zakończyła się dekada lat 80-tych, odniósł kolejne dwa sukcesy dzięki utworom „My Time” i „Too Experience” - oba powstały pod okiem producenta Jah Screw i były coverami piosenek Boba Andy’ego (byłego członka grupy The Paragons, znanego również z duetu Bob & Marcia). U progu nowej dekady Levy podpisał kontrakt z wytwórnią Mango (będącą filią Island Records) i wydał album *Divine*, który stanowił udany powrót do formy. Wspólnie z Rebel MC i Tenor Fly nagrał przebojowy singiel „Tribal Base”, który dotarł do pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów.

 Następnie, wiążąc się z amerykańską wytwórnią MCA, Levy spróbował podbić rynek północnoamerykański albumem *Barrington* (1993). Płyta, wyprodukowana przez Lee Jaffe’a, zawierała nową wersję utworu „Under Mi Sensi” oraz takie mocne kompozycje, jak „Murderer” i „Jeep”. Współpraca z MCA nie układała się jednak najlepiej i Levy szybko rozstał się z wytwórnią. Tymczasem w Wielkiej Brytanii artysta odnotował kolejny przebój - „Work”. W 1994 roku Levy nagrał z Beenie Manem single „Two Sounds” oraz „Under Mi Sensi”. Oba utwory wkrótce pojawiły się ponownie w postaci dynamicznych remiksów w stylu jungle, przy czym zwłaszcza „Sensi” robiło furorę na parkietach. Pod egidą wytwórni Scorpio artysta nawiązał kolejną współpracę - tym razem z Mega Bantonem przy utworze „She's Mine”. Jah Screw postanowił pójść o krok dalej i wyprodukował cały album złożony ze wspólnych nagrań, zatytułowany *Duets* (był to tytuł amerykańskiego wydania nakładem RAS; w Wielkiej Brytanii, dzięki współpracy Levy’ego z wytwórnią Greensleeves, płyta ukazała się pod nazwą *Barrington Levy's DJ Counteraction*). 

Pochodzący z tego zestawu utwór „Living Dangerously”, nagrany z udziałem Bounty Killera, błyskawicznie wspiął się na szczyty jamajskich list przebojów i stał się klubowym hitem na całym świecie. Kolejny singiel, „Bad Talk”, nie osiągnął aż tak spektakularnego sukcesu, choć również prezentował wysoki poziom. Wkrótce potem, w 1996 roku, ukazał się album *Time Capsule* - krótka płyta (zaledwie osiem utworów i pięć wersji dubowych), która jednak z nawiązką nadrabiała skromną objętość znakomitą jakością. W ciągu kolejnych dwóch lat krąg znajomych artysty wyraźnie się powiększył, a wydany w 1998 roku, ekscytujący album *Living Dangerously* przyniósł współpracę z tak różnorodnymi twórcami, jak mistrz rapu Snoop Doggy Dogg czy gwiazdy kalifornijskiej sceny punk-reggae -grupa Long Beach Dub All-Stars. W 2003 roku jego debiutancki album *Bounty Hunter* został zreorganizowany i wydany ponownie pod tytułem *Moonlight Lover* nakładem wytwórni Burning Bush. Dwa lata później wytwórnia Sanctuary zebrała jego nagrania zrealizowane z udziałem Henry'ego Lawesa i Alvina Ranglina na albumie *Love Your Brother Man: The Early Years*. Wciąż ukazują się liczne kompilacje zawierające wiele spośród najważniejszych utworów tego artysty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here I Come/Run Come Dub	Barrington Levy	02.1985	41[4]	-	London LON 62	[written by Levy][produced by Jah Screw]
Money Moves /Give Me Your Love	Barrington Levy	06.1985	92[2]	-	London LON 67	[written by Levy][produced by John Williams]
She's Mine/She's Dub	Barrington Levy	03.1988	90[3]	-	Time 1 7ATR 022	[written by B. Levy][produced by M. Johnson]
Vice Versa Love	Barrington Levy	02.1994	79[1]	-	MCA MCSTD 1949	[written by Barrington Levy, Bob Thiele, Phil Roy][produced by Sly Dunbar & Robbie Shakespeare]
Work	Barrington Levy	09.1994	65[2]	-	MCA MCSTD 2003	[written by Barrington Levy, Gary Benson][produced by Sly Dunbar & Robbie Shakespeare, Lee Jaffe]
Under Mi Sensi	Barrington Levy & Beenie Man	11.1994	76[2]	-	Greensleeves GRED 5001	[written by B.Levy][produced by Jah Screw]
Here I Come (Sing DJ)	Talisman P Meets Barrington Levy	10.2001	37[2]	-	Nulife 74321895621	[written by Barrington Levy, T. Love, P. Larsen][produced by Talisman P.]
All Over Me	Aphrodite Featuring Barrington Levy	06.2002	76[2]	-	V2 VVR 5018883	[written by B. Levy, G. King, H. Wright]

Sean Levert

Sean Edward Levert (ur. 28 września 1968r- zm. 30 marca 2008r)  był amerykańskimwokalistą,
autorem tekstów i aktorem. Najbardziej znany był jako członek grupy wokalnej R&B o nazwie LeVert. Był synem Eddiego Leverta, wokalisty zespołu The O'Jays, oraz młodszym bratem piosenkarza Geralda Leverta. 

 Sean Levert urodził się w Cleveland w stanie Ohio i był synem Eddiego Leverta, głównego wokalisty grupy The O'Jays. Wraz ze starszym bratem Geraldem Levertem oraz przyjacielem z dzieciństwa, Markiem Gordonem, założył trio LeVert; wspólnie nagrali kilka wielkich przebojów, które w latach 80-tych i na początku lat 90-tych trafiły na amerykańskie listy przebojów R&B. W 1995 roku Sean rozpoczął karierę solową, wydając w wytwórni Atlantic Records album *The Other Side*, który dotarł do 22. miejsca na liście Billboard R&B oraz 146. miejsca na liście Billboard 200. Z płyty tej pochodziły notowane na listach przebojów single: „Put Your Body Where Your Mouth Is” (40. miejsce na liście R&B w USA) oraz „Same One” (57. miejsce na liście R&B w USA).  

Sean i Gerald Levert wystąpili w filmie *New Jack City* (1991); Sean zagrał również w filmie *Dope Case Pending* (2000), wydanym bezpośrednio na rynek wideo. 

 Levert był żonaty z Angelą Lowe i miał sześcioro dzieci: Shareauna Woodsa, Keitha Pottsa, Seana Leverta Jr., Breoni Levert, Brandona Leverta oraz Chada Leverta. Był kuzynem drugiego stopnia (w linii bocznej) Carisa LeVerta, zawodnika drużyny NBA Detroit Pistons. W 2008 roku został skazany na 22 miesiące więzienia za niepłacenie alimentów na troje swoich dzieci, które miały wówczas 11, 15 i 17 lat. 

 LeVert zachorował podczas pobytu w zakładzie karnym hrabstwa Cuyahoga, jeszcze przed przeniesieniem do więzienia stanowego; skarżył się na wysokie ciśnienie krwi i halucynacje. Zmarł 30 marca, sześć dni po osadzeniu w areszcie. W maju koroner hrabstwa Cuyahoga orzekł, że przyczyną zgonu były powikłania związane z sarkoidozą. W oficjalnym raporcie koronera wskazano również na czynniki współistniejące, takie jak wysokie ciśnienie krwi, choroba serca, cukrzyca oraz zespół odstawienny po leku Xanax; mężczyzna miał 39 lat. W 2010 roku jego wdowa otrzymała 4 miliony dolarów odszkodowania w wyniku pozwu wytoczonego przeciwko hrabstwu Cuyahoga. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Put Your Body Where Your Mouth Is	Sean Levert	06.1995	-	119[5]	Atlantic 87 165	[written by Gerald Levert & Edwin "Tony" Nicholas][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][40[10].R&B Chart]
Same One	Sean Levert featuring Eddie Levert & Gerald Levert	09.1995	-	-	Atlantic 87 118	[written by Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas & Ashley Coombs][produced by Gerald Levert][57[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Other Side	Sean Levert	07.1995	-	146[1]	Atlantic 82 663	[produced by Jermaine Dupri, Marc Gordon, Gerald Levert ,Edwin "Tony" Nicholas, Manuel Seal]

Art Brut

 Art Brut -brytyjski zespół indierockowy, pochodzący z Londynu w Anglii, powstały w 2003 roku.
Tworzą go: wokalista Eddie Argos, gitarzysta Ian Catskilkin, basistka Freddie Feedback, gitarzysta Toby MacFarlaine i perkusista Charlie Layton.

Zespół wydał do tej pory pięć albumów studyjnych: Bang Bang Rock & Roll (2005), It's a Bit Complicated (2007), Art Brut vs. Satan  (2009), Brilliant! Tragic!  (2011) i Wham! Bang! Pow! Let's Rock Out!  (2018).

Uważany był on za część sceny „Art Wave” z początku XXI wieku, do której należeli również m.in. Franz Ferdinand i Bloc Party, lecz wyróżnili się spośród innych grup dzięki Eddiemu Argosowi, wykonującym entuzjastyczny mówiony śpiew. Teksty jego autorstwa ukazują satyryczne spostrzeżenia na temat muzyki pop, kultury popularnej i relacji międzyludzkich.

Zespół powstał w 2003 roku w Londynie, kiedy to wokalista Eddie Argos spotkał gitarzystę Chrisa Chinchillego w trakcie afterparty dla zespołu . W ciągu sześciu miesięcy zrekrutowali oni do zespołu gitarzystę Iana Catskilkina basistkę Fredie Feedback i perkusistę Mike'a Breyera. Argos został frontmanem i autorem tekstów piosenek zespołu.

Nazwa zespołu została zaczerpnięta z terminu art brut, wprowadzonego przez malarza Jeana Dubuffeta. Argos powiedział na ten temat: „Art Brut jako ruch jest bardzo szczery. Myślę, że my również tacy jesteśmy. Nie jesteśmy w 100% spełnieni i lubimy robić rzeczy po swojemu. Czasami potrafię być przesadnie entuzjastyczny i myślę, że ludzie mylą to z ironią”.

Art Brut nagrał Brutlegs, serię chaotycznych demówek, dzięki którym zespół podpisał umowę z wytwórnią Rough Trade. W marcu 2004 roku wydała ona jedną z piosenek zespołu, „Formed a Band”, która znalazła się na 52. miejscu brytyjskiej listy przebojów. Pojawił się on tamże na 38. miejscu listy najlepszych singli 2004 roku magazynu Pitchfork.

W grudniu 2004 roku ukazał się podwójny A-side „Modern Art / My Little Brother”, natomiast pierwszy pełnometrażowy album zespołu, Bang Bang Rock & Roll, wydany został 30 maja następnego roku, wydany nakładem Fierce Panda. Album wyprodukowany przez Johna Fortisa zawierał oczyszczone wersje piosenek z płyty Brutlegs i osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście niezależnych albumów. Debiutancka płyta znalazła się na 3. miejscu najlepszych albumów 2005 roku magazynu Pitchfork. Na liście najlepszych singli 2005 roku tego samego magazynu, na 15. miejscu znalazł się pochodzący z tego albumu utwór „Good Weekend”, a na 14. miejscu „Emily Kane”.

Pod długiej trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, z powodów osobistych w 2005 roku z zespołu odszedł gitarzysta Chris Chinchilla. Zastąpił go Jasper Future, który po raz pierwszy pojawił się na scenie z zespołem Art Brut na festiwalu Bestival10 września tego samego roku.

W sierpniu 2006 roku zespół ujawnił szczegóły tworzonego wówczas drugiego albumu studyjnego It's a Bit Complicated. Mieli wówczas już napisanych 7-8 piosenek, w tym utwór „Direct Hit”, a po premierze singla „Nag Nag Nag Nag” w listopadzie tego samego roku wyruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Wcześniej zespół koncertował po Ameryce Północnej z grupą We Are Scientists.

W 2007 roku ruszył z wiosenną trasą koncertową po Wielkiej Brytanii zespołu Maxïmo Park jako ich główny support, po czym w kwietniu tego samego roku Art Brut odbył już samodzielnie trasę po Stanach Zjednoczonych i ponownie w Wielkiej Brytanii w czerwcu.

28 marca 2007 roku zespół ogłosił, że ukończył pracę nad drugim albumem It's a Bit Complicated, którego premiera w Wielkiej Brytanii odbyła się 11 czerwca, a w Stanach Zjednoczonych 19 czerwca. Nad albumem studyjnym pracowali wraz z producentem Danem Swiftem, znanym ze współpracy z grupami Franz Ferdinand i The Futureheads.

Pochodząca z albumu piosenka „Direct Hit” znalazła się na ścieżce dźwiękowej do gry wideo FIFA 08.
Koncert zespołu Art Brut w 2006 roku

W styczniu i lutym 2008 roku odbyli szereg koncertów po Wielkiej Brytanii, z czego dwom występom w londyńskim klubie ULU towarzyszyła sekcja smyczkowa i dęta. 11 lutego tego samego roku wytwórnia EMI udostępniła utwór „Pump Up the Volume”, który został wydany jako singel bez konsultacji z zespołem.

Na przełomie listopada i grudnia 2008 roku ogłoszono, że producentem trzeciego ich albumu studyjnego Art Brut vs. Satan został Frank Black z zespołu Pixies. W tym czasie Art Brut miał już około 20 utworów gotowych na sesje, w tym m.in. „Alcoholics Unanimous”, „Summer Job” czy „DC Comics and Chocolate Milkshake”. Album został nagrany w Salem w stanie Oregon, a sesje nagraniowe trwały dwa tygodnie.

Pierwszy singiel z albumu, „Alcoholics Unanimous”, ukazał się 6 kwietnia 2009 roku, a cały album miał swoją premierę w Europie 20 kwietnia nakładem Cooking Vinyl, a w Stanach Zjednoczonych 12 maja za pośrednictwem Downtown Records. Jego okładkę opracował artysta komiksowy Jeff Lemire.

Promując swój album, w 2009 roku zespół wyruszył w trasę koncertową, występując m.in. w Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii, Niemczech, Danii, Austrii, Włoszech, Szwajcarii, Francji, Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych, natomiast w 2010 roku wystąpili w Polsce. Pojawili się na Off Festiwalu 2010 w Katowicach, występując na Scenie Leśnej 6 sierpnia.

Na początku marca 2011 roku zespół ujawnił szczegóły swojego kolejnego albumu studyjnego pn. Brilliant! Tragic!. Argos powiedział o nim: „Bang Bang Rock & Roll zrobił to, co obiecuje. It's A Bit Complicated było trochę skomplikowane. W Art Brut vs. Satan musieliśmy walczyć z Szatanem. Ta płyta podąża tym samym schematem, jest genialną, tragiczną płytą”. Album premierę miał 23 maja 2011 roku, wydany przez Cooking Vinyl. Jego producentem ponownie był Frank Black, a okładkę stworzył artysta komiksowy Jamie McKelvie. Główny singiel albumu, „Lost Weekend”, ukazał się 16 maja tego samego roku. Promując nowy album, w październiku 2011 roku wyruszyli w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, która rozpoczęła się w Liverpoolu.

Z okazji 10. rocznicy założenia zespołu wydali dwupłytową kompilację Top of the Pops, która ukazała się 16 kwietnia 2013 roku nakładem The End Records.

Od czasu wydania albumu Brilliant! Tragic! skład zespołu uległ zmianie. Jasper Future i Mikey Breyer opuścili Art Brut w 2013 roku, do Ediiego Argosa, Iana Catskilkina i Freddy Feedback dołączyli w tym samym roku perkusista Stephen Gilchrist i gitarzysta Toby McFarlan. W 2018 roku nowym perkusistą został Charlie Layton.

W 2018 roku zespół zapowiedział wydanie piątego albumu studyjnego, Wham! Bang! Pow! Let's Rock Out!, publikując 2 października dnia utwór „Hospital!”, który był drugim utworem zapowiadającym płytę. Pierwszym singlem był tytułowy utwór, którego teledysk opublikowano 22 sierpnia tego samego roku. Album został wydany nakładem Alcopop! Records 23 listopada 2018 roku. Jego treść opisywała wydarzenia z życia Argosa podczas przerwy w działalności zespołu, która obejmowała jego przeprowadzkę do Berlina, posiadanie dziecka i poważną chorobę.

W 2019 roku Art Brut wznowił współpracę z We Are Scientists, wydając z okazji Record Store Day płytę winylową pod nazwą WASABI (skrót od We Are Scientists Art Brut International).

W kwietniu 2024 roku zespół zapowiedział wydanie albumu kompilacyjnego, w którym miały się znaleźć ich najlepsze utwory, dema i nagrania na żywo z lat 2003–2008. Zapowiedział także koncerty, które odbyły się w Wielkiej Brytanii i Niemczech. Kompilacja A Record Collection, Reduced To A Mixtape oraz pięciopłytowy box set And Yes, This Is My Singing Voice! swoją premierę miały 26 lipca 2024 roku. 25 kwietnia 2025 roku nakładem Edsel Records ukazał się drugi i jednocześnie ostatni pięciopłytowy box set - Set Sorry, That It Doesn’t Sound Like It’s Planned! Battling Satan, 2009–2020.

20 listopada 2025 roku premierę miał nagrany wspólnie z grupą Bis singel „Opposites Attract”, będący coverem utworu Pauli Abdul. Zapowiedziano także minialbum Sorry About That, którego premierę przewidziano na 12 grudnia tego samego roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Formed a Band	Art Brut	04.2004	52[2]	-	Rough Trade RTRADSCD 174	[written by Chris Ward, Frederike Siepe, Ian Wilson, Mike Breyer & Eddie Argos][produced by Keith Mahony, Micky Ciccone]
Modern Art/My Little Brother	Art Brut	12.2004	5249[2]	-	Fierce Panda NING 164	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]
Emily Kane	Art Brut	05.2005	41[2]	-	Fierce Panda/Banana NING 167	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]
Good Weekend	Art Brut	10.2005	56[1]	-	Fierce Panda NING 173	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bang Bang Rock & Roll	Art Brut	06.2005	116[1]	-	Fierce Panda/Banana NONG 38	[produced by John Fortis, Howard Gray]
It's a Bit Complicated	Art Brut	07.2007	123[1]	-	Mute 0094639631612	[produced by Dan Swift]
Art Brut vs. Satan	Art Brut	05.2009	138[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 492	[produced by Frank Black]

Vybe

 Vybe to żeński zespół R&B działający w latach 90-tych, w którego skład wchodziły:
Stacey Daniels, Tanya Robinson, Pam Olivia i Debbie Mitchell. W 1995 roku grupa wydała w wytwórni Island Records swój debiutancki album zatytułowany po prostu *Vybe*, który dotarł do 63. miejsca na liście przebojów Billboard R&B Albums. Pierwszy singiel, „Take It to the Front”, osiągnął 12. miejsce na liście Billboard Bubbling Under Hot 100 Singles oraz 42. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na tym drugim zestawieniu przez 18 tygodni. 

Drugi singiel i zarazem największy przebój grupy, „Warm Summer Daze”, dotarł do 81. miejsca na liście Billboard Hot 100, 24. miejsca na liście Billboard Rhythmic Top 40, 34. miejsca na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles oraz 46. miejsca na liście Billboard Hot R&B Singles (utrzymując się na niej przez 9 tygodni). Zespół wziął udział w nagraniu utworu „Freedom” na ścieżkę dźwiękową do filmu *Panther* z 1995 roku; w piosence tej wystąpiły różne artystki sceny R&B i hip-hopu.  

Po tym wydarzeniu słuch o grupie Vybe zaginął. Pam Olivia udzielała się w chórkach u takich artystek jak Lil’ Mo, Val Watson i Tamia. Jest również współautorką kompozycji na wydanym w 2003 roku albumie *Urban Renewal: Featuring the Songs of Phil Collins*. Stacey Daniels (obecnie Stacey Dove Daniels) wraz z rodziną należy do kościoła Mountain View Church w Temeculi w Kalifornii i angażuje się w różne projekty tej wspólnoty. Jest także autorką piosenki „Same Script, Different Cast”, wykonywanej przez Whitney Houston i Deborah Cox. Debbie Mitchell (obecnie Debra Mitchell Adams) zajmuje się muzyką chrześcijańską i gospel. Nie wiadomo, czym obecnie zajmuje się Tanya Robinson.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take It To The Front	Vybe	04.1995	-	112[3]	Island 851 616	[written by C. Wilson, Wm. J. Young, R. Holiday][produced by Somethin' For The People][42[18].R&B Chart]
Warm Summer Daze	Vybe	08.1996	-	81[5]	Island 854 362	[written by Booker T. Jones, William Bell,A. Slates, D. Rasheed][produced by Angela Slates, Doug Rasheed][46[9].R&B Chart]

J. B. Lenoir

J. B. Lenoir (ur. 5 marca 1929r - zm. 29 kwietnia 1967)  był amerykańskim gitarzystą bluesowym
oraz piosenkarzem i autorem piosenek, działającym na chicagowskiej scenie bluesowej w latach 50. i 60-tych XX wieku. W publikacji *The Encyclopedia of Popular Music* opisano go zarówno jako „ekstrawertycznego wykonawcę R&B w kurtce w cętki lamparta, śpiewającego chwytliwe, lekkie utwory”, jak i „refleksyjnego i inteligentnego twórcę niezwykle szczerych piosenek bluesowych”.

 Lenoir urodził się w Monticello w stanie Missisipi.Jego pełne imię brzmiało po prostu „J. B.”; litery te nie były inicjałami. Ojciec Lenoira, który sam grał na gitarze, zapoznał go z muzyką Blinda Lemona Jeffersona; twórczość tego ostatniego wywarła na nim ogromny wpływ. Na początku lat 40-tych Lenoir współpracował w Nowym Orleanie z bluesmanami takimi jak Sonny Boy Williamson II i Elmore James.Później inspirował się również twórczością Arthura Crudupa i Lightnina' Hopkinsa.W 1949 roku przeprowadził się do Chicago, gdzie Big Bill Broonzy pomógł mu zaistnieć w tamtejszym środowisku bluesowym. Zaczął występować w lokalnych klubach u boku muzyków takich jak Memphis Minnie, Big Maceo Merriweather i Muddy Waters, stając się ważną postacią chicagowskiej sceny bluesowej.

  W 1951 roku Lenoir rozpoczął nagrania dla wytwórni J.O.B. Records i Chess Records. Jego utwór „Korea Blues” został wydany przez Chess na zasadzie licencji jako nagranie wykonane przez grupę J. B. and his Bayou Boys.  W skład jego zespołu wchodzili: Sunnyland Slim (fortepian), „Baby Face” Leroy Foster (gitara) oraz Alfred Wallace (perkusja). W latach 50-tych Lenoir nagrywał dla różnych wytwórni działających w rejonie Chicago, w tym J.O.B., Chess, Parrot i Checker. Wytwórnie często zapisywały jego nazwisko jako „LENORE”. Do jego popularniejszych utworów należały: „Let's Roll”, „The Mojo” [„The Mojo Boogie”] (z udziałem saksofonisty J. T. Browna) oraz kontrowersyjny „Eisenhower Blues”, który wytwórnia Parrot Records zmusiła go do ponownego nagrania pod tytułem „Tax Paying Blues”. 

W latach 50-tych Lenoir słynął ze swojego scenicznego stylu- zwłaszcza z kostiumów w zebrę - oraz wysokiego głosu. Stał się wpływowym gitarzystą elektrycznym i autorem piosenek, a jego skłonność do komentowania spraw społecznych wyróżniała go na tle wielu innych ówczesnych muzyków bluesowych. Jego największym sukcesem komercyjnym i utworem, który przetrwał próbę czasu, był „Mamma Talk to Your Daughter” - nagrany dla wytwórni Parrot w 1954 roku; utwór ten dotarł do 11. miejsca listy przebojów Billboard R&B i był później wykonywany przez wielu innych muzyków bluesowych i rockowych

. Pod koniec lat 50-tych, nagrywając dla wytwórni Checker, stworzył kolejne bluesowe standardy, w tym „Don't Dog Your Woman” oraz „Don't Touch My Head!!!” (1956) . W 1962 roku Lenoir i Willie Dixon spotkali się w domu Lenoira i nagrali 11 utworów. Dixon zarejestrował ten materiał jako nagranie próbne, mające umożliwić Lenoirowi wyjazd do Europy w ramach dużych tras koncertowych, które dominowały wówczas na tamtejszej scenie bluesowej. Jak podano w opisie płyty, muzycy siedzieli razem w luźnej, prywatnej atmosferze - rozmawiając, żartując i śpiewając w sposób odmienny od tego, jak wygląda praca w studiu czy występ w klubie . 

 W 1963 roku nagrywał dla wytwórni USA Records pod szyldem „J. B. Lenoir and his African Hunch Rhythm”, co wynikało z jego zainteresowania afrykańską perkusją. W latach 1965 i 1966 Willie Dixon zarejestrował jego grę na gitarze akustycznej przy akompaniamencie jedynie perkusisty Freda Belowa, co było wówczas nietypowym rozwiązaniem jak na sesję chicagowskiego bluesa. Niemiecki promotor bluesa, Horst Lippmann, wydał te nagrania na dwóch albumach - *Alabama Blues* oraz *Down in Mississippi* - inspirowanych ruchem na rzecz praw obywatelskich oraz ruchem na rzecz wolności słowa (Free Speech Movement). Artysta ponownie wyraził w nich swoje poglądy, wykonując utwory takie jak „Alabama March”, „Vietnam Blues” czy „(Every Child in Mississippi is) Born Dead”. Lenoir koncertował w Europie i występował w ramach trasy American Folk Blues Festival, w szczególności w Wielkiej Brytanii w 1965 roku. 

 Lenoir zmarł 29 kwietnia 1967 roku w Urbanie w stanie Illinois w wieku 38 lat, w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym trzy tygodnie wcześniej. John Mayall oddał hołd zmarłemu bluesmanowi utworami „I'm Gonna Fight for You, J. B.” oraz „The Death of J. B. Lenoir”, choć w obu piosenkach błędnie wymawiał nazwisko muzyka. Karierze Lenoira - obok dokonań Skipa Jamesa i Blinda Williego Johnsona- poświęcono film dokumentalny *The Soul of a Man* z 2003 roku w reżyserii Wima Wendersa, będący drugą częścią serii *The Blues* Martina Scorsese. W 2011 roku Lenoir został wprowadzony do Blues Hall of Fame. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mamma Talk To Your Daughter/Man Watch Your Woman	J. B. Lenoir	07.1955	-	-	Parrot 809	[written by J. B. Lenoir][11[2].R&B Chart]

Leotis

Zanim rozpoczął samodzielną karierę wokalną, Leotis zdobywał doświadczenie, śpiewając
w chórkach na płytach innych artystów, takich jak Tom Browne czy Miki Howard. W 1989 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Mercury Records, która wydała jego jedyny album -*On A Mission*. Płyta ta zadebiutowała na 96. miejscu listy przebojów R&B magazynu „Billboard”. Pierwszy singiel- utwór tytułowy - dotarł do 33. miejsca zestawienia Billboard Hot Black Singles, utrzymując się na nim przez jedenaście tygodni.  

Drugi singiel, utrzymana w stylistyce new jack swing interpretacja piosenki „Ooh Child” grupy The Five Stairsteps, pojawił się na tej samej liście na 70. pozycji i pozostał w notowaniu przez osiem tygodni. Trzeci i ostatni singiel, „Who Loves You Better”, nie odniósł sukcesu. Po tym okresie, w latach 90-tych, artysta powrócił do śpiewania w chórkach, współpracując z wykonawcami muzyki R&B i urban, takimi jak The O'Jays, Tanya Blount czy grupa deep-house’owa Ten City. Zajął się również produkcją wykonawczą (pełniąc tę ​​funkcję przy singlu „Only One” wokalistki Aqua, znanej też jako Sharon Benson) oraz pracą w dziale A&R. Przez pewien czas był zatrudniony w EMI Music Publishing; w 2012 roku zakończono z nim współpracę. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On A Mission	Leotis	04.1989	-	-	Mercury 872 922	[written by V. Bell, A. Moody, G. Dukes][produced by Alvin Moody, Vinnie Bell][33[11].R&B Chart]
Ooh Child/You Are My World	Leotis	11.1989	-	-	Mercury 876 238	[written by S. Vincent][produced by Van Gibbs, Eddison Electrik][70[8].R&B Chart]

Less Than Jake

Less Than Jake to amerykański zespół ska-punkowy z Gainesville na Florydzie,
założony w 1992 roku. W skład grupy wchodzą: Chris DeMakes (gitara, śpiew), Roger Lima (bas, śpiew), Buddy Schaub (puzon), Peter „JR” Wasilewski (saksofon) oraz Matt Yonker (perkusja). 

 Zespół Less Than Jake, założony w 1992 roku jako trio grające power pop z wyraźnymi wpływami punka, stopniowo ewoluował w stronę punkowej grupy inspirowanej muzyką ska, wyróżniającej się poczuciem humoru i zamiłowaniem do cukierków Pez. Szczyt komercyjnego sukcesu osiągnęli w 2003 roku dzięki piątemu albumowi studyjnemu *Anthem*, który przez 12 tygodni utrzymywał się na liście Billboard 200. W 2008 roku założyli własną wytwórnię Sleep It Off Records, nakładem której wydali szereg albumów długogrających i EP-ek, zanim nawiązali współpracę z Fat Wreck Chords przy okazji premiery płyty *See the Light* (2013), która również trafiła na listy przebojów Billboardu.  

Kontynuując nurt odrodzenia ska trzeciej fali, w którego kreowaniu mieli swój udział, w 2020 roku zespół wydał swój ósmy album - *Silver Linings*. Pierwszy skład grupy, która uformowała się w Gainesville na Florydzie, tworzyli: wokalista i gitarzysta Chris Demakes, basista Shaun oraz perkusista i autor tekstów Vinnie Fiorello. Shaun przeszedł jednak do roli technicznego zespołu, a jego miejsce zajął basista Roger Manganelli, który nauczył się gry na tym instrumencie specjalnie po to, by dołączyć do grupy. W latach 1993-1994 do zespołu dołączyła pierwsza instrumentalistka sekcji dętej, Jessica Mills, a wkrótce po niej puzonista Buddy Schaub. Tuż przed pierwszą trasą koncertową Schaub wyjechał jednak do Europy z przyjaciółmi, więc podczas jego nieobecności na koncertach zastępował go saksofonista Derron Nuhfer.  

Mając na koncie kilka singli na płytach 7-calowych, zespół Less Than Jake zadebiutował w 1994 roku albumem *Pezcore*, wydanym nakładem wytwórni Dill Records. Następnie ukazały się płyty *Losers, Kings & Things We Don't Understand* oraz *Greased* (wydane przez No Idea), a grupa podpisała kontrakt z dużą wytwórnią Capitol, by w 1996 roku wydać w niej album *Losing Streak*. Płyta wypełniona była charakterystycznymi dla zespołu, szybkimi i pełnymi ironii hymnami w stylu ska-punk, przynosząc takie uwielbiane przez fanów utwory jak „Johnny Quest Thinks We're Sellouts” czy „Jen Doesn't Like Me Anymore”. 

Po ukończeniu prac nad albumem z zespołu odeszła Jessica, by poświęcić się pracy nauczycielskiej, a jej miejsce zajął puzonista Pete (wcześniej grający w grupie Slapstick). Mniej więcej w tym samym czasie Fiorello wraz z przyjacielem Johnem Janickiem założył własną wytwórnię płytową - Fueled by Ramen. W 1998 roku ukazał się album *Hello Rockview*, z którego pochodził utwór „History of a Boring Town” - przebój grany w rozgłośniach akademickich. Jesienią 2000 roku zespół wydał płytę *Borders & Boundaries* nakładem Fat Wreck, a także zapewnił sobie rolę supportu podczas północnoamerykańskiej trasy koncertowej Bon Jovi. 

 Po nagraniu albumu z zespołu odszedł Nuhfer (który później dołączył do grupy Gunmoll), a jego miejsce zajął Pete Wasilewski - instrumentalista sekcji dętej, wcześniej związany ze Spring Heel Jack. Aby uniknąć pomyłek wynikających z posiadania dwóch muzyków o imieniu Pete, drugiego z nich nazwano JR; przydomek ten pozostał w użyciu nawet po tym, jak pierwszy Pete zdecydował się odejść z zespołu krótko po trasie Warped Tour w 2001 roku. Na przestrzeni lat Less Than Jake wydali tak wiele singli (na płytach 7-calowych) i limitowanych edycji winylowych, że trudno było się w nich połapać; dlatego muzycy zebrali swoje ulubione utwory na jednym krążku, wydając w 2002 roku *Goodbye Blue and White* - album nazwany na cześć ich pierwszego vana koncertowego.

 W 2003 roku, nakładem wytwórni Sire, ukazała się płyta *Anthem*, a rok później wydano *B Is for B-Sides* -zbiór utworów, które nie trafiły na ostateczną wersję *Anthem*. Miesiąc później ukazało się retrospektywne wydawnictwo DVD zatytułowane *People's History of Less Than Jake*. W kwietniu 2006 roku zespół wydał EP-kę *Absolution for Idiots and Addicts*, a zaledwie miesiąc później - kolejny album długogrający, *In with the Out Crowd*. Ten ostatni, utrzymany w bardziej wygładzonym, popowym stylu, spotkał się z mieszanym odbiorem fanów. W 2007 roku grupa Less Than Jake ogłosiła rozstanie z wytwórnią Warner Bros.; rok później muzycy założyli własny label Sleep It Off i wydali *GNV FLA* - album luźno nawiązujący do ich rodzinnego miasta (i jemu dedykowany). 

Ich dziewiąta płyta, *See the Light*, ukazała się jesienią 2013 roku. Zamiłowanie do formatu EP zaowocowało wydaniem w 2017 roku siedmioutworowego materiału *Sound the Alarm*, który stanowił debiut zespołu w barwach wytwórni Pure Noise Records. Trzy lata później grupa powróciła z ósmym albumem długogrającym, zatytułowanym *Silver Linings*. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All My Best Friends Are Metalheads	Less Than Jake	08.2000	51[2]	-	Golf CDSHOLE 027	[written by Vinnie Fiorello, Roger Lima, Chris Demakes][produced by Howard Benson]
Gainesville Rock City	Less Than Jake	09.2001	57[2]	-	Golf CDSHOLE 048	-
She's Gonna Break Soon	Less Than Jake	05.2003	39[2]	-	Sire W 606	[produced by Rob Cavallo]
The Science of Selling Yourself Short	Less Than Jake	09.2003	78[1]	-	Sire W 621	[written by Holly Knight,Less Than Jake][produced by Rob Cavallo]
Overrated (Everything Is)/A Still Life Franchise	Less Than Jake	05.2006	61[1]	-	Sire W 713	[written by Holly Knight,Less Than Jake][produced by Howard Benson]
The Rest of My Life/Don't Fall Asleep On The Subway	Less Than Jake	09.2006	77[1]	-	Sire W 735	[written by Less Than Jake][produced by Howard Benson]
P.S. Shock the World	Less Than Jake	11.2006	96[1]	-	Sire W 752	[written by Less Than Jake][produced by Howard Benson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hello Rockview/Losing Streak	Less Than Jake	08.2000	89[1]	80[3]	Golf CDHOLE 025	[produced by Michael Rosen,Less Than Jake,Craig Aaronson]
Borders & Boundaries	Less Than Jake	11.2000	99[1]	103[1]	Golf CDHOLE 035	[produced by Steve Kravac]
Anthem	Less Than Jake	05.2003	37[2]	45[12]	Sire 9362484852	[produced by Rob Cavallo]
B Is for B-sides	Less Than Jake	08.2004	-	157[1]	Sire 48 788 [US]	[produced by Less Than Jake, Rob Cavallo]
In with the Out Crowd	Less Than Jake	06.2006	55[1]	78[2]	Sire 9362499842	[produced by Howard Benson]
GNV FLA	Less Than Jake	07.2008	171[1]	61[2]	Cooking Vinyl COOKCD 467	[produced by Matt Allison, Roger Lima]
See the Light	Less Than Jake	11.2013	-	154[1]	Fat Wreck Chords 916 [US]	[produced by Matt Allison, Roger Lima]
Sound the Alarm	Less Than Jake	02.2017	-	114[1]	Pure Noise PNE 1972	[produced by Roger Lima ,Less Than Jake]

Le Tigre

Zespół Le Tigre - kolejne odważne, feministyczne trio - został założony w 1998 roku
przez Kathleen Hannę (twórczynię Bikini Kill i ikonę ruchu riot grrrl) wraz z filmowczynią Sadie Benning oraz autorką zinów Johanną Fateman; pierwotnie grupa miała pełnić funkcję zespołu akompaniującego Hannie podczas występów w ramach jej solowego projektu Julie Ruin. Czerpiąc inspirację z doktryny artystycznej projektu Julie Ruin, Le Tigre łączyło punkową bezpośredniość i zaangażowanie polityczne z żartobliwymi samplami, eklektycznym popem oraz elektroniką w estetyce lo-fi. Zespół wzbogacał swoje koncerty o elementy multimediów i sztuki performatywnej, często występując u boku pokrewnych duchowo artystów, takich jak grupa The Need.  

 

Debiutancki album *Le Tigre* ukazał się pod koniec 1999 roku nakładem wytwórni Mr. Lady, a w 2001 roku wydano minialbum *From the Desk of Mr. Lady*. Przed nagraniem drugiego krążka, *Feminist Sweepstakes*, Sadie Benning opuściła zespół, by skupić się na karierze filmowej, a jej miejsce zajęła J.D. Samson. Płyta *Feminist Sweepstakes*, wyróżniająca się bardziej wyrafinowanym brzmieniem i tekstami o wyraźniejszym wydźwięku politycznym, ukazała się w dalszej części 2001 roku. Latem 2002 roku wydano materiał z remiksami. 

 

W 2004 roku zespół dokonał zaskakującego przejścia do dużej wytwórni, wydając album *This Island* w dystrybucji Universal.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
TKO/Nanny Nanny Boo Boo	Le Tigre	01.2005	50[2]	-	Universal MCSTD 40398	[written by JD Samson, Johanna Fateman, Kathleen Hanna][produced by Le Tigre, Nick Sansano]
"After Dark	Le Tigre	05.2005	63[1]	-	Universal MCST 40411	[written by JD Samson, Johanna Fateman, Kathleen Hanna][produced by Le Tigre, Nick Sansano]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Island	Le Tigre	11.2004	-	130[1]	Le Tigre 003 385	[produced by Chris Stamey, Le Tigre]

Hard-Fi

Hard-Fi to angielski zespół indie-rockowy, założony w 2003 roku w Staines-upon-Thames
w hrabstwie Surrey. W skład grupy wchodzą: Richard Archer (wokal prowadzący i gitara), Ross Phillips (gitara i chórki), Kai Stephens (gitara basowa i chórki) oraz Steve Kemp (perkusja i chórki). 

 

Surowe, indie-rockowe brzmienie Hard-Fi łączy elementy post-punka, dubu i rytmów tanecznych z tekstami, w których zespół opisuje życie angielskiej klasy robotniczej w sposób bliski słuchaczom. To właśnie te cechy zjednały im fanów, gdy pojawili się na scenie w połowie lat 2000., w okresie rozkwitu indie rocka. Działając początkowo w zaadaptowanym biurze firmy przewozowej w Staines, zespół wykroczył poza swoje korzenie związane z etosem DIY (zrób to sam), tworząc potężne brzmienie, które przyniosło im sukces komercyjny. Przeboje takie jak „Hard to Beat” i „Living for the Weekend” wyniosły ich debiutancki album *Stars of CCTV* (2005) na szczyt brytyjskich list przebojów. 

 

 Hard-Fi powtórzyli ten schemat przy nieco mroczniejszym krążku *Once Upon a Time in the West* (2007), który również dotarł do pierwszego miejsca i przyniósł hit „Suburban Knights”, plasujący się w pierwszej dziesiątce zestawień. Grupa zawiesiła działalność po wydaniu płyty *Killer Sounds* w 2011 roku, ale reaktywowała się w 2022 roku, po niemal dekadzie przerwy. Wydana w 2024 roku EP-ka *Don't Go Making Plans* oznaczała powrót Hard-Fi do studia, a w 2026 roku zespół zaprezentował swój czwarty album, *Sweating Someone Else's Fever*. 

 

Kwartet tworzony przez Richarda Archera (wokal), Rossa Philipsa (gitara), Kaia Stephensa (bas) i Steve'a Kempa (perkusja) założył Hard-Fi w 2002 roku w Staines-upon-Thames - mieście, z którego wielu mieszkańców dojeżdża do pracy w Londynie. Po zbudowaniu lokalnej renomy dzięki punkowym utworom opowiadającym o życiu klasy robotniczej, muzycy podpisali kontrakt z niewielką niezależną wytwórnią Necessary Records i nagrali debiutancki materiał w różnych prowizorycznych miejscach, w tym we wspomnianym biurze przewozowym oraz garażu, który stał się ich główną bazą. Pierwszy nakład *Stars of CCTV* szybko się wyprzedał, a wytwórnia Necessary nawiązała współpracę z Atlantic Records, która zdecydowała się na licencjonowanie albumu. Choć początkowo - po premierze w lipcu 2005 roku - płyta zyskiwała popularność powoli, ostatecznie stała się wielkim hitem dzięki wyróżniającym się singlom: „Cash Machine”, „Hard to Beat” oraz „Living for the Weekend”. Do końca stycznia 2006 roku album dotarł na szczyt brytyjskiej listy przebojów i był notowany w całej Europie. W tym samym roku zespół otrzymał nominacje do Mercury Prize oraz dwóch nagród BRIT Awards. 

 

Zamiast przenieść się do lepszego studia, muzycy zdecydowali się kontynuować nagrania w biurze firmy przewozowej (typu „minicab”), które przemianowano na „Cherry Lips” ze względu na jego czerwony kolor. Bardziej rozbudowany album *Once Upon a Time in the West* ukazał się w 2007 roku i ponownie zdobył pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, głównie dzięki przebojowemu singlowi „Suburban Knights”, który odniósł sukces na całym świecie.  Prace nad trzecim albumem Hard-Fi rozpoczęły się w 2008 roku i trwały kilka lat; zespół współpracował przy nich z takimi producentami jak Stuart Price i Greg Kurstin. Płyta *Killer Sounds* ostatecznie ukazała się w sierpniu 2011 roku - w momencie, gdy impet zespołu nieco osłabł. Mimo to album zdołał dotrzeć do pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów i przyniósł chwytliwe single: „Good for Nothing” oraz „Fire in the House”.  

 

Grupa kontynuowała działalność przez kolejne dwa lata, ale ostatecznie się rozpadła, gdy gitarzysta Philips ogłosił swoje odejście. Zespół zagrał jeden pożegnalny koncert w Londynie, by uczcić wydanie w 2014 roku kompilacji największych przebojów zatytułowanej *Hard-Fi: Best of 2004–2014*. W 2022 roku zespół ogłosił reaktywację, wykorzystując kampanię plakatową z charakterystycznym logo przedstawiającym kamerę monitoringu (CCTV). Po udanym koncercie powrotnym w londyńskim klubie O2 Forum Kentish Town, w październiku kolejnego roku Hard-Fi ruszyło w swoją pierwszą od ponad dekady trasę koncertową. Reaktywacja była kontynuowana w 2024 roku wraz z premierą nowego materiału - minialbumu (EP) *Don't Go Making Plans*. W marcu 2026 roku zespół wydał chwytliwy utwór „They Ain't Your Friends” jako główny singiel promujący czwarty album. Płyta *Sweating Someone Else's Fever* ukazała się w czerwcu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tied Up Too Tight	Hard-Fi	04.2005	15[5]	-	Necessary HARDFI 02	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Hard to Beat	Hard-Fi	07.2005	9[27]	-	Necessary HARDFI 03	[gold-UK][written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Living for the Weekend	Hard-Fi	10.2005	15[12]	-	Necessary HARDFI 04	[gold-UK][written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Cash Machine	Hard-Fi	01.2006	14[15]	-	Atlantic/Necessary HARDFI 05	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Better Do Better	Hard-Fi	04.2006	14[6]	-	Atlantic/Necessary HARDFI 06	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Suburban Knights	Hard-Fi	08.2007	7[9]	-	Atlantic MIUCT 5356	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Can't Get Along (Without You)	Hard-Fi	11.2007	45[2]	-	Atlantic MIUCT 5352	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer, Paul 'P-Dub' Walton]
I Shall Overcome	Hard-Fi	03.2008	35[1]	-	Atlantic MIUCT 5354	[written by Richard Archer]
Good for Nothing	Hard-Fi	07.2011	51[1]	-	Atlantic/Necessary GBAHS 1100144	[written by Richard Archer][produced by Richard Archer]
Fire in the House	Hard-Fi	08.2011	170[1]	-	Necessary/Atlantic	[written by Richard Archer][produced by Stuart Price, Richard Archer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stars of CCTV	Hard-Fi	07.2005	1[1][64]	-	Atlantic/Necessary 5050467869127	[2x-platinum-UK][produced by Richard Archer,Wolsey White]
In Operation	Hard-Fi	05.2006	62[1]	-	Atlantic/Necessary 5101138285	[produced by Richard Archer,Wolsey White]
Once Upon a Time in the West	Hard-Fi	09.2007	1[1][14]	-	Atlantic/Necessary 5144229602	[gold-UK][produced by Richard Archer,Wolsey White]
Killer Sounds	Hard-Fi	09.2011	9[5]	-	Atlantic/Necessary 5249866242	[produced by Richard Archer ,Stuart Price, Alan Moulder, Greg Kurstin]
Sweating Someone Else's Fever	Hard-Fi	07.2026	58[1]	-	V2 VVNL 5118	-