sobota, 18 lipca 2026

Creative Source

 

Creative Source to amerykański zespół R&B z Los Angeles, który w latach
70-tych XX wieku miał na swoim koncie kilka hitów w stylu funkowym i disco. 

 Zespół Creative Source został założony w 1972 roku przez kilku weteranów studiów nagraniowych na Zachodnim Wybrzeżu. Menadżerem zespołu był Ron Townson, członek The Fifth Dimension. Ich pierwszym sukcesem na listach przebojów był utwór „You Can't Hide Love” z 1973 roku, ale ich największy hit pojawił się rok później - cover utworu Billa Withersa „Who Is He (And What Is He to You)?”. W ciągu trzech lat zespół wydał cztery albumy, ale ich późniejsze single odniosły mniejszy sukces i w 1977 roku, po zerwaniu kontraktu płytowego, zespół się rozpadł.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
You Can't Hide Love/LovesvilleCreative Source10.1973-114[6]Sussex 501[written by Skip Scarborough][produced by Mike Stokes][48[12].R&B Chart]
You're Too Good To Be True/Oh LoveCreative Source01.1974-108[4]Sussex 508[written by M. Stokes, J. Thomas][produced by Mike Stokes][88[6].R&B Chart]
Who Is He, And What Is He To YouCreative Source03.1974-69[7]Sussex 509[written by B. Withers, S. McKenney][produced by Mike Stokes][21[16].R&B Chart]
Migration/I Just Can't See Myself Without YouCreative Source02.1975--Sussex 632[written by J. Thomas, M. Stokes][produced by Mike Stokes][62[7].R&B Chart]
Pass The Feelin' On/Turn On To MusicCreative Source12.1975--Polydor 14291[written by Mike Stokes, Earl Thomas][produced by Mike Stokes][92[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Creative SourceCreative Source01.1974-152[10]Sussex 8027[produced by Michael Stokes]

Pee Wee Crayton

Connie Curtis Crayton (ur. 18 grudnia 1914r - zm. 25 czerwca 1985r),  znany jako
Pee Wee Crayton, był amerykańskim gitarzystą i wokalistą R&B i bluesa.
 
 
 Crayton urodził się w Rockdale w Teksasie. Zaczął poważnie grać na gitarze po przeprowadzce do Kalifornii w 1935 roku, a później osiedlił się w Oakland. Tam chłonął muzykę T-Bone'a Walkera, który nauczył Craytona podstaw gry na gitarze elektrycznej. Crayton wypracował własne, unikalne podejście. W 1948 roku podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Modern Records. Jednym z jego pierwszych nagrań był instrumentalny utwór „Blues After Hours”, który pod koniec tego roku osiągnął 1. miejsce na liście Billboard R&B.Strona B, popowa ballada „I'm Still in Love with You” i szybszy utwór „Texas Hop” to dobre przykłady jego twórczości.
 
  W 1950 roku Crayton i jego orkiestra wystąpili na szóstym koncercie Cavalcade of Jazz, który odbył się 25 czerwca na stadionie Wrigley Field w Los Angeles i został wyprodukowany przez Leona Hefflina seniora. Tego samego dnia wystąpili Lionel Hampton, Orkiestra Roya Miltona, Dinah Washington, Tiny Davis i Her Hell Divers oraz inni artyści. Według doniesień, na koncercie było 16 000 osób. Koncert zakończył się przedwcześnie z powodu zamieszania, podczas którego Lionel Hampton grał „Flying High”.
 
  W latach 50-tych nagrywał dla wielu innych wytwórni płytowych, w tym Imperial w Nowym Orleanie, Vee-Jay w Chicago i Jamie w Filadelfii. Uważa się, że był pierwszym gitarzystą bluesowym, który grał na gitarze Fender Stratocaster, którą podarował mu Leo Fender. Jego początkowy riff gitarowy w singlu „Do Unto Others” z 1954 roku został „zacytowany” przez Johna Lennona na początku wersji B-side utworu „Revolution” wydanej przez The Beatles w Apple Records w 1968 roku. 
 
Album Craytona „Things I Used to Do” został wydany przez Vanguard Records w 1971 roku. W kolejnych latach Crayton kontynuował trasę koncertową i nagrywanie. Crayton, wieloletni mieszkaniec Los Angeles w Kalifornii, zmarł tam w 1985 roku na zawał serca. Został pochowany na cmentarzu Inglewood Park. Dziedzictwo 8 maja 2019 roku Crayton został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa przez swojego wieloletniego przyjaciela Douga MacLeoda podczas ceremonii zorganizowanej w Memphis w stanie Tennessee przez Blues Foundation.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Blues After Hours/I'm Still In Love With YouPee Wee Crayton10.1948--Modern 624[written by Pee Wee Crayton][1[3][13].R&B Chart]
Texas Hop/Central Avenue BluesPee Wee Crayton12.1948--Modern 643[written by Crayton, Taub][5[10].R&B Chart]
I Love You So/The Bop HopPee Wee Crayton07.1949--Modern 675[written by Pee Wee Crayton][6[11].R&B Chart]

piątek, 17 lipca 2026

Al Hoffman

 Al Hoffman (ur. 25 września 1902r - zm. 21 lipca 1960r) był amerykańskim
kompozytorem piosenek urodzonym w Rosji.
Był autorem przebojów, aktywnym w latach 30., 40. i 50-tych XX wieku, zazwyczaj współtworząc utwory z innymi i odpowiadając za przeboje numer jeden w każdej dekadzie, z których wiele jest śpiewanych i nagrywanych do dziś. Pośmiertnie w 1984 roku został wpisany do Galerii Sław Autorów Piosenek. 

Popularność piosenki Hoffmana „Mairzy Doats”, napisanej wspólnie z Jerrym Livingstonem i Miltonem Drakiem, była tak duża, że ​​gazety i czasopisma pisały o tym szaleństwie. Magazyn „Time” zatytułował jeden z artykułów „Nasz Mairzy Dotage”. „New York Times” napisał po prostu nagłówek „Ta piosenka”. Piosenki Hoffmana nagrywali tacy wokaliści jak Frank Sinatra („Close To You”, „I'm Gonna Live Until I Die”), Billy Eckstine („I Apologize”), Perry Como („Papa Loves Mambo”, „Hot Diggity”), Ella Fitzgerald i Louis Armstrong („Who Walks In When I Walk Out”), Nat „King” Cole, Tony Bennett, Merry Macs, Sophie Tucker, Eartha Kitt, Patsy Cline, Patti Page („Allegheny Moon”) i Bette Midler. W październiku 2007 roku utwór Hoffmana „I'm Gonna Live Til I Die” był głównym singlem z albumu Queen Latifah „Trav'lin' Light”. Chociaż Hoffman najwyraźniej miał niewiele wspólnego z Chicago, napisał piosenkę bojową Chicago Bears „Bear Down, Chicago Bears” w 1941 roku pod pseudonimem Jerry Downs.

  Hoffman urodził się w Mińsku w Imperium Rosyjskim (obecnie Białoruś) w rodzinie żydowskiej. Jego rodzice przeprowadzili się do Seattle w stanie Waszyngton w Stanach Zjednoczonych, gdy miał sześć lat. Po ukończeniu szkoły średniej w Seattle założył własny zespół, grając na perkusji, a w 1928 roku przeniósł się do Nowego Jorku, aby rozpocząć karierę muzyczną. Chociaż nadal grał na perkusji w zespołach klubowych i sprzedawał bajgle chodząc od domu do domu na Broadwayu, zaczął pisać piosenki, współpracując z innymi autorami tekstów, takimi jak Leon Carr, Leo Corday, Mann Curtis, Mack David, Milton Drake, Al Goodhart, Walter Kent, Sammy Lerner, Jerry Livingston, Al Sherman, Dick Manning, Bob Merrill, Ed Nelson i Maurice Sigler.

  W 1934 roku Hoffman przeniósł się do Londynu, aby pracować przy produkcjach teatralnych i filmach, współtworząc przeboje „She Shall Have Music” i „Everything Stops for Tea”.Powrócił do Stanów Zjednoczonych trzy lata później. W 1984 roku został przyjęty do Galerii Sław Autorów Piosenek (Songwriters Hall of Fame). Ma ponad 1500 piosenek zarejestrowanych w A.S.C.A.P.  

Hoffman zmarł w Nowym Jorku na raka prostaty i został pochowany w New Jersey.

                                        Piosenki na listach przebojów
 
 


Kompozycje Ala Hoffmana na listach przebojów



[with Charles O'Flynn,Will Osborne]
.1930 On a Blue and Moonless Night Wayne King and His Orchestra 17.US

[with John Klenner]
.1931 Heartaches Guy Lombardo and His Royal Canadians 12.US

[with Al Goodhart & Ed Nelson]
.1931 I Apologize Nat Shilkret & the Victor Orchestra 12.US
.1931 I Apologize Bing Crosby 3.US

[with Milton Ager, Al Goodhart & Ed Nelson]
.1932 Auf Weiderseh'n, My Dear Morton Downey 17.US
.1932 Auf Wiedersehen, My Dear Abe Lyman and His Californians 17.US
.1932 Auf Wiedersehen, My Dear Jack Denny & His Orchestra 3.US

[with Arthur Freed, Al Goodhart]
.1932 Fit as a Fiddle Fred Waring's Pennsylvanians 17.US
.1933 Fit as a Fiddle The Three Keys 16.US
.1934 Who Walks in When I Walk Out? Ray Noble and His Orchestra 15.US

[with Al Goodhart,Herb Magidson]
.1933 Black-Eyed Susan Brown Mark Fisher & His Orchestra 16.US

[with Maurice Sigler, Al Goodhart]
.1934 I Saw Stars Paul Whiteman & His Orchestra 4.US
.1934 I Saw Stars Freddy Martin and His Orchestra 1.US
.1934 Why Don't You Practice What You Preach? Jan Garber and His Orchestra 11.US
.1936 I'm in a Dancing Mood Ambrose & His Orchestra 16.US
.1936 She Shall Have Music Louis Levy & His Orchestra 14.US
.1936 She Shall have Music Lud Gluskin & His Orchestra 3.US
.1936 There's Always a Happy Ending Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 13.US
.1936 Where There's You, There's Me Fletcher Henderson & His Orchestra 20.US
12/1936 I'm in a Dancing Mood Russ Morgan 5.US
.1937 I'm in a Dancing Mood Tommy Dorsey and His Orchestra 5.US

[with Al Goodman & Manny Kurtz]
.1939 I Ups to Her and She Ups to Me (And the Next Thing I Knows I'm in Love) Guy Lombardo and His Royal Canadians 6.US

[with Manny Kurtz & Walter Kent]
.1940 Apple Blossoms and Chapel Bells Orrin Tucker and His Orchestra 8.US

[with Mann Curtis & Jerry Livingston]
.1942 The Story of a Starry Night The Glenn Miller Orchestra 15.US
09/1942 Put-Put-Put (Your Arms Around Me) Barry Wood 20.US

[with Jerry Livingston, Carl Lampl]
10/1943 Close to You Frank Sinatra 10.US

[with Milton Drake,Jerry Livingston]
02/1944 Mairzy Doats Al Trace and His Orchestra 7.US
02/1944 Mairzy Doats The Merry Macs 1.US
04/1944 Mairzy Doats Lawrence Welk and His Orchestra 16.US
04/1944 Mairzy Doats The Pied Pipers 8.US
04/1944 Mairzy Doats (Mares Eat Oats and Does Eat Oats) The Four King Sisters 21.US
06/1944 She Broke My Heart in Three Places Hoosier Hot Shots 21.US
03/1945 I'm a Big Girl Now Swing and Sway with Sammy Kaye 1.US
07/1945 Fuzzy Wuzzy The Milt Herth Trio and the Jesters 12.US
11/1945 Promises Swing and Sway with Sammy Kaye 17.US
03/1967 Mairzy Doats The Innocence 75.US

[with Mann Curtis & Jerry Livingston]
.1942 The Story of a Starry Night The Glenn Miller Orchestra 15.US

[with Frank Weldon, Dick Robertson]
05/1944 Good Night, Wherever You Are Russ Morgan 6.US

[with Mack David, Jerry Livingston]
05/1946 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Perry Como 1.US
05/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Blue Barron and His Orchestra 14.US
06/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Peggy Lee 10.US
07/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) The Charioteers 16.US
09/1949 Reckon I'm in Love Paul Weston and His Orchestra 23.US
12/1949 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Jo Stafford and Gordon MacRae 13.US
.1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo Perry Como and the Fontane Sisters 14.US
01/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Ilene Woods & The Woodsmen 22.US
01/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Perry Como 14.US
02/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Dinah Shore 25.US
02/1950 God's Country Frank Sinatra 25.US

[with John Klenner]
03/1947 Heartaches Ted Weems and His Orchestra 1.US
03/1947 Heartaches Jimmy Dorsey and His Orchestra 11.US
04/1947 Heartaches Harry James and His Orchestra 4.US
04/1947 Heartaches Eddy Howard 11.US
10/1961 Heartaches The Marcels 7.US
10/1962 Heartaches Patsy Cline 73.US/31.UK
11/1963 Heartaches Kenny Ball & His Jazzmen 119.US
03/1966 Heartaches Vince Hill 28.UK

[with Eduardo di Capua, Leo Corday & Leon Carr]
11/1949 There's No Tomorrow Tony Martin 2.US

[with Bob Merrill & Clem Watts]
03/1950 If I Knew You Were Coming (I'd've Baked a Cake) Eileen Barton 1.US
03/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Georgia Gibbs 5.US
04/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Benny Strong and His Orchestra 11.US
04/1950 If I Knew You Were Comin' I'd've Baked a Cake Art Mooney 28.US
04/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Ray Bolger & Ethel Merman 15.US

[with Kermit Goell,Fred Spielman]
11/1950 One Finger Melody Frank Sinatra 9.US

[with Ed Nelson & Al Goodhart]
03/1951 I Apologize Billy Eckstine 6.US
05/1951 I Apologize Champ Butler 29.US
06/1951 I Apologize Tony Martin 20.US
10/1961 I Apologize Timi Yuro 72.US
02/1965 I Apologise P.J. Proby 11.UK

[with Clem Watts]
07/1951 Hitsity Hotsity Al Trace and His Orchestra 24.US

[with Dick Manning]
09/1952 Takes Two to Tango Pearl Bailey 7.US
10/1952 Takes Two to Tango Louis Armstrong 19.US/6.UK
.1953 Dennis the Menace Rosemary Clooney & Jimmy Boyd 25.US
07/1954 Gilly Gill Ossenfeffer Katzenelle Bogen by the Sea The Four Lads 18.US
09/1954 Gilly Gilly Ossenfeffer Katzenellen Bogen by the Sea Max Bygraves 7.UK
12/1954 I Can't Tell a Waltz from a Tango Alma Cogan 6.UK
09/1955 Don't Stay Away Too Long Eddie Fisher 16.US
04/1956 You Can't Be True to Two Dave King 11.UK
06/1956 Allegheny Moon Patti Page 2.US
07/1956 Daydreams Art Mooney 73.US
07/1956 Mama, Teach Me to Dance Eydie Gorme 34.US
03/1957 Mi Casa, Su Casa Perry Como 50.US
07/1957 You're Cheatin' Yourself Frank Sinatra 25.US
10/1957 Ivy Rose Perry Como 18.US
02/1958 Belonging to Someone Patti Page 13.US
07/1958 Moon Talk Perry Como 28.US/17.UK
06/1959 La Plume de ma tante Hugo & Luigi 86.US/29.UK
02/1960 O Dio Mio Annette 10.US
03/1962 Brazilian Love Song Nat King Cole 34.US
11/1963 Gotta Lotta Love Steve Alaimo 74.US

[with Dick Manning & Bix Reichner]
10/1954 Papa Loves Mambo Perry Como 4.US/16.UK

[with Belle Nardone & Dick Manning]
11/1954 Santo Natale (Merry Christmas) David Whitfield 19.US/2.UK

[with Bob Merrill]
05/1955 Where Will the Baby's Dimple Be? Rosemary Clooney 6.UK

[with Dick Manning & Emmanuel Chabrier]
03/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) Perry Como 1.US/4.UK
06/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) The Stargazers 28.UK
06/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) / Gal with the Yaller Shoes Michael Holliday 14.UK

[with Sandro Taccani, Dick Manning]
12/1957 Ha! Ha! Ha! Kay Armen and the Balladiers 91.US

[with Dick Manning, Hugo Peretti & Luigi Creatore]
02/1958 Oh-Oh, I'm Falling in Love Again Jimmie Rodgers 7.US/18.UK
04/1958 Secretly Jimmie Rodgers 3.US
05/1958 Make Me a Miracle Jimmie Rodgers 16.US
08/1958 Are You Really Mine? Jimmie Rodgers 10.US
02/1959 I'm Never Gonna Tell Jimmie Rodgers 36.US
09/1965 Secretly The Lettermen 64.US

[with Dick Manning, Nisa & Renato Carosone]
04/1958 Torero-Cha Cha Cha Renato Carosone 18.US/25.UK
06/1958 Torero Julius La Rosa 21.US/15.UK

[with Irving Fields]
12/1958 Teasin' The Quaker City Boys 39.US

[with Charles E. King & Dick Manning]
12/1958 The Hawaiian Wedding Song (Ke Kali Nei Au) Andy Williams 11.US
03/1965 Hawaiian Wedding Song Julie Rogers 31.UK

[with Mack David,Jerry Livingston]
10/1995 A Dream Is a Wish Your Heart Makes Linda Ronstadt 101.US

[with Belle Nardone & Dick Manning]
11/2004 Santo Natale David Whitfield 93.UK

czwartek, 16 lipca 2026

Creatures

 Prawdopodobnie najważniejszy irlandzki zespół beatowy i jeden z pierwszych, który odniósł
międzynarodowy sukces.
The Creatures zostali założeni w kwietniu 1965 roku przez Franka Boylana, Liama ​​McKennę i Raya McDonalda z The Hootenannys, wraz z Brianem Harrisem (ex-Tonics). Niektóre źródła podają, że wcześniejsza wersja Creatures istniała przed The Hootenannys, ale nie mam na to potwierdzenia. Skład zespołu to Boylan & McKenna z Regiem Dunne i nieznanym perkusistą. Mogli być również znani jako The Wogs. Ten wcześniejszy zespół nigdy nie nagrywał i prawdopodobnie istniał krótko. 

 The Creatures grali w klubach Dublina w 1965 roku i zyskali rzeszę fanów. Ich menedżerami byli Brendan O'Brien, a następnie Kevin Dunne. Zespół został zauważony podczas występu w paryskim klubie Locomotive w sierpniu 1965 roku przez Neila Levensona, producenta w Columbia Records w Nowym Jorku. Levenson zorganizował kilka nagrań demo w Advision Studios w Londynie kilka tygodni później  Podczas jednej 3-godzinnej sesji zespół nagrał 10 utworów, a ta taśma doprowadziła następnie do podpisania przez zespół kontraktu z Columbia Records USA pod koniec 1965 roku. Taśma ta prawdopodobnie nadal znajduje się gdzieś w skarbcu. The Creatures wyjechali do USA w 1966 roku na trasę promocyjną i zostali tam na dłuższy czas, dokonując wielu nagrań z Levensonem. W sumie cztery single zostały wydane w USA, a trzy w Irlandii i Wielkiej Brytanii. 

Stroną A ich debiutanckiego singla był utwór „Turn Out the Light”, przypisywany D. Lindsayowi, który bez wątpienia jest Derrym Lindsayem, który grał z Pat Loughman Showband i The Kamels, a później współtworzył „All Kinds Of Everything” dla Dany w 1970 roku. Stronę B stanowił utwór Neila Levensona. „Turn Out the Light” został wydany na początku 1966 roku, najpierw w USA, gdzie kopie promocyjne znajdowały się w atrakcyjnej okładce z obrazkiem, a następnie w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Był wielkim hitem w Irlandii, pomimo zakazu RTE Radio z powodu nieco ryzykownego tekstu. Osiągnął 8. miejsce na irlandzkich listach przebojów. Ten singiel był prawdopodobnie największą szansą zespołu na przebój poza Irlandią. 

Zespół zagrał na Columbia Records Convention 21 lipca 1966 roku, ale to nie pomogło. Singiel nie odniósł sukcesu w USA. Nagrali kolejny utwór Neila Levensona „String Along” jako kontynuację, ale również nie przyniósł on przełomu. Nie znalazł się on również na listach przebojów w Irlandii. Dwa kolejne single zostały wydane bez większego sukcesu, wszystkie utwory Levensona poza jednym ze stron B „Someone Needs You”, napisanym przez brata Franka Boylana.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Turn Out The Light/It Must Be LoveCreatures03.1966--CBS 202048[written by D. Lindsay][produced by Neil Levenson]
String Along/The Night Is WarmCreatures10.1966--CBS 202350[written by N. Levenson, A. Kornfeld][produced by Neil Levenson]
Looking At Tomorrow/Someone Needs YouCreatures04.1967--CBS 2666[written by B. Mann, C. Weil][produced by Neil Levenson]
Hurtin' All Over/Love Is A Funny Little GameCreatures05.1967--Columbia 44145 [US][written by N. Levenson, E. Reeves][produced by Neil Levenson]

Sy Soloway

Sy Soloway był amerykańskim autorem tekstów piosenek znanym ze współpracy z żoną Shirley Wolfe przy tworzeniu list przebojów piosenek popowych pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych XX wieku.Urodzony jako Solomon R. Soloway 24 kwietnia 1911 roku w Nowym Jorku, kontynuował karierę w muzyce popularnej jako kompozytor i autor tekstów, przyczyniając się do nagrań i ścieżek dźwiękowych do filmów. Zmarł 26 kwietnia 1995 roku w Nowym Jorku.  Soloway i Wolfe często współtworzyli materiały, a ich współpraca zaowocowała kilkoma znanymi utworami, które odniosły sukces w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.  

Jego najbardziej znanym utworem jest „Lessons in Love”, zaprezentowany w filmie The Young Ones z 1961 roku (wydanym w USA pod tytułem Wonderful to Be Young!), gdzie wykonał go Cliff Richard, a także nagrał go zespół The Allisons Inne znaczące dzieła to „Lips of Wine”, hit Andy'ego Williamsa z 1957 roku, oraz „Now You Know” nagrany przez Little Willie Johna w 1961 roku.Utwory Solowaya odzwierciedlały ówczesną wrażliwość na muzykę pop i pojawiały się na singlach, albumach i w filmach, zaznaczając jego wkład w muzykę popularną połowy XX wieku.

  Solomon R. Soloway, znany zawodowo jako Sy Soloway, urodził się 24 kwietnia 1911 roku w Nowym Jorku w USA. Pochodził z Nowego Jorku i miał amerykańskie korzenie.Sy Soloway był amerykańskim autorem tekstów piosenek specjalizującym się w muzyce pop, którego karierę zdefiniowała stała współpraca z Shirley Wolfe, jego żoną i współautorką niemal wszystkich znanych kompozycji.  Ta współpraca okazała się kluczowa dla jego twórczości, przynosząc kilka wczesnych sukcesów w latach 50-tych XX wieku dzięki piosenkom nagranym przez uznanych wykonawców. Do ich wczesnych dzieł należał utwór „Welcome to My Heart” nagrany przez Tommy'ego Edwardsa w 1955 roku, który ugruntował pozycję duetu na scenie pop.  Większą rozpoznawalność zyskał utwór „Lips of Wine” w wykonaniu Andy'ego Williamsa w 1957 roku, który osiągnął 39. miejsce na liście przebojów Billboardu w USA.Duet kontynuował umieszczanie piosenek na listach przebojów do początku lat 60. XX wieku, jak np. „Now You Know” nagrany przez Little Willie Johna w 1961 roku, który osiągnął 93. miejsce na liście przebojów Hot 100 w USA.

Te początkowe sukcesy na listach przebojów podkreśliły zdolność Solowaya do tworzenia przystępnego materiału popowego dzięki jego głównemu modelowi współpracy z Wolfe.  Najbardziej znanym utworem Sy Solowaya jest „Lessons in Love”, napisany wspólnie z Shirley Wolfe. Utwór został po raz pierwszy wydany przez amerykańską piosenkarkę Jeri Lynne Fraser 29 maja 1961 roku. Zdobył szerszą popularność dzięki kilku coverom, w tym wersji The Allisons, która w 1962 roku osiągnęła 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Inny znany cover pochodził od Cliffa Richarda i The Shadows i został wydany w grudniu 1961 roku i wykorzystany w filmie The Young Ones (wydanym w USA pod tytułem Wonderful to Be Young!).[ Innym znaczącym dziełem jest „Lips of Wine”, również napisany wspólnie z Shirley Wolfe, który Andy Williams nagrał i wydał we wrześniu 1957 roku. W tym samym roku utwór osiągnął 39. miejsce na liście Billboardu.] Te kompozycje reprezentują najtrwalsze dokonania Solowaya, a „Lessons in Love” wyróżnia się licznymi międzynarodowymi coverami i miejscem na ścieżce dźwiękowej.

Jedynym znaczącym osiągnięciem filmowym Sy Solowaya jest jego wkład w brytyjski musical „The Young Ones” z 1961 roku (wydany w Stanach Zjednoczonych pod tytułem „Wonderful to Be Young!”), będący dziełem Cliffa Richarda i zawierający ścieżkę dźwiękową z jego oryginalnych utworów. Jest on wymieniony w dziale muzycznym jako dodatkowy kompozytor piosenek i muzyki. Szczególnym wkładem Solowaya było współtworzenie utworu „Lessons in Love” z Shirley Wolfe, który został wykonany przez Cliffa Richarda i zespół The Shadows i był ważnym elementem filmu. Utwór został nagrany 11 sierpnia 1961 roku i znalazł się na płycie ze ścieżką dźwiękową „The Young Ones”, wydanej 15 grudnia 1961 roku.Utwór „Lessons in Love” został później pośmiertnie wykorzystany w ścieżce dźwiękowej fińskiego filmu „Isältä pojalle” z 1996 roku, a jego autorami byli Soloway i Wolfe. Ten filmowy utwór reprezentuje główny związek Solowaya z kinematografią. 

 Sy Soloway był żonaty z Shirley Wolfe, która była jego częstą współautorką większości piosenek w całej karierze. Ich osobiste relacje były ściśle powiązane z ich zawodową współpracą, ponieważ prawie wszystkie znane kompozycje są wspólnie przypisywane Sy Solowayowi i Shirley Wolfe. Ta współpraca obejmowała również jego twórczość kompozytorską, a Shirley wniosła znaczący wkład w proces twórczy. Ich wspólne dokonania obejmują takie znane utwory, jak „Lessons in Love” i „Lips of Wine”, choć szczegóły tych utworów omówiono w innych sekcjach. Współpraca pary odzwierciedla płynne połączenie życia osobistego i zawodowego w dziedzinie pisania piosenek popularnych. 

 Sy Soloway zmarł 26 kwietnia 1995 roku w Nowym Jorku w USA w wieku 84 lat.

 

  

Jedna z jego kompozycji, „Lessons in Love” (napisana wspólnie z Shirley Wolfe), została pośmiertnie wykorzystana w fińskim filmie Isältä pojalle z 1996 roku.[1] 

 
 


Kompozycje Sy Soloway'a na listach przebojów



[with Shirley Wolfe]
09/1957 Lips of Wine Andy Williams 17.US
07/1961 Now You Know Little Willie John 93.US
02/1962 Lessons in Love The Allisons 30.UK


Crazy Otto

 Fritz Schulz-Reichel (ur. 4 lipca 1912r -zm. 14 lutego 1990r) był niemieckim pianistą jazzowym i
popowym.
Schulz-Reichel urodził się w Meiningen. Jego ojciec był muzykiem klasycznym, a on sam zaczął grać na fortepianie w wieku sześciu lat. Opracował nietypową technikę, polegającą na graniu melodii lewą ręką, a rytmu prawą. Chociaż kształcił się na pianistę koncertowego, wybrał karierę w muzyce pop, grając lekki jazz i utwory popowe. Wynalazł urządzenie o nazwie Tipsy Wire Box, które można było przymocować do fortepianu, aby brzmiał jak rozstrojony pianino typu barrelhouse. (Inna interpretacja głosi, że „Tipsy Wire Box” było slangowym określeniem samego fortepianu, który był po prostu „rozstrojony”; to znaczy, że jedna z trzech strun tworzących każdą nutę głównej sekcji fortepianu jest lekko obniżona, co nadaje fortepianowi charakterystyczne brzmienie). 

W 1953 roku przyjął pseudonim Schräger Otto (Crazy Otto) i nagrywał dla Deutsche Grammophon. Jego utwory stały się hitami w Niemczech, Francji, Anglii i Ameryce; jego albumy były wydawane przez wytwórnie Decca i MGM w USA oraz przez Polydor, dystrybuowane przez Philips Electrical Industries Pty. Limited w Australii. W 1955 roku amerykański muzyk Johnny Maddox zagrał medley swoich utworów zatytułowany „The Crazy Otto Medley”; utwór ten dotarł do drugiego miejsca na amerykańskich listach przebojów, a w Stanach Zjednoczonych zarówno Reichel, jak i Maddox byli później znani jako „Szalony Otto”, co wywołało pewne zamieszanie. 

 Schulz-Reichel kontynuował występy na żywo i w filmach, pozostając przez wiele lat popularnym jazzmanem w Niemczech. Utwór „Crazy Otto” pojawia się w utworze „Ramble on Rose” napisanym przez Roberta Huntera i wykonanym przez zespół Grateful Dead.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Glad Rag Doll/SmilesCrazy Otto02.1955-A:19[5];B:21[3]Decca 29 403[A:written by Dan Dougherty, Milton Ager, Jack Yellen][B:written by Lee S. Roberts, J. Will Callahan]

Crampton Sisters

 Crampton  Sisters, to Peggy i Pat. Dorastały w Bloomfield w stanie New Jersey.
Peggy wygrała wiele konkursów talentów już w wieku dziesięciu lat. Po ukończeniu szkoły średniej uczęszczała do prestiżowej Julliard School of Music w Nowym Jorku i uczyła się gry na fortepianie klasycznym. Uczyła się u Milesa Davisa, Theloniousa Monka, Oscara Petersona i innych. To właśnie wtedy wraz z siostrą Pat założyły zespół Crampton Sisters, który zyskał sporą popularność w okolicy. Wystąpiły nawet w programie American Bandstand. 

 Ich jedyny przebój  I Didn't Know What Time It Was został pierwotnie nagrany w 1939 roku przez Benny'ego Goodmana i Jimmy'ego Dorseya. Napisali go Richard Rodgers i Lorenz Hart. Wersja Crampton Sisters osiągnęła 92. miejsce na liście przebojów Hot 100 magazynu Billboard w 1964 roku. W grudniu 1963 roku, w ankiecie WWIN Radio 140 w Baltimore, na 38. miejscu, znalazła się grupa The Crampton Sisters z piosenką „I Didn’t Know What Time It Was” wydaną przez wytwórnię Dona Costy DCP.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I Didn't Know What Time It Was / I Cried When I Found You GoneCrampton Sisters02.1964-92[2]DCP 1001[written by Richard Rodgers,Lorenz Hart ][produced by Upsonic Productions]

środa, 15 lipca 2026

Graham Bonney

Graham Bonney (ur. 2 czerwca 1943 r. jako Graham Arthur Ernest George Bradly)  to brytyjski
piosenkarz popowy i autor tekstów, który mieszkał i tworzył głównie w Niemczech.
Chociaż miał tylko jeden hit na brytyjskiej liście przebojów, „Super Girl” w 1966 roku, jego sukcesy kontynuowano w Europie. 
 
 Urodził się w Basildon w hrabstwie Essex i pracował jako aktor dziecięcy, zanim założył swój pierwszy zespół w czasach szkolnych. W 1961 roku dołączył do Espresso Five, a w 1962 roku do The Ambers, z którymi występował w Star-Club w Hamburgu. W 1964 roku został wokalistą The Riot Squad, zespołu założonego przez menedżera Larry'ego Page'a. Po trzech nieudanych singlach dla Pye Records w 1965 roku Bonney opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową.  
 
Zaczął pisać piosenki z Barrym Masonem, a jego drugi solowy singiel „Super Girl”, wydany przez wytwórnię Columbia, osiągnął 19. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1966 roku. Większą popularność zyskał w Europie, docierając do pierwszego miejsca na niektórych niemieckich listach przebojów i utrzymując się w pierwszej dziesiątce przez kilka miesięcy, sprzedając się podobno w ponad milionie egzemplarzy. Kolejne płyty w Wielkiej Brytanii odniosły mniejszy sukces, ale Bonney zbudował trwałą karierę w Niemczech, gdzie 14 jego singli dotarło do pierwszej pięćdziesiątki w latach 1966–1973.Do jego niemieckich hitów należały „Das Girl mit dem La-La-La”, „Wähle 333”, „Du bist viel zu schön” i „Brandy”. W latach 1967 i 1968 zdobył nagrody Bravo Otto dla najlepszego wokalisty. 
 
Występował w niemieckiej telewizji regularnie w programie Beat Club, koncertował z The Beach Boys i innymi artystami, a także prowadził własny program telewizyjny Hits a Go Go. Do Wielkiej Brytanii powrócił w 1969 roku, aby współprowadzić wczesne edycje programu telewizyjnego Lift Off z Aysheą. W latach 70. i 80-tych XX wieku nadal był popularnym artystą estradowym w Niemczech, a brytyjskie obywatelstwo pozwalało mu występować zarówno w Niemczech Wschodnich, jak i Zachodnich. Występował również w telewizji w Holandii, Belgii, Austrii, Szwajcarii, Włoszech i Hiszpanii, a także nadal koncertuje i wydaje płyty w Niemczech.W 1984 roku poślubił stewardesę Lufthansy i mieszka w pobliżu Kolonii.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Super Girl/Hill Of Lovin'Graham Bonney and Johnny Scott And His Orchestra03.196619[18]-Columbia DB 7843[written by Barry Mason, Graham Bradly]

Barrier

 Zespół powstał około 1966 roku w Fulham w Londynie. Podpisał kontrakt z wytwórniami
Eyemark i Philips.
Wszystkie trzy płyty ukazały się w 1968 roku. „Tomorrow Of Yesterday” było debiutanckim demo zespołu, które zostało wykonane pod pseudonimem The Purple Barrier . Utwór został ponownie nagrany z pełną obróbką i klawesynem (na którym grał Eric Francis) i przemianowany na Shapes and Sounds. Z nazwy usunięto określenie „Purple”, aby uniknąć pomyłki z zespołem Deep Purple. 

  Firma Eyemark Records wydała ich debiutancki singiel w 1967 roku. Następnie zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Philips Records i był zarządzany przez zespół Howard / Blaikley (DDDBM&T). The Barrier byli popularni w Europie pod koniec lat 60-tych i bardziej znani niż w swojej ojczystej Wielkiej Brytanii. Po powrocie z trasy koncertowej po Europie zespół był zaskoczony, słysząc, że Philips wydał nowy singiel. Nie znali samych utworów i nie pamiętali, żeby kiedykolwiek je nagrywali. Menadżer zespołu zorganizował muzyków sesyjnych, którzy mieli wykonać i nagrać kolejny utwór Howarda / Blaikleya, który, nie wiedząc o tym, The Barrier, miał być ich drugim singlem! Uwaga: Eric Francis wyprodukował singiel dla zespołu Information w 1970 roku, wydany przez niezależną wytwórnię Evolution.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Georgie Brown/Dawn Breaks Through Barrier.1968--Eyemark EMS 1013-
The Tide Is Turning/Place In Your Heart Barrier.1968--Philips BF 1692[written by Howard Blaikley][produced by Mark Edwards]
Uh/Spot The LightsBarrier.1968--Philips BF 1731[written by Howard Blaikley][produced by Mark Edwards]

Quiet Five

Zespół The Quiet Five powstał w 1964 roku z połączenia The Vikings i grupy Gemini .

Pomimo nazwy, w rzeczywistości byli sześcioosobowym zespołem. Podobnie jak wielu innych, spędzili swoje początki jako support dla bardziej znanych zespołów, dopóki nie zwrócili na siebie uwagi producenta The Hollies, Rona Richardsa. Spodobała mu się kompozycja Krisa Ife'a „When the Morning Sun Dries the Dew” i był przekonany, że to potencjalny hit. Niestety, ten pierwszy singiel, wyprodukowany w legendarnym już studiu Abbey Road, zajął jedynie niewielkie miejsce.  
 
Ich kolejny singiel - stary numer Fatsa Wallera- nie znalazł się na listach przebojów, ale popularność zespołu jako wykonawcy koncertowego nie osłabła. Wielkie nadzieje wiązano z ich trzecim singlem, opartym na nowym utworze Paula Simona, „Homeward Bound”. Niestety, był to ten sam utwór, którym Paul Simon i Art Garfunkel mieli rozpocząć swoją własną, niezwykle udaną karierę w Wielkiej Brytanii. Niemniej jednak płyta ta przyniosła zespołowi kolejne pocieszenie i stała się poszukiwanym przedmiotem przez kolekcjonerów poszukujących ciekawych i profesjonalnie wykonanych coverów. 
 
 Po nieudanej próbie wydania przez EMI kompozycji Jaggera i Richardsa, zespół zmienił wytwórnię. Raya Haileya zastąpił Roger „Tex” Marsh, zanim nagrali swój ostatni i jedyny singiel dla CBS, kolejny utwór Krisa Ife'a - który niestety nie radził sobie lepiej na listach przebojów i oznaczał koniec kariery nagraniowej zespołu. Mimo to grupa może pochwalić się inspiracją dla dwóch hitów Mickiego Mosta; „I Understand” Freddiego i The Dreamers oraz „Sillhouettes” Herman's Hermits - to dwa utwory zawarte na demie, które The Quiet Five wyprodukowali w 1964 roku, a następnie usłyszeli je słynni producenci. 
 
The Quiet Five kontynuowali działalność koncertową, dodając do swoich występów scenicznych parodie bardziej znanych zespołów, takich jak The Rolling Stones i The Byrds. Chociaż Richard Barnes i Chris Ife kontynuowali karierę solową, Quiet Five musiało zadowolić się pięcioma wymienionymi poniżej brytyjskimi wydaniami.
 
Skład:
 John Howell (organ/vocals)
Kris Ife (guitar/vocals)
Richard Barnes (bass guitar/vocals)
Roger McKew (lead guitar)
Ray Hailey (drums)
John "Satch" Goswell (sax). 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
When The Morning Sun Dries The Dew/Tomorrow I'll Be GoneQuiet Five05.196545[1]-Parlophone R 5273[written by Kris Ife ]
Honeysuckle Rose/Let's Talk It OverQuiet Five07.1965--Parlophone R 5302[written by Razaf,Ed Waller]
Homeward Bound/Ain't It Funny What Some Lovin' Can DoQuiet Five04.196644[2]-Parlophone R 5421[written by P. Simon]
I Am Waiting/Without YouQuiet Five06.1966--Parlophone R 5470[written by Jagger, Richard][produced by Ron Richards]
Goodnight Sleep Tight/Just For TonightQuiet Five02.1967--CBS 202586[written by K. Ife, A. Moorhouse][produced by Jimmy Henney, Alan Moorhouse]

Ian and the Zodiacs

Ian and the Zodiacs to angielski zespół grający mersebeat/r&b, założony w 1958 roku
w Liverpoolu w Anglii, pierwotnie znany jako The Zodiacs.
Zespół, kierowany przez Iana Edwardsa (ur. 13 października 1943r - zm. 22 października 2007r), istniał w względnym zapomnieniu, aż do przeniesienia się do Niemiec w 1964 roku, gdzie odniósł ogólnokrajowy sukces. Podczas trzyletniego pobytu w Niemczech zespół wydał trzy albumy pod swoją nazwą, dostępne wyłącznie w tym kraju aż do ich reedycji. Wydali również dwa albumy z coverami The Beatles pod nazwą The Koppykats.
 
  Zespół powstał jako grupa jazzowa w 1958 roku i występował pod nazwą The Zodiacs. Grupa powstała po przesłuchaniu w lokalnym klubie Savoy Hall. Wiosną 1960 roku Ian Edwards opuścił swój zespół The Deltones i dołączył do The Zodiacs. Od tego momentu zespół stał się znany jako Ian and the Zodiacs i zmienił swój styl z jazzu na rock and rolla. Po kilku zmianach personalnych skład grupy obejmował Edwardsa jako wokalistę, Pete'a Wallace'a na gitarze prowadzącej, Geoffa Bethella na pianinie, Charliego Flynna (pseudonim sceniczny: Wellington Wade) na gitarze basowej i Cliffa Robertsa na perkusji.
 
 Zespół grał w najlepszych miejscach w okolicy i został grupą rezydenta St. Lukes Hall (The Jive-Hive). Podczas trasy koncertowej znaleźli swojego menedżera, Ralpha Webstera. 4 stycznia 1962 r. Mersey Beat opublikował ankietę, w której podał, że zespół jest jedenastym najpopularniejszym zespołem z Merseyside. Zespół wydał swój pierwszy singiel w wytwórni Oriole w 1963 r., który odniósł umiarkowany sukces. Edwards wspominał o niemożności osiągnięcia sukcesu w Anglii, „Spędziliśmy zbyt dużo czasu w Grapes”. Grapes był pubem przy Mathew Street, w którym zespoły robiły sobie przerwy w występach. W maju 1964 roku zespół pozbył się Bethella i przesłuchał Geoffa Bamforda, który miał zastąpić Robertsa na perkusji. Pod koniec 1964 roku zespół udał się do Hamburga w Niemczech na planowaną miesięczną trasę koncertową. Zespół pozostał w tym kraju przez kolejne trzy lata, zyskując ogromną popularność dzięki trasom koncertowym i występom telewizyjnym.
 
 Latem 1965 roku byli grupą rezydencyjną w Butlins Skegness, ośrodku wypoczynkowym w Lincolnshire w Wielkiej Brytanii. Charakterystyczny wokal Edwardsa pomógł zbudować reputację zespołu i wyróżnić go na tle innych zespołów. Ich występy koncentrowały się wokół amerykańskich i brytyjskich hitów, a także ich własnego, autorskiego materiału. Promował ich Manfred Weissleder, właściciel klubu Star-Club, który prezentował ich w swoich klubach. Dołączył do nich perkusista Joe Walsh. Po wypadku samochodowym w maju 1965 roku Wallace i Walsh odeszli, a ich miejsce zajęli Freddie Smith i Arthur Ashton.  
 
Zespół wydał trzy albumy, z których wszystkie znalazły się na listach przebojów w Niemczech, podczas swojego pobytu w tym kraju.Albumy „Star Club 7”, „Just Listen to Ian and the Zodiacs” i „Locomotive!” zostały wydane przez wytwórnię Star Club. Materiał na albumach zawierał elementy rock and rolla, pop-rocka, a później soulu. Poza nazwą zespołu, wydali dwa albumy z coverami, zawierające kompozycje The Beatles, pod nazwą The KoppyKats. Ich największy hit w Wielkiej Brytanii, podwójny album z 1965 roku „The Beatles Beat”, został nagrany przy ograniczonym budżecie, ale mimo to odniósł względny sukces. Kolejny album z coverami Beatlesów, „Gears Again”, ukazał się po nim, ale z mniejszym sukcesem. W ramach promocji albumów, wydali single „Nowhere Man” i „Help!”. Albumy sprzedawały się dobrze dzięki niższym cenom w porównaniu z wydawnictwami The Beatles.
 
  Zespół wydał kilka singli, wszystkie w różnych wytwórniach, w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych i, pomimo braku notowań na brytyjskich listach przebojów, udało mu się osiągnąć regionalny sukces w USA. Ich singiel „The Crying Game” stał się numerem jeden na liście przebojów w Teksasie, sprzedając się w nakładzie 250 000 egzemplarzy. Zespół miał koncertować w USA, ale nie mógł, ponieważ nie posiadał zielonych kart. Zespół kontynuował trasę koncertową po Niemczech do lipca 1967 roku. Żona Edwardsa zachorowała, więc rozwiązał zespół i wrócił do Anglii. W następnym roku reaktywował zespół z niemieckimi muzykami, ale z mniejszym powodzeniem.  
 
Zespół utworzył dwa kolejne wcielenia: jedno w 2000 roku, koncertując po Niemczech do 2003 roku, a drugie w 2004 roku. Od 2004 roku aż do śmierci w 2007 roku powrócił do Niemiec, występując na festiwalach w Hamburgu, Weimarze, Berlinie i Kolonii, a także w klubie Cavern w Liverpoolu. Wspierali go niemieccy muzycy: Manfred Jung (gitara basowa), Jürgen Pfingst (gitara prowadząca), Dr. Joachim Wagner (gitara rytmiczna) i Raimund Jung (perkusja). Grupa towarzysząca z Kolonii w Niemczech nadal występuje jako Ian's Zodiacs i The Roaring Forties i jest również dobrze znana w Liverpoolu. W latach 90-tych albumy zespołu zostały wznowione przez wytwórnię Repertoire. Pięć utworów grupy, „Beechwood”, „It Ain't Necessarily So”, „Secret Love”, „Let's Turkey Trot” i „You Can Think Again”, znalazło się również na albumie kompilacyjnym z 1989 roku zatytułowanym This Is MerseyBeat. Album z największymi hitami zatytułowany Wade in the Water został wydany przez RPM, na którym znalazły się zremasterowane przez zespół utwory.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Beechwood/You Can Think AgainIan and the Zodiacs08.1963--Oriole CB 1849[written by Marvin Gaye,William Stevenson,George Gordy]
Just The Little Things I Like/This Won't Happen To MeIan Edward With The Zodiacs03.1965--Fontana TF 548[written by Charles Flynn]
No Money, No Honey/Where Were You?Ian and the Zodiacs05.1966--Fontana TF 708[written by Doldinger, Edwards, Flynn]
Wade In The Water/Come On Along, GirlIan and the Zodiacs10.1966--Fontana TF 753-

Typhoons

Za każdym razem, gdy w radiu lub artykułach wspomina się o zespole Embassy, ​​
pojawia się pytanie: Kim byli The Typhoons i jak powstali? Zazwyczaj pojawia się też mglista odpowiedź, że to ci, którzy zostali zaproszeni na sesję tego dnia. Cóż, teraz możemy zrobić to nieco lepiej. Korzystając z pamiętników Raya Pilgrima i nagrań z sesji z lat 1963-65, a także z niezwykłej zdolności Stuarta Rallsa do rozpoznawania i wyłapywania pojedynczych głosów, nawet w grupie wokalistów, oto najbardziej jednoznaczna odpowiedź, jaką można uzyskać. Najkrótsza odpowiedź brzmi: byli to głównie Ray Pilgrim, Mike Redway, Ken Barrie i Tony Crane, choć Joan Baxter sporadycznie zajmowała się żeńską częścią utworu, a Paul Rich nagrał jeden utwór Typhoons. 

Nazwa Typhoons powstała w lutym 1963 roku, gdy Embassy zaczęło coverować coraz więcej utworów zespołów beatlesowskich, zamiast tradycyjnych solowych nagrań wokalistów, które zdominowały listę przebojów w poprzednich latach. Ray i Mike nagrali pierwszy utwór Typhoons dla Embassy 7 lutego 1963 roku… co prawdopodobnie uczyniło ich pierwszym na świecie zespołem coverującym Beatlesów! Firma macierzysta Embassy nazywała się Oriole, co oczywiście było nazwą ptaka. Postanowili więc wymyślić nazwy zespołów, używając innych nazw ptaków, takich jak: The Eagles, The Jaybirds i The Starlings. Niestety, odkryli, że nazwa The Eagles była już w użyciu. Stało się to na bardzo późnym etapie, w lutym 1963 roku, gdy mieli właśnie wydać swój pierwszy cover Beatlesów. W związku z tym zrezygnowali z The Eagles, a zamiast nich wybrano nazwę Typhoons. Więc... to nie był ptak, tylko „samolot”! I tak już zostało, stając się jedną z najlepiej zapamiętanych nazw w Embassy. 

 The Typhoons istnieli wyłącznie jako zespół studyjny. Wokaliści biorący udział w projekcie zostali w rzeczywistości wybrani z istniejącej listy artystów Embassy. W latach 1963-1965 wytwórnia zarejestrowała 62 utwory pod szyldem The Typhoons. Ray Pilgrim zaśpiewał w 29 z nich, Mike Redway w 20, Ken Barrie w 13, Tony Crane w 19, Joan Baxter w 3, a Paul Rich w 1. 

wtorek, 14 lipca 2026

Mel and Kim

 Mel and Kim   to angielski duet popowy, w którego skład wchodziły siostry
Melanie i Kim Appleby.
Początkowo zarządzany przez Alana Whiteheada, odnosił sukcesy w latach 1986-1988, zanim Melanie zmarła na raka w styczniu 1990 roku w wieku 23 lat. Duet osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów dzięki singlowi „Respectable” z 1987 roku, który znalazł się również na szczycie amerykańskiej listy przebojów dance. 
 
Mieli na koncie trzy inne przeboje, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii: „Showing Out (Get Fresh at the Weekend)” (1986), „F.L.M.” (1987) i „That's the Way It Is” (1988). W 1988 roku zostali nominowani do nagrody Brit Award w kategorii „Najlepszy brytyjski debiut”. Po śmierci Mel, Kim rozpoczęła karierę solową i miała dwa przeboje, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii: „Don't Worry” (1990) i „G.L.A.D.” (1991).
 
Cztery pełne energii i modne przeboje z pierwszej dziesiątki listy przebojów uczyniły z rodzeństwa Mela i Kim Appleby jeden z najbardziej utytułowanych brytyjskich zespołów końca lat 80-tych. Pochodzący z East London, a konkretnie z Hackney, Mel i Kim podpisali kontrakt z Supreme Records na podstawie dema. Wytwórnia zyskała rozgłos dzięki utworowi „Say I'm Your No. 1” zespołu Princess, a następnie połączyła Mel i Kim z rozwijającym się zespołem kompozytorów i producentów tego przeboju, Stock, Aitken & Waterman. Utwory „Showing Out (Get Fresh at the Weekend)”, „Respectable” i „F.L.M.” - wszystkie z F.L.M., jedynego albumu duetu - dotarły do ​​pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów, a „Respectable” stał się przebojem numer jeden. Singiel „That's the Way It Is”, kolejny wspólny utwór Stocka, Aitkena i Watermana, utrzymał passę w pierwszej dziesiątce w 1988 roku.
 
 Sukces sięgał daleko poza ojczyznę sióstr Appleby, w tym do Stanów Zjednoczonych, gdzie dwukrotnie znalazły się na szczycie klubowej listy przebojów Billboardu. U Melanie, która przed rozpoczęciem kariery z Kim leczyła się na raka, zdiagnozowano nawrót choroby nowotworowej, a z powodu osłabionego układu odpornościowego zmarła na zapalenie płuc w 1990 roku. Kim wznowiła karierę solową w wytwórni Parlophone, wydając album z piosenkami, które współtworzyła z siostrą i które planowała nagrać na drugi album Mel & Kim. Zmodernizowany, piąty singiel Mel & Kim, „Where Is Love”, ukazał się w 2018 roku.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Showing Out [Get fresh at the weekend]/SystemMel and Kim09.19863[20]78[7][02.87]Supreme SUPE 107[silver-UK][written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][1[1][15].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 755 12"][23[13].R&B; Chart]
RespectableMel and Kim03.19871[1][16]-Supreme SUPE 111[gold-UK][written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][1[1][11].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 703 12"]
F.L.M.Mel and Kim07.19877[11]-Supreme SUPE 113[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman]
I'm The One Who Really Loves YouMel and Kim01.1988---[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][11[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 627 12"]
That's The Way It Is/You Changed My LifeMel and Kim02.198810[7]-Supreme SUPE 117[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][9[7].Hot Disco/Dance;Atlantic 96 613 12"]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
F.L.M.Mel and Kim04.19873[25]-Supreme SU 2[Producer - Stock, Aitken & Waterman]