Z archiwum...rocka

piątek, 13 marca 2026

Muzyka w Newcastle upon Tyne

Muzyka ludowa Newcastle stanowiła mieszankę folku z Northumbrii i XIX-wiecznych piosenek z
tekstami w dialektach. Jej autorami byli tacy twórcy jak George „Geordie” Ridley, którego utwory, takie jak „Blaydon Races”, stały się nieoficjalnym hymnem narodowym Tyneside. W latach 60-tych XX wieku międzynarodowy sukces odniósł zespół rockowy The Animals, który pojawił się w klubach nocnych Newcastle, takich jak Club A-Go-Go na Percy Street. Do innych znanych zespołów związanych z miastem należą Sting,Bryan Ferry, Dire Straits, a ostatnio Maxïmo Park.

Istnieje również prężnie rozwijająca się scena muzyki undergroundowej, obejmująca różnorodne style, w tym drum and bass, doom metal i post-rock. Lindisfarne to zespół folk-rockowy silnie związany z Tyneside. Ich najsłynniejszy utwór, „Fog on the Tyne” (1971), został nagrany w 1990 roku przez byłego piłkarza Geordie, Paula Gascoigne'a. Zespół Venom, uważany przez wielu za prekursora black metalu i mający ogromny wpływ na całą scenę metalu ekstremalnego, powstał w Newcastle w 1979 roku. Folk metalowy zespół Skyclad, często uważany za pierwszy zespół folk metalowy, również powstał w Newcastle po rozpadzie thrashmetalowego zespołu Martina Walkyiera Sabbat.

Andy Taylor, były gitarzysta prowadzący Duran Duran, urodził się tutaj w 1961 roku. Brian Johnson był członkiem lokalnego zespołu rockowego Geordie, zanim został wokalistą australijskiego zespołu AC/DC. Lider Dire Straits, Mark Knopfler. Jego utwór „Local Hero” jest grany na stadionie St. James Park przed rozpoczęciem każdego meczu domowego Newcastle United.

Newcastle to siedziba wytwórni Kitchenware Records (ok. 1982), której wcześniej udzielały się takie uznane zespoły jak Prefab Sprout, Martin Stephenson and the Daintees i The Fatima Mansions. Członkowie Lighthouse Family poznali się na Uniwersytecie w Newcastle; w teledysku do ich przeboju „High” widać most Tyne Bridge w tym mieście. Boom na progresywną muzykę house w latach 90-tych XX wieku zaowocował wydaniem przez wytwórnię Global Underground płyt CD z miksami takich artystów jak Sasha, Paul Oakenfold, James Lavelle i Danny Howells, którzy nagrywali kompilacje miksów. Wytwórnia nadal prężnie działa, posiadając biura w Londynie i Nowym Jorku oraz wydając nowe wydawnictwa Deep Dish i Adama Freelanda.

Wiodącym zespołem muzyki klasycznej w Newcastle jest Royal Northern Sinfonia, założona w 1958 roku i regularnie występująca w ratuszu w Newcastle do 2004 roku. Obecnie jej siedziba mieści się w The Sage w Gateshead. ICMuS, wydział muzyczny Uniwersytetu w Newcastle, jest siłą napędową muzyki w regionie, tworząc innowacyjne dzieła, organizując koncerty i festiwale, inicjując studia pierwszego stopnia z muzyki folkowej na Wyspach Brytyjskich i aktywnie angażując się w życie społeczności regionu.

Our Lady Peace

Our Lady Peace to jeden z najbardziej utytułowanych kanadyjskich zespołów
ery post-grunge, który wydał kolejne platynowe albumy, ciesząc się jednocześnie sporym uznaniem w Ameryce. Wywodząc się z Led Zeppelin w 1994 roku, wraz z albumem „Naveed”, na którym znalazł się ich przełomowy singiel „Starseed”, zespół spędził kolejną dekadę na szczycie kanadyjskich list przebojów - i zdobył cztery nagrody Juno - dzięki takim utworom jak „Clumsy”, „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, „Spiritual Machines”, „Gravity” i „Healthy in Paranoid Times”.

OLP zrobiło sobie dłuższą przerwę, zanim wróciło do studia na album „Burn Burn” z 2009 roku i kontynuowało działalność, wydając serię albumów z późnego okresu kariery, takich jak „Somethingness” (2018) i „Spiritual Machines II” (2022), łączących hymniczny post-grunge z poważnym, stadionowym, nowoczesnym rockiem.

Grupa powstała na Uniwersytecie w Toronto w 1992 roku, gdzie wokalistka Raine Maida i gitarzysta Mike Turner (brytyjski emigrant) początkowo połączyli siły pod nazwą „As If”. Później dołączyli do nich basista Chris Eacrett i perkusista jazzowy Jeremy Taggart, a kwartet zmienił nazwę na Our Lady Peace na cześć wiersza Marka Van Dorena. Po nawiązaniu współpracy z kanadyjskim oddziałem Sony Records, Our Lady Peace wydało w 1995 roku album „Naveed”, mocny debiutancki album, który zapoczątkował współczesny rockowy hit „Starseed”. Mniejsza wytwórnia, Relativity, wydała album w Ameryce, a Our Lady Peace zdobyło popularność w Ameryce Północnej, koncertując latem tego roku z rodaczką z Kanady, Alanis Morissette.

Po tym, jak zespół zastąpił Eacretta basistą Duncanem Couttsem, w 1997 roku ukazał się drugi album studyjny „Clumsy”. Napędzany unikalnym wokalem Raine Maidy, opartym w dużej mierze na falsecie wokalistki, „Clumsy” odniósł ogromny sukces, zdobywając status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych i rzadki diamentowy certyfikat w Kanadzie. Our Lady Peace powrócił dwa lata później z „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, lżejszym albumem z nowym dodatkiem syntezatorów, a w 2001 roku ukazał się „Spiritual Machines”. Wkrótce potem gitarzysta-założyciel Mike Turner opuścił zespół z powodu różnic twórczych, a jego miejsce zajął pochodzący z Michigan Steve Mazur.

Z Mazurem na pokładzie, Our Lady Peace współpracowało z producentem Bobem Rockiem, aby wypracować komercyjne, mainstreamowe brzmienie na albumie „Gravity” z 2002 roku. Falset Maidy zniknął z albumu, co zszokowało niektórych wieloletnich fanów zespołu. Niemniej jednak, dopracowana lista utworów na „Gravity” zaowocowała kilkoma międzynarodowymi singlami, z których najbardziej znane to „Somewhere Out There” i „Innocent”. Zespół koncertował w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, promując te przeboje, a ten wyjazd został udokumentowany albumem koncertowym („Live from Calgary and Edmonton”). Our Lady Peace powrócił następnie do studia z Bobem Rockiem, zamierzając powtórzyć owocną współpracę kolejnym albumem. Tym razem sesje nagraniowe okazały się jednak trudne i zespół omal nie rozpadł się w trakcie ich trwania. „Healthy in Paranoid Times” ukazał się ostatecznie pod koniec sierpnia 2005 roku i osiągnął status platynowej płyty, choć nie dorównał sukcesowi żadnego z poprzednich albumów OLP. Raine Maida później zdystansował się od płyty, twierdząc, że zespół poświęcił zbyt wiele czasu na wypełnianie albumu potencjalnymi singlami dla amerykańskiego radia.

„A Decade”, album z największymi przebojami, celebrujący pierwsze dziesięć lat kariery Our Lady Peace, przywrócił zespołowi wysokie pozycje na listach przebojów w 2006 roku. Kompilacja uzyskała status platynowej płyty w Ameryce i, podobnie jak „Clumsy” z 1997 roku, status diamentowej płyty w Kanadzie. Dwa lata później Our Lady Peace odnotowało kolejny wzrost popularności, tym razem z nieoczekiwanego źródła: amerykańskiego programu telewizyjnego „American Idol”. Uczestnik David Cook był ewidentnie wiernym fanem zespołu i entuzjastycznie promował muzykę OLP podczas konkursu. Cook ostatecznie wygrał program, a Maida na krótko przeniosła się do Ameryki, aby współpracować z wschodzącym muzykiem przy jego debiutanckim albumie, który pokrył się platyną. Wkrótce potem Maida ponownie skupił się na zespole Our Lady Peace, a w 2009 roku zespół wydał album „Burn Burn”. Ósmy album studyjny zespołu pokazał, jak alt-rockerzy poszerzają swoje horyzonty, oferując dziewięcioutworowy set, który Maida określił jako „bardziej eksperymentalny i ambitny” niż którykolwiek z ich poprzednich albumów. W rezultacie powstał album „Curve”, poprzedzony pierwszym singlem „Heavyweights”, który ukazał się wiosną 2012 roku. Długoletni perkusista Taggart odszedł z zespołu w 2014 roku, a zespół zaprosił Jasona Pierce’a (The Weekend), który po raz pierwszy pojawił się w studiu na płycie „Somethingness” z 2017 roku, składającej się z dwóch wcześniej wydanych EP-ek.

Zespół OLP wydał swój dziesiąty studyjny album, Spiritual Machines II, w 2022 roku. Wyprodukowany przez Dave'a Sitka z TV on the Radio, 15-utworowy zestaw został zapowiedziany jako bezpośrednia kontynuacja ich artrockowego albumu koncepcyjnego Spiritual Machines z 2000 roku. W głównym singlu „Stop Making Stupid People Famous” gościnnie wystąpiła Pussy Riot. Zapowiadał on również powrót współzałożyciela i gitarzysty Mike Turnera.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Starseed	Our Lady Peace	03.1995	-	7[16].Mainstream Rock Airplay	Epic	[written by Our Lady Peace][produced by Arnold Lanni]
Superman' s dead	Our Lady Peace	10.1997	-	74[2].Hot 100 Airplay	Columbia	[written by Raine Maida ,Mike Turner][produced by Arnold Lanni]
Clumsy	Our Lady Peace	12.1997	-	59[16].Hot 100 Airplay	Columbia 2935	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni][piosenka z filmu "I know what you did last summer"]
4am	Our Lady Peace	07.1998	-	38[2].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
One man army	Our Lady Peace	01.2000	70[1]	16[11].Modern Rock Tracks	Epic 6688662 [UK]	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Is anybody home?	Our Lady Peace	01.2000	-	27[9].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Somewhere out there	Our Lady Peace	08.2002	-	44[20]	Columbia	[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]
Innocent	Our Lady Peace	10.2002	-	35[5].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Clumsy	Our Lady Peace	09.1997	-	76[39]	Columbia 67 940	[platinum-US][produced by Arnold Lanni]
Happiness...Is not a fish that you can catch	Our Lady Peace	10.1999	-	69[4]	Columbia 63 707	[produced by Arnold Lanni]
Spiritual machines	Our Lady Peace	03.2001	-	81[4]	Columbia 85 368	[produced by Arnold Lanni, Raine Maida, Brendan O'Brien]
Gravity	Our Lady Peace	06.2002	-	9[27]	Columbia 86585	[gold-US][produced by Bob Rock]
Live from Calgary and Edmonton	Our Lady Peace	06.2003	-	112[1]	Columbia 85 855
Healthy in paranoid times	Our Lady Peace	09.2005	-	45[2]	Columbia 94 7777	[produced by Bob Rock, Our Lady Peace]
Burn Burn	Our Lady Peace	08.2009	-	41[2]	Coalition Entertainment 519895	[produced by Raine Maida]
Curve	Our Lady Peace	05.2012	-	184[1]	Coalition Music 2423	[produced by Raine Maida, Jason Lader]

Reg Owen

Reg Owen (ur. 3 lutego 1921r - zm. 23 maja 1978r), angielski dyrygent i aranżer.

Owen urodził się jako George Owen Smith w Hackney, London, i zaczął grać na saksofonie w wieku 15 lat. Grał w lokalnych grupach, takich jak Teddy Joyce's Juveniles i Royal Kiltie Juniors przed założeniem własnego zespołu, jeszcze jako nastolatek.

Studiował u Benny Glassmana, a następnie uczęszczał do Royal College of Music. Podczas II wojny światowej grał w Bomber Command Band w RAF-ie, a następnie aranżował dla Teda Heatha i Cyrila Stapletona po 1945 roku. W 1954 roku zmienił swoje nazwisko na Reginald Owen. Wydał książkę, Reg Owen Arranging Method, w 1956 roku i rozpoczął pisanie muzyki filmowej w 1957 roku, a wśród jego soundtracków jest Very Important Person (1961).

W 1959 roku znalazł się nawet w Top 40 Billboard Chart z utworem "Manhattan Spiritual", który zadebiutował na 10 miejscu Billboard Hot 100. Ten sam utwór osiągnął 20 miejsce w UK Singles Chart w marcu 1959r. W 1961 roku Owen przeniósł się do Brukseli,gdzie pracował jako kompozytor, dyrygent, aranżer i w całej Europie Zachodniej. Przeniósł się do Hiszpanii w 1970r, a zmarł w Clinica Limonar w Maladze w dniu 23 maja 1978 roku w wieku 57 lat.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Manhattan Spiritual / Ritual Blues	Reg Owen & His Orchestra	12.1958	20[8]	10[16]	Pye International 7N 25009	[written by Billy Maxted]
Obsession / Sunday Morn	Reg Owen & His Orchestra	10.1960	43[2]	-	Palette PG 9004	[written by David Bee]

Tasha Thomas

Tasha Thomas (ur. jako Eleanor Ann Robinson; 3 lutego 1945r -zm. 15 października 1984r)
była amerykańską wokalistką i aktorką, znaną z roli Ciotki Em w oryginalnej broadwayowskiej inscenizacji „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Thomas miała również przebój „Shoot Me (With Your Love)” z albumu „Midnight Rendezvous” z 1979 roku. Jej miejsce urodzenia jest często podawane jako „Jeutyn, Alaska”, choć takie miasto nie istnieje.

Przełom w karierze Thomas nastąpił, gdy zagrała rolę Ciotki Em w oryginalnej broadwayowskiej inscenizacji „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Jej występ na albumie z obsadą, w którym zaśpiewała swoją pełną duszy wersję ballady „The Feeling We Once Had”, przyniósł jej szerokie uznanie krytyków. W 1972 roku Tasha śpiewała chórki u boku Ellie Greenwich (1949–2009), piosenkarki i autorki tekstów, członkini Songwriters Hall of Fame, na debiutanckim albumie Jima Croce'a „You Don't Mess Around With Jim”. Występuje na płycie Slade'a „Nobody's Fools” z 1976 roku, śpiewając chórki w kilku utworach, w tym w utworze tytułowym. Tasha śpiewała również chórki na albumie Kiss „Love Gun” z 1977 roku, jako jedna z „KISSettes”.

W 1978 roku, w związku z jej rosnącą popularnością jako wokalistki, która potrafiła występować w wielu różnych stylach i gatunkach, producenci James R. Glaser (znany również jako Jimmi Hood) i Peter Rugile podpisali kontrakt z Thomas w swojej wytwórni Orbit Record Productions. Jej pierwszym wydawnictwem w niezależnej wytwórni producenta, Orbit Records, był międzynarodowy przebój taneczny „Shoot Me (With Your Love)”, napisany przez Jamesa R. Glasera. Nie mogąc sprostać zapotrzebowaniu na płytę, producenci Glaser/Rugile zabrali Thomas i jego firmę producencką do Atlantic Records, aby ukończyć pierwszy solowy album Thomas, Midnight Rendezvous. Nagrany w 1979 roku, Midnight Rendezvous zawierał utwór „Shoot Me (With Your Love)”, który był największym przebojem z albumu.

Krytyk muzyczny „New York Timesa”, Robert Palmer, opisał piosenkę jako „…jedną z najbardziej brutalnych i porywających płyt disco roku, która ma szansę stać się klasyką erotycznej muzyki tanecznej”. Występy telewizyjne Po sukcesie „Shoot Me (With Your Love)” Thomas była często zapraszana do gościnnych występów w telewizyjnych programach muzycznych i talk-show, m.in. w programach „Rock Concert” Dona Kirshnera, „Soul Train” (sezon 8, odcinek 32 - emisja: 24 marca 1979 r.), „The Merv Griffin Show” (sezon 11, odcinek 2395), „The Midnight Special” (sezon 7, odcinek 25 – emisja: 4 maja 1979 r.) i „Dance Fever” (maj 1979).

Thomas zmarła na raka szyjki macicy 8 października 1984 roku w wieku 39 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shoot Me (With Your Love)	Tasha Thomas	01.1979	59[3]	91[5]	Atlantic 3542	[written by James R. Glaser][produced by James R. Glaser, Peter Rugile][25[14].R&B; Chart][15[12].Hot Disco/Dance;Atlantic 4706 12"]
Midnight Rendezvous/Hot Buttered Boogie	Tasha Thomas	04.1979	-	-	Atlantic 3606	[written by James R. Glaser][produced by James R. Glaser, Peter Rugile][62[3].Hot Disco/Dance;Atlantic 4730 12"]

czwartek, 12 marca 2026

Temprees

The Temprees to amerykańskie trio wokalne grające soul z Memphis w stanie Tennessee,
najpopularniejsze w latach 70-tych XX wieku. Zespół wydał kilka albumów w wytwórni We Produce Records, będącej odnogą Stax Records. W 1972 roku zespół wystąpił przed ponad 100 000 fanów na słynnym festiwalu Wattstax w Los Angeles.

Pierwotnie utworzone jako The Lovemen, trio - wokalista Jasper „Jabbo” Phillips, którego mocny falsecik pojawiał się na większości ich nagrań, Harold „Scotty” Scott i Deljuan „Del” Calvin - poznali się w połowie lat 60-tych. XX wieku, gdy byli w gimnazjum, wraz z Larrym Dodsonem, przyszłym wokalistą The Bar-Kays. Zespół podpisał pierwszy kontrakt z wytwórnią Stax Records w 1970 roku z producentem Josephine „Jo” Bridges, która wydała jej wytwórnię zależną „We Produce”. Później, po upadku Stax, w 1976 roku zespół na krótko przeniósł się do Epic Records, spółki zależnej CBS, aby wydać dwa single. Zespół wydał trzy albumy: „Lovemen”, „Love Maze” i „Temprees 3” w wytwórni We Produce, wyprodukowane głównie przez Bridgesa, Toma Nixona, producenta wykonawczego i byłego inżyniera dźwięku Motown w Stax, oraz Lestera Snella, aranżera i producenta, który regularnie współpracował z Isaakiem Hayesem.

Ich katalog został później ponownie wydany na płytach CD wraz z kompilacją największych hitów zatytułowaną „The Best of the Temprees”. Ostatnim przebojem tria był utwór „I Found Love On A Disco Floor” z 1976 roku,z ich pierwszego albumu wydanego przez Epic Records, ponownie wyprodukowany przez Jo Bridgesa.

Zespół reaktywował się w latach 90-tych i wydał czwarty autorski album w małej wytwórni High Stacks z Memphis w 2000 roku, zatytułowany „Because We Love You”, wyprodukowany przez grupę. Wokalista Jasper „Jabbo” Phillips zmarł 21 lutego 2001 roku Jabbo został zastąpiony przez brata Dela, Jerry'ego „JC” Calvina. Wykonanie utworu „Dedicated to the One I Love” w wykonaniu The Temprees było jednym z 50 utworów zawartych w podwójnym boxie albumowym Stax 50th Anniversary Celebration z 2007 roku. Utwór ten był najlepiej sprzedającym się utworem zespołu, osiągając 17. miejsce na liście przebojów R&B i 93. miejsce na liście przebojów pop w 1972 roku.

W 2016 roku wydali swój piąty album studyjny „From The Heart”, na którym znalazł się również cover utworu „Reasons” zespołu Earth, Wind & Fire. Jakiś czas przed wydaniem tego albumu JC Calvina zastąpił Solomon „Sol” Young, którego później zastąpił obecny członek zespołu, Walter „Bo” Washington.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Explain It To Her Mama/Love ... Can Be So Wonderful	Temprees	05.1972	-	-	We Produce 1807	[written by Cleophas Fultz, Leon Moore][produced by DeVante Swing][47[3].R&B; Chart]
Dedicated To The One I Love/I Love You, You Love Me	Temprees	10.1972	-	93[2]	We Produce 1808	[written by Lowman Pauling, Ralph Bass][produced by Jo Bridges, Tom Nixon][17[10].R&B; Chart]
Love's Maze/Wrap Me In Love	Temprees	09.1973	-	-	We Produce 1811	[written by Harold H. Scott][produced by Jo Bridges, Lester Snell, Tom Nixon][75[9].R&B; Chart]
I Found Love On A Disco Floor/There Aint A Dream Been Dreamed	Temprees	02.1976	-	-	Epic 50192	[written by J. Gonzales, S. Bradford][produced by J. Gonzales, S. Bradford][78[6].R&B; Chart]

Roddy Ricch

Pochodzący z ulic Compton, ale z wyraźnym południowym zacięciem, raper Roddy Ricch kładzie
swoje introspektywne rymy na melodyjnej pułapce, tworząc hybrydową formę, która podbiła serca mieszkańców obu regionów. MC przebił się w 2018 roku platynowym singlem „Die Young”, a rok później znalazł się na szczycie listy Billboard 200 z utworem „Please Excuse Me for Being AntiSocial”. Drugi album studyjny, „Live Life Fast”, ukazał się w grudniu 2021 roku. Zarówno ten album, jak i mixtape „Feed tha Streets III” z 2022 roku, znalazły się w czołówce list przebojów. Ricch rozpoczął swój kolejny cykl albumowy w 2024 roku utworem „Survivor's Remorse” i pojawił się również na płycie „F1: The Album”, ścieżce dźwiękowej do filmu „F1 the Movie”.

Zainspirowany takimi artystami jak Meek Mill, Future, Speaker Knockerz i Young Thug (a także stylami Atlanta trap i Chicago drill), Ricch zaczął nagrywać w swojej sypialni w wieku 16 lat, oddając hołd luizjańskim korzeniom swojej rodziny, a jednocześnie dokumentując życie uliczne w Los Angeles. Jego debiutancki album, „Feed tha Streets”, ukazał się pod koniec 2017 roku. Kolejny rok przyniósł Ricchowi wielki przełom, począwszy od wydania EP-ki „Be 4 tha Fame”. Tego lata wydał singiel „Die Young”, wyprodukowany przez London w wytwórni da Track. Utwór stał się viralowym hitem i wprowadził młodego rapera do mainstreamu, gromadząc miliony odtworzeń w ciągu kilku miesięcy i ostatecznie uzyskując status platynowej płyty.

W listopadzie 2018 roku Ricch wydał „Feed tha Streets II”, drugi zbiór jego melodyjnego rapu i hipnotycznych beatów. Po tym, jak w 2019 roku trafił na listę Hot 100 z kolejnymi singlami „Big Stepper”, „Start wit Me” i „Tip Toe”, wydał „Please Excuse Me for Being AntiSocial”. Jego pierwszy pełnoprawny album, „Please Excuse Me for Being AntiSocial”, w grudniu wszedł na pierwsze miejsce listy Billboard 200. Choć album utrzymywał się w czołówce listy aż do 2020 roku, Ricch zdobył w styczniu nagrodę Grammy za rolę w „Racks in the Middle” Nipseya Hussle'a. W następnym roku Ricch pojawił się w utworze „4 Da Gang” 42 Dugga, a następnie wydał własny singiel „Late at Night” przed premierą swojego drugiego albumu „Live Life Fast”. Album, wydany w grudniu 2021 roku, zawierał epizodyczne występy Lil Baby'ego, 21 Savage'a, Gunny i wielu innych, i zadebiutował na czwartym miejscu listy Billboard.

W czerwcu 2022 roku ukazała się EP-ka Big 3, zawierająca wyprodukowany przez Mustard utwór „Real Talk”. W listopadzie tego samego roku ukazał się mixtape Feed tha Streets III, na którym gościnnie wystąpili Lil Durk i Ty Dolla $ign. Taśma dotarła do 14. miejsca na liście Billboard 200. Oprócz utworu „I Remember” nagranego wspólnie z Internet Money i Kodak Black, w dorobku Riccha w 2023 roku znalazły się gościnne występy w utworach Trippie Redda („Closed Doors”) i Gucci Mane’a („Pissy”). W maju następnego roku powrócił do solowej kariery z utworem „Survivor’s Remorse”, głównym singlem z jego trzeciego albumu, „The Navy Album”. W kolejnym singlu poprzedzającym album, „Lonely Road”, gościnnie wystąpił Terrace Martin, a w 2025 roku Ricch dodał utwór „Underdog” do ścieżki dźwiękowej filmu „F1 the Movie”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Splash Warning	Meek Mill featuring Future, Roddy Ricch, and Young Thug	12.2018	-	77[1]	Atlantic	[42[1].R&B; Chart]
Die Young	Roddy Ricch	05.2019	84[4]	99[2]	Atlantic USAT 21804333	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Rodrick Moore, Jr., London Holmes, Masamune Kudo][produced by London on da Track, Rex Kudo][38[8].R&B; Chart]
Every Season	Roddy Ricch	01.2019	-	107[14]	Atlantic	[platinum-US][silver-UK][written by Rodrick Moore, Jr., Joshua Cross, Bishop Grinnage][produced by Cassius Jay, Beezo][48[1].R&B; Chart]
Project Dreams	Marshmello & Roddy Ricch	02.2019	-	108[3]	Joytime Collective	[platinum-US][silver-UK][written by Christopher Comstock ,Rodrick Moore, Jr.][produced by Marshmello][46[1].R&B; Chart]
How It Is	Roddy Ricch, Chip, and Yxng Bane featuring The Plug	03.2019	18[9]	-	The Plug UKS2R 1900003	[silver-UK][written by Rodrick Moore Jr., Guystone Menga ,Jahmaal Fyffe][produced by SpeakerBangerz]
Racks in the Middle	Nipsey Hussle Featuring Roddy Ricch & Hit-Boy	04.2019	59[2]	26[11]	Atlantic USAT 21901459	[platinum-US][silver-UK][written by Ermias Asghedom, Rodrick Moore Jr. ,Chauncey Hollis Jr. ,Dustin James Corbett, Greg Allen Davis][produced by Hit-Boy][11[14].R&B; Chart]
Ballin'	Mustard & Roddy Ricch	08.2019	37[13]	11[44]	Interscope USUM 71911808	[7x-platinum-US][platinum-UK][written by Dijon McFarlane, Rodrick Moore, Jr. ,Shah Rukh Zaman Khan, Donell Jones][produced by Mustard , Justus West ,Gylttryp][4[32].R&B; Chart]
Big Stepper	Roddy Ricch	12.2019	-	98[1]	Atlantic	[platinum-US][written by Rodrick Moore, Jr. ,Cristian Gonzalez, Joseph Nguyen ,Steven Alexander][produced by Flexico, Figurez Made It, DJ Shawdi P][43[1].R&B; Chart]
Start wit Me	Roddy Ricch & Gunna	11.2019	-	56[13]	Atlantic	[2x-platinum-US][written by Rodrick Moore, Jr. ,Sergio Kitchens, Tahj Morgan, Jasper Harris][produced by jetsonmade, Harris][25[13].R&B; Chart]
Intro	Roddy Ricch	12.2019	-	105[1]	Atlantic	[gold-US][written by Rodrick Moore Jr., Jacob Canady, Jonathan De La Rosa & Eduardo Burgess][50[1].R&B; Chart]
God's Eyes	Roddy Ricch	12.2019	-	119[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore & Eric Sandoval][produced by Niaggi ,Pilgrim]
Tip Toe	Roddy Ricch Featuring A Boogie Wit da Hoodie	12.2019	-	73[7]	Atlantic USAT 21804333	[platinum-US][written by Rodrick Moore, Jr., Artist Dubose, Gianni van den Brom ,Beck Norling][produced by Niaggi ,Pilgrim][32[7].R&B; Chart]
Moonwalkin'	Roddy Ricch Featuring Lil Durk	12.2019	-	120[2]	Atlantic	[written by Rodrick Moore , Durk Banks, Eric Sandoval & Fabio Aguilar]
Peta	Roddy Ricch Featuring Meek Mill	12.2019	-	72[4]	Bird Vision	[platinum-US][written by Rodrick Moore Jr. , Robert Williams, Ozan Yildirim & Nils Noehden][31[6].R&B; Chart]
Boom Boom Room	Roddy Ricch	12.2019	-	105[6]	Atlantic	[platinum-US][written by Rodrick Moore,Milan Modi,Brain Anamayatana,Vid Vucenovic][produced by Yung Lan,Kilo Keys,Foreign Got Em]
Perfect Time	Roddy Ricch	12.2019	-	107[3]	Atlantic	[gold-US][written by Rodrick Moore , Eric Sandoval & Anthony Beecham]
The Box	Roddy Ricch	12.2019	2[29]	1[11][38]	Atlantic USAT 21906978	[diamond-US][2x-platinum-UK][written by Rodrick Moore, Jr., Samuel Gloade, Adarius Moragne ,Aqeel Tate ,Larrance Dopson, Eric Sloan ,Khirye Anthony Tyler][produced by 30 Roc, Datboisqueeze ,Zentachi][1[12][30].R&B; Chart]
High Fashion	Roddy Ricch Featuring Mustard	01.2020	45[16]	20[28]	Atlantic USAT 21906985	[4x-platinum-US][gold-UK][written by Rodrick Moore, Jr. ,Dijon McFarlane, Shahrukh Khan][produced by Mustard ,GYLTTRYP][12[26].R&B; Chart]
Bacc Seat	Roddy Ricch Featuring Ty Dolla $ign	01.2020	-	102[8]	Atlantic	[platinum-US][silver-UK][written by Tyrone William Griffin Jr., Rodrick Moore Jr. & Milan Modi][produced by Yung Lan][49[2].R&B; Chart]
War Baby	Roddy Ricch	01.2020	-	121[1]	Atlantic	[gold-US][written by Rodrick Moore,Eric Anthony Sandoval,Ashley Kember][produced by Sonic]
Letter to Nipsey	Meek Mill Featuring Roddy Ricch	02.2020	-	73[2]	Atlantic	[written by Robert Williams, Rodrick Moore, Jr., Nikolas Papamitrou][produced by Papamitrou][34[2].R&B; Chart]
Numbers	A Boogie wit da Hoodie featuring Roddy Ricch, Gunna, and London on da Track	02.2020	53[2]	23[3]	Atlantic USAT 22000604	[platinum-US][written by Artist Dubose, Rodrick Moore, Jr. ,Sergio Kitchens, London Holmes ,Dylan Cleary-Krell][produced by London on da Track, Dez Wright][12[3].R&B; Chart]
Walk Em Down	NLE Choppa Featuring Roddy Ricch	04.2020	85[3]	38[20]	Warner USWB 12000247	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Bryson Potts,Rodrick Moore, Jr.,Alex Petit,Carlos Muñoz][produced by CashMoneyAP,Loshendrix][16[20].R&B; Chart]
Rockstar	DaBaby Featuring Roddy Ricch	05.2020	1[6][40]	1[7][42]	Interscope USAT 72007941	[5x-platinum-US][3x-platinum-UK][written by Jonathan Kirk, Rodrick Moore Jr., Ross Portaro IV][produced by SethInTheKitchen][1[9][39].R&B; Chart]
Cooler Than A Bitch	Gunna Featuring Roddy Ricch	06.2020	-	41[3]	Young Stoner Life	[gold-US][16[4].R&B; Chart]
The Woo	Pop Smoke featuring 50 Cent and Roddy Ricch	07.2020	9[11]	11[20]	Republic USAT 72013367	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Bashar Jackson, Curtis Jackson III Rodrick Moore, Jr., Andre Loblack, Adam Hashim, Jess Jackson ,Andrew Loffa, Ray Lennon, Karriem Mack, Billy Jones][produced by 808Melo][9[23].R&B; Chart]
Gifted	Cordae Featuring Roddy Ricch	09.2020	-	101[1]	Atlantic	[written by Cordae Dunston, Rodrick Moore, Jr., Ant Clemons, Daniel Hackett ,Tarron Crayton, Uforo Ebong, Raymond Komba][produced by Cordae ,BongoBytheway, Ray Keys][37[1].R&B; Chart]
4 da Gang	42 Dugg & Roddy Ricch	04.2021	-	67[14]	CMG	[gold-US][written by Dion Hayes, Rodrick Moore Jr., Tavian Carter ,Rudolf Schenker, Klaus Meine][produced by TayTayMadeIt][25[20].R&B; Chart]
Body in Motion	DJ Khaled featuring Bryson Tiller, Lil Baby, and Roddy Ricch	05.2021	-	79[1]	We the Best	[written by Khaled Khaled, Bryson Tiller, Dominique Jones, Rodrick Moore, Jr., Kevin Cossom][produced by DJ Khaled, StreetRunner, Tarik Azzouz][33[1].R&B; Chart]
Late at Night	Roddy Ricch	06.2021	95[1]	20[20]	Atlantic USAT 22102237	[silver-UK][written by Rodrick Moore, Jr., Dijon McFarlane, Shah Rukh Zaman Khan][produced by Mustard][6[22].R&B; Chart]
Fame & Riches	Polo G Featuring Roddy Ricch	06.2021	-	109[1]	Columbia	[written by Taurus Bartlett,Rodrick Wayne Moore Jr.][produced by WizardMCE]
Thailand	Roddy Ricch	01.2022	-	95[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr. & Joshua Luellen][26[1].R&B; Chart]
All Good	Roddy Ricch Featuring Future	01.2022	-	102[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr., Nayvadius Wilburn, Ronald Spence Jr. & Keith Parker][32[1].R&B; Chart]
Rollercoastin	Roddy Ricch	01.2022	-	122[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr., Hagan Lange, Eric Sandoval & Luke Clay]
Hibachi	Roddy Ricch Featuring Kodak Black & 21 Savage	01.2022	-	91[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr. , Bill Kapri, Shayaa Abraham-Joseph, Wesley Glass & Dylan Cleary-Krell][25[1].R&B; Chart]
Paid My Dues	Roddy Ricch Featuring TakeOff	01.2022	-	120[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr., Kirshnik Ball, Matthew Samuels & Scotty Coleman]
Moved To Miami	Roddy Ricch Featuring Lil Baby	01.2022	-	85[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr., Dominique Jones, Bryan Simmons, Lucas Padulo & Alex Cartagena][21[1].R&B; Chart]
Don't I	Roddy Ricch Featuring Gunna	01.2022	-	111[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr. , Sergio Kitchens, Eric Sandoval, Giuseppe Vasaturo & Ryan O'Neil][44[1].R&B; Chart]
25 Million	Roddy Ricch	01.2022	-	77[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore Jr., Ryan Nolan & Chance Youngblood][18[3].R&B; Chart]
Stop Breathing	Roddy Ricch	10.2022	-	104[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore, Jr.,Chandler Durham,Tahj Morgan,Darryl Clemons,Ashot Akopian,Austin Post][produced by Turbo,JetsonMade,Pooh Beatz,Shottie][31[1].R&B; Chart]
Cooped Up	Post Malone featuring Roddy Ricch	05.2022	18[9]	12[15]	Republic USAT 72208020	[silver-UK][written by Austin Post, Rodrick Moore Jr. ,Louis Bell, William Walsh][produced by Post Malone ,Louis Bell][5[20].R&B; Chart]
Real Talk	Roddy Ricch	07.2022	-	112[1]	Atlantic	[written by Roddy Ricch, J Holt & Mustardl]
Keep Going	DJ Khaled Featuring Lil Durk, 21 Savage & Roddy Ricch	09.2022	-	57[1]	Atlantic	[written by Khaled Khaled,Bryan Simmons,Abraham-Joseph Shéyaa Bin,Rodrick Wayne Moore][produced by DJ Khaled,TM88][18[1].R&B; Chart]
Fam Good, We Good	DJ Khaled Featuring Gunna & Roddy Ricch	09.2022	-	109[1]	Atlantic	[written by Khaled Khaled,Tavoris Hollins, Jr.,Tarik Azzouz,Sergio Kitchens,Rodrick Wayne Moore,Maxime Breton][produced by DJ Khaled,Streetrunner,Tarik Azzouz,MightyMax][39[1].R&B; Chart]
B.R.O. (Better Ride Out)	A Boogie wit da Hoodie featuring Roddy Ricch	10.2022	-	113[1]	Atlantic	[written by Artist Dubose,Rodrick Moore Jr.,Shaun Thomas][produced by A Boogie wit da Hoodie,S.Dot][41[1].R&B; Chart]
Aston Martin Truck	Roddy Ricch	11.2022	-	101[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore, Jr.,Travis Walton,Aaron Booe,Leutrim Beqiri][produced by Teddy Walton,Aaron Bow,Byrd][36[1].R&B; Chart]
Twin	Roddy Ricch Featuring Lil Durk	12.2022	-	101[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore, Jr.,Durk Banks,Travis Walton,Aaron Booe,Leutrim Beqiri][produced by Teddy Walton,Aaron Bow,Byrd][35[1].R&B; Chart]
I Remember	Internet Money, Roddy Ricch & Kodak Black	04.2023	-	-	Internet Money	[41[1].R&B; Chart]
Pissy	Gucci Mane featuring Roddy Ricch and Nardo Wick	05.2023	-	115[1]	Atlantic	[written by Radric Davis,Rodrick Moore, Jr.,Horace Walls III,Avo No Sleep,Paul Penso,Will No Sleep][produced by Avo No Sleep,Koncept P,Will No Sleep][37[1].R&B; Chart]
Let It Breathe	Gunna Featuring Roddy Ricch	05.2024	-	-	Young Stoner	[written by Evrgrn,Kenny Stuntin,Harrison Song][49[1].R&B; Chart]
Survivor's Remorse	Roddy Ricch	06.2024	-	104[1]	Atlantic	[written by Rodrick Moore, Jr.,Chandler Great,Omar Perrin,Kelly Clarkson,Taylor Rutherford,Josh Ronen][produced by Terrace Martin, Turbo, Omar Grand][33[1].R&B; Chart]
Dodger Blue	Kendrick Lamar featuring Wallie the Sensei, Siete7x, and Roddy Ricch	12.2024	-	11[6]	Atlantic	[written by Kendrick Duckworth,Samuel Dew,Traquan Tyson,Craig Johnson Jr.,Mark Spears,Jack Antonoff,Taji Ausar,Timothy Maxey,Terrace Martin][produced by Sounwave,Antonoff,Tane Runo,Tim Maxey,Martin][8[13].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Feed Tha Streets II	Roddy Ricch	11.2018	86[1]	67[67]	Atlantic 0075679860378	[gold-US][silver-UK][produced by Avedon, Beezo, CashMoneyAP, Cassius Jay, Den Beats, KBeazy, Kilo Keys, London on da Track, Paul Cabbin, Rex Kudo ,Scott Storch, Sonic, Tarentino, Yung Lan]
Please Excuse Me for Being Antisocial	Roddy Ricch	12.2019	13[19]	1[4][128]	Atlantic 0075679831415	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by 30 Roc, ATL Jacob,Billboard Hitmakers, Datboisqueeze, DJ Shawdi P ,Fabio Aguilar, Figurez Made It, Flexico, ForeignGotEm, GYLTTRYP, Jasper Harris ,JetsonMade, Keanu Beats, Kember Dreams, Kid Wond3r, Kilo Keys, Mustard, Niaggi, Nils, OZ, Pilgrim, Sonic ,Saint Mino, Yung Lan ,Zentachi]
Live Life Fast	Roddy Ricch	01.2022	34[1]	4[10]	Atlantic 0075679759993	[produced by Beezo ,Ephortless Beats, ZayBans, Louie Montana ,Boi-1da, D Keyz ,Dez Wright, G Ry ,Geronimo, Gylttryp, Hagan, Heavy Mellow ,Jasper Harris, Keith Parker, Kenny Beats, LC, Lexx Deathstar, Lil CC, Lucas Padulo, Moneyevery, Mustard, Nils, Rex Kudo, Ronny J, Saint Mino ,Seshnolan, Sir Dylan ,Sonic, Southside, Tarentino, TM88, Tommy Parker, Wasa Wheezy, Yakree]
Feed Tha Streets III	Roddy Ricch	12.2022	-	14[2]	Atlantic 0075679724724	[produced by 254bodi, 7ink, Adriano, AlekBeatz, Ambezza, B. March ,B3, Beezo, Blom ,Aaron Bow ,Brody, Martin Brown ,Byrd, Cubeatz, DY, Jetson, Juvy Catcher, Mfoss ,Kevin Mitchell ,Mustard ,ProdbyJeff, Shottie, Slizer, Sonic, Square ,Will Steller, Turbo, UV Killin Em, Luca Vialli, Teddy Walton, Louis Yung, Zookids]

środa, 11 marca 2026

Sally Oldfield

Sally Oldfield (ur. 3 sierpnia 1947r w Dublinie)- urodzona w Irlandii angielska wokalistka folk,
kompozytorka, multiinstrumentalistka i autorka tekstów oraz producentka muzyczna; starsza siostra muzyka Mike’a i kompozytora Terry'ego Oldfieldów.

Sally Oldfield i jej rodzeństwo zostali wychowani przez matkę, Maureen, w duchu katolicyzmu. Dzieciństwo spędzili częściowo w irlandzkim Dublinie i w angielskim Reading, położonym w hrabstwie Berkshire. Jako 12-latkę Sally zapisano do Royal Academy of Dancing na naukę baletu, jednak zrezygnowała po 4 latach. Następnie studiowała na Uniwersytecie w Bristolu. Tam, jak sama stwierdziła, miała po raz pierwszy okazję do rozszerzenia swojej jaźni kulturowej poza wąskie pasmo dzieciństwa, i tu upatruje źródła wielokulturowości, która cechuje jej dorobek muzyczny oraz umiejętności grania na wielu instrumentach muzycznych.

Karierę muzyczną rozpoczęła w 1968, gdy razem z bratem Mikiem utworzyli duet Sallyangie. Nagrali wspólnie tylko jeden album, po uzyskaniu rekomendacji gitarzysty Pentangle, Johna Renbourna. Ich album, Children of the Sun, stanowił bajkową mieszankę angielskiego folku i muzyki pop, a głos Sally Oldfield został szczególnie wyeksponowany. Gościnnie na tym albumie wystąpił perkusista Pentangle, Terry Cox i flecista Ray Warleigh, który także współpracował z innymi muzykami, jak np. Allanem Holdsworthem i Nickiem Drakem. Sally i Mike Oldfieldowie zakończyli działalność w The Sallyangie jesienią tego samego roku z powodu nieporozumień na tle artystycznym i czasowo zaniechali dalszej współpracy.

Pierwszy solowy album Sally Oldfield pt. Water Bearer został wydany w 1978. Pierwszy utwór z tego albumu, "Mirrors", stał się dość znanym przebojem. Od tego czasu artystka wydaje albumy solowe. Przez szereg lat pracowała na rynku muzycznym w Niemczech. Bierze również udział w nagraniach braci Mike'a i Terry'ego. Jej głos dominuje tzw. girlie chorus w paru sekcjach albumu Tubular Bells: przy końcu pierwszej strony albumu i tuż przed melodią szkocką na odwrotnej stronie. Sally Oldfield ponownie wystąpiła w nowym nagraniu Tubular Bells z 2003.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mirrors / Night Of The Hunter's Moon	Sally Oldfield	12.1978	19[13]	-	Bronze BRO 66	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield]
You Set My Gypsy Blood Free/Water Bearer	Sally Oldfield	08.1979	-	-	Bronze BRO 79	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Ashley Howe]
The Sun In My Eyes/Answering You	Sally Oldfield	11.1979	-	-	Bronze BRO 83	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Ashley Howe]
I Sing For You/Child Of Allah	Sally Oldfield	.1980	-	-	Bronze BRO 90	[written by M. Salerno, F. Fabrizio][produced by Sally Oldfield]
Mandala / Woman Of The Night	Sally Oldfield	09.1980	-	-	Bronze BRO 104	[written by Sally Oldfield][produced by Tom Newman]
Morning Of My Life / Blue Water	Sally Oldfield	01.1981	-	-	Bronze BRO 114	[written by Sally Oldfield][produced by Tom Newman]
Song Of The Lamp / Rare Lightning	Sally Oldfield	11.1981	-	-	Bronze BRO 148	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Dave Davani, Laurie Jay]
Broken Mona Lisa / Morning Of My Life	Sally Oldfield	08.1982	-	-	Bronze BRO 153	[written by Sally Oldfield][produced by Ken Gold]
Path With A Heart/Never Knew Love Could Get So Strong	Sally Oldfield	10.1983	-	-	Bronze BRO 172	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Hans Zimmer ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Water Bearer	Sally Oldfield	10.1978	-	-	Bronze BRON 511	[produced by Sally Oldfield]
Easy	Sally Oldfield	.1979	-	-	Bronze BRON 522	[produced by Sally Oldfield]
Celebration	Sally Oldfield	.1980	-	-	Bronze BRON 528	[produced by Tom Newman]
Playing In The Flame	Sally Oldfield	.1981	-	-	Bronze BRON 536	[produced by Dave Davani, Laurie Jay,Sally Oldfield]
In Concert	Sally Oldfield	.1982	-	-	Bronze BRON 540	[produced by Dave Davani, Laurie Jay]
Strange Day In Berlin	Sally Oldfield	.1983	-	-	Bronze BRON 549	[produced by Hans Zimmer, Sally Oldfield]

Sinéad O’Connor

Shuhada Sadaqat, występująca jako Sinéad O’Connor (ur. 8 grudnia 1966r w Dublinie
jako Sinéad Marie Bernadette O’Connor, zm. 26 lipca 2023 w Londynie) -irlandzka piosenkarka, kompozytorka, autorka tekstów i okazjonalnie aktorka.

Debiutowała w latach 80-tych z zespołem In Tua Nua, natomiast karierę solową rozpoczęła w 1986r. Jej największy hit to „Nothing Compares 2 U” (1990), cover piosenki napisanej przez Prince’a.

Na początku września 2017 podała do publicznej wiadomości informację o zmianie imienia i nazwiska na Magda Davitt. Z kolei pod koniec października 2018 poinformowała o konwersji na islam i zmianie imienia na Shuhada, później zmieniając też nazwisko na Sadaqat. Nie była to jednak jeszcze zmiana zalegalizowana prawnie.

Urodziła się w Dublinie, w dzielnicy Glenagarry. Imię otrzymała po Sinéad de Valerze, żonie prezydenta Irlandii Éamona de Valery, a zarazem matce lekarza odbierającego ją przy porodzie. Jej rodzicami byli John (inżynier budowlany, a później barrister) i Marie O’Connor. Sinéad była trzecim z pięciorga ich dzieci; oprócz niej byli to jeszcze synowie Joseph (późniejszy pisarz), John i Eoin oraz córka Eimear. Rodzice artystki rozwiedli się, gdy O’Connor miała osiem lat. Troje starszych dzieci zamieszkało z matką. Sinéad skarżyła się, że matka znęcała się nad nią. John O’Connor podjął starania o otrzymanie prawa do opieki nad dziećmi i ostatecznie otrzymał je jako dopiero drugi mężczyzna w Irlandii. Starania Johna o opiekę nad dziećmi w kraju, którego sądy zwykle przyznawały ją matkom i nie dopuszczały do rozwodów, przyczyniły się do tego, że został on przewodniczącym Divorce Action Group i czołowym mówcą publicznym.

W 1979 opuściła swoją matkę i zamieszkała z ojcem oraz jego nową żoną. W wieku 15 lat za popełnione kradzieże i wagarowanie trafiła do domu poprawczego Grianán Training Centre, tzw. azylu sióstr magdalenek. Doświadczenie to wspominała później następującymi słowami: „Po niczym innym nigdy nie doświadczyłam i prawdopodobnie już nie doświadczę takiej paniki, strachu oraz udręczenia”. Jedna z opiekunek z Grianán Training Centre była siostrą Paula Byrne’a, perkusisty zespołu In Tua Nua, który usłyszał O’Connor śpiewającą utwór „Evergreen” Barbry Streisand na przyjęciu weselnym swojej siostry. Nagrała z nimi piosenkę pt. „Take My Hand”, jednak grupa uznała, że Sinéad (mająca wtedy 15 lat) była zbyt młoda by zostać członkiem zespołu.

W 1983 ojciec wysłał Sinéad do ekskluzywnej kwakierskiej szkoły z internatem Newtown w Waterford, instytucji z dużo mniejszym rygorem niż w Grianán. Z pomocą i zachętą swego nauczyciela irlandzkiego, Josepha Falvy’ego, nagrała demo zawierające cztery utwory, w tym dwa covery i dwie jej własne piosenki, które później pojawiły się na pierwszym albumie. Dzięki ogłoszeniu zamieszczonemu w magazynie Hot Press poznała Columba Farrelly’ego. Razem zwerbowali kilku innych muzyków i uformowali zespół Ton Ton Macoute, nazwany od imienia zombie z haitańskiego mitu. Jesienią grupa wyjechała do Waterford, kiedy O’Connor jeszcze uczęszczała do Newtown. Szybko rzuciła jednak szkołę i wyjechała za nimi do Dublina, gdzie za swoje występy dostawali pozytywne opinie mieszkańców. Na ich muzykę miały wpływ zainteresowania Farrelly’ego: czary, mistycyzm i muzyka świata. 10 lutego 1985 w wypadku samochodowym zginęła matka O’Connor]. Sinéad była wstrząśnięta, pomimo napiętych stosunków, jakie między nimi panowały. Niedługo potem odeszła z zespołu i wyjechała do Londynu. Zespół Ton Ton Macoute nie uległ jednak rozpadowi.

Pierwszy singel, „Heroine”, wydała w 1986. Był to duet z gitarzystą U2, występującym pod pseudonimem The Edge. Debiutancki album wokalistki, zatytułowany The Lion and the Cobra, ukazał się w listopadzie 1987. Osiągnął umiarkowany sukces na listach sprzedaży, jednak spotkał się z pozytywnymi opiniami i zdobył status złotej płyty w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Pochodziły z niego takie single jak „Troy”, „I Want Your (Hands on Me)” czy pierwszy duży przebój „Mandinka”. W 1988r nagrała piosenkę „Jump in the River” do filmu Poślubiona mafii. O'Connor wymieniła Boba Dylana, Davida Bowie, Boba Marleya,Siouxsie and the Banshees, i The Pretenders jako artystów, którzy wywarli wpływ na jej wczesną karierę.

Największy rozgłos piosenkarka zyskała jednak po wydaniu drugiej płyty, I Do Not Want What I Haven’t Got, wydana w marcu 1990r. Znalazł się na niej utwór „Nothing Compares 2 U”, napisany przez Prince’a, który następnie zaaranżował go specjalnie dla Sinéad. Piosenka dotarła do pierwszych miejsc list przebojów w wielu krajach, w tym także w Stanach Zjednoczonych na Billboard Hot 100, stając się największym przebojem Sinéad w jej karierze. Utworowi towarzyszył słynny teledysk, nakręcony w Paryżu. Album spotkał się z ogromnym sukcesem: zdobył pozytywne recenzje i osiągnął status wielokrotnej platyny na rynku brytyjskim i amerykańskim. Kolejnym promującym go singlem zostało nagranie „The Emperor’s New Clothes”. W 1991 płyta I Do Not Want What I Haven’t Got została nagrodzona Grammy jako najlepszy album muzyki alternatywnej. W lipcu 1990 O’Connor wystąpiła jako jeden z wielu gości na koncercie The Wall Live in Berlin Rogera Watersa.

Trzecia płyta Sinéad, wydana jesienią 1992r, Am I Not Your Girl?, zawierała covery jazzowych piosenek innych wykonawców. Znalazły się na niej takie standardy jak „Black Coffee”, „Gloomy Sunday” czy „Don’t Cry for Me Argentina”. Pierwszym singlem została piosenka „Success Has Made a Failure of Our Home”. Płyta okazała się sukcesem, choć nie na miarę poprzedniego albumu.

Jesienią 1994 O’Connor wydała swoją czwartą płytę, zatytułowaną Universal Mother, którą promowały single: „Thank You for Hearing Me” oraz „Fire on Babylon” (poruszający temat przemocy nad dziećmi). W tym samym roku nagrała piosenkę „You Made Me the Thief of Your Heart” do filmu W imię ojca Jima Sheridana. W 1997 ukazały się dwie płyty Sinéad: minialbum Gospel Oak oraz składanka jej największych przebojów So Far… The Best of Sinéad O’Connor, promowane singlami „This Is to Mother You” oraz „This Is a Rebel Song”. Kompilacja So Far… osiągnęła kilkumilionowy nakład i jest jedną z najlepiej sprzedających się płyt w jej dyskografii.

W 2000 ukazał się jej kolejny album, Faith and Courage, a dwa lata później folkowa płyta Sean-Nós Nua, z tradycyjnymi irlandzkimi utworami. W 2003 wydała album She Who Dwells in the Secret Place of the Most High Shall Abide Under the Shadow of the Almighty, ogłaszając, że tym samym kończy swoją karierę.

W 2005, wbrew wcześniejszym zapewnieniom o zakończeniu kariery, wydała kolejny studyjny album, Throw Down Your Arms, utrzymany w stylistyce reggae. W czerwcu 2007 ukazała się jej kolejna płyta, Theology. Oba albumy były wydawnictwami dwupłytowymi. 16 lipca 2007 piosenkarka wystąpiła w Poznaniu w ramach festiwalu Malta.

W 2012 ukazał się dziewiąty album Sinéad O’Connor, How About I Be Me (and You Be You)?, który w tekstach zawartych na nim utworów poruszał takie tematy jak seksualność, religia, nadzieja i rozpacz. Z kolei dwa lata później, w sierpniu, do sprzedaży trafił dziesiąty album wokalistki, I’m Not Bossy, I’m the Boss, pod kątem artystycznym zainspirowany kampanią na rzecz wzmocnienia pozycji kobiet Ban Bossy, a muzycznie zorientowany na rock i melodyjne brzmienia. Głównym singlem promującym to wydawnictwo był „Take Me to Church”.

W grudniu 2020 artystka za pośrednictwem serwisu Twitter zapowiedziała wydanie nowego albumu studyjnego w następnym roku. W czerwcu 2021 ogłosiła, że jej nowy album będzie nosił tytuł No Veteran Dies Alone, zostanie wydany w 2022 i będzie jej ostatnim wydawnictwem w karierze.

1 czerwca 2021 światową premierę miała jej autobiografia Rememberings. Polskojęzyczny przekład, zatytułowany Wspomnienia, ukazał się 27 października 2021 nakładem Wydawnictwa Agora.

7 stycznia 2022, 17-letni syn O’Connor, Shane, popełnił samobójstwo. W związku z tą tragedią, w czerwcu 2022 artystka anulowała zaplanowaną na ten sam rok trasę koncertową, ponadto odłożyła premierę albumu No Veteran Dies Alone na czas nieokreślony.

W lutym 2023 opublikowano nagranie szkockiej piosenki „The Skye Boat Song” w jej wykonaniu, które stało się motywem otwierającym siódmą serię serialu Outlander.

W 1989 roku, w jednym z wywiadów, wyraziła swoje poparcie dla Irlandzkiej Armii Republikańskiej, za co została skrytykowana. Opinię tę podtrzymała rok później.

Wywołała oburzenie, kiedy w 1990 odmówiła występu w New Jersey, ponieważ przed jej występem miał zostać odśpiewany hymn Stanów Zjednoczonych Ameryki, na co się nie zgodziła.

W 1991 zbojkotowała galę rozdania nagród Grammy- miał to być protest przeciwko komercjalizacji ceremonii. Sinéad wygrała wówczas w kategorii Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej krążkiem I Do Not Want What I Haven’t Got, lecz nie zaakceptowała tej nagrody i nie pojawiła się na gali.

Kilka tygodni po premierze Am I Not Your Girl?, 3 października 1992, podczas programu Saturday Night Live piosenkarka wykonała a cappella utwór „War” Boba Marleya, po czym podarła zdjęcie papieża Jana Pawła II. Zaprotestowała tym samym przeciwko brakowi reakcji Watykanu na ukrywanie przez irlandzki Kościół katolicki udokumentowanych w latach późniejszych, licznych przypadków molestowania dzieci przez księży w Irlandii. Dwa tygodnie po tym wydarzeniu wygwizdano ją podczas koncertu poświęconego twórczości Boba Dylana w Nowym Jorku. Dochodziło także do publicznego niszczenia jej płyt. Choć gwiazda po latach przeprosiła papieża, to jednak przyznała, że nie żałuje tego, co zrobiła.

Piosenkarka skrytykowała Kościół katolicki za negatywny stosunek do kwestii homoseksualizmu. Twierdziła: „Nauczanie przeciwko homoseksualizmowi jest bluźnierstwem”.

W kwietniu 1999 została ordynowana na duchownego Irlandzkiego Ortodoksyjnego Kościoła Katolickiego i Apostolskiego. Ceremonię zorganizowano w Grand Hôtel de la Grotte w Lourdes we Francji. Przyjęła wówczas imię Mother Bernadette Mary (Matka Bernadetta Maria) z rąk byłego biskupa Kościoła Palmariańskiego, Michaela Coxa.

W 2010, po tym, jak ujawniono, że Kościół katolicki w Irlandii i Watykan ukrywali przypadki wykorzystywania seksualnego nieletnich przez księży w latach 1975-2004, Sinéad ponownie skrytykowała Kościół. „Gdyby Jezus był z nami, spaliłby Watykan”- powiedziała. Stwierdziła, że papież Benedykt XVI powinien zrezygnować ze stanowiska. „Papież nie ma problemu w wyrażaniu swojej opinii na temat antykoncepcji czy rozwodów, krytykowaniu Kodu da Vinci czy Naomi Campbell za noszenie biżuterii w kształcie krzyża. Kiedy jednak przychodzi wypowiedzieć się na temat zła czynionego przez pedofilów przebranych za księży, papież milczy. To groteskowe, trudne do pojęcia, dziwaczne i bezprecedensowe. Trzymają stronę zła” - powiedziała.

W 2018 wystosowała list otwarty do głowy Kościoła katolickiego, papieża Franciszka, z prośbą o ekskomunikę.

Określała się jako biseksualistka. W 2000, w liście otwartym dla irlandzkiego magazynu „Hot Press”, ogłosiła, że pomimo licznych związków z mężczyznami woli kobiety - określiła się wówczas jako lesbijka. To samo wyznała kilka tygodni później w telewizyjnym wywiadzie dla Howarda Sterna. Pomimo to dwa lata później wyszła za mąż. W 2003 w wywiadzie udzielonym dla telewizji RTÉ One wyjaśniła, że interesuje się zarówno kobietami, jak i mężczyznami. W maju 2005 na łamach „Entertainment Weekly” po raz kolejny potwierdziła swój biseksualizm, ogłaszając: „Jestem w trzech czwartych heteroseksualna, a w jednej czwartej homoseksualna”.

W przeszłości była związana m.in. z piosenkarzem Peterem Gabrielem, a także czterokrotnie zamężna: z Johnem Reynoldsem (producent muzyczny i muzyk współpracujący z O’Connor), Nicholasem Sommerladem (ślub w 2002r, już po roku doszło do separacji), Steve’em Cooneyem (rozwód w kwietniu 2011r) oraz Barrym Herridge'em (ślub 8 grudnia 2011 w Las Vegas. Miała czworo dzieci: synów Jake’a (ur. 1994r), Shane’a (ur. 2004r, zm. 7 stycznia 2022r) i Yeshuę Francisa Neila (ur. 19 grudnia 2006r; ojcem jest Frank Bonadio) oraz córkę Roisin (ur. 1996).

W 2007 podczas jednego z wywiadów określiła siebie jako chrześcijankę. Piosenkarka identyfikowała się także z ruchem rastafariańskim. Nauki ruchu rasta były dla niej inspiracją podczas pracy nad płytami Throw Down Your Arms i Theology.

W 2007 podczas wywiadu telewizyjnego dla Oprah Winfrey wyznała, że zdiagnozowano u niej zaburzenia afektywne dwubiegunowe, a przed diagnozą zmagała się z myślami samobójczymi. W późniejszym czasie zdiagnozowano u niej osobowość chwiejną emocjonalnie typu borderline oraz złożony zespół stresu pourazowego. Cierpiała też na agorafobię.

Na początku września 2017 zamieściła w serwisie Facebook informację o zmianie imienia i nazwiska na Magda Davitt, jako powód tej zmiany podając chęć bycia „wolną od patriarchalnych i niewolniczych imion. Wolną od rodzicielskich klątw”.

Pod koniec października 2018 przeszła na islam podczas ceremonii prowadzonej przez islamskiego teologa i przewodniczącego Rady do Spraw Pokoju i Integracji Muzułmanów Irlandzkich (Irish Muslim Peace & Integration Council), szejka Umara Al-Qadriego[w innych językach]. Powody konwersji wyjaśniła w serwisie Twitter następująco: „Jest to naturalne zwieńczenie podróży każdego inteligentnego teologa. Każde studiowanie świętych pism prowadzi do islamu, który z kolei sprawia, że wszystkie inne święte pisma stają się zbędne”. W związku ze zmianą religii wówczas zmieniła także imię na Shuhada, a w późniejszym czasie dokonała również zmiany nazwiska na Sadaqat. Nie była to jednak jeszcze zmiana zalegalizowana prawnie.

26 lipca 2023 w godzinach przedpołudniowych została znaleziona bez oznak życia w swoim mieszkaniu w Londynie. Po przybyciu policji została uznana za zmarłą.

Data jej śmierci została oznaczona na 26 lipca, a pochówek na cmentarzu Dean’s Grange odbył się 8 sierpnia.

Prywatny pogrzeb odbył się 8 sierpnia tego samego roku w Bray w hrabstwie Wicklow. Wziął w nim udział prezydent Irlandii, Michael D. Higgins. Rodzina O’Connor zaprosiła publiczność do złożenia hołdu nad brzegiem morza, gdzie przejeżdżał kondukt pogrzebowy. Tysiące osób wzięło w nim udział, niosąc znaki i hołdy.

W 2024 roku podano, że przyczyną śmierci piosenkarki było nagłe zaostrzenie przewlekłej obturarcyjnej choroby płuc i astmy oskrzelowej oraz łagodne zakażenie dolnych dróg oddechowych. W 2025 podano, że z jej testamentu wynikał pozostawiony majątek o wartości 1,7 mln GBP.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heroine/Heroine (Mix II)	The Edge With Sinead O'Connor	10.1986	89[3]	-	Virgin VS 897	[written by The Edge, Sinead O'Connor][produced by The Edge, Michael Brook]
Mandinka/Drink Before The War	Sinead O' Connor	01.1988	17[9]	-	Virgin ENY 611	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor, Kevin Moloney]
I Want Your (Hands On Me)/Just Call Me Joe	Sinéad O'Connor With MC Lyte	04.1988	77[4]	-	Ensign ENY 613	[written by Sinéad O'Connor, Mike Clowes, John Reynolds, Rob Dean, Spike Holifield][produced by Sinéad O'Connor,Kevin Mooney]
Jump In The River/Never Get Old	Sinéad O'Connor with Karen Finley	10.1988	81[3]	-	Ensign ENY 618	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
Nothing compares 2 U/Jump In The River	Sinead O' Connor	01.1990	1[4][22]	1[4][21]	Virgin ENY 630	[platinum-US][platinum-UK][Written By - Prince][ Producer - Sinéad O'Connor, Nellee Hooper, Chris Birkett][oryginalnie nagrana przez The Family w 1985r]
The emperor' s new clothes/What Do You Want	Sinead O' Connor	07.1990	31[5]	60[9]	Virgin ENY 633	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
Three Babies/Damn Your Eyes	Sinead O' Connor	10.1990	42[4]	-	Virgin ENY 635	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
My special child/Nothing compares 2 U [live]	Sinead O' Connor	06.1991	42[3]	-	Virgin ENY 646	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
Silent Night/ Irish Ways & Irish Laws	Sinead O' Connor	12.1991	60[4]	-	Virgin ENY 652	[written by Traditional][ Producer - Peter Gabriel,Sinéad O'Connor]
Sucess has made a failure of our home/You do something to me	Sinead O' Connor	09.1992	18[4]	-	Virgin ENY 656	[written by Johnny Mullins][produced by Phil Ramone, Sinéad O'Connor]
Don't cry for me Argentina/Ave Maria	Sinead O' Connor	12.1992	53[4]	-	Virgin ENY 657	[written by T. Rice, A. Lloyd Webber][produced by Phil Ramone, Sinéad O'Connor]
Thank you for hearing me/Fire On Babylon	Sinead O' Connor	11.1994	13[15]	-	Virgin ENY 662	[ Producer - John Reynolds , Tim Simenon,Sinéad O’Connor][Written By O'Connor / Reynolds]
You Made Me The Thief Of Your Heart/The Father And His Wife The Spirit	Sinead O' Connor with Gavin Friday	02.1994	42[4]	-	Island IS 588	[written by: Bono / Gavin Friday / Maurice Seezer][ Producer - Tim Simenon][piosenka z filmu "The name of the father"]
Haunted/The Song With No Name	Shane McGowan & Sinead O' Connor	04.1995	30[5]	-	ZTT ZANG 65	[written by Shane MacGowan][produced by Horn/Jordan/MacGowan]
Famine/All apologies	Sinead O' Connor	08.1995	51[5]	-	Chrysalis CDENY 663
Gospel oak EP [This is to mother you/I Am Enough For Myself/Petit Poulet/My Love]	Sinead O' Connor	05.1997	28[6]	128[3]	Chrysalis CDCHS 5051	[produced by Sinéad O'Connor ,John Reynolds, Dónal Lunny]
This is a rebel song/Redemption song [live]	Sinead O' Connor	12.1997	60[3]	-	Columbia 6652992	[written by Sinéad O'Connor][produced by John Reynolds]
Jealous	Sinead O' Connor	11.2000	86[2]	-	Atlantic WEA 318	[written by David A. Stewart,Sinéad O'Connor][produced by David A. Stewart]
Troy (The Phoenix From The Flame)	Sinead O' Connor	08.2002	48[2]	3.Hot Dance Music/Club Play	Devolution DEVR 003RX	[ written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor,Geremy O'Mahony,Dirk "M.I.K.E." Dierickx]
Tears From The Moon	Conjure One feat Sinead O' Connor	02.2003	42[1]	-	Nettwerk America 0 6700 33173 1 3 [US]	[ written by Billy Steinberg,Rick Nowels,Kyoko Baertsoen][produced by Rick Nowels,Rhys Fulber]
1000 Mirrors	Asian Dub Foundation feat. Sinéad O'Connor	05.2003	81[2]	-	Virgin DINSD 259	[Produced by Asian Dub Foundation]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Lion and The Cobra	Sinead O' Connor	10.1987	27[20]	36[38]	Ensign CHEN 7	[gold-US][gold-UK][produced by Sinéad O'Connor, Kevin Mooney]
I do not want what i haven' t got	Sinead O' Connor	03.1990	1[1][53]	1[6][52]	Ensign CHEN 14	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Sinéad O'Connor, Nellee Hooper]
Am i not your girl?	Sinead O' Connor	09.1992	6[7]	27[9]	Ensign CCD 1952	[gold-UK][produced by Sinéad O'Connor, Phil Ramone]
Universal mother	Sinead O' Connor	09.1994	19[15]	36[8]	Ensign CDCHEN 34	[gold-UK][produced by Sinéad O'Connor, John Reynolds, Tim Simenon, Phil Coulter]
So far...The best of Sinead O'Connor	Sinead O' Connor	11.1997	28[12]	-	Chrysalis 8215812	[silver-UK]
Faith & Courage	Sinead O' Connor	06.2000	61[3]	55[11]	Atlantic 7567833372	[produced by Kevin "She'kspere" Briggs, Scott Cutler, Jerry 'Wonder' Duplessis, Brian Eno, Skip McDonald, Anne Preven ,John Reynolds, Adrian Sherwood, David A. Stewart ,Wyclef Jean]
Sean-Nos Nua	Sinead O' Connor	10.2002	52[10]	139[2]	R&M Entertainment RAMCD 001	[ Producer - Dónal Lunny, Alan Branch ,Adrian Sherwood, Sinéad O'Connor]
Collaborations	Sinead O' Connor	06.2005	183[1]	-	EMI
Throw Down Your Arms	Sinead O' Connor	10.2005	189[1]	-	Chocolate And Vanilla THCVCD 001	[ Producer - Sly & Robbie ]
Theology	Sinead O' Connor	07.2007	157[1]	168[1]	Ruby Works RWXCD 50	[produced by Steve Cooney, Graham Bolger, Ron Tom ,Sinéad O'Connor]
How About I Be Me (and You Be You)?	Sinead O' Connor	03.2012	33[2]	115[1]	One Little Indian TPLP 1122	[produced by John Reynolds]
I'm Not Bossy, I'm the Boss	Sinead O' Connor	08.2014	22[2]	83[1]	Nettwerk 310222	[produced by John Reynolds]