Robert Reiniger Meredith Willson (ur. 18 maja 1902r - zm. 15 czerwca 1984r)
był amerykańskim flecistą, kompozytorem, dyrygentem, aranżerem muzycznym, liderem zespołu, dramaturgiem i pisarzem.
Jest prawdopodobnie najbardziej znany z napisania książki, muzyki i tekstów do przebojowego broadwayowskiego musicalu z 1957 roku „The Music Man” oraz „It's Beginning to Look a Lot Like Christmas” (1951).
Willson napisał trzy inne musicale, z których dwa były wystawiane na Broadwayu, a także komponował symfonie i popularne piosenki. Był dwukrotnie nominowany do Oscara za muzykę filmową. Willson urodził się w Mason City w stanie Iowa jako syn Rosalie Reiniger Willson i Johna Davida Willsona. Miał brata, starszego o dwa lata, Johna Cedricka, i siostrę, starszą o 12 lat, pisarkę książek dla dzieci Dixie Willson. Willson uczęszczał do Instytutu Sztuki Muzycznej Franka Damroscha (później przekształconego w Juilliard School) w Nowym Jorku. 29 sierpnia 1920 roku poślubił swoją ukochaną z liceum, Elizabeth „Peggy” Wilson; małżeństwo trwało 26 lat.
Jako dziecko Willson grał na bębnie basowym w orkiestrze Armii Zbawienia. Stał się wirtuozem fletu i piccolo, osiągając takie sukcesy, że został członkiem orkiestry Johna Philipa Sousy (1921–1924), a później Nowojorskiej Orkiestry Filharmonicznej pod dyrekcją Arturo Toscaniniego (1924–1929). Następnie przeniósł się do San Francisco w Kalifornii, gdzie został dyrektorem koncertowym stacji radiowej KFRC, a następnie dyrektorem muzycznym sieci radiowej NBC w Hollywood. Jego debiut radiowy miał miejsce w KFRC w 1928 roku w programie Blue Monday Jamboree.
Willson pracował przy wielu filmach, między innymi nad ścieżką dźwiękową do filmu Charliego Chaplina „Dyktator” (1940) (nominacja do Oscara w kategorii „Najlepsza muzyka oryginalna”) oraz nad aranżacją muzyki do filmu Williama Wylera „Małe lisy” (1941) (nominacja do Oscara w kategorii „Najlepsza muzyka do filmu dramatycznego”).
Podczas II wojny światowej Willson pracował dla Służby Radiowej Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych (USAFRS). W ramach współpracy z AFRS współpracował z George’em Burnsem, Gracie Allen i Billem Goodwinem. Z całą trójką współpracował jako lider zespołu i stały gość programu radiowego Burnsa i Allena. Zagrał nieśmiałego mężczyznę, który zawsze szukał porady w sprawach kobiet. Jego postać również była lekkomyślna, w zasadzie męska wersja Allena.
W 1942 roku Willson miał własny program w NBC. Program Meredith Willson's Music był letnim zastępstwem dla Fibber McGee i Molly.Sparkle Time, emitowany w CBS w latach 1946–1947, był pierwszym pełnosezonowym programem radiowym Willsona.
Po powrocie do radia sieciowego po II wojnie światowej Willson stworzył Talking People, grupę chóralną, która mówiła unisono podczas emisji reklam radiowych. W 1950 roku został dyrektorem muzycznym The Big Show, 90-minutowego programu komediowo-rozrywkowego prowadzonego przez aktorkę Tallulah Bankhead, w którym występowały niektóre z najbardziej znanych gwiazd tamtej epoki. Willson stał się częścią jednego z nielicznych powtarzających się gagów w programie, rozpoczynając odpowiedzi na komentarze lub pytania Bankhead od słów: „cóż, proszę pana, panno Bankhead”. Napisał do tego programu piosenkę „May the Good Lord Bless and Keep You”. Bankhead recytował słowa do muzyki na koniec każdego programu. Pracował również nad programem radiowym Jacka Benny'ego i prowadził własny program w 1949 roku. Przez kilka lat na początku lat 50-tych Willson był stałym panelistą w teleturnieju Goodsona i Todmana „The Name's the Same”; wspominał później, że robił to za stałą pensję Goodsona i Todmana, którą odkładał na swój musical na Broadwayu.
W 1950 roku Willson pełnił funkcję dyrektora muzycznego w „The California Story”, produkcji z okazji stulecia Kalifornii, wystawianej w Hollywood Bowl. Reżyser, Vladimir Rosing, przedstawił Willsona scenarzyście Franklinowi Laceyowi, który odegrał kluczową rolę w rozwinięciu fabuły musicalu, nad którym pracował Willson, a który wkrótce miał stać się „The Music Man”. Po „The California Story” nastąpiły dwie kolejne współprace z Rosingiem z okazji stulecia stanu: „The Oregon Story” w 1959 roku i „The Kansas Story” w 1961 roku.
Najsłynniejsze dzieło Willsona, „The Music Man”, miało premierę na Broadwayu w 1957 roku i zostało dwukrotnie zaadaptowane na potrzeby filmu (w 1962 i 2003 roku). Nazwał je „próbą mieszkańca Iowy, by oddać hołd swojemu rodzinnemu stanowi”. Ukończenie musicalu zajęło Willsonowi osiem lat i 30 poprawek, do których napisał ponad 40 piosenek. Spektakl z Robertem Prestonem i Barbarą Cook w rolach głównych odniósł ogromny sukces, wystawiany na Broadwayu przez 1375 przedstawień w ciągu trzech i pół roku. Nagranie z obsadą zdobyło pierwszą nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy oryginalny album z obsadą (Broadway lub TV)”. Spektakl odbył następnie tournée po kraju i był wystawiany za granicą. Został wystawiony w New York City Center w 1980 roku z Dickiem Van Dyke'iem w roli tytułowej i Meg Bussert jako Marian. Pierwsze wznowienie na Broadwayu miało premierę w 2000 roku w Neil Simon Theatre z Craigiem Bierko w roli Harolda Hilla i Rebeccą Luker jako Marian. Przedstawienie wystawiono 699 razy. Premiera drugiej kontynuacji musicalu na Broadwayu odbyła się 10 lutego 2022 roku w Winter Garden Theatre. W rolach głównych wystąpili Hugh Jackman jako Harold, a w roli Marian Sutton Foster. W 1959 roku Willson i jego druga żona Ralina „Rini” Zarova nagrali album „... and Then I Wrote The Music Man”, na którym omawiają historię musicalu i śpiewają z niego piosenki. W 2010 roku Brian d'Arcy James i Kelli O'Hara wcielili się w role Willsona i Rini w off-broadwayowskim przedstawieniu opartym na tym albumie.
Drugi musical Willsona, „The Unsinkable Molly Brown”, był grany na Broadwayu przez 532 spektakle w latach 1960–1962 i został zekranizowany w 1964 roku z Debbie Reynolds w roli głównej. Jego trzeci musical na Broadwayu był adaptacją filmu Cud na 34. ulicy, zatytułowaną „Oto miłość”. Niektórzy miłośnicy teatru wspominają go jako szybką porażkę, ale w rzeczywistości cieszył się ośmiomiesięcznym występem na Broadwayu w latach 1963–1964 (334 przedstawienia). Jego czwarty, ostatni i najmniej udany musical to „1491”, opowiadający historię prób Kolumba sfinansowania swojej słynnej podróży. Został on wystawiony przez Los Angeles Civic Light Opera w 1969 roku, ale nie na Broadwayu.
W 1958 roku Willson wystąpił w telewizyjnym teleturnieju panelowym „Mam sekret”. Jego sekret polegał na tym, że „napisał nową piosenkę przewodnią Armii Zbawienia”. Willson napisał piosenkę „With Banners and Bonnets They Come” specjalnie dla Armii Zbawienia. Piosenka bezpośrednio nawiązywała do stosowania przez Armię Zbawienia mundurów, flag i symboli, aby „kochać niekochanych”. W programie specjalnym Willson dyrygował orkiestrą New York Staff Band, a piosenkę śpiewał oficer Armii Zbawienia, Olaf Lundgren.
W 1964 roku Willson wyprodukował trzy oryginalne letnie programy specjalne dla CBS pod tytułem „Texaco Star Parade”. Pierwszy z nich miał premierę 5 czerwca 1964 roku, a w rolach głównych wystąpili Willson i jego żona Rini. Gościnnie wystąpili w nim Caterina Valente i Sergio Franchi, a także Willson dyrygował czterema orkiestrami wojskowymi, złożonymi z 500 członków kalifornijskiego liceum. W drugim odcinku specjalnym Debbie Reynolds śpiewała piosenki, które śpiewała w filmowej wersji broadwayowskiego musicalu Willsona z 1964 roku „Niezatapialna Molly Brown”. 28 lipca Willson i Rini poprowadzili trzeci odcinek specjalny, w którym Willson wystąpił z 1000 ochotników Korpusu Piechoty Morskiej z Camp Pendelton. Gościnnie wystąpili Vikki Carr, Jack Jones, Frederick Hemke oraz Joe i Eddie.
Willson napisał wiele znanych piosenek, takich jak „You and I”, hit numer 1 Glenna Millera w 1941 roku na listach przebojów Billboardu. Nagrali ją również Bing Crosby i Tommy Dorsey z Frankiem Sinatrą jako wokalistą.
Trzy utwory z albumu The Music Man stały się amerykańskimi standardami: „Seventy-Six Trombones”, „Gary, Indiana” i „Till There Was You”, pierwotnie zatytułowany „Till I Met You” (1950).
Inne popularne utwory Willsona to „It's Beginning to Look a Lot Like Christmas” (wydane pod tytułem „It's Beginning to Look Like Christmas”), „May the Good Lord Bless and Keep You” oraz „I See the Moon”. Jest autorem pieśni bojowej Uniwersytetu Iowa, „Iowa Fight Song”, a także utworu „For I for S Forever” Uniwersytetu Stanowego Iowa. Napisał również pieśń bojową dla swojego rodzinnego liceum „Mason City, Go!”.
Osobliwością w dorobku Willsona jest utwór „Chicken Fat”, napisany w 1962 roku. W szkolnych salach gimnastycznych w całym kraju był on motywem przewodnim programu fitness dla młodzieży prezydenta Johna F. Kennedy'ego. Nadszedł czas, by młodzież w kraju weszła w formę, a piosenka Willsona pobudziła młodzież do wykonywania podstawowych ćwiczeń w szalonym tempie: pompek, brzuszków, pajacyków, skrętów tułowia, biegu w miejscu, sprężyn pogo i mnóstwa marszu. Z energicznym wokalem Roberta Prestona, orkiestrą marszową i pełnym chórem, piosenka została nagrana podczas sesji zdjęciowych do filmu „The Music Man”. Istnieją dwie wersje utworu: trzyminutowa, nadająca się do emisji w radiu, oraz dłuższa, sześciominutowa wersja do użytku w sali gimnastycznej. W 2014 roku ponowne nagranie „Chicken Fat” zostało wykorzystane w reklamie telewizyjnej iPhone’a 5S.
W 1974 roku Willson zaproponował administracji Forda kolejną piosenkę marszową, „Whip Inflation Now”.
Willson był trzykrotnie żonaty i nie miał dzieci. Rozwiódł się ze swoją pierwszą żoną, Elizabeth, o czym donosiła depesza z 5 marca 1947 roku. Najwyraźniej nie utrzymywali kontaktu po rozwodzie, a w jego trzech wspomnieniach Elizabeth nie jest w ogóle wymieniona, chociaż Willson sprawił jej niespodziankę, wysyłając róże 20 sierpnia 1970 roku, w dniu, w którym przypadałaby ich 50. rocznica ślubu.
Willison poślubił Ralinę „Rini” Zarovą, rosyjską śpiewaczkę operową, 13 marca 1948 roku. Zmarła 6 grudnia 1966 roku. W lutym 1968 roku poślubił Rosemary Sullivan. Przez lata mieszkał w dzielnicy Mandeville Canyon w Brentwood w Kalifornii; przyjaciele i sąsiedzi ciepło wspominali Willsona jako serdecznego i towarzyskiego gospodarza, który uwielbiał grać na pianinie i śpiewać na przyjęciach. Często rozdawał gościom z autografami egzemplarze swojego albumu „Meredith Willson Sings Songs from The Music Man”. W 1982 roku wraz z Rosemary wystąpił na widowni The Lawrence Welk Show.
Wilson kilkakrotnie powracał do rodzinnego miasta na North Iowa Band Festival, coroczne wydarzenie poświęcone muzyce ze szczególnym uwzględnieniem orkiestr marszowych. W 1962 roku w Mason City odbyła się premiera filmu „The Music Man”, której gospodarzem był gubernator stanu Iowa Norman Erbe, a która zbiegła się z festiwalem. Podobnie jak grana przez niego postać Harold Hill, Willson poprowadził „Wielką Paradę” przez miasto, a wydarzenie obejmowało specjalne występy gwiazd filmu, Roberta Prestona i Shirley Jones. Mistrz ceremonii, redaktor Mason City Globe-Gazette W. Earl Hall, był osobowością radiową w całym stanie i osobistym przyjacielem od wielu dekad.
Wilson był członkiem Narodowego Honorowego Bractwa Orkiestrowego Kappa Kappa Psi.
W 1984 roku Willson zmarł w wieku 82 lat z powodu niewydolności serca. Jego pogrzeb odbył się w Mason City w stanie Iowa, a w uroczystości wzięli udział żałobnicy przebrani w kostiumy Music Mana oraz kwartet fryzjerski, który zaśpiewał „Lidę Rose”. Willson został pochowany na cmentarzu miejskim Elmwood-St. Joseph w Mason City.
Kompozycje Mereditha Willsona na listach przebojów
|
[solo]
.1941 You and I The Glenn Miller Orchestra 1.US
08/1941 You and I Tommy Dorsey and His Orchestra 16.US
09/1941 You and I Bing Crosby 6.US
09/1953 I See the Moon The Mariners 14.US
02/1954 I See the Moon The Stargazers 1.UK
06/1959 'Till There Was You Anita Bryant 30.US
12/1960 I Ain't Down Yet Dinah Shore 103.US
12/1960 I Ain't Down Yet Art Mooney 108.US
03/1961 76 Trombones King Brothers 19.UK
03/1961 Till There Was You Peggy Lee 30.UK
08/1962 Till There Was You Valjean 100.US
12/2007 It's Beginning to Look Like Christmas Perry Como 47.UK
12/2012 It's Beginning to Look a Lot Like Christmas Michael Bublé 6.UK
|
