Martin Cure And The Peeps

Zespół The Peeps powstał w 1965 roku w Coventry, w ośrodku młodzieżowym Holyhead Youth
Centre, prowadzonym przez ojca ich pierwszego gitarzysty, Steve’a Jonesa. Grupę zauważył lider orkiestry Cyril Stapleton - który prawdopodobnie zajrzał tam głównie po to, by przyjrzeć się dziewczynom w minispódniczkach! Dzięki niemu zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Philips. Muzycy występowali w programach „Thank Your Lucky Stars” oraz na antenie Border TV, promując kolejne single. Po dołączeniu klawiszowca i odbytej trasie koncertowej po Europie, zespół zmienił nazwę na Rainbows. Sława jednak ich ominęła, choć po rozwiązaniu grupy Roy Albrighton zdołał osiągnąć pewien sukces z zespołem Nektar, przedstawicielami nurtu krautrock, do którego dołączył w 1969 roku. 

 

 Wcześniej, pod nazwą The Sabres, grupa nagrała pięć udanych singli dla wytwórni Philips i intensywnie koncertowała w Europie, gdzie zyskała wierne grono fanów. Jimi Hendrix występował jako support przed The Peeps na Uniwersytecie w Yorku, a rok później - gdy Hendrix był już w Wielkiej Brytanii wielką gwiazdą - role się odwróciły podczas koncertów w Szwecji. The Peeps często koncertowali w Skandynawii. W 1968 roku do składu dołączył organista Terry Howells (wcześniej grający w Ray King Soul Band). Zespół nagrał wówczas kilka utworów w studiach Radio Luxembourg pod okiem producenta Alberta Hammonda (partie instrumentów dętych wykonał Dick Cuthell, który później współpracował z grupą The Specials). Zespół występował również pod nazwami The Peypes oraz Martin Cure And The Peeps. Po przyjęciu do składu klawiszowca, w 1969 roku grupa przekształciła się w Rainbows. 

 

Martin Cure został później wokalistą reaktywowanego zespołu Cupid’s Inspiration (w 1971 roku), a następnie grupy Chevy. Jak wspomina Bob Poole: „Martin Cure - który przed występami w Cupid’s Inspiration i Chevy był wokalistą takich formacji jak The Peeps, Rainbows czy Still Life - założył zespół The Rogues, grający muzykę R&B; występuje z nim do dziś. Jest również właścicielem firmy nagłośnieniowej »Cable P.A.« i okazjonalnie, wraz z dawnymi przyjaciółmi, bierze udział w koncertach Cupid’s Inspiration”.

Martin Cure (vocals), Roy Albrighton (guitar), Graham Amos (bass), Paul Wilkinson (drums) Steve James - Guitar (original guitarist) Terry Wyatt - Guitar

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Now Is The Time/Got Plenty Of Love	The Peeps	06.1965	-	-	Philips BF 1421	[written by Steve Jones]
What Can I Say?/Don't Talk About Love	The Peeps	10.1965	-	-	Philips BF 1443	[written by Steve Jones]
Gotta Get A Move On/I Told You Before	The Peeps	03.1966	-	-	Philips BF 1478	[written by Steve Jones]
Tra La La/The Loser Wins	The Peeps	08.1966	-	-	Philips BF 1509	[written by Ike Turner]
I Can Make The Rain Fall Up/It's All Over Now	Martin Cure And The Peeps	09.1967	-	-	Philips BF 1605	[written by M. Hazlewood, A. Hammond][produced by M. Hazlewood, A. Hammond]

Bering Strait

 Bering Strait był rosyjskim zespołem wykonującym muzykę country, którego styl określano
niekiedy mianem „redgrass”. W 2003 roku grupa otrzymała nominację do nagrody Grammy i wystąpiła w programie telewizyjnym „60 Minutes”. Zespół zakończył działalność w 2006 roku. W skład grupy podczas nagrywania pierwszego albumu wchodzili: Alexander Arzamastsev (perkusja), Natasha Borzilova (wokal prowadzący), Sergey „Spooky” Olkhovsky (gitara basowa), Sergei Passov (mandolina, skrzypce), Lydia Salnikova (instrumenty klawiszowe, chórki), Sasha Ostrovsky (gitara typu steel, dobro) oraz Ilya Toshinsky (gitara elektryczna, banjo).

  Nazwa Bering Strait była trzecią, jaką przyjął zespół; wcześniej grupa funkcjonowała m.in. pod nazwą Cheerful Diligence. W 1996 roku muzycy nagrywali w Stanach Zjednoczonych pod szyldem Siberian Heatwave i wystąpili gościnnie w programie „Prime Time Country” na antenie stacji The Nashville Network. Zespół rozwiązał się pod koniec maja 2006 roku, jednak informacja ta została ogłoszona dopiero 1 czerwca 2006 roku. W momencie zakończenia działalności grupę tworzyło pięcioro muzyków: Alexander Arzamastsev (perkusja), Natasha Borzilova (wokal prowadzący, gitara akustyczna), Sergei „Spooky” Olkhovsky (gitara basowa), Alexander „Sasha” Ostrovsky (dobro, gitara typu steel, lap steel) oraz Lydia Salnikova (wokal prowadzący, instrumenty klawiszowe). Ilya Toshinsky, który na pierwszym albumie zespołu grał na gitarze elektrycznej, akustycznej oraz banjo, opuścił grupę po nagraniu drugiej płyty. Do grona byłych członków Bering Strait należeli również Sergei Passov (mandolina i skrzypce) oraz Andrei Misikhin (gitara basowa).

  Podczas tras koncertowych na banjo grał Chris Pandolfi, członek zespołu bluegrassowego The Infamous Stringdusters. Natasha Borzilova jest córką naukowca zajmującego się energetyką jądrową, który zmarł w wyniku skutków katastrofy w Czarnobylu. Debiutancki, zatytułowany po prostu „Bering Strait” album zespołu ukazał się w 2003 roku nakładem wytwórni Universal South Records (obecnie znanej jako Show Dog-Universal Music). Utwór „Bearing Straight” został nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Best Country Instrumental” (najlepszy instrumentalny utwór country). Wytwórnia Universal South wydała to nagranie instrumentalne jako singiel radiowy, aby umożliwić mu zakwalifikowanie się do rywalizacji o nagrodę Grammy.

  Kariera zespołu została udokumentowana w filmie „The Ballad of Bering Strait”, który był wyświetlany w kinach oraz emitowany na antenie stacji Country Music Television. W 2005 roku ukazał się drugi album grupy, „Pages”, utrzymany w bardziej surowym, mniej wygładzonym brzmieniu. Pierwszym singlem promującym płytę był cover utworu „You Make Loving Fun” zespołu Fleetwood Mac. Po wydaniu drugiego albumu zespół Bering Strait zakończył działalność. Toshinsky został muzykiem sesyjnym, grając na gitarze i banjo dla różnych artystów. W 2016 roku wydał również solowy album zatytułowany „Red Grass”.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bering Strait	Bering Strait	03.2003	-	98[4]	Universal South 170 218	[produced by Brent Maher, Tony Brown, Stan Cornelius]

John Berry

John Berry, piosenkarz country znany ze swojego głębokiego głosu oraz refleksyjnego
podejścia do pisania tekstów, urodził się 14 września 1959 roku w Aiken w Karolinie Południowej. Dorastał w muzykalnym domu, choć żadne z jego rodziców nie było szczególnym miłośnikiem muzyki country. Jego matka preferowała gospel, a ojciec lubił muzykę klasyczną graną na fortepianie -zwłaszcza nagrania Vana Cliburna. Berry dorastał jednak przy dźwiękach radia nadającego z Atlanty najpopularniejsze przeboje (tzw. Top 40), dzięki czemu w latach 70-tych zetknął się z bardzo różnorodną muzyką. W wieku 12 lat zaczął uczyć się gry na gitarze, a do czasu ukończenia szkoły średniej pisał już własne utwory i występował publicznie. 

 W 1981 roku uległ poważnemu wypadkowi motocyklowemu, w wyniku którego doznał złamania biodra oraz obu nóg. Spędził wiele miesięcy na rekonwalescencji i rehabilitacji - sytuację dodatkowo utrudniała niedawna śmierć jego matki. Berry wykorzystał jednak ten czas na doskonalenie umiejętności gry na gitarze i w 1983 roku uczynił muzykę swoim zawodem. Zyskał spore grono fanów w Georgii, gdzie zamieszkał, i nagrał kilka niezależnych albumów, które sprzedawał podczas swoich koncertów. W 1992 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Liberty Records, a w czerwcu 1993 roku ukazał się jego pierwszy album dla tej wytwórni, zatytułowany po prostu „John Berry”. Utwór „Kiss Me in the Car” szybko stał się przebojem, docierając do 22. miejsca na listach przebojów muzyki country. Dopiero jednak w maju 1994 roku kolejny singiel z tej płyty, „Your Love Amazes Me”, wspiął się na sam szczyt zestawień country. W momencie, gdy utwór ten zdobywał pierwsze miejsce, Berry przebywał w szpitalu - zdiagnozowano u niego torbiel w trzeciej komorze mózgu. Choć schorzenie to spowodowało u niego niewielkie problemy z pamięcią krótkotrwałą, poza tym artysta w pełni odzyskał zdrowie. (Żona Berry’ego, która występuje u jego boku jako wokalistka wspierająca, czasami podpowiada mu tekst, gdy ten zapomni go podczas występu na scenie). 

Kolejne dwa single Johna Berry’ego - „What’s in It for Me” oraz „You and Only You” - dotarły do ​​pierwszej piątki list przebojów muzyki country, a sam album uzyskał status platynowej płyty. W 1995 roku firma EMI, właściciel wytwórni Liberty Records, przeniosła artystę do swojej nowej filii zajmującej się muzyką country - Patriot Records. Debiutancki krążek Berry’ego dla tej wytwórni, „Standing on the Edge”, przyniósł dwa kolejne przeboje, które znalazły się w pierwszej piątce list country: utwór tytułowy oraz „I Think About It All the Time”; płyta zdobyła status złotej. W tym samym roku wytwórnia wydała również pierwszy świąteczny album artysty, „O Holy Night”. Nakładem Patriot Records ukazały się także wznowienia dwóch wczesnych, niezależnych płyt Berry’ego: „Saddle the Wind” oraz „Things Are Not the Same”. 

Eksperyment z Patriot Records okazał się jednak krótkotrwały i we wrześniu 1996 roku czwarty album artysty, „Faces”, został wydany przez Capitol Nashville. Płyta „Faces” pokryła się złotem i zaowocowała trzema przebojami, jednak Berry i wytwórnia Capitol Nashville mieli odmienne wizje jego dalszego rozwoju artystycznego, co doprowadziło do sytuacji, w której dwa nagrane przez niego albumy nigdy nie ujrzały światła dziennego. W 1999 roku Berry podpisał kontrakt z wytwórnią Lyric Street Records (powiązaną z koncernem Disney), która we wrześniu tego samego roku wydała album „Wildest Dreams”. Płyta okazała się rozczarowaniem komercyjnym, więc Berry rozstał się z dużymi wytwórniami i związał z niezależną oficyną Ark 21. W październiku 2000 roku nakładem Ark 21 ukazał się jego drugi świąteczny album, „My Heart Is Bethlehem”, a rok później - płyta „All the Way to There”. 

Choć Berry wciąż cieszył się dużą popularnością jako artysta koncertowy- zwłaszcza dzięki swoim corocznym występom świątecznym - uznał, że nadszedł czas, by przejąć pełną kontrolę nad swoją karierą nagraniową. Po krótkim powrocie do Capitol Nashville, w ramach którego w 2002 roku ukazał się album „Christmas Live”, założył własną wytwórnię - Clear Sky Records. Nakładem wytwórni Clear Sky wydał albumy *I Give My Heart* (2004) oraz *Those Were the Days* (2008), a także płytę świąteczną *O Holy Night Live* (2003).  

Jako gorliwy chrześcijanin, w 2012 roku nagrał dla wytwórni Daywind Records album *Real Man, Real Life, Real Good*, odzwierciedlający jego przekonania. W tym samym roku opublikował książkę *Songs & Stories*, zawierającą eseje na temat jego najpopularniejszych utworów oraz płytę CD z nowymi wersjami jego klasycznych przebojów. Po przeprowadzeniu udanej kampanii crowdfundingowej, w 2015 roku Berry powrócił do studia nagraniowego, by zarejestrować kolejny album. Premiera płyty *What I Love the Most*, wydanej przez Mansion Entertainment, została zaplanowana na czerwiec 2016 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kiss Me in the Car	John Berry	11.1993	-	-	Liberty	[written by Chris Waters,John Berry][22[20].Country Chart]
A Mind of Her Own	John Berry	.1993	-	-	Liberty	[written by Chuck Jones,John Berry][51[11].Country Chart]
Your Love Amazes Me	John Berry	03.1994	-	-	Liberty	[written by Chuck Jones,Amanda Hunt Taylor][1[1][15].Country Chart]
What’s in It for Me	John Berry	07.1994	-	-	Liberty	[written by Gary Burr,John Jarrard][5[20].Country Chart]
You and Only You	John Berry	11.1994	-	-	Liberty	[written by J.D. Martin,Chuck Jones][4[20].Country Chart]
Standing on the Edge of Goodbye	John Berry	04.1995	-	-	Patriot 18401	[written by Stewart Harris,John Berry][2[20].Country Chart]
I Think About It All the Time	John Berry	07.1995	-	-	Patriot	[written by Billy Livsey,Don Schlitz][4[20].Country Chart]
If I Had Any Pride Left at All	John Berry	11.1995	-	-	Patriot	[written by Troy Seals,Eddie Setser,John Greenebaum][25[20].Country Chart]
O Holy Night	John Berry	.1995	-	-	Patriot	[produced by Chuck Howard][55[3].Country Chart]
Every Time My Heart Calls Your Name	John Berry	03.1996	-	-	Patriot	[written by Gary Heyde, J.B. Rudd][produced by Chuck Howard,Jimmy Bowen][34[11].Country Chart]
Change My Mind	John Berry	08.1996	-	-	Capitol Nashville 58577	[written by Jason Blume,A.J. Masters][produced by Chuck Howard][10[20].Country Chart]
She’s Taken a Shine	John Berry	12.1996	-	-	Capitol Nashville 19451	[written by Greg Barnhill,Richard Bach][produced by Chuck Howard][2[20].Country Chart]
I Will, If You Will	John Berry	05.1997	-	-	Capitol Nashville 19511	[written by John Barlow Jarvis, Randy Goodrum][produced by Chuck Howard][19[20].Country Chart]
The Stone	John Berry	.1997	-	-	Capitol Nashville 724381972472	[written by Bob Regan, Danny Mayo][produced by Billy Joe Walker Jr., John Berry][59[6].Country Chart]
Over My Shoulder	John Berry	.1998	-	-	Capitol Nashville 724381997574	[written by Marcus Hummon, Roger Murrah][produced by Chuck Howard][62[7].Country Chart]
Better Than a Biscuit	John Berry	.1998	-	-	Capitol Nashville 724385870774	[written by Gene Cook][produced by Chuck Howard, Davey Faragher, John Hiatt][75[1].Country Chart]
Love Is Forever	John Berry	.1999	-	-	Capitol Nashville	[53[10].Country Chart]
Power Windows	John Berry	.1999	-	-	Lyric Street	[written by Billy Falcon][produced by Mark Spiro][43[17].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
John Berry	John Berry	04.1994	-	85[43]	Liberty 80 472	[platinum-US][produced by Chuck Howard]
Standing on the Edge	John Berry	03.1995	-	69[39]	Patriot 28 495	[gold-US][produced by Chuck Howard, Jimmy Bowen]
O Holy Night	John Berry	12.1995	-	110[6]	Capitol 32 663	[produced by Chuck Howard]
Faces	John Berry	10.1996	-	83[13]	Capitol 35 464	[gold-US][produced by Chuck Howard]

Beto y sus Canarios

Beto y sus Canarios to meksykański zespół regionalny, założony w 1987 roku w Huetamo
(stan Michoacán, Meksyk) przez Gabino Garcíę i Edilberto Portillo. Po wydaniu kilku albumów, w 2001 roku grupa zaprezentowała płytę „Tuve Una Novia”, z której pochodzi singiel „Noche Eterna” - utwór ten dotarł na szczyt listy przebojów Billboard Hot Latin Songs. Zespół, wywodzący się z Huetamo, wraz z grupą La Dinastía de Tuzantla, uznawany jest za jednego z pionierów popularyzacji muzyki z regionu Tierra Caliente. 

 

 Zespół Beto y sus Canarios powstał w 1987 roku w Huetamo, w stanie Michoacán, na terenie regionu Tierra Caliente (hiszp. „gorąca ziemia”). Na początku tego roku dyrektor muzyczny Gabino García zwrócił się do Edilberto Portillo z propozycją założenia grupy. Wspólnie zajęli się przesłuchiwaniem i werbowaniem muzyków, stawiając na osoby, które wcześniej nie występowały w żadnym innym zespole. Zanim grupa zaczęła występować podczas lokalnych wydarzeń i spotkań towarzyskich, poświęciła siedem miesięcy na próby oraz organizację. Wczesne nagrania zyskały popularność najpierw lokalnie, a następnie w całym regionie. Utwory takie jak „Mi Ultimo Contrabanda” oraz „Carga Fina” przyciągnęły uwagę odbiorców spoza Meksyku, dzięki czemu zespół otrzymał propozycje koncertowania w Stanach Zjednoczonych. 

 

Dwa utwory zespołu Beto y sus Canarios- „Está Llorando Mi Corazón” oraz „No Puedo Olvidarte” - znalazły się w zestawieniu 20 najlepszych meksykańskich piosenek regionalnych wszech czasów według magazynu Billboard, zajmując odpowiednio 15. i 7. miejsce. Epigmenio Gaytán, który był klawiszowcem zespołu, zmarł w Meksyku w wyniku pandemii COVID-19.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ardientes	Beto y sus Canarios	08.2005	-	62[5]	Disa 726 828	-

Chuck Bernard

Choć Chuck Bernard pochodził ze St. Louis - gdzie nawet nagrywał muzykę doo-wop z grupą The
Blue Notes - zawsze kojarzony jest z „Wietrznym Miastem” (Chicago), do którego przeprowadził się na początku lat 60-tych. Jako utalentowany wokalista, reprezentujący styl „hard soul”, wniósł znaczący wkład w chicagowską scenę muzyczną, który jednak - mimo jego bogatej dyskografii - nigdy nie doczekał się należytego uznania. 

 

 Swoją karierę rozpoczął w 1964 roku, wiążąc się z wytwórnią Satellite / St. Lawrence, prowadzoną przez Dicka Simona. Pracował tam nie tylko jako wykonawca, ale także jako producent oraz osoba odpowiedzialna za repertuar i współpracę z artystami (A&R). W ramach tej współpracy ukazało się pięć jego singli; dwa z nich- dynamiczny, utrzymany w szybkim tempie utwór „Indian Giver” oraz pełen oklasków „Funny Changes” (jedyny jego przebój, który trafił na ogólnokrajowe listy przebojów) - stały się lokalnymi hitami. Nie były to jednak jego najlepsze dokonania wokalne. Znacznie bardziej przekonująco brzmiał na obu stronach swojego debiutanckiego singla: „I Can’t Fight It” oraz „Send For Me”. W utrzymanej w średnim tempie, bluesowej balladzie „Dial My Number” świetnie wyeksponował swój pełen pasji, chropowaty głos, wspierany przez niewymienioną z nazwiska wokalistkę. Jednak za najlepsze nagranie z tego wczesnego okresu uważa się melodyjny utwór „She’s Already Married” - gustowną balladę z doskonałymi partiami instrumentów dętych i charakterystyczną linią perkusyjną. 

 

Chuck wystąpił w 18. odcinku programu „The Beat!!!!”, wykonując z playbacku utwór „My Baby” (z jakiegoś powodu zatytułowany tam „Talking About My Baby”). Choć prezentował się elegancko w swoim garniturze, brakowało mu scenicznej charyzmy - sprawiał wrażenie dość sztywnego. Drugi utwór wykonał na żywo w studiu; choć miło było go zobaczyć i usłyszeć jego świetny głos, niestety wybrał fatalny numer - „Danny Boy”. Absolutnie nie da się tego słuchać! Nagrania Bernarda dla wytwórni New Breed utrzymane są w podobnym duchu co jego wcześniejsze dokonania - to mocna, wyrazista muzyka w stylu Chicago. Choć „Hall Of Soul”- z wyliczanką gwiazd muzyki soul oraz rytmem nawiązującym (a wręcz bezpośrednio odwołującym się) do utworu „There Was A Time” Jamesa Browna - dostarcza mnóstwo frajdy,  faworytem jest utrzymany w spokojniejszym tempie kawałek „Anything For You”.  

 

 Po krótkim epizodzie w wytwórni Maverick, gdzie nagrał nową wersję „Indian Giver”, Bernard trafił do studia Zodiac należącego do Rica Williamsa. Powstała tam seria pięciu singli. Drugi z nich okazał się prawdziwym strzałem w dziesiątkę: „Everything Is Alright Now” to klasyczny chicagowski soul w średnim tempie, z wokalem najwyższej próby, a „The Other Side Of My Mind” wypada równie dobrze. Spokojniejsze „I’m Lonely”- z delikatnymi wstawkami pianina elektrycznego oraz subtelnymi partiami instrumentów dętych i smyczkowych - to   faworyt w dorobku Bernarda.  

 

Jednak prawdziwą perłą z okresu współpracy z Zodiac jest znakomite „Thank You Ma’am”. Później Bernard wydał jeszcze jeden, dziś rzadki singiel dla wytwórni Brunswick - utrzymaną w łagodnym, nieco w stylu Tyrone’a Davisa klimacie balladę „A Shoulder To Lean On”, która może pochwalić się wyjątkowo chwytliwą melodią. Był to jednak czas, gdy era surowego brzmienia „Wietrznego Miasta” (Windy City) dobiegała już końca. Choć Chuck Bernard nigdy nie znalazł się w ścisłej czołówce niezwykle konkurencyjnej chicagowskiej sceny muzycznej, jego nagrania oraz pełen duszy wokal zasługują na znacznie większe uznanie, niż otrzymują obecnie.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funny Changes/Every Hurt Makes You Stronger	Chuck Bernard	03.1966	-	-	Satellite 2008	[written by M. Higgins, C. Bernard, B. Gardner][produced by Special Agent Productions][36[4].R&B Chart]

LaKiesha Berri

LaKiesha Berri (ur. 1974 w Cincinnati, Ohio) to amerykańska wokalistka R&B, która w 1997 roku
odniosła umiarkowany sukces na listach przebojów w USA i Wielkiej Brytanii dzięki utworowi „Like This and Like That”, pochodzącemu ze ścieżki dźwiękowej do filmu „The 6th Man” (z udziałem Marlona Wayansa i Kadeema Hardisona). 

 

W latach 90-tych Berri podpisała kontrakt z wytwórnią Hollywood Records. Po wydaniu debiutanckiego albumu artystka koncertowała w Wielkiej Brytanii, występowała w tamtejszych programach telewizyjnych (m.in. „The Big Breakfast”), a także pojawiła się na niemieckich targach muzycznych PopKomm, gdzie wystąpiła u boku zespołów Foo Fighters oraz Becka. Jej debiutancki singiel - a konkretnie remiks utworu „Like This and Like That” z gościnnym udziałem nominowanego do nagrody Grammy rapera Ericka Sermona - stał się hitem w kręgach muzyki alternatywnej (tzw. undergroundu). Singiel dotarł do pierwszej dziesiątki brytyjskiego zestawienia muzyki R&B. W Stanach Zjednoczonych w ciągu pierwszych dziewięciu tygodni od premiery sprzedano ponad 185 000 egzemplarzy nagrania. 

 

W 1998 roku Berri pojawiła się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Oczy węża” („Snake Eyes”) z Nicolasem Cage’em w roli głównej. Jej debiutancki album, wyprodukowany przez Emosię - twórcę stojącego za sukcesem grupy Blessid Union of Souls - ukazał się 1 stycznia 1998 roku. W tym samym roku artystka otrzymała nominację do nagrody Cammy (Cincinnati Entertainment Award) w kategorii „Najlepszy debiut” („Best New Act”). Berri pozostaje aktywna muzycznie jako wokalistka wspierająca dla wielu wykonawców z nurtów R&B i pop, jednak od czasu wydania „Like This and Like That” nie udało jej się ponownie trafić na listy przebojów.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Like This and Like That	LaKiesha Berri	05.1997	54[2]	68[15]	Hollywood 64 014	[written by Emosia, Mike Lorello][produced by Emosia][70[7].R&B Chart]

Bertell

Pochodzący z Atlanty piosenkarz R&B, Bertell (znany również jako Bertell Young, Nino Brown lub
WhoIsNino), jest najbardziej rozpoznawalny dzięki singlom „She Bad” (z gościnnym udziałem Bun B) oraz „She Get It From Her Mama” (z udziałem T-Paina; w remiksie utworu pojawił się także Yung Joc). 22 czerwca 2010 roku artysta wydał swój debiutancki album, „Goin' Hard”. W 2014 roku, już pod pseudonimem Nino Brown, opublikował kilka mixtape’ów. Jego najnowszy album, „SUN UP SUN DOWN”, ukazał się 14 lutego 2020 roku i zawiera singiel „Act Right”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beat It Up	Bertell	03.2010	-	-	Capitol	[written by Bertell Young, Kwasi Kwa, Terry Allen][produced by Bryan-Michael Cox, Bertell Young, Kwasi Kwa, Terry "T.A." Allen][72[14].R&B Chart]

Harmon Bethea

Jako weteran II wojny światowej, w latach 1947–1948 nagrywał i występował, wykonując muzykę
gospel oraz rhythm and blues wraz z grupami The Progressive Four i The Corinthian Singers dla wytwórni Lillian Claiborne z Waszyngtonu. Pod koniec 1949 roku Claiborne połączyła siły Bethei z innym lokalnym zespołem, który prowadziła - The Cap-Tans. 

 

W okresie „brytyjskiej inwazji” (British Invasion) oraz dynamicznego rozwoju wytwórni Motown Records, Bethea przyjął sceniczną tożsamość „The Maskmana” - maskę założył po raz pierwszy w 1968 roku. Jego zespół towarzyszący przekształcił się z The Cap-Tans w grupę The Agents. Bethea kontynuował nagrywanie i występowanie jeszcze długo po przekroczeniu sześćdziesiątego roku życia.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Talking About The Boss And I/Roaches	Harmon Bethea	12.1973	-	-	Musicor 1483	[written by R. Bethea][59[10].R&B Chart]

Beverly

Beverly (urodzona jako Beverly Crowder w Atlancie w stanie Georgia) to piosenkówa R&B,
aktywna na początku XXI wieku. W przeszłości była chórzystką Jona B. i podpisała kontrakt z wytwórnią Yab Yum Records. 

W 2000 roku wydała swój debiutancki singiel „You Came Along”, który dotarł do 48. miejsca na liście Billboard Hot R&B & Hip-Hop Singles & Tracks, utrzymując się w zestawieniu przez 13 tygodni. Jej debiutancki album, „Heart and Soul”, miał zostać wydany, jednak z nieznanych przyczyn projekt został prawdopodobnie odłożony na półkę. Po tym wydarzeniu ślad po Beverly zaginął.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Came Along	Beverly	01.2000	-	-	Yab Yum 64 037	[written by Beverly Crowder, Channette Higgens, Channoah Higgens, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins ][produced by Rodney Jerkins][48[13].R&B Chart]

Beverly And Duane

 Beverly Wheeler i Duane Williams byli duetem disco z lat 70-tych, który w 1979 roku
nagrał jeden, zatytułowany własnymi nazwiskami album oraz dwa single - „Glad I Gotcha Baby” i „Living in a World” -które trafiły na listy przebojów R&B.

 

W 1977 roku zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Ariola Capitol EMI Records, a wydanie ich debiutanckiego albumu zaplanowano na 1978 rok. Pierwszym przebojem, stworzonym we współpracy z producentem Willem Hatcherem, był utwór „Glad I Gotcha, Baby”- wydany również w rozszerzonej wersji utrzymanej w stylistyce disco. Następnie ukazały się: piękna piosenka miłosna „Living In A World (All By Myself)” oraz utrzymany w żywym tempie numer „Take A Ride” (wybór utworu zależał od regionu kraju).

 

 Ta rozbieżność w wydawnictwach wynikała ze sporu zawodowego w wytwórni Fee Records oraz działań nowego zespołu menedżerskiego duetu - BARSTO (tworzonego przez Barrowa i Myrona D. Stokesa). Po premierze albumu Beverly ruszyła w trasę koncertową, spodziewając się jednocześnie pierwszego dziecka. W tamtym czasie pracowała ona również jako asystentka administracyjna w firmie Ford Motor Company.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Glad I Gotcha Baby/We Got To Stick Together	Beverly And Duane	12.1978	-	-	Ariola America 7728	[written by Beverly Wheeler, Will Hatcher][produced by Will Hatcher][79[4].R&B Chart]
Living In A World/Surround Me	Beverly And Duane	04.1979	-	-	Ariola America 7741	[written by D. Williams, B. Wheeler, Hatcher][produced by Will Hatcher][92[2].R&B Chart]

Bermudas

 Rickie Page, urodzona jako June Evelyn Kuykendall, przyszła na świat 7 listopada 1929 roku w
niewielkim mieście Lindsay w stanie Oklahoma. June zyskała status gwiazdy muzyki, wydając nagrania dla wytwórni takich jak Liberty, Dot, Zephyr oraz Rendezvous. Występowała zarówno ze swoją siostrą Sonyą (jako The Page Sisters oraz The Austin Sisters), jak i w różnych konfiguracjach ze swoimi trzema córkami - Joanną, Sheilą i Becky (Rebeccą) Page - oraz ich przyjaciółką, Susan Kuykendall. 

 

Artystka publikowała również nagrania nakładem wytwórni Con, Landa, Decca, Epic, Era, Fleet, Hit, Spar, United Artists oraz VIP, posługując się przy tym wieloma różnymi nazwami wykonawców - jedną z nich była grupa The Georgettes. Zespół ten, działający od 1957 roku, był firmowany przez Rickie Page, a jego nazwa pochodziła od imienia jej męża, współautora piosenek i producenta, George’a Motoli. Rickie Page była jedyną wokalistką tej formacji. W styczniu 1958 roku grupa The Georgettes wystąpiła w programie „American Bandstand”, prowadzonym przez Dicka Clarka.  Do współpracy zaproszono młodą Filipinkę o imieniu Rosalie, która dołączyła do składu, by wspólnie wystąpić w programie Dicka Clarka. 

 

The Bermudas, The Majorettes, The Georgettes, Becky & Lollipops, Joanne & the Triangles oraz Beverly & the Motorscooters - to tylko niektóre z nazw, pod którymi nagrywała Rickie Page wraz z żeńskimi członkiniami swojej muzykalnej rodziny. Zespół The Majorettes wydał w 1962 roku - nakładem wytwórni Regency International - singiel „Stretch Sensation” (strona B: „Dance With Me”), utrzymany w stylistyce silnie inspirowanej nagraniami Little Evy oraz Dee Dee Sharp. Jeszcze w tym samym roku ukazał się singiel „White Levis”, wydany w wytwórni Troy należącej do George’a Motoli. W 1963 roku pojawił się utwór „Let’s Do The Kangaroo”, na którego stronie B ponownie znalazło się nagranie „Dance With Me”. Rickie Page i George Motola byli aktywni w branży muzycznej na przełomie lat 50. i 60-tych. Do ich osiągnięć należy m.in. napisanie piosenek „Jeannie Jeannie Jeannie” dla Eddiego Cochrana, „Donnie” dla grupy The Bermudas oraz „Borealis” dla zespołu The Markets. Ponadto George, wspólnie z Johnem Marascalco, był autorem utworu „Goodnight My Love (Pleasant Dreams)”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Donnie/Chu Sen Ling	Bermudas	04.1964	-	62[10]	Era 3125	[written by R. Page, G. Motola]

Rod Bernard

Rod Bernard (ur. 12 sierpnia 1940r - zm. 12 lipca 2020r)  był amerykańskim piosenkarzem, który
przyczynił się do powstania gatunku muzycznego znanego jako „swamp pop”. Łączył on w sobie rhythm and bluesa w stylu Nowego Orleanu, muzykę country oraz tradycje muzyczne ludności cajun i czarnoskórych Kreolów. Uważa się go za jednego z najważniejszych przedstawicieli tego nurtu, charakterystycznego dla południowej Luizjany i wschodniego Teksasu - obok takich artystów jak Bobby Charles, Johnnie Allan, Tommy McLain czy Warren Storm. 

 Bernard urodził się w Opelousas w stanie Luizjana. Jego rodzice byli francuskojęzycznymi przedstawicielami społeczności cajun, wywodzącymi się z klasy robotniczej. Już jako dziecko Bernard zetknął się z tradycyjną muzyką cajun, wykonywaną w prowadzonej przez jego dziadka sali tanecznej - Courtableau Inn - w pobliskim Port Barre. Mógł tam słuchać utworów znanych muzyków cajun, takich jak Aldus Roger, Papa Cairo i Jimmy C. Newman, a także pioniera gatunku zydeco, Cliftona Cheniera. Wszyscy oni wywarli znaczący wpływ na jego własną twórczość. Około ósmego roku życia Bernard otrzymał swoją pierwszą gitarę (akustyczny model sygnowany nazwiskiem Gene’a Autry’ego), a około 1950 roku zaczął występować z grupą Blue Room Gang. Zespół ten wykonywał muzykę z pogranicza cajun i country (określaną czasem jako „cajun swing”, nawiązującą do stylu western swing) i był sponsorowany przez lokalnego producenta słodkich ziemniaków - markę Red Bird. W tym samym okresie Bernard prowadził własną audycję radiową na żywo w stacji KSLO w Opelousas; śpiewał w niej utwory cajun oraz country, akompaniując sobie na gitarze i naśladując swojego muzycznego idola, Hanka Williamsa seniora. 

 W połowie lat 50-tych Bernard zaczął jednak ulegać wpływom rock and rolla oraz rhythm and bluesa, inspirując się w szczególności twórczością Fatsa Domino i Elvisa Presleya. Około 1957 roku współtworzył zespół rockandrollowy, w skład którego weszli inni nastolatkowie z Opelousas. Grupa, występująca pod nazwą The Twisters, nagrała dwa single dla mało znanej wytwórni Carl z Opelousas. Rok później Bernard wraz ze swoim zespołem zarejestrował nastrojową balladę „This Should Go On Forever” dla wytwórni Jin, należącej do Floyda Soileau z Ville Platte w Luizjanie. Utwór, przekazany chicagowskiej wytwórni Argo Records, stał się w 1959 roku ogólnokrajowym przebojem. Dzięki temu Bernard wystąpił w programach „American Bandstand”, „The Dick Clark Saturday Night Beechnut Show” oraz „The Alan Freed Show”, a także wyruszył w trasy koncertowe m.in. z Jerrym Lee Lewisem, Frankiem Avalonem, Chuckiem Berrym i B. B. Kingiem.

  Kolejny singiel wydany nakładem Argo - „You're On My Mind” (ze stroną B „My Life Is A Mystery”) - nie powtórzył sukcesu debiutanckiego ogólnokrajowego przeboju. Pod koniec 1959 roku Bernard nawiązał współpracę z producentem Billem Hallem z Beaumont w Teksasie, który przeniósł go do wytwórni Mercury Records. Tam jednak- wbrew oczekiwaniom - surowy styl Bernarda, typowy dla nurtu „swamp pop”, zastąpiono bogatymi aranżacjami z udziałem skrzypiec i żeńskich chórków. Z sesji nagraniowych w Nashville wyłonił się jedynie niewielki przebój -„One More Chance”. 

Około 1962 roku Bernard odszedł z Mercury Records do wytwórni Hall-Way, należącej do Billa Halla z Beaumont w Teksasie. Współpracując z lokalnymi artystami, Johnnym Winterem i Edgarem Winterem, nagrał kilka znaczących utworów, w tym „Fais Do Do”, „Who's Gonna Rock My Baby” oraz rockandrollową wersję cajunskiej pieśni ludowej „Allons Danser Colinda”. Ta ostatnia zyskała ogólnokrajową popularność (pod tytułem „Colinda”) i do dziś cieszy się dużą sympatią w południowej Luizjanie oraz wschodnim Teksasie. Krótki pobyt w obozie szkoleniowym Korpusu Piechoty Morskiej USA przerwał karierę muzyczną Bernarda. Po kilku miesiącach artysta powrócił jednak do południowej Luizjany i wraz z innymi muzykami sceny „swamp pop” - Warrenem Stormem oraz Skipem Stewartem - założył zespół The Shondells (nie mylić z grupą Tommy’ego Jamesa). . W połowie lat 60-tych zespół nagrał kilka singli dla wytwórni La Louisianne z Lafayette w Luizjanie, a także prowadził program taneczny na żywo w stacji KLFY-TV, zatytułowany „Saturday Hop”. Program ten stał się inspiracją dla wydanego około 1965 roku w nakładzie La Louisianne albumu *The Shondells at the Saturday Hop*.

  W tym okresie Bernard nagrywał single dla wytwórni Teardrop i Copyright, należących do Hueya Meaux, a także dla dobrze znanej wytwórni Jin, prowadzonej przez Soileau. Pojedyncze nagrania ukazały się również nakładem wytwórni Scepter oraz SSS International, należącej do Shelby’ego Singletona. Wśród utworów zarejestrowanych podczas tych sesji znalazły się m.in.: utrzymany w stylu Chucka Berry’ego rockowy numer „Recorded in England”, inspirowany rytmem „cajun two-step” utwór „Papa Thibodeaux” oraz pełna smutku ballada „Congratulations To You Darling”.

 W latach 70-tych Bernard występował rzadziej, jednak powrócił do swoich korzeni, wydając kilka albumów z muzyką country i western, w tym *Country Lovin* oraz *Nightlights And Love Songs*. Nagrał również - wspólnie z Cliftonem Chenierem - płytę *Boogie in Black and White*, przez wielu uznawaną za kamień milowy ze względu na żywiołowe połączenie elementów muzyki cajun oraz czarnoskórych Kreolów. Krytyk muzyczny John Broven opisał ten materiał jako „dziki i nieokiełznany zestaw rock’n’rollowy, pełen spontaniczności, o jakiej zazwyczaj można tylko marzyć”, natomiast Larry Benicewicz stwierdził, że „to arcydzieło bez wątpienia zainspirowało kolejne »eksperymenty«, takie jak styl »ZydeCajun« Wayne’a Toupsa czy - być może- »Zach Attack« Zachary’ego Richarda - będące podobną fuzją muzyki cajun i zydeco”. 

Około 1980 roku nagrał dla wytwórni Jin album z utworami Fatsa Domino, zatytułowany *A Lot of Dominoes*. Taśmy-matki zaginęły jednak i odnalazły się dopiero około 1991 roku, kiedy to materiał został ostatecznie wydany (choć wyłącznie na kasecie magnetofonowej). W 2003 roku artysta nagrał swój pierwszy od ponad dwóch dekad nowy album. Płyta, zatytułowana *Louisiana Tradition*, ukazała się nakładem wytwórni CSP z Forney w Teksasie i zawierała zarówno premierowe kompozycje, jak i nowe interpretacje klasycznych utworów z południowej Luizjany - w tym piosenkę „Later Alligator” autorstwa innego przedstawiciela nurtu *swamp pop*, Bobby’ego Charlesa. W czerwcu 2006 roku Bernard nagrał na nowo swój utwór „A Tear In The Lady's Eye” - kompozycję z 1968 roku, w której artysta recytował tekst będący pronarodową odpowiedzią na protesty przeciwko wojnie w Wietnamie.  W nowej wersji Bernard zwrócił się natomiast do Amerykanów sprzeciwiających się trwającej wówczas wojnie w Iraku. Na własny koszt wyprodukował niewielką liczbę singli na płytach CD, które rozesłał do wybranych stacji radiowych i audycji - głównie na terenie południowej Luizjany. Wiele utworów Bernarda doczekało się wznowień na płytach kompaktowych, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i za granicą; wciąż też często goszczą one na antenach lokalnych rozgłośni. Co istotne, młodsi muzycy z południowej Luizjany- m.in. C. C. Adcock, Marc Broussard oraz Zachary Richard - wskazywali na niego jako na artystę, który wywarł na nich znaczący wpływ.

  Po raz ostatni Bernard wystąpił publicznie w 2015 roku podczas festiwalu muzycznego Ponderosa Stomp w Nowym Orleanie. W styczniu 2018 roku przeszedł na emeryturę, kończąc karierę w branży reklamy radiowej. 12 lipca 2020 roku syn Bernarda poinformował o śmierci ojca, która nastąpiła po krótkiej chorobie. Bernard miał 79 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Should Go On Forever/Pardon Mr. Gordon	Rod Bernard	03.1959	-	20[12]	Argo 5327	[written by J. Miller, Jolivette][12[4].R&B Chart]
One More Chance/Shedding Teardrops Over You	Rod Bernard	11.1959	-	74[9]	Mercury 71507	[written by J. P. Richardson ]
Colinda/Who's Gonna Rock My Baby	Rod Bernard	03.1962	-	102[4]	Hall-Way 1902	[written by Rod Bernard]

Harold Betters

Harold Betters (ur. 21 marca 1928r - zm. 11 października 2020r)  był amerykańskim puzonistą
jazzowym. 

 Betters urodził się w Connellsville w Pensylwanii, a dorastał w Pittsburghu. Jego rodzice byli właścicielami lokalu „Betters’ Grill and Hotel”. Przez dwa lata studiował edukację muzyczną w Ithaca College, po czym - w trakcie II wojny światowej-został powołany do armii amerykańskiej. Po zakończeniu wojny przez rok kształcił się w Brooklyn Conservatory of Music. 

 W 1952 roku Betters przeprowadził się do Bostonu, gdzie poznał swoją żonę, Marjorie. Koncertował m.in. z Dickiem Gregorym oraz big-bandem Raya Charlesa, występując między innymi w Apollo Theatre. Następnie prowadził własny kwartet, w skład którego wchodzili pianista John Thomas oraz perkusista Jerry Betters. Na początku lat 60-tych Betters wraz z rodziną powrócił do Pittsburgha. Pracował tam jako muzyk sesyjny i występował w klubie Crawford Grill u boku takich artystów jak Max Roach, Dizzy Gillespie, Stanley Turrentine, Roy Eldridge czy Sonny Rollins. Betters grał również w zespole ze swoimi dwoma braćmi; jednym z nich był Jimmy (trębacz). Jimmy występował także w orkiestrze marszowej Molinaro z Connellsville (założonej w 1913 roku), prowadzonej przez Amedeo Molinaro - Harold czasami dołączał do nich podczas parad. Betters, znany pod przydomkiem „Mr. Trombone”, prezentował styl gry nawiązujący do twórczości Trummy’ego Younga i Bennie’ego Greena. 

 Pod koniec 1964 roku Betters po raz jedyny znalazł się na amerykańskiej liście przebojów „Hot 100” - jego utwór „Do Anything You Wanna, (Pt. 1)” dotarł do 74. miejsca. 

 Betters zmarł 11 października 2020 roku w wieku 92 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do Anything You Wanna (Part I)/Do Anything You Wanna (Part II)	Harold Betters	11.1964	-	74[8]	Gateway 747	[written by Betters, Ramsey][produced by John J. Cevetello]

Bas Noir

 Bas Noir był duetem tworzącym muzykę z nurtu dance/house, pochodzącym z Filadelfii w stanie
Pensylwania. W jego skład wchodziły Morie Bivens oraz Mary Ridley (urodzona 27 marca 1973 roku). Artystki nawiązały współpracę z producentami i wokalistami Rjehim oraz Rhano Burrellem (znanymi również jako duet muzyczny Burrell), którzy pomogli im w stworzeniu debiutanckiego singla „My Love Is Magic”, wydanego nakładem wytwórni Nu Groove Records. Utwór dotarł do 73. miejsca na brytyjskiej liście przebojów (U.K. Singles Chart), a w Stanach Zjednoczonych stał się klubowym hitem, choć nie trafił na żadne oficjalne listy przebojów. 

 Kolejny singiel, „I’m Glad You Came To Me”, zajął 33. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Sukces ten przyciągnął uwagę wytwórni Atlantic Records, która podpisała z duetem kontrakt płytowy. W 1992 roku zespół Bas Noir wydał swój jedyny album studyjny, zatytułowany „Ah… Bas Noir”, nakładem Atlantic Records. Płyta nie zdołała jednak zadebiutować na żadnym notowaniu. Promujący album singiel „Superficial Love” dotarł do 20. miejsca na liście Billboard Hot Dance Music/Club Play, utrzymując się w zestawieniu przez 9 tygodni. Kolejne single z tego albumu - „Addicted 2 Luv” oraz „Shoe-B-Doo” - nie odniosły sukcesu na listach przebojów. W rezultacie wytwórnia Atlantic Records zakończyła współpracę z duetem. 

W 1995 roku artystki wydały singiel „What’s My Name?” pod szyldem Native Sol, nakładem wytwórni Talkin’ Loud. Po tym wydarzeniu słuch o duecie zaginął. 4 stycznia 2020 roku Mary Ridley zmarła z nieznanych przyczyn. W chwili śmierci miała 46 lat. Losy Morie Bivens pozostają obecnie nieznane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My Love Is Magic	Bas Noir	02.1989	73[5]	-	10 Records TEN 257	[written by Ronald Burrell][produced by Ronald Burrell]
I'm Glad You Came To Me	Bas Noir	08.1989	85[3]	-	10 Records TEN 282	[written by Ronald Burrell][produced by Ronald Burrell]
Superficial Love	Bas Noir	03.1992	-	-	Atlantic 87 529	[written by Geraldine Sigler, Michael Chapman, Tanea Woodberry, Trent Thomas][produced by Michael "Nice" Chapman, Tomi Trent][32[11].R&B Chart][20[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 85 903 12"]

Groove U.

Groove U. to kwartet R&B z Houston w Teksasie, w skład którego wchodzili: Darren „D-Moe”
Mosley, Orick „Sceti-Bo” Sidney, Terron „Tee-Ron” Mitchell (syn piosenkarza McKinleya Mitchella) oraz Joe „Joe D. Sharp” Halliburton. W 1994 roku zespół wydał swój jedyny album, „Tender Love”, nakładem wytwórni płytowej Big Beat. Nie wiadomo, czy płyta trafiła na jakiekolwiek listy przebojów, a jeśli tak - to na jakie miejsca. Pierwszy singiel, „(Seek And You’ll Find) The Kinda Right Baby”, dotarł do 68. miejsca na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się w zestawieniu przez 5 tygodni. 

Kolejny singiel, „Old Becomes New”, osiągnął 88. pozycję na tej samej liście, pozostając na niej przez 6 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Say U Love Me”, nie zdołał zadebiutować na żadnej liście przebojów. Po tym wydarzeniu zespół Groove U. popadł w zapomnienie. Obecnie nie wiadomo, czym zajmują się członkowie grupy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Seek And You'll Find) The Kinda Right Baby	Groove U.	05.1994	-	-	Big Beat 98 300	[written by Troy Taylor][produced by The Characters][68[5].R&B Chart]
Old Becomes New	Groove U.	09.1994	-	-	Big Beat 98 236	[written by Troy Taylor][produced by Charles Farrar, The Characters, Troy Taylor][88[6].R&B Chart]