Julia Lee

Julia Lee (ur. 31 października 1902r - zm. 8 grudnia 1958r)  była amerykańską artystką
wykonującą muzykę bluesową, w tym odmianę określaną mianem „dirty blues” . Jej największym sukcesem komercyjnym był utwór „(Opportunity Knocks But Once) Snatch and Grab It”, który w 1947 roku dotarł na szczyt listy przebojów R&B magazynu „Billboard”. Artystka zasłynęła przede wszystkim z piosenek zawierających dwuznaczne teksty. 

 

 Julia Lee urodziła się w Boonville w stanie Missouri, w rodzinie o tradycjach muzycznych: jej ojciec, George E. Lee senior, był skrzypkiem i liderem zespołu smyczkowego, a starszy brat, George junior - saksofonistą i wokalistą. Lee dorastała w Kansas City (miejsce to widnieje również jako miejsce urodzenia w jej akcie zgonu). Istnieją pewne rozbieżności co do roku jej urodzenia: większość źródeł podaje rok 1902, podczas gdy na nagrobku widnieje rok 1903 - data ta figuruje również w akcie zgonu.  Lee uczęszczała do szkoły podstawowej Attucks Elementary School oraz szkoły średniej Lincoln High (którą ukończyła w 1917 roku). Pierwsze szlify muzyczne zdobywała w rodzinnym gronie; w wieku 10 lat zaczęła grać na pianinie, a jej nauczycielami byli utalentowani pianiści ragtime’owi, tacy jak Charlie Watts i Scrap Harris. Dalszą edukację muzyczną kontynuowała na Western University - uczelni historycznie przeznaczonej dla osób czarnoskórych, mieszczącej się w Quindaro w stanie Kansas. 

 

 Jeszcze jako nastolatka, w trakcie nauki, Lee występowała jako wokalistka z lokalnym zespołem (na kontrabasie grał w nim Walter Page). W 1918 roku rozpoczęła trwającą 15 lat współpracę ze swoim bratem, George’em E. Lee juniorem; wspólnie założyli trio (z udziałem wynajętego perkusisty) po powrocie George’a z wojska (gdzie grał na pianinie i saksofonie w orkiestrze). Już jako dziecko występowała również z triem smyczkowym swojego ojca podczas lokalnych wydarzeń. Na początku kariery zawodowej grywała akompaniamenty ragtime’owe do filmów niemych w lokalnych kinach. W latach 20-tych XX wieku George założył zespół Novelty Singing Orchestra - drugą pod względem znaczenia grupę w Kansas City (zaraz po orkiestrze Benniego Motena). Zespół -którego nazwa prawdopodobnie nawiązywała do klubu Novelty, gdzie muzycy występowali, a nie do gatunku muzycznego - działał do początku lat 30-tych; krótki epizod w jego składzie zaliczył wówczas Charlie Parker. Lee śpiewała w tej orkiestrze i grała na pianinie. 

 

Pierwsze znane nagranie Julii powstało w 1927 roku dla wytwórni Meritt Records; artystka grała wówczas na pianinie w orkiestrze George’a (istnieje możliwość, że dwa nagrania z udziałem Julii zrealizowano już w 1923 roku w Chicago dla wytwórni OKeh, lecz nigdy ich nie wydano). Nagranie to nie przyczyniło się jednak do rozwoju kariery Julii. Pierwszy sukces odniosła w listopadzie 1929 roku, nagrywając dla wytwórni Brunswick Records utwory z orkiestrą Novelty Singing Orchestra, w której pianistą i aranżerem był Jesse Stone. Julia wykonywała piosenki „He's Tall Dark and Handsome” oraz „Won't You Come Over to My House” swoim seksownym, kokieteryjnym głosem, grając jednocześnie na pianinie z wielką brawurą. Już w tych wczesnych nagraniach jej sposób interpretacji odważnych tekstów określano jako „beztroski” i „zadziorny”, a w warstwie lirycznej często pojawiały się dwuznaczności. W 1932 roku George na krótko połączył swój zespół z grupą Motena (Julia dzieliła wówczas obowiązki pianisty z Countem Basiem), jednak w 1933 roku reaktywował własny skład; wkrótce potem drogi Julii i George’a się rozeszły. 

 

W 1934 roku, w czasie Wielkiego Kryzysu, Lee zaczęła występować w Milton's Tap Room- nowym wówczas klubie nocnym dla białej klienteli - i pozostała tam aż do 1950 roku. Niechęć do koncertowania w trasie nabrała po poważnym wypadku samochodowym, który przeżyła w 1930 roku. Po występie w Topece zespół wracał do Kansas City kabrioletem prowadzonym przez drugiego męża Lee. Samochód pędził z nadmierną prędkością, dachował i wpadł do rowu; Lee została wyrzucona na tylne siedzenie i przygnieciona pojazdem, podczas gdy silnik nadal pracował. W wypadku zginął członek zespołu, muzyk o pseudonimie „Tweedy”. W rezultacie artystka pozostała głównie w Kansas City, gdzie zapewniła sobie stały angaż w lokalu Milton's. Nawiązała silną więź z bywalcami, którzy często podchodzili do jej fortepianu, by zwierzyć się ze swoich trosk; ona zaś odpowiadała na to ujmującym ciepłem i utworami utrzymanymi w stylistyce bluesowej. Mimo rosnącej popularności Lee musiała mierzyć się z problemami wynikającymi z cenzury. W latach 40-tych funkcjonariusze organów nadzorujących sprzedaż alkoholu przeprowadzili nalot na lokal Milton's Tap Room i zakazali Lee występów w klubach Kansas City, powołując się na „rodzaj wykonywanych przez nią piosenek oraz sposób ich interpretacji”. Jako utwory budzące szczególne zastrzeżenia wskazano „The Fuller Brush Man” oraz „Two Old Maids in a Bathtub”.Lee wykonywała utrzymane w ludowym duchu, lecz pikantne piosenki ze zbioru zatytułowanego *Songs My Father Taught Me Not to Sing* (Piosenki, których ojciec zabraniał mi śpiewać). Zakaz ten nie utrzymał się jednak długo, w dużej mierze dzięki interwencji wpływowych wielbicieli artystki, w tym lokalnych bankierów, prawników i redaktorów. Dave Dexter Jr., który poznał talent Lee podczas pobytu w Kansas City, dołączył do wytwórni Capitol Records wkrótce po jej założeniu w 1942 roku. 1 listopada 1944 roku nadzorował w studiu Vica Damona w Kansas City sesję nagraniową, podczas której Lee zarejestrowała dla tej wytwórni swoje pierwsze utwory (były to nowe wersje piosenek „Come On Over to My House” oraz „Trouble in Mind”). Nagrania dla wytwórni Capitol początkowo nie zyskały większego rozgłosu, więc Lee przeniosła się do działającej krótko wytwórni Premier, należącej do H. S. (Berta) Somsona, by nagrać tam kilka utworów,  .z których na uwagę zasługuje „Lotus Blossom” (znany również jako „Marijuana”).

 

  W połowie 1946 roku nagrania Lee dla wytwórni Capitol z 1944 roku zyskały popularność wśród didżejów radiowych, dzięki czemu w sierpniu Dexter podpisał z nią kontrakt i sprowadził ją do Hollywood (w drodze artystka wraz ze swoim perkusistą, Samuelem „Baby” Lovettem, napisała utwór „Gotta Gimme Whatcha Got”). Było to pierwsze nagranie dla Capitol sygnowane nazwą „Julia Lee and Her Boy Friends”.W skład zespołów sesyjnych wchodzili w różnym czasie muzycy najwyższej klasy, tacy jak: Jay McShann, Vic Dickenson, Benny Carter, Red Norvo, Nappy Lamare, Red Nichols i Jack Marshall. Wiele jej singli trafiało do stacji radiowych z wyraźnymi ostrzeżeniami, że teksty są „zbyt śmiałe, by nadawać je na antenie”.

 

 Sesja nagraniowa w studiu Capitol w listopadzie 1947 roku przyniosła nowe przeboje, takie jak „King Size Papa” (utwór utrzymujący się przez dziewięć tygodni na 1. miejscu listy przebojów R&B w 1948 roku) oraz „I Didn't Like It the First Time (The Spinach Song)”, będący „zawoalowaną odą do marihuany”. (W tym okresie menedżer Lee, Johnny Tumino, zorganizował jej występy w Nowym Jorku i Los Angeles). 5 marca 1949 roku Lee wykonała „King Size Papa” przed prezydentem Trumanem podczas uroczystej kolacji Stowarzyszenia Korespondentów przy Białym Domu. W okresie świątecznym 1948 roku wytwórnia Capitol wydała utwór „Christmas Spirits” (poruszający temat świątecznej chandry i zawierający dwuznaczny wers: „Mikołaju... miałabym ochotę na twoje długie  wąsy”). W styczniu 1949 roku piosenka ta dotarła do 16. miejsca listy przebojów R&B. Ostatnim przebojem Lee był utwór „You Ain't Got It No More” (9. miejsce w listopadzie 1949 roku); kolejne sesje nagraniowe, odbywające się aż do początku lat 50-tych, nie przyniosły sukcesu ani nie ukazały rozwoju artystycznego. „Julia pozostała artystką lokalną”. Istnieje wiele wyjaśnień tego stanu rzeczy: od powiązań Miltona Morrisa ze światem przestępczym, które uniemożliwiały jej występy poza miastem, przez niechęć Lee do podróżowania (mówiła kiedyś, że może podróżować tylko wtedy, gdy „jedną nogą twardo stąpa po ziemi”), aż po fakt, że jako konsekwentnie dobra piosenkarka z czasem zaczęła popadać w powtarzalność, czy też brak ambicji, by zrobić wielką karierę (stwierdziła kiedyś: „Jeśli nie jesteś szczęśliwy, wielkie pieniądze nie mają sensu”). Dexter uważał, że gdyby Lee zaczęła nagrywać wcześniej, stałaby się jedną z najpopularniejszych amerykańskich piosenkarek (Dexter był producentem nagrań takich gwiazd jak Nat King Cole czy Frank Sinatra): „O ileż bardziej znacząca mogłaby być jej kariera, gdyby nagrywała już jako młoda kobieta”.

 

 Ostatnia sesja nagraniowa Lee dla wytwórni Capitol zaowocowała utworem „Goin' to Chicago Blues” (1952). Późniejsze nagrania powstawały dla mniejszych wytwórni: Damon Records (dwa single; znaczna część materiału prawdopodobnie zaginęła po śmierci Vica Damona) oraz Foremost w 1957 roku. Lee nadal występowała (m.in. w klubie Cuban Room w Kansas City), a w 1955 roku pojawiła się w filmie *The Delinquents* w reżyserii wówczas mało znanego Roberta Altmana. 

 

 W 1919 roku Lee poślubiła Franka Duncana -gwiazdę i menedżera drużyny Kansas City Monarchs (grającej w lidze Negro National League), który również pochodził z Kansas City. Lee często występowała w klubach dostępnych wyłącznie dla białej publiczności; aby móc oglądać jej występy, Duncan musiał siadać w orkiestrze i udawać muzyka. Małżeństwo to przetrwało dziewięć lat; ich jedyny syn, miotacz Frank Duncan III, w 1941 roku grał w jednej drużynie z ojcem - uważa się, że byli oni pierwszym w historii zawodowego baseballu duetem miotacz-łapacz  złożonym z ojca i syna. Po rozwodzie z Duncanem, około 1927 roku, Lee wyszła za Johnny'ego Thomasa. Związek ten trwał dwa lata. To jej drugi mąż prowadził samochód podczas poważnego wypadku w 1930 roku, w którym zginął członek zespołu, a Lee została przygnieciona pojazdem. Podobno Lee jeszcze dwukrotnie wychodziła za mąż i się rozwodziła; miała też wielu partnerów, którzy - jak twierdzono -zbyt chętnie korzystali z jej pieniędzy, co znalazło odzwierciedlenie w tekście jej piosenki „Baby I Love You”. Według Dave’a Dextera Jr. to on wymyślił nazwę dla zespołu Lee - „Her Boy Friends”- nawiązując do kolejnych mężczyzn w jej życiu, którzy zdobywali jej względy i przywłaszczali sobie jej pieniądze.

 

  Julia Lee zmarła w swoim domu w Kansas City 8 grudnia 1958 rokuw wieku 56 lat; przyczyną zgonu był zawał serca, do którego doszło podczas popołudniowej drzemki. Zmarła w swoim mieszkaniu przy East Twenty-Eighth Street po występie w ramach stałego angażu w lokalu Hi Lounge. Wiadomość o jej śmierci nie odbiła się szerokim echem, gdyż została nieco przyćmiona przez zgony Tommy’ego Dorseya i Arta Tatuma. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gotta Gimme Whatcha Got/Lies	Julia Lee And Her Boy Friends	11.1946	-	-	Capitol 308	[written by Julia Lee][3[7].R&B Chart]
I'll Get Along Somehow/Young Girl's Blues	Julia Lee And Her Boy Friends	05.1947	-	-	Capitol 379	[written by Buddy Fields, Gerald Marks][5[1].R&B Chart]
(Opportunity Knocks But Once) Snatch And Grab It/I Was Wrong	Julia Lee And Her Boy Friends	10.1947	-	-	Capitol Americana A40028	[written by Sharon A. Pease][1[12][28].R&B Chart]
King Size Papa/When You're Smiling (The Whole World Smiles With You)	Julia Lee And Her Boy Friends	03.1948	-	15[3]	Capitol Americana 40082	[written by Johnny Gomez, Paul Vance][1[9][28].R&B Chart]
That's What I Like/Crazy World	Julia Lee And Her Boy Friends	05.1948	-	-	Capitol 15 060	[written by Julia Lee][6[3].R&B Chart]
Tell Me, Daddy/(It Will Have To Do) Until The Real Thing Comes Along	Julia Lee And Her Boy Friends	08.1948	-	-	Capitol 15 144	[written by Bobby Black][9[3].R&B Chart]
Christmas Spirits/Charmaine	Julia Lee And Her Boy Friends	01.1949	-	-	Capitol 15 203	[written by Red Burns][14[1].R&B Chart]
I Didn't Like It The First Time (The Spinach Song)/Sit Down And Drink It Over	Julia Lee And Her Boy Friends	04.1949	-	29[1]	Capitol 15 367	[written by Johnny Gomez, Bill Gordon][4[2].R&B Chart]
Tonight's The Night/After Hours Waltz	Julia Lee And Her Boy Friends	09.1949	-	-	Capitol 70 013	[written by Yardley Yates][13[1].R&B Chart]
You Ain't Got It No More/Oh, Chuck It (In A Bucket)	Julia Lee And Her Boy Friends	11.1949	-	-	Capitol 70 031	[written by M. H. Wax][9[1].R&B Chart]

Murphy Lee

Torhi Murphy Lee Harper (ur. 18 grudnia 1979 r.), znany szerzej pod pseudonimem Murphy Lee,
to amerykański raper, kojarzony przede wszystkim z występami w hip-hopowej grupie St. Lunatics z St. Louis w stanie Missouri. Po komercyjnym sukcesie lidera tego składu, Nelly’ego, na początku lat 2000., Lee podpisał kontrakt z jego wytwórnią Derrty Entertainment (działającą w ramach Universal Records) i wydał swój debiutancki album studyjny zatytułowany *Murphy’s Law* (2003). 

 

 Płyta dotarła do ósmego miejsca listy Billboard 200, a promował ją singiel „Shake Your Tailfeather” (nagrany z udziałem Nelly’ego i P. Diddy’ego), który zdobył szczyt notowania Billboard Hot 100 i znalazł się również na ścieżce dźwiękowej do filmu *Bad Boys II* z 2003 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Boughetto	Ali featuring Murphy Lee	03.2002	-	-	Fo' Reel 015 613	[written by Wally Yaghnam,Ali , Murphy Lee][produced by Wally Yaghnam][97[5].R&B Chart]
Shake Ya Tailfeather	Nelly featuring P. Diddy & Murphy Lee	06.2003	10[8]	1[4][30]	Bad Boy MCSTD 40337 [UK]	[gold-US][written by Cornell Haynes, Tohri Harper, Sean Combs, Varick Smith, Basement Beats, Adonis Shropshire][produced by Nelly & Jayson "Koko" Bridges][3[23].R&B Chart]
Wat Da Hook Gon Be	Murphy Lee featuring Jermaine Dupri	10.2003	-	17[20]	Fo' Reel 001 451	[written by Jermaine Dupri,Murphy Lee,James Phillips][produced by Jermaine Dupri][11[27].R&B Chart]
Luv Me Baby	Murphy Lee featuring Sleepy Brown & Jazze Pha	03.2004	-	119[1]	Fo' Reel	[written by Jazze Pha, Murphy Lee][produced by Jazze Pha][54[18].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Murphy's Law	Murphy Lee	10.2003	-	8[29]	Fo' Reel 001 132	[gold-US][produced by City Spud,Jason "Koko" Bridges,Jason "Jay E" Epperson,Jazze Pha,Jermaine Dupri,Mannie Fresh,Murphy Lee,Waiel "Wally" Yaghnam]

Michele Lee

Choć najbardziej znana jest z roli głowy rodziny, Karen Fairgate MacKenzie, w emitowanej
przez wiele lat w czasie największej oglądalności operze mydlanej *Knots Landing*, Michele Lee w drugiej połowie lat 60-tych odnosiła również sukcesy jako piosenkarka, wylansowawszy w 1968 roku niewielki przebój popowy pt. „L. David Sloane”. 

 

Urodziła się 24 czerwca 1942 roku w Los Angeles jako Michelle Lee Dusick; była córką hollywoodzkiego charakteryzatora Jacka Dusicka. Już w wieku trzech lat zaczęła śpiewać zawodowo, a w telewizji zadebiutowała w 1959 roku w jednym z odcinków serialu *The Many Loves of Dobie Gillis*. W 1961 roku wystąpiła w wielkim przeboju broadwayowskim *How to Succeed in Business Without Really Trying*, a później powtórzyła rolę Rosemary w filmowej adaptacji tego tytułu z 1967 roku. W 1963 roku była już stałą bywalczynią programów telewizyjnych, występując m.in. w *The Danny Kaye Show*, *What's My Line* oraz *Match Game*.  

 

Po udanych występach w klubach, takich jak Persian Room w Nowym Jorku czy Sands Hotel w Las Vegas, Lee podpisała kontrakt z wytwórnią Columbia Records i wydała w 1967 roku swój debiutancki album *A Taste of the Fantastic*. Rok później ukazał się krążek *L. David Sloane*, co zbiegło się w czasie z jej udziałem w kasowym hicie Disneya *The Love Bug* . Po występie w filmie *The Comic* (1969) Lee wróciła do telewizji, pojawiając się gościnnie w takich serialach jak *Love American Style* czy *Marcus Welby, M.D.* W 1974 roku zagrała główną rolę w nieudanym pilocie własnego sitcomu *The Michele Lee Show* oraz otrzymała nominację do nagrody Tony za występ w broadwayowskim musicalu *Seesaw*.  

 

Po śmierci matki w 1976 roku Lee na kilka lat wycofała się z życia publicznego, by powrócić w 1979 roku w serialu *Knots Landing* -produkcji będącej spin-offem *Dallas*. Pozostała związana z serialem przez cały okres jego emisji w telewizji ogólnokrajowej, obejmujący 14 sezonów, i ustanowiła rekord pod względem liczby kolejnych występów aktorki w dramatycznym serialu telewizyjnym czasu największej oglądalności (prime-time), osiągając wynik 344 odcinków. W sezonie 1989 Lee zaczęła również okazjonalnie reżyserować odcinki *Knots Landing*, a po zagraniu tytułowej roli w filmie telewizyjnym z 1995 roku pt. *Big Dreams and Broken Hearts: The Dottie West Story*, była współautorką scenariusza i reżyserką wyprodukowanego przez stację Lifetime filmu *Color Me Perfect* (1996). Lee powróciła na Broadway w 2000 roku, występując w sztuce *Tale of the Allergist's Wife*, a cztery lata później pojawiła się w komedii romantycznej *Nadchodzi Polly* - był to jej pierwszy występ w filmie kinowym od 35 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
L. David Sloane/Everybody Loves My Baby (But My Baby Don't Love Nobody But Me)	Michele Lee	03.1968	-	52[11]	Columbia 44413	[written by W. Meshel, A. Martin][produced by Jack Gold]

Laura Lee

Laura Lee (właśc. Laura Lee Newton; ur. 9 marca 1945r w Chicago w stanie Illinois)
to amerykańska wokalistka i autorka tekstów wykonująca muzykę soul i gospel. Największe sukcesy odnosiła w latach 60. i 70-tych XX wieku, a jej nagrania - poruszające tematykę kobiecych doświadczeń i będące ich celebracją - wywarły istotny wpływ na muzykę tamtego okresu.

 

  Lee urodziła się w Chicago, lecz jako dziecko przeprowadziła się wraz z matką, Helen Bethel, do Detroit. Jej zaufaną mentorką była Ernestine Rundless - założycielka czołowej grupy gospel The Meditation Singers. Zespół ten, w którego składzie występowała również Della Reese, był pierwszą grupą gospel z Detroit koncertującą z akompaniamentem instrumentalnym. Formacja nagrywała dla wytwórni Specialty w połowie lat 50-tych, pojawiła się na albumie *Della Reese Presents The Meditation Singers* (1958), a na początku lat 60-tych rejestrowała materiał dla wytwórni Checker Records. W 1956 roku, występując pod nazwiskiem Laura Lee Rundless, zastąpiła Reese w składzie The Meditation Singers i przez kolejne lata intensywnie koncertowała po całym kraju.  

 

W 1965 roku, już jako Laura Lee, rozpoczęła solową karierę w nurcie R&B, występując w klubach Detroit, choć okazjonalnie nadal nagrywała z The Meditation Singers. Jej pierwszy solowy singiel, „To Win Your Heart”, ukazał się nakładem wytwórni Ric-Tic Records w 1966 roku.W tym samym okresie nagrała interesującą, dynamiczną (w szybkim tempie) adaptację niepublikowanego wcześniej utworu Little Richarda pt. „You'd Better Stop”, zmieniając jego tytuł na „Stop Giving Your Man Away”. Był to utwór ukazujący typową dla artystki „dojrzałą”, filozoficzną stronę twórczości.

 

  W kolejnym roku podpisała kontrakt z wytwórnią Chess Records. Po początkowych sesjach nagraniowych z producentami wytwórni w Chicago, zdecydowano o wysłaniu jej do studia FAME Studios w Muscle Shoals (należącego do Ricka Halla) w celu nagrania piosenki „Dirty Man”. Utwór ten stał się jej pierwszym przebojem, docierając do 13. miejsca na liście R&B oraz 68. miejsca na liście pop. Współpracowała z Chess do 1969 roku; w tym czasie nagrała również takie utwory jak „Up Tight, Good Man” (16. miejsce na liście R&B) oraz „As Long As I Got You” (31. miejsce na liście R&B). Krótka współpraca z należącą do Atlantic wytwórnią Cotillion zaowocowała dwoma singlami, a w 1970 roku Lee przeniosła się do założonej w Detroit przez byłych producentów Motown - Hollanda, Doziera i Hollanda - wytwórni Hot Wax.Jedno z jej pierwszych nagrań dla Hot Wax, „Women's Love Rights”, stało się jednym z jej największych przebojów, docierając w 1971 roku do 11. miejsca na liście R&B oraz 36. miejsca na liście przebojów pop.

 

  W 1972 roku utwór „Rip Off” stał się jej największym hitem R&B (osiągając 3. miejsce), choć na liście Billboard Hot 100 dotarł jedynie do 68. pozycji.Nagrała również album *Two Sides of Laura Lee* w okresie, gdy była związana z piosenkarzem Alem Greenem. Za produkcję większości materiału dla Hot Wax odpowiadał William Weatherspoon, wcześniej związany z wytwórnią Motown. „Millie Jackson określa się mianem »Lady Funk«, jednak jak dotąd nie nagrała albumu choćby w połowie tak satysfakcjonującego jak ta niekonwencjonalna kompilacja, stworzona naprędce z zaledwie dwóch płyt długogrających - z których druga nigdy nie trafiła na listy przebojów. Głos Lee nie jest tak potężny jak głos Jackson, ale artystka dysponuje porównywalną skalą emocjonalną i barwową, a także lepszym materiałem muzycznym. Z jednej strony bywa bezkompromisowa i twarda, z drugiej- ujmująca; miejmy nadzieję, że nie zostanie zapomniana”. 

 

 Lee odeszła z wytwórni Invictus / Hot Wax w 1975 roku i podpisała kontrakt z Ariola Records, jednak wkrótce potem poważnie zachorowała i na kilka lat wycofała się z branży muzycznej. Powróciła w 1983 roku albumem gospel *Jesus Is The Light Of My Life*, przy którym współpracowała z Alem Greenem. Do 1990 roku artystka wróciła do zdrowia i została wyświęcona na duchowną. Kontynuowała nagrywanie muzyki, głównie w nurcie gospel. Szwedzki zespół grający garage rock złożył nieoczekiwany hołd Lee, przyjmując nazwę Division of Laura Lee. Wystąpiła w filmie nurtu blaxploitation z 1973 roku pt. *Detroit 9000*, wcielając się w rolę piosenkarki w scenach otwierających.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dirty Man/It's Mighty Hard	Laura Lee	09.1967	-	68[7]	Chess 2013	[written by Bobby Miller][produced by Rick Hall][13[11].R&B Chart]
Wanted: Lover, No Experience Necessary/Up Tight, Good Man	Laura Lee	12.1967	-	A:84[2];B:93[6]	Chess 2030	[A:written by L. Caston, L. Webber][B:written by D. Penn, L. Oldham][produced by Rick Hall][B:16[7].R&B Chart]
As Long As I Got You/A Man With Some Backbone	Laura Lee	04.1968	-	123[5]	Chess 2041	[written by Gene Barge, Laura Lee][produced by Rick Hall And Staff][31[5].R&B Chart]
Need To Belong/He Will Break Your Heart	Laura Lee	08.1968	-	-	Chess 2052	[written by Curtis Mayfield][produced by Rick Hall And Staff][44[5].R&B Chart]
Hang It Up/It's How You Make It Good	Laura Lee	01.1969	-	-	Chess 2062	[written by Bobby Miller][produced by Rick Hall][48[3].R&B Chart]
Wedlock Is A Padlock/Her Picture Matches Mine	Laura Lee	01.1971	-	-	Hot Wax 7007	[written by G. Johnson, A. Bond, G. Perry][produced by Greg Perry][37[3].R&B Chart]
Women's Love Rights/Her Picture Matches Mine	Laura Lee	09.1971	-	36[11]	Hot Wax 7105	[written by W. Weatherspoon, A. Bond][produced by William Weatherspoon][11[16].R&B Chart]
Love And Liberty/I Don't Want Nothing Old (But Money)	Laura Lee	01.1972	-	94[1]	Hot Wax 7111	[written by William Weatherspoon, Angelo Bond][produced by William Weatherspoon ][23[6].R&B Chart]
Since I Fell For You/I Don't Want Nothing Old (But Money)	Laura Lee	03.1972	-	76[5]	Hot Wax 7201	[written by Buddy Johnson][produced by William Weatherspoon][24[6].R&B Chart]
Rip Off/Two Lovely Pillows	Laura Lee	06.1972	-	68[11]	Hot Wax 7204	[written by William Weatherspoon, Angelo Bond][produced by William Weatherspoon][3[12].R&B Chart]
If You Can Beat Me Rockin' (You Can Have My Chair)/If I'm Good Enough To Love (I'm Good Enough To Marry)	Laura Lee	09.1972	-	65[8]	Hot Wax 7207	[written by Holland, Dozier, R. Dunbar][produced by Ronald Dunbar][34[6].R&B Chart]
Crumbs Off The Table/You've Got To Save Me	Laura Lee	12.1972	-	107[3]	Hot Wax 7210	[written by S. Payne, R. Dunbar, E. Wayne][produced by Holland, Dozier][40[5].R&B Chart]
I'll Catch You When You Fall/I Can't Hold On Much Longer	Laura Lee	09.1973	-	-	Hot Wax 7305	[written by M. Smith, R. Dunbar][produced by Ronald Dunbar][49[12].R&B Chart]
I Need It Just As Bad As You/If I'm Good Enough To Love (I'm Good Enough To Marry)	Laura Lee	07.1974	-	-	Invictus 1264	[written by E. Holland, B. Holland, R. Wylie][produced by Brian Holland][55[10].R&B Chart]
Love's Got Me Tired (But I Ain't Tired Of Love)/You're Barking Up The Wrong Tree	Laura Lee	11.1976	-	-	Ariola America 7652	[written by Perry, Bond, Smith][produced by Greg Perry][61[8].R&B Chart]

Johnny Lee

 Johnny Lee (właśc. John Lee Ham; ur. 3 lipca 1946 r.) to amerykański wokalista muzyki
country. Jego singiel „Lookin' for Love” z 1980 roku stał się przebojem wykraczającym poza ramy jednego gatunku (tzw. crossover hit): przez trzy tygodnie utrzymywał się na pierwszym miejscu listy przebojów country magazynu „Billboard”, a jednocześnie trafił do pierwszej piątki zestawienia Billboard Hot 100 oraz pierwszej dziesiątki listy Adult Contemporary. Na początku i w połowie lat 80-tych wprowadził 17 utworów do pierwszej czterdziestki list przebojów muzyki country. 

 Lee urodził się w Texas City w stanie Teksas i dorastał w gospodarstwie mleczarskim w pobliskiej miejscowości Alta Loma (obecnie część miasta Santa Fe w Teksasie). W szkole średniej założył zespół rockandrollowy o nazwie „Johnny Lee and the Roadrunners”. Po ukończeniu szkoły wstąpił do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i odbył służbę na krążowniku rakietowym USS Chicago. Po zakończeniu służby zmienił urzędowo nazwisko z John Lee Ham na Johnny Lee. Pod koniec lat 60-tych występował w teksaskich klubach nocnych i barach, wykonując covery znanych utworów. Przez 10 lat Lee współpracował z Mickeyem Gilleyem - zarówno podczas tras koncertowych, jak i w klubie Gilley’s Club w Pasadenie w Teksasie. Ścieżka dźwiękowa do przebojowego filmu *Miejski kowboj*   z 1980 roku - którego zdjęcia w dużej mierze realizowano w klubie Gilleya - przyniosła Lee wielką sławę. Z płyty tej pochodziło kilka hitów, w tym wspomniany utwór „Lookin' for Love”. Pięć innych piosenek Lee również dotarło na szczyt listy przebojów country magazynu „Billboard”: „One in a Million” (1980), „Bet Your Heart on Me” (1981), „The Yellow Rose” (1984 - duet z Lane Brody, będący jednocześnie motywem przewodnim serialu telewizyjnego stacji NBC o tym samym tytule) oraz „You Could Have Heard a Heartbreak” (1984). 

W latach 1982–1984 Lee był żonaty z aktorką Charlene Tilton (znaną z serialu *Dallas*), z którą miał córkę Cherish (ur. 1982). W 1986 roku ożenił się po raz drugi - z Deborah Spohr Lee. Para doczekała się syna, Johnny'ego Lee Jr. (ur. 1990), a po latach się rozwiodła. Deborah zmarła 7 listopada 2002 roku po długiej walce z uzależnieniem od leków przeciwbólowych dostępnych na receptę. Po śmierci Johnny'ego Lee Jr. w 2014 roku - który zmarł w wieku 23 lat w wyniku przedawkowania narkotyków- Lee zaangażował się w walkę z epidemią narkomanii. Pod koniec 2008 roku Lee zaczął regularnie występować w Branson w stanie Missouri.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sometimes/Get Off My Back	Johnny Lee	12.1975	-	-	ABC Dot 17603	[written by G. Thomas][produced by Mickey Gilley, Johnny Lee][59.Country Chart]
Red Sails In The Sunset/In My Own Way	Johnny Lee	09.1976	-	-	GRT 065	[written by J. Kennedy, H. Williams][22[6].Country Chart]
Ramblin' Rose/Congratulations	Johnny Lee	01.1977	-	-	GRT 096	[written by Noel Sherman, Joe Sherman][produced by Nelson Larkin][37[1].Country Chart]
Country Party/This Should Go On Forever	Johnny Lee	06.1977	-	-	GRT 125	[written by R. Nelson][produced by Nelson Larkin][15[9].Country Chart]
Dear Alice/It's Gonna' Be Me	Johnny Lee	.1977	-	-	GRT 137	[written by Lewis Anderson][produced by Nelson Larkin][58.Country Chart]
This Time/Frisco	Johnny Lee	.1978	-	-	GRT 144	[written by C. Moman][produced by C. Moman][43.Country Chart]
Lookin' For Love/Lyin' Eyes [Eagles]	Johnny Lee	08.1980	-	5[21]	Full Moon 47004	[gold-US][written by Wanda Mallette, Bob Morrison, Patti Ryan][produced by John Boylan][1[3][10].Country Chart]
One In A Million/Anni	Johnny Lee	10.1980	-	102[3]	Asylum 47076	[written by Chick Rains][produced by Jim Ed Nornan][1[2][13].Country Chart]
Pickin' Up Strangers/Never Lay My Lovin' Down	Johnny Lee	02.1981	-	-	Full Moon 47105	[written by Byron Hill][produced by Jim Ed Norman][3[12].Country Chart]
Prisoner Of Hope/Fool For Love	Johnny Lee	06.1981	-	-	Full Moon 47138	[written by Sterling Whipple, Gerald Metcalf][produced by Jim Ed Norman][3[12].Country Chart]
Bet Your Heart On Me/Highways Run On Forever	Johnny Lee	10.1981	-	54[9]	Full Moon 47215	[written by Jim McBride][produced by Jim Ed Norman][1[1][10].Country Chart]
Be There For Me Baby/Finally Fallin'	Johnny Lee	02.1982	-	-	Full Moon 47301	[written by Charlie Black, Tommy Rocco][produced by Jim Ed Norman][10[10].Country Chart]
When You Fall In Love/Crossfire	Johnny Lee	05.1982	-	-	Full Moon 47444	[written by John Scot Sherrill, Steve Earle][produced by Jim Ed Norman][14[8].Country Chart]
Cherokee Fiddle/You Know Me	Johnny Lee And Friends	11.1982	-	-	Full Moon 69945	[written by Michael Murphey][produced by John Boylan, Jim Ed Norman][10[11].Country Chart]
Sounds Like Love/The Deeper We Fall	Johnny Lee	02.1983	-	-	Full Moon 69848	[written by Charlie Black, Tommy Rocco][produced by Jim Ed Norman][6[12].Country Chart]
Hey Bartender/Blue Monday	Johnny Lee	07.1983	-	-	Warner Bros. 29605	[written by Floyd Dickson][produced by Jimmy Bowen][2[13].Country Chart]
My Baby Don't Slow Dance/You Really Got A Hold On Me	Johnny Lee	11.1983	-	-	Warner Bros. 29486	[written by Bill Lamb, Peter Wood][produced by Jimmy Bowen][23[5].Country Chart]
The Yellow Rose/Say When	Johnny Lee With Lane Brody	02.1984	-	-	Warner Bros. 29375	[written by P.D., John Wilder][produced by Jimmy Bowen][1[1][12].Country Chart]
One More Shot/The Eyes Of Love	Johnny Lee	05.1984	-	-	Warner Bros. 29270	[written by Ron Moore, Doug Hauseman ][produced by Jimmy Bowen][42.Country Chart]
You Could've Heard A Heart Break/Waitin' On Ice	Johnny Lee	09.1984	-	-	Warner Bros. 29206	[written by Marc Rossi][produced by Jimmy Bowen][1[1][14].Country Chart]
Rollin' Lonely/Rock It, Billy	Johnny Lee	02.1985	-	-	Warner Bros. 29110	[written by Gary Harrison, J. D. Martin][produced by Jimmy Bowen][9[12].Country Chart]
Save The Last Chance/It Ain't The Leaving	Johnny Lee	06.1985	-	-	Warner Bros. 29021	[written by Walt Aldridge, Robert Byrne][produced by Bud Logan, Rick McCollister][12[12].Country Chart]
They Never Had To Get Over You/Rock 'N' Roll Money	Johnny Lee	11.1985	-	-	ABC Dot 17603	[written by Bud McGuire, Mike McGuire][produced by Bud Logan, Rick McCollister][19[7].Country Chart]
The Loneliness In Lucy's Eyes (The Life Sue Ellen Is Living)/ If I Knew Then What I Know Now (J.R.'s Lament) [Gary Morris]	Johnny Lee	12.1985	-	-	Warner Bros. 28839	[written by David Allan Coe][produced by Barry Beckett][56.Country Chart]
I Could Get Used To This/It Ain't The Leaving	Johnny Lee And Lane Brody	03.1986	-	-	Warner Bros. 28747	[written by Bruce Miller, Jan Buckingham][produced by Barry Beckett][50.Country Chart]
Maybe I Won't Love You Anymore/Anni	Johnny Lee	05.1989	-	-	Curb 10536	[written by Buzz Hart, Barbara Hart][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][59.Country Chart]
I'm Not Over You/Anniversary Song	Johnny Lee	08.1989	-	-	Curb 10552	[written by Sam Neely][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][69.Country Chart]
I Can Be A Heartbreaker, Too/Anniversary Song	Johnny Lee	09.1989	-	-	Curb 10564	[written by Tommy Johnson, Lee Satterfield][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][53.Country Chart]
You Can't Fly Like An Eagle/By-Pass Row	Johnny Lee	12.1989	-	-	Curb 10573	[written by T. Dennis, C. Gentry, B. King, T. Vincent][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][66.Country Chart]

Jackie Lee

Earl Lee Nelson (ur. 8 września 1928r - zm. 12 lipca 2008r), występujący również pod
pseudonimem Jackie Lee, był amerykańskim piosenkarzem soulowym i autorem piosenek. Karierę rozpoczął w latach 50-tych w grupie doo-wopowej Hollywood Flames, a następnie wraz z Bobbym Byrdem założył duet R&B o nazwie Bob & Earl. Jako Jackie Lee zasłynął przede wszystkim z przeboju „The Duck” (14. miejsce na liście Pop, 4. miejsce na liście R&B). 

 

 Earl Lee Nelson urodził się 8 września 1928 roku w Lake Charles w stanie Luizjana. W młodości śpiewał w kościelnym chórze gospel, zanim w 1937 roku jego rodzina przeniosła się do Los Angeles. W wieku 17 lat Nelson wstąpił do armii amerykańskiej i pracował przy budowie Kanału Panamskiego. W latach 50-tych zaczął śpiewać muzykę doo-wop i dołączył do grupy Hollywood Flames. Wykonywał główną partię wokalną w singlu „Buzz Buzz Buzz” z 1957 roku, który dotarł do 11. miejsca listy Billboard Hot 100 oraz 5. miejsca listy R&B. Nelson i Bobby Byrd (którego nie należy mylić z Bobbym Byrdem z grupy Famous Flames) współpracowali w ramach projektów Bobby „Baby Face” Byrd & the Birds oraz Bobby Day & the Satellites. 

 

W 1957 roku Nelson wydał swój pierwszy solowy singiel „Oh Gee Oh Golly” / „I Bow To You” nakładem wytwórni Class Records. W tym samym roku Nelson i Byrd opublikowali swój pierwszy singiel jako duet Bob & Earl - „You Made a Boo-Boo” (również dla Class). W 1958 roku Nelson zaśpiewał w chórkach w singlu Daya „Rockin' Robin” (2. miejsce na liście Pop, 1. miejsce na liście R&B). Następnie obaj opuścili Hollywood Flames, jednak po kilku latach Byrd odszedł z duetu Bob & Earl, by skupić się na karierze solowej. Bob Relf z grupy The Laurels zastąpił Byrda, a nowy skład duetu Bob & Earl nagrywał dla różnych wytwórni, zanim w 1963 roku wydał utwór „Harlem Shuffle” nakładem Marc Records. Singiel ten dotarł do pierwszej pięćdziesiątki list przebojów w USA, a po latach - do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii. Kolejne single duetu nie odniosły już takiego sukcesu.  

 

W 1965 roku Nelson wznowił karierę solową w wytwórni Mira Records, wydając singiel „Ooh Honey Baby” pod pseudonimem Earl Cosby. Jeszcze w tym samym roku podpisał kontrakt z Mirwood Records i zaczął nagrywać jako Jackie Lee; imię Jackie należało do jego żony, a Lee było jego własnym drugim imieniem. W listopadzie 1965 roku wydał swój największy przebój, „The Duck”, który w styczniu następnego roku dotarł do 14. miejsca listy Billboard Hot 100 oraz 4. miejsca zestawienia R&B. W 1966 roku ukazał się jego jedyny album, *The Duck*, który uplasował się na 85. miejscu listy Billboard Top LP's oraz na 8. miejscu listy R&B Choć Nelson nie odniósł już kolejnych sukcesów na listach przebojów, jego późniejsze single wydane w Mirwood cieszą się popularnością w kręgach miłośników muzyki Northern soul.

 

 Później Nelson nagrywał dla wytwórni ABC-Paramount i Uni Records. Barry White wyprodukował jego singiel „Strange Funky Games and Things” (wydany w 1974 roku przez Warner Bros. pod pseudonimem Jay Dee). Nelson kontynuował występy w okolicach Los Angeles, jednak później zdiagnozowano u niego chorobę Alzheimera. 

 

 Zmarł 12 lipca 2008 roku w Los Angeles w wieku 79 lat. W chwili śmierci był trzykrotnie żonaty i pozostawił po sobie siedmioro żyjących dzieci (dwoje zmarło przed nim).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Isle Of Capri/By The Light Of The Silvery Moon	Jackie Lee	05.1954	-	17[11]	Coral 61149	[written by Will Grosz, Jimmy Kennedy]
The Duck/Let Your Conscience Be Your Guide	Jackie Lee	11.1965	-	68[15]	Mirwood 5502	[written by Earl Nelson,Fred Smith ][produced by Fred Smith ][4[16].R&B Chart]
Your P-E-R-S-O-N-A-L-I-T-Y/Try My Method	Jackie Lee	03.1966	-	111[4]	Mirwood 5509	[written by Earl Nelson,Fred Smith,Sherlie Matthews ][produced by Fred Smith ]
Do The Temptation Walk/The Shotgun And The Duck	Jackie Lee	04.1966	-	113[3]	Mirwood 5510	[written by Earl Nelson,Fred Smith ][produced by Fred Smith ]
African Boo-Ga-Loo/Bring It Home	Jackie Lee	03.1968	-	121[3]	Keymen 114	[written by E. Nelson ][produced by Fred Smith ][43[2].R&B Chart]
The Chicken/I Love You	Jackie Lee	08.1970	-	-	Uni 55206	[written by F. Smith, R. Relf, E. Nelson][produced by Bob Relf, Earl Nelson][47[3].R&B Chart]
Strange Funky Games And Things	Jay Dee	05.1974	-	-	Mirwood 5502	[written by Barry White][produced by Barry White][88[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Duck	Jackie Lee	02.1966	-	85[9]	Mirwood 7000	[produced by Fred Smith]

Dick Lee

Amerykański piosenkarz, artysta estradowy, gwiazda telewizji i właściciel klubu nocnego,
popularny na początku lat 50-tych XX wieku i określany mianem „złotego chłopca Ameryki” (America’s Golden Boy). Urodził się w Filadelfii. Jako nastolatek odniósł pierwszy sukces utworem „All I Want Is A Chance”, wydanym w Anglii. Następnie nagrał przebój „Oh Mein Papa”, który trafił na listy przebojów Billboardu. 

 

Później Dick się ożenił; mając mieszane uczucia co do branży muzycznej i wiążącej się z nią niepewności, otworzył klub nocny w Cherry Hill w stanie New Jersey. Lokal odniósł ogromny sukces i na przestrzeni kolejnych dekad stał się trampoliną do kariery dla wielu artystów. Dick nadal występował w całych Stanach Zjednoczonych, ciesząc się szczególną popularnością w Atlantic City. Zmarł 1 kwietnia 2021 roku w swoim domu w Los Angeles w Kalifornii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oh Mein Papa/There's No Forgetting You	Dick Lee	03.1961	-	94[1]	Blue Bell 503	[written by Geoffrey Parsons,John Turner,Paul Burkhard]

Le Click

Le Click to niemiecki duet wykonujący muzykę eurodance.
W jego skład wchodzili: szwedzko-nigeryjska wokalistka Kayo Shekoni oraz raper i wokalista Robert Haynes. 

 Zespół zadebiutował na amerykańskich listach przebojów w 1995 roku utworem „Tonight Is the Night” (w którym gościnnie wystąpiła Melanie Thornton z grupy La Bouche; piosenka ta znalazła się również na amerykańskim wydaniu debiutanckiego albumu La Bouche pt. *Sweet Dreams*, który uzyskał status podwójnej platyny). Kolejnym przebojem grupy był wydany w 1997 roku singiel „Call Me”, który dotarł do 35. miejsca listy Billboard Hot 100 oraz 4. miejsca zestawienia Billboard Hot Dance Club Play. Utwór ten uplasował się również na 38. pozycji brytyjskiej listy przebojów UK Singles Chart. Następny singiel, „Don't Go”, dotarł do 62. miejsca listy Billboard Hot 100 i 19. miejsca zestawienia Billboard Dance Club Play. Album grupy, zatytułowany *Tonight Is the Night*, osiągnął 49. miejsce na liście Heatseekers. 

Wokalistka Kayo Shekoni była już uznaną artystką w swojej rodzinnej Szwecji, a później rozwinęła udaną karierę telewizyjną. Wydała w Szwecji dwa albumy solowe oraz wiele przebojowych singli, nagrywanych zarówno w języku angielskim, jak i szwedzkim. W 1998 roku nagrała wraz z grupą LFO singiel „If I Can't Have You”. Shekoni reprezentowała Szwecję w Konkursie Piosenki Eurowizji w 2002 roku jako członkini zespołu Afro-dite. Jej najnowszy singiel anglojęzyczny, zatytułowany „(If It Makes You) Feel Good”, ukazał się w 2006 roku nakładem wytwórni Redlox Music. W 2007 roku w serwisie iTunes opublikowano  EP-kę pod szyldem Le Click, zatytułowaną *Let's Click*. Zawierała ona trzy utwory zarejestrowane podczas sesji nagraniowych do albumów La Bouche - *S.O.S.* oraz *A Moment of Love* - które ostatecznie nie trafiły na te płyty. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tonight Is the Night	Le Click	07.1995	-	68[20]	Logic 59 011	[written by Melanie Thornton,Andy Brenner,Michael Romeo,Gerd Amir Saraf][produced by Gerd Amir Saraf,Ulli Brenner][22[9].Hot Disco/Dance;Logic 59 011 12"]
Call Me	Le Click	03.1997	-	35[25]	Logic 45 726	[written by Robert Haynes, Nosie Katzmann, Misar, G.A. Saraf ,Uwe Wagenknecht][produced by Misar, G.A. Saraf][4[13].Hot Disco/Dance;Logic 45 726 12"]
Don't Go	Le Click	09.1997	-	62[19]	Logic 64 975	[written by Mary S. Applegate,Gerd Amir Saraf][produced by Gerd Amir Saraf,Ulli Brenner][10[10].Hot Disco/Dance;Logic 64 974 12"]

Mousse T

 Mustafa Gündoğdu ( ur. 2 października 1966r), znany głównie pod pseudonimem Mousse T., to niemiecko-turecki DJ, producent muzyczny, kompozytor muzyki filmowej oraz juror w 15. edycji programu *Deutschland sucht den Superstar* - niemieckiej wersji formatu *Pop Idol*. Największą rozpoznawalność przyniósł mu przebój muzyki house z 1998 roku pt. „Horny '98” (nagrany z udziałem grupy Hot 'n' Juicy i wyróżniający się chwytliwym motywem „I'm horny”) oraz współpraca z Tomem Jonesem przy popowym hicie „Sex Bomb” z 2000 roku[2], pochodzącym z albumu Jonesa *Reload* (1999). 

Mousse T. należy do grona pionierów muzyki house w Niemczech, obok takich twórców jak Boris Dlugosch, DJ Tonka czy Ian Pooley. 

 Mustafa Gündoğdu urodził się w 1966 roku w Hagen (w ówczesnych Niemczech Zachodnich) w rodzinie tureckiej. Naukę muzyki rozpoczął w wieku 13 lat. Karierę zawodową zainaugurował w 1990 roku jako klawiszowiec w niewielkim zespole o nazwie „Fun Key B”. Pseudonimu Mousse T. zaczął używać w 1994 roku; w tym samym czasie założył własne studio nagraniowe i rozpoczął działalność jako DJ w Hanowerze. Oprócz pracy nad własnymi produkcjami - zazwyczaj we współpracy z Errolem Rennallsem -komponował i produkował utwory dla innych artystów. W 1993 roku wraz z Rennallsem założył wytwórnię płytową Peppermint Jam Records, specjalizującą się w gatunkach uplifting house oraz melodyjnym acid jazzie. Jego utwór „Horny '98”, nagrany z udziałem Hot 'n' Juicy (oraz z wokalem Inayi Day w refrenie), pod koniec lat 90-tych dotarł na szczyt list przebojów muzyki tanecznej magazynu „Billboard” oraz do pierwszej dwudziestki zestawień w Wielkiej Brytanii i Australii. Utwór ten znalazł się również na płycie *Chef Aid: The South Park Album*. 

Pierwszy album Mousse T., zatytułowany *Gourmet de Funk*, ukazał się w 2002 roku. W 2004 roku ponownie trafił na listy przebojów z utworem „Is It 'Cos I'm Cool?” (nagranym z udziałem Emmy Lanford, byłej członkini grupy Hot 'n' Juicy), który znalazł się na jego drugim albumie *All Nite Madness*, wydanym również w 2004 roku. W tym samym roku Mousse T. wyprodukował letni przebój „Il Grande Baboomba” włoskiego piosenkarza Zucchero Fornaciari (z albumu *Zu & Co.*) i wziął udział w koncercie w londyńskiej Royal Albert Hall w maju 2004 roku, występując u boku innych gości włoskiego bluesmana. 

W 2005 roku Mousse T. wystąpił wraz z Emmą Lanford, reprezentując Dolną Saksonię w konkursie Bundesvision Song Contest 2005 z utworem „Right About Now”; zajął wówczas czwarte miejsce, zdobywając 85 punktów. W 2006 roku duet Loo & Placido wydał mash-up zatytułowany „Horny as a Dandy”, łączący wokal z utworu „Horny '98” oraz muzykę z piosenki „Bohemian Like You” zespołu The Dandy Warhols. Również w 2006 roku nawiązał współpracę z innym artystą tureckiego pochodzenia urodzonym w Niemczech - piosenkarzem Tarkanem- i stworzył trzy remiksy utworu „Start the Fire”, pochodzącego z wydanego 7 kwietnia tego samego roku albumu Tarkana *Come Closer*.

  W 2007 roku Mousse T. skomponował i wyprodukował muzykę do filmu Marca Rothemunda pt. *Pornorama*. Jego utwory wykorzystywano w wielu filmach i serialach, zarówno w USA, jak i na całym świecie. W 2018 roku dołączył do jury programu *Deutschland sucht den Superstar* – niemieckiego odpowiednika formatu *Pop Idol*. W 2020 roku serwis Traxsource umieścił go na pierwszym miejscu listy najlepszych artystów muzyki house (Top House Artists of 2020).  W 2022 roku wyprodukował utwór Gianniego Morandiego „Apri tutte le porte”, napisany przez Jovanottiego i zaprezentowany w tym samym roku na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Horny '98	Mousse T vs. Hot 'n' Juicy	06.1998	2[21]	-	Peppermint Jam PJMS 0031	[platinum-UK][written by Mousse T., Errol Rennalls][produced by Mousse T., Reegan King]
Sex Bomb	Tom Jones and Mousse T.	05.2000	3[10]	-	Gut CDGUT 33	[silver-UK][written by Mousse T., Errol Rennalls][produced by Mousse T.]
Fire	Mousse T with Emma Lanford	08.2002	58[2]	-	Serious SERR 4412	[written by Mousse T., Errol Rennalls][produced by Mousse T.]
Is It 'Cos I'm Cool?	Mousse T with Emma Lanford	09.2004	9[14]	-	Free 2 Air DEP 080100069	[written by Mousse T., Errol Rennalls][produced by Mousse T.]
Right About Now	Mousse T with Emma Lanford	12.2004	28[5]	-	Free 2 Air F2A 2CDX	[written by Oliver Dommaschk, Stavros Ioannou, Mousse T., Errol Rennalls][produced by Mousse T.]
Horny as a Dandy	Mousse T. vs. the Dandy Warhols	08.2006	17[6]	-	Feverpitch/Free 2 Air 12FEV 14	[written by Mousse T., Errol Rennalls,Courtney Taylor-Taylor][produced by Loo & Placido]

Peter Lazonby

Pete Lazonby (znany również jako Peter Lazonby) to producent muzyczny, najbardziej kojarzony z singlami „Sacred Cycles” i „Wavespeech”, wydanymi nakładem wytwórni Brainiak Records. Utwory te znalazły się na wielu składankach, w tym na płytach z serii Global Underground. 

 Utwór „Sacred Cycles” trafił na brytyjską listę przebojów (UK Singles Chart) i doczekał się remiksów autorstwa takich twórców jak Quivver, Cass & Slide oraz Medway. Kompozycja zawiera sample z przemówienia Bhagwana Shree Rajneesha (później znanego jako Osho) oraz fragment utworu „The Fountain of Salmacis” z trzeciego albumu grupy Genesis - *Nursery Cryme* - wykorzystany w całym nagraniu. Po ponownym wydaniu przez wytwórnię Hooj Choons w 2000 roku, singiel dotarł do 49. miejsca brytyjskiej listy przebojów. W 2006 roku utwór został ponownie wydany nakładem wytwórni Lost Language. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sacred Cycles	Peter Lazonby	01.2003	90[1]	-	Hooj Choons HOOJRP 003	[written by Peter Lazonby][produced by Peter Lazonby]

Sophie Lawrence

 Sophie Lawrence (ur. 12 czerwca 1972 r.  w Ilford w Londynie) to angielska aktorka i piosenkarka. W latach 1988–1991 występowała na stałe w roli Diane Butcher w operze mydlanej BBC *EastEnders*, a następnie pojawiała się w tym serialu gościnnie w latach 1993, 1994, 1997, 2008 i 2012. W 1991 roku Lawrence odniosła sukces na brytyjskiej liście przebojów, plasując się w pierwszej trzydziestce z własną wersją utworu Donny Summer „Love's Unkind”. Od 2001 roku jest najbardziej aktywna na scenie, występując w teatrze muzycznym oraz w pantomimie. 

Początkowo Lawrence szkoliła się na tancerkę, jednak z powodu naderwania mięśnia pachwiny musiała zrezygnować z tej drogi i zajęła się aktorstwem. Kształciła się w Sylvia Young Theatre School; w tym czasie otrzymała swoją pierwszą rolę aktorską, występując z przerwami w serialu BBC *Grange Hill*.  W 1988 roku, w wieku 15 lat i tuż po ukończeniu szkoły teatralnej, Lawrence otrzymała rolę Diane Butcher - córki Franka Butchera (w tej roli Mike Reid) - w operze mydlanej BBC *EastEnders*. Pozostawała w tej roli do 1991 roku. Lawrence tak to skomentowała: „Odeszłam, bo chciałam zagrać coś innego. W takiej sytuacji trzeba wyrosnąć z wizerunku, jaki ma o tobie publiczność - postrzegania cię wyłącznie jako bohaterki *EastEnders*. Zależało mi jednak na różnorodności ról. Czułam, że nie mogę w nieskończoność być Diane. Chciałam być aktorką, a nie tylko celebrytką”. 

 Lawrence wracała do serialu na krótki czas w latach 1993, 1994 i 1997.

  W 2008 roku Lawrence zgodziła się ponownie wcielić w postać Diane, by wziąć udział w nagraniu sceny pogrzebu jej serialowego ojca, Franka - było to następstwem śmierci aktora Mike’a Reida w prawdziwym życiu. Zgodziła się również na kolejny krótki powrót do roli w 2012 roku. 

 Lawrence początkowo odeszła z *EastEnders*, by rozpocząć karierę muzyczną w nurcie pop. W 1991 roku odniosła niewielki sukces na listach przebojów; jej cover utworu „Love’s Unkind” (przeboju Donny Summer z 1977 roku, wyprodukowanego przez Pete’a Hammonda i Nigela Wrighta dla wytwórni IQ Records należącej do Simona Cowella) dotarł do 21. miejsca brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart). Lawrence współpracowała z odnoszącym sukcesy zespołem twórców i producentów muzyki pop - Stock, Aitken & Waterman - nagrywając kolejny singiel zatytułowany „Secrets”; utwór ten pochodził z albumu Kylie Minogue *Rhythm of Love*. Singiel został jednak wycofany przed premierą. Jej kariera muzyczna w nurcie pop wyhamowała, a ona sama powróciła do aktorstwa.

  Inne dokonania Do innych znaczących ról telewizyjnych Lawrence należą: niemiecka adaptacja telewizyjna *Die Wächter* (1985), film telewizyjny *The Little Match Girl* (1986) z udziałem Twiggy i Rogera Daltreya, serial *Cadfael* (1994) z Derekiem Jacobim oraz rola dziewczyny bohatera granego przez Neila Morrisseya w sitcomie BBC *Men Behaving Badly* (1995). Wystąpiła również w jednym z odcinków teleturnieju *Banzai*, w którym jej zadaniem było odebranie dzwoniącego telefonu po wcześniejszym uwolnieniu się z krzesła, do którego była przywiązana. Wcieliła się w postać Miss Thing w programie dla dzieci *Timmy Towers*, prowadzonym przez Timmy’ego Malletta. Oprócz aktorstwa próbowała także sił jako prezenterka w programie dla dzieci *Going Live!*. Na deskach teatru Lawrence zagrała Janet w wystawianej na West Endzie adaptacji *The Rocky Horror Show*, a także główną rolę w sztuce *Daisy Pulls It Off*. Występowała w wielu spektaklach objazdowych, w tym przede wszystkim w monodramie Alana Bennetta *Talking Heads*. 

 W 2001 roku Lawrence związała się z przebojowym musicalem z lat 70-tych pt. *Boogie Nights*, wcielając się w główną rolę kobiecą -Debs - podczas dwóch dużych tras koncertowych. Zagrała również w kontynuacji zatytułowanej *Boogie Nights 2 - This Time It's The 80s* u boku Davida Essexa; spektakl ten był prezentowany w całym kraju w latach 2004 i 2005. Ponadto Lawrence pełniła funkcję asystentki reżysera przy produkcji *Boogie Nights*. Zajmowała się również reżyserią i choreografią kilku pantomim oraz musicali. W grudniu 2006 roku Lawrence wystąpiła w tytułowej roli w spektaklu *Piotruś Pan* (partnerując Nigelowi Haversowi, który wcielił się w Kapitana Haka) w teatrze Wycombe Swan, a w 2007 roku ponownie zagrała Piotrusia Pana u boku Davida Essexa w teatrze Derngate w Northampton. Brała również udział w objazdowym widowisku *Simply Ballroom* jako jedna z prezenterek.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love's Unkind/One For The Road	Sophie Lawrence	08.1991	21[7]	-	I.Q. ZB 44821	[written by Donna Summer, Giorgio Moroder, Pete Bellotte][produced by Pete Hammond, Nigel Wright]