Z archiwum...rocka

środa, 27 maja 2026

Left Banke

The Left Banke był amerykańskim zespołem popowym z lat 60-tych,
który stworzył dwa przeboje: "Walk Away Renee" i "Pretty Ballerina". Często korzystał z tak zwanych barokowych aranżacji smyczkowych, a muzyka zespołu była twórczą odpowiedzią na twórczość The Beatles, The Zombies i innych grup brytyjskiej inwazji tego okresu. Zespół miał krótką historię, ale wywarł duży wpływ na wiele późniejszych amerykańskich grup.

Grupa została założona w 1965 roku i składała się z klawiszowca i autora tekstów Michaela Browna, gitarzysty Jeffa Winfielda (później zastąpionego przez Ricka Branda), basisty Toma Finna, perkusisty George'a Camerona i wokalisty Steve'a Martina (znanego również jako Steve Martin Caro). Ojciec Browna, Harry Lookofsky, znany sesyjny skrzypek, prowadził studio w Nowym Jorku i interesował się muzyką zespołu, pełniąc rolę producenta, menedżera i wydawcy. Piosenka Browna "Walk Away Renee" została sprzedana do Smash, spółki zależnej Mercury Records, i stała się hitem pod koniec 1966 roku. "Pretty Ballerina", również napisana przez Browna, trafiła na listy przebojów na początku 1967 roku, a Left Banke wydał LP zatytułowany, co ciekawe, Walk Away Renee/Pretty Ballerina.

W tym momencie zaczęły pojawiać się napięcia między Brownem a resztą zespołu, ponieważ Brown nagrał singiel "And Suddenly"/"Ivy Ivy" pod nazwą Left Banke, korzystając z muzyków sesyjnych i Berta Sommera na wokalu. Pozostali członkowie Left Banke wykorzystali swój fan club do bojkotu nagrania, co doprowadziło do zamieszania wśród stacji radiowych, które "Left Banke" powinny wspierać. Radio i Smash Records ostatecznie wycofały swoje poparcie dla singla, który ostatecznie nie zdołał nawet załapać się na listę Hot 100. ("And Suddenly" zostało nagrane przez grupę o nazwie Cherry People i było małym hitem.)

Pod koniec 1967 roku zespół się ponownie zjednoczył i nagrał więcej materiału, w tym singiel "Desiree", który ledwie załapał się na listę Hot 100 - radio wciąż było niechętne, by promować Left Banke po kontrowersjach związanych z poprzednim singlem. Brown wkrótce opuścił zespół na stałe. Cameron i Martin kontynuowali nagrania, a utwory nagrane przez różne wcielenia zespołu zostały skompilowane na drugim LP, The Left Banke Too, który ukazał się w listopadzie 1968 roku. Później tego samego roku Brown i Martin ponownie połączyli siły, aby nagrać jeszcze jeden singiel jako The Left Banke, Myrah / Pedestal, który miał być ich ostatnim singlem na Smash.

Na początku lat 70-tych zespół zjednoczył się na krótko, aby nagrać dwie piosenki do filmu Hot Parts. Utwory, "Love Songs in the Night" i "Two by Two", były przypisane Steve'owi Martinowi i wydano je jako singiel na wytwórni Buddah. Pod koniec lat 70-tych Martin zjednoczył się z George'em Cameronem i Tomem Finnem, aby wydać album Strangers on a Train (wydany jako Voices Calling w Europie). Album niewiele zrobił, by przywrócić popularność zespołu, mimo umiarkowanego sukcesu singla Queen Of Paradise. Po odejściu z Left Banke, Mike Brown pomógł założyć zespół Montage. Choć Brown nie był oficjalnym członkiem grupy, jego obecność była nie do przeoczenia. Wydali jeden album o tytule własnym, na którym znalazła się nowa wersja "Desiree" (niedawno wydana na wytwórni Sundazed) zanim Brown odszedł.

Następnym projektem Browna był zespół Stories z wokalistą Ianim Lloydem. Zespół miał kilka przebojów, w tym "Brother Louie" z 1973 roku, który zajął 3. miejsce na liście Billboardu. Jednak Brown opuścił zespół przed sukcesem "Brother Louie". Następnym (i ostatnim) zespołem Browna byli The Beckies. Osiągnęli jedynie umiarkowany sukces, a Brown wkrótce odszedł. Choć najlepiej znany z dwóch przebojowych singli, Left Banke stworzył wiele innych utworów, które osiągnęły status "klasycznych", w tym "She May Call You up Tonight", "Goodbye Holly" i "Desiree". Mimo krótkiej i burzliwej historii, są powszechnie uważani za jeden z najlepszych zespołów popowych tamtej epoki. Ich aranżacje smyczkowe i emocjonalny, ale czasem niejasny wokal Steve'a Martina Caro są uważane za duży wpływ na Michaela Stipe'a z R.E.M..

W 1992 roku Mercury wydał składankę CD zawierającą wszystkie nagrania The Left Banke zatytułowaną There's Gonna Be A Storm-The Complete Recordings 1966-1969. Piosenka Left Banke "Walk Away Renee" miała duży wpływ na klasyczny utwór arena rock "More than a Feeling" zespołu Boston.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk Away Renee/I Haven't Got The Nerve	Left Banke	09.1966	-	5[13]	Smash 2041	[written by Michael Brown, Bob Calilli, Tony Sansone][produced by Harry Lookofsky, Bill Jerome, Steve Jerome]
Pretty Ballerina/Lazy Day	Left Banke	01.1967	-	15[10]	Smash 2074	[written by Michael Brown][produced by Harry Lookofsky]
Ivy, Ivy/And Suddenly	Left Banke	05.1967	-	119[4]	Smash 2089	[written by Michael Brown][produced by Harry Lookofsky]
She May Call You Up Tonight/Barterers And Their Wives	Left Banke	06.1967	-	120[1]	Smash 2097	[written by Michael Brown, Steve Martin][produced by Harry Lookofsky]
Desiree/I've Got Something On My Mind	Left Banke	10.1967	-	98[2]	Smash 2119	[written by Michael Brown,Tom Feher][produced by Michael Brown]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk Away Renée/Pretty Ballerina	Left Banke	03.1967	-	67[11]	Smash 67 088	[produced by Harry Lookofsky]

Raymond Lefèvre

Raymond Lefèvre (ur. 20 listopada 1929r - zm. 27 czerwca 2008r) był francuskim dyrygentem
orkiestry, aranżerem i kompozytorem.

Urodzony 20 listopada 1929 roku w Calais we Francji, Raymond Lefèvre jest najbardziej znany ze swojej interpretacji utworu z 1968 roku „Soul Coaxing (Ame Caline)” (skomponowanego przez Michela Polnareffa), który stał się międzynarodowym hitem. Napisał również ścieżki dźwiękowe do filmów z Louisem de Funès, takich jak „La Soupe Aux Choux” (1981) czy serial „Żandarm z Saint Tropez”. Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych akompaniował Dalidzie w większości jej nagrań („Bambino”, „Por Favor”, „Tu peux tout faire de moi”, „Quand on n'a que l'amour”) i wielu innych.

Karierę muzyczną rozpoczął w 1956 roku w wytwórni Barclay Records.Jego nagrania były wydawane w Stanach Zjednoczonych przez wytwórnie płytowe Kapp i Four Corners do 1969 roku.

W wieku 17 lat został przyjęty do Konserwatorium Paryskiego. Na początku lat 50-tych grał na fortepianie w orkiestrze Francka Pourcela. W 1953 roku grał na fortepianie w hotelu Hilton w Los Angeles. Karierę muzyczną rozpoczął w 1956 roku w wytwórni Barclay i w tym samym roku nagrał swój debiutancki album. Występował we francuskich programach telewizyjnych Musicorama (lata 50-te) i Palmarés des Chansons (1965, 1966, 1967), akompaniując takim znanym artystom, jak Dalida, Claude François i Richard Anthony, z własną orkiestrą. Jego nagranie „The Day the Rains Came” było bestsellerem w Stanach Zjednoczonych w 1958 roku.

Piosenka „Ame câline” stała się międzynarodowym hitem w 1968 roku, a „La La La (He Gives Me Love)” - instrumentalna adaptacja zwycięskiej piosenki hiszpańskiej piosenkarki Massiel z Konkursu Piosenki Eurowizji z 1968 roku - stała się w 1968 roku mniejszym przebojem w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. W 1969 roku jego nagranie „La Reine de Saba” stało się wielkim hitem w Japonii. Od 1972 do początku XXI wieku odbył kilka udanych tras koncertowych po Japonii. Pracował nad ścieżkami dźwiękowymi do wielu filmów Louisa de Funèsa.

Lefèvre czterokrotnie dyrygował konkursem Eurowizji, trzy razy dla Monako (w 1961,[3], 1962, i 1963) oraz raz dla Luksemburga w 1970 roku.

Śmierć Raymond Lefèvre zmarł 27 czerwca 2008 roku w Seine-Port we Francji, w wieku 78 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Day The Rains Came/Butter Fingers	Raymond Lefèvre And His Orchestra	10.1958	-	30[9]	Kapp 231	[written by Pierre Delanoë,Gilbert Bécaud]
Soul Coaxing (Ame Caline)/If I Were A Carpenter	Raymond Lefèvre And His Orchestra	02.1968	-	37[12]	4 Corners Of The World 147	[written by Michel Polnareff]
La La La (He Gives Me Love)/C'est La Rose	Raymond Lefèvre And His Orchestra	05.1968	-	110[4]	4 Corners Of The World 149	[written by Manuel de la Calva,Ramon Arcusa]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul Coaxing (Âme câline)	Raymond Lefevre & Son Grand Orchestre	03.1968	-	117[16]	4 Corners 4244	-
One for the Money	Whispers	08.1976	-	189[6]	Soul Train 1450	[produced by Norman Harris]

wtorek, 26 maja 2026

New Christy Minstrels

The New Christy Minstrels - amerykański zespół folkowy założony w 1961 roku przez Randy
Sparksa. Przez zespół przewinęło się podczas jego działalności 302 artystów. W 1965 roku zespół wygrał, wspólnie z Bobbym Solo Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo piosenką „Se piangi, se ridi”.

The New Christy Minstrels związana jest z Randym Sparksem, wokalistą i gitarzystą, który rozpoczął działalność pod koniec lat 50-tych łącząc folkowe i folkopodobne piosenki z produkcją rodem z Broadwayu. Na początku lat 60-tych prowadził własny tercet zamierzając przekształcić go w zespół składający się z 10 wokalistów. W tym celu połączył własny zespół z członkami innych formacji. W nowym, poszerzonym składzie znaleźli się, między innymi: Jerry Yester, Dolan Ellis i Art Podell. Nazwa grupy wywodzi się od Christy's Minstrels, XIX-wiecznego zespołu, założonego przez Edwina Pearce’a Christy’ego.

Debiutancki album nowej formacji, Presenting the New Christy Minstrels: Exciting New Folk Chorus, został wydany przez wytwórnię Columbia Records w 1962 roku. Zdobył nagrodę Grammy i osiągnął 19. miejsce na liście przebojów Billboardu. W tym samym roku zespół miał niewielki hit, „This Land Is Your Land” autorstwa Woody Guthriego. W sezonie 1962–1963 zespół uczestniczył w The Andy Williams Show. W tym czasie jego oryginalny skład rozpadł się - połowa członków odeszła, a w ich miejsce pojawiły się nowe twarze, w tym Barry McGuire, Barry Kane, Peggy Connelly (wkrótce zastąpiony przez Gayle’a Caldwella), Larry Ramos i Clarence Treat. Ten skład The New Christy Minstrels zdobył uznanie krytyków i publiczności, otrzymując w lecie 1962 roku angaż do programu Troubadour w Los Angeles.

Nowy skład nagrał album In Person, a wiosną 1963 kolejny, Ramblin, z którego pochodził przebój „Green, green”. Gdy zespół zaczął odnosić znaczące sukcesy komercyjne, w maju 1963 roku opuścił go jego założyciel, Randy Sparks. Był to początek częstych zmian personalnych w zespole. Album Live from Ledbetter's, nagrany w 1964 roku, prezentował The New Christy Minstrels jako ciągle żywotny zespół muzyki folk, choć muzyka ta zmierzała już w kierunku, który wytyczyli Bob Dylan i Phil Ochs.

W tym samym czasie z zespołu odszedł Barry McGuire, co oznaczało koniec jego pierwotnej koncepcji. W zespole rozpoczęły się kolejne roszady personalne. Pojawili się w nim takie postacie jak: Mike Settle, Kenny Rogers, Kim Carnes i Karen Black, a zespół zaczął zmierzać stylistycznie w kierunku muzyki pop. Próby powrotu do pierwotnej koncepcji muzycznej wywołały kolejną falę zmian personalnych. Karen Black po odejściu z zespołu zrobiła karierę aktorską, a Kim Carnes stała się w latach 80-tych gwiazdą muzyki pop-rock.

Zespół zaprzestał działalności w 1971 roku, ale podjął ją na nowo w 1978 roku występując z koncertami w hotelach. W latach późniejszych zespół, za sprawą Sparksa, jeszcze dwukrotnie odradzał się: w 2007 roku, z okazji nagrania albumu Recycled: What's Old Is New! , oraz w 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Land Is Your Land/Don't Cry, Suzanne	New Christy Minstrels	12.1962	-	93[1]	Columbia 42592	[written by W. Guthrie][produced by Jim Harbert]
Denver/Liza Lee	New Christy Minstrels	03.1963	-	127[2]	Columbia 42673	[written by R. Sparks][produced by James Harbert]
Green, Green/The Banjo	New Christy Minstrels	06.1963	-	14[12]	Columbia 42805	[written by B. McGuire, R. Sparks][produced by Jim Harbert]
Saturday Night/The Wheeler Dealers	New Christy Minstrels	10.1963	-	29[7]	Columbia 42887	[written by R. Sparks][produced by Jim Harbert]
Today/Miss Katy Cruel	New Christy Minstrels	04.1964	-	17[13]	Columbia 43000	[written by R. Sparks][produced by R. Sparks][piosenka z filmu "Advance to the rear"]
Silly Ol' Summertime/The Far Side Of The Hill	New Christy Minstrels	08.1964	-	92[2]	Columbia 43092	[written by R. Sparks, S. Turner][produced by Randy Sparks]
Gotta Get A'Goin'/Down The Road I Go	New Christy Minstrels	01.1965	-	111[2]	Columbia 43178	[written by Alan Kohan & William Angelos]
Chim, Chim, Cheree/They Gotta Quit Kickin' My Dog Around	New Christy Minstrels	04.1965	-	81[5]	Columbia 43215	[written by Robert B. Sherman & Richard M. Sherman][piosenka z filmu "Mary Poppins"]
Chitty Chitty Bang Bang/Me Old Bam-Boo	New Christy Minstrels	02.1969	-	114[3]	Columbia 44631	[written by R. M. Sherman, R. B. Sherman][tytułowa piosenka z filmu][#76 hit for Paul Mauriat in 1969]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
New Christy Minstrels	New Christy Minstrels	10.1962	-	19[92]	Columbia 1872	[produced by Jim Harbert]
The New Christy Minstrels in Person	New Christy Minstrels	02.1963	-	30[20]	Columbia 1941	[produced by Jim Harbert]
Tell Tall Tales! (Legends and Nonsense)	New Christy Minstrels	05.1963	-	20[22]	Columbia 2017	[produced by Jim Harbert]
Ramblin' Featuring Green, Green	New Christy Minstrels	08.1963	-	15[77]	Columbia 2055	[gold-US][produced by Jim Harbert]
Today and Other Songs from 'Advance to the Rear'	New Christy Minstrels	04.1964	-	9[34]	Columbia 2159
Land of Giants	New Christy Minstrels	08.1964	-	48[23]	Columbia 2187	[produced by Randy Sparks]
Cowboys and Indians	New Christy Minstrels	02.1965	-	62[11]	Columbia 2303	[produced by Allen Stanton]
Chim Chim Cher-ee	New Christy Minstrels	06.1965	-	22[22]	Columbia 2369	[produced by Sid Garris]
The Wandering Minstrels	New Christy Minstrels	10.1965	-	125[9]	Columbia 2384	[produced by Sid Garris]
Greatest Hits	New Christy Minstrels	06.1966	-	76[16]	Columbia 2479	-
You Need Someone to Love	New Christy Minstrels	11.1970	-	195[2]	Gregar 102	-

Music of Arizona

Muzyka Arizony narodziła się z muzyki rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej,
tworzonej przez rdzennych mieszkańców Arizony. W XX wieku meksykańscy imigranci spopularyzowali bandę, corridos, mariachi i conjunto. Inne główne inspiracje wywodzą się ze stylów popularnych w pozostałych częściach Stanów Zjednoczonych. We Flagstaff działa orkiestra społeczna (nieprofesjonalna), Flagstaff Symphony Orchestra. W skład FSO wchodzą zarówno mieszkańcy miasta, jak i wykładowcy oraz studenci Northern Arizona University. Teatr Orpheum to największa scena koncertowa w północnej Arizonie. Miasto organizuje dwa festiwale muzyczne: Flagstaff Folk Festival i Flagstaff Music Festival. Flecista pochodzenia indiańskiego, R. Carlos Nakai, pochodzący z plemienia Nawaho/Ute, urodził się we Flagstaff. Zespół punkowy Blackfire z plemienia Nawaho powstał we Flagstaff.

Phoenix zostało nazwane „mekką rocka” przez Jima Adkinsa z zespołu rockowego Jimmy Eat World. Tempe (siedziba Uniwersytetu Stanowego Arizony) i Mesa również współistnieją z Phoenix jako część sceny muzycznej Arizony. Inne zespoły z Phoenix to Meat Puppets, American Standards, Gin Blossoms (gitarzysta prowadzący Doug Hopkins zmarł w 1993 roku w Tempe), Phunk Junkeez, Chronic Future, Dead Hot Workshop, The Jetzons oraz Roger Clyne and the Peacemakers. W latach 60-tych w Phoenix występowały zespoły rockowe i R&B inspirowane brytyjskimi grupami inwazyjnymi, takimi jak The Beatles. Wśród muzyków, którzy wyłonili się z tej ery, znajdują się Alice Cooper i Bill Spooner z The Tubes.

Zespół Pages został założony przez mieszkańców Phoenix, Richarda Page'a i Steve'a George'a, którzy później stali się zalążkiem feniksowskiego zespołu pop-rockowego Mr. Mister (który miał dwa hity nr 1 na liście Hot 100, w tym „Broken Wings” w 1985 roku). Dolan Ellis mieszkał w Phoenix przez większość swojego dorosłego życia. Na początku lat 60-tych przeniósł się do Los Angeles, gdzie był pierwszym członkiem nagrodzonej Grammy grupy folkowej The New Christy Minstrels. Dolan powrócił do Phoenix, gdy zespół był jeszcze u szczytu sławy. W lutym 1966 roku gubernator Sam Goddard mianował Dolana Oficjalnym Balladerem Stanu Arizona, którego funkcję odnawiano za kadencji dziesięciu kolejnych gubernatorów. Został wybrany pierwszym Strażnikiem Kultury Arizony, a senator John McCain wpisał jego osiągnięcia do Rejestru Kongresu USA. Dolan spędził kilka lat poza Phoenix, od około 1993 do 2003 roku, aby założyć Arizona Folklore Preserve w Ramsey Canyon. Nadal dojeżdża do AFP, gdzie nadal pełni funkcję artysty-rezydenta, około dwa razy w miesiącu.

Na początku lat 80-tych do zespołów hardcore punkowych z Phoenix należeli The Feederz, JFA (Jodie Foster's Army) i Meat Puppets, z których ten ostatni miał wpływy country i stał się głównym inspiracją dla grunge'u. Inne zespoły rockowe tamtego czasu to Flotsam and Jetsam, Sun City Girls, Sacred Reich, Caterwaul i Mighty Sphincter. W latach 90-tych Chester Bennington (zm. 2017), wokalista Linkin Park, spędził kilka lat w Phoenix jako wokalista zespołu post-grunge Grey Daze. Bennington współpracował również z muzykiem z Phoenix, DJ-em Z-Tripem. W tym okresie powstał i rozwinął się również zespół pop-punk/emo Jimmy Eat World. Bob Stubbs, były członek Social Distortion, grał na perkusji w lokalnych zespołach. W połowie lat 90-tych powstały niezależne wytwórnie punkrockowe Bad Stain Records i Dirty Records, które podpisały wówczas kontrakty z różnymi lokalnymi zespołami punkowymi. Dirty Records wydała albumy zespołów punkowych Dirty Laundry, Mandingo, The Twits i Adam's Alcoholic's. Bad Stain Records wydała albumy Subject Mad, D-I-X, Corrupt Citizen i Dirty Laundry, a także popularną serię kompilacji z utworami lokalnych zespołów punkowych i ska, a także popularnych zespołów krajowych, takich jak Less Than Jake, At The Drive In, Buckwild, The Weakerthans, Link 80, Yellowcard i wielu innych!

Pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku w Phoenix i okolicach rozwijała się scena rockowa. Wśród zespołów indie rockowych znaleźli się The Stiletto Formal, Gloritone, Fine China, Dear and the Headlights, Peachcake i The Format. Wśród artystów inspirowanych punkiem znaleźli się m.in. Where Eagles Dare, Authority Zero, artyści z Bad Stain Recording, Against The Majority (ATM) i Numbers On Napkins, a także Hit and Run Jimmy, Haunted Cologne i Andrew Jackson Jihad. W Tempe powstał Psychostick, zespół rockowy grający komedię. W 1998 roku zespół z Phoenix, Thee illuminatix, odbył tournée po Środkowym Zachodzie, zwracając na siebie uwagę Jello Biafry. Istniała również scena post-hardcore'owa, w której grali m.in. Scary Kids Scaring Kids, Blessthefall, Eyes Set To Kill, The Word Alive, Greeley Estates i American Standards. Środkowe lata dekady charakteryzowały się przejściem od hardcore punku do death metalu, z takimi zespołami jak The Irish Front, Knights of the Abyss i Job for a Cowboy.Piosenkarka CeCe Peniston dorastała w Phoenix i rozpoczęła karierę w 1991 roku.

Zespół pop-rockowy The Summer Set pochodzi ze Scottsdale. Gwiazda muzyki country Dierks Bentley pochodzi z Phoenix, a Michelle Branch z Sedony. Gwiazdor muzyki country Marty Robbins w 1959 roku zaliczył przebój „El Paso”, który zajął pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100. Do mieszkańców Arizony, którzy odnieśli zmienny sukces w programie American Idol, należy Jordin Sparks, która wygrała szósty sezon. Później została wybrana do zaśpiewania hymnu narodowego podczas Super Bowl XLII, który odbył się w jej rodzinnym Glendale w Arizonie. W siódmym sezonie American Idol do finałowej dwunastki dotarło dwóch uczestników z Arizony. David Hernandez zajął dwunaste miejsce, a Brooke White piąte. Ósmy sezon obejmował regionalne przesłuchania w Jobing.com Arena w Glendale 25 lipca 2008 roku. Kilku uczestników dotarło do „fazy Hollywood”, ale tylko jeden dotarł do finałowej dwunastki: Scott MacIntyre, który zajął ósme miejsce. Mimo to Phoenix zostało nazwane jednym z „wyróżniających się miast roku”.

Phoenix jest siedzibą Orkiestry Symfonicznej Phoenix. Muzyka hiszpańsko-latynoska cieszy się tu dużą popularnością, a w całym mieście działa wiele sklepów z jej importowanymi utworami. Działa również kilka hiszpańskojęzycznych stacji radiowych z muzyką. Coroczne obchody Fiestas Patrias przyciągają meksykańskie zespoły, takie jak Los Tigres del Norte. Muzyk folkowy Joe Bethancourt był tu od dawna mieszkańcem.

Do miejsc muzycznych w Phoenix należą m.in. Comerica Theatre, Ashley Furniture HomeStore Pavilion, Long Wong's, The Rebel Lounge (dawniej The Mason Jar), Modified Arts, Trunk Space, Paper Heart Gallery, Club Red, Marquee Theatre, The Van Buren, Crescent Ball Room, Valley Bar, Nile Theater, The Rhythm Room i Compton Terrace. Lokalne firmy rozrywkowe to m.in. Fizzle Promotions. Kluby taneczne znajdują się w Phoenix, Scottsdale i Tempe. Phoenix to wciąż popularne miejsce rave'ów, czyli imprez tanecznych organizowanych zazwyczaj w magazynach, legalnych lokalach lub odizolowanych miejscach na pustyni.

Miasto Tucson w Arizonie ma oficjalne stanowisko Troubadora, obecnie jest nim Ted Ramirez. Ramirez jest piosenkarzem i autorem tekstów, który pisze zarówno po angielsku, jak i hiszpańsku, a także śpiewa w O’odham; jest również Arizona Culture Keeper. Rodzina Ronstadt, do której należy Linda Ronstadt, pochodzi z Tucson. Linda Ronstadt miała przebój numer 1 na liście Hot 100 z piosenką „You're No Good” w 1975 roku. Do festiwali muzycznych w Tucson należą Norteño Music Festival & Street Fair, który celebruje meksykańsko-amerykański styl norteño. Tucson gości również Tucson Symphony Orchestra. W pierwszy weekend maja każdego roku Stowarzyszenie Muzyków Kuchennych Tucson organizuje Tucson Folk Festival, dwudniowe wydarzenie na czterech scenach, z udziałem około 100 zespołów muzyki akustycznej. Pierwszy festiwal odbył się w 1986 roku. Lalo Guerrero, znany jako „Ojciec Muzyki Chicano” i laureat Narodowego Medalu Sztuki, urodził się w Tucson, gdzie mieszkał do wczesnych lat dwudziestych. Zmarł 17 marca 2005 roku w wieku 89 lat i był jednym z pierwszych członków Galerii Sław Muzyki i Rozrywki Arizony. Travis Edmonson został mianowany „Śpiewającym Ambasadorem Dobrej Woli” Tucson w 1975 roku, a nominacja burmistrza obowiązuje do dziś. Edmonson dorastał w Nogales i spędził czas w Meksyku, rozwijając talent do śpiewania i grania rodzimej muzyki meksykańskiej. Edmonson i jego przyjaciel, aktor Roger Smith, byli aktywnymi muzykami na Uniwersytecie Arizony. Edmonson został członkiem Gateway Singers i był połową folkowo-meksykańskiego duetu Bud & Travis, który nagrywał z przerwami od około 1958 do 1965 roku, wydając 10 albumów. Edmonson został wpisany na listę Arizona Culture Keeper we wrześniu 2005 roku, gdzie w uzasadnieniu znalazł się następujący fragment: „Edmonson był pionierem ruchu na rzecz przeniesienia muzyki latynoskiej na północ od granicy”.

Inni znani muzycy z Tucson to Bob Nolan, Katie Lee i Rex Allen. Bob Nolan, założyciel Sons of the Pioneers i kompozytor piosenek takich jak „Cool Water” i „Tumbling Tumbleweeds”, był absolwentem Tucson High School i napisał „Cool Water” jeszcze w szkole. Katie Lee przeprowadziła się do Tucson w wieku około 1 roku życia i jest aktorką i piosenkarką folkową. Jest również aktywistką, a jej działalność została udokumentowana w książce „All My Rivers Are Gone”. Lee napisała również książkę o muzyce kowbojskiej i nagrał podwójny album (z Travisem Edmonsonem) pod tym samym tytułem, „Ten Thousand Goddam Cattle”. Rex Allen był śpiewającym kowbojem, który występował po Royu Rogersie. Pochodzący z Willcox, w późniejszych latach mieszkał w Tucson. W wieku 11 lat John Denver otrzymał swoją pierwszą gitarę od babci, mieszkając w Tucson. W latach 80. i 90-tych Tucson było miejscem rozwoju undergroundowej sceny muzycznej, skupionej wokół Club Congress i kilku innych klubów oraz imprez plenerowych w okolicach Uniwersytetu Arizony. Wśród zespołów indie rockowych i punk rockowych znaleźli się m.in. Giant Sand, The Bled, Machines of Loving Grace, Digital Leather, Rainer Ptacek, Doo Rag, Bob Log III, Malignus Youth, Naked Prey i The Sidewinders (później Sand Rubies).

Billy May

Edward William „Billy” May Jr. (ur.10 listopada 1916r - zm. 22 stycznia 2004r) był
amerykańskim muzykiem, kompozytorem, aranżerem i liderem zespołu.

Billy May dorastał w Lawrensville w Pensylwanii, jako syn dekarza. Jako nastolatek grał na tubie w szkolnej orkiestrze, po tym jak lekarz rodzinny zalecił mu ten instrument, aby pomóc mu w walce z astmą. May nauczył się również grać na puzonie i trąbce. On i jego przyjaciele z dzieciństwa, Billy Strayhorn i Erroll Garner, od najmłodszych lat zajmowali się aranżacjami. Po ukończeniu szkoły średniej May grał w różnych lokalnych orkiestrach. Przełom w karierze Maya nastąpił w 1938 roku, kiedy Charlie Barnet zatrudnił go jako trębacza do swojej orkiestry. Popularny utwór przewodni Barneta, „Cherokee”, był aranżacją Maya. Prawie dwa lata później dołączył do big bandu Glenna Millera jako pierwszy trębacz, aranżując takie hity jak „Take the 'A' Train” i „Serenade in Blue”. Kiedy Miller i jego orkiestra zostali powołani do wojska w 1942 roku, a May nie zdał testu sprawnościowego, dołączył do Orkiestry Radiowej NBC i współpracował z liderami zespołów, takimi jak Les Brown, Woody Herman i Alvino Rey.

Od lat 50-tych XX wieku May współpracował głównie z wytwórnią Capitol Records jako aranżer w studiu nagraniowym z szerokim gronem znanych wokalistów i instrumentalistów, w tym przede wszystkim z Peggy Lee, ale także z Bingiem Crosbym, Natem Kingiem Cole'em, Ellą Fitzgerald, Sammym Davisem Jr., George'em Shearingiem, Louisem Armstrongiem, Anitą O'Day, Bobbym Darinem i Rosemary Clooney. Jednym z najdłuższych partnerstw muzycznych Maya była współpraca z Frankiem Sinatrą, którego poznał już w 1939 roku i do którego audycji radiowych w latach 40-tych sporadycznie współtworzył aranżacje.

W latach 1957–1979 Sinatra nagrał siedem albumów dla wytwórni Capitol i Reprise, w tym „Come Fly With Me” (1957), nagrodzony Grammy „Come Dance With Me” (1958), „Come Swing With Me” (1961) i „Trilogy: The Past” (1979). Z instrumentalnym motywem przewodnim filmu Elmera Bernsteina z 1956 roku o Sinatrze *Człowiek ze złotym ramieniem*, Sinatra wszedł na międzynarodowe listy przebojów w tym samym roku, docierając nawet do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii. Ostatnie nagranie Sinatry dla Reprise (1988) również było aranżacją Billy'ego Maya. Ponadto, od 1951 roku May nagrywał pod własnym nazwiskiem, a przez pewien czas miał własną orkiestrę, którą w 1954 roku sprzedał swojemu koledze Rayowi Anthony'emu.

Współpracując z takimi muzykami jak Conrad Gozzo, Manny Klein, Barney Kessel, Si Zentner i Alvin Stoller, osiągnął swój jedyny przebój w Top 30, nagrywając dla Capitol Records „Charmaine” pod koniec 1951 roku. May zdobył nagrodę Grammy w 1958 roku za swój instrumentalny album *Billy May's Big Fat Brass*. Później pracował nad obszerną serią albumów z nowymi nagraniami znanych klasyków swingu. Komponował również piosenki przewodnie do różnych seriali telewizyjnych i ścieżek dźwiękowych do wielu filmów, w tym filmów animowanych, takich jak „Kaczor Daffy” i „The Jaywalker”. Znakiem rozpoznawczym Billy'ego Maya jako aranżera była jego eksperymentalna wszechstronność i muzyczny humor, cechy te przejawiały się na przykład w często nieoczekiwanych i ciągłych zmianach rytmu, dynamiki i tempa, wykorzystaniu wielu egzotycznych instrumentów perkusyjnych oraz charakterystycznych „slurpujących” partiach saksofonu.

Współpracował z komikiem Stanem Frebergiem przy musicalowej satyrze *The History of the United States* (Vol 1, 1961; Vol 2, 1996). May zawsze uważał lidera zespołu Jimmy'ego Lunceforda za swój największy wzór do naśladowania, który wywarł głęboki wpływ na jego własny styl muzyczny. Swój album z 1957 roku *Jimmy Lunceford in Hi-Fi* zadedykował Luncefordowi. Frank Sinatra mawiał, że nagrywanie z Billym Mayem było jak „wylanie ci w twarz wiadra zimnej wody”. Na początku 1997 roku, po ostatniej trasie koncertowej po Europie, May w dużej mierze wycofał się z kariery, ale nadal okazjonalnie pracował nad projektami studyjnymi, między innymi dla wschodzących artystów, takich jak wokalista Michael Bublé. Ostatni wywiad udzielił jesienią 2003 roku w dużym programie telewizyjnym o Peggy Lee. Kilka tygodni później zmarł z powodu niewydolności serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Charmaine/When I Take My Sugar To Tea	Billy May And His Orchestra	02.1952	-	17[2]	Capitol 1919	[written by Lew Pollack, Erno Rapee]
Walkin' my baby back home	Billy May And His Orchestra	07.1952	-	8[12]	Capitol 2130	-
Can't I	Billy May And His Orchestra	04.1953	-	16[3]	Capitol 2389	-
Lover come back to me!	Billy May And His Orchestra	11.1953	-	16[3]	Capitol 2610	[written by Oscar Hammerstein II,Sigmund Romberg]
Main Title (From The Film "The Man With The Golden Arm")	Billy May And His Orchestra	03.1956	-	49[14]	Capitol 3372	[written by Elmer Bernstein,Sylvia Fine]

Kompozycje Billy May'a na listach przebojów

[with Warren Foster, Alan Livingston ]
01/1951 I Taut I Taw a Puddy Tat Mel Blanc 9.US

[solo]

10/1962 Naked City Theme Nelson Riddle 130.US
09/1966 Green Hornet Theme The Ventures 116.US
09/1966 Green Hornet Theme Al Hirt 126.US
12/2001 Theme from The Green Hornet Ren & Stimpy 150.UK

poniedziałek, 25 maja 2026

Nathaniel Mayer

Nathaniel Mayer (ur. 10 lutego 1944r - zm. 1 listopada 2008r) był amerykańskim
wokalistą rhythm and bluesowym, który rozpoczął karierę na początku lat 60-tych w wytwórni Fortune Records w swoim rodzinnym Detroit w stanie Michigan . „Nay Dog” lub „Nate”, jak go również nazywano, charakteryzował się surowym, niezwykle energicznym wokalem i szalonym show scenicznym. Po 35-letniej przerwie w muzyce, w 2002 roku Mayer ponownie zaczął nagrywać i koncertować, wydając albumy w wytwórniach Fat Possum, Alive Records i Norton Records.

Mayer rozpoczął karierę w Fortune Records, wytwórni płytowej z Detroit należącej do Jacka i Devory Brown. Tam nawiązał współpracę z innymi gwiazdami Fortune, Nolanem Strongiem i Andre Williamsem. Mayer pozostał w wytwórni przez sześć lat, nagrywając kilka płyt. Mając 18 lat, Mayer w 1962 roku osiągnął szczyt przebojów, umieszczając „Village of Love” w pierwszej czterdziestce listy przebojów. Utwór ten, przypisywany Nathanielowi Mayerowi i zespołowi The Fabulous Twilights,[1] został pierwotnie wydany przez wytwórnię Fortune Records, która następnie wydzierżawiła płytę United Artists Records w celu szerszej dystrybucji.

Kolejne płyty, takie jak „Leave Me Alone” (1962) i „I Had A Dream” (1963), nie zdołały powtórzyć sukcesu „Village of Love” (chociaż oba , a zwłaszcza „Leave Me Alone”, dobrze sprzedawały się w regionie). W 1966 roku Mayer wydał „I Want Love and Affection (Not The House Of Correction)”, funkowy utwór w stylu Jamesa Browna. Następnie rozstał się z wytwórnią Fortune Records z powodu różnic. Po czasach, gdy Mayer pracował w Fortune Records, jego miejsce pobytu pozostawało praktycznie nieznane i przez kilka dekad potwierdzały je jedynie plotki. Pojawił się jednak w 1980 roku, nagrywając singiel „Raise the Curtain High”. Był to jedyny singiel Mayera w latach 1966–2002.

Znikając w gettach East Detroit na kolejne dwie dekady, Mayerowi towarzyszyły liczne plotki. Jednak po wydaniu przez Norton Records w 2002 roku „I Don't Want No Bald-Headed Woman Telling Me What to Do” (nigdy wcześniej niepublikowanego nagrania z 1968 roku), Mayer poczuł inspirację do ponownego nagrywania i występów.Mayer dokonał pełnego powrotu muzycznego w 2002 roku. Jego niegdyś słodki, soulowy krzyk przerodził się w chrapliwy growl, nadając jego późniejszym albumom zupełnie nowy charakter. Grał w klubach i na festiwalach, zyskując nowe pokolenie fanów dzięki swoim ekscytującym występom na żywo.

W 2004 roku Mayer powrócił do studia, aby nagrać płytę „I Just Want to Be Held” dla Fat Possum Records, wytwórni z Missisipi, znanej głównie z wydawania płyt mało znanych bluesmanów. W 2005 roku odbył trasę koncertową z innym artystą Fat Possum, The Black Keys. W 2006 roku holenderska wytwórnia Stardumb Records wydała 7-calowy singiel z trzema utworami z albumu Fat Possum. Ostatnie nagrania Mayer ukazały się na dwóch albumach: „Why Don't You Give It To Me?” z 2007 roku i „Why Won't You Let Me Black?” z 2009 roku, oba wydane przez Alive Records z udziałem Dana Auerbacha z The Black Keys, Matthew Smitha z Outrageous Cherry, Troya Gregory'ego z The Dirtbombs oraz Dave'a Shettlera z SSM i The Sights.Detroit Cobras wykonali remake utworu „Village of Love” w 1996 roku. Natomiast „Leave Me Alone” zostało coverowane przez The Hard Feelings w 2001 roku. Eve Monsees, The Exiles i Gibson Brothers nagrali utwór „I Had A Dream”.

W 2014 roku Nathaniel Mayer został wprowadzony do Galerii Sław Rock and Rolla Michigan. Śmierć W ciągu roku od zakończenia swojej pierwszej europejskiej trasy koncertowej Mayer doznał kilku udarów. Po miesiącach hospitalizacji Nathaniel Mayer zmarł 1 listopada 2008 roku w Detroit w stanie Michigan.W 2017 roku Killer Blues Headstone Project umieścił nagrobek Nathaniela Mayera na cmentarzu Elmwood w Detroit.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Village Of Love/I Want A Woman	Nathaniel Mayer And The Fabulous Twilights	04.1962	-	22[12]	Fortune 449	[written by Nathaniel Mayer, Devora Brown ][16[5].R&B Chart]

Ritchie Family

Ritchie Family to amerykański girlsband z Filadelfii, który miał na swoim koncie kilka hitów
w erze disco lat 70-tych. Trio czarnoskórych wokalistek zostało założone przez dwójkę francuskich producentów, Jacques'a Moraliego i Henriego Belolo, którzy zapewnili im dostęp do amerykańskiego przemysłu muzycznego. Zespół pierwotnie składał się z Cheryl Jacks, Cassandry Wooten i Gwen Oliver. W latach 1975-1977 nagrały cztery albumy, w tym „Brazil” z 1975 roku i „African Queen” z 1977 roku.

Nazwa zespołu nawiązywała do producenta muzycznego Ritchiego Rome'a. Ich pierwszy przebój, „Brazil”, dotarł do pierwszej dwudziestki list przebojów w Stanach Zjednoczonych w 1975 roku i był remakiem utworu „Brazil (Aquarela do Brasil)” Ary'ego Barroso z lat 30-tych. Album o tym samym tytule również dobrze się sprzedał. W następnym roku wydali album „Arabian Nights”, na którym znalazł się utwór „The Best Disco in Town”. Był to w zasadzie medley wczesnych utworów disco, w tym „Life Is Music”, „Lady Luck” i „Quiet Village”, i stał się światowym hitem.

Ich kolejny album, „Life Is Music”, nawiązujący do motywu muzycznego z lat 30-tych XX wieku, oraz album „African Queens” odniosły jedynie umiarkowany sukces. Każdy z tych czterech albumów był albumem koncepcyjnym i wszystkie zaczynały się od 15-20-minutowej medley. W 1978 roku członkinie zespołu zostały zastąpione przez Jacqui Lee-Smith, Dodie Draher i Ednah Holt. Ich album „American Generation”, wydany w tym samym roku, zapoczątkował odejście od ery disco i skierował się bardziej w stronę europopu, choć jeden z singli nosił tytuł „I Feel Disco Good”. Fragmenty albumu wykorzystano również jako ścieżkę dźwiękową do francuskiej komedii filmowej Jeana Yanne'a „Je te tiens, tu me tiens par la barbichette”. Trio wystąpiło w bardzo egzotycznych, a momentami wręcz kiczowatych, ale prowokacyjnych kostiumach.

Następnie ukazał się album „Bad Reputation”. Pod koniec trasy promującej ten album Edna Holt opuściła trio i założyła własny zespół Ednah Holt and Starluv. Zastąpiła ją wokalistka Vera Brown, a grupa odniosła kolejny sukces, singiel „Put Your Feet to the Beat”. The Ritchie Family, z Brown, Smith-Lee i Draherem w składzie, nagrała następnie album „Give Me a Break”, na którym znalazły się przeboje „Give Me a Break” i „Never Be Able to Set You Free”. Kolejne albumy znacząco różniły się od poprzednich dzięki nowej współpracy z Jacques'em Fredem Petrusem i Mauro Malavasim, byłym członkiem włosko-amerykańskiego zespołu disco Change. Album nosił tytuł *I'll Do My Best For You Baby*, a następnie *All Night All Right*. Po tym albumie Dodie Draher opuściła zespół, a jej miejsce zajęła Linda James.

W 1980 roku grupa połączyła siły z Village People, aby nakręcić film *Can't Stop the Music*. Film okazał się porażką komercyjną i krytyczną. Mimo to ścieżka dźwiękowa do filmu sprzedawała się dobrze na całym świecie. Po decyzji o rozwiązaniu zespołu, u producenta Jacquesa Morali zdiagnozowano HIV. Grupa ponownie połączyła siły jako Vera Brown and the Rich Girls, aby nagrać singiel „Too Much Too Fast”, który nie odniósł sukcesu. Vera Brown reaktywowała następnie Ritchie Family z Dodie Draher i Jacqui Smith-Lee, ale nie wydali już żadnych kolejnych nagrań. Oryginalne członkinie Cassandra Wooten, Cheryl Mason-Dorman (dawniej Jacks) i debiutantka Renee Guilory-Wearing ponownie reaktywowały zespół.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brazil/Hot Trip	Ritchie Family	08.1975	41[4]	11[18]	20th Century 2218	[written by Ary Barroso][produced by J. Morali][13[16].R&B Chart][1[7][18].Hot Disco/Dance;20th Century 2218 7"]
I Want To Dance With You (Dance With Me)/Lady Champagne	Ritchie Family	12.1975	-	84[4]	20th Century 2252	[written by J. Morali, H. Belolo, B. Whitehead][produced by Jacques Morali][74[6].R&B Chart][18[1].Hot Disco/Dance;20th Century 51 12"]
The Best Disco In Town/The Best Disco In Town (Part II)	Ritchie Family	08.1976	10[9]	17[20]	Marlin 3306	[written by J. Morali, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][12[14].R&B Chart][1[1][18].Hot Disco/Dance;Marlin 3306 7"]
Life Is Music/Lady Luck	Ritchie Family	03.1977	-	102[4]	Marlin 3309	[written by J. Morali, M. Gazzola, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][74[4].R&B Chart]
Quiet Village/ Voodoo	Ritchie Family	09.1977	-	-	Marlin 3316	[written by Les Baxter][produced by Jacques Morali][68[7].R&B Chart]
American Generation/Music Man	Ritchie Family	02.1979	49[6]	-	Marlin 3323	[written by J. Morall, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali]
Put Your Feet To The Beat/It's A Man's World	Ritchie Family	08.1979	-	-	Casablanca 2206	[written by R. Dabney, A. Carey, T. Polite, R. Lee, J. Lee, N. Wilkie][produced by Jacques Morali][12[14].R&B Chart][14[16].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 192 12"]
Give Me A Break/Bad Reputation	Ritchie Family	06.1980	-	-	Casablanca 2259	[written by J. Morali, H. Belolo, The Ritchie Family][produced by Jacques Morali][80[4].R&B Chart][25[18].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 213 12"][piosenka z filmu "Can't stop the dancin'"]
I'll Do My Best (For You Baby)/You've Got Me Dancin'	Ritchie Family	05.1982	-	-	RCA 13092	[written by J. Morali, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][27[13].R&B Chart][17[13].Hot Disco/Dance;RCA 4323 12"]
All Night All Right/Fantasy	Ritchie Family	08.1983	-	-	RCA 13550	[written by G. Christopher, K. Hairston][produced by Gavin Christopher, Jimmy Douglass][77[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brazil	Ritchie Family	10.1975	-	53[12]	20th Century 498	[produced by Jacques Morali]
Arabian Nights	Ritchie Family	07.1976	-	30[25]	Marlin 2201	[produced by Jacques Morali, Richie Rome]
Life Is Music	Ritchie Family	02.1977	-	100[10]	Marlin 2203	[produced by Jacques Morali, Richie Rome]
African Queens	Ritchie Family	07.1977	-	164[12]	Marlin 2206	[produced by Jacques Morali]
American Generation	Ritchie Family	09.1978	-	148[6]	Marlin 2215	[produced by Jacques Morali]

niedziela, 24 maja 2026

Ripple

Ripple był amerykańskim zespołem funkowym z Michigan. Grupa podpisała kontrakt z GRC Records i Salsoul Records w latach 70-tych i nagrała kilka przebojów, z których największymi były „I Don't Know What It Is, but It Sure Is Funky” oraz „The Beat Goes On and On”, ten ostatni wydany przez Salsoul Records, z Orkiestrą Salsoul.

Po przeprowadzce do Atlanty w stanie Georgia, Wally, Kenny i Brian zreorganizowali zespół, dodając Victora Burksa (klawisze) i Barry'ego Lee (gitara). Grupa intensywnie koncertowała na południowym wschodzie USA, a jej najważniejszym wydarzeniem było supportowanie George'a Clintona i Parliament Funkadelic podczas trasy „Mothership Connection”.

Wally, Kenny, Brian, Victor i Barry nagrali następnie swój przełomowy album „Sons of the Gods”. Utwór „The Beat Goes On and On” z tego albumu stał się klasykiem disco/hustle, który do dziś jest grany w rozgłośniach radiowych. Charakterystyczna linia „oh-la oh-la ay” z utworu „I Don't Know What It Is, but It Sure Is Funky” została później włączona do wielkiego hitu Marcii Griffiths „Electric Boogie (Electric Slide)”, a także do hitu Kid 'n Play z 1988 r. „Rollin' with Kid 'n Play”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Don't Know What It Is, But It Sure Is Funky/Dance Lady Dance	Ripple	11.1973	-	67[6]	GRC 1004	[written by Ripple][produced by Dave Ferguson][11[15].R&B Chart]
Willie Pass The Water/Get Off	Ripple	11.1973	-	108[8]	GRC 1013	[written by Dee Ervin,Ruth Robinson][produced by Dee Ervin][27[11].R&B Chart]
A Funky Song/See The Light In The Window	Ripple	05.1974	-	-	GRC 2017	[written by Walter Carter,Brian Sherrer,Simon Carter,Curtis Reynolds,Keith Samuels,Dave Ferguson,William Hull][produced by Dee Ervin][41[12].R&B Chart]
You Were Right On Time/I'll Be Right There Trying	Ripple	09.1974	-	-	GRC 2030	[written by Dee Ervin,Dee Dee McNeal][produced by Dee Ervin][51[7].R&B Chart]
This Ain't No Time To Be Giving Up/Dance Lady Dance	Ripple	06.1975	-	-	GRC 2060	[written by Curtis Reynolds,Keith Samuels,Dave Ferguson][produced by M. Davis,Leroy Emmanuel,Mose Davis][81[5].R&B Chart]
The Beat Goes On And On/Facts Of Life	Ripple	03.1978	-	-	Salsoul 2057	[written by Walter Carter,Victor Burks,Floyd Smith,Brian Sherrer,Barry Lee,Kenneth Carter][produced by Floyd Smith][91[6].R&B Chart][13[12].Hot Disco/Dance;Salsoul 2057 7"]

Rhythm Heritage

Rhythm Heritage to amerykański zespół funk/R&B z lat 70-tych XX wieku,
najbardziej znany z przeboju „Theme from S.W.A.T.” z 1976 roku, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów w USA. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i w lutym 1976 roku zdobył złotą płytę przyznaną przez Recording Industry Association of America (RIAA).

Nagrali również muzykę przewodnią do kilku innych programów telewizyjnych ABC, w tym „Keep Your Eye on the Sparrow”, również z 1976 roku, z serialu Baretta (śpiewanego przez Sammy'ego Davisa Jr.). Zespół Rhythm Heritage został założony w 1975 roku przez producenta Steve'a Barriego i klawiszowca sesyjnego Michaela Omartiana. W jego skład wchodzili basista Scott Edwards i perkusista Ed Greene . Na niektórych nagraniach zespołu grali również Ray Parker Jr., Jeff Porcaro , Victor Feldman, Jay Graydon, Dean Parks, Ben Benay i Bob Walden.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Theme From S.W.A.T./I Wouldn't Treat A Dog (The Way You Treated Me)	Rhythm Heritage	11.1975	-	1[1][24]	ABC 12 135	[gold-UK][written by Barry De Vorzon][produced by Michael Omartian, Steve Barri][11[20].R&B Chart][utwór z serialu TV "S.W.A.T."]
Barretta's Theme ("Keep Your Eye On The Sparrow")/My Cherie Amour	Rhythm Heritage	04.1976	-	20[13]	ABC 12 177	[written by M. Ames, D. Grusin][produced by Michael Omartian, Steve Barri][19[12].R&B Chart][utwór z serialu TV "Barretta"]
Disco-Fied/(It's Time To) Boogie Down	Rhythm Heritage	08.1976	-	101[3]	ABC 12 205	[written by Michael Omartian, Michael Price ][produced by Michael Omartian, Steve Barri][80[3].R&B Chart]
Theme From Rocky (Gonna Fly Now)/Last Night On Earth	Rhythm Heritage	02.1977	-	94[3]	ABC 12 243	[written by B. Conti, C. Connors, A. Robbins][produced by Michael Omartian, Steve Barri][78[5].R&B Chart][utwór z filmu "Rocky"]
Theme From Starsky And Hutch/Disco Queen	Rhythm Heritage	10.1977	-	-	ABC 12 273	[written by Thomas W. Scott][produced by Michael Omartian, Steve Barri][93[7].R&B Chart][utwór z serialu TV "Starsky And Hutch"]
Holdin' Out (For Your Love)/Sky's The Limit	Rhythm Heritage	03.1978	-	-	ABC 12 334	[written by M. Omartian, M. Price, D. Walsh][produced by Michael Omartian, Steve Barri][92[5].R&B Chart]

środa, 20 maja 2026

Richard Kerr

Richard Buchanan Kerr (ur. 14 grudnia 1944r - zm. 8 grudnia 2023r)
był angielskim piosenkarzem, autorem tekstów i kompozytorem. Współtworzył utwory „Mandy”, „Looks Like We Made It” i „Somewhere in the Night” (wszystkie stały się hitami Barry'ego Manilowa) oraz „I'll Never Love This Way Again” z Dionne Warwick.

Richard Buchanan Kerr urodził się 14 grudnia 1944 roku. Kerr rozpoczął naukę w Bedford School. Zainteresował się muzyką w szkole, a następnie zajął się pisaniem piosenek. W Wielkiej Brytanii współpracował z muzykami pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych., takimi jak Peter Green, Don Partridge i Scott English. Ostatnie połączenie zaowocowało utworem „Brandy”, który English wydał w 1971 roku. Utwór ten stał się później światowym hitem pod tytułem „Mandy” w wykonaniu Barry'ego Manilowa w 1974 roku, choć „Blue Eyes” Dona Partridge'a był pierwszym przebojem Kerra jako autora piosenek.

W 1976 roku solowy album Kerra, „Richard Kerr” (w niektórych krajach przemianowany na „Somewhere in the Night”), został wydany przez Epic Records, a w 2014 roku ukazał się w wersji cyfrowej na iTunes. Album „Welcome to the Club” (1978, A&M Records) Kerra zawierał utwory napisane wspólnie z Johnem Bettisem, Garym Osborne’em i Willem Jenningsem. Inne albumy Kerra to „From Now Until Then”, „No Looking Back”, „Songwriter” i „Reflections of Richard Kerr”.

Jego najważniejsza współpraca miała miejsce z amerykańskim tekściarzem Willem Jenningsem. Napisali takie popularne piosenki, jak „Looks Like We Made It”, hit numer 1 na listach przebojów Barry'ego Manilowa, „Somewhere in the Night”, który był hitem Helen Reddy, a później Barry'ego Manilowa (1978), oraz „I'll Never Love This Way Again” dla Dionne Warwick. W 1997 roku, wraz z autorem tekstów Donem Blackiem, Kerr napisał „You Stayed Away Too Long”, śpiewaną przez 18-letnią Joanne May, jedną z czterech finalistek Wielkiego Brytyjskiego Konkursu Piosenki, brytyjskiego etapu Konkursu Piosenki Eurowizji. Utwór zajął trzecie miejsce.

Kerr zmarł 8 grudnia 2023 roku w wieku 78 lat.

Kompozycje Richarda Kerra na listach przebojów

[with Joan Maitland]
06/1968 Blue Eyes Don Partridge 3.UK

[with Rupert Buchanan]
10/1968 My World Cupid's Inspiration 33.UK

[with Scott English]

10/1971 Brandy Scott English 91.US/12.UK
03/1972 I Am What I Am Greyhound 20.UK
03/1974 I Am What I Am Lois Fletcher 64.US
11/1974 Mandy Barry Manilow 1.US/11.UK
11/2003 Mandy Westlife 1.UK

[with Will Jennings]
11/1975 Somewhere in the Night Helen Reddy 19.US
11/1975 Somewhere in the Night Batdorf & Rodney 69.US
05/1977 Looks Like We Made It Barry Manilow 1.US
07/1978 Somewhere in the Night Barry Manilow 9.US/42.UK
05/1979 I'll Never Love This Way Again Dionne Warwick 5.US/62.UK
07/1980 No Night So Long Dionne Warwick 23.US

[with Gary Osborne]
07/1977 I'm Dreaming Jennifer Warnes 50.US

[with Marty Panzer]
06/1980 Where Did We Go Wrong Frankie Valli 90.US

[with Billy Osborne, Jeffrey Osborne ]
11/1980 Shine On L.T.D. 40.US

[with Graham Lyle]
07/1985 A Little Bit of Heaven Natalie Cole 81.US

[with Don Black]
08/1991 It's Still You Michael Ball 58.UK
03/1997 You Stayed Away Too Long Joanne May 76.UK