Beto y sus Canarios

Beto y sus Canarios to meksykański zespół regionalny, założony w 1987 roku w Huetamo
(stan Michoacán, Meksyk) przez Gabino Garcíę i Edilberto Portillo. Po wydaniu kilku albumów, w 2001 roku grupa zaprezentowała płytę „Tuve Una Novia”, z której pochodzi singiel „Noche Eterna” - utwór ten dotarł na szczyt listy przebojów Billboard Hot Latin Songs. Zespół, wywodzący się z Huetamo, wraz z grupą La Dinastía de Tuzantla, uznawany jest za jednego z pionierów popularyzacji muzyki z regionu Tierra Caliente. 

 

 Zespół Beto y sus Canarios powstał w 1987 roku w Huetamo, w stanie Michoacán, na terenie regionu Tierra Caliente (hiszp. „gorąca ziemia”). Na początku tego roku dyrektor muzyczny Gabino García zwrócił się do Edilberto Portillo z propozycją założenia grupy. Wspólnie zajęli się przesłuchiwaniem i werbowaniem muzyków, stawiając na osoby, które wcześniej nie występowały w żadnym innym zespole. Zanim grupa zaczęła występować podczas lokalnych wydarzeń i spotkań towarzyskich, poświęciła siedem miesięcy na próby oraz organizację. Wczesne nagrania zyskały popularność najpierw lokalnie, a następnie w całym regionie. Utwory takie jak „Mi Ultimo Contrabanda” oraz „Carga Fina” przyciągnęły uwagę odbiorców spoza Meksyku, dzięki czemu zespół otrzymał propozycje koncertowania w Stanach Zjednoczonych. 

 

Dwa utwory zespołu Beto y sus Canarios- „Está Llorando Mi Corazón” oraz „No Puedo Olvidarte” - znalazły się w zestawieniu 20 najlepszych meksykańskich piosenek regionalnych wszech czasów według magazynu Billboard, zajmując odpowiednio 15. i 7. miejsce. Epigmenio Gaytán, który był klawiszowcem zespołu, zmarł w Meksyku w wyniku pandemii COVID-19.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ardientes	Beto y sus Canarios	08.2005	-	62[5]	Disa 726 828	-

Chuck Bernard

Choć Chuck Bernard pochodził ze St. Louis - gdzie nawet nagrywał muzykę doo-wop z grupą The
Blue Notes - zawsze kojarzony jest z „Wietrznym Miastem” (Chicago), do którego przeprowadził się na początku lat 60-tych. Jako utalentowany wokalista, reprezentujący styl „hard soul”, wniósł znaczący wkład w chicagowską scenę muzyczną, który jednak - mimo jego bogatej dyskografii - nigdy nie doczekał się należytego uznania. 

 

 Swoją karierę rozpoczął w 1964 roku, wiążąc się z wytwórnią Satellite / St. Lawrence, prowadzoną przez Dicka Simona. Pracował tam nie tylko jako wykonawca, ale także jako producent oraz osoba odpowiedzialna za repertuar i współpracę z artystami (A&R). W ramach tej współpracy ukazało się pięć jego singli; dwa z nich- dynamiczny, utrzymany w szybkim tempie utwór „Indian Giver” oraz pełen oklasków „Funny Changes” (jedyny jego przebój, który trafił na ogólnokrajowe listy przebojów) - stały się lokalnymi hitami. Nie były to jednak jego najlepsze dokonania wokalne. Znacznie bardziej przekonująco brzmiał na obu stronach swojego debiutanckiego singla: „I Can’t Fight It” oraz „Send For Me”. W utrzymanej w średnim tempie, bluesowej balladzie „Dial My Number” świetnie wyeksponował swój pełen pasji, chropowaty głos, wspierany przez niewymienioną z nazwiska wokalistkę. Jednak za najlepsze nagranie z tego wczesnego okresu uważa się melodyjny utwór „She’s Already Married” - gustowną balladę z doskonałymi partiami instrumentów dętych i charakterystyczną linią perkusyjną. 

 

Chuck wystąpił w 18. odcinku programu „The Beat!!!!”, wykonując z playbacku utwór „My Baby” (z jakiegoś powodu zatytułowany tam „Talking About My Baby”). Choć prezentował się elegancko w swoim garniturze, brakowało mu scenicznej charyzmy - sprawiał wrażenie dość sztywnego. Drugi utwór wykonał na żywo w studiu; choć miło było go zobaczyć i usłyszeć jego świetny głos, niestety wybrał fatalny numer - „Danny Boy”. Absolutnie nie da się tego słuchać! Nagrania Bernarda dla wytwórni New Breed utrzymane są w podobnym duchu co jego wcześniejsze dokonania - to mocna, wyrazista muzyka w stylu Chicago. Choć „Hall Of Soul”- z wyliczanką gwiazd muzyki soul oraz rytmem nawiązującym (a wręcz bezpośrednio odwołującym się) do utworu „There Was A Time” Jamesa Browna - dostarcza mnóstwo frajdy,  faworytem jest utrzymany w spokojniejszym tempie kawałek „Anything For You”.  

 

 Po krótkim epizodzie w wytwórni Maverick, gdzie nagrał nową wersję „Indian Giver”, Bernard trafił do studia Zodiac należącego do Rica Williamsa. Powstała tam seria pięciu singli. Drugi z nich okazał się prawdziwym strzałem w dziesiątkę: „Everything Is Alright Now” to klasyczny chicagowski soul w średnim tempie, z wokalem najwyższej próby, a „The Other Side Of My Mind” wypada równie dobrze. Spokojniejsze „I’m Lonely”- z delikatnymi wstawkami pianina elektrycznego oraz subtelnymi partiami instrumentów dętych i smyczkowych - to   faworyt w dorobku Bernarda.  

 

Jednak prawdziwą perłą z okresu współpracy z Zodiac jest znakomite „Thank You Ma’am”. Później Bernard wydał jeszcze jeden, dziś rzadki singiel dla wytwórni Brunswick - utrzymaną w łagodnym, nieco w stylu Tyrone’a Davisa klimacie balladę „A Shoulder To Lean On”, która może pochwalić się wyjątkowo chwytliwą melodią. Był to jednak czas, gdy era surowego brzmienia „Wietrznego Miasta” (Windy City) dobiegała już końca. Choć Chuck Bernard nigdy nie znalazł się w ścisłej czołówce niezwykle konkurencyjnej chicagowskiej sceny muzycznej, jego nagrania oraz pełen duszy wokal zasługują na znacznie większe uznanie, niż otrzymują obecnie.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funny Changes/Every Hurt Makes You Stronger	Chuck Bernard	03.1966	-	-	Satellite 2008	[written by M. Higgins, C. Bernard, B. Gardner][produced by Special Agent Productions][36[4].R&B Chart]

LaKiesha Berri

LaKiesha Berri (ur. 1974 w Cincinnati, Ohio) to amerykańska wokalistka R&B, która w 1997 roku
odniosła umiarkowany sukces na listach przebojów w USA i Wielkiej Brytanii dzięki utworowi „Like This and Like That”, pochodzącemu ze ścieżki dźwiękowej do filmu „The 6th Man” (z udziałem Marlona Wayansa i Kadeema Hardisona). 

 

W latach 90-tych Berri podpisała kontrakt z wytwórnią Hollywood Records. Po wydaniu debiutanckiego albumu artystka koncertowała w Wielkiej Brytanii, występowała w tamtejszych programach telewizyjnych (m.in. „The Big Breakfast”), a także pojawiła się na niemieckich targach muzycznych PopKomm, gdzie wystąpiła u boku zespołów Foo Fighters oraz Becka. Jej debiutancki singiel - a konkretnie remiks utworu „Like This and Like That” z gościnnym udziałem nominowanego do nagrody Grammy rapera Ericka Sermona - stał się hitem w kręgach muzyki alternatywnej (tzw. undergroundu). Singiel dotarł do pierwszej dziesiątki brytyjskiego zestawienia muzyki R&B. W Stanach Zjednoczonych w ciągu pierwszych dziewięciu tygodni od premiery sprzedano ponad 185 000 egzemplarzy nagrania. 

 

W 1998 roku Berri pojawiła się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Oczy węża” („Snake Eyes”) z Nicolasem Cage’em w roli głównej. Jej debiutancki album, wyprodukowany przez Emosię - twórcę stojącego za sukcesem grupy Blessid Union of Souls - ukazał się 1 stycznia 1998 roku. W tym samym roku artystka otrzymała nominację do nagrody Cammy (Cincinnati Entertainment Award) w kategorii „Najlepszy debiut” („Best New Act”). Berri pozostaje aktywna muzycznie jako wokalistka wspierająca dla wielu wykonawców z nurtów R&B i pop, jednak od czasu wydania „Like This and Like That” nie udało jej się ponownie trafić na listy przebojów.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Like This and Like That	LaKiesha Berri	05.1997	54[2]	68[15]	Hollywood 64 014	[written by Emosia, Mike Lorello][produced by Emosia][70[7].R&B Chart]

Bertell

Pochodzący z Atlanty piosenkarz R&B, Bertell (znany również jako Bertell Young, Nino Brown lub
WhoIsNino), jest najbardziej rozpoznawalny dzięki singlom „She Bad” (z gościnnym udziałem Bun B) oraz „She Get It From Her Mama” (z udziałem T-Paina; w remiksie utworu pojawił się także Yung Joc). 22 czerwca 2010 roku artysta wydał swój debiutancki album, „Goin' Hard”. W 2014 roku, już pod pseudonimem Nino Brown, opublikował kilka mixtape’ów. Jego najnowszy album, „SUN UP SUN DOWN”, ukazał się 14 lutego 2020 roku i zawiera singiel „Act Right”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beat It Up	Bertell	03.2010	-	-	Capitol	[written by Bertell Young, Kwasi Kwa, Terry Allen][produced by Bryan-Michael Cox, Bertell Young, Kwasi Kwa, Terry "T.A." Allen][72[14].R&B Chart]

Harmon Bethea

Jako weteran II wojny światowej, w latach 1947–1948 nagrywał i występował, wykonując muzykę
gospel oraz rhythm and blues wraz z grupami The Progressive Four i The Corinthian Singers dla wytwórni Lillian Claiborne z Waszyngtonu. Pod koniec 1949 roku Claiborne połączyła siły Bethei z innym lokalnym zespołem, który prowadziła - The Cap-Tans. 

 

W okresie „brytyjskiej inwazji” (British Invasion) oraz dynamicznego rozwoju wytwórni Motown Records, Bethea przyjął sceniczną tożsamość „The Maskmana” - maskę założył po raz pierwszy w 1968 roku. Jego zespół towarzyszący przekształcił się z The Cap-Tans w grupę The Agents. Bethea kontynuował nagrywanie i występowanie jeszcze długo po przekroczeniu sześćdziesiątego roku życia.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Talking About The Boss And I/Roaches	Harmon Bethea	12.1973	-	-	Musicor 1483	[written by R. Bethea][59[10].R&B Chart]

Beverly

Beverly (urodzona jako Beverly Crowder w Atlancie w stanie Georgia) to piosenkówa R&B,
aktywna na początku XXI wieku. W przeszłości była chórzystką Jona B. i podpisała kontrakt z wytwórnią Yab Yum Records. 

W 2000 roku wydała swój debiutancki singiel „You Came Along”, który dotarł do 48. miejsca na liście Billboard Hot R&B & Hip-Hop Singles & Tracks, utrzymując się w zestawieniu przez 13 tygodni. Jej debiutancki album, „Heart and Soul”, miał zostać wydany, jednak z nieznanych przyczyn projekt został prawdopodobnie odłożony na półkę. Po tym wydarzeniu ślad po Beverly zaginął.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Came Along	Beverly	01.2000	-	-	Yab Yum 64 037	[written by Beverly Crowder, Channette Higgens, Channoah Higgens, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins ][produced by Rodney Jerkins][48[13].R&B Chart]

Beverly And Duane

 Beverly Wheeler i Duane Williams byli duetem disco z lat 70-tych, który w 1979 roku
nagrał jeden, zatytułowany własnymi nazwiskami album oraz dwa single - „Glad I Gotcha Baby” i „Living in a World” -które trafiły na listy przebojów R&B.

 

W 1977 roku zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Ariola Capitol EMI Records, a wydanie ich debiutanckiego albumu zaplanowano na 1978 rok. Pierwszym przebojem, stworzonym we współpracy z producentem Willem Hatcherem, był utwór „Glad I Gotcha, Baby”- wydany również w rozszerzonej wersji utrzymanej w stylistyce disco. Następnie ukazały się: piękna piosenka miłosna „Living In A World (All By Myself)” oraz utrzymany w żywym tempie numer „Take A Ride” (wybór utworu zależał od regionu kraju).

 

 Ta rozbieżność w wydawnictwach wynikała ze sporu zawodowego w wytwórni Fee Records oraz działań nowego zespołu menedżerskiego duetu - BARSTO (tworzonego przez Barrowa i Myrona D. Stokesa). Po premierze albumu Beverly ruszyła w trasę koncertową, spodziewając się jednocześnie pierwszego dziecka. W tamtym czasie pracowała ona również jako asystentka administracyjna w firmie Ford Motor Company.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Glad I Gotcha Baby/We Got To Stick Together	Beverly And Duane	12.1978	-	-	Ariola America 7728	[written by Beverly Wheeler, Will Hatcher][produced by Will Hatcher][79[4].R&B Chart]
Living In A World/Surround Me	Beverly And Duane	04.1979	-	-	Ariola America 7741	[written by D. Williams, B. Wheeler, Hatcher][produced by Will Hatcher][92[2].R&B Chart]

Bermudas

 Rickie Page, urodzona jako June Evelyn Kuykendall, przyszła na świat 7 listopada 1929 roku w
niewielkim mieście Lindsay w stanie Oklahoma. June zyskała status gwiazdy muzyki, wydając nagrania dla wytwórni takich jak Liberty, Dot, Zephyr oraz Rendezvous. Występowała zarówno ze swoją siostrą Sonyą (jako The Page Sisters oraz The Austin Sisters), jak i w różnych konfiguracjach ze swoimi trzema córkami - Joanną, Sheilą i Becky (Rebeccą) Page - oraz ich przyjaciółką, Susan Kuykendall. 

 

Artystka publikowała również nagrania nakładem wytwórni Con, Landa, Decca, Epic, Era, Fleet, Hit, Spar, United Artists oraz VIP, posługując się przy tym wieloma różnymi nazwami wykonawców - jedną z nich była grupa The Georgettes. Zespół ten, działający od 1957 roku, był firmowany przez Rickie Page, a jego nazwa pochodziła od imienia jej męża, współautora piosenek i producenta, George’a Motoli. Rickie Page była jedyną wokalistką tej formacji. W styczniu 1958 roku grupa The Georgettes wystąpiła w programie „American Bandstand”, prowadzonym przez Dicka Clarka.  Do współpracy zaproszono młodą Filipinkę o imieniu Rosalie, która dołączyła do składu, by wspólnie wystąpić w programie Dicka Clarka. 

 

The Bermudas, The Majorettes, The Georgettes, Becky & Lollipops, Joanne & the Triangles oraz Beverly & the Motorscooters - to tylko niektóre z nazw, pod którymi nagrywała Rickie Page wraz z żeńskimi członkiniami swojej muzykalnej rodziny. Zespół The Majorettes wydał w 1962 roku - nakładem wytwórni Regency International - singiel „Stretch Sensation” (strona B: „Dance With Me”), utrzymany w stylistyce silnie inspirowanej nagraniami Little Evy oraz Dee Dee Sharp. Jeszcze w tym samym roku ukazał się singiel „White Levis”, wydany w wytwórni Troy należącej do George’a Motoli. W 1963 roku pojawił się utwór „Let’s Do The Kangaroo”, na którego stronie B ponownie znalazło się nagranie „Dance With Me”. Rickie Page i George Motola byli aktywni w branży muzycznej na przełomie lat 50. i 60-tych. Do ich osiągnięć należy m.in. napisanie piosenek „Jeannie Jeannie Jeannie” dla Eddiego Cochrana, „Donnie” dla grupy The Bermudas oraz „Borealis” dla zespołu The Markets. Ponadto George, wspólnie z Johnem Marascalco, był autorem utworu „Goodnight My Love (Pleasant Dreams)”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Donnie/Chu Sen Ling	Bermudas	04.1964	-	62[10]	Era 3125	[written by R. Page, G. Motola]

Rod Bernard

Rod Bernard (ur. 12 sierpnia 1940r - zm. 12 lipca 2020r)  był amerykańskim piosenkarzem, który
przyczynił się do powstania gatunku muzycznego znanego jako „swamp pop”. Łączył on w sobie rhythm and bluesa w stylu Nowego Orleanu, muzykę country oraz tradycje muzyczne ludności cajun i czarnoskórych Kreolów. Uważa się go za jednego z najważniejszych przedstawicieli tego nurtu, charakterystycznego dla południowej Luizjany i wschodniego Teksasu - obok takich artystów jak Bobby Charles, Johnnie Allan, Tommy McLain czy Warren Storm. 

 Bernard urodził się w Opelousas w stanie Luizjana. Jego rodzice byli francuskojęzycznymi przedstawicielami społeczności cajun, wywodzącymi się z klasy robotniczej. Już jako dziecko Bernard zetknął się z tradycyjną muzyką cajun, wykonywaną w prowadzonej przez jego dziadka sali tanecznej - Courtableau Inn - w pobliskim Port Barre. Mógł tam słuchać utworów znanych muzyków cajun, takich jak Aldus Roger, Papa Cairo i Jimmy C. Newman, a także pioniera gatunku zydeco, Cliftona Cheniera. Wszyscy oni wywarli znaczący wpływ na jego własną twórczość. Około ósmego roku życia Bernard otrzymał swoją pierwszą gitarę (akustyczny model sygnowany nazwiskiem Gene’a Autry’ego), a około 1950 roku zaczął występować z grupą Blue Room Gang. Zespół ten wykonywał muzykę z pogranicza cajun i country (określaną czasem jako „cajun swing”, nawiązującą do stylu western swing) i był sponsorowany przez lokalnego producenta słodkich ziemniaków - markę Red Bird. W tym samym okresie Bernard prowadził własną audycję radiową na żywo w stacji KSLO w Opelousas; śpiewał w niej utwory cajun oraz country, akompaniując sobie na gitarze i naśladując swojego muzycznego idola, Hanka Williamsa seniora. 

 W połowie lat 50-tych Bernard zaczął jednak ulegać wpływom rock and rolla oraz rhythm and bluesa, inspirując się w szczególności twórczością Fatsa Domino i Elvisa Presleya. Około 1957 roku współtworzył zespół rockandrollowy, w skład którego weszli inni nastolatkowie z Opelousas. Grupa, występująca pod nazwą The Twisters, nagrała dwa single dla mało znanej wytwórni Carl z Opelousas. Rok później Bernard wraz ze swoim zespołem zarejestrował nastrojową balladę „This Should Go On Forever” dla wytwórni Jin, należącej do Floyda Soileau z Ville Platte w Luizjanie. Utwór, przekazany chicagowskiej wytwórni Argo Records, stał się w 1959 roku ogólnokrajowym przebojem. Dzięki temu Bernard wystąpił w programach „American Bandstand”, „The Dick Clark Saturday Night Beechnut Show” oraz „The Alan Freed Show”, a także wyruszył w trasy koncertowe m.in. z Jerrym Lee Lewisem, Frankiem Avalonem, Chuckiem Berrym i B. B. Kingiem.

  Kolejny singiel wydany nakładem Argo - „You're On My Mind” (ze stroną B „My Life Is A Mystery”) - nie powtórzył sukcesu debiutanckiego ogólnokrajowego przeboju. Pod koniec 1959 roku Bernard nawiązał współpracę z producentem Billem Hallem z Beaumont w Teksasie, który przeniósł go do wytwórni Mercury Records. Tam jednak- wbrew oczekiwaniom - surowy styl Bernarda, typowy dla nurtu „swamp pop”, zastąpiono bogatymi aranżacjami z udziałem skrzypiec i żeńskich chórków. Z sesji nagraniowych w Nashville wyłonił się jedynie niewielki przebój -„One More Chance”. 

Około 1962 roku Bernard odszedł z Mercury Records do wytwórni Hall-Way, należącej do Billa Halla z Beaumont w Teksasie. Współpracując z lokalnymi artystami, Johnnym Winterem i Edgarem Winterem, nagrał kilka znaczących utworów, w tym „Fais Do Do”, „Who's Gonna Rock My Baby” oraz rockandrollową wersję cajunskiej pieśni ludowej „Allons Danser Colinda”. Ta ostatnia zyskała ogólnokrajową popularność (pod tytułem „Colinda”) i do dziś cieszy się dużą sympatią w południowej Luizjanie oraz wschodnim Teksasie. Krótki pobyt w obozie szkoleniowym Korpusu Piechoty Morskiej USA przerwał karierę muzyczną Bernarda. Po kilku miesiącach artysta powrócił jednak do południowej Luizjany i wraz z innymi muzykami sceny „swamp pop” - Warrenem Stormem oraz Skipem Stewartem - założył zespół The Shondells (nie mylić z grupą Tommy’ego Jamesa). . W połowie lat 60-tych zespół nagrał kilka singli dla wytwórni La Louisianne z Lafayette w Luizjanie, a także prowadził program taneczny na żywo w stacji KLFY-TV, zatytułowany „Saturday Hop”. Program ten stał się inspiracją dla wydanego około 1965 roku w nakładzie La Louisianne albumu *The Shondells at the Saturday Hop*.

  W tym okresie Bernard nagrywał single dla wytwórni Teardrop i Copyright, należących do Hueya Meaux, a także dla dobrze znanej wytwórni Jin, prowadzonej przez Soileau. Pojedyncze nagrania ukazały się również nakładem wytwórni Scepter oraz SSS International, należącej do Shelby’ego Singletona. Wśród utworów zarejestrowanych podczas tych sesji znalazły się m.in.: utrzymany w stylu Chucka Berry’ego rockowy numer „Recorded in England”, inspirowany rytmem „cajun two-step” utwór „Papa Thibodeaux” oraz pełna smutku ballada „Congratulations To You Darling”.

 W latach 70-tych Bernard występował rzadziej, jednak powrócił do swoich korzeni, wydając kilka albumów z muzyką country i western, w tym *Country Lovin* oraz *Nightlights And Love Songs*. Nagrał również - wspólnie z Cliftonem Chenierem - płytę *Boogie in Black and White*, przez wielu uznawaną za kamień milowy ze względu na żywiołowe połączenie elementów muzyki cajun oraz czarnoskórych Kreolów. Krytyk muzyczny John Broven opisał ten materiał jako „dziki i nieokiełznany zestaw rock’n’rollowy, pełen spontaniczności, o jakiej zazwyczaj można tylko marzyć”, natomiast Larry Benicewicz stwierdził, że „to arcydzieło bez wątpienia zainspirowało kolejne »eksperymenty«, takie jak styl »ZydeCajun« Wayne’a Toupsa czy - być może- »Zach Attack« Zachary’ego Richarda - będące podobną fuzją muzyki cajun i zydeco”. 

Około 1980 roku nagrał dla wytwórni Jin album z utworami Fatsa Domino, zatytułowany *A Lot of Dominoes*. Taśmy-matki zaginęły jednak i odnalazły się dopiero około 1991 roku, kiedy to materiał został ostatecznie wydany (choć wyłącznie na kasecie magnetofonowej). W 2003 roku artysta nagrał swój pierwszy od ponad dwóch dekad nowy album. Płyta, zatytułowana *Louisiana Tradition*, ukazała się nakładem wytwórni CSP z Forney w Teksasie i zawierała zarówno premierowe kompozycje, jak i nowe interpretacje klasycznych utworów z południowej Luizjany - w tym piosenkę „Later Alligator” autorstwa innego przedstawiciela nurtu *swamp pop*, Bobby’ego Charlesa. W czerwcu 2006 roku Bernard nagrał na nowo swój utwór „A Tear In The Lady's Eye” - kompozycję z 1968 roku, w której artysta recytował tekst będący pronarodową odpowiedzią na protesty przeciwko wojnie w Wietnamie.  W nowej wersji Bernard zwrócił się natomiast do Amerykanów sprzeciwiających się trwającej wówczas wojnie w Iraku. Na własny koszt wyprodukował niewielką liczbę singli na płytach CD, które rozesłał do wybranych stacji radiowych i audycji - głównie na terenie południowej Luizjany. Wiele utworów Bernarda doczekało się wznowień na płytach kompaktowych, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i za granicą; wciąż też często goszczą one na antenach lokalnych rozgłośni. Co istotne, młodsi muzycy z południowej Luizjany- m.in. C. C. Adcock, Marc Broussard oraz Zachary Richard - wskazywali na niego jako na artystę, który wywarł na nich znaczący wpływ.

  Po raz ostatni Bernard wystąpił publicznie w 2015 roku podczas festiwalu muzycznego Ponderosa Stomp w Nowym Orleanie. W styczniu 2018 roku przeszedł na emeryturę, kończąc karierę w branży reklamy radiowej. 12 lipca 2020 roku syn Bernarda poinformował o śmierci ojca, która nastąpiła po krótkiej chorobie. Bernard miał 79 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Should Go On Forever/Pardon Mr. Gordon	Rod Bernard	03.1959	-	20[12]	Argo 5327	[written by J. Miller, Jolivette][12[4].R&B Chart]
One More Chance/Shedding Teardrops Over You	Rod Bernard	11.1959	-	74[9]	Mercury 71507	[written by J. P. Richardson ]
Colinda/Who's Gonna Rock My Baby	Rod Bernard	03.1962	-	102[4]	Hall-Way 1902	[written by Rod Bernard]

Harold Betters

Harold Betters (ur. 21 marca 1928r - zm. 11 października 2020r)  był amerykańskim puzonistą
jazzowym. 

 Betters urodził się w Connellsville w Pensylwanii, a dorastał w Pittsburghu. Jego rodzice byli właścicielami lokalu „Betters’ Grill and Hotel”. Przez dwa lata studiował edukację muzyczną w Ithaca College, po czym - w trakcie II wojny światowej-został powołany do armii amerykańskiej. Po zakończeniu wojny przez rok kształcił się w Brooklyn Conservatory of Music. 

 W 1952 roku Betters przeprowadził się do Bostonu, gdzie poznał swoją żonę, Marjorie. Koncertował m.in. z Dickiem Gregorym oraz big-bandem Raya Charlesa, występując między innymi w Apollo Theatre. Następnie prowadził własny kwartet, w skład którego wchodzili pianista John Thomas oraz perkusista Jerry Betters. Na początku lat 60-tych Betters wraz z rodziną powrócił do Pittsburgha. Pracował tam jako muzyk sesyjny i występował w klubie Crawford Grill u boku takich artystów jak Max Roach, Dizzy Gillespie, Stanley Turrentine, Roy Eldridge czy Sonny Rollins. Betters grał również w zespole ze swoimi dwoma braćmi; jednym z nich był Jimmy (trębacz). Jimmy występował także w orkiestrze marszowej Molinaro z Connellsville (założonej w 1913 roku), prowadzonej przez Amedeo Molinaro - Harold czasami dołączał do nich podczas parad. Betters, znany pod przydomkiem „Mr. Trombone”, prezentował styl gry nawiązujący do twórczości Trummy’ego Younga i Bennie’ego Greena. 

 Pod koniec 1964 roku Betters po raz jedyny znalazł się na amerykańskiej liście przebojów „Hot 100” - jego utwór „Do Anything You Wanna, (Pt. 1)” dotarł do 74. miejsca. 

 Betters zmarł 11 października 2020 roku w wieku 92 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do Anything You Wanna (Part I)/Do Anything You Wanna (Part II)	Harold Betters	11.1964	-	74[8]	Gateway 747	[written by Betters, Ramsey][produced by John J. Cevetello]

Bas Noir

 Bas Noir był duetem tworzącym muzykę z nurtu dance/house, pochodzącym z Filadelfii w stanie
Pensylwania. W jego skład wchodziły Morie Bivens oraz Mary Ridley (urodzona 27 marca 1973 roku). Artystki nawiązały współpracę z producentami i wokalistami Rjehim oraz Rhano Burrellem (znanymi również jako duet muzyczny Burrell), którzy pomogli im w stworzeniu debiutanckiego singla „My Love Is Magic”, wydanego nakładem wytwórni Nu Groove Records. Utwór dotarł do 73. miejsca na brytyjskiej liście przebojów (U.K. Singles Chart), a w Stanach Zjednoczonych stał się klubowym hitem, choć nie trafił na żadne oficjalne listy przebojów. 

 Kolejny singiel, „I’m Glad You Came To Me”, zajął 33. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Sukces ten przyciągnął uwagę wytwórni Atlantic Records, która podpisała z duetem kontrakt płytowy. W 1992 roku zespół Bas Noir wydał swój jedyny album studyjny, zatytułowany „Ah… Bas Noir”, nakładem Atlantic Records. Płyta nie zdołała jednak zadebiutować na żadnym notowaniu. Promujący album singiel „Superficial Love” dotarł do 20. miejsca na liście Billboard Hot Dance Music/Club Play, utrzymując się w zestawieniu przez 9 tygodni. Kolejne single z tego albumu - „Addicted 2 Luv” oraz „Shoe-B-Doo” - nie odniosły sukcesu na listach przebojów. W rezultacie wytwórnia Atlantic Records zakończyła współpracę z duetem. 

W 1995 roku artystki wydały singiel „What’s My Name?” pod szyldem Native Sol, nakładem wytwórni Talkin’ Loud. Po tym wydarzeniu słuch o duecie zaginął. 4 stycznia 2020 roku Mary Ridley zmarła z nieznanych przyczyn. W chwili śmierci miała 46 lat. Losy Morie Bivens pozostają obecnie nieznane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My Love Is Magic	Bas Noir	02.1989	73[5]	-	10 Records TEN 257	[written by Ronald Burrell][produced by Ronald Burrell]
I'm Glad You Came To Me	Bas Noir	08.1989	85[3]	-	10 Records TEN 282	[written by Ronald Burrell][produced by Ronald Burrell]
Superficial Love	Bas Noir	03.1992	-	-	Atlantic 87 529	[written by Geraldine Sigler, Michael Chapman, Tanea Woodberry, Trent Thomas][produced by Michael "Nice" Chapman, Tomi Trent][32[11].R&B Chart][20[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 85 903 12"]

Groove U.

Groove U. to kwartet R&B z Houston w Teksasie, w skład którego wchodzili: Darren „D-Moe”
Mosley, Orick „Sceti-Bo” Sidney, Terron „Tee-Ron” Mitchell (syn piosenkarza McKinleya Mitchella) oraz Joe „Joe D. Sharp” Halliburton. W 1994 roku zespół wydał swój jedyny album, „Tender Love”, nakładem wytwórni płytowej Big Beat. Nie wiadomo, czy płyta trafiła na jakiekolwiek listy przebojów, a jeśli tak - to na jakie miejsca. Pierwszy singiel, „(Seek And You’ll Find) The Kinda Right Baby”, dotarł do 68. miejsca na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się w zestawieniu przez 5 tygodni. 

Kolejny singiel, „Old Becomes New”, osiągnął 88. pozycję na tej samej liście, pozostając na niej przez 6 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Say U Love Me”, nie zdołał zadebiutować na żadnej liście przebojów. Po tym wydarzeniu zespół Groove U. popadł w zapomnienie. Obecnie nie wiadomo, czym zajmują się członkowie grupy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Seek And You'll Find) The Kinda Right Baby	Groove U.	05.1994	-	-	Big Beat 98 300	[written by Troy Taylor][produced by The Characters][68[5].R&B Chart]
Old Becomes New	Groove U.	09.1994	-	-	Big Beat 98 236	[written by Troy Taylor][produced by Charles Farrar, The Characters, Troy Taylor][88[6].R&B Chart]

Better Than Ezra

Zespół Better Than Ezra, weterani sceny „college rocka” z końca lat 80-tych, zyskał szeroką
rozpoznawalność w okresie eksplozji alternatywnego rocka w latach 90-tych - co było naturalnym obrotem spraw, biorąc pod uwagę, że grupa z Nowego Orleanu łączy melodyjność nurtu „jangle pop” z lat 80-tych z siłą grunge’u. Dzięki tej fuzji, w 1995 roku zespół trafił na szczyty list przebojów muzyki alternatywnej za sprawą utworu „Good”, który stał się jednym z kanonicznych nagrań epoki post-grunge’u. Kolejne przeboje - „In the Blood” (również z debiutanckiego albumu w dużej wytwórni, *Deluxe*) oraz „King of New Orleans” i „Desperately Wanting” z drugiej płyty, *Friction, Baby* - ugruntowały pozycję grupy, zanim na początku XXI wieku przeszła ona z dużej wytwórni do niezależnego sektora rynku muzycznego. Przez kolejne dekady Better Than Ezra regularnie koncertowali i nagrywali; choć czasami wracali do swojego dorobku z lat 90-tych, główny nacisk kładli na tworzenie nowego materiału, czego przykładem jest album *Super Magick* z 2024 roku. 

 Zespół powstał w 1988 roku jako formacja grająca „roots rocka” z domieszką country i punka. W skład pierwszej inkarnacji grupy wchodziło czterech studentów Louisiana State University: Kevin Griffin (śpiew, gitara), Joel Rundell (gitara), Tom Drummond (bas) oraz Cary Bonnecaze (perkusja). Początkowo zespół występował głównie w studenckich barach i siedzibach bractw studenckich, a ich debiutancka kaseta, *Surprise* (1990), spotkała się z pozytywnym odbiorem krytyki, która porównywała grupę do takich ikon alternatywnego punka jak The Replacements czy Dinosaur Jr. Mimo tych pochlebnych opinii, przyszłość Better Than Ezra stanęła pod znakiem zapytania, gdy 8 sierpnia 1990 roku Joel Rundell popełnił samobójstwo. Po śmierci Rundella pozostali członkowie zespołu początkowo postanowili pójść własnymi drogami, jednak jeszcze przed końcem roku reaktywowali grupę jako trio. Uznawszy, że zmiana otoczenia może wyjść im na dobre, członkowie Better Than Ezra przenieśli się wkrótce potem do Los Angeles. Tam, w domowym studiu znajomego, zarejestrowali materiał na swój niezależny album „Deluxe”, wydany w 1993 roku. Płyta ta jeszcze bardziej podniosła rangę zespołu i ostatecznie przyciągnęła uwagę kilku dużych wytwórni płytowych. 

Trio podpisało kontrakt z Elektra Records, a nowa wytwórnia dwa lata po premierze wznowiła wydanie „Deluxe”. Album przyniósł zespołowi największy międzynarodowy przebój radiowy - utwór „Good” - dzięki któremu do końca 1995 roku płyta uzyskała status platynowej. Mimo tak udanego debiutu, na początku 1996 roku Bonnecaze zdecydował się opuścić grupę. Jego miejsce zajął Travis McNabb, również pochodzący z Nowego Orleanu (mieszkający wówczas w San Francisco). 

 Niedługo po przyjęciu nowego członka, zespół Better Than Ezra wszedł do studia nagraniowego, by pracować nad swoim drugim albumem dla dużej wytwórni -wydanym w 1996 roku „Friction, Baby”. Choć muzycznie płyta była zbliżona do poprzedniczki, nie powtórzyła komercyjnego sukcesu „Deluxe” i dość szybko zniknęła z list przebojów; promujące ją single „Desperately Wanting” oraz „King of New Orleans” były jedynie sporadycznie emitowane przez stacje radiowe grające współczesny rock. Następnie zespół stworzył w Nowym Orleanie własne studio nagraniowe (nazwane Fudge Studios), w którym zarejestrował album „How Does Your Garden Grow?” (1998). Płyta nie zdołała przywrócić zespołowi pozycji liczącego się komercyjnie projektu rockowego, co doprowadziło do zakończenia współpracy z wytwórnią Elektra. Później, za pośrednictwem swojej oficjalnej strony internetowej, grupa udostępniła kompilację rzadkich nagrań zatytułowaną „Artifakt”. 

Nie zrażając się tym, trio podpisało kontrakt z niezależną wytwórnią Beyond Music i w 2001 roku wydało kolejny album - „Closer”. Utwór „Extra Ordinary” całkiem dobrze radził sobie na różnych listach przebojów, jednak wytwórnia Beyond Music ogłosiła bankructwo, zanim zespół zdążył wydać drugi singiel. Nic dziwnego, że zespół Better Than Ezra zrobił sobie przerwę, by powrócić w 2004 roku z albumem koncertowym, dokumentującym występ w rodzinnym mieście, w klubie House of Blues. Rok później ukazała się składanka największych przebojów, jednak ku uciesze oddanych fanów grupy (zwanych „Ezralites”), historia Better Than Ezra wcale nie dobiegła końca. Po podpisaniu kontraktu z nowojorską wytwórnią Artemis Records, w maju 2005 roku zespół wydał płytę *Before the Robots* i wyruszył w letnią trasę koncertową. Cztery lata później z grupy odszedł perkusista Travis McNabb, który dołączył do duetu country Sugarland; jego miejsce zajął Michael Jerome, a w 2009 roku zespół zaprezentował swój siódmy album - *Plays Paper Empire*. 

 Zespół zrobił sobie przerwę, ponieważ Griffin był zdecydowany publikować nowy materiał pod szyldem Better Than Ezra tylko wtedy, gdy uznałby go za istotny wkład w dorobek grupy. W tym czasie muzyk nie porzucił pracy twórczej, skupiając się jednak na pisaniu utworów dla innych artystów, takich jak James Blunt, Barenaked Ladies czy wspomniany już duet Sugarland. Następnie, po sesjach nagraniowych z Tonym Hofferem - nominowanym do nagrody Grammy producentem, który współpracował wcześniej m.in. z Beckiem oraz zespołem Belle and Sebastian - grupa Better Than Ezra ogłosiła wydanie we wrześniu 2014 roku swojego ósmego albumu studyjnego, zatytułowanego *All Together Now*. Było to ich najwyżej notowane na listach przebojów wydawnictwo od czasu przełomowego albumu *Deluxe* z 1993 roku. 

Zestaw utworów, wyprodukowany przez Tony’ego Hoffera, zawierał single „Crazy Lucky” oraz „Gonna Get Better”. W 2018 roku zespół uczcił 25. rocznicę swojego debiutu, wydając singiel „Grateful” oraz wznowienie albumu *Deluxe* - dostępne wyłącznie na płytach winylowych. Z okazji 25-lecia płyty *Friction, Baby*, grupa Better Than Ezra wykonała cały ten materiał podczas dwóch koncertów w sierpniu 2021 roku w lokalu House of Blues w Nowym Orleanie. Jeszcze w tym samym roku muzycy powrócili na scenę, by w całości zaprezentować album *Closer*. Po zakończeniu trasy koncertowej w 2022 roku zespół wszedł do studia, aby nagrać swój dziewiąty album. Płyta *Super Magick* ukazała się w maju 2024 roku nakładem wytwórni Round Hill Records. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good	Better Than Ezra	07.1995	108	30[20]	Elektra 64 428	[written by Kevin Griffin][produced by Dan Rothchild]
In the Blood	Better Than Ezra	07.1995	-	48[20]	Elektra	[written by Kevin Griffin][produced by Dan Rothchild]
Rosealia	Better Than Ezra	11.1995	-	71[12]	Elektra 64 352	[written by Kevin Griffin][produced by Dan Rothchild]
King of New Orleans	Better Than Ezra	08.1996	-	62[10]	Elektra	[written by Kevin Griffin][produced by Don Gehman]
Desperately Wanting	Better Than Ezra	12.1996	-	48[20]	Elektra 64 228	[written by Kevin Griffin][produced by Don Gehman]
At the Stars	Better Than Ezra	03.1999	-	78[4]	Elektra	[written by Kevin Griffin][produced by Malcolm Burn]
Extra Ordinary	Better Than Ezra	09.2001	-	116[1]	Elektra	[written by Kevin Griffin]
A Lifetime	Better Than Ezra	.2005	-	125	Artemis	[written by Kevin Griffin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Deluxe	Better Than Ezra	04.1995	-	35[42]	Elektra 61 784	[platinum-US][produced by Dan Rothchild]
Friction, Baby	Better Than Ezra	08.1996	-	64[19]	Elektra 61 944	[produced by Don Gehman]
How Does Your Garden Grow?	Better Than Ezra	09.1998	-	129[1]	Elektra 62 247	[produced by Malcolm Burn]
Closer	Better Than Ezra	08.2001	-	110[3]	Beyond 578 137	[produced by Brad Wood, Ethan Allen]
Before the Robots	Better Than Ezra	06.2005	-	84[3]	Song 51 617	[produced by BTE, Ethan Allen]
Paper Empire	Better Than Ezra	05.2009	-	62	MRI/Megaforce	[produced by Warren Huart, Kevin Griffin]
All Together Now	Better Than Ezra	09.2014	-	43	The End 359	[produced by Tony Hoffer]

Beverley Sisters

Beverley Sisters to angielskie żeńskie trio wokalne, wykonujące tradycyjną muzykę pop
w stylu „close harmony” (śpiew wielogłosowy) oraz utwory rozrywkowe. W skład grupy wchodziły trzy siostry z Londynu: najstarsza Joy (urodzona jako Joycelyn Victoria Barbara Chinery; 5 maja 1924r - zm. 31 sierpnia 2015r) oraz bliźniaczki Teddie (urodzona jako Hazel Pamela Chinery; 5 maja 1927r - zm. 17 czerwca 2026r) i Babs (urodzona jako Babette Patricia Chinery; 5 maja 1927r - zm. 28 października 2018r). W 2006 roku wszystkie trzy siostry zostały uhonorowane Orderem Imperium Brytyjskiego (MBE). Największą popularność zespół Beverley Sisters zdobył w latach 50. i 60-tych XX wieku, zyskując rozpoznawalność dzięki występom w radiu i telewizji. Ich styl był w pewnym stopniu wzorowany na amerykańskim trio The Andrews Sisters. 

Do ich znaczących osiągnięć należały m.in. utwór „Sisters” autorstwa Irvinga Berlina oraz piosenki świąteczne, takie jak „I Saw Mommy Kissing Santa Claus”, „Little Donkey” i „Little Drummer Boy”. W Stanach Zjednoczonych na listach przebojów pojawiła się również ich wersja utworu „Greensleeves”. Siostry występowały także w kabaretach i słynęły z noszenia identycznych strojów - zarówno na scenie, jak i poza nią. 

 Siostry urodziły się w dzielnicy Bethnal Green w Londynie. Ich rodzicami byli Victoria Alice (z domu Miles; ślub w 1916 r.) oraz George Arthur Chinery (1894–1962), którzy występowali w teatrach rewiowych (music hall) jako duet „Coram and Mills”. Rodzina była również spokrewniona z rodem Lupino, znanym z działalności aktorskiej i artystycznej. Najstarsza z sióstr, Joy, przyszła na świat 4 maja 1924 roku, natomiast bliźniaczki, Babs i Teddie, urodziły się 5 maja 1927 roku. Podczas II wojny światowej siostry zostały ewakuowane do hrabstwa Northamptonshire, gdzie odbyły szkolenie sekretarskie.  

W czasie II wojny światowej siostry wzięły udział w przesłuchaniu do kampanii reklamowej napoju słodowego Ovaltine i zostały do ​​niej zaangażowane Jock Ware, fotograf pracujący przy kampanii plakatowej Ovaltine, zachęcił je do wzięcia udziału w przesłuchaniu dla BBC Radio. Siostry zrobiły to w listopadzie 1944 roku, a za namową producenta BBC Cecila Maddena - który został ich menedżerem - przyjęły nazwę Beverley Sisters. Poznały również Glenna Millera, który tuż przed swoim zaginięciem zaproponował im nagranie utworów wraz z członkami jego orkiestry. Początkowo występowały w audycjach radiowych dla Alianckich Sił Ekspedycyjnych (Allied Expeditionary Forces), nagrywanych w Bedford, a następnie pojawiły się w programie „Variety Bandbox” na antenie BBC Radio. 

Bezpośrednio po wojnie koncertowały z orkiestrą Erica Winstone’a i zaczęły regularnie występować w pierwszych programach telewizyjnych BBC. Występowały także dla amerykańskiej stacji NBC wraz z członkami orkiestry Glenna Millera, którzy pozostali w zespole po jego zniknięciu. Po powrocie do Wielkiej Brytanii impresario Val Parnell zaangażował je do występu w London Palladium u boku Gracie Fields; Fields jednak - bez podania przyczyny - odmówiła wspólnego występu. W kolejnym roku siostry wystąpiły wspólnie z Dannym Kaye’em. BBC powierzyło im własny program telewizyjny - początkowo zatytułowany „Three Little Girls on View”, a później przemianowany na „Those Beverley Sisters” - który był emitowany przez siedem lat i w ramach którego artystki wykonywały na żywo popularne wówczas przeboje. W 1951 roku podpisały kontrakt płytowy z brytyjskim oddziałem wytwórni Columbia. Później współpracowały z wytwórniami Philips i Decca, by w 1960 roku powrócić do Columbii. 

Ich największymi przebojami na brytyjskich listach przebojów były utwory „I Saw Mommy Kissing Santa Claus” (6. miejsce w 1953 r.) oraz „Little Drummer Boy” (6. miejsce w 1959 r.)- oba utrzymane w świątecznej tematyce. Siostry Beverley wystąpiły jako one same w brytyjskim filmie muzycznym „Harmony Lane” z 1954 roku w reżyserii Lewisa Gilberta, a 12 lutego 1955 roku pojawiły się na okładce tygodnika „Record Mirror”. W 1956 roku ich wersja tradycyjnej pieśni „Greensleeves”, z orkiestracją Rolanda Shawa, stała się ich jedynym utworem, który trafił na amerykańskie listy przebojów - osiągnęła 41. miejsce na zestawieniu popowym magazynu „Billboard”. Ponieważ siostry zdecydowanie bardziej ceniły występy na żywo- w kabaretach czy telewizji - niż pracę w studiu nagraniowym, utwór „Sisters” (napisany przez Irvinga Berlina, a nagrany pierwotnie w 1954 roku przez Rosemary Clooney i jej siostrę Betty) stał się ich wizytówką; pojawiły się nawet głosy, że Berlin napisał tę piosenkę właśnie z myślą o siostrach Beverley. 

Powszechnie uważa się, że przez ponad 20 lat siostry były najlepiej zarabiającymi artystkami estradowymi w Wielkiej Brytanii. W latach 1952, 1958 i 1978 występowały podczas gali Royal Variety Performance. W styczniu 1961 roku wzięły udział w audycji radiowej „Desert Island Discs”, pojawiły się także w programie telewizyjnym „Stars on Sunday”. W 1969 roku trio było bohaterkami programu „This Is Your Life”, w którym niespodziankę przygotował dla nich Eamonn Andrews. W 1977 roku wystąpiły w długo emitowanym programie rozrywkowym BBC „The Good Old Days”. Ich kariera nabrała nowego rozpędu w latach 80-tych, kiedy to ich dzieci - występujące razem jako zespół The Foxes - zaprosiły je na scenę londyńskiego klubu Hippodrome, za namową właściciela lokalu, Petera Stringfellowa. W recenzji opublikowanej w marcu 1985 roku na łamach „The Stage” opisano występ sióstr w kabarecie Stringfellowa: miały na sobie „połyskujące różowe stroje”, a autorka tekstu zauważyła, że ​​artystki „zyskały ten rodzaj blasku i uniwersalności, który może przynieść jedynie czas i doświadczenie”. 

Siostry ponownie zaczęły występować przed brytyjskimi żołnierzami, a także w brytyjskich klubach gejowskich; nagrały również nowy album, zatytułowany „Sparkle”. Pod koniec lat 90-tych XX wieku zespół Beverley Sisters zaczęto porównywać do grupy Spice Girls -zwłaszcza w kontekście małżeństw: Joy poślubiła angielskiego piłkarza Billy’ego Wrighta, a Victoria („Posh Spice”) - Davida Beckhama. W 2002 roku, w ramach obchodów Złotego Jubileuszu królowej Elżbiety II, siostry Beverley wystąpiły podczas uroczystości jubileuszowych. W tym samym roku - przypadającym dokładnie 50 lat po ich debiucie na gali Royal Variety Performance- wyruszyły w trasę koncertową z Maxem Bygravesem. W 2004 roku wzięły również udział w koncertach upamiętniających 60. rocznicę lądowania w Normandii (D-Day). W 2002 roku siostry zostały wpisane do Księgi rekordów Guinnessa jako najdłużej działająca grupa wokalna na świecie, w której składzie nigdy nie doszło do żadnych zmian. Jeszcze w 2009 roku występowały podczas koncertów oraz popołudniowych przedstawień w Wielkiej Brytanii. Nawiązały współpracę z organizacją Burma Star Association oraz firmą deweloperską McCarthy & Stone - siostry były zapraszane do uroczystego otwierania nowych osiedli mieszkaniowych, zaprojektowanych specjalnie z myślą o emerytach. Z czasem całkowicie wycofały się z życia zawodowego i zamieszkały niedaleko siebie w Barnet. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Saw Mommy Kissing Santa Claus/Triplets	Beverley Sisters	12.1953	6[5]	-	Philips P.B.188	[written by Tommie Connor]
Willie Can/We've Started Courtin'	Beverley Sisters	04.1955	23[4]	-	Decca F 10705	[written by Boudleaux Bryant & Felice Bryant]
Greensleeves/I'll See You In My Dreams	Beverley Sisters	12.1956	-	41[9]	London 45-1783	[written by by traditional, Joy Beverley, Babs Beverley & Teddie Beverley]
I Dreamed/Mama From The Train (A Kiss, A Kiss)	Beverley Sisters	02.1957	24[2]	-	Decca F 10832	[written by Charles Gream & Marvin Moore]
The Little Drummer Boy/Strawberry Fair	Beverley Sisters	02.1959	6[13]	-	Decca F 11107	[written by Katherine K. Davis, Henry Onorati & Harry Simeone]
Little Donkey/And Kings Came A-Calling	Beverley Sisters	11.1959	14[7]	-	Decca F 11172	[written by Eric Boswell]
Green Fields/The Skye Boat Song	Beverley Sisters	06.1960	29[3]	-	Columbia DB 4444	[written by Frank Miller, Richard Dehr & Terry Gilkyson]

Ugly's

W 1963 roku zespół The Dominettes zmienił nazwę na The Ugly's.
Grupa podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Pye Records. Pierwszym wydawnictwem zespołu w 1965 roku był autorski utwór „Wake Up My Mind”, skomponowany przez Burneta, Holdena i Gibbonsa. Singiel wyróżniał się tekstami o wydźwięku społecznym, co stanowiło wyraźne przeciwieństwo materiału tworzonego przez większość ówczesnych grup popowych. Płyta nie sprzedawała się dobrze w Wielkiej Brytanii, ale odniosła duży sukces na australijskiej liście przebojów, docierając do 14. miejsca. W 1965 roku z zespołu odszedł John Gordon, a zastąpił go Jimmy O'Neill z lokalnej grupy The Yamps (wcześniej współpracował on również z The Walker Brothers). 

Drugim singlem The Ugly's, wydanym w tym samym roku, był utwór „It's Alright”. Wyróżniał się on wyrazistą partią klawesynu, wykonywaną przez O'Neilla. Płyta nie trafiła na brytyjską listę przebojów (UK Singles Chart), mimo że zespół promował ją występem w programie telewizyjnym *Ready Steady Go!*. W latach 1965–1967 ukazały się kolejne single The Ugly's, w tym cover utworu „End of the Season” autorstwa Raya Daviesa. Stanowiło to odejście od dotychczasowej praktyki zespołu, gdyż wszystkie wcześniejsze nagrania były autorskimi kompozycjami grupy. 

 W tym okresie w składzie The Ugly's zaszło wiele zmian personalnych; z zespołu odeszli m.in. Bob Burnett i John Hustwayte. Na rok dołączył basista Dave Pegg, po czym odszedł do Ian Campbell Group. Zastąpił go Dave Morgan z lokalnego zespołu Blaises (były członek grupy Danny King's Mayfair Set). Dave Pegg grał później w lokalnym zespole The Exception, skąd przeszedł do Fairport Convention. Dave Morgan był również autorem piosenki „Something”, która znalazła się na stronie B singla „Blackberry Way” grupy The Move- utworu, który dotarł na szczyt list przebojów. Jimmy O'Neill opuścił zespół The Ugly's w 1968 roku, by dołączyć do The Mindbenders; w tym samym roku z grupy odszedł również jej współzałożyciel, Jim Holden.

  Do The Ugly's dołączył Roger Hill (ur. 1 stycznia 1945 w Erdington w Birmingham, zm. 8 listopada 2011 w szpitalu Good Hope w Sutton Coldfield), wcześniej gitarzysta Brumbeats; pozostał w zespole przez niespełna rok, po czym odszedł, by wraz z Dave'em Peggiem zasilić skład The Exception. Rogera Hilla zastąpił Will Hammond (z The Yamps), który pozostał w zespole do końca jego istnienia. Miejsce Jima Holdena zajął perkusista Keith Smart, wcześniej związany z grupą Danny King's Mayfair Set. W 1968 roku do składu dołączył klawiszowiec Richard Tandy (który grał również w utworze „Blackberry Way” zespołu The Move), a w późniejszym czasie związał się on z Electric Light Orchestra. Pod koniec 1968 roku Gibbons pozostał jedynym członkiem pierwotnego składu The Ugly's. W składzie tym znaleźli się również Will Hammond, Dave Morgan, Keith Smart i Richard Tandy. Zespół nagrał materiał na singiel „I've Seen The Light”, który jednak nigdy nie został wydany. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wake Up My Mind/Ugly Blues	Ugly's	05.1965	-	-	Pye 7N 15858	[written by Holden, Gibbons, Burnett][produced by Alan A. Freeman]
It's Alright/A Friend	Ugly's	10.1965	-	-	Pye 7N 15 968	[written by Burnett, O'Neill, Holden][produced by Alan A. Freeman]
A Good Idea/The Quiet Explosion	Ugly's	01.1966	-	-	Pye 7N 17 027	[written by Holden, Gibbons, Burnett][produced by Alan A. Freeman]
End Of The Season/Can't Recall Her Name	Ugly's	09.1966	-	-	Pye 7N 17 178	[written by Ray Davies][produced by Alan A. Freeman]
And The Squire Blew His Horn/Real Good Girl	Ugly's	08.1967	-	-	CBS 2933	[written by J. O'Neill, S. Gibbons][produced by Mike Smith]