Luscious Jackson

Luscious Jackson był fenomenem lat 90-tych, zespołem, który balansował na granicy
między rockiem alternatywnym a hip-hopem. Czerpiąc z brzmień nowojorskiej bohemy, zespół stworzył osobliwy kolaż hiszpańskich gitar, jazzowych klawiszy, funkowych rytmów i eterycznego wokalu. Podobnie jak ich starzy przyjaciele, Beastie Boys, eklektyzm Luscious Jackson nie uznawał granic; zamiast tego swobodnie czerpał z każdego rodzaju muzyki. Po wydaniu EP-ki „In Search of Manny” w wytwórni Beastie Boys, Grand Royal w 1992 roku, Luscious Jackson przeniósł się do dużej wytwórni, spędzając resztę lat 90-tych na przenoszeniu swojego stylowego, wielokulturowego pop-funku na jaśniejsze terytorium, ostatecznie trafiając w 1996 roku do Top 40 dzięki tętniącemu życiem utworowi „Naked Eye”.  

Choć grupa rozpadła się po wydaniu w 1999 roku albumu Electric Honey, jej członkowie zjednoczyli się na początku lat 2010. i wydali dwa albumy w 2013 roku: Magic Hour i album dla dzieci Baby DJ. Trzon Luscious Jackson - Kate Schellenbach (perkusja), Jill Cunniff (wokal, gitara basowa) i Gabby Glaser (wokal, gitara) - poznali się jako nastolatki na nowojorskiej scenie postpunkowej na początku lat 80-tych. Schellenbach była perkusistką w pierwotnym, hardcore punkowym wcieleniu Beastie Boys; poznała Cunniff podczas wywiadu z Beastie Boys do swojego fanzina „The Decline of Art”. Z czasem trio zaczęło się spotykać, grając w zespołach o szerokim spektrum brzmień, od hardcore i arty post-punk, po reggae i hip-hop.  

Po ukończeniu szkoły średniej członkowie rozeszli się. Schellenbach pozostała w Nowym Jorku, gdzie grała na perkusji w zespole Hippies with Guns i studiowała, podczas gdy Cunniff i Glaser uczęszczali do szkoły artystycznej w San Francisco i grali w punkowym zespole Jaws; Cunniff nadal redagowała swój fanzin. W 1991 roku Cunniff i Glaser wrócili do Nowego Jorku i zaczęli pisać piosenki. Ostatecznie duet zwerbował Schellenbach i przyjaciółkę Jill, Vivian Trimble, do założenia Luscious Jackson, zapożyczając nazwę od nazwiska koszykarza z lat 60. grającego w Philadelphia 76ers.  

W następnym roku grupa wydała swoją debiutancką EP-kę „In Search of Manny” w wytwórni Grand Royal należącej do Beastie Boys; została ona wznowiona rok później przez Capitol/Grand Royal. „In Search of Manny” zebrał bardzo pozytywne recenzje, a zespół szybko stał się popularnym nazwiskiem w kręgach rocka alternatywnego. Natural Ingredients, pierwszy pełnometrażowy album grupy, ukazał się późnym latem 1994 roku i zebrał generalnie pozytywne recenzje. Jesienią tego samego roku „Citysong” stał się niewielkim przebojem współczesnego rocka. Przed wydaniem „Natural Ingredients”, Luscious Jackson spędził lato 1994 roku na drugiej scenie festiwalu Lollapalooza, na prośbę Beastie Boys. Po wydaniu „Natural Ingredients”, grupa spędziła większość 1995 roku w trasie koncertowej, w tym jako support R.E.M. podczas trasy Monster. Album „Natural Ingredients” sprzedał się w nakładzie prawie 200 000 egzemplarzy. 

Na początku 1996 roku Trimble i Cunniff wydali poboczny projekt pod nazwą Kostars. W tym czasie Luscious Jackson kontynuował pracę nad swoim drugim albumem z producentem Danielem Lanois. Efektem tego był album „Fever In Fever Out”, wydany pod koniec 1996 roku. Dzięki singlowi „Naked Eye” album sprzedawał się znakomicie, znacząco powiększając grono fanów zespołu, mimo że nie odniósł wielkiego sukcesu. W kwietniu 1998 roku Trimble opuściła grupę, aby zająć się innymi projektami. Wydała solowy album, współpracowała z perkusistą Jon Spencer Blues Explosion, Russellem Siminsem, i założyła z Josephine Wiggs zespół Dusty Trails.  

Kontynuując działalność jako trio, Luscious Jackson powrócił  w 1999 roku z Electric Honey, a wiosną następnego roku rozpadł  się.   W 2007 roku Capitol wydał album „Greatest Hits”, a członkinie zespołu, Jill Cunniff i Gabby Glaser, wydały solowe albumy w tym samym roku. W 2011 roku zespół ogłosił reaktywację, ale założycielka Vivian Trimble nie dołączyła do zespołu z powodu złego stanu zdrowia. Wcześniej niepublikowany utwór „Girlscout” pojawił się do darmowego pobrania. Główny singiel „So Rock On” z nadchodzącego czwartego albumu „Magic Hour” miał premierę we wrześniu 2013 roku, a cały album ukazał się w listopadzie. W tym samym miesiącu ukazał się album „Baby DJ” z materiałem dla dzieci. Utwory zostały pierwotnie nagrane w 2006 roku i zapisane na dysku twardym, a następnie ponownie odświeżone i nieco podrasowane przez zespół przed premierą. 

Przez kolejną dekadę trio grało okazjonalne koncerty w Nowym Jorku i zajmowało się innymi przedsięwzięciami, w tym wystawą sztuki Cunniffa „Lyric and Word Paintings” z 2018 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Deep Shag/Citysong	Luscious Jackson	03.1995	69[2]	-	Capitol CDCL 739	[written by Gabrielle Glaser, Jill Cunniff][produced by The Superfreaks [Gabrielle Glaser, Jill Cunniff, Tony Mangurian]
Here	Luscious Jackson	10.1995	59[2]	-	Capitol CDCL 758	[written by Gabrielle Glaser, Jill Cunniff][produced by The Superfreaks [Gabrielle Glaser, Jill Cunniff, Tony Mangurian]
Naked Eye	Luscious Jackson	04.1997	25[2]	36[26]	Capitol 12CL 786	[written by Jill Cunniff][produced by Daniel Lanois ,Tony Mangurian, Luscious Jackson]
Ladyfingers	Luscious Jackson	07.1999	43[2]	-	Grand Royal CDCL 813	[written by Jill Cunniff][produced by Jill Cunniff, Tony Mangurian]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Natural Ingredients	Luscious Jackson	09.1994	-	114[4]	Grand Royal 28 356	[produced by The Superfreaks (Jill Cunniff, Gabrielle Glaser, Tony Mangurian),Kate Schellenbach]
Fever In Fever Out	Luscious Jackson	11.1996	55[2]	72[32]	Grand Royal 35 534	[gold-US][produced by Daniel Lanois,Tony Mangurian,Luscious Jackson]
Electric Honey	Luscious Jackson	07.1999	99[1]	102[6]	Grand Royal 96 084	[produced by Jill Cunniff, Gabrielle Glaser, Tony Mangurian, Mickey Petralia, 25 Ton, Tony Visconti, Alex Young]

Frankie Lymon And The Teenagers

 Franklin Joseph Lymon (ur. 30 września 1942r - zm. 27 lutego 1968r) był amerykańskim
wokalistą, autorem piosenek, tancerzem i kompozytorem rock and rolla/rhythm and bluesa, najbardziej znanym jako sopran, wokalista nowojorskiej grupy Teenagers, grającej rock and rolla i doo-wop.

 

Frankie Lymon śpiewał falsetem i nagrał wielki przebój w latach 50-tych z przyjaciółmi. Urodził się w Nowym Jorku w 1942 roku i uczęszczał do gimnazjum Edwarda W. Stitta, gdzie pomógł założyć grupę wokalną The Premiers. Oprócz wokalisty Frankiego, w skład grupy wchodzili Joe Negroni, Herman Santiago, Sherman Garnes i Jimmy Merchant. Richard Barrett, lider grupy The Valentines i łowca talentów wytwórni Gee, usłyszał ich śpiewających na schodach kamienicy przy 165. ulicy na Manhattanie i zaprowadził ich do George'a Goldnera w Gee. Zmienili nazwę na The Teenagers. 

 

W 1955 roku skomponowali piosenkę na podstawie wiersza, który podarował im przyjacielski sąsiad. Później tego samego roku nagrali utwór „Why Do Fools Fall In Love?”, który został wydany jako płyta przez The Teenagers z udziałem Frankiego Lymona. Utwór dotarł do pierwszej dziesiątki w USA i utrzymywał się na listach przebojów przez wiele tygodni, a w Wielkiej Brytanii osiągnął pierwsze miejsce. Ten wpadający w ucho utwór z genialnym wykonaniem Frankiego Lymona był jednym z najpopularniejszych utworów początków rock and rolla. Inne utwory zostały nagrane i wydane w latach 1956 i 1957, w tym „I'm Not A Juvenile Delinquent” i inne.  

 

Grupa wystąpiła w filmach takich jak „Rock, Rock, Rock and Mister Rock and Roll”, a w 1957 roku Goldner zaczął promować Frankiego jako solowego wykonawcy; Frankie wydał kilka własnych piosenek, w tym „Goody, Goody”, który znalazł się na liście dwudziestu najlepszych przebojów, i ostatecznie podpisał kontrakt z wytwórnią Roulette Records. W międzyczasie The Teenagers próbowali różnych następców, ale żaden z nich nie odniósł takiego sukcesu jak wcześniej. Frankie Lymon w tym czasie miał poważny problem z narkotykami.  

 

W 1961 roku został zmuszony do odbycia programu odwykowego w Manhattan General Hospital. Próbował wrócić - śpiewając, tańcząc i grając na perkusji - ale nigdy nie udało mu się zerwać z nałogiem i w 1964 roku został skazany za posiadanie narkotyków. Został znaleziony martwy w wyniku przedawkowania narkotyków na podłodze łazienki w mieszkaniu swojej babci, w wieku 25 lat, 28 lutego 1968 roku. Brat Frankiego, Lewis, krótko występował z pozostałymi członkami Teenagers w latach 70-tych. 

 

Baryton Teenagers, Joe Negroni, zmarł w 1978 roku. Grupa powróciła w latach 80-tych z kilkoma nowymi członkami, ale nadal w składzie byli pierwotni członkowie Santiago i Merchant. Diana Ross nagrała cover utworu „Why Do Fools Fall In Love?” w 1981 roku i ponownie znalazł się on w pierwszej dziesiątce listy przebojów. Tantiemy z utworu przekroczyły milion dolarów, a w 1986 roku trzy kobiety podające się za wdowę po Frankiem Lymonie spierały się z Roulette o prawa do utworu [jedną z nich była była wokalistka Platters, Zola Taylor]. 

 

 Frankie Lymon and the Teenagers to jeden z zespołów, które przyczyniły się do rozwoju rock and rolla w latach 50-tych. W 1993 roku zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why Do Fools Fall In Love/Please Be Mine	The Teenagers Featuring Frankie Lymon	02.1956	1[3][16]	6[21]	Gee 1002	[written by Frankie Lymon, Herman Santiago, Jimmy Merchant][produced by George Goldner][1[5][17].R&B Chart]
I Want You To Be My Girl/I'm Not A Know It All	The Teenagers Featuring Frankie Lymon	04.1956	-	13[15]	Gee 1012	[written by George Goldner, Richard Barrett][3[13].R&B Chart]
I Promise To Remember/Who Can Explain?	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1956	-	57[7]	Gee 1018	[A:written by Jimmy Castor, Jimmy Smith][B:written by Abner Silver, Roy Alfred][A:10[3].R&B Chart][B:7[4].R&B Chart]
The A.B.C's Of Love/Share	Frankie Lymon And The Teenagers	10.1956	-	77[2]	Gee 1022	[written by George Goldner, Richard Barrett][8[3].R&B Chart]
I'm Not A Juvenile Delinquent/Baby, Baby	Frankie Lymon And The Teenagers	04.1957	A:12[7];B:4[12]	-	Gee 1026	[A:written by George Goldner, Jimmy Merchant,, Robert Spencer][B:written by Glen Moore,Milton Subotsky][piosenki z filmu "Rock, Rock, Rock"
Out In The Cold Again/Miracle In The Rain	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1957	-	-	Gee 1036	[written by Ted Koehler, Rube Bloom][10[1].R&B Chart]
Goody Goody/Creation Of Love	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1957	24[3]	20[17]	Gee 1039	[written by Matty Malneck, Johnny Mercer][#1 hit for Benny Goodman in 1936]
Little Bitty Pretty One/Creation Of Love	Frankie Lymon	08.1960	-	58[4]	Roulette 4257	[written by Bobby Day]
Why Do Fools Fall In Love/Goody Goody	Frankie Lymon And The Teenagers	10.1989	84[1]	-	Roulette RLTE 1	[written by Frankie Lymon, Herman Santiago, Jimmy Merchant[]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Teenagers Featuring Frankie Lymon	Frankie Lymon And The Teenagers	01.1957	-	19[1]	Gee 701	-

Arthur Lyman

Arthur Hunt Lyman (ur. 2 lutego 1932r - zm. 24 lutego 2002r) był hawajskim jazzmanem
grającym na wibrafonie i marimbie. Jego zespół spopularyzował w latach 50. i 60-tych styl muzyki pseudopolinezyjskiej, który później stał się znany jako exotica. Jego albumy stały się ulubionymi płytami demonstracyjnymi z efektami stereo we wczesnym okresie stereofonicznych płyt długogrających ze względu na rozbudowaną i barwną perkusję, głęboki bas i dwuwymiarową scenę dźwiękową. Lyman był znany jako „Król muzyki lounge”. 

Uważany przez wielu za jednego z najwybitniejszych artystów muzyki egzotycznej, Lyman zaczynał jako wibrafonista w zespole Martina Denny'ego i można go usłyszeć na legendarnym, pierwszym albumie Denny'ego, „Exotica”. Rodzina Lymana przeprowadziła się do Honolulu po tym, jak jego ojciec oślepł w wypadku. Arthur zaczął grać na zabawkowej marimbie i dzięki akompaniamentowi płyt, był w stanie odtworzyć solówki Lionela Hamptona nuta po nucie. Jego kariera koncertowa rozpoczęła się wcześnie, gdy wygrał konkurs talentów w radiu KGMB w Honolulu. Po ukończeniu szkoły średniej grał zawodowo w małym zespole „The Gadabouts”, naśladując brzmienie fortepianu i wibrafonu George'a Shearinga i Cala Tjadera. W 1951 roku został zatrudniony do gry w barze w hotelu Halekulani, gdzie Martin Denny poznał go na początku lat 50-tych. Denny go zatrudnił i obaj pozostali razem przez kolejne pięć lat. 

Przełomowy sukces Denny'ego, który przyniósł mu cover utworu „Quiet Village”, utorował drogę również Lymanowi. Potentat stoczniowy i hawajski deweloper Henry J. Kaiser (znany z Kaiser Aluminum i Liberty Ship) zatrudnił go jako następcę Denny'ego w swoim klubie nocnym w Honolulu. Wkrótce potem wytwórnia Hi Fi Records w Los Angeles wykorzystała sukces Liberty z Dennym i zatrudniła Lymana jako swojego głównego artystę. Chociaż obaj panowie rywalizowali ze sobą na winylu, pozostali bliskimi przyjaciółmi do końca. „Miał wyczucie muzyki i ogromną wyobraźnię” - zauważył kiedyś Denny - „i powiedziałbym, że jego sukces i popularność dorównywały moim. Toczyły się dyskusje o to, kto był pierwszy, ale jeśli o mnie chodzi, zrobiliśmy to razem”. Po tym, jak obaj przestali nagrywać, Denny i Lyman często występowali razem na Oahu. A kiedy Lyman trafił do hospicjum, wkraczając w ostatnią fazę walki z rakiem gardła, „Martin zabierał Arthura na słońce i dawał prywatny koncert”, jak opowiadał przyjaciel rodziny. 

Styl Lymana był łagodniejszy niż Denny'ego, ale poszedł o wiele dalej w wykorzystywaniu egzotycznych dźwięków otoczenia. Połączenie krzyków ar i delikatnych wibracji było żyłą, którą Lyman konsekwentnie eksploatował przez ponad 30 albumów. W przeciwieństwie do Denny'ego, którego napięty harmonogram tras koncertowych często zmuszał wytwórnię do zatrudniania pianisty zastępczego na swoich albumach, Lyman nagrywał niemal wyłącznie na Hawajach. Jego albumy Hi-Fi były zazwyczaj nagrywane w sali koncertowej Kaiser's Aluminum Dome w Honolulu i nadal wyróżniają się doskonałą jakością dźwięku. W skład zespołu Lymana wchodzili John Kramer na basie, gitarze i innych instrumentach strunowych, Alan Soares na fortepianie i innych instrumentach klawiszowych oraz Harold Chang na perkusji. Pomiędzy trasami koncertowymi zespół grał w barze Shell w hotelu Hawaiian Village przez prawie 10 lat, a potem wielokrotnie się reaktywował.  

Urodzona na Hawajach wokalistka jazzowa Ethel Azama również występowała z Lymanem na początku lat 60-tych, a jej wersję utworu „Lullaby of the Leaves” można usłyszeć na płycie The Leis of Jazz. Grupa występowała w licznych telewizyjnych programach rozrywkowych w latach 60-tych, w tym w „The Red Skelton Show”, „The Andy Williams Show” i „The Steve Allen Show”. Jednak ich najbardziej znanymi występami telewizyjnymi były występy gościnne w „Hawaiian Eye”, prywatnym programie detektywistycznym Roberta Conrada i Connie Stevens, którego akcja rozgrywa się na Oahu. W programie główni bohaterowie regularnie przesiadywali w makiecie baru Shell i słuchali Lymana grającego jeden ze swoich ulubionych numerów. 

 Znakiem rozpoznawczym Lymana był cover utworu „Yellow Bird”, który spędził 10 tygodni na liście przebojów Billboard Top Ten w 1961 roku, osiągając 4. miejsce. Kiedy w 1968 roku wygasł jego kontrakt z HiFi, Lyman rozwiązał swój zespół po występie w Las Vegas i wrócił na wyspy. Z radością porzucił życie koncertowe: „Było ciężko” - powiedział kiedyś - „trzy miesiące w trasie, tu, trzy miesiące w trasie”. Później występował w większości najsłynniejszych klubów Waikiki, w tym w Don the Beachcomber i New Otani Kaimana Beach Hotel. Artykuł w magazynie „Time” z 1962 roku opisuje typowy występ Lymana w Stanach Zjednoczonych u szczytu jego sławy: Muszla muszlowa zawodziła, bębny conga dudniły, bambusowe pałki brzęczały” - pisał magazyn. „Czterech mężczyzn na scenie nieustannie się poruszało - stukając drewnianymi klockami, skrobiąc po falistej tykwie, machając machając w chińskie gongi, wybijając rytmy, które były uporczywe, wijące się i hipnotyczne. Czasami, gdy duch nimi poruszył, szczekali jak foki lub pohukiwali jak żurawie. Rozradowana publiczność w chicagowskim hotelu Edgewater Beach wprawiała w drżenie sufity, które odpowiadały okrzykami. Lyman był o wiele bardziej utalentowanym instrumentalistą, niż sugerowałby jego zazwyczaj swobodny styl gry. Zazwyczaj grał czterema pałkami jednocześnie, co było znacznie trudniejszą techniką niż standardowe podejście z dwoma pałkami, bardziej przypominało grę na fortepianie. Denny kiedyś nazwał go „najlepszym na wyspach, może najlepszym na świecie”. Nigdy jednak nie traktował swojego sukcesu zbyt poważnie. Był równie dumny z nagród zdobytych za udział w regatach kajakowych. Cztery małżeństwa pozostawiły mu niewiele środków na koncie, co jest jednym z powodów, dla których występował aż do upadku z powodu raka gardła. 

 Liczni przyjaciele i fani Lymana pożegnali go, wypływając kajakami z Waikiki, aby rozsypać jego prochy na wodach Zatoki Honolulu. Podczas ceremonii Denny oddał mu hołd: „Jesteś prawdziwym duchem aloha i niech Bóg poprowadzi cię ku niebiańskim wibracjom”. Wytwórnia płyt CD Ryko wydała nieskazitelne reedycje najlepszych albumów hi-fi Lymana pod koniec lat 90-tych. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Taboo/Dahil Sayo	Arthur Lyman	06.1959	-	55[6]	Hi Fi 550	[written by Margarita Lecuona]
Yellow Bird/Havah Nagilah	Arthur Lyman Group	05.1961	-	4[12]	Hi Fi 5024	[written by Alan Bergman,Marilyn Keith,Norman Luboff]
Love For Sale/Dahil Sayo	The Arthur Lyman Group	02.1963	-	43[11]	Hi Fi 5066	[written by Cole Porter]
Cotton Fields (The Cotton Song)/Limbo Rock (Bossa Nova)	The Arthur Lyman Group	04.1963	-	129[1]	Hi Fi 5071	[written by Huddie Ledbetter][#13 hit for The Highwaymen in 1963]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Taboo	Arthur Lyman	05.1958	-	6[62]	HiFi 806	[produced by Arthur Lyman]
Yellow bird	Arthur Lyman	07.1961	-	10[30]	HiFi 1004	-
I wish you love	Arthur Lyman	03.1963	-	36[6]	HiFi 1009	-

Pat Lundy

 Pat Lundy  była amerykańską wokalistką soul z Nowego Jorku, która wydała pięć singli
w latach sześćdziesiątych w małych wytwórniach i podpisała kontrakt z wytwórnią Columbia na swój debiutancki album z 1968 roku, „Soul Ain’t Nothin’ but the Blues”. Po wydaniu czterech singli De Luxe, powróciła na scenę z albumem RCA „Only Love Spoken Here” z 1973 roku. W 1976 roku trafiła do wytwórni Pyramid Records, gdzie wydała swoje dwa ostatnie albumy, „The Lady Has Arrived” i „Loving You: The Funkiest Feeling”. 

 Pat Lundy urodziła się 9 lipca 1941 roku. Pochodziła z Columbus w stanie Ohio, gdzie jako nastolatka zdobyła nagrodę wokalną w lokalnym centrum społecznym. Nagroda zapewniła jej dziesięciodniowy kontrakt z klubem nocnym, a kontrakt trwał osiem miesięcy. Lundy dołączyła do zespołu Symbols po występie w klubie w Columbus. Później koncertowała z Carlem Sally i zespołem Madisons, a następnie występowała w Nowym Jorku pod własnym nazwiskiem. 

Lundy osiągnęła swój pierwszy sukces dzięki singlowi nagranemu dla Toto z lipca 1962 roku „Play It Again” (z utworem „I’ll Keep Pressing On”). Leopard wydała w 1963 roku „You Hit Me Where It Hurts” (z utworem „Walkin’ By the River”) i „It’s Rainin’ Outside” (z utworem „Hal’s Belles”). W 1965 roku Heidi wydała single „Make It for the Door” (z utworem „Come to Me”) i „We Got A Thing Goin’ On” (z utworem „I Really Love You”), w tym ostatnim Lundy wystąpiła z Bobbym Harrisem. 

John Hammond, dyrektor wytwórni Columbia, usłyszał Lundy w okresie jej nowojorskiej kariery. Do Columbii trafiła ze styczniowym singlem „Wildfire” (z utworem „City of Stone”) w 1967 roku. Lundy wydała następnie „Nothing But Tears” (z utworem „Any Day Now”) i „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” (z utworem „Another Rainy Day”), a następnie album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” z 1968 roku, wydany przez wytwórnię Columbia. Pat Lundy wydała swój debiutancki album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” w styczniu 1968 roku nakładem wytwórni Columbia. Lundy łączy w swojej twórczości wokalne brzmienia soul, standardy popu i blues-ballady, a utwór tytułowy i „Another Rainy Day” zestawione są z długo krążącymi utworami repertuarowymi. Buddy Scott i Jimmy Radcliffe dostarczyli cztery utwory, a pozostała część sekwencji czerpie z materiału Gilberta Bécauda, ​​Pierre'a Delanoë, Carla Sigmana, Johna Lennona, Paula McCartneya, Duke'a Ellingtona, Macka Gordona, Buddy'ego Johnsona, Billie Holiday, Arthura Herzoga Jr., Lewa Browna i Raya Hendersona. 

W 1975 roku Pat Lundy (pod zmienionym nazwiskiem Lundi) nawiązała współpracę z wytwórnią Vigor Records i wydała „Party Music”, jednorazowy singiel napisany przez Melissę Manchester.Pat Lundy wydała swój trzeci album, „The Lady Has Arrived”, w 1976 roku nakładem wytwórni Pyramid. Utwór „Who Are You Now” pojawił się w filmie „Hurry Up Or I’ll Be Thirsty”. 

Wytwórnia Pyramid wydała singiel „Let’s Get Down to Business” w kwietniu 1976 roku z piosenką „Ain’t No Pity in the Naked City” na odwrocie. Singiel „Let’s Get Down to Business” osiągnął 94. miejsce na liście przebojów R&B w USA, a „Ain’t No Pity in the Naked City” 96. miejsce na tej liście. W 1976 roku zespół Pyramid wydał również singiel „One On One” z piosenką „Baby Don’t Let Me Down” na odwrocie. Utwór „Day By Day / My Sweet Lord” znalazł się na odwrocie dwunastocalowego singla D.C. LaRue z 1976 roku „Cathedrals”.

 

Pat Lundy wydała swój czwarty album, „Loving You: The Funkiest Feeling”, w 1977 roku nakładem wytwórni Pyramid. Album umiejscawia Lundy w soulowych klimatach późnych lat siedemdziesiątych, z rozbudowanymi sekcjami rytmicznymi, refrenami z instrumentami dętymi i balladami z akompaniamentem instrumentów smyczkowych. Pyramid wydała singiel „Work Song” w 1977 roku z piosenką „Put a Little Love Back” na odwrocie. W marcu 1977 roku „Work Song” osiągnął 17. miejsce na amerykańskiej liście przebojów dance.

 

Po ślubie z aktorem i obrońcą praw człowieka Chuckiem Pattersonem, Lundy została oddaną członkinią Soka Gakkai International (SGI), organizacji buddyjskiej. W późniejszych latach życia skierowała swoją energię na inicjatywy na rzecz pokoju na świecie.Lundy kontynuowała działalność muzyczną aż do śmierci.

  Pat Lundy zmarła na raka mózgu 30 listopada 1994 roku, w dniu swoich 53. urodzin.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
He's The Father Of My Children/Thank Heaven For You	Pat Lundy	07.1973	-	-	RCA Victor 0951	[Medley][produced by Buddy Scott, Herb Lovelle][90[4].R&B Chart]
Party Music	Pat Lundi	09.1975	-	78[5]	Vigor 1723	[written by Melissa Manchester, David Wolfert][produced by Denis Ganim, Buddy Scott, Pete Mollico][65[8].R&B Chart]
Let's Get Down To Business/Ain't No Pity In The Naked City	Pat Lundy	04.1976	-	-	Pyramid 8001	[A:written by James Coleman Dugan][B:written by Buddy Scott, Phil Medley][produced by Dennis Ganim, Buddy Scott][A:94[3].R&B Chart][B:98[3].R&B Chart]
Work Song/Put A Little Love Back	Pat Lundi	03.1977	-	-	Pyramid 8013	[written by O. Brown Jr., N. Adderley][produced by Buddy Scott][17[7].Hot Disco/Dance;Pyramid 8010 12"]

Joe Lutcher

Joseph Woodman Lutcher (ur. 23 grudnia 1919r - zm. 29 października 2006r)  był
amerykańskim saksofonistą R&B i liderem zespołu, młodszym bratem piosenkarki Nellie Lutcher. Z powodzeniem występował i nagrywał w latach 40-tych XX wieku, ale później porzucił komercyjną karierę muzyczną i został aktywnym członkiem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. 

 Urodził się w Lake Charles w Luizjanie jako jedno z dziesięciorga żyjących dzieci (spośród piętnaściorga) Isaaca i Susie Lutcher. Isaac i jego dzieci założyli mały zespół, w którym Joe grał na saksofonie. W 1941 roku przeprowadził się do Los Angeles w Kalifornii, dołączając do swojej siostry Nellie, która przeprowadziła się tam w połowie lat 30-tych XX wieku. Został powołany do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w 1942 roku, z której odszedł w 1945 roku i wrócił do Los Angeles. Prowadził zespół w Look Café w Los Angeles, po czym przeniósł się do bardziej prestiżowego Café Society, gdzie jego zespół zmienił nazwę na The Society Cats. Pracował również jako lider dla Nata Kinga Cole'a, Sammy'ego Davisa Jr. i Mills Brothers.

  W 1947 roku usłyszał go Art Rupe, który podpisał z nim kontrakt z nową wytwórnią płytową Specialty. Lutcher nie był jednak zadowolony z prośby Rupe'a, by nagrywał tylko powolnego bluesa i na prośbę swojej siostry Nellie nagrywał również (jako „Joe Lutcher's Jump Band”) dla Capitol Records. Pierwszym hitem Joe Lutchera był „Shuffle Woogie” w wytwórni Capitol, który osiągnął 10. miejsce na liście „Race Records” magazynu Billboard w marcu 1948 roku. „Rockin' Boogie” w Specialty osiągnął 14. miejsce we wrześniu 1948 roku. Oprócz Lutchera na saksofonie altowym i okazjonalnych wokalach, członkami jego zespołu byli Karl George na trąbce, Bill Ellis i Leon Beck na saksofonach, Harold Morrow na pianinie, Bill Cooper na basie i nowatorskim wokalu oraz perkusista Dick „Booker” Hart, czasami wspomagany wokalem przez aktora Cliffa Hollanda. 

O Lutcherze pisano, że wiele jego nagrań „ma niezwykle nastrojowe, złożone, a czasem humorystyczne aranżacje, przypominające późniejsze nagrania Franka Zappy”. W 1949 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Modern Records, gdzie nagrał własną kompozycję „Mardi Gras”. Wersja Lutchera osiągnęła 13. miejsce na liście przebojów R&B, ale utwór zyskał większą popularność w późniejszych, zmodyfikowanych wersjach autorstwa Profesora Longhaira i Fatsa Domino. Później nagrywał dla Peacock Records w Houston w Teksasie oraz dla kilku mniejszych wytwórni, ale z coraz mniejszym powodzeniem.

  W 1953 roku Lutcher wstąpił do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Los Angeles i porzucił branżę muzyczną, odmawiając płacenia składek związkowych muzyków, ponieważ zasady kościelne zabraniały członkostwa w związkach zawodowych.W 1957 roku rozmawiał z Little Richardem o sprawach religijnych, po czym, podczas tournée po Australii, Little Richard również postanowił zrezygnować z grania tego, co określano mianem „muzyki diabła”. Lutcher dołączył do Pennimana w ramach studiów biblijnych i razem podróżowali po kraju jako The Little Richard Evangelistic Team, głosząc słowo Boże podobno entuzjastycznym tłumom.Lutcher założył później sklep z płytami gospel i wytwórnię płytową Jordan Records, która wydawała nagrania jego samego oraz The Gospelaires i The Jordan Gospel Singers.W 1974 roku zgodził się poprowadzić Watts Community Symphony Orchestra podczas serii koncertów, co doprowadziło go do konfliktu prawnego ze związkiem muzyków. W późniejszych latach odmawiał wszelkich próśb o omówienie swojej wcześniejszej świeckiej kariery muzycznej.

  Śmierć Zmarł w Los Angeles w 2006 roku w wieku 86 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shuffle Woogie/Bebop Blues	Joe Lutcher's Jump Band	03.1948	-	-	Capitol Americana 40071	[written by Joe Lutcher][10[1].R&B Chart]
Rockin' Boogie/Blues For Sale	Joe Lutcher And His Society Cats	09.1948	-	-	Specialty 303	[written by Joe Lutcher][14[1].R&B Chart]
Mardi Gras/Ojai	Joe Lutcher And His Orchestra	09.1949	-	-	Modem 672	[13[1].R&B Chart]

Nellie Lutcher

Nellie Rose Lutcher (ur. 15 października 1912r- zm. 8 czerwca 2007r) była amerykańską
wokalistką i pianistką R&B i jazzową, która zyskała popularność pod koniec lat 40-tych i na początku lat 50-tych XX wieku. Lutcher była najbardziej rozpoznawalna ze względu na swoją dykcję i przesadną wymowę, a jej inspiracją była m.in. Nina Simone. 

 Lutcher urodziła się w Lake Charles w Luizjanie jako najstarsza córka z piętnaściorga dzieci Isaaca i Suzie Lutcher. Była siostrą saksofonisty Joe Lutcher. Jej ojciec był basistą, a matka organistką kościelną. Uczęszczała na lekcje gry na fortepianie, a jej ojciec założył rodzinny zespół, w którym grała na fortepianie. W wieku 12 lat grała z Ma Rainey, gdy stały pianista Rainey zachorował i musiał zostać w poprzednim mieście. Szukając tymczasowego zastępstwa w Lake Charles, jeden z sąsiadów powiedział Raineyowi, że jest mała dziewczynka, która gra w kościele i mogłaby to zrobić.

  W wieku 15 lat Lutcher dołączyła do ojca w zespole Imperial Jazz Band Clarence'a Harta, a jako nastolatka na krótko wyszła za mąż za trębacza tego zespołu. W 1933 roku dołączyła do zespołu Southern Rhythm Boys, pisząc ich aranżacje i koncertując. W 1935 roku przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie wyszła za mąż za Leonela Lewisa i urodziła syna. Zaczęła grać na fortepianie swingowym, a także śpiewać w małych zespołach w całej okolicy i rozwijać własny styl, inspirowany Earlem Hinesem, Duke'iem Ellingtonem i przyjacielem Natem „Kingiem” Cole'em. Nie była szeroko znana aż do 1947 roku, kiedy dowiedziała się o konkursie talentów March of Dimes w Hollywood High School i wystąpiła w nim.Program był transmitowany w radiu, a jej występ przykuł uwagę Dave'a Dextera, skauta z Capitol Records.

  Podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol i nagrała kilka płyt, w tym „The One I Love (Belongs to Somebody Else)” i swój pierwszy przebój, pikantny „Hurry On Down”, który dotarł do 2. miejsca na liście przebojów R&B magazynu Billboard i sprzedał się w nakładzie miliona egzemplarzy na całym świecie. Po nim ukazał się równie udany utwór „He's A Real Gone Guy”, który również zajął 2. miejsce na liście R&B i dotarł do listy przebojów pop, gdzie osiągnął 15. miejsce. W 1948 roku miała serię kolejnych hitów na listach R&B, z których największym sukcesem był „Fine Brown Frame”, jej trzeci przebój R&B, który zajął 2. miejsce. Jej piosenki znalazły się na listach przebojów pop, jazz i R&B, a ona sama dużo koncertowała i zyskała popularność. 

Napisała wiele własnych piosenek i, w przeciwieństwie do wielu innych afroamerykańskich artystów tamtego okresu, zachowała do nich cenne prawa autorskie. W 1950 roku Lutcher zaśpiewała w duecie z Natem „Kingiem” Cole'em „For You My Love” i „Can I Come in for a Second”. W tym samym roku jej płyty zaczęły być wydawane w Wielkiej Brytanii i były aktywnie promowane przez radiowego DJ-a Jacka Jacksona. Była gwiazdą brytyjskiej trasy koncertowej, którą prowadził Jackson, odnosząc wielki sukces, a później powróciła tam, aby koncertować solo. Z orkiestrą po raz pierwszy Lutcher nagrała w 1951 roku „The Birth of the Blues” i „I Want to Be Near You”, ale straciła na popularności wśród kupujących płyty fanów i Capitol wycofał ją z wytwórni w następnym roku.

  Nagrywała później, z mniejszym powodzeniem, dla innych wytwórni, takich jak Okeh, Decca i Liberty, stopniowo ograniczając swój kalendarz koncertowy. W 1952 roku Lutcher została zaproszona do występu w pierwszym programie telewizyjnym z okazji „Szczęśliwego Nowego Roku”, jednak po zakończeniu śpiewania okazało się, że była na planie odcinka programu „This Is Your Life” i została w nim uhonorowana.

  Zmarła w Los Angeles w 2007 roku w wieku 94 lat. Była ciotką perkusisty jazzowego Darryla „Munyungo” Jacksona i piosenkarki Jacquelyn Levy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hurry On Down/The Lady's In Love With You	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1947	-	-	Capitol Americana 40002	[written by Nellie Lutcher][2[18].R&B Chart]
He's A Real Gone Guy/Let Me Love You Tonight	Nellie Lutcher And Her Rhythm	11.1947	-	15[1]	Capitol Americana 40017	[written by Nellie Lutcher][2[23].R&B Chart]
The Song Is Ended (But The Melody Lingers On)/Do You Or Don't You Love Me?	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1948	-	-	Capitol Americana 40063	[A:written by Irving Berlin][B:written by Nellie Lutcher][A:3[4].R&B Chart][B:9[2].R&B Chart]
Fine Brown Frame/The Pig-Latin Song	Nellie Lutcher And Her Rhythm	03.1948	-	-	Capitol 15032	[written by Guadalupe Cartiero, J. Mayo Williams][2[17].R&B Chart]
Come And Get It, Honey/He Sends Me	Nellie Lutcher And Her Rhythm	05.1948	-	-	Capitol 15064	[written by Richard Larkin][6[4].R&B Chart]
Cool Water/Lake Charles Boogie	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1948	-	-	Capitol 15148	[A:written by Bob Nolan][B:written by Nellie Lutcher][A:7[3].R&B Chart][B:13[1].R&B Chart]
Alexander's Ragtime Band	Nellie Lutcher And Her Rhythm	10.1948	-	-	Capitol 15 180	[written by Irving Berlin][13[1].R&B Chart]
Wish I Was In Walla Walla	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1949	-	-	Capitol 15 279	[written by Pease][13[1].R&B Chart]
For You My Love/Can I Come In For A Second	Nellie Lutcher And Nat "King" Cole	02.1950	-	-	Capitol 847	[written by Gayten][8[3].R&B Chart]

NKRU

 NKRU (skrót od Naughty Kreations R Unified) to żeński kwartet hip-hopowy/R&B z
początku lat 90-tych, w którego skład wchodziły Jennifer Dial, Scjuan O’Neal, Antonne Broussard i Kellie Weaver. Niewiele wiadomo na ich temat, ale podpisali kontrakt z wytwórnią Kyper Records, należącą do RCA Records. W 1993 roku wydali cover utworu Zappa z 1985 roku, „Computer Love”, który osiągnął 55. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 10 tygodni. 

Kolejny singiel, „Seis Nueve”, w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. NKRU planowali wydać swój debiutancki album „Freaky To You”, ale z nieznanych przyczyn nigdy go nie wydali. Po tym wydarzeniu NKRU popadło w zapomnienie. Nie wiadomo, czym obecnie zajmują się członkowie grupy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Computer Love	NKRU	10.1993	-	-	Kaper/RCA 62 675	[written by Eric "Quicksilver" Johnson, Tony Joseph,][produced by Eric "Quicksilver" Johnson, Tony Joseph][58[10].R&B Chart]

Jordy

Jordy (urodzony jako Jordy Lemoine 14 stycznia 1988 roku w Saint-Germain-en-Laye,
Yvelines, Francja) to francuski piosenkarz pop/dance z lat 90-tych. W wieku 4 lat został najmłodszym piosenkarzem w historii, którego singiel znalazł się na pierwszym miejscu list przebojów. Jego rodzicami są producent muzyczny Claude Lemoine i była piosenkarka i autorka tekstów, Patricia Clerget. Po tym, jak Claude próbował zaangażować Jordy'ego do telewizyjnych reklam pieluszek, w których dziecko powinno powtarzać „hard, hard to be wet”, Claude wpadł na pomysł wykorzystania muzyki tanecznej i prostego tekstu, aby stworzyć chwytliwą piosenkę. Utwór spotkał się z pozytywnym przyjęciem w dyskotekach, co przekonało go do wydania go jako singla komercyjnego. 

 Debiutancki singiel Jordy'ego, „Dur dur d’être bébé!” (lub „Ciężko być dzieckiem” po angielsku) został wydany we wrześniu 1992 roku. Do października piosenka znalazła się na szczycie francuskiej listy przebojów SNEP, co uczyniło go najmłodszym piosenkarzem, który kiedykolwiek osiągnął szczyt listy przebojów singli, zgodnie z Księgą Rekordów Guinnessa. Utwór znalazł się również na szczycie list przebojów w Belgii, Hiszpanii, Włoszech, Szwajcarii, Grecji, Hongkongu, Tajwanie, Korei, Indonezji, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Meksyku i Argentynie. Kiedy singiel został wydany w Stanach Zjednoczonych rok później, osiągnął 58. miejsce na liście Billboard Hot 100. 

W tym samym roku wydał swój debiutancki album „Pochette Surprise”, który osiągnął 7. miejsce na liście SNEP Albums Chart we Francji; w 1993 roku uzyskał certyfikat podwójnej platyny, sprzedając się w ponad 600 000 egzemplarzy. Drugi singel z albumu, „Alison”, utrzymywał się na szczycie list przebojów we Francji przez pięć tygodni; Jednak kolejny singiel, „Les Boules”, osiągnął 13. miejsce na francuskich listach przebojów. W 1994 roku Jordy wydał swój drugi album, „Potion Magique”, który zawierał głównie piosenki świąteczne. Nie wiadomo, jak i czy w ogóle album odniósł sukces, ale nie dorównał sukcesowi debiutanckiego albumu. Główny singiel z albumu, „It’s Christmas, C’est Noel” (który pojawił się w filmie „I kto to mówi” z 1993 roku), osiągnął 18. miejsce na francuskich listach przebojów; jednak kolejny singiel, „Love Love Dance”, nie znalazł się na listach przebojów. 

 Pojawiły się niepokojące oskarżenia, że ​​rodzice Jordy'ego wykorzystywali go do celów komercyjnych, co doprowadziło do zakazu emisji jego muzyki w radiu i telewizji dla jego własnego dobra. W 1995 roku, po wprowadzeniu zakazu, ukazał się jego trzeci album studyjny „Récréation”, który jednak nie odniósł żadnego sukcesu, podobnie jak singiel „Coolman”. W 1996 roku rodzice Jordy'ego otworzyli atrakcję turystyczną dla dzieci o nazwie La Ferme de Jordy (znaną również jako „Jordy’s Farm”), ale popadła ona w trudności finansowe i ostatecznie została zamknięta. Rodzice rozwiedli się, a Jordy uzyskał prawną emancypację. Do końca nastoletnich lat mieszkał na farmie niedaleko Caen, gdzie uczył się tańca i gry na perkusji. 

W 2005 roku Jordy wystąpił w popularnym francuskim reality show „La Ferme Des Célébrités” i opublikował własną książkę zatytułowaną „Je ne suis plus un bébé” („Nie jestem już dzieckiem”), w której oskarżył ojca o wydanie większości tantiem, które powinien otrzymać, gdy skończy 18 lat. W 2006 roku wydał nowy singiel „Je T’apprendrai”, który osiągnął 45. miejsce na francuskich listach przebojów. Był również członkiem zespołu Jordy and the Dixies. 

 W 2009 roku Jordy pozwał swoją byłą wytwórnię płytową, CBS Records, oskarżając ją o wykorzystywanie jego utworów bez płacenia mu praw autorskich i domagając się odszkodowania w wysokości 820 000 euro. W 2013 roku założył własną firmę producencką Dur Dur Productions. Według badań, Jordy mieszka w Wielkiej Brytanii z żoną i małym synkiem. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	US	Fra	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Bel	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Dur dur d'être bébé!	Jordy	09.1992	58[9]	1[30]		-	3[13]	3[13]	14[6]	-	Columbia 74 987 [US]	[written by Patricia Clerget,Alain Maratrat,Frédéric Taïeb][produced by Claude Lemoine]
Alison (C'est ma copine à moi)	Jordy	03.1993	-	1[19]		-	-	-	-	-	Versailles 658 938-6	[written by Claude Lemoine,Patricia Clerget,Alain Maratrat][produced by Claude Lemoine]
Les boules	Jordy	07.1993	-	13[8]		-	-	-	-	-	Versailles VER 659409-1	[written by Claude Lemoine,Patricia Clerget,Alain Maratrat]
It's Christmas, c'est Noël	Jordy	12.1993	-	18[6]		-	-	-	-	-	Versailles 659881-1	[written by Claude Lemoine,Alain Salvati]
Je t'apprendrai	Jordy	03.2006	-	45[8]		-	-	-	-	-	BRJ 3567982	[written by Matthew Marston,Robin Reeves,Ed Johnson][produced by Jean Fredenucci]

Paddingtons

 

Paddingtons to angielski zespół indie rockowy z Hull, założony w 2002 roku.
Między kwietniem 2005 a 9 listopada 2006 roku zagrali ponad 150 koncertów, między innymi w takich miejscach jak Trent Park Golf Club, The Square, Harlow; Jersey Live; Summercase; The Underground, Stoke-on-Trent; T in the Park oraz na festiwalach w Reading i Leeds.  Zespół Electronicore Enter Shikari z St. Albans, rodzinnego miasta Friendly Fires, nazwał piosenkę na ich cześć, „Paddington Frisk”. 

 W skład zespołu wchodzą Tom Atkin (wokalista), Stuee Bevan (gitarzysta) (pierwotnie Martin Hines), Josh Hubbard (gitarzysta) oraz bracia Lloyd (basista) i Grant Dobbs (perkusista). Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Poptones, założoną przez Alana McGee. Początkowo zdobyli sławę, koncertując w okolicach Hull, w takich miejscach jak Welly Club, The New Adelphi Club i pub Railway w Cottingham, stając się częścią ruchu nowojorskiego w połowie lat 2000. Ulubieni przez wokalistę Libertines, Pete'a Doherty'ego, w 2005 roku koncertowali z Babyshambles. Ich debiutancki album, „First Comes First”, został wyprodukowany przez Owena Morrisa, producenta albumu „Definition Maybe” zespołu Oasis.  

Choć ich debiutancki album odniósł jedynie umiarkowany sukces komercyjny, to jednak podniósł rangę zespołu na tyle, że wokalista Atkin znalazł się na liście „Cool List” magazynu NME w 2005 roku. W listopadzie 2006 roku wyruszyli w małą trasę koncertową po kraju, aby przetestować nowy materiał. Wystąpili u boku The Cribs w Birmingham Academy. The Paddingtons wystąpili również z Dirty Pretty Things w The Forum w maju, a także ponownie na festiwalu The Spice w Hackney Empire w lipcu 2007 roku. Podczas wakacji w Tajpej Carl Barat z Dirty Pretty Things złamał obojczyk, więc zwrócili się do Hubbarda o pomoc w grze na gitarze, podczas gdy Barat goił się z powodu kontuzji.W grudniu 2007 roku wystąpili u boku The Neat i The View w Hull City Hall w ramach kampanii Love Music Hate Racism. W tym samym miesiącu zagrali również darmowy koncert w Wigilię, zbierając pieniądze na remont toalet w The New Adelphi Club. Ich występy na żywo obejmowały covery utworu The Clash „Janie Jones” oraz „Molly's Lips” zespołu The Vaselines. 

Drugi album zespołu, „No Mundane Options”, ukazał się 3 listopada 2008 roku. Pierwszy singiel z albumu, „Stand Down”, został wydany przez wytwórnię Mama Bear Records 4 sierpnia 2008 roku. Zawierał on również singiel „What's The Point In Anything New”. W grudniu 2009 roku zespół ogłosił plany wydania nowej EP-ki „The Lady Boy Tapes”, która ukazała się w następnym roku. Zespół nawiązał współpracę z Adamem Greenem z The Moldy Peaches przy singlu „Lady Boy”, któremu towarzyszył niskobudżetowy teledysk przedstawiający różne atrakcje Hull, w tym Boothferry Park, Humber Bridge i The Deep, podczas gdy bracia Lloyd i Grant piją w ulubionym pubie The Paddington, Queens Hotel. 

Po pięcioletniej przerwie The Paddingtons spotkali się ponownie w 2014 r., aby zagrać na najważniejszym festiwalu w Hull, Humber Street Sesh Festival, a w 2018 r. powrócili, aby zagrać „cudownie chaotyczny” set, jak określił go Jimi Arundell w Gigwise.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
21/Some old girl	Paddingtons	10.2004	47[2]	-	Poptones MC 5093SCD	[written by The Paddingtons]
Panic Attack	Paddingtons	05.2005	25[3]	-	Poptones 9870603	[written by Atkin][produced by Owen Morris]
50 to a Pound	Paddingtons	07.2005	32[2]	-	Poptones 9872739	[written by The Paddingtons][produced by Owen Morris]
Sorry	Paddingtons	10.2005	41[2]	-	Poptones 9873961	[written by Tom Atkin, Josh Hubbard, Lloyd Dobbs, Grant Dobbs, Martin Hines][produced by Stephen Street]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
First Comes First	Paddingtons	11.2005	65[1]	-	Mercury 9873476	[produced by Owen Morris]

Pandamonium

 Zespół pop-psycho z hrabstwa Kent w Anglii, przemianowany w 1966 roku z The Pandas.
Na czele grupy stoi duet wokalistów i autorów tekstów Boba Pontona i Martina Curtisa. Wokaliści i gitarzyści Martin Curtis i Bob Poton rozpoczęli swoją profesjonalną karierę muzyczną w 1963 roku jako członkowie zespołu beatowego The Pandas. W 1966 roku rozszerzyli skład o Kenta Micka Glassa i perkusistę Steve'a Chapmana  (który później grał na perkusji w zespołach Ala Stewarta i Poco). Zmienili również nazwę, porzucając The Pandas na rzecz modniejszego Pandamonium. 

 Po podpisaniu kontraktu z CBS w 1966 roku zespół odniósł sukces w podziemiu dzięki coverowi „Season Of The Witch” Donovana Leitcha, który, co ciekawe, o kilka miesięcy poprzedzał wersję utworu folkowego piosenkarza, później znajdującą się na albumie Sunshine Superman. Po kultowym sukcesie „Season Of The Witch” ukazał się, uważany przez wielu za ich najlepszy singiel, „No Presents For Me”, utwór, który był czystym psychodelicznym beatem i zawierał niezwykle efektowną gitarę fuzz odwróconą. Kolejny singiel został wydany przez wytwórnię CBS (Chocolate Buster Dam/Fly With Me Forever), ale nieporozumienia z wytwórnią doprowadziły do ​​odejścia grupy i późniejszego rozwiązania.

Po rozwiązaniu Pandamonium w 1968 roku, Bob Ponton i Martin Curtis odrodzili się jako duet, nagrywając w 1969 roku album „Thoughts And Words” - folkowo-popowy album wydany przez Liberty, wyprodukowany przez Mike'a Batta.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Season Of The Witch/Today I'm Happy	Pandamonium	11.1966	-	-	CBS 202462	[written by Donovan][produced by Geoffrey Heath]
No Presents For Me/The Sun Shines From His Eyes	Pandamonium	04.1967	-	-	CBS 2664	[written by Ponton, Curtis][produced by Geoffrey Heath]
Chocolate Buster Dan/Fly With Me Forever	Pandamonium	05.1968	-	-	CBS 3451	[written by N. Evill][produced by A Palette Production]

JackBoys

JackBoys to amerykańska grupa rapowa złożona z artystów, którzy podpisali kontrakt z wytwórnią
płytową Cactus Jack Records założoną przez rapera Travisa Scotta. W jej skład wchodzą: sam Scott, Don Toliver, Sheck Wes, SoFaygo, Chase B, Wallie the Sensei i Luxury Tax 50. W 2019 roku wydali album kompilacyjny „JackBoys”, a w 2025 roku drugi, „JackBoys 2”. Oba albumy znalazły się na szczycie listy Billboard 200.

W marcu 2017 roku Scott ogłosił, że uruchomi własną wytwórnię pod nazwą Cactus Jack Records.W wywiadzie Scott powiedział: „Nie robię tego, żeby mieć kontrolę finansową nad moją muzyką. Przede wszystkim chcę pomagać innym artystom, promować nowe nazwiska, dawać im możliwości. Chcę zrobić dla nich to, co mnie spotkało, ale lepiej”. We wrześniu 2017 roku inny amerykański raper Smokepurpp podpisał kontrakt z wytwórnią, ale odszedł pod koniec 2019 roku.W lutym 2018 roku wytwórnia podpisała kontrakt z Sheckiem Wesem w ramach wspólnej umowy z Interscope Records i GOOD Music. W sierpniu z wytwórnią podpisał kontrakt Don Toliver.Po wydaniu trzeciego albumu studyjnego Scotta, Astroworld (2018), artyści Wes i Toliver zaczęli zdobywać popularność po tym, jak pojawili się na albumie. 

Singiel Wesa z czerwca 2017 roku, „Mo Bamba”, stał się viralem w 2018 roku, a singiel Toliver z maja 2019 roku, „No Idea”, stał się viralem na aplikacji TikTok w tym samym roku. Zarówno Wes, jak i Toliver pomogli Scottowi w programie Astroworld. Wes wystąpił u boku innego amerykańskiego rapera, Juice'a Wrlda, w utworze „No Bystanders”, a Toliver w utworze „Can't Say”.  29 listopada 2019 roku Scott udostępnił na swojej stronie internetowej gadżety JackBoys, w tym możliwość zamówienia cyfrowego albumu w przedsprzedaży za 10 dolarów.  24 grudnia Scott ogłosił na Twitterze, że album „JackBoys” ukaże się w ciągu tygodnia.

  Album ukazał się 27 grudnia 2019 roku i zawierał gościnne występy Rosalíi, Lil Baby'ego, Quavo, Offseta, Young Thuga i zmarłego Pop Smoke'a. Promowały go trzy single: „Had Enough” Dona Tolivera z udziałem Quavo i Offseta, remiks utworu Scotta „Highest in the Room” w wykonaniu Rosalíi i Lil Baby'ego oraz „Out West” Scotta z udziałem Young Thuga. W marcu 2025 roku Scott ogłosił drugi album kompilacyjny wytwórni, JackBoys 2.  Później, w kwietniu, wydał oficjalne gadżety i box sety, a także krótkometrażowy film muzyczny wyreżyserowany przez Harmony'ego Korine'a jako zwiastun albumu.  Tego samego dnia artysta z Zachodniego Wybrzeża, Wallie the Sensei, znany z utworu „Dodger Blue” z albumu Kendricka Lamara „GNX” z 2024 roku, został ogłoszony nowym nabytkiem wytwórni, a także jego udziałem w albumie.

  Album zawierał singiel „ILMB” Shecka Wesa i Scotta, a także potwierdzony utwór „Kick Out”, który prawdopodobnie znajdzie się na albumie.  13 lipca 2025 roku ukazał się album „JackBoys 2”, wspierany przez single poprzedzające album, „ILMB” Travisa Scotta i Shecka Wesa oraz „2000 Excursion” obu z Donem Toliverem. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gang Gang	JACKBOYS & Sheck Wes	01.2020	52[1]	48[2]	Cactus Jack/Epic/Grand Hustle USSM 11914990	[platinum-US][written by Caleb Toliver,Khadimou Fall,Jacques Webster,Lawrence Taylor,Ebony Oshunrinde,Ugur Tig][produced by WondaGurl ,Vou][22[2].R&B Chart]
Out West	JACKBOYS Featuring Young Thug	01.2020	-	38[22]	Cactus Jack/Epic	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Jacques Webster II,Jeffery Williams,Tyron Douglas,Jason Baker][produced by Buddah Bless,Jabz][15[22].R&B Chart]
What to Do?	JackBoys and Travis Scott featuring Don Toliver	01.2020	57[1]	56[2]	Cactus Jack/Epic/Grand Hustle USSM 11914985	[platinum-US][written by Jacques Webster,Caleb Toliver,Khadimou Fall,Mike Dean,James Cyr,Julius-Alexander Brown,Niv Kalisky,Sarah Schachner][produced by Dean,London Cyr,JeniusEarlyyellow,Schachner ][26[2].R&B Chart]
Gatti	JACKBOYS, Pop Smoke & Travis Scott	01.2020	59[2]	69[1]	Cactus Jack/Epic/Grand Hustle USSM 11915307	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Bashar Jackson, Jacques Webster II ,Andre Loblack, Peter Klapka, Abdul-aziz Manalla Yusuf][produced by 808Melo, Axl ][33[1].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
JackBoys	JackBoys and Travis Scott	05.2020	-	1	Cactus Jack 19439748411	[gold-UK][produced by 808Melo ,Axl, Buddah Bless ,Cash Passion, Earlyyellow, El Michels, Jabz ,Jenius, London Cyr, Mike Dean, Nik D, OZ, Sarah Schachner ,TM88, Vou, WondaGurl]
JackBoys 2	JackBoys and Travis Scott	07.2025	-	1[1][10]	Cactus Jack 1018093230	[produced by 206Derek, AA, Ace G, AJ Williams, Anthony Kilhoffer, ARPXX ,Bbykobe, Berg, BlakeSale, Rick Brown, Bugz Ronin, CameOne, Cardo, Luke Crowder, Dilip, Dirty Dave, DJ Moon ,Elkan ,F1lthy, Frankie Bash, Glasear, Lvusm ,Johnny Juliano, Kesh ,Mcevoy ,Metro Boomin ,Sean Momberger, Otxhello ,Oz ,Prodluke, Prodkavin, Southside, Jahaan Sweet, Tay Keith, T-Minus, TM88, Tony G2 ,Vegyn]