Sean Levert

Sean Edward Levert (ur. 28 września 1968r- zm. 30 marca 2008r)  był amerykańskimwokalistą,
autorem tekstów i aktorem. Najbardziej znany był jako członek grupy wokalnej R&B o nazwie LeVert. Był synem Eddiego Leverta, wokalisty zespołu The O'Jays, oraz młodszym bratem piosenkarza Geralda Leverta. 

 Sean Levert urodził się w Cleveland w stanie Ohio i był synem Eddiego Leverta, głównego wokalisty grupy The O'Jays. Wraz ze starszym bratem Geraldem Levertem oraz przyjacielem z dzieciństwa, Markiem Gordonem, założył trio LeVert; wspólnie nagrali kilka wielkich przebojów, które w latach 80-tych i na początku lat 90-tych trafiły na amerykańskie listy przebojów R&B. W 1995 roku Sean rozpoczął karierę solową, wydając w wytwórni Atlantic Records album *The Other Side*, który dotarł do 22. miejsca na liście Billboard R&B oraz 146. miejsca na liście Billboard 200. Z płyty tej pochodziły notowane na listach przebojów single: „Put Your Body Where Your Mouth Is” (40. miejsce na liście R&B w USA) oraz „Same One” (57. miejsce na liście R&B w USA).  

Sean i Gerald Levert wystąpili w filmie *New Jack City* (1991); Sean zagrał również w filmie *Dope Case Pending* (2000), wydanym bezpośrednio na rynek wideo. 

 Levert był żonaty z Angelą Lowe i miał sześcioro dzieci: Shareauna Woodsa, Keitha Pottsa, Seana Leverta Jr., Breoni Levert, Brandona Leverta oraz Chada Leverta. Był kuzynem drugiego stopnia (w linii bocznej) Carisa LeVerta, zawodnika drużyny NBA Detroit Pistons. W 2008 roku został skazany na 22 miesiące więzienia za niepłacenie alimentów na troje swoich dzieci, które miały wówczas 11, 15 i 17 lat. 

 LeVert zachorował podczas pobytu w zakładzie karnym hrabstwa Cuyahoga, jeszcze przed przeniesieniem do więzienia stanowego; skarżył się na wysokie ciśnienie krwi i halucynacje. Zmarł 30 marca, sześć dni po osadzeniu w areszcie. W maju koroner hrabstwa Cuyahoga orzekł, że przyczyną zgonu były powikłania związane z sarkoidozą. W oficjalnym raporcie koronera wskazano również na czynniki współistniejące, takie jak wysokie ciśnienie krwi, choroba serca, cukrzyca oraz zespół odstawienny po leku Xanax; mężczyzna miał 39 lat. W 2010 roku jego wdowa otrzymała 4 miliony dolarów odszkodowania w wyniku pozwu wytoczonego przeciwko hrabstwu Cuyahoga. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Put Your Body Where Your Mouth Is	Sean Levert	06.1995	-	119[5]	Atlantic 87 165	[written by Gerald Levert & Edwin "Tony" Nicholas][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][40[10].R&B Chart]
Same One	Sean Levert featuring Eddie Levert & Gerald Levert	09.1995	-	-	Atlantic 87 118	[written by Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas & Ashley Coombs][produced by Gerald Levert][57[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Other Side	Sean Levert	07.1995	-	146[1]	Atlantic 82 663	[produced by Jermaine Dupri, Marc Gordon, Gerald Levert ,Edwin "Tony" Nicholas, Manuel Seal]

Art Brut

 Art Brut -brytyjski zespół indierockowy, pochodzący z Londynu w Anglii, powstały w 2003 roku.
Tworzą go: wokalista Eddie Argos, gitarzysta Ian Catskilkin, basistka Freddie Feedback, gitarzysta Toby MacFarlaine i perkusista Charlie Layton.

Zespół wydał do tej pory pięć albumów studyjnych: Bang Bang Rock & Roll (2005), It's a Bit Complicated (2007), Art Brut vs. Satan  (2009), Brilliant! Tragic!  (2011) i Wham! Bang! Pow! Let's Rock Out!  (2018).

Uważany był on za część sceny „Art Wave” z początku XXI wieku, do której należeli również m.in. Franz Ferdinand i Bloc Party, lecz wyróżnili się spośród innych grup dzięki Eddiemu Argosowi, wykonującym entuzjastyczny mówiony śpiew. Teksty jego autorstwa ukazują satyryczne spostrzeżenia na temat muzyki pop, kultury popularnej i relacji międzyludzkich.

Zespół powstał w 2003 roku w Londynie, kiedy to wokalista Eddie Argos spotkał gitarzystę Chrisa Chinchillego w trakcie afterparty dla zespołu . W ciągu sześciu miesięcy zrekrutowali oni do zespołu gitarzystę Iana Catskilkina basistkę Fredie Feedback i perkusistę Mike'a Breyera. Argos został frontmanem i autorem tekstów piosenek zespołu.

Nazwa zespołu została zaczerpnięta z terminu art brut, wprowadzonego przez malarza Jeana Dubuffeta. Argos powiedział na ten temat: „Art Brut jako ruch jest bardzo szczery. Myślę, że my również tacy jesteśmy. Nie jesteśmy w 100% spełnieni i lubimy robić rzeczy po swojemu. Czasami potrafię być przesadnie entuzjastyczny i myślę, że ludzie mylą to z ironią”.

Art Brut nagrał Brutlegs, serię chaotycznych demówek, dzięki którym zespół podpisał umowę z wytwórnią Rough Trade. W marcu 2004 roku wydała ona jedną z piosenek zespołu, „Formed a Band”, która znalazła się na 52. miejscu brytyjskiej listy przebojów. Pojawił się on tamże na 38. miejscu listy najlepszych singli 2004 roku magazynu Pitchfork.

W grudniu 2004 roku ukazał się podwójny A-side „Modern Art / My Little Brother”, natomiast pierwszy pełnometrażowy album zespołu, Bang Bang Rock & Roll, wydany został 30 maja następnego roku, wydany nakładem Fierce Panda. Album wyprodukowany przez Johna Fortisa zawierał oczyszczone wersje piosenek z płyty Brutlegs i osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście niezależnych albumów. Debiutancka płyta znalazła się na 3. miejscu najlepszych albumów 2005 roku magazynu Pitchfork. Na liście najlepszych singli 2005 roku tego samego magazynu, na 15. miejscu znalazł się pochodzący z tego albumu utwór „Good Weekend”, a na 14. miejscu „Emily Kane”.

Pod długiej trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, z powodów osobistych w 2005 roku z zespołu odszedł gitarzysta Chris Chinchilla. Zastąpił go Jasper Future, który po raz pierwszy pojawił się na scenie z zespołem Art Brut na festiwalu Bestival10 września tego samego roku.

W sierpniu 2006 roku zespół ujawnił szczegóły tworzonego wówczas drugiego albumu studyjnego It's a Bit Complicated. Mieli wówczas już napisanych 7-8 piosenek, w tym utwór „Direct Hit”, a po premierze singla „Nag Nag Nag Nag” w listopadzie tego samego roku wyruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Wcześniej zespół koncertował po Ameryce Północnej z grupą We Are Scientists.

W 2007 roku ruszył z wiosenną trasą koncertową po Wielkiej Brytanii zespołu Maxïmo Park jako ich główny support, po czym w kwietniu tego samego roku Art Brut odbył już samodzielnie trasę po Stanach Zjednoczonych i ponownie w Wielkiej Brytanii w czerwcu.

28 marca 2007 roku zespół ogłosił, że ukończył pracę nad drugim albumem It's a Bit Complicated, którego premiera w Wielkiej Brytanii odbyła się 11 czerwca, a w Stanach Zjednoczonych 19 czerwca. Nad albumem studyjnym pracowali wraz z producentem Danem Swiftem, znanym ze współpracy z grupami Franz Ferdinand i The Futureheads.

Pochodząca z albumu piosenka „Direct Hit” znalazła się na ścieżce dźwiękowej do gry wideo FIFA 08.
Koncert zespołu Art Brut w 2006 roku

W styczniu i lutym 2008 roku odbyli szereg koncertów po Wielkiej Brytanii, z czego dwom występom w londyńskim klubie ULU towarzyszyła sekcja smyczkowa i dęta. 11 lutego tego samego roku wytwórnia EMI udostępniła utwór „Pump Up the Volume”, który został wydany jako singel bez konsultacji z zespołem.

Na przełomie listopada i grudnia 2008 roku ogłoszono, że producentem trzeciego ich albumu studyjnego Art Brut vs. Satan został Frank Black z zespołu Pixies. W tym czasie Art Brut miał już około 20 utworów gotowych na sesje, w tym m.in. „Alcoholics Unanimous”, „Summer Job” czy „DC Comics and Chocolate Milkshake”. Album został nagrany w Salem w stanie Oregon, a sesje nagraniowe trwały dwa tygodnie.

Pierwszy singiel z albumu, „Alcoholics Unanimous”, ukazał się 6 kwietnia 2009 roku, a cały album miał swoją premierę w Europie 20 kwietnia nakładem Cooking Vinyl, a w Stanach Zjednoczonych 12 maja za pośrednictwem Downtown Records. Jego okładkę opracował artysta komiksowy Jeff Lemire.

Promując swój album, w 2009 roku zespół wyruszył w trasę koncertową, występując m.in. w Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii, Niemczech, Danii, Austrii, Włoszech, Szwajcarii, Francji, Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych, natomiast w 2010 roku wystąpili w Polsce. Pojawili się na Off Festiwalu 2010 w Katowicach, występując na Scenie Leśnej 6 sierpnia.

Na początku marca 2011 roku zespół ujawnił szczegóły swojego kolejnego albumu studyjnego pn. Brilliant! Tragic!. Argos powiedział o nim: „Bang Bang Rock & Roll zrobił to, co obiecuje. It's A Bit Complicated było trochę skomplikowane. W Art Brut vs. Satan musieliśmy walczyć z Szatanem. Ta płyta podąża tym samym schematem, jest genialną, tragiczną płytą”. Album premierę miał 23 maja 2011 roku, wydany przez Cooking Vinyl. Jego producentem ponownie był Frank Black, a okładkę stworzył artysta komiksowy Jamie McKelvie. Główny singiel albumu, „Lost Weekend”, ukazał się 16 maja tego samego roku. Promując nowy album, w październiku 2011 roku wyruszyli w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, która rozpoczęła się w Liverpoolu.

Z okazji 10. rocznicy założenia zespołu wydali dwupłytową kompilację Top of the Pops, która ukazała się 16 kwietnia 2013 roku nakładem The End Records.

Od czasu wydania albumu Brilliant! Tragic! skład zespołu uległ zmianie. Jasper Future i Mikey Breyer opuścili Art Brut w 2013 roku, do Ediiego Argosa, Iana Catskilkina i Freddy Feedback dołączyli w tym samym roku perkusista Stephen Gilchrist i gitarzysta Toby McFarlan. W 2018 roku nowym perkusistą został Charlie Layton.

W 2018 roku zespół zapowiedział wydanie piątego albumu studyjnego, Wham! Bang! Pow! Let's Rock Out!, publikując 2 października dnia utwór „Hospital!”, który był drugim utworem zapowiadającym płytę. Pierwszym singlem był tytułowy utwór, którego teledysk opublikowano 22 sierpnia tego samego roku. Album został wydany nakładem Alcopop! Records 23 listopada 2018 roku. Jego treść opisywała wydarzenia z życia Argosa podczas przerwy w działalności zespołu, która obejmowała jego przeprowadzkę do Berlina, posiadanie dziecka i poważną chorobę.

W 2019 roku Art Brut wznowił współpracę z We Are Scientists, wydając z okazji Record Store Day płytę winylową pod nazwą WASABI (skrót od We Are Scientists Art Brut International).

W kwietniu 2024 roku zespół zapowiedział wydanie albumu kompilacyjnego, w którym miały się znaleźć ich najlepsze utwory, dema i nagrania na żywo z lat 2003–2008. Zapowiedział także koncerty, które odbyły się w Wielkiej Brytanii i Niemczech. Kompilacja A Record Collection, Reduced To A Mixtape oraz pięciopłytowy box set And Yes, This Is My Singing Voice! swoją premierę miały 26 lipca 2024 roku. 25 kwietnia 2025 roku nakładem Edsel Records ukazał się drugi i jednocześnie ostatni pięciopłytowy box set - Set Sorry, That It Doesn’t Sound Like It’s Planned! Battling Satan, 2009–2020.

20 listopada 2025 roku premierę miał nagrany wspólnie z grupą Bis singel „Opposites Attract”, będący coverem utworu Pauli Abdul. Zapowiedziano także minialbum Sorry About That, którego premierę przewidziano na 12 grudnia tego samego roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Formed a Band	Art Brut	04.2004	52[2]	-	Rough Trade RTRADSCD 174	[written by Chris Ward, Frederike Siepe, Ian Wilson, Mike Breyer & Eddie Argos][produced by Keith Mahony, Micky Ciccone]
Modern Art/My Little Brother	Art Brut	12.2004	5249[2]	-	Fierce Panda NING 164	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]
Emily Kane	Art Brut	05.2005	41[2]	-	Fierce Panda/Banana NING 167	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]
Good Weekend	Art Brut	10.2005	56[1]	-	Fierce Panda NING 173	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bang Bang Rock & Roll	Art Brut	06.2005	116[1]	-	Fierce Panda/Banana NONG 38	[produced by John Fortis, Howard Gray]
It's a Bit Complicated	Art Brut	07.2007	123[1]	-	Mute 0094639631612	[produced by Dan Swift]
Art Brut vs. Satan	Art Brut	05.2009	138[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 492	[produced by Frank Black]

Vybe

 Vybe to żeński zespół R&B działający w latach 90-tych, w którego skład wchodziły:
Stacey Daniels, Tanya Robinson, Pam Olivia i Debbie Mitchell. W 1995 roku grupa wydała w wytwórni Island Records swój debiutancki album zatytułowany po prostu *Vybe*, który dotarł do 63. miejsca na liście przebojów Billboard R&B Albums. Pierwszy singiel, „Take It to the Front”, osiągnął 12. miejsce na liście Billboard Bubbling Under Hot 100 Singles oraz 42. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na tym drugim zestawieniu przez 18 tygodni. 

Drugi singiel i zarazem największy przebój grupy, „Warm Summer Daze”, dotarł do 81. miejsca na liście Billboard Hot 100, 24. miejsca na liście Billboard Rhythmic Top 40, 34. miejsca na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles oraz 46. miejsca na liście Billboard Hot R&B Singles (utrzymując się na niej przez 9 tygodni). Zespół wziął udział w nagraniu utworu „Freedom” na ścieżkę dźwiękową do filmu *Panther* z 1995 roku; w piosence tej wystąpiły różne artystki sceny R&B i hip-hopu.  

Po tym wydarzeniu słuch o grupie Vybe zaginął. Pam Olivia udzielała się w chórkach u takich artystek jak Lil’ Mo, Val Watson i Tamia. Jest również współautorką kompozycji na wydanym w 2003 roku albumie *Urban Renewal: Featuring the Songs of Phil Collins*. Stacey Daniels (obecnie Stacey Dove Daniels) wraz z rodziną należy do kościoła Mountain View Church w Temeculi w Kalifornii i angażuje się w różne projekty tej wspólnoty. Jest także autorką piosenki „Same Script, Different Cast”, wykonywanej przez Whitney Houston i Deborah Cox. Debbie Mitchell (obecnie Debra Mitchell Adams) zajmuje się muzyką chrześcijańską i gospel. Nie wiadomo, czym obecnie zajmuje się Tanya Robinson.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take It To The Front	Vybe	04.1995	-	112[3]	Island 851 616	[written by C. Wilson, Wm. J. Young, R. Holiday][produced by Somethin' For The People][42[18].R&B Chart]
Warm Summer Daze	Vybe	08.1996	-	81[5]	Island 854 362	[written by Booker T. Jones, William Bell,A. Slates, D. Rasheed][produced by Angela Slates, Doug Rasheed][46[9].R&B Chart]

J. B. Lenoir

J. B. Lenoir (ur. 5 marca 1929r - zm. 29 kwietnia 1967)  był amerykańskim gitarzystą bluesowym
oraz piosenkarzem i autorem piosenek, działającym na chicagowskiej scenie bluesowej w latach 50. i 60-tych XX wieku. W publikacji *The Encyclopedia of Popular Music* opisano go zarówno jako „ekstrawertycznego wykonawcę R&B w kurtce w cętki lamparta, śpiewającego chwytliwe, lekkie utwory”, jak i „refleksyjnego i inteligentnego twórcę niezwykle szczerych piosenek bluesowych”.

 Lenoir urodził się w Monticello w stanie Missisipi.Jego pełne imię brzmiało po prostu „J. B.”; litery te nie były inicjałami. Ojciec Lenoira, który sam grał na gitarze, zapoznał go z muzyką Blinda Lemona Jeffersona; twórczość tego ostatniego wywarła na nim ogromny wpływ. Na początku lat 40-tych Lenoir współpracował w Nowym Orleanie z bluesmanami takimi jak Sonny Boy Williamson II i Elmore James.Później inspirował się również twórczością Arthura Crudupa i Lightnina' Hopkinsa.W 1949 roku przeprowadził się do Chicago, gdzie Big Bill Broonzy pomógł mu zaistnieć w tamtejszym środowisku bluesowym. Zaczął występować w lokalnych klubach u boku muzyków takich jak Memphis Minnie, Big Maceo Merriweather i Muddy Waters, stając się ważną postacią chicagowskiej sceny bluesowej.

  W 1951 roku Lenoir rozpoczął nagrania dla wytwórni J.O.B. Records i Chess Records. Jego utwór „Korea Blues” został wydany przez Chess na zasadzie licencji jako nagranie wykonane przez grupę J. B. and his Bayou Boys.  W skład jego zespołu wchodzili: Sunnyland Slim (fortepian), „Baby Face” Leroy Foster (gitara) oraz Alfred Wallace (perkusja). W latach 50-tych Lenoir nagrywał dla różnych wytwórni działających w rejonie Chicago, w tym J.O.B., Chess, Parrot i Checker. Wytwórnie często zapisywały jego nazwisko jako „LENORE”. Do jego popularniejszych utworów należały: „Let's Roll”, „The Mojo” [„The Mojo Boogie”] (z udziałem saksofonisty J. T. Browna) oraz kontrowersyjny „Eisenhower Blues”, który wytwórnia Parrot Records zmusiła go do ponownego nagrania pod tytułem „Tax Paying Blues”. 

W latach 50-tych Lenoir słynął ze swojego scenicznego stylu- zwłaszcza z kostiumów w zebrę - oraz wysokiego głosu. Stał się wpływowym gitarzystą elektrycznym i autorem piosenek, a jego skłonność do komentowania spraw społecznych wyróżniała go na tle wielu innych ówczesnych muzyków bluesowych. Jego największym sukcesem komercyjnym i utworem, który przetrwał próbę czasu, był „Mamma Talk to Your Daughter” - nagrany dla wytwórni Parrot w 1954 roku; utwór ten dotarł do 11. miejsca listy przebojów Billboard R&B i był później wykonywany przez wielu innych muzyków bluesowych i rockowych

. Pod koniec lat 50-tych, nagrywając dla wytwórni Checker, stworzył kolejne bluesowe standardy, w tym „Don't Dog Your Woman” oraz „Don't Touch My Head!!!” (1956) . W 1962 roku Lenoir i Willie Dixon spotkali się w domu Lenoira i nagrali 11 utworów. Dixon zarejestrował ten materiał jako nagranie próbne, mające umożliwić Lenoirowi wyjazd do Europy w ramach dużych tras koncertowych, które dominowały wówczas na tamtejszej scenie bluesowej. Jak podano w opisie płyty, muzycy siedzieli razem w luźnej, prywatnej atmosferze - rozmawiając, żartując i śpiewając w sposób odmienny od tego, jak wygląda praca w studiu czy występ w klubie . 

 W 1963 roku nagrywał dla wytwórni USA Records pod szyldem „J. B. Lenoir and his African Hunch Rhythm”, co wynikało z jego zainteresowania afrykańską perkusją. W latach 1965 i 1966 Willie Dixon zarejestrował jego grę na gitarze akustycznej przy akompaniamencie jedynie perkusisty Freda Belowa, co było wówczas nietypowym rozwiązaniem jak na sesję chicagowskiego bluesa. Niemiecki promotor bluesa, Horst Lippmann, wydał te nagrania na dwóch albumach - *Alabama Blues* oraz *Down in Mississippi* - inspirowanych ruchem na rzecz praw obywatelskich oraz ruchem na rzecz wolności słowa (Free Speech Movement). Artysta ponownie wyraził w nich swoje poglądy, wykonując utwory takie jak „Alabama March”, „Vietnam Blues” czy „(Every Child in Mississippi is) Born Dead”. Lenoir koncertował w Europie i występował w ramach trasy American Folk Blues Festival, w szczególności w Wielkiej Brytanii w 1965 roku. 

 Lenoir zmarł 29 kwietnia 1967 roku w Urbanie w stanie Illinois w wieku 38 lat, w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym trzy tygodnie wcześniej. John Mayall oddał hołd zmarłemu bluesmanowi utworami „I'm Gonna Fight for You, J. B.” oraz „The Death of J. B. Lenoir”, choć w obu piosenkach błędnie wymawiał nazwisko muzyka. Karierze Lenoira - obok dokonań Skipa Jamesa i Blinda Williego Johnsona- poświęcono film dokumentalny *The Soul of a Man* z 2003 roku w reżyserii Wima Wendersa, będący drugą częścią serii *The Blues* Martina Scorsese. W 2011 roku Lenoir został wprowadzony do Blues Hall of Fame. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mamma Talk To Your Daughter/Man Watch Your Woman	J. B. Lenoir	07.1955	-	-	Parrot 809	[written by J. B. Lenoir][11[2].R&B Chart]

Leotis

Zanim rozpoczął samodzielną karierę wokalną, Leotis zdobywał doświadczenie, śpiewając
w chórkach na płytach innych artystów, takich jak Tom Browne czy Miki Howard. W 1989 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Mercury Records, która wydała jego jedyny album -*On A Mission*. Płyta ta zadebiutowała na 96. miejscu listy przebojów R&B magazynu „Billboard”. Pierwszy singiel- utwór tytułowy - dotarł do 33. miejsca zestawienia Billboard Hot Black Singles, utrzymując się na nim przez jedenaście tygodni.  

Drugi singiel, utrzymana w stylistyce new jack swing interpretacja piosenki „Ooh Child” grupy The Five Stairsteps, pojawił się na tej samej liście na 70. pozycji i pozostał w notowaniu przez osiem tygodni. Trzeci i ostatni singiel, „Who Loves You Better”, nie odniósł sukcesu. Po tym okresie, w latach 90-tych, artysta powrócił do śpiewania w chórkach, współpracując z wykonawcami muzyki R&B i urban, takimi jak The O'Jays, Tanya Blount czy grupa deep-house’owa Ten City. Zajął się również produkcją wykonawczą (pełniąc tę ​​funkcję przy singlu „Only One” wokalistki Aqua, znanej też jako Sharon Benson) oraz pracą w dziale A&R. Przez pewien czas był zatrudniony w EMI Music Publishing; w 2012 roku zakończono z nim współpracę. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On A Mission	Leotis	04.1989	-	-	Mercury 872 922	[written by V. Bell, A. Moody, G. Dukes][produced by Alvin Moody, Vinnie Bell][33[11].R&B Chart]
Ooh Child/You Are My World	Leotis	11.1989	-	-	Mercury 876 238	[written by S. Vincent][produced by Van Gibbs, Eddison Electrik][70[8].R&B Chart]

Less Than Jake

Less Than Jake to amerykański zespół ska-punkowy z Gainesville na Florydzie,
założony w 1992 roku. W skład grupy wchodzą: Chris DeMakes (gitara, śpiew), Roger Lima (bas, śpiew), Buddy Schaub (puzon), Peter „JR” Wasilewski (saksofon) oraz Matt Yonker (perkusja). 

 Zespół Less Than Jake, założony w 1992 roku jako trio grające power pop z wyraźnymi wpływami punka, stopniowo ewoluował w stronę punkowej grupy inspirowanej muzyką ska, wyróżniającej się poczuciem humoru i zamiłowaniem do cukierków Pez. Szczyt komercyjnego sukcesu osiągnęli w 2003 roku dzięki piątemu albumowi studyjnemu *Anthem*, który przez 12 tygodni utrzymywał się na liście Billboard 200. W 2008 roku założyli własną wytwórnię Sleep It Off Records, nakładem której wydali szereg albumów długogrających i EP-ek, zanim nawiązali współpracę z Fat Wreck Chords przy okazji premiery płyty *See the Light* (2013), która również trafiła na listy przebojów Billboardu.  

Kontynuując nurt odrodzenia ska trzeciej fali, w którego kreowaniu mieli swój udział, w 2020 roku zespół wydał swój ósmy album - *Silver Linings*. Pierwszy skład grupy, która uformowała się w Gainesville na Florydzie, tworzyli: wokalista i gitarzysta Chris Demakes, basista Shaun oraz perkusista i autor tekstów Vinnie Fiorello. Shaun przeszedł jednak do roli technicznego zespołu, a jego miejsce zajął basista Roger Manganelli, który nauczył się gry na tym instrumencie specjalnie po to, by dołączyć do grupy. W latach 1993-1994 do zespołu dołączyła pierwsza instrumentalistka sekcji dętej, Jessica Mills, a wkrótce po niej puzonista Buddy Schaub. Tuż przed pierwszą trasą koncertową Schaub wyjechał jednak do Europy z przyjaciółmi, więc podczas jego nieobecności na koncertach zastępował go saksofonista Derron Nuhfer.  

Mając na koncie kilka singli na płytach 7-calowych, zespół Less Than Jake zadebiutował w 1994 roku albumem *Pezcore*, wydanym nakładem wytwórni Dill Records. Następnie ukazały się płyty *Losers, Kings & Things We Don't Understand* oraz *Greased* (wydane przez No Idea), a grupa podpisała kontrakt z dużą wytwórnią Capitol, by w 1996 roku wydać w niej album *Losing Streak*. Płyta wypełniona była charakterystycznymi dla zespołu, szybkimi i pełnymi ironii hymnami w stylu ska-punk, przynosząc takie uwielbiane przez fanów utwory jak „Johnny Quest Thinks We're Sellouts” czy „Jen Doesn't Like Me Anymore”. 

Po ukończeniu prac nad albumem z zespołu odeszła Jessica, by poświęcić się pracy nauczycielskiej, a jej miejsce zajął puzonista Pete (wcześniej grający w grupie Slapstick). Mniej więcej w tym samym czasie Fiorello wraz z przyjacielem Johnem Janickiem założył własną wytwórnię płytową - Fueled by Ramen. W 1998 roku ukazał się album *Hello Rockview*, z którego pochodził utwór „History of a Boring Town” - przebój grany w rozgłośniach akademickich. Jesienią 2000 roku zespół wydał płytę *Borders & Boundaries* nakładem Fat Wreck, a także zapewnił sobie rolę supportu podczas północnoamerykańskiej trasy koncertowej Bon Jovi. 

 Po nagraniu albumu z zespołu odszedł Nuhfer (który później dołączył do grupy Gunmoll), a jego miejsce zajął Pete Wasilewski - instrumentalista sekcji dętej, wcześniej związany ze Spring Heel Jack. Aby uniknąć pomyłek wynikających z posiadania dwóch muzyków o imieniu Pete, drugiego z nich nazwano JR; przydomek ten pozostał w użyciu nawet po tym, jak pierwszy Pete zdecydował się odejść z zespołu krótko po trasie Warped Tour w 2001 roku. Na przestrzeni lat Less Than Jake wydali tak wiele singli (na płytach 7-calowych) i limitowanych edycji winylowych, że trudno było się w nich połapać; dlatego muzycy zebrali swoje ulubione utwory na jednym krążku, wydając w 2002 roku *Goodbye Blue and White* - album nazwany na cześć ich pierwszego vana koncertowego.

 W 2003 roku, nakładem wytwórni Sire, ukazała się płyta *Anthem*, a rok później wydano *B Is for B-Sides* -zbiór utworów, które nie trafiły na ostateczną wersję *Anthem*. Miesiąc później ukazało się retrospektywne wydawnictwo DVD zatytułowane *People's History of Less Than Jake*. W kwietniu 2006 roku zespół wydał EP-kę *Absolution for Idiots and Addicts*, a zaledwie miesiąc później - kolejny album długogrający, *In with the Out Crowd*. Ten ostatni, utrzymany w bardziej wygładzonym, popowym stylu, spotkał się z mieszanym odbiorem fanów. W 2007 roku grupa Less Than Jake ogłosiła rozstanie z wytwórnią Warner Bros.; rok później muzycy założyli własny label Sleep It Off i wydali *GNV FLA* - album luźno nawiązujący do ich rodzinnego miasta (i jemu dedykowany). 

Ich dziewiąta płyta, *See the Light*, ukazała się jesienią 2013 roku. Zamiłowanie do formatu EP zaowocowało wydaniem w 2017 roku siedmioutworowego materiału *Sound the Alarm*, który stanowił debiut zespołu w barwach wytwórni Pure Noise Records. Trzy lata później grupa powróciła z ósmym albumem długogrającym, zatytułowanym *Silver Linings*. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All My Best Friends Are Metalheads	Less Than Jake	08.2000	51[2]	-	Golf CDSHOLE 027	[written by Vinnie Fiorello, Roger Lima, Chris Demakes][produced by Howard Benson]
Gainesville Rock City	Less Than Jake	09.2001	57[2]	-	Golf CDSHOLE 048	-
She's Gonna Break Soon	Less Than Jake	05.2003	39[2]	-	Sire W 606	[produced by Rob Cavallo]
The Science of Selling Yourself Short	Less Than Jake	09.2003	78[1]	-	Sire W 621	[written by Holly Knight,Less Than Jake][produced by Rob Cavallo]
Overrated (Everything Is)/A Still Life Franchise	Less Than Jake	05.2006	61[1]	-	Sire W 713	[written by Holly Knight,Less Than Jake][produced by Howard Benson]
The Rest of My Life/Don't Fall Asleep On The Subway	Less Than Jake	09.2006	77[1]	-	Sire W 735	[written by Less Than Jake][produced by Howard Benson]
P.S. Shock the World	Less Than Jake	11.2006	96[1]	-	Sire W 752	[written by Less Than Jake][produced by Howard Benson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hello Rockview/Losing Streak	Less Than Jake	08.2000	89[1]	80[3]	Golf CDHOLE 025	[produced by Michael Rosen,Less Than Jake,Craig Aaronson]
Borders & Boundaries	Less Than Jake	11.2000	99[1]	103[1]	Golf CDHOLE 035	[produced by Steve Kravac]
Anthem	Less Than Jake	05.2003	37[2]	45[12]	Sire 9362484852	[produced by Rob Cavallo]
B Is for B-sides	Less Than Jake	08.2004	-	157[1]	Sire 48 788 [US]	[produced by Less Than Jake, Rob Cavallo]
In with the Out Crowd	Less Than Jake	06.2006	55[1]	78[2]	Sire 9362499842	[produced by Howard Benson]
GNV FLA	Less Than Jake	07.2008	171[1]	61[2]	Cooking Vinyl COOKCD 467	[produced by Matt Allison, Roger Lima]
See the Light	Less Than Jake	11.2013	-	154[1]	Fat Wreck Chords 916 [US]	[produced by Matt Allison, Roger Lima]
Sound the Alarm	Less Than Jake	02.2017	-	114[1]	Pure Noise PNE 1972	[produced by Roger Lima ,Less Than Jake]

Le Tigre

Zespół Le Tigre - kolejne odważne, feministyczne trio - został założony w 1998 roku
przez Kathleen Hannę (twórczynię Bikini Kill i ikonę ruchu riot grrrl) wraz z filmowczynią Sadie Benning oraz autorką zinów Johanną Fateman; pierwotnie grupa miała pełnić funkcję zespołu akompaniującego Hannie podczas występów w ramach jej solowego projektu Julie Ruin. Czerpiąc inspirację z doktryny artystycznej projektu Julie Ruin, Le Tigre łączyło punkową bezpośredniość i zaangażowanie polityczne z żartobliwymi samplami, eklektycznym popem oraz elektroniką w estetyce lo-fi. Zespół wzbogacał swoje koncerty o elementy multimediów i sztuki performatywnej, często występując u boku pokrewnych duchowo artystów, takich jak grupa The Need.  

 

Debiutancki album *Le Tigre* ukazał się pod koniec 1999 roku nakładem wytwórni Mr. Lady, a w 2001 roku wydano minialbum *From the Desk of Mr. Lady*. Przed nagraniem drugiego krążka, *Feminist Sweepstakes*, Sadie Benning opuściła zespół, by skupić się na karierze filmowej, a jej miejsce zajęła J.D. Samson. Płyta *Feminist Sweepstakes*, wyróżniająca się bardziej wyrafinowanym brzmieniem i tekstami o wyraźniejszym wydźwięku politycznym, ukazała się w dalszej części 2001 roku. Latem 2002 roku wydano materiał z remiksami. 

 

W 2004 roku zespół dokonał zaskakującego przejścia do dużej wytwórni, wydając album *This Island* w dystrybucji Universal.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
TKO/Nanny Nanny Boo Boo	Le Tigre	01.2005	50[2]	-	Universal MCSTD 40398	[written by JD Samson, Johanna Fateman, Kathleen Hanna][produced by Le Tigre, Nick Sansano]
"After Dark	Le Tigre	05.2005	63[1]	-	Universal MCST 40411	[written by JD Samson, Johanna Fateman, Kathleen Hanna][produced by Le Tigre, Nick Sansano]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Island	Le Tigre	11.2004	-	130[1]	Le Tigre 003 385	[produced by Chris Stamey, Le Tigre]

Hard-Fi

Hard-Fi to angielski zespół indie-rockowy, założony w 2003 roku w Staines-upon-Thames
w hrabstwie Surrey. W skład grupy wchodzą: Richard Archer (wokal prowadzący i gitara), Ross Phillips (gitara i chórki), Kai Stephens (gitara basowa i chórki) oraz Steve Kemp (perkusja i chórki). 

 

Surowe, indie-rockowe brzmienie Hard-Fi łączy elementy post-punka, dubu i rytmów tanecznych z tekstami, w których zespół opisuje życie angielskiej klasy robotniczej w sposób bliski słuchaczom. To właśnie te cechy zjednały im fanów, gdy pojawili się na scenie w połowie lat 2000., w okresie rozkwitu indie rocka. Działając początkowo w zaadaptowanym biurze firmy przewozowej w Staines, zespół wykroczył poza swoje korzenie związane z etosem DIY (zrób to sam), tworząc potężne brzmienie, które przyniosło im sukces komercyjny. Przeboje takie jak „Hard to Beat” i „Living for the Weekend” wyniosły ich debiutancki album *Stars of CCTV* (2005) na szczyt brytyjskich list przebojów. 

 

 Hard-Fi powtórzyli ten schemat przy nieco mroczniejszym krążku *Once Upon a Time in the West* (2007), który również dotarł do pierwszego miejsca i przyniósł hit „Suburban Knights”, plasujący się w pierwszej dziesiątce zestawień. Grupa zawiesiła działalność po wydaniu płyty *Killer Sounds* w 2011 roku, ale reaktywowała się w 2022 roku, po niemal dekadzie przerwy. Wydana w 2024 roku EP-ka *Don't Go Making Plans* oznaczała powrót Hard-Fi do studia, a w 2026 roku zespół zaprezentował swój czwarty album, *Sweating Someone Else's Fever*. 

 

Kwartet tworzony przez Richarda Archera (wokal), Rossa Philipsa (gitara), Kaia Stephensa (bas) i Steve'a Kempa (perkusja) założył Hard-Fi w 2002 roku w Staines-upon-Thames - mieście, z którego wielu mieszkańców dojeżdża do pracy w Londynie. Po zbudowaniu lokalnej renomy dzięki punkowym utworom opowiadającym o życiu klasy robotniczej, muzycy podpisali kontrakt z niewielką niezależną wytwórnią Necessary Records i nagrali debiutancki materiał w różnych prowizorycznych miejscach, w tym we wspomnianym biurze przewozowym oraz garażu, który stał się ich główną bazą. Pierwszy nakład *Stars of CCTV* szybko się wyprzedał, a wytwórnia Necessary nawiązała współpracę z Atlantic Records, która zdecydowała się na licencjonowanie albumu. Choć początkowo - po premierze w lipcu 2005 roku - płyta zyskiwała popularność powoli, ostatecznie stała się wielkim hitem dzięki wyróżniającym się singlom: „Cash Machine”, „Hard to Beat” oraz „Living for the Weekend”. Do końca stycznia 2006 roku album dotarł na szczyt brytyjskiej listy przebojów i był notowany w całej Europie. W tym samym roku zespół otrzymał nominacje do Mercury Prize oraz dwóch nagród BRIT Awards. 

 

Zamiast przenieść się do lepszego studia, muzycy zdecydowali się kontynuować nagrania w biurze firmy przewozowej (typu „minicab”), które przemianowano na „Cherry Lips” ze względu na jego czerwony kolor. Bardziej rozbudowany album *Once Upon a Time in the West* ukazał się w 2007 roku i ponownie zdobył pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, głównie dzięki przebojowemu singlowi „Suburban Knights”, który odniósł sukces na całym świecie.  Prace nad trzecim albumem Hard-Fi rozpoczęły się w 2008 roku i trwały kilka lat; zespół współpracował przy nich z takimi producentami jak Stuart Price i Greg Kurstin. Płyta *Killer Sounds* ostatecznie ukazała się w sierpniu 2011 roku - w momencie, gdy impet zespołu nieco osłabł. Mimo to album zdołał dotrzeć do pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów i przyniósł chwytliwe single: „Good for Nothing” oraz „Fire in the House”.  

 

Grupa kontynuowała działalność przez kolejne dwa lata, ale ostatecznie się rozpadła, gdy gitarzysta Philips ogłosił swoje odejście. Zespół zagrał jeden pożegnalny koncert w Londynie, by uczcić wydanie w 2014 roku kompilacji największych przebojów zatytułowanej *Hard-Fi: Best of 2004–2014*. W 2022 roku zespół ogłosił reaktywację, wykorzystując kampanię plakatową z charakterystycznym logo przedstawiającym kamerę monitoringu (CCTV). Po udanym koncercie powrotnym w londyńskim klubie O2 Forum Kentish Town, w październiku kolejnego roku Hard-Fi ruszyło w swoją pierwszą od ponad dekady trasę koncertową. Reaktywacja była kontynuowana w 2024 roku wraz z premierą nowego materiału - minialbumu (EP) *Don't Go Making Plans*. W marcu 2026 roku zespół wydał chwytliwy utwór „They Ain't Your Friends” jako główny singiel promujący czwarty album. Płyta *Sweating Someone Else's Fever* ukazała się w czerwcu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tied Up Too Tight	Hard-Fi	04.2005	15[5]	-	Necessary HARDFI 02	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Hard to Beat	Hard-Fi	07.2005	9[27]	-	Necessary HARDFI 03	[gold-UK][written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Living for the Weekend	Hard-Fi	10.2005	15[12]	-	Necessary HARDFI 04	[gold-UK][written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Cash Machine	Hard-Fi	01.2006	14[15]	-	Atlantic/Necessary HARDFI 05	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Better Do Better	Hard-Fi	04.2006	14[6]	-	Atlantic/Necessary HARDFI 06	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Suburban Knights	Hard-Fi	08.2007	7[9]	-	Atlantic MIUCT 5356	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Can't Get Along (Without You)	Hard-Fi	11.2007	45[2]	-	Atlantic MIUCT 5352	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer, Paul 'P-Dub' Walton]
I Shall Overcome	Hard-Fi	03.2008	35[1]	-	Atlantic MIUCT 5354	[written by Richard Archer]
Good for Nothing	Hard-Fi	07.2011	51[1]	-	Atlantic/Necessary GBAHS 1100144	[written by Richard Archer][produced by Richard Archer]
Fire in the House	Hard-Fi	08.2011	170[1]	-	Necessary/Atlantic	[written by Richard Archer][produced by Stuart Price, Richard Archer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stars of CCTV	Hard-Fi	07.2005	1[1][64]	-	Atlantic/Necessary 5050467869127	[2x-platinum-UK][produced by Richard Archer,Wolsey White]
In Operation	Hard-Fi	05.2006	62[1]	-	Atlantic/Necessary 5101138285	[produced by Richard Archer,Wolsey White]
Once Upon a Time in the West	Hard-Fi	09.2007	1[1][14]	-	Atlantic/Necessary 5144229602	[gold-UK][produced by Richard Archer,Wolsey White]
Killer Sounds	Hard-Fi	09.2011	9[5]	-	Atlantic/Necessary 5249866242	[produced by Richard Archer ,Stuart Price, Alan Moulder, Greg Kurstin]
Sweating Someone Else's Fever	Hard-Fi	07.2026	58[1]	-	V2 VVNL 5118	-

Black Rock

Black Rock to francuski duet producencki tworzący muzykę taneczną,
w którego skład wchodzą DJ-e i twórcy remiksów: André Schmid oraz Dimitri Derisiotis. W 2005 roku duet odniósł jeden ze swoich największych sukcesów na scenie muzyki tanecznej dzięki utworowi „Blue Water”. Utwór ten - wykorzystany wcześniej w filmie *It's All Gone Pete Tong* z 2004 roku - dotarł do pierwszej dwudziestki zestawień Billboardu: Hot Dance Airplay oraz Hot Dance Club Play; w nagraniu gościnnie wystąpiła wokalistka Debra Andrew-Cowen.  

Piosenka uplasowała się również na 36. miejscu brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart) w maju 2005 roku oraz na 76. miejscu australijskiego zestawienia ARIA Charts we wrześniu 2005 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blue Water	Black Rock	05.2005	36[3]	-	Positiva 12TIV 217	[written by Dimitri Derisiotis, Rozzo, Jon Smith, Keithen Carter,Rob Roar,Debra Andrew-Cowen][produced by Dimitri Derisiotis, Rozzo]

Let's Active

 Mitch Easter zapisał się w historii muzyki jako ceniony producent lat 80-tych, znany przede

wszystkim z pracy nad wczesnymi albumami grupy R.E.M. - *Murmur* i *Reckoning*. Sukcesy te jednak często odciągały jego uwagę i sprawiały, że nie mógł w pełni poświęcić się własnej karierze muzycznej w zespole Let's Active. Grupa ta w latach 1983-1988 stworzyła jedne z najlepszych utworów w nurcie power popu i jangle popu z Południa USA. Podobnie jak R.E.M., zespół ten uwspółcześnił charakterystyczne, dźwięczne brzmienie gitar znane z twórczości The Byrds, dostosowując je do estetyki nowej fali. Mimo częstych zmian w składzie, Easter pozostawał główną postacią formacji, która przed zakończeniem działalności pod koniec dekady wydała trzy albumy. 
 
 Po krótkim epizodzie w zespole Sneakers - założonym w Karolinie Północnej pod koniec lat 70-tych wspólnie z Chrisem Stameyem (późniejszym członkiem grupy The dB's) - Mitch Easter w 1981 roku otworzył swoje legendarne studio Drive-In Studios i powołał do życia Let's Active wraz z basistką Faye Hunter oraz perkusistką Sarą Romweber. Trio wydało nakładem wytwórni IRS Records minialbum *Afoot* (1983), zawierający sześć utworów. W 1984 roku ukazała się bardziej eksperymentalna płyta *Cypress*. Choć zarówno EP-ka, jak i album osiągnęły umiarkowane wyniki sprzedaży, zyskały one uznanie w rodzącym się środowisku słuchaczy muzyki alternatywnej i tzw. college rocka. 
 
Wkrótce po premierze Hunter i Romweber opuściły zespół, przez co Let's Active stało się w praktyce solowym przedsięwzięciem Eastera. Romweber dołączyła później do grup Snatches of Pink oraz Dexter Romweber Duo (tej drugiej przewodził jej brat, założyciel formacji Flat Duo Jets).  Do nagrania albumu *Big Plans for Everybody* (1986)- kolejnej płyty docenionej przez krytykę, lecz niedocenionej komercyjnie - Easter zaangażował perkusistów Erica Marshalla i Roba Ladda oraz multiinstrumentalistkę Angie Carlson (Faye Hunter powróciła wówczas tymczasowo, by zająć się partiami basu). 
 
 W 1988 roku ukazał się utrzymany w ostrzejszym stylu album *Every Dog Has His Day*, na którym Hunter zastąpił stały basista John Heames. Po krótkiej trasie promocyjnej obejmującej kampusy uniwersyteckie działalność zespołu zawisła w próżni - nie nagrano już kolejnych płyt. W późniejszych latach Easter kontynuował pracę jako producent, grając jednocześnie w innych grupach, takich jak Velvet Crush, Vinyl Devotion, Shalini czy The Fiendish Minstrels. Swój pierwszy solowy album, *Dynamico*, wydał w 2007 roku. Sara Romweber zmarła w marcu 2019 roku po zdiagnozowaniu u niej guza mózgu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Afoot	Let's Active	02.1984	-	154[11]	I.R.S. 70 505	[produced by Mitch Easter]
Cypress	Let's Active	11.1984	-	138[16]	I.R.S. 70 648	[produced by Let's Active, Don Dixon]
Big Plans for Everybody	Let's Active	04.1986	-	111[10]	I.R.S. 5703	[produced by Mitch Easter]

Letter Kills

Letter Kills to zespół grający rocka alternatywnego, pochodzący z południowej Kalifornii
i założony w sierpniu 2002 roku.

  Ich pierwszy album, *The Bridge*, ukazał się 2 lipca 2004 roku. Opisywany przez magazyn „Alternative Press” jako „najlepszy zespół screamo, o jakim nigdy nie słyszałeś”, Letter Kills wyłonił się z pustynnych okolic Temeculi w Kalifornii na początku lat 2000., prezentując muzykę łączącą elementy rocka alternatywnego, hair metalu lat 80-tych i punk rocka. Wydany w 2004 roku nakładem wytwórni Island Def Jam debiutancki album *The Bridge* zapewnił grupie obecność na antenie stacji Fuse i MTV2 (dzięki singlowi „Don’t Believe”), udział w trasie Nintendo Fusion Tour u boku My Chemical Romance oraz wzmianki na łamach magazynu „Rolling Stone”. 

W 2023 roku Duckworth, wokalista Matt Shelton i gitarzysta Tim Cordova wydali singiel „Right Where You Belong”. Utwór ten, współprodukowany przez zespół oraz Joeya Bradforda z grupy The Used, stanowił pierwsze nowe nagranie Letter Kills od czasu wydania płyty *The Bridge*. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Bridge	Letter Kills	08.2004	-	130[1]	Island 002 859	[produced by Jim Wirt]

Gerald LeVert

Gerald LeVert, współczesny wokalista soulowy, którego gładki, a zarazem potężny głos
wnosił energię i emocje nawet do najbardziej nastrojowych utworów, dorastał w cieniu sławy swojego ojca, Eddiego LeVerta Sr. z grupy The O'Jays. Status ojca w branży muzycznej pomógł Geraldowi przygotować się do własnej, pełnej sukcesów kariery - jako autora piosenek, aranżera, producenta i wykonawcy. Wkraczając w dorosłość, Gerald wraz z przyjacielem Markiem Gordonem oraz bratem Seanem założył trio o nazwie LeVert. 

Zespół nagrał swój pierwszy singiel, zatytułowany „I'm Still”, dla niezależnej wytwórni Tempre. Choć Gerald wciąż rozwijał swój warsztat wokalny, jego mocna i poruszająca interpretacja w tym utworze zasługiwała na uznanie; singiel dotarł do 70. miejsca listy przebojów Billboard R&B i utrzymał się na niej przez osiem tygodni.  Sukces tego singla zaowocował podpisaniem kontraktu z wytwórnią Atlantic Records w kolejnym roku. Początkowo Gerald nagrywał w ramach grupy, wprowadzając na listę Billboard R&B pięć singli na pierwsze miejsce, siedem do pierwszej dziesiątki i cztery do pierwszej dwudziestki. Wśród nich znalazł się utwór „Casanova” - napisany i wyprodukowany przez duet Reggie i Vincent Calloway - który zdobył szczyt notowania R&B, a na liście popowej dotarł do czwartej pozycji. 

 Artysta znalazł również czas na nagranie duetu z inną gwiazdą tej samej wytwórni, Miki Howard; ich wspólny utwór „That's What Love Is” zajął czwarte miejsce na liście przebojów. W 1991 roku Gerald wydał swój debiutancki album solowy, *Private Line*. Utwór tytułowy stał się jego pierwszym solowym przebojem numer jeden na liście R&B. Rok później Gerald powrócił z duetem nagranym wspólnie z ojcem - piosenka „Baby Hold on to Me” ponownie zdobyła szczyt notowania. Z kolei singiel „School Me”, utrzymany w stylistyce przypominającej utwór „Whip Appeal” Babyface'a, dotarł do trzeciego miejsca listy przebojów. Producent David Foster zaproponował Geraldowi utwór o charakterze popowym; piosenka „I Swear” stała się wielkim przebojem, zajmując pierwsze miejsce na liście popowej oraz plasując się w pierwszej dwudziestce zestawienia R&B.  

Następnie Gerald ponownie współpracował z Fosterem, nagrywając utwór „I'd Give Anything”, również wyprodukowany przez tego producenta. Utwór ten, który wcześniej dotarł do czwartego miejsca listy przebojów muzyki country w wykonaniu grupy Boy Howdy (pod tytułem „She'd Give Anything”), w wersji Geralda stał się przebojem notowanym w pierwszej trzydziestce list muzyki pop. Choć singiel miał przyciągnąć szersze grono odbiorców, największy sukces odniósł na liście przebojów R&B, docierając do czwartego miejsca i umacniając pozycję Geralda wśród miłośników tego gatunku. 

 Oprócz imponującej serii własnych przebojów, pochodzący z Cleveland w stanie Ohio artysta współpracował - jako autor piosenek, wokalista i producent - ​​z wieloma wykonawcami, takimi jak The O'Jays, Barry White, Stephanie Mills, Troop, Teddy Pendergrass, The Winans, Patti LaBelle, Rude Boys i wielu innych. W 1997 roku Gerald nadał swojej udanej karierze nowy wymiar, łącząc siły z wokalistami R&B Keithem Sweatem i Johnnym Gillem w ramach projektu LSG, co zaowocowało przebojem „My Body”.  

Rok później wydał solowy album *Love & Consequences*, a w 1999 roku powrócił z płytą *G*. Pozostawał niezwykle aktywny twórczo na początku lat 2000., wydając przed 2005 rokiem albumy: *Gerald's World*, *G Spot*, *Stroke of Genius* oraz *Do I Speak for the World*. Niedługo po ukończeniu pracy nad wspomnieniami pisanymi wspólnie z ojcem oraz kolejnym albumem, 10 listopada 2006 roku, w wieku 40 lat, Levert zmarł. Przyczyną śmierci, uznanej za nieszczęśliwy wypadek, było przyjęcie śmiertelnej mieszanki leków na receptę oraz środków dostępnych bez recepty. Ukończony tuż przed śmiercią album *In My Songs* ukazał się dzień przed Walentynkami w 2007 roku. W czerwcu tego samego roku wydano płytę *Something to Talk About*, nagraną wspólnie z ojcem. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's What Love Is/I Surrender	Miki Howard (Duet With Gerald Levert)	02.1988	-	-	Atlantic 89123	[written by G. Levert, M. Gordon, M. Howard][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][4[16].R&B Chart]
Private Line	Gerald Levert	10.1991	-	-	East West 98 705	[written by Gerald Levert][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][1[1][20].R&B Chart]
Baby Hold On To Me/School Me	Gerald Levert (Duet With Eddie Levert)	02.1992	-	37[20]	East West 98 577	[written by Gerald Levert, Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][1[1][20].R&B Chart]
School Me	Gerald Levert	04.1992	-	-	East West 98 577	[written by Gerald Levert,Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][3[19].R&B Chart]
Can You Handle It	Gerald Levert	08.1992	-	-	East West 98 510	[written by Gerald Levert][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][9[18].R&B Chart]
I'd Give Anything	Gerald Levert	08.1994	-	28[20]	East West 98 244	[written by Chris Farren,Vince Melamed,Jeffrey Steele][produced by David Foster][4[22].R&B Chart]
Can't Help Myself	Gerald Levert	11.1994	-	-	East West 98 208	[written by Gerald Levert & Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][15[20].R&B Chart]
Answering Service	Gerald Levert	02.1995	-	105[11]	East West 64 458	[written by Heavy D][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas, Heavy D][12[20].R&B Chart]
How Many Times	Gerald Levert	06.1995	-	-	East West 64 431	[written by Gerald Levert,Edwin "Tony" Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][56[9].R&B Chart]
Same One	Sean Levert Featuring Eddie Levert & Gerald Levert	09.1995	-	-	Atlantic 87 118	[written by Gerald Levert , Edwin "Tony" Nicholas & Ashley Coombs][produced by Gerald Levert][57[5].R&B Chart]
Already Missing You	Gerald Levert with Eddie Levert	10.1995	-	75[10]	East West 64 374	[written by Gerald Levert,Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][7[22].R&B Chart]
Wind Beneath My Wings	Gerald Levert with Eddie Levert	03.1996	-	103[8]	East West 64 306	[written by Jeffrey Silbar, Larry Henley][30[15].R&B Chart]
Get Your Thing Off	Gerald Levert & Eddie Levert, Sr.	06.1996	-	-	East West 64 285	[written by Dwain Mitchell & Eddie Levert Sr.][produced by Dwain Mitchell, Eddie Levert, Sr.][59[5].R&B Chart]
Thinkin' Bout It	Gerald Levert	09.1998	77[1]	12[16]	East West 64 091	[gold-US][written by Antoinette Roberson, Darrell "Delite" Allamby, Lincoln "Link" Browder][2[22].R&B Chart]
Money's Just A Touch Away	Mack 10 Featuring Gerald Levert	11.1998	-	54[4]	Hoo Bangin' 53 327	[written by Dedrick Rolison, Gerald Levert, Slice Wade, David Weldon, F. Jackson & B. Eastwood][produced by Rhythm D, Slice][31[13].R&B Chart]
Taking Everything	Gerald Levert	01.1999	-	11[12]	East West 64 061	[gold-US][written by Antoinette Roberson, Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Lincoln "Link" Browder][produced by Darrell "Delite" Allamby][3[16].R&B Chart]
Nothin' To Somethin	Gerald Levert	09.1999	-	-	East West	[written by Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][produced by Darrell "Delite" Allamby, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][55[19].R&B Chart]
Mr. Too Damn Good	Gerald Levert	03.2000	-	76[8]	East West	[written by Gerald Levert, Joe Little III][produced by Gerald Levert, Joe Little III][20[20].R&B Chart]
Baby U Are	Gerald Levert	08.2000	-	89[6]	East West 67 066	[written by Craig T. Cooper][produced by Gerald Levert,Merlin Bobb][31[20].R&B Chart]
Dream With No Love	Gerald Levert	11.2000	-	-	Motown	[written by Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][produced by Darrell "Delite" Allamby, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][84[11].R&B Chart][piosenka z filmu "Bamboozled"]
Made to Love Ya	Gerald Levert	08.2001	-	121[4]	Elektra	[written by Gerald LeVert][produced by Gerald LeVert][37[21].R&B Chart]
What Makes It Good to You (No Premature Lovin')	Gerald Levert	03.2002	-	-	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][66[16].R&B Chart]
Funny	Gerald Levert	08.2002	-	123[2]	Elektra	[written by Gerald Levert, Flemuel Brown III, Niles McKinney & Randall Bowland][37[20].R&B Chart]
Closure	Gerald Levert	03.2003	-	-	Elektra	[written by Gerald Levert , Randall Bowland & Niles McKinney][produced by Gerald LeVert][57[19].R&B Chart]
U Got That Love (Call It a Night)	Gerald Levert	09.2003	-	103[14]	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert ][produced by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][30[25].R&B Chart]
Wear It Out	Gerald Levert	09.2004	-	-	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][58[9].R&B Chart]
One Million Times	Gerald Levert	11.2004	-	-	Atlantic	[written by Darrell Delite Allamby][56[20].R&B Chart]
A Rose By Any Other Name	Teena Marie Feat. Gerald Levert	01.2005	-	-	Cash Money 003 428	[produced by Teena Marie,James Allen][53[20].R&B Chart]
So What (If You Got a Baby)	Gerald Levert	02.2005	-	-	Atlantic	[written by Gerald "Da Clean Up Man" Isaac][produced by Gerald "Da Clean Up Man" Isaac][49[18].R&B Chart]
In My Songs	Gerald Levert	01.2007	-	113[8]	Atlantic 1004	[written by Gerald Levert, Eddie Levert & Edwin Nicholas][produced by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][21[34].R&B Chart]
DJ Don't	Gerald Levert	04.2007	-	-	Atlantic	[written by Eddie Levert Sr., Gerald Levert & Edwin "Tony" Nicholas][31[29].R&B Chart]
Can It Stay	Gerald Levert	07.2010	-	-	Rhino	[written by Gerald Levert][25[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Private Line	Gerald LeVert	11.1991	-	48[40]	EastWest 91 777	[platinum-US][produced by Marc Gordon, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas]
Groove On	Gerald LeVert	09.1994	-	18[34]	EastWest 92 416	[platinum-US][produced by Greg Charley, David Foster, Marc Gordon ,Gerald Levert, Dwain Mitchell, Edwin "Tony" Nicholas]
Father and Son	Gerald LeVert & Eddie Levert	10.1995	-	20[30]	EastWest 61 859	[gold-US][produced by Dwain Mitchell , Eddie Levert, Sr., Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert ]
Love & Consequences	Gerald LeVert	08.1998	-	17[32]	EastWest 62 261	[platinum-US][produced by Darrell "Delite" Allamby ,Allen "Allstar" Gordon ,R. Kelly, Gerald Levert, Joe Little III ,Edwin "Tony" Nicholas ,Manuel Seal]
G	Gerald LeVert	03.2000	-	8[28]	EastWest 62 417	[gold-US][produced by Darrell "Delite" Allamby ,Craig T. Cooper ,Kenneth "Kenny Flav" Dickerson, Gerald Levert, Joe Little III, Edwin "Tony" Nicholas, Kelly Price]
Gerald's World	Gerald LeVert	10.2001	-	6[11]	Elektra 62 655	[produced by Mike City ,J. Dub, Casino Joe ,Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas, Warryn Campbell]
The G Spot	Gerald LeVert	11.2002	-	9[10]	Elektra 62 795	[produced by Gerald Levert, Randy Bowland]
Stroke of Genius	Gerald LeVert	11.2003	-	6[12]	Elektra 62 903	[produced by Jasper da Fatso, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas]
Do I Speak for the World	Gerald LeVert	12.2004	-	29[11]	Atlantic 83 765	[produced by Darrell "Delite" Allamby, Gordon Chambers, Mike City ,Gerald Isaac, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas, Troy Taylor]
Voices	Gerald LeVert	10.2005	-	115[2]	Atlantic 73 214	-
Something to Talk About	Eddie Levert Sr. & Gerald Levert	06.2007	-	19[5]	Atlantic	-
The Best of Gerald Levert	Gerald Levert	09.2010	-	62[5]	Rhino 525461	-