Sam Harris

 Samuel Kent Harris (ur. 4 czerwca 1961r) to amerykański muzyk popowy i musicalowy
oraz aktor telewizyjny, teatralny i filmowy.  Harris rozpoczął karierę, zdobywając główną nagrodę w kategorii wokalnej w pierwszej edycji programu *Star Search* w 1983 roku. Zyskał uznanie i stał się najbardziej znany dzięki zwycięskiemu wykonaniu utworu „Over the Rainbow” w tym programie. Od tamtej pory „Over the Rainbow” jest jego sztandarowym utworem.Występ w *Star Search* zaowocował kontraktem z wytwórnią Motown Records. Jego pierwszy singiel, „Sugar Don't Bite”, dotarł do 36. miejsca listy Billboard Hot 100 w listopadzie 1984 roku. Utwór „Over the Rainbow” wydano w Australii, gdzie w 1985 roku osiągnął 65. miejsce na liście przebojów.

  Jest artystą, którego nagrania sprzedały się w wielomilionowym nakładzie; ma na koncie dziewięć albumów studyjnych. Można go również usłyszeć na licznych nagraniach koncertowych, płytach nagranych gościnnie z innymi artystami oraz na albumach z muzyką z przedstawień. Intensywnie koncertował, występując przed pełnymi salami w prestiżowych obiektach, takich jak Carnegie Hall w Nowym Jorku, Universal Amphitheatre w Los Angeles czy teatry londyńskiego West Endu. Występował z orkiestrą Boston Pops i w Białym Domu, a także śpiewał w wielu programach telewizyjnych i widowiskach na żywo. 

12 lutego 2008 roku wydał nowy singiel zatytułowany „War on War”, który stał się internetowym fenomenem dzięki teledyskom tworzonym przez fanów. Utwór ten znalazł się na albumie *Free*, wydanym latem tego samego roku. Singiel „Change Is On the Way” powstał, by wesprzeć kampanię wyborczą Baracka Obamy; był wykorzystywany w licznych programach telewizyjnych i materiałach wideo w internecie w okresie wyborczym. W 2010 roku Sam napisał i wydał utwór „My Reclamation”, który stał się hymnem walki o równość małżeńską. Teatr Na Broadwayu otrzymał nominację do nagrody Drama Desk za rolę w wznowieniu musicalu *Grease* w reżyserii Jeffa Calhouna, a także nagrodę Drama League oraz nominacje do nagród Tony, Outer Critics Circle i Drama Desk za udział w musicalu Cy Colemana *The Life* (który sam również był nominowany do nagrody Tony).  

Występował także na Broadwayu w nagrodzonym Tony musicalu Mela Brooksa *The Producers*, w ogólnokrajowej trasie koncertowej spektaklu *Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat* oraz w musicalach: *Jesus Christ Superstar*, *Cabaret*, *Hair*, *Pippin* i *The First Wives Club*. Był również gwiazdą autorskich spektakli: *Hardcopy*, *Different Hats*, *Revival* oraz wysoko ocenianego przez krytyków *SAM*. Najnowszym przedstawieniem Harrisa był *Ham: A Musical Memoir*, wystawiany w Nowym Jorku i Los Angeles. Inscenizacja w Los Angeles zdobyła nagrody Ovation w kategoriach: najlepszy musical, najlepszy aktor (Harris) oraz najlepszy kierownik muzyczny (Todd Schroeder). 

 Do tej pory Harris wystąpił w trzech filmach pełnometrażowych: *In the Weeds* (2000, jako Jonathan), filmie dokumentalnym *Little Man* (2005, jako on sam) oraz *Elena Undone* (2010, jako Tyler).W latach 1986–1987 Harris - jako jeden z uczestników programu *Star Search* - wykonywał utwory w konkursie dla autorów piosenek *You Write the Songs*; zaśpiewał wówczas zwycięską kompozycję „Everybody Needs A Dream” autorstwa Toma Grose’a (który również brał udział w *Star Search* wraz ze swoim zespołem The Varsity). Harris pojawił się także m.in. w produkcjach: *Rules of Engagement* (rola Jackie, postać powracająca), *The Wayne Brady Show*, *CSI* (jako Alan Widcom) oraz *Major Crimes* (jako Jason).  

 W 2014 roku Harris napisał zbiór autobiograficznych esejów i opowiadań zatytułowany *Ham - Slices of a Life*; książka ukazała się nakładem wydawnictwa Simon & Schuster/Gallery Books i spotkała się z jednogłośnym uznaniem krytyków. Następnie Harris zaadaptował ją na monodram wystawiany w nurcie off-off-Broadway pod tytułem *HAM: A Musical Memoir*. W 2020 roku Harris wydał swoją drugą książkę - powieść zatytułowaną *The Substance of All Things*.

 Sam Harris opuścił dom w Oklahomie w wieku 15 lat, by rozwijać karierę teatralną; szkołę średnią ukończył w trybie korespondencyjnym, a przez krótki czas studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (UCLA), gdzie otrzymał nagrodę Frank Sinatra Pop Singing Award. Harris i Danny Jacobsen - reżyser, trener wystąpień publicznych współpracujący z wieloma czołowymi przedsiębiorstwami oraz producent filmowy - są parą od 1994 roku. W 2008 roku adoptowali syna, Coopera Atticusa Harrisa-Jacobsena, a następnie zawarli związek małżeński.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sugar Don't Bite/You Keep Me Hangin' On	Sam Harris	09.1984	-	36[14]	Motown 1743	[written by B. Roberts, D. Weiss][produced by Steve Barri, Tony Belluso]
Hearts On Fire/I Will Not Wait For You	Sam Harris	02.1985	67[3]	-	Motown 1771	[written by B. Roberts, D. Weiss][produced by Steve Barri, Tony Belluso]
I'd Do It All Again/The Rescue	Sam Harris	02.1986	-	52[9]	Motown 1829	[written by M. Unobsky, S. Harris][produced by Sam Harris, Lauren Wood]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sam Harris	Sam Harris	09.1984	-	35[29]	Motown 6103	[produced by Steve Barri, Tony Peluso]
Sam-I-Am	Sam Harris	02.1986	-	69[14]	Motown 6165	-

Kele Le Roc

Kelly Shermaine Biggs (ur. 5 października 1975 r.  w East Ham w Londynie),
znana pod pseudonimem Kele Le Roc, to brytyjska piosenkarka.  Biggs zaczęła śpiewać w wieku trzech lat i uczęszczała do szkoły Langdon Comprehensive School w East Ham. Szerokie uznanie zdobyła w 1995 roku dzięki undergroundowemu przebojowi „Let Me Know”. Dwa jej utwory - „Little Bit of Lovin’” (1998) oraz „My Love” (1999)- dotarły do ​​pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart), zajmując w obu przypadkach 8. miejsce.  

 

W marcu 1999 roku wydała swój jedyny album, *Everybody's Somebody*, nakładem wytwórni Polydor Records. W 1999 roku zdobyła dwie nagrody MOBO: dla najlepszego debiutanta oraz za najlepszy singiel („My Love”). Współpracowała m.in. z takimi artystami i grupami jak Basement Jaxx (z którymi dotarła do 6. miejsca brytyjskiej listy przebojów utworem „Romeo”), 10° Below, Coolio, Courtney Pine, Shy FX, T Power, Omar Lye-Fook, Damage oraz Lee Henry.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little Bit Of Lovin'	Kele Le Roc	10.1998	8[8]	-	Wild Card 5672792	[written by Bradley Spalter, Robbie Nevil, Gordon Chambers][produced by Bradley Spalter, Robbie Nevil]
My Love	Kele Le Roc	03.1999	8[9]	-	Wild Card 5636112	[written by Bradley Spalter, Louise Francis, Robbie Nevil][produced by Bradley Spalter, Robbie Nevil]
Thinking Of You	Kele Le Roc with Curtis Lynch Jr. featuring Red Rat	09.2000	70[1]	-	Telstar CDSTAS 3136	[written by Bernard Edwards, Nile Rodgers][produced by Curtis Lynch Jnr]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everybody's Somebody	Kele Le Roc	04.1999	44[2]	-	Wild Card 5596661	-

Leaves

Islandzki zespół indie Leaves wyda tej wiosny swój trzeci album. Płyta zatytułowana
*We Are Shadows* ukaże się 11 maja i będzie dostępna w sprzedaży wysyłkowej oraz w formie cyfrowej. Prace nad krążkiem trwały cztery lata, podczas których zespół znacząco rozwinął swoje brzmienie i warsztat kompozytorski. Historia założonego na początku 2001 roku zespołu jest niezwykle ciekawa. Wszystko zaczęło się, gdy Arnar Guðjónsson i Hallur Már Hallsson wynajęli dom w centrum Reykjavíku. Arnar grał wcześniej w popularnej grupie, ale miał w zanadrzu utwory, które nie pasowały do ​​jej stylu. Były to czasy, gdy nagrywanie muzyki na komputerze dopiero raczkowało; dom przekształcono w studio, a liczba nagranych demówek szybko rosła. 

Dzięki serii zbiegów okoliczności nagrania te trafiły do ​​wytwórni płytowych w Londynie i Los Angeles, które natychmiast wyraziły zainteresowanie projektem. Do Arnara i Hallura dołączyli dawni przyjaciele: Arnar Ólafsson (gitara, wokal), Andri Ásgrímsson (instrumenty klawiszowe) i Bjarni Grímsson (perkusja), tworząc tym samym pełny skład zespołu. Po pewnym namyśle grupa przyjęła nazwę Leaves, nawiązującą do *Five Leaves Left* - debiutanckiego albumu legendarnego angielskiego artysty Nicka Drake’a. Zespół intensywnie pracował i w październiku 2001 roku, podczas festiwalu Airwaves, dał swój pierwszy koncert w zaadaptowanej na ten cel galerii sztuki. Muzycy czuli, że dzieje się coś wyjątkowego, a zainteresowanie z zagranicy tylko potęgowało to przekonanie. Występ grupy spotkał się z natychmiastowym uznaniem islandzkiej prasy muzycznej, co było zapowiedzią przyszłych sukcesów.  

Występem zespołu zachwycił się krytyk „The New York Timesa”, a Hallur udzielił wywiadu tej gazecie, mając na koncie zaledwie jeden koncert w całej swojej dotychczasowej karierze. Wkrótce potem podpisano kontrakt z londyńską wytwórnią B-Unique Records. Umowa przewidywała, że ​​pierwszeństwo w podpisaniu kontraktu z zespołem na rynku amerykańskim będzie miała wytwórnia Dreamworks. O Leaves zrobiło się głośno w branży; zespół odrzucił oferty od Virgin Records, Island Records i Independiente, decydując się na współpracę z wytwórnią o bardziej niezależnym charakterze. Jesienią 2001 roku zespół wyruszył w krótką trasę koncertową z grupą The Bluetones, po czym udał się do Los Angeles, by wystąpić w klubie Viper Room przed przedstawicielami wytwórni Dreamworks; ci natychmiast dostrzegli potencjał grupy i podpisali z nią kontrakt. 

 Na początku 2002 roku zespół rozpoczął w Reykjavíku prace nad swoim debiutanckim albumem, do których realizacji zaangażowano ekipę the awayTEAM (współpracującą wcześniej z takimi artystami jak Badly Drawn Boy czy Athlete). Wiosną grupa koncertowała w całej Wielkiej Brytanii u boku takich zespołów jak Doves, The Coral, Electric Soft Parade i Athlete, promując materiał, który w studiu Air Studios zmiksował Steve Osborne (znany ze współpracy z Doves, Suede, Happy Mondays, KT Tunstall, Elbow czy Starsailor). W kraju popularność zyskał utwór „Breathe”, a występy u boku The Strokes i Travisa dodatkowo zwiększyły rozpoznawalność zespołu. Album *Breathe* ukazał się w sierpniu 2002 roku. Płyta spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem krytyków, zbierając świetne recenzje w takich tytułach jak „Q” (magazyn uznał *Breathe* za jeden z 50 najlepszych albumów 2002 roku), „Uncut” czy „The Fly”. 

 Zespół intensywnie koncertował, występując m.in. na festiwalach. Mimo uznania krytyki i pozytywnego odbioru, muzycy nie zyskali jednak wystarczającego wsparcia radiowego, by zaistnieć na szerszą skalę w Wielkiej Brytanii. W 2003 roku album *Breathe* wydano w Stanach Zjednoczonych; na potrzeby amerykańskiej edycji zespół nagrał w Los Angeles dodatkowy utwór, wyprodukowany przez Rona Aniello. Piosenka ta stała się wielkim przebojem na Islandii po tym, jak wykorzystano ją w reklamie karty kredytowej. Następnie Leaves ruszyli w trasę po USA, supportując walijską grupę rockową Stereophonics. Magazyn „Rolling Stone” określił *Breathe* mianem jednego z najlepszych, a zarazem niedocenionych albumów roku. Utwór tytułowy pojawił się w tle kluczowej sceny miłosnej w młodzieżowym serialu *Życie na fali* , jednak mimo to nie przełożyło się to na komercyjny sukces. 

Nadszedł czas, by zająć się kolejnym albumem. Bjarni odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął wirtuoz rytmu Nói Steinn Einarsson; do składu na stałe dołączył też Andri. Obaj wcześniej grali w post-rockowej grupie Náttfari, która zyskała uznanie na przełomie wieków - w okresie, gdy scena muzyczna Reykjavíku przeżywała prawdopodobnie swój najbardziej ekscytujący rozkwit. Brzmienie zespołu Leaves znacząco ewoluowało: aranżacje stały się złożone i wielowarstwowe, a instrumentarium - znacznie bardziej rozbudowane. Mimo to utwory takie jak „Whatever” czy „The Spell” dowodziły umiejętności tworzenia przez zespół przystępnych, chwytliwych kompozycji.  

Materiał na płytę *The Angela Test* zarejestrowano latem 2004 roku w studiu zespołu w Reykjavíku. Za realizację nagrań odpowiadał Ian Davenport (wcześniej pracujący przy albumie *Breathe*), a producentem został Marius de Vries (współpracujący m.in. z Björk, Madonną, Rufusem Wainwrightem, U2, PJ Harvey i Elbow). Po zakończeniu nagrań jesienią, miksem albumu zajął się Rich Costey (znany ze współpracy z Muse, The Mars Volta, Foo Fighters, Supergrass czy Interpol). Zespół podpisał wówczas kontrakt z londyńską wytwórnią Island Records. Latem 2005 roku grupa występowała jako support przed zespołami Supergrass i Thirteen Senses, grała na festiwalach, a jesienią ruszyła w trasę koncertową w roli gwiazdy wieczoru. Na Islandii zespół dał fantastyczny, wyprzedany koncert w klubie NASA oraz wystąpił jako support przed gigantami muzyki pop - grupą Duran Duran. Album spotkał się z ciepłym przyjęciem w prasie muzycznej i ogólnej, choć szum medialny towarzyszący wcześniej płycie *Breathe* był mniejszy.

Co ciekawe, album ten - choć dystrybuowany na całym świecie przez wytwórnię Universal - nie wzbudził większego zainteresowania w samej Islandii. Trafił on na tamtejszy rynek tymi samymi kanałami co wydawnictwa innych zagranicznych wykonawców, a mimo to utwór „The Spell” pozostaje jednym z największych przebojów grupy. Wielu uważa *The Angela Test* za najbardziej niedoceniony islandzki album w historii. Niewiele islandzkich zespołów może pochwalić się taką historią jak Leaves; grupa odniosła znaczące sukcesy, choć nie osiągnęła szczytów, które początkowo jej wróżono. Zespół istnieje już jednak od ośmiu lat - co w Islandii jest rzadkim osiągnięciem - i stale się rozwija. Słuchając płyty *We Are Shadows*, łatwo dostrzec ten postęp; dbałość o szczegóły i przemyślana konstrukcja każdego utworu mówią same za siebie. Wysoki poziom kompozycji, w połączeniu z majestatycznymi aranżacjami i ciekawą realizacją nagrań, sprawiają, że *We Are Shadows* można śmiało uznać za najlepszy dotychczasowy album zespołu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Breathe	Leaves	02.2002	99[1]	-	7176 Records 717622	[written by Arnar G][produced by Arnar G]
Race	Leaves	05.2002	66[1]	-	B-Unique BUN 020	[written by Leaves][produced by Arnar G,The Away Team]
Catch	Leaves	08.2002	81[1]	-	B-Unique BUN 029	[written by Leaves][produced by Arnar G,The Away Team]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Breathe	Leaves	08.2002	71[1]	-	B-Unique 0927487392	[produced by Arnar G,The Away Team]

YNW Melly

 YNW Melly (właściwie Jamell Maurice Demons, ur. 1 maja 1999r w Gifford na Florydzie) -
amerykański raper, wokalista i autor tekstów. Najbardziej znany jest z „Murder on My Mind”, „Mixed Personalities” , „Suicidal” i "223's". 22 listopada 2019 roku wydał swój debiutancki album, „Melly vs. Melvin”.

W lutym 2019 roku został aresztowany i oskarżony o podwójne morderstwo dwóch członków hiphopowego kolektywu YNW (Young N***a World), za co grozi mu dożywocie lub kara śmierci. Jest również podejrzanym o zabójstwo zastępcy szeryfa w Gifford w 2017 roku. Demons nie przyznał się do zarzutów i oczekuje na proces.

YNW Melly urodził się 1 maja 1999 roku w Gifford na Florydzie. Jamie Demons-King - jego matka miała 14 lat, kiedy zaszła w ciążę; urodziła go będąc w dziewiątej klasie, po czym samotnie go wychowywała. Raper Donte "Tha Gift" Taylor twierdzi, że jest ojcem YNW Melly’ego. Gdy przeprowadzili się do biedniejszej części Gifford, jego matka miała problemy z opłaceniem mieszkania i środków pierwszej potrzeby. Demons w młodym wieku dołączył do gangu Bloods. Gdy miał 15 lat, zaczął publikować swoje piosenki na SoundCloud. Pod koniec 2015 roku został aresztowany za strzelanie do grupy uczniów w pobliżu Vero Beach High School, a następnie skazany za pobicie, publiczne strzelanie z broni palnej i dwa zarzuty napadu kwalifikowanego, spędził kilka miesięcy w więzieniu.

W 2016 roku Demons przyjął pseudonim sceniczny YNW Melly. YNW to skrót od „Young Nigga World” lub „Young New Wave”, kolektywu hip-hopowego, w skład którego wchodzili Demons, Anthony „YNW SakChaser” Williams, Christopher „YNW Juvy” Thomas Jr. i Cortlen "YNW Bortlen" Henry.

Pod koniec 2017 roku, jeszcze w więzieniu, Demons wydał swój pierwszy projekt, EP o nazwie Collect Call, który zawierał gościnne występy wielu znanych artystów, w tym Lil B i Johna Wicksa. W 2018 roku wydał singiel „Virtual (Blue Balenciagas)”, „Melly the Menace” i „Slang That Iron”. Inne single to „4 Real”, „Butter Pecan” i „Medium Fries”.

W sierpniu 2018 roku Demons wydał swój debiutancki mixtape „I Am You”, który później pojawił się na liście Billboard 200 pod numerem 192.
17 stycznia 2019 roku, podczas pobytu w więzieniu, Demons wydał „We All Shine”, swój drugi komercyjny mixtape, składający się z 16 utworów. Projekt obejmował współpracę z Kanye Westem i Fredo Bangem. Teledysk do „Mixed Personalities” z udziałem Westa został wydany wraz z albumem.

Od marca 2019 roku Demons zgromadził ponad 200 milionów odsłuchań na Spotify z ponad 10 milionami słuchaczy miesięcznie. Jego najczęściej odtwarzaną piosenką był „Murder on My Mind”, która została pierwotnie wydana jako singiel, zanim została dodana do „I Am You”.

22 listopada 2019 roku Demons wydał swój debiutancki album studyjny „Melly vs. Melvin”. Zadebiutował na ósmym miejscu listy Billboard 200. Album zawierał nagrany z udziałem 9lokkNine singiel "223's", który zadebiutował na 34 miejscu listy Billboard Hot 100.

13 marca 2020 roku Demons wydał remix swojego utworu „Suicidal” z udziałem rapera Juice’a WRLDa. Piosenka osiągnęła 20. miejsce na liście Hot 100.

Demons został aresztowany 30 czerwca 2018 r. W Fort Myers na Florydzie za posiadanie marihuany, posiadanie broni i amunicji. Ponownie aresztowano go 3 stycznia 2019 roku w Fort Myers za posiadanie marihuany.

12 lutego 2019 roku Demons został oskarżony o dwa morderstwa pierwszego stopnia w związku ze śmiercią dwóch członków YNW jego bliskich przyjaciół, raperów Anthony’ego Williamsa i Christophera Thomasa Jr w wyniku strzelaniny w Fort Lauderdale w październiku 2018 roku. Zdaniem prokuratora Demons spiskował z innym raperem YNW Cortlenem Henrym, by zainscenizować podwójne morderstwo Williamsa i Thomasa Jr. i sprawić, by wyglądało na to, że zostali śmiertelnie ranni podczas strzelaniny z konkurencyjnym gangiem. Henry rzekomo zawiózł ofiary do szpitala, gdzie później zmarły.

Ubiegał się o wcześniejsze zwolnienie z więzienia z powodu problemów zdrowotnych, ponieważ 6ix9ine został zwolniony z więzienia z powodu astmy i zapalenia oskrzeli. 14 kwietnia jego wniosek został odrzucony.

Ma młodszego brata YNW BSlime, który również jest raperem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mixed Personalities	YNW Melly Featuring Kanye West	02.2019	97[3]	42[18]	300 Entertainment QMCE 31902201	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Jamell Demons,Kanye West,Jermaine Smith,Jahmal Gwin][produced by C-Clip Beatz,BoogzDaBeast][19[20].R&B Chart]
Murder on My Mind	YNW Melly	02.2019	20[11]	14[20]	300 Entertainment QMCE 31801827	[6x-platinum-US][platinum-UK][written by Jamell Demons, Eduardo Hernandez][produced by SMKEXCLSV][7[22].R&B Chart]
Mama Cry	YNW Melly	03.2019	-	114[1]	300 Entertainment	[platinum-US][silver-UK][written by Jamell Demons]
223's	YNW Melly & 9lokknine	09.2019	69[8]	34[19]	300 Entertainment QMCE 31902418	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Jamell Demons,Jacquavius Smith,Rocco Valdes][produced by Rocco Did It Again!,9lokkNine][17[20].R&B Chart]
Suicidal	YNW Melly & Juice WRLD	12.2019	37[13]	20[20]	300 Entertainment QMCE 31902585	[4x-platinum-US][gold-UK][written by Jamell Demons, Juan Guerrieri-Maril, Jarad Higgins][produced by Z3N][11[21].R&B Chart]
6 Kiss	Trippie Redd Featuring Juice WRLD & YNW Melly	12.2019	-	60[4]	TenThousand	[platinum-US][written by Michael White IV,Jarad Higgins,Jamell Demons,Nicholas Mira,Danny Snodgrass Jr.][produced by Nick Mira ,Taz Taylor][28[5].R&B Chart]
Bang Bang	YNW Melly	12.2019	-	107[1]	300 Entertainment	[written by Jamell Demons, Jermaine Smith,Cornell Haynes, Jr.,Akon Thaim,Ashanti Douglas,Giorgio Tuinfort]
Two Face	YNW Melly	12.2019	-	122[1]	300 Entertainment	[written by Jamell Demons,Darrell Jackson,David Cunningham,Jamarii Massey][produced by Chopsquad DJ,Dun Deal,MariiBeatz]
Thugged Out	YNW Melly & Kodak Black	03.2021	-	122[1]	-	[written by Jamell Demons, Bill Kapri & Mazouz Beats]
Mind Of Melvin	YNW Melly Featuring Lil Uzi Vert	08.2021	-	78[1]	300 Entertainment	[written by Jamell Demons,Symere Woods,Mega Beats][produced by Mega Beats][25[1].R&B Chart]
Take Kare	YNW Melly Featuring Lil Baby & Lil Durk	08.2021	-	120[1]	300 Entertainment	[written by Jamell Demons,Dominique Jones,Durk Banks,YodaYae1K][produced by YodaYae1K]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Am You	YNW Melly	01.2019	-	20[55]	300 Entertainment	[gold-US][produced by 17OnDaTrack, ForeignGotEm ,Yung Shad ,Yung Lan, EY3ZLOWBEATZ, Turbo, SMKEXCLSV, KiloKeys Beatz, ThaOnlySensei, Trauma Tone ,Savion Beats, KhenaanT]
We All Shine	YNW Melly	02.2019	-	27[36]	300 Entertainment	[gold-US][produced by BoogzDaBeast, C-clipz Beatz, CorMill ,Izzie on da Beat, EY3ZLOWBEATZ, JayO ,LJOnDaTrack, SaiDon, Savion, SkipOnDaBeat, SMKEXCLSV ,Yung Shad, TrillGotJuice ,Z3N]
Melly vs. Melvin	YNW Melly	12.2019	-	8[31]	300 Entertainment	[gold-US][produced by 9lokkNine,C-Clip Beatz,Chopsquad DJ,Dun Deal,Foreign Teck,JordanXL,Justin Clemons,Pitt Tha Kid,MariiBeatz,Murda Beatz,NEDO,Nils,SMKEXCLSV,QST,Rocco Did It Again!,Turn Me Up Josh,Wallis Lane,YNG Josh,Yung Shad,Z3N]
Just a Matter of Slime	YNW Melly	08.2021	-	11[3]	300 Entertainment	[produced by Yoda Yae1k,Ey3zLowBeatz,Go Grizzly,Mazouz Beats,Mega Beats,Official Smallman,Savion,Squat Beats,TrillGotJuice,William Van Zandt,Yarico Beats,Yung Shad]

Carly Pearce

Carly Pearce to piosenkarka i autorka tekstów, która łączy w swojej twórczości
elementy popu i country, wyróżniając się talentem do tworzenia szczerych, pełnych emocji utworów. Zanim osiągnęła komercyjny sukces dzięki debiutanckiemu albumowi *Every Little Thing* (2017) - zawierającemu pokryty platyną singiel o tym samym tytule -była już doświadczoną artystką estradową. Pearce wprowadziła autentyczne, przystępne brzmienie do dopracowanej produkcji, co zyskało uznanie zarówno wśród fanów nurtu pop-country, jak i słuchaczy preferujących bardziej tradycyjne brzmienia. Do momentu wydania w 2021 roku osobistego, refleksyjnego albumu *29: Written in Stone* - będącego dla niej formą emocjonalnego oczyszczenia - miała już na koncie dwa krążki, które dotarły do ​​pierwszej dziesiątki list przebojów muzyki country. Brzmienie płyty inspirowane było muzyką country lat 90-tych, tworzoną przez takie artystki jak Patty Loveless czy Lee Ann Womack; to połączenie stylów zaowocowało utworem „Never Wanted to Be That Girl” - nagranym w duecie z Ashley McBryde - który w 2022 roku zdobył szczyt listy Billboard Country Airplay i przyniósł Pearce pierwszą nagrodę Grammy. 

Sukces ten uczciła, sięgając do swoich korzeni country na albumie *Hummingbird* (2024), na którym znalazł się m.in. duet z Chrisem Stapletonem zatytułowany „We Don't Fight Anymore”. Kolejny duet - „If I Don't Leave I'm Gonna Stay” z udziałem Rileya Greena - zapowiadał wydany w 2026 roku piąty album studyjny artystki, zatytułowany *Honest Woman*. 

 Pearce urodziła się 24 kwietnia 1990 roku w Taylor Mill w stanie Kentucky. Muzyką zajęła się już w młodym wieku, a jako jedenastolatka koncertowała z zespołem bluegrassowym. W wieku 16 lat porzuciła szkołę i przeprowadziła się do Tennessee; tam regularnie występowała w parku rozrywki Dollywood, dając sześć koncertów dziennie przez pięć dni w tygodniu. Pojawiła się również na kilku składankach bluegrassowych wydawanych przez budżetowe wytwórnie, w tym na albumie z akustycznymi utworami świątecznymi. Mając 19 lat, była gotowa skupić się na wykonywaniu własnego materiału, więc przeniosła się do Nashville, gdzie zaczęła zdobywać uznanie jako autorka piosenek. W 2012 roku Pearce podpisała z wytwórnią Sony kontrakty obejmujące rozwój kariery artystycznej oraz prawa autorskie (publishing). Choć ostatecznie nic z tego nie wyszło, doświadczenie to sprawiło, że jeszcze bardziej niż kiedykolwiek skupiła się na karierze, nawet gdy musiała imać się dorywczych zajęć, by wiązać koniec z końcem. 

 Los zaczął jej sprzyjać w 2016 roku. Po nagraniu duetu „Wasn't That Drunk” z Joshem Abbottem, ten niezależny singiel odniósł sukces, docierając do 36. miejsca na liście Country Airplay. Gdy utwór „Wasn't That Drunk” zyskiwał popularność w stacjach radiowych, Pearce poznała producenta o pseudonimie Busbee i wspólnie zaczęli pracować nad materiałem. Jedna z ich piosenek, „Every Little Thing”, zyskała pod koniec 2016 roku wsparcie w radiu satelitarnym i przypadła słuchaczom do gustu. Utwór spodobał się wpływowej wytwórni Big Machine z Nashville, która doceniła talent wokalny Pearce oraz jej dotychczasowy dorobek kompozytorski. Wytwórnia podpisała z nią kontrakt i na początku 2017 roku ponownie wydała „Every Little Thing”. 

 W październiku tego samego roku artystka wydała swój debiutancki album (wyprodukowany przez Busbee), zatytułowany również *Every Little Thing*, który dotarł do czwartego miejsca na liście Billboard Top Country Albums. W 2018 roku ukazał się samodzielny singiel „Closer to You”, a w październiku 2019 roku - „I Hope You're Happy Now”, duet z Lee Brice’em, który trafił do pierwszej piątki list przebojów muzyki country. Drugi album artystki, zatytułowany *Carly Pearce*, był ostatnią płytą, nad którą Busbee pracował przed swoją śmiercią pod koniec 2019 roku. Album został wydany przez Big Machine w lutym 2020 roku i zajął szóste miejsce na liście Top Country 

  Czerpiąc inspirację brzmieniową z instrumentarium country lat 90-tych, Pearce nawiązała współpracę z producentami Shane’em McAnallym, Joshem Osborne’em i Jimmym Robbinsem przy tworzeniu inspirowanej rozwodem minipłyty (EP) zatytułowanej *29*. Ukazała się ona nakładem Big Machine w lutym 2021 roku, a promował ją singiel „Next Girl”. We wrześniu tego samego roku Pearce zaprezentowała pełnowymiarowy album *29: Written in Stone*, zawierający wszystkie siedem utworów z EP-ki *29* oraz osiem nowych piosenek, w tym singiel „Dear Miss Loretta”. Album ten stał się jej trzecim z rzędu wydawnictwem, które trafiło do pierwszej dziesiątki listy przebojów muzyki country. Utwór „Never Wanted to Be That Girl” - duet z Ashley McBryde, pochodzący z płyty *29: Written in Stone* - w maju 2022 roku dotarł na szczyt notowania Billboard Country Airplay; piosenka ta przyniosła artystkom nagrodę Grammy w 2023 roku w kategorii najlepszy występ duetu lub grupy w stylu country. W dalszej części tego samego roku utwór „What He Didn't Do” wspiął się na siódme miejsce listy Country Airplay.  

W marcu artystka wydała towarzyszący album koncertowy *29: Written in Stone (Live from Music City)*. Pod koniec 2023 roku Pearce zapowiedziała kolejny album, wypuszczając duet z Chrisem Stapletonem zatytułowany „We Don't Fight Anymore”, który trafił do pierwszej dwudziestki listy Country Songs. Utwór ten znalazł się na płycie *Hummingbird*, wydanej w czerwcu 2024 roku; przy jej produkcji Pearce współpracowała ze swoimi wieloletnimi partnerami artystycznymi: Shane’em McAnallym i Joshem Osborne’em. Album dotarł do 31. miejsca listy Top Country Albums. W tym samym roku ukazała się wersja deluxe płyty *Hummingbird*, wzbogacona o utwory „If Looks Could Kill”, „Heart First” oraz „No Rain”. 

Również w 2024 roku artystka nagrała z Michaelem Bublé świąteczny singiel „Maybe This Christmas”. Wydany w listopadzie 2025 roku utwór „Dream Come True” zapoczątkował kolejny etap twórczości Pearce i dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów country. W marcu następnego roku dołączył do niego utwór „If I Don't Leave I'm Gonna Stay” - duet z Rileyem Greenem. 

Jej piąty album, *Honest Woman* (wydany w sierpniu 2026 roku), zawierający również duety z Danem Tyminskim i Molly Tuttle, był pierwszym wydawnictwem opublikowanym w ramach wspólnej umowy z BBR Music Group i BMG Rights Management. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wasn't That Drunk	Josh Abbott Band With Carly Pearce	05.2016	-	-	Pretty Damn Tough	[46[14].Country Chart]
Every Little Thing	Carly Pearce	08.2017	-	50[17]	Big Machine	[platinum-US][written by Carly Pearce,Emily Shackelton,busbee][produced by busbee][5[30].Country Chart]
Hide the Wine	Carly Pearce	09.2018	-	107[7]	Big Machine	[gold-US][written by Ashley Gorley,Luke Laird,Hillary Lindsey][produced by busbee][21[33].Country Chart]
Closer to You	Carly Pearce	02.2019	-	-	Big Machine	[gold-US][written by Hillary Lindsey,Gordie Sampson,Troy Verges][produced by busbee][33[26].Country Chart]
I Hope You're Happy Now	Carly Pearce and Lee Brice	01.2020	-	27[25]	Big Machine	[3x-platinum-US][written by Carly Pearce,Luke Combs,Randy Montana,Jonathan Singleton][produced by busbee][5[37].Country Chart]
Next Girl	Carly Pearce	07.2021	-	86[4]	Big Machine	[platinum-US][written by Shane McAnally,Josh Osborne,Carly Pearce][produced by Shane McAnally,Josh Osborne][23[35].Country Chart]
Never Wanted to Be That Girl	Carly Pearce & Ashley McBryde	01.2022	-	63[20]	Big Machine	[platinum-US][written by Shane McAnally,Ashley McBryde,Carly Pearce][produced by Shane McAnally,Josh Osborne,Jimmy Robbins][13[33].Country Chart]
What He Didn't Do	Carly Pearce	10.2022	-	37[17]	Big Machine	[2x-platinum-US][written by Carly Pearce,Ashley Gorley,Emily Shackelton][produced by Shane McAnally,Josh Osborne][11[43].Country Chart]
We Don't Fight Anymore	Carly Pearce Featuring Chris Stapleton	11.2023	-	67[12]	Big Machine	[platinum-US][written by Pete Good, Shane McAnally, Carly Pearce][produced by Shane McAnally, Josh Osborne, Carly Pearce][19[45].Country Chart]
Maybe This Christmas	Michael Buble & Carly Pearce	01.2025	-	106[1]	Reprise	[22[3].Country Chart]
If I Don't Leave I'm Gonna Stay	Carly Pearce & Riley Green	04.2026	-	117[1]	Stoney Creek	[written by Devin Dawson, Seth Ennis ,Jordan Minton, Jordan Reynolds][produced by Carly Pearce ,Ben West][5[30].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Little Thing	Carly Pearce	11.2017	-	32[2]	Big Machine 100	[produced by busbee]
Carly Pearce	Carly Pearce	02.2020	-	73[5]	Big Machine 200	[produced by busbee]
29: Written in Stone	Carly Pearce	03.2021	-	83[2]	Big Machine 300	[produced by Shane McAnally,Josh Osborne,Tony Brown,Jimmy Robbins]
Hummingbird	Carly Pearce	06.2024	-	158[1]	Big Machine 00843930108169	[produced by Shane McAnally, Josh Osborne, Carly Pearce]

Dee C. Lee

Diane Catherine Sealy (ur. 6 czerwca 1961r), znana jako Dee C. Lee lub Dee C Lee,
to brytyjska wokalistka. Urodziła się w rodzinie pochodzącej z Saint Lucia i dorastała w południowo-zachodnim Londynie. Na początku kariery, w latach 1981–1983, była członkinią brytyjskiego zespołu Central Line, występując pod pseudonimami Dee Sealy (1981) oraz Dee C. Lee (1983). Śpiewała w chórkach grupy Wham!, a w 1984 roku wydała swój pierwszy solowy singiel „Selina Wow Wow”. W tym samym roku rozpoczęła współpracę z zespołem The Style Council, kontynuując jednocześnie karierę solową. 

 W latach 1981–1983 Lee należała do funkowo-soulowego zespołu Central Line, występując najpierw jako Dee Sealy, a następnie pod swoim obecnym pseudonimem scenicznym - Dee C. Lee. Na początku lat 80-tych była chórzystką w popowym zespole Wham! i wystąpiła w teledyskach do utworów: „Wham Rap! (Enjoy What You Do)”, „Young Guns (Go for It)” oraz „Club Tropicana”. Po odejściu z Wham! Lee wydała w 1984 roku swój pierwszy solowy singiel „Selina Wow Wow”. W 1984 roku nawiązała współpracę z grupą The Style Council i wzięła udział w nagrywaniu ich debiutanckiego albumu studyjnego *Café Bleu* (wydanego w Ameryce Północnej pod tytułem *My Ever Changing Moods*); wcześniej, w połowie 1983 roku, nagrała już partie wokalne do utworu „Money Go Round”. Głos Lee można usłyszeć w utworach: „Headstart for Happiness”, „It Didn't Matter”, „The Lodgers”, „Walls Come Tumbling Down” oraz „Shout to the Top”.

  W tym okresie Lee nagrywała również materiał solowy, jednak single „Yippee Yi Yay!” oraz „Don't Do It Baby” nie trafiły na listy przebojów. W 1985 roku Lee wystąpiła gościnnie w nagranej przez grupę Masquerade wersji utworu „Set It Off”. W tym samym roku, po wydaniu drugiego albumu grupy Style Council zatytułowanego *Our Favourite Shop* oraz krótkiej współpracy z zespołem Animal Nightlife, Lee wydała kolejny solowy singiel - napisaną przez siebie balladę „See the Day”. Utwór ten stał się przebojem, docierając w grudniu 1985 roku do 3. miejsca brytyjskiej listy przebojów; sprzedał się w nakładzie ćwierć miliona egzemplarzy w samej Wielkiej Brytanii, zapewniając artystce srebrną płytę. Dwadzieścia lat później własną wersję tego utworu nagrał zespół Girls Aloud; w grudniu 2005 roku dotarła ona do 9. miejsca brytyjskiego zestawienia singli. 

Kolejne single Lee - cover piosenki Judie Tzuke „Come Hell or Waters High” oraz „Hold On” - nie zdołały jednak wejść do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów. Wszystkie te utwory znalazły się na jej albumie *Shrine* z 1986 roku. Przez resztę lat 80-tych Lee kontynuowała współpracę z grupą Style Council, biorąc udział w nagrywaniu albumów *The Cost of Loving* (1987) oraz *Confessions of a Pop Group* (1988). Współpracowała z zespołem również przy płycie *Modernism: A New Decade* (1989), jednak materiał ten został odrzucony przez wytwórnię Polydor i ukazał się dopiero niemal dekadę później, wchodząc w skład zestawu *The Complete Adventures of The Style Council*. W latach 1989–1991 Lee nawiązała współpracę z Robertem Howardem z zespołu Blow Monkeys, tworząc duet Slam Slam. Odnieśli oni kilka mniejszych sukcesów na brytyjskiej scenie klubowej dzięki utworom takim jak „Move (Dance All Night)” czy „Free Your Feelings” (ten drugi wyprodukowała grupa Young Disciples). W 1993 roku Lee współpracowała z Guru - liderem formacji Gang Starr - przy singlu „No Time to Play”, pochodzącym z jego solowego projektu *Jazzmatazz*; w nagraniu udział wziął również gitarzysta Ronny Jordan. Utwór dotarł do 25. miejsca brytyjskiej listy przebojów w listopadzie 1993 roku.  

W późniejszym okresie lat 90-tych Lee wydała dwa kolejne albumy solowe: *Things Will Be Sweeter* (1994) oraz *Smiles* (1998). W 2006 roku Lee zagrała niewielką rolę gwiazdy muzyki pop w filmie *Rabbit Fever*. We wrześniu 2007 roku wykonała swój przebój „See the Day” w programie *Loose Women* na antenie ITV1. W tym samym miesiącu wystąpiła również na imprezie charytatywnej poświęconej walce z przemocą domową. Lee wcieliła się także w postać Preaching Nut-Nut w krótkometrażowym filmie z 2008 roku pt. *The Town That Boars Me*. Obraz ten opowiada historię „Świńskiego Chłopca” (Pig Boy), stworzonego przez samotnego miejscowego rzeźnika. Wygnany z miasta bohater powraca po zmroku, by dręczyć miejscowe kobiety i zaspokajać swój nienasycony fetysz na punkcie butów na wysokim obcasie. Premiera filmu odbyła się w Londynie 28 sierpnia 2008 roku.

  31 maja 2009 roku Lee dołączyła do byłych muzyków grupy Level 42 - Mike’a Lindupa i Phila Goulda - by wziąć udział w koncercie powrotnym formacji Favoured Nations w londyńskim klubie Ginglik w dzielnicy Shepherd’s Bush. W październiku tego samego roku wystąpiła w klubie Dingwalls w Camden Town. W 2010 roku kontynuowała sporadyczne występy w londyńskich lokalach, a w marcu 2011 roku zagrała koncert w Chelsea. W styczniu 2018 roku zamieściła na swojej stronie internetowej noworoczną wiadomość, w której wyraziła smutek z powodu śmierci George’a Michaela- jej dawnego kolegi z zespołu Wham! - oraz poinformowała o współpracy z klawiszowcem i kompozytorem Ardenem Hartem, wyrażając nadzieję na nagranie nowego materiału i powrót do koncertowania.

  W latach 1987–1998 Lee była żoną Paula Wellera, z którym wspólnie występowała w zespole Style Council. Para doczekała się dwojga dzieci: Nathaniela i Leah. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Selina Wow Wow/Hey What Do You Say	Dee C. Lee	03.1984	88[3]	-	CBS A 4192	[written by Dee C. Lee][produced by Roy Carter]
See The Day/The Paris Match	Dee C. Lee	11.1985	3[13]	-	CBS A 6570	[written by Dee C. Lee][produced by Brian Robson]
Come Hell Or Waters High/I Don't Mess	Dee C. Lee	03.1986	46[5]	-	CBS A 6869	[written by Paul Muggleton][produced by Brian Robson]

Garry Lee and Showdown

Garry Lee and the Showdown to kanadyjski zespół country z Medicine Hat
w prowincji Alberta, założony pod koniec lat 70-tych XX wieku. Grupa zasłynęła przede wszystkim dzięki wydanemu w 1980 roku humorystycznemu przebojowi „The Rodeo Song” - odważnemu utworowi z wulgarnym tekstem, który zyskał status kultowego w obiegu alternatywnym i przyczynił się do sprzedaży ponad 200 000 egzemplarzy debiutanckiego albumu zespołu. Początkowo zespół funkcjonował jako nieformalna grupa muzyczna na wsi w okolicach Armpit w Albercie, gdzie założyciel Garry Lee Berthold (śpiew i skrzypce) grywał z przyjacielem Charlesem Holleyem (gitara i śpiew) w wiejskim otoczeniu; później muzycy przenieśli się do Medicine Hat, poszerzyli skład o Kelly’ego LaRocque’a (banjo, gitara i harmonijka ustna) oraz perkusistę Paula McLellana i zaczęli występować w lokalnych lokalach.

 

  Ich debiutancki album *Welcome to the Rodeo*, wydany niezależnie w 1980 roku nakładem wytwórni Damon Records, zawierał utwór „The Rodeo Song” - napisany przez muzyka Gaye’a Delorme’a w 1979 roku i nagrany po tym, jak członkowie zespołu usłyszeli go na żywo - a także inne piosenki łączące humor typowy dla regionu prerii z brzmieniem country. Pikantna treść utworu, obfitująca w liczne wulgaryzmy, wywołała kontrowersje i doprowadziła do zakazów emisji w niektórych miejscach (np. w Saskatchewan), jednak jednocześnie napędziła jego popularność dzięki radiowym audycjom, takim jak *The Dr. Demento Show*; zaowocowało to nominacją do nagrody Juno w 1982 roku w kategorii „Country Group of the Year” oraz koncertami w roli gwiazdy wieczoru w dużych obiektach.Mimo sukcesu, wewnętrzne spory finansowe i procesy sądowe dotyczące tantiem za utwór doprowadziły do ​​rozwiązania zespołu na początku lat 80-tych; późniejsze wykorzystanie piosenki w filmie Stephena Kinga *Lunatycy* (1992) podsyciło spory o prawa autorskie, choć członkowie grupy okazjonalnie wracali do wspólnego grania podczas lokalnych występów i przy późniejszych projektach, takich jak album *New Frontiers in Country Music* z 1990 roku.

 

  Utwór „The Rodeo Song” wciąż cieszy się niesłabnącą popularnością - od 1991 roku sprzedano ponad 111 000 egzemplarzy w USA, a piosenka pojawiała się w mediach na całym świecie, co ugruntowało status zespołu jako wykonawcy jednego wielkiego przeboju  w kanadyjskim nurcie humorystycznej muzyki country.  

 

Zespół Garry Lee and the Showdown narodził się pod koniec lat 70-tych jako nieformalna grupa muzyczna w wiejskiej miejscowości Armpit w prowincji Alberta. To tam założyciel zespołu, Garry Lee Berthold (główny wokal i skrzypce), grywał wspólnie z Charlesem Holleyem (gitara) na tle wiejskiego życia, zanim przenieśli się do Medicine Hat i zaistnieli na tętniącej życiem, lecz konkurencyjnej lokalnej scenie barowej muzyki country; tamtejsi wykonawcy szlifowali swoje umiejętności podczas intensywnych, codziennych występów, grając covery popularnych utworów country.Kształt zespołu wykrystalizował się na przełomie lat 1978 i 1979 w trakcie nieformalnych sesji muzycznych z udziałem kluczowych członków: Garry’ego Lee (wokal, skrzypce), Charlesa Holleya (gitara), Kelly’ego LaRocque’a (gitara, banjo) i Paula McLellana (perkusja). Muzyków połączyła wspólna ambicja wyjścia poza schemat typowych występów regionalnych. Sesje te często odbywały się w wiejskim otoczeniu, co odzwierciedlało ich korzenie związane z prerią i nadawało brzmieniu surową, pełną humoru energię, czerpaną z kultury klasy robotniczej Alberty.

 

  Przełomowy moment nastąpił na początku 1979 roku podczas występu w hotelu w Drayton Valley; Garry Lee usłyszał wówczas w pobliskim barze pikantny utwór „The Rodeo Song” (autorstwa Gaye’a Delorme’a), co zainspirowało grupę do włączenia go do swojego repertuaru.[1] Zespół nagrał żywiołową wersję tego utworu w stylu hoedown z myślą o swoim debiutanckim albumie w studiu Damon Sound w Edmonton; było to ich pierwsze profesjonalne przedsięwzięcie, które uchwyciło swawolny, nieco przekorny charakter, stanowiący później wizytówkę ich stylu. Sesja nagraniowa, nadzorowana przez producenta Garry’ego McDonalla, uwydatniła świetne zgranie instrumentalne grupy oraz charyzmatyczny styl wykonawczy Lee, choć sam utwór dodano do materiału niejako przy okazji.W ciągu całego 1979 roku zespół Garry Lee and the Showdown koncertował na wymagającej scenie barowej Alberty, występując nawet sześć wieczorów w tygodniu w lokalach na terenie całej prowincji. Dzięki pełnym energii występom, zachęcającym publiczność do wspólnej zabawy (na przykład tańca typu „two-step”), grupa zyskała wierne grono fanów.

 

  Regionalna scena country stawiała przed muzykami poważne wyzwania; uznani artyści podchodzili sceptycznie do ich odważnego humoru i niekonwencjonalnego podejścia, które niekiedy kolidowało z tradycyjnymi oczekiwaniami bywalców ówczesnych lokali typu honky-tonk.Mimo tych przeszkód ich wytrwałość zaowocowała kontraktem z wytwórnią Damon Records i rozpoczęciem prac nad debiutanckim albumem *Welcome to the Rodeo*, który zawierał utwory pochodzące z ich wcześniejszych nagrań.

 

  Zespół Garry Lee and the Showdown odniósł komercyjny sukces dzięki wydaniu w 1980 roku debiutanckiego albumu *Welcome to the Rodeo* nakładem wytwórni Damon Records. Płyta, łącząca elementy country rocka z utworami o charakterze humorystycznym i satyrycznym, szybko zyskała popularność w Kanadzie, ostatecznie uzyskując status podwójnej platyny za sprzedaż przekraczającą 200 000 egzemplarzy. Kluczowe znaczenie dla sukcesu albumu miał sztandarowy utwór „The Rodeo Song”, napisany przez kanadyjskiego gitarzystę Gaye’a Delorme’a i nagrany przez zespół w 1979 roku. Wulgarny tekst piosenki, zawierający liczne niecenzuralne zwroty, przyczynił się do jej popularności w obiegu alternatywnym, mimo ograniczonej emisji w głównych stacjach radiowych wynikającej z restrykcji dotyczących treści.

 

Humorystyczna opowieść o chaotycznym wydarzeniu na rodeo trafiła w gusta publiczności poszukującej muzyki country o niepokornym charakterze, co napędziło popularność utworu dzięki poczcie pantoflowej. Działania promocyjne wzmocniły rosnącą rozpoznawalność zespołu; obejmowały one pełne energii występy w renomowanych lokalach, takich jak torontoński klub El Mocambo, w którym wcześniej koncertowały gwiazdy pokroju The Rolling Stones. Zainteresowanie mediów wzrosło w wyniku kontrowersji - a konkretnie próby zakazu emisji podjętej przez Saskatchewan Liquor and Gaming Authority - co paradoksalnie zapewniło darmową reklamę i zwiększyło popyt. Według danych SoundScan, singiel „The Rodeo Song” osiągnął wysokie wyniki sprzedaży, przekraczając poziom 111 000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych (od 1991 roku) oraz 30 000 w Kanadzie (od 1996 roku).Utwór zaistniał również w kulturze filmowej dzięki wykorzystaniu go w ekranizacji powieści Stephena Kinga pt. *Lunatycy*   z 1992 roku, gdzie wykonał go - bez wymienienia w napisach - Dan Martin; przyczyniło się to do utrwalenia sławy zespołu wykraczającej poza samą sprzedaż debiutanckiego albumu.

 

  Po komercyjnym sukcesie debiutanckiego albumu *Welcome to the Rodeo* z 1980 roku – który sprzedał się w nakładzie ponad 200 000 egzemplarzy i uzyskał w Kanadzie status podwójnej platyny- zespół Garry Lee and the Showdown musiał zmierzyć się z malejącym zainteresowaniem kolejnymi wydawnictwami.Wydane w 1982 roku albumy *Wanted!* oraz *Loaded, Loose and Rowdy* nie powtórzyły sukcesu „The Rodeo Song”, a główny singiel „Rodeo Cowboy” zwiastował wyraźny spadek popularności w głównym nurcie.Sytuację pogarszały wewnętrzne napięcia, zwłaszcza spory finansowe, które doprowadziły do ​​odejścia perkusisty Paula McLellana po zaledwie sześciu miesiącach współpracy. McLellan pozwał Garry’ego Lee i pozostałych członków zespołu, zarzucając im brak przejrzystości w kwestii podziału zysków, co uwypukliło przyznawany przez Lee brak doświadczenia w zarządzaniu grupą: „Wiele rzeczy zawaliłem”.Konflikty te potęgowały niestabilność, zmuszając Lee do korzystania z usług muzyków sesyjnych przy nagrywaniu takich albumów jak *Loaded, Loose and Rowdy*, zamiast polegać na oryginalnym składzie.W połowie lat 80-tych zespół faktycznie się rozpadł pod wpływem tych trudności, a jego członkowie porzucili intensywne trasy koncertowe na rzecz indywidualnych zajęć, takich jak praca na roli czy lokalne występy. Rozpad ten wpisywał się w szersze zmiany na scenie muzyki country -surowy, przesycony wulgaryzmami styl zespołu tracił na znaczeniu w obliczu rosnącej popularności wygładzonych wykonawców nurtu pop-country.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Rodeo Song	Garry Lee and Showdown	07.1993	44[3]	-	Party Dish VCD 101	[written by Gaye Delorme]

Albert Cabrera

Mieszkający w Nowym Jorku Albert Cabrera zadebiutował w świecie muzyki tanecznej
utworem „Shake It” (Move a Little Closer) -nagraniem, które Pete Tong uznał za jeden z 20 najważniejszych utworów tanecznych ostatnich dwóch dekad. Artysta miał wówczas zaledwie 18 lat. Singiel „Shake It” uzyskał status złotej płyty i przyniósł twórcy nominacje do nagród World Music Award oraz tytułu Producenta Roku. Kolejnym wielkim, światowym sukcesem - na miarę „Shake It” - stał się remake utworu „Gimme Gimme” grupy ABBA, będący dziś żelazną pozycją w repertuarze DJ-ów na całym świecie. Utwór ten przekroczył właśnie barierę 100 milionów odtworzeń w serwisach streamingowych i niezmiennie pozostaje hymnem granym w godzinach szczytu przez największe gwiazdy sceny DJ-skiej. 

 

Wśród najnowszych dokonań artysty warto wymienić współpracę z Eelke Kleijnem przy utworze „Self Control” (wydanym w wytwórni Days Like Nights), który dotarł na szczyt listy przebojów Beatport, oraz wspólny projekt z Amine Edge’em - „Down the Street” - opublikowany w należącej do tego ostatniego, niezwykle aktywnej wytwórni Cuff. Rok 2025 zapowiada się pracowicie pod względem wydawniczym: w planach są dwie premiery w wytwórni LESIXTYNINE. Jedną z nich będzie wyjątkowy, utrzymany w stylistyce disco utwór „To The Beat” (z wykorzystaniem sampli legendarnego Joe Bataana), idealny na najbardziej gorące momenty imprezy, a drugą - nowa wersja klasyka „King of my Castle” projektu Wamdue Project. 

 

 Krążą również pogłoski o planowanym na 2025 rok wznowieniu hitu „Shake It”, w którym udział wezmą gwiazda światowego formatu oraz wyjątkowy wokalista. Lee Cabrera cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem i nieustannie koncertuje, realizując rezydentury w takich miejscach jak Ibiza, Bangkok, São Paulo, Nowy Jork czy Miami. Występował w najbardziej prestiżowych klubach i na największych scenach świata, w tym m.in. w Space Ibiza, Ushuaïa Ibiza, Hï Ibiza, Mambo Ibiza, Space Miami, Pacha Buenos Aires, Pacha São Paulo, Cavo Paradiso (Mykonos), BCM (Majorka) czy na festiwalu Ultra. Oprócz produkcji muzycznej, tworzenia remiksów i koncertowania, Lee Cabrera jest również założycielem platformy FaderPro.com - lidera w dziedzinie profesjonalnych kursów (masterclass) poświęconych produkcji muzyki tanecznej.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shake It (Move A Little Closer)	Lee-Cabrera Feat Alex Cartañá	04.2003	58[2]	-	Credence 12CRED 035	[written by Albert Cabrera,Eddie Martin,K. Ariran,Steven Lee,Dino McIntosh][produced by Albert Cabrera,Steven Lee]
Shake It (Move A Little Closer)	Lee-Cabrera Feat Alex Cartañá	09.2003	16[7]	-	Credence 12CRED 039	[written by Albert Cabrera,Eddie Martin,K. Ariran,Steven Lee,Dino McIntosh][produced by Albert Cabrera,Steven Lee]
Special 2003	Lee-Cabrera	11.2003	45[2]	-	Credence 12CRED 040	[written by Albert Cabrera, George Morel, James Roach, Steven Lee][produced by Albert Cabrera,Steven Lee]
Voodoo Love	Lee Cabrera Presents Phase 2	07.2004	58[2]	-	C2 12C2 001	[written by Albert Cabrera,Steven Lee]
I Watch You	Lee Cabrera Feat. Mim	09.2005	95[1]	-	Data DATA 90CDS	[written by A.Cabrera, D.Billing, S.Lee][produced by A.Cabrera, D.Billing, S.Lee]

Nickie Lee

Zanim Nickie Lee zajął się śpiewem, pracował jako DJ w stacji WAME
w Miami na Florydzie; w 1963 roku ogłosił się mistrzem świata w tej dziedzinie, prowadząc nieprzerwaną audycję (mimo zaleceń lekarskich, by przerwać pracę) przez 226 godzin (dziewięć dni i 10 godzin). Poprzedni rekord należał do Davida Hunta z Jacksonville, który prowadził audycję przez 225 godzin. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
And Black Is Beautiful/Faith Within	Nickie Lee	11.1968	-	-	Mala 12,025	[written by Nickie Lee,Clarence Reid, Brad Shapiro][produced by Marlin Productions][50[3].R&B Chart]

Toney Lee

James Anthony Lee (ur. 12 września 1953r - zm. 17 czerwca 2026r), znany szerzej jako Toney Lee,
był amerykańskim wokalistą, autorem piosenek i producentem muzycznym. Największą rozpoznawalność przyniósł mu klubowy przebój „Reach Up”, którego fragment został wykorzystany (jako sample) przez duet Phats & Small w ich hicie z 1999 roku pt. „Turn Around”. Utwór ten dotarł do 8. miejsca na amerykańskiej liście przebojów Billboard Dance. 

 Pierwszy i zarazem najpopularniejszy przebój Toneya Lee, „Reach Up”, zajął 8. miejsce na amerykańskiej liście Billboard Dance.W styczniu 1983 roku utwór ten trafił również na brytyjską listę przebojów (UK Singles Chart), plasując się na 64. pozycji.W tym samym roku Lee nagrał swój drugi singiel, „Love So Deep”, dla wytwórni Radar Records. Choć nie powtórzył on sukcesu debiutu, również radził sobie całkiem dobrze na listach muzyki tanecznej, docierając do 22. miejsca zestawienia Billboard Dance w USA. Autorami i producentami obu utworów byli Eric Matthew (znany przede wszystkim ze współpracy z takimi wykonawcami jak Gary's Gang, Sharon Redd czy Sinnamon) oraz sam Lee. 

 W 1985 roku jego piosenka „Teaser” dotarła do 64. miejsca na amerykańskiej liście przebojów R&B . Kolejny singiel, „My Baby Loves Me”, znalazł się w październiku 1987 roku na 41. miejscu amerykańskiej listy przebojów muzyki tanecznej . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Reach Up	Toney Lee	01.1983	64[4]	-	Radar 7001	[written by E. Matthew, T. Lee][produced by Eric Matthew][8[16].Hot Disco/Dance;Radar 12 001 12"]
Love So Deep	Toney Lee	07.1983	-	-	Radar 7004	[written by A. Roman, N. Dolph][produced by Eric Matthew][22[9].Hot Disco/Dance;Radar 12 004 12"]
Teaser	Toney Lee	04.1985	-	-	Critique 712	[written by R. Bassoff, N. Braddy][produced by Richard Bassoff, Nickey Braddy][64[9].R&B Chart]
My Baby Loves Me	Toney Lee	10.1987	-	-	Jump Street 1011	[written by R. Bassoff, N. Braddy][produced by Richard Bassoff, Nickey Braddy][41[3].Hot Disco/Dance;Jump Street 1011 12"]