Mavis Staples

Głębokiego, ziarnistego kontraltu, narodowego skarbu Mavis Staples, nie sposób pomylić.
Niezależnie od tego, czy jest to utwór z lat 50-tych z zespołem Staples Singers, czy solowy utwór nagrany ponad pół wieku później, głos Mavis jest natychmiast rozpoznawalny i z pewnością podniesie na duchu i zainspiruje każdego w zasięgu słuchu. Mavis założyła swój rodzinny zespół Staples Singers. Prowadzeni przez jej ojca, Roebucka „Popsa” Staplesa, łączyli gospel z muzyką świecką jak nikt przed nimi i po nich, stając się jednocześnie gwiazdami i szanowanymi aktywistami na rzecz praw obywatelskich. Z ośmioma singlami z Top 40 do 1975 roku, w tym z przebojami „I'll Take You There” i „Let's Do It Again” - wszystkie z wokalistką Mavis- zasłużyli na miano „twórców największych przebojów Boga”. Poza zespołem, Mavis sporadycznie nagrywała solowe albumy od końca lat 60-tych do lat 90-tych. W latach 2000. artystka rozkwitła na własną rękę, wydając pełną energii serię płyt długogrających, z których jedna, „You Are Not Alone”, znalazła się na szczycie listy przebojów gospel magazynu Billboard i zdobyła nagrodę Grammy w 2010 roku w kategorii Najlepszy Album Americana.  

W latach 2010. piosenkarka była bohaterką filmu dokumentalnego „Mavis!”, zdobyła nagrodę Grammy w kategorii American Roots za utwór „See That My Grave Is Kept Clean” i spędziła 79. urodziny przed zachwyconą zagraniczną publicznością, co można było usłyszeć na koncercie „Live in London” w 2019 roku. Koncertowa współpraca z Levonem Helmem z początku dekady ukazała się w 2022 roku pod tytułem „Carry Me Home”. Trzy lata później, w 86. roku życia, wydała w większości interpretacyjny album „Sad and Beautiful World”, wyprodukowany przez Brada Cooka. Pomiędzy tymi dwoma ostatnimi wydawnictwami Mavis była współautorką książki dla dzieci „Mosty zamiast ścian: Historia Mavis Staples”. 

 

 Urodzona 10 lipca 1939 roku w Chicago w stanie Illinois, dokąd rodzice Roebuck „Pops” i Oceola Staples przeprowadzili się z rodzinnego Missisipi, Mavis Staples zaczęła śpiewać z rodziną już jako dziecko. The Staples po raz pierwszy wystąpili w kościele Mount Zion w Chicago, gdy Mavis miała dziesięć lat. Kilka lat później, w 1953 roku, zadebiutowali wydanym własnym sumptem utworem „These Are They”/„Faith and Grace”, w którym Mavis i jej ojciec na zmianę śpiewali główne partie wokalne. Kolejne kontrakty z wytwórniami Vee Jay i Riverside przeniosły Staples do połowy lat 60-tych, kiedy to do ich pełnowymiarowych wydawnictw należały „Uncloudy Day”, „Swing Low” (pierwszy z pięciu albumów nominowanych do nagrody Grammy) oraz „Swing Low Sweet Chariot”. Ten ostatni ukazał się w 1963 roku, w którym Staplesowie na nowo zmotywowali się spotkaniem i rozmową z pastorem Martinem Lutherem Kingiem Jr. - punktem zwrotnym, który zaowocował zaangażowaniem rodziny w Ruch Praw Obywatelskich i położeniem nacisku na piosenki z przesłaniem.  

Zainteresowanie Staplesów poszerzyło się wraz z przeniesieniem ich do większej wytwórni Epic. W 1967 roku grupa po raz pierwszy trafiła na listę Billboard Hot 100 z utworem „Why? (Am I Treated So Bad)” napisanym przez Roebucka oraz wersją utworu Stephena Stillsa „For What It's Worth”. Chociaż singiel „Crying in the Chapel” z 1968 roku, pochodzący z albumu Staplesów „What the World Needs Now Is Love”, został przypisany „Mavis Staples with the Staples Singers”, to dopiero w następnym roku Mavis wydała swój pierwszy prawdziwy solowy materiał.  

 

Podpisując kontrakt z Volt, filią Stax, i współpracując ze Stevem Cropperem, Alem Bellem i Donem Davisem jako producentami, nagrała „Mavis Staples” i „Only for the Lonely”, wydane odpowiednio w 1969 i 1970 roku. Z sesji nagraniowych wydano trzy single. Najpopularniejszym był „I Have Learned to Do Without You”, który zajął 13. miejsce na liście Billboard R&B, ale wersja utworu „A House Is Not a Home” Burta Bacharacha i Hala Davida, strona B, która również pochodziła z albumu o tym samym tytule, słusznie stała się jednym z jej najpopularniejszych występów. The Staples, podpisując kontrakt z Stax, wkrótce potem odnieśli komercyjny sukces i do 1975 roku byli na szczycie list przebojów pop i R&B z utworami „I'll Take You There” i „Let's Do It Again”.  

 

W tym okresie, w którym sześć kolejnych singli znalazło się w czołówce listy przebojów pop, zagrali na koncercie charytatywnym Wattstax, co zostało udokumentowane filmem o tym samym tytule.  Utwór „Let's Do It Again”, napisany i wyprodukowany przez Curtisa Mayfielda do filmu o podobnym tytule w reżyserii Sidneya Poitiera, doprowadził do drugiego crossovera Staplesa, Mayfielda i Poitiera z 1977 roku, zapowiedzianego jako solowy album Mavis. W międzyczasie Staples ponownie zwinęli skrzydła, tym razem decydując się na współpracę z Warner Bros. To właśnie w tym okresie grupa wystąpiła w filmie koncertowym The Band The Last Waltz, wykonując utwór „The Weight” (który coverowali w poprzedniej dekadzie). Mavis, również współpracując z Warner Bros., aby rozpocząć karierę solową, wydała w 1979 roku album „Oh What a Feeling”, utrzymany w klimacie disco, wyprodukowany przez Jerry'ego Wexlera i Barry'ego Becketta. Nagrania grupy Staples zakończyły się w następnej dekadzie, a okres ten uświetnił cover utworu „Slippery People” zespołu Talking Heads, który znalazł się na listach przebojów. Krótko współpracując z Brianem i Eddiem Hollandami, Mavis sama wydała w 1983 roku singiel „Love Gone Bad” w wytwórni Phono, który znalazł się na listach przebojów.  

 

W 1987 roku nagrała duet z Arethą Franklin  „Oh Happy Day”, nominowanym do nagrody Grammy w kategorii gospel. Następnie Mavis nawiązała współpracę z Prince'em i jego wytwórnią Paisley Park, co zaowocowało albumem „Time Waits for No One” z 1989 roku oraz „The Voice” z 1993 roku. Trzy lata po wydaniu tego drugiego, Mavis powróciła z wydanym przez Verve albumem „Spirituals & Gospels: Dedicated to Mahalia Jackson” z Lucky Petersonem, będącym hołdem dla jednej z jej głównych inspiracji. 

 

W 1999 roku Staple Singers zostali wprowadzeni do Rock & Roll Hall of Fame. Roebuck Staples zmarł w następnym roku.  Kariera nagraniowa Mavis odżyła w latach 2000. W duecie z Bobem Dylanem nagrała ognistą wersję utworu „Gonna Change My Way of Thinking”, która była nominowana do nagrody Grammy w 2003 roku w kategorii „Najlepsza współpraca popowa z wokalem”. W następnym roku pojawiła się na płycie Dr. Johna „Lay My Burden Down”, która ponownie nominowana była do gospelowej nagrody Grammy. Wydała również subtelny i mocny album „Have a Little Faith” w wytwórni Alligator. Jej pierwszy pełnoprawny album od ponad dekady, wyprodukowany z Jimem Tullio, z supportem takich artystów jak John Martyn i Dixie Hummingbirds, zawierał radosny hołd dla jej ojca. Powrót był mile widziany i album znalazł się na piątym miejscu bluesowej listy przebojów Billboardu. 

 

 Kolejna umowa z Anti- zaowocowała obfitym zbiorem ciepło przyjętych setów studyjnych i koncertowych. Perfekcyjnie łączyły soul, gospel i folk i pomimo tego, że zostały wyprodukowane przez znanych muzyków z różnych kręgów muzyki roots, były w pełni manifestem Mavis. Płyta „We'll Never Turn Back”, nagrana z Ry Cooderem, czerpała inspirację z Ruchu Praw Obywatelskich i przeniosła ją do 2007 roku. Zadebiutowała na liście przebojów gospel na drugim miejscu. Kolejne dwa albumy, „You Are Not Alone” z 2010 roku i „One True Vine” z 2013 roku, nagrała z Jeffem Tweedym i zawierały materiał napisany przez takich artystów jak Allen Toussaint, George Clinton, Randy Newman, sam Tweedy oraz ojciec Mavis. Pierwszy z nich znalazł się na szczycie listy przebojów gospel i przyniósł Mavis nagrodę Grammy za najlepszy album Americana - pierwsze zwycięstwo Mavis. Drugi był kolejnym przebojem gospel numer dwa. W 2014 roku jej 75. urodziny uczczono koncertem w rodzinnym mieście, w którym wystąpili między innymi Bonnie Raitt, Emmylou Harris, Aaron Neville i Taj Mahal. Nagrany i sfilmowany album ostatecznie został wydany pod tytułem „I'll Take You There: An All-Star Concert Celebration”. 

 

 Rola Mavis wzrosła jeszcze bardziej w 2015 roku dzięki filmowi dokumentalnemu „Mavis!”, nagrodzonemu nagrodą Peabody Award, który upamiętnił jej ponad 60 lat kariery muzycznej. Kilka tygodni po premierze ukazała się EP-ka „Your Good Fortune”, która odniosła znaczący sukces. Wyprodukowany przez Son Little, cover utworu „See That My Grave Is Kept Clean” Blind Lemon Jefferson zdobył w tym roku nagrodę Grammy w kategorii „Best American Roots Performance”. Następnie Mavis współpracowała z M. Wardem przy albumie „Livin' on a High Note” z 2016 roku, który zajął drugie miejsce na liście przebojów bluesowych, z radosnym, autorskim materiałem autorstwa takich artystów jak Ben Harper, Valerie June i Benjamin Booker. Następnie ponownie spotkała się z Tweedym, który wyprodukował i napisał lub współtworzył każdy utwór na pełnym nadziei albumie „If All I Was Was Black” z 2017 roku. 

 

Dwa albumy koncertowe z tego okresu rzucają nowe światło na dyskografię Mavis. Koncertowy album „Live: Hope at the Hideout” z Chicago był nominowany do nagrody Grammy w 2008 roku w kategorii „Best Contemporary Blues Album”. Nagrany podczas dwóch wieczorów w 2018 roku, w tym z okazji 79. urodzin Mavis, album „Live in London” pokazał rosnącą głębię i rozrost jej repertuaru, prezentując zupełnie inną setlistę. Mniej więcej w tym czasie Mavis została wprowadzona do Blues Hall of Fame, a Gospel Music Hall of Fame powitał Staples Singers. Płyta „We Get By”, nagrana z Harperem, ukazała się zaledwie trzy miesiące po wydaniu londyńskiego występu w 2019 roku.  Mavis często współpracowała z innymi znanymi artystami pod koniec lat 10-tych i na początku lat 20-tych XX wieku, co można usłyszeć w utworach „Live Wire” Sheryl Crow, „Pulling the Pin” Run the Jewels i „I'll Be Gone” Norah Jones. Uczestniczyła również w mówionym interludium do nagrodzonego Grammy albumu Jona Batiste’a „We Are”.  

 

W tym okresie, a dokładniej w kwietniu 2020 roku, Mavis wydała „All in It Together”, współpracę Jeffa Tweedy’ego z działaczami na rzecz seniorów z Chicago podczas pandemii COVID-19. W 2022 roku wydała „Carry Me Home”, dokument z koncertu z 2011 roku, który wspierał ją Levon Helm i jego zespół w studiu perkusyjnym i przestrzeni koncertowej w Woodstock. Mavis współpracowała z autorką i poetką Carole Boston Weatherford przy książce dla dzieci „Mosty zamiast ścian: Historia Mavis Staples”, która ukazała się w 2024 roku. W tym samym roku wydała również inspirujący singiel „Worthy”. „Sad and Beautiful World”, pierwszy album studyjny Mavis od sześciu lat, ukazał się w 2025 roku. Wyprodukowany przez Brada Cooka (Bon Iver, Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, Suki Waterhouse), zestaw zawierał covery utworów z ponad 60 lat, od „Satisfied Mind” (spopularyzowanego przez Portera Wagonera) po „Godspeed” (Frank Ocean), a także utwory takich artystów jak Buddy Guy, Bonnie Raitt i Jef.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never, Never Let You Go/Ain't That Good	Eddie Floyd, Mavis Staples	07.1969	-	107[4]	Stax 0041	[written by Eddie Floyd, B. T. Jones][produced by T. Jones]
I Have Learned To Do Without You/Since I Fell For You	Mavis Staples	09.1970	-	87[4]	Volt 4044	[written by J. Barnes, D. Jordon, D. Davis][produced by Don Davis][13[11].R&B; Chart]
Endlessly/Don't Change Me Now	Mavis Staples	10.1972	-	109[3]	Volt 4086	[written by Brook Benton, Clyde Otis][produced by Don Davis][30[9].R&B; Chart]
A Piece Of The Action/‘Til Blossoms Bloom	Mavis Staples	11.1977	-	-	Curtom 0132	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][47[12].R&B; Chart]
Tonight I Feel Like Dancing/If I Can't Have You	Mavis Staples	07.1979	-	-	Warner Bros. 8838	[written by P. Alves, B. Beckett, M. Giacomell, G. Jackson][produced by Jerry Wexler, Barry Beckett][91[4].R&B; Chart]
Love Gone Bad/Beat Well Done	Mavis Staples	01.1984	-	-	Phono 1051	[written by Brian Holland, Edward Holland][produced by Brian Holland][75[6].R&B; Chart]
Show Me How It Works (From "Wildcats")/Half Time [James Newton Howard]	Mavis Staples	03.1986	-	-	Warner Bros. 28765	[written by Hawk Wolinski, James Newton Howard, David Pack][produced by Hawk Wolinski, James Newton Howard][68[6].R&B; Chart][piosenka z filmu "Wildcats"]
Time Waits For No One/Jaguar	Mavis Staples	02.1990	-	-	Paisley Park 22717	[written by Mavis Staples, Prince][produced by Mavis Staples, Prince][63[7].R&B; Chart]
Melody Cool	Mavis Staples	12.1990	-	-	Paisley Park 19 728	[written by Prince][produced by Prince][36[11].R&B; Chart][piosenka z filmu "Graffiti Bridge"]
I'll Take You There/I'm Just Another Soldier	Bebe & Cece Winans featuring Mavis Staples	01.1992	-	90[6]	Capitol 44 749	[written by Al Bell][1[1][22].R&B; Chart][#1 hit for Staple Singers in 1972]
I'll Take You There/I'm Just Another Soldier	Bebe & Cece Winans featuring Mavis Staples	01.1992	-	90[6]	Capitol 44 749	[written by Al Bell][1[1][22].R&B; Chart][#1 hit for Staple Singers in 1972]
Nina Cried Power [EP]	Hozier Ft. Mavis Staples	09.2018	-	87[1]	Island IEACJ 1800073 [UK]	[written by A. Hozier-Byrne]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only for the Lonely	Mavis Staples	09.1970	-	188[4]	Volt 6010	[produced by Don Davis]
We'll Never Turn Back	Mavis Staples	06.2007	-	180[2]	Anti- 868302	[produced by Joachim Cooder, Ry Cooder]
You Are Not Alone	Mavis Staples	10.2010	-	69[5]	Anti- 870762	[produced by Jeff Tweedy]
One True Vine	Mavis Staples	07.2013	-	67[2]	Anti 272062 [UK]	[produced by Jeff Tweedy]

Pamala Stanley

Pamala Stanley (ur. 16 lipca 1952r) to amerykańska piosenkarka disco i Hi-NRG z Filadelfii w
Pensylwanii w Stanach Zjednoczonych. Nagrała kilka hitów klubowych/tanecznych od końca lat 70-tych do końca lat 80-tych. Jest siostrą artysty folk-popowego i piosenkarza-autora tekstów Jamesa Lee Stanleya. 

Stanley odniosła sukces głównie na rynku klubowym/tanecznym dzięki pięciu hitom na liście Billboard Club Play. Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę swoim debiutanckim albumem z 1979 roku, „This Is Hot”. Album został pierwotnie wydany w Niemczech przez EMI Electrola (z zupełnie inną okładką). Po zdobyciu znaczących miejsc na listach przebojów w całej Europie, został licencjonowany przez EMI America. Album, z nową okładką, został zremiksowany przez producenta Ricka Gianatosa, a „This Is Hot” wspiął się na 16. miejsce na liście Billboard Dance. Koncertowała intensywnie w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Meksyku i Ameryce Południowej. W 1983 roku wydała swój drugi hit „I Don't Want To Talk About It”, napisany przez jej brata Jamesa Lee Stanleya. Singiel 12" został wyprodukowany przez Stanleya i jego ówczesnego męża Franka Mandaro dla ich własnej wytwórni Komander. Utrzymywał się na listach przebojów przez piętnaście tygodni, ostatecznie osiągając 13. miejsce na liście Billboard Dance Charts.

 Po sukcesie w 1983 roku Stanley podpisała kontrakt z TSR Records. Doprowadziło to do jej hitu Hi-NRG z 1984 roku, „Coming Out Of Hiding”, również napisanego wspólnie z jej bratem Jamesem Lee Stanleyem.Singiel 12" został ponownie wyprodukowany przez Stanleya i Mandaro i po czternastu tygodniach na listach przebojów osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Dance Charts.W ramach umowy licencyjnej właściciel TSR Records, Tom Hayden, sprzedał utwór wytwórni Mirage Records, która ponownie wydała singiel 12", a także wersję 7" przeznaczoną dla radio. 

 Następnym wydawnictwem Stanley, wydanym obecnie przez Mirage Records, był hit z 1985 roku „If Looks Could Kill” (później coverowany przez Heart), wykorzystany w filmie Arnolda Schwarzeneggera „Raw Deal”. Po raz kolejny trafiła na listy przebojów Club Play, osiągając 23. miejsce. Jej kolejny i ostatni singiel 12" nagrała z Paulem Parkerem. Podwójne duety na stronie A utworów „Stranger (In A Strange Land)” i „Running in Circles”. Wydanie TSR Records osiągnęło szczyt na 40. miejscu na liście przebojów Club Play na początku 1986 roku. W 1989 roku Stanley ponownie pojawiła się w Beachwood Records. Wydała trzy single 12" dla tej małej, niezależnej wytwórni: „Rhiannon” (cover hitu Stevie Nicks/Fleetwood Mac), „Body Time” oraz remake „Coming Out Of Hiding”. W 1990 roku wytwórnia wydała „Coming Out Of Hiding... sequel”, kompilację jej największych hitów i nowych nagrań. 

Resztę lat 90-tych Stanley spędziła pracując ze swoim zespołem i eksplorując różne gatunki muzyczne poza rynkiem tanecznym. W 1997 roku wytwórnia Shaker Records wydała album „Live And Cookin” (jako The Pamala Stanley Band).Na albumie Stanley i zespół zagrali covery nowoorleańskiego bluesa i jazzu. Album został nagrany na żywo w Fort Lauderdale na Florydzie i okolicach pod koniec 1986 roku. W 2002 roku wydała „It's All In The Game”, zbiór klasyków jazzu z lat 20., 30. i 40-tych XX wieku. W 2006 roku wydała płytę CD z utworami z musicali o tematyce broadwayowskiej, zatytułowaną „This Is The Moment”, zawierającą jej najczęściej zamawiane i ulubione utwory z broadwayowskich przedstawień. Nagrała również kompilację CD i DVD zatytułowaną „Looking Back: The Disco Years 1979–1989”, zawierającą 15 największych przebojów. Towarzysząca płycie DVD jest już niedostępna i stanowi poszukiwany przedmiot kolekcjonerski. W 2007 roku Stanley wydała nowy album z autorskim materiałem, „Seasons of My Heart”. Utwory obejmują zarówno muzykę współczesną dla dorosłych, jak i country oraz nowoorleański jazz. Jeden z utworów z tego albumu (jej nagranie „Survive”) został wybrany jako motyw przewodni kilku imprez Susan G. Komen „Race for the Cure”. 

 W 2010 roku ukazał się album „I Am There”, zbiór inspirujących i chrześcijańskich piosenek. Wiele z nich zostało napisanych przez Stanley i jej brata Jamesa. Album został nagrany przez Stanley i kilku członków jej rodziny ku czci jej matki, Mary Stanley, która zmarła w 2004 roku. Stanley regularnie występowała w klubie The Blue Moon w Rehoboth Beach w stanie Delaware, a także w kilku innych znanych miejscach w Rehoboth Beach. Obecnie jest rezydentką w klubie nocnym Diego's Nightclub. W 2021 roku uruchomiła transmisję na żywo z wielu kamer, dostępną na jej kanałach na Facebooku i YouTube, emitowaną w każdą środę. Stanley nadal regularnie koncertuje, realizując wiele projektów, o czym informuje na swojej oficjalnej stronie internetowej i na Facebooku. Intensywnie koncertuje na różnych statkach wycieczkowych, w tym na Atlantis Events. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is Hot/Only You Can Reach Me	Pamala Stanley	11.1979	-	108[1]	EMI America 8022	[written by J. Heider, P. Stanley][produced by Joachim Heider][16[17].Hot Disco/Dance;EMI America 7800 12"]
I Don't Want To Talk About It	Pamala Stanley	07.1983	-	-	Komander 1001	[written by James Lee Stanley, Seberin Browne][produced by Pamala Stanley][13[15].Hot Disco/Dance;Komander 1001 12"]
Coming Out Of Hiding/I Don't Want To Talk About It	Pamala Stanley	06.1984	-	106[5]	TSR 105	[written by James Lee Stanley, Vince Melamed][produced by Pamala Stanley, Frank C. Mandaro][4[14].Hot Disco/Dance;TSR 830 12"]
If Looks Could Kill	Pamala Stanley	07.1985	-	-	Mirage 99657	[written by Jack Conrad, Bob Garrett][produced by Mark Liggett, Chris Barbosa][23[8].Hot Disco/Dance;Mirage 96 894 12"]
Stranger (In A Strange Land) / Running Around In Circles	Pamala Stanley & Paul Parker	03.1986	-	-	TSR 844	[written by James "Tip" Wirrick, Paul Parker][produced by Ian Anthony Stephens, James "Tip" Wirrick][40[6].Hot Disco/Dance;TSR 844 12"]

Space [France]

Space (czasami Didier Marouani & Space) to francuski zespół muzyczny działający w latach
1977-1980, który powraca na scenę z remake'ami od 1982 roku. Ich twórczość jest związana z krótkotrwałym gatunkiem space disco i jest prekursorem elektroniki. 

 Zespół Space został założony w 1977 roku przez Didiera Marouaniego (znanego również jako Ecama). W skład zespołu wchodzili Didier Marouani, aranżerzy Roland Romanelli i Jannick Top oraz wokalistka Madeline Bell. Marouani zyskał już wówczas pewną sławę jako solowy wokalista pop, ale wkrótce skupił się na swoim zespole, którego nazwę zasugerowała piosenka „Magic Fly”, pierwotnie napisana w 1976 roku na potrzeby programu telewizyjnego poświęconego astrologii. Didier Marouani: „Biorąc pod uwagę słowa ludzi, którzy stale powtarzali mi, że melodia przypomina dźwięki dochodzące z kosmosu, wybrałem nazwę „Space””. W początkowym okresie muzycy mocno podkreślali orientację zespołu na science fiction, często występując w kostiumach scenicznych przypominających skafandry kosmiczne. Innym powodem publicznego występowania w roli „astronautów” był aktualny kontrakt Didiera Marouaniego z wytwórnią płytową Polydor. 

 

 D. Marouani: „Producent i ja zaprosiliśmy moją wytwórnię płytową do wydania „Magic Fly” pod moim nazwiskiem, ale wytwórnia uznała, że ​​kompozycja nie jest wystarczająco dobra, by to zrobić… Mój producent znalazł inną wytwórnię, ale nie mogłem „zapalić” pod własnym nazwiskiem, ponieważ umowa z moją wytwórnią pozostała w mocy… Pozwy pojawiły się również dlatego, że nikt nie mógł mnie pod nim rozpoznać. Musiałem wymyślić kreatywny pseudonim i zdecydowałem się na „Ecama”.

  Pierwsze trzy albumy- „Magic Fly” (1977), „Deliverance” (1977) i „Just Blue” (1978) - sprzedały się w ponad 12 milionach egzemplarzy na całym świecie. Po nagraniu „Magic Fly” do zespołu dołączył amerykański perkusista Joe Hammer. Jednak po wydaniu „Just Blue” nastąpił krytyczny moment w historii zespołu, związany z rosnącą chęcią lidera do koncertowania (wcześniej niemożliwą z powodu niedoskonałości dostępnych modeli syntezatorów), co doprowadziło do konfliktu z producentem Jean-Philippe Iliesco. D. Marouani: „...Wszystko szło dobrze, ale kiedy spotkałem się z moim producentem, powiedziałem mu o swoim pragnieniu występu na scenie. W tamtym czasie nie mieliśmy ani jednego występu „na żywo”, tylko w telewizji. Udało mi się uzyskać pozwolenie na koncert pod Wieżą Eiffla, dzięki wsparciu (stacji radiowej) „Europe 1”, a także prasy, ale ostatecznie mój producent postanowił wszystko odwołać. A potem powiedziałem: „Odchodzę”, bo- zespół, który nie koncertuje, prędzej czy później umrze”.

 Didier Marouani opuścił zespół w 1979 roku, a Joe Hammer zajął się innymi projektami. Romanelli i Jannick Top kontynuowali działalność i wydali album „Deeper Zone” w 1980 roku. Zespół rozpadł się w 1981 roku. Od 1982 roku Marouani i Joe Hammer występowali i nagrywali pod nazwą „Didier Marouani & Space”, a głównym wokalistą był Janny Loseth z Titanica. Zespół został później przemianowany na Paris-France-Transit w odpowiedzi na pozew sądowy. Hammer odszedł w 1992 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tango In Space/Carry On, Turn Me On	Space	06.1977	-	-	Pye International 7N 25756	[written by Ecama][produced by Jean Philippe Iliesco][5[14].Hot Disco/Dance;United Artists 1024 12"]
Magic Fly/Ballad For Space Lovers	Space	08.1977	2[12]	-	Pye International 7N 25746	[silver-UK][written by Ecama][produced by Jean Philippe Iliesco]
My Love Is Music/Just Blue	Space Featuring Madeline Bell	04.1979	-	-	Pye International 7N 25802	[written by D. Marouani, P. Greedus][produced by Jean Philippe Iliesco][59[9].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 156 12"]
Save Your Love For Me/Magic Fly	Space	08.1979	-	-	Pye International 7P 5004	[written by D. Marouani, A. Giacobbi][produced by Jean Philippe Iliesco][68[5].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 178 12"]
Magic Fly (Remix)/Carry On Turn Me On (Remix)	Space	03.1985	88[2]	-	Record Shack RMX 1	[written by Ecama][produced by Jean Philippe Iliesco]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Magic Fly	Space	09.1977	11[9]	-	Pye International NSPL 28232	[silver-UK][produced by Jean-Philippe Iliesco]

Soul Train Gang

Soul Train Gang to amerykańska grupa wokalna R&B. Na początku lat 70-tych tancerze z
popularnego programu telewizyjnego Dona Corneliusa „Soul Train”  nazywali się „The Soul Train Gang”. Tancerze stali się „The Soul Train Dancers” w 1975 roku, kiedy nazwa „The Soul Train Gang” została nadana kwintetowi wokalnemu R&B przez Corneliusa i Dicka Griffeya. W ten sposób ogłosili powstanie wytwórni płytowej Soul Train Records (później SOLAR Records), do której należeli Lakeside, Shalamar, The Whispers i inni. 

 

W skład grupy wchodzą dwaj bracia z Cincinnati w stanie Ohio: Gerald Brown i Terry Brown; Judy Jones (zastąpiona przez Denise Smith w 1976 roku), Patricia Williamson i Hollis Pippin, The Soul Train Gang nagrali swój debiutancki album „Don Cornelius Presents the Soul Train Gang” w 1975 roku. Wyprodukowany przez Corneliusa i Griffeya, LP zawierał utwór „Soul Train '75”, jeden z wielu tematów przewodnich z albumu „Soul Train”. (Poprzednim tematem przewodnim był słynny utwór „TSOP (The Sound of Philadelphia)” zespołu MFSB, wydany przez Philadelphia International Records). Utwór osiągnął 75. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 9. miejsce na liście R&B. 

 

Grupa nagrała swój drugi album, „The Soul Train Gang”, wyprodukowany przez Normana Harrisa i nagrany głównie w Filadelfii, w 1976 roku. Cornelius i Griffey mieli nadzieję, że uda im się wykorzystać popularność Soul Train, aby uczynić The Soul Train Gang hitem. Główny singiel „Ooh Cha” osiągnął 107. miejsce na liście przebojów Bubbling Under Hot 100 i 62. miejsce na liście R&B. Oba albumy zawierały soulowe i funkowe brzmienie lat 70-tych, ale żaden z nich nie przyniósł im sławy w świecie R&B. Następnie wydali cover utworu Steviego Wondera „My Cherie Amour”, który osiągnął 93. miejsce na liście przebojów Hot 100 i 21. miejsce na liście przebojów dance. 

 

 Po rozwiązaniu Gangu w 1977 roku, Brown dołączył do Shalamar w następnym roku, zastępując oryginalnego członka Gary'ego Mumforda. Brown pojawił się na drugim albumie Shalamar, „Disco Gardens”, oraz na przebojowym singlu „Take That to the Bank”, zanim w 1979 roku zastąpił go Howard Hewett.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul Train "75"	Soul Train Gang	12.1975	-	75[5]	Soul Train 10 400	[written by Dick Griffey, Don Cornelius][produced by Dick Griffey, Don Cornelius][9[16].R&B; Chart]
Ooh Cha/Country Girl	Soul Train Gang	12.1976	-	107[1]	Soul Train 10 792	[written by J. Aikens, J. Bellmon, V. Drayton, B. Turner][produced by "The Harris Machine" Norman Harris][62[7].R&B; Chart]
My Cherie Amour/All My Life (I Wanna Live With You)	Soul Train Gang	08.1977	-	92[3]	Soul Train 10 995	[written by S. Moy, S. Wonder, H. Cosby][produced by Don Cornelius]

Soul Survivors

Soul Survivors to amerykańska grupa soulowo-r'n'b z Filadelfii, założona przez nowojorczyków
Richiego i Charliego Ingui oraz Kenny'ego Jeremiaha. Soul Survivors są znani z przeboju z 1967 roku „Expressway to Your Heart”, który był pierwszym przebojem filadelfijskich producentów muzyki soul i autorów piosenek Kenny'ego Gamble'a i Leona Huffa.

 

  Soul Survivors po raz pierwszy grali razem w Nowym Jorku pod nazwą The Dedications, założoną przez Kenny'ego Jeremiaha, który wydał kilka singli pod tą nazwą w 1962 i 1964 roku. Nazwę Soul Survivors przyjęli w 1965 roku. Podpisali kontrakt z filadelfijską wytwórnią Crimson Records, która skontaktowała ich z Gamble'em i Huffem. „Expressway to Your Heart” był hitem numer 1 w Filadelfii i Nowym Jorku jesienią 1967 roku, a utwór osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Hot 100 w całym kraju. Utwór „Expressway to Your Heart” spędził 15 tygodni na listach przebojów i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Następcą był „Explosion in Your Soul”, który nie odniósł tak dużego sukcesu (33. miejsce na liście przebojów w USA); trzeci singiel, „Impossible Mission”, również okazał się niewielkim hitem w 1969 roku (68. miejsce na liście przebojów w USA). 

 

Zespół zawiesił działalność na kilka lat, ale w 1972 roku reaktywował się w innym składzie. W 1974 roku miał jeszcze jeden hit, „City of Brotherly Love”. W latach 70-tych zespół stracił kontrakt płytowy i menedżera, a ostatecznie rozpadł się. Charlie Ingui został architektem krajobrazu, Richie Ingui malarzem pokojowym, Paul Venturini restauratorem, a perkusista Joe Forgione był właścicielem warsztatu blacharsko-lakierniczego.

 

 W tamtym czasie Steely Dan w swoim utworze „Hey Nineteen” zanotował: „To ciężkie czasy spotkały Soul Survivors”. W 1987 roku bracia Inqui zaczęli sporadycznie koncertować jako oryginalni Soul Survivors i w 1991 roku podpisali kontrakt na pięć płyt z Society Hill Records. Od 2006 roku sporadycznie grali koncerty we wschodnich Stanach Zjednoczonych. Chuck Trois wydał również solowy singiel w formacie 45 rpm w A&M Records w sierpniu 1969 roku, z utworem „Mr. Holmes” na jednej stronie i „A National Band” na drugiej. 

 

Paul Venturini (ur. 10 czerwca 1945) zmarł 17 kwietnia 2001 roku. Richie Ingui zmarł z powodu niewydolności serca 13 stycznia 2017 roku w wieku 70 lat. Jeremiah zmarł na COVID-19 4 grudnia 2020 r. w wieku 78 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Expressway To Your Heart/Hey Gyp	Soul Survivors	09.1967	-	4[15]	Crimson 1010	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff][3[15].R&B; Chart]
Explosion In Your Soul/Dathon's Theme	Soul Survivors	12.1967	-	33[8]	Crimson 1012	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff][45[3].R&B; Chart]
Impossible Mission (Mission Impossible)/Poor Man's Dream	Soul Survivors	04.1968	-	68[6]	Crimson 1016	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff]
Mama Soul/Tell Daddy	Soul Survivors	05.1969	-	115[1]	Atco 6650	[written by Richard Ingui, Charles Ingui][produced by Rick Hall]
City Of Brotherly Love/The Best Time Was The Last Time	Soul Survivors	10.1974	-	-	TSOP 4756	[written by Richard Ingui, Charles Ingui][produced by Gamble, Huff, Soul Survivors][75[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When the Whistle Blows Anything Goes	Soul Survivors	11.1967	-	123[13]	Crimson 502	[produced by Nat Segall, Soul Survivors]

Mindy Smith

Melinda Leigh Smith (ur. 1 czerwca 1972r) to amerykańska piosenkarka i autorka tekstów.
Jej pierwszy kontrakt płytowy powstał po tym, jak zaśpiewała cover utworu „Jolene” Dolly Parton. 

Smith została adoptowana po urodzeniu przez pastora protestanckiego bez żadnego wyznania i jego żonę, która była dyrygentką chóru w kościele. Dorastała na Long Island w stanie Nowy Jork. Po śmierci matki na raka w 1991 roku Smith przez dwa lata uczęszczała do Cincinnati Bible College. Smith i jej ojciec przeprowadzili się do Knoxville w stanie Tennessee, gdzie zaczęła słuchać muzyki folkowej i bluegrass, Alison Krauss i zespołu Cox Family. W 1998 roku przeprowadziła się do Nashville, aby rozpocząć karierę muzyczną. Dwa lata później dotarła do finału konkursu na Kerrville Folk Festival. To doprowadziło do podpisania kontraktu z Big Yellow Dog Music.

  Smith zwróciła na siebie uwagę w 2003 roku, wykonując cover utworu „Jolene” Dolly Parton na albumie hołdowniczym „Just Because I'm a Woman”. Wkrótce potem podpisała kontrakt z wytwórnią Vanguard Records, która w 2004 roku wydała jej debiutancki album „One Moment More”.Oprócz Dolly Parton, Smith wyrażała podziw dla Johna Prine'a, Alison Krauss, Patty Griffin, Shanii Twain, Krisa Kristoffersona, Buddy'ego Millera i Billa Gaithera.  „Come to Jesus” był jej największym przebojem, granym w stacjach radiowych z muzyką country, chrześcijańską, alternatywnymi albumami dla dorosłych (AAA) i muzyką współczesną dla dorosłych. Utwór znalazł się na 32. miejscu listy przebojów magazynu „Billboard” w kategorii „Adult Top 40”.

W 2004 roku Smith wystąpiła na festiwalu Cambridge Folk Festival w Wielkiej Brytanii, który był transmitowany w całym kraju przez BBC Radio. W październiku 2006 roku Smith wydała „Out Loud”, pierwszy singiel z jej drugiego albumu „Long Island Shores”. Utwór został dobrze przyjęty przez rozgłośnie rockowe AAA i Country Music Television (CMT). 10 stycznia 2007 roku Smith wykonała „Please Stay” w programie „The Tonight Show” z Jayem Leno. W październiku 2007 roku Smith wydała świąteczny album „My Holiday”. Napisała sześć autorskich piosenek, w tym „I Know the Reason” z Thadem Cockrellem.

 W sierpniu 2009 roku Smith wydała swój czwarty album studyjny „Stupid Love”. 15 sierpnia 2009 roku Smith wystąpiła w programie „The Early Show”, gdzie wykonała pierwszy singiel „Highs and Lows”. 29 września 2009 roku, promując album w programie radiowym „World Cafe”, ujawniła, że ​​cierpi na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.W czerwcu 2012 roku Smith wydała niezależny album studyjny o tym samym tytule we własnej wytwórni Giant Leap, we współpracy z TVX. W październiku tego samego roku Vanguard Records wydało album kompilacyjny z jej utworami, „The Essential Mindy Smith”. 29 października 2013 roku Smith wydała świąteczną EP-kę zatytułowaną „Snowed In” w wytwórni Giant Leap/TVX. Wydawnictwo zawierało zarówno oryginalne piosenki świąteczne, jak i covery. 

W latach 2015–2018 Smith współtworzyła (jako jedyna autorka lub współautorka) kilka piosenek do musicalu „Nashville”. Jest wymieniona w napisach końcowych czterech piosenek wykonanych przez aktorów i pojawia się na ścieżce dźwiękowej w trzech ostatnich sezonach serialu. 

 W marcu 2013 roku Smith współpracowała z Anthropologie podczas występu w sklepie, aby zebrać pieniądze i zwiększyć świadomość na temat Fundacji Kapitan Planeta, organizacji non-profit. Anthropologie przekazało piętnaście procent ze sprzedaży osiągniętej w pierwszej godzinie po występie Smith na rzecz CPF. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
One Moment More	Mindy Smith	02.2004	-	143[2]	Vanguard 797362	[produced by Steve Buckingham, Mindy Smith]
Long Island Shores	Mindy Smith	10.2006	-	167[1]	Vanguard 797972	[produced by Mindy Smith, Lex Price, Steve Buckingham]
Stupid Love	Mindy Smith	08.2009	-	122[1]	Vanguard 798532	[produced by Mindy Smith, Ian Fitchuck, Justin Loucks]

wtorek, 3 marca 2026

O. C. Smith

Ocie Lee Smith (ur. 21 czerwca 1932r - zm. 23 listopada 2001r), znany zawodowo jako
O. C. Smith, był amerykańskim piosenkarzem. Jego nagranie „Little Green Apples” osiągnęło 2. miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1968 roku i sprzedało się w ponad milionie egzemplarzy.

  Urodzony w Mansfield w Luizjanie w Stanach Zjednoczonych, Smith przeprowadził się z rodzicami do Little Rock w Arkansas, a następnie, po rozwodzie rodziców, z matką do Los Angeles w Kalifornii. Po ukończeniu psychologii na Southern University, Smith wstąpił do Sił Powietrznych i służył w całych Stanach Zjednoczonych, Europie i Azji. W Siłach Powietrznych Smith zaczął brać udział w konkursach talentów i koncertował z Horace'em Heidtem. Po zwolnieniu ze służby w lipcu 1955 roku, Smith zajął się jazzem, aby zarobić na życie. Smith po raz pierwszy zaliczył przełom jako wokalista u boku Sy Olivera i wystąpił w programie Arthura Godfreya „Talent Scouts”. 

 Jego sukces w tym programie doprowadził do podpisania w 1955 roku kontraktu płytowego z wytwórnią Cadence Records, jednak jego debiutancki singiel z 1956 roku „Slow Walk”/„Forbidden Fruit” oraz trzy kolejne single Cadence nie odniosły sukcesu. Smith był również poszukiwany jako wokalista w innych wytwórniach, a w styczniu 1956 roku, w coverze Arta Mooneya dla MGM, przeboju Little Richarda „Tutti Frutti”. Singiel nie odniósł sukcesu, ale przekonał MGM Records do podpisania z Smithem kontraktu solowego, co zaowocowało trzema kolejnymi wydawnictwami, ale nadal bez przebojów. 

W 1961 roku Smith został zatrudniony przez Counta Basiego jako wokalista, którą to funkcję pełnił do 1965 roku. Kontynuował również nagrywanie dla różnych wytwórni, ale przebój wciąż pozostawał nieuchwytny. W 1968 roku ówczesna wytwórnia Smitha, Columbia Records, była gotowa zwolnić go z kontraktu płytowego, gdy po raz pierwszy pojawił się na listach przebojów z utworem „The Son of Hickory Holler's Tramp”, który osiągnął 2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i znalazł się w pierwszej czterdziestce w Stanach Zjednoczonych. W 1976 roku Kenny Rogers wskrzesił ten przebój jako piosenkę country, podobną do pierwszych wersji utworu Johnny'ego Darrella. 

 Smith zmienił pierwszy człon swojego nazwiska na O.C. i nagrał napisaną przez Bobby'ego Russella piosenkę „Little Green Apples”, która 26 października 1968 roku dotarła do 2. miejsca na liście Hot 100 i przyniosła Russellowi nagrodę Grammy w 1969 roku w kategorii Piosenka Roku. Otrzymała ona status złotej płyty od R.I.A.A. za sprzedaż miliona egzemplarzy. Kontynuował nagrywanie, docierając do list przebojów R&B, Adult Contemporary i pop w swoim rodzinnym kraju z takimi utworami jak „Daddy's Little Man”, „Friend, Lover, Woman, Wife”, „Me and You” i „Love to Burn”. W 1977 roku powrócił na brytyjską listę przebojów z utworem „Together”, który dotarł do pierwszej trzydziestki. Po odejściu z CBS, Smith nawiązał współpracę z Charlesem Wallertem, który napisał i wyprodukował utwór tytułowy oraz album „Dreams Come True”, dzięki któremu Smith powrócił na krajowe listy przebojów. 

Album „Whatcha Gonna Do” zaowocował trzema singlami, które gościły na listach przebojów w sumie przez 40 tygodni. Na albumie znalazły się utwory „Brenda”, „You're My First, My Last My Everything” i „Spark of Love”. Dodatkowe hity, „The Best Out of Me” i „After All is Said and Done”, ugruntowały pozycję Smitha jako gwiazdy muzyki plażowej. Nominowany do sześciu nagród podczas trzeciej edycji Beach Music Awards, Smith zdobył pięć. Smith został pastorem i założycielem kościoła The City Of Angels Church w Los Angeles w Kalifornii, gdzie pełnił posługę przez 16 lat. Jedno z jego ostatnich nagrań, „Save the Last Dance for Me”, osiągnęło pierwsze miejsce na liście przebojów Rhythm n' Beach Top 40. 

23 listopada 2001 roku Smith zmarł na zawał serca w Los Angeles. Pozostawił żonę Robbie Gholson Smith, czworo dzieci z byłej żony Lorraine Smith: Sherryn Smith, Ocie Lee Smith III, Kelly T. Smith i Roberta Francisa Smitha, synów Jessego Hayesa IV i Franka Hayesa, córkę Bonnie Dykes oraz 10 wnucząt, w tym Monique Smith, Sergio Glenna Smitha i Melany Frances Smith. Wkrótce po jego śmierci gubernator Jim Hodges ogłosił 21 czerwca 2002 roku „Dniem O.C. Smitha” w stanie Karolina Południowa. W listopadzie 2002 roku Smith został pośmiertnie wybrany do Galerii Sław Muzyki Carolina Beach. Jego książka „Little Green Apples: God Really Did Make Them”, którą napisał wspólnie z Jamesem Shawem, została opublikowana pośmiertnie w 2003 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's Life/I'm Your Man	O. C. Smith	01.1967	-	127[1]	Columbia 43 525	[written by K. Gordon, D.K. Thompson][produced by Allen Stanton][#4 hit for Frank Sinatra in 1966]
The Son Of Hickory Holler's Tramp/The Best Man	O. C. Smith	02.1968	2[15]	40[14]	Columbia 44 425	[written by D. Frazier][produced by Jerry Fuller][32[9].R&B; Chart]
Main Street Mission/Gas, Food, Lodging	O. C. Smith	07.1968	-	105[1]	Columbia 44 555	[written by J. Fuller, H. B. Barnum][produced by Jerry Fuller]
Little Green Apples/Long Black Limousine	O. C. Smith	08.1968	-	2[17]	Columbia 44 616	[gold-US][written by B. Russell][produced by Jerry Fuller][2[14].R&B; Chart]
Isn't It Lonely Together/I Ain't The Worryin' Kind	O. C. Smith	12.1968	-	63[6]	Columbia 44 425	[written by R. Stevens][produced by Jerry Fuller][40[4].R&B; Chart]
Honey (I Miss You)/Keep On Keepin' On	O. C. Smith	02.1969	-	44[6]	Columbia 44 751	[written by B. Russell][produced by Jerry Fuller][44[3].R&B; Chart]
Friend, Lover, Woman, Wife/I Taught Her Everything She Knows	O. C. Smith	05.1969	-	47[9]	Columbia 44 859	[written by S. Davis][produced by Jerry Fuller][25[4].R&B; Chart]
Daddy's Little Man/If I Leave You Now	O. C. Smith	08.1969	-	34[7]	Columbia 44 948	[written by Mac "Scott" Davis][produced by Jerry Fuller][9[7].R&B; Chart]
Me And You/Can't Take My Eyes Off You	O. C. Smith	11.1969	-	103[5]	Columbia 45 038	[written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller][38[3].R&B; Chart]
Moody/Isn't Life Beautiful	O. C. Smith	02.1970	-	114[1]	Columbia 45 098	[written by E. Paris, A. Mitchell][produced by Jerry Fuller]
Primrose Lane/Melodee	O. C. Smith	05.1970	-	86[3]	Columbia 45 160	[written by W. Shanklin, G. Callender ][produced by Jerry Fuller]
Baby, I Need Your Loving/San Francisco Is A Lonely Town	O. C. Smith	08.1970	-	52[10]	Columbia 45 206	[written by E. Holland, L. Dozier, B. Holland][produced by Jerry Fuller][30[7].R&B; Chart]
Help Me Make It Through The Night/Diamond In The Rough	O. C. Smith	11.1971	-	91[4]	Columbia 45 435	[written by K. Kristofferson][produced by Jerry Fuller][38[8].R&B; Chart]
Don't Misunderstand/If You Touch Me (You've Got To Love Me)	O. C. Smith	11.1972	-	102[6]	Columbia 45 655	[written by G. Parks][produced by Snuff Garrett]
La La Peace Song/When Morning Comes	O. C. Smith	09.1974	-	62[7]	Columbia 10031	[written by J. Bristol, L. Martin][produced by Johnny Bristol][27[9].R&B; Chart]
Together/Just Couldn't Help Myself	O. C. Smith	11.1976	25[8]	-	Caribou 9017	[written by C. Fox, N. Gimbel][produced by John Guerin, Max Bennett][62[11].R&B; Chart]
Love To Burn/Give Me Time	O. C. Smith	09.1978	-	-	Shady Brook 1045	[written by Paul Harrison, Casey Kelly][produced by Joe Porter][34[13].R&B; Chart]
Dreams Come True/Nothing But The Best	O. C. Smith	11.1980	-	-	Family 5000	[written by Charlie Wallert][produced by Charlie Wallert][92[3].R&B; Chart]
Love Changes/Got To Know	O. C. Smith	06.1982	-	62[7]	Motown 1623	[written by L. J. Crawford, N. Pigford][produced by H. B. Barnum][68[7].R&B; Chart]
What'cha Gonna Do/Nothing But The Best	O. C. Smith	06.1986	-	-	Rendezvous 101	[written by L. Welch, D. Frank][produced by Charles Wallert][53[14].R&B; Chart]
You're The First, My Last, My Everything/You Saved Me	O. C. Smith	10.1986	-	-	Rendezvous 102	[written by B. White, T. Sepe, P. S. Radcliffe][produced by Charles Wallert][52[10].R&B; Chart]
Brenda	O. C. Smith	01.1987	-	-	Rendezvous 103	[written by Charles Wallert][produced by Charles Wallert][58[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hickory Holler Revisited	O. C. Smith	06.1968	40[1]	19[42]	Columbia 9680	[produced by Jerry Fuller]
For Once in My Life	O. C. Smith	03.1969	-	50[15]	Columbia 9756	[produced by Jerry Fuller]
O.C. Smith at Home	O. C. Smith	10.1969	-	58[16]	Columbia 9908	[produced by Jerry Fuller]
Greatest Hits	O. C. Smith	09.1970	-	177[5]	Columbia 30 227	[produced by Jerry Fuller]
Help Me Make It through the Night	O. C. Smith	07.1971	-	159[7]	Columbia 30 664	[produced by Jerry Fuller]

poniedziałek, 2 marca 2026

Lowrell Simon

 

Lowrell Simon (ur. 18 marca 1943r, Chicago - zm. 19 czerwca 2018r, Newton, Mississippi) był
amerykańskim wokalistą soulowym. Zaczynał jako wokalista w zespole The LaVondells, który później przekształcił się w The Vondells, w którym grali Butch McCoy i Jessie Dean. W latach 60-tych odniósł pewien sukces w regionie dzięki piosence „Lenore”. Po rozpadzie zespołu Vondells, Simon wraz z kilkoma przyjaciółmi z Chicago założył zespół The Lost Generation, który w latach 1969–1974 osiągnął sukces w USA. Po rozpadzie zespołu Simon pisał dla Curtom Records.

  Simon współpracował przy ścieżce dźwiękowej do filmu „Three the Hard Way” z 1974 roku. W 1974 roku skomponował utwór „Dance Master” dla Willie Hendersona. Napisał utwory na debiutancki album Mystique z 1976 roku, na którym wystąpili inni byli członkowie The Lost Generation.

  Pod koniec lat 70-tych Simon zaczął nagrywać pod swoim imieniem. Podpisał kontrakt z wytwórnią Liberace, AVI Records, i pod koniec 1979 roku wydał album zatytułowany Lowrell. Drugi singiel z albumu, „Mellow Mellow Right On” z utworem „You're Playing Dirty”, zajął 32. miejsce na amerykańskiej liście przebojów R&B w tym roku.W grudniu 1979 roku osiągnął 37. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Simon napisał w 1979 roku utwór „All About the Paper” dla Loleatty Holloway.

  Utwór „Mellow Mellow Right On” był wielokrotnie samplowany, m.in. przez Massive Attack („Lately”), Joy Enriquez („Tell me how you feel”), Imagination, Big Brooklyn Red („Taking It Too Far”) i Common („Reminding Me (Of Sef)”), a także coverowany przez studio taneczne L.A. Mix.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Overdose Of Love/Smooth And Wild	Lowrell	11.1978	-	-	AVI 235	[written by L. Simon, A.J. Tribble][produced by Eugene Record][89[3].R&B; Chart]
Mellow, Mellow Right On/Overdose	Lowrell	10.1979	-	-	AVI 300	[written by G. Redmond, L. Brownlee, F. Simon, J. Simon][produced by Eugene Record, Bruce Hawes, Tom Tom(84)][32[15].R&B; Chart]
You're Playing Dirty/Out Of Breath	Lowrell	05.1980	-	-	AVI 314	[written by L. Simon, A.J. Tribble][produced by Eugene Record, Bruce Hawes, Tom Tom (84)][87[3].R&B; Chart]
Love Massage	Lowrell Simon	12.1981	-	-	Zoo York 02703	[written by J. Levine, L. Simon][58[10].R&B; Chart]

Wreckx-n-Effect

Wreckx-n-Effect (pierwotnie Wrecks-n-Effect) to amerykański zespół hip-hopowy z Harlemu
w Nowym Jorku. Znany jest z singla „Rump Shaker” z 1992 roku, który zajął drugie miejsce na liście Billboard Hot 100.

 

  W 1987 roku przyjaciele z dzieciństwa, Aqil Davidson, Markell Riley i Brandon „B-Doggs” Mitchell, założyli Wrecks-n-Effect.Keith „K.C.” Hanns dołączył do nich, gdy ich demo było w fazie próbnej dla czwartego członka. Później tego samego roku, nakładem Atlantic Records, grupa wydała EP-kę o tym samym tytule. Po niewielkim uznaniu za debiutancki EP-kę, Davidson, Riley i Mitchell powrócili do swojej pierwotnej wizji jako trio.W 1989 roku grupa przeszła do wytwórni Motown Records i osiągnęła swój pierwszy numer jeden na liście przebojów Billboard Hot Rap Songs z utworem „New Jack Swing”.

 

 Ich album Motown z 1989 roku, utrzymany w stylistyce jack swingu, Wrecks-N-Effect, na którym znalazł się utwór „New Jack Swing”, osiągnął 16. miejsce na liście Billboard Hot R&B/Hip-Hop i 103. miejsce na liście Billboard 200. 8 sierpnia 1990 roku Mitchell został śmiertelnie postrzelony na Manhattanie w Nowym Jorku w wyniku kłótni o kobietę. Po jego śmierci zespół zmienił nazwę na Wreckx-n-Effect.

 

  W 1991 roku Teddy Riley, brat Markella Rileya, założył Future Recording Studios, wielomilionowe studio nagraniowe w Virginia Beach w stanie Wirginia. Wśród pierwszych płyt wyprodukowanych w Future Recording Studios znalazł się utwór „Rump Shaker” zespołu Wreckx-n-Effect z 1992 roku, który zajął drugie miejsce na listach Billboard Hot 100 i Billboard Hot R&B/Hip-Hop, a także znalazł się na listach przebojów międzynarodowych. Tekst utworu wywołał kontrowersje, a duże publikacje, takie jak „New York Daily News”, nazwały zespół „napalonymi małymi rapowymi dzieciakami”. MTV również odmówiło emisji towarzyszącego mu teledysku, dopóki nie zostanie przesłana „czysta” wersja, ponieważ występują w nim kobiety w bikini potrząsające pośladkami. 

 

Hard or Smooth, drugi album zespołu (na którym znalazł się utwór „Rump Shaker”), ukazał się jeszcze w tym samym roku, docierając do pierwszej dziesiątki i uzyskując status platynowej płyty. Grupa powróciła w 1996 roku z trzecim i ostatnim albumem „Raps New Generation”, który nie odniósł takiego sukcesu jak poprzednik. Według Davidsona album „był tak naprawdę albumem Posse Deep. Posse Deep to ekipa uliczna, z którą dorastaliśmy w naszych projektach. Ten album został ukształtowany wokół tej energii i tych, którzy aspirowali do roli artystów w tym składzie”. Niedługo po premierze grupa rozpadła się z powodu wewnętrznego rozbicia.

 

  Conrad Tillard, znany również jako Minister Hip Hopu i Conrad Muhammad, zaaranżował rozejm między walczącymi, wschodzącymi zespołami Wreckx-n-Effect i A Tribe Called Quest, który, jak powiedział Tillard, groził przekształceniem Harlemu w „strefę wojny”. W 2004 roku utwór „New Jack Swing” został dodany do ścieżki dźwiękowej gry Grand Theft Auto: San Andreas.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New Jack Swing	Wreckx-n-Effect	09.1989	82[2]	-	Motown 1979	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][14[21].R&B; Chart][48[2].Hot Disco/Dance;Motown 4654 12"]
Juicy	Wreckx-n-Effect	12.1989	29[7]	-	Sound Of New York 2005	[written by James Mtume, Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell ][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][36[11].R&B; Chart]
New Jack Swing	Wreckx-n-Effect	03.1990	94[1]	-	Motown ZB 43577 [UK]	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect]
Rump Shaker	Wreckx-n-Effect	10.1992	24[9]	2[28]	MCA 54388	[2x-platinum-US][written by Aqil Davidson,Teddy Riley,Pharrell Williams,David Wynn,Anton Hollins,Darren Callis][produced by David Wynn,Teddy Riley,Ty Fyffe,Aqil Davidson,Markell Riley][3[27].R&B; Chart][sample z "Back To The Hotel"-N2Deep][9[15].Hot Disco/Dance;MCA 54 389 12"]
Knock-N-Boots	Wreckx-n-Effect	02.1993	-	72[11]	MCA 54 582	[written by Aqil Davidson, Teddy Riley, Menton L. Smith][produced by Teddy Riley, Aqil Davidson, Menton L. Smith][71[8].R&B; Chart]
Wreckx Shop	Wreckx-n-Effect	03.1993	26[3]	101[12]	MCA 54 531	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][46[14].R&B; Chart]
My Cutie	Wreckx-n-Effect	07.1993	-	-	MCA 54661	[written by Menton L. Smith, Teddy Riley][produced by Teddy Riley, Aqil Davidson, Markell Riley][75[8].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wreckx-n-Effect	Wreckx-n-Effect	01.1990	-	103[11]	Motown 6281	[produced by Markell Riley,Teddy Riley, David Guppy]
Hard or Smooth	Wreckx-n-Effect	12.1991	-	9[34]	MCA 10 566	[platinum-US][produced by Teddy Riley,Ty Fyffe,David Wynn,Wreckx-n-Effect,Franklyn Grant,Menton L. Smith]