OJ da Juiceman

 Otis Whitfield Williams Jr. (ur. 23 listopada 1981 r.), lepiej znany pod pseudonimem
artystycznym OJ da Juiceman, to amerykański raper. Najbardziej znany jest z singla „Make tha Trap Say Aye” z 2008 roku (z udziałem Gucci Mane), który znalazł się na liście przebojów Bubbling Under Hot 100. W następnym roku podpisał kontrakt z wytwórnią Asylum Records, aby wydać swój debiutancki album studyjny „The Otha Side of the Trap” (2009), który nie znalazł się na listach przebojów. 

 Otis Williams Jr. wychowywał się z samotną matką w East Atlanta w stanie Georgia.  Na początku lat 90-tych Williams poznał innego rapera z Południa, Gucci Mane, który mieszkał w tych samych budynkach mieszkalnych, z którym później współpracował jako OJ da Juiceman. Juiceman rozpoczął karierę muzyczną w wytwórni „Never Again Records”, znanej z hitu „Black Tee” z lata 2004 roku. Po założeniu własnej wytwórni 32 Entertainment, nawiązał współpracę z Gucci Mane, prezesem So Icey Entertainment. OJ wydał 6 mixtape'ów pod szyldem 32 Entertainment i pojawił się na wielu undergroundowych mixtape'ach z udziałem różnych artystów.

  OJ da Juiceman został postrzelony osiem razy 4 kwietnia 2009 roku i wystąpił na koncercie w tym samym tygodniu. Postrzał spowodował u niego trwałe utykanie.Po wydaniu ponad tuzina mixtape'ów z takimi DJ-ami jak DJ Drama, Trap-a-Holics, DJ Holiday i DJ 5150, OJ da Juiceman założył wytwórnię vanity 32 Entertainment i podpisał kontrakt z Asylum Records w 2009 roku. Debiutancki album OJ w Asylum, The Otha Side of the Trap, zawierał zarówno nowe utwory, jak i wcześniej wydane utwory z mixtape'ów. Album zawierał singiel „I'm Gettin' Money” oraz kolejny, z udziałem Gucci Mane'a, „Make tha Trap Say Aye”.

  OJ pojawił się również w singlu Jadakissa „Who's Real” i „Supaman High” R. Kelly'ego, a także ma mixtape z DJ Holidayem zatytułowany „Alaska in Atlanta”.Ogłoszono, że drugi album OJ będzie nosił tytuł „The Otis Williams Jr. Story”. W latach 2011 i 2012 OJ wydał szereg mixtape'ów, promując swoją niezależną wytwórnię 32 Entertainment. Jego najnowszym mixtape'em był „6 Ringz 2 (The Playoffs Edition)” wydany 2 marca 2013 roku. Na mixtape'ie gościnnie wystąpili Young Scooter, Gorilla Zoe i inni. Produkcją zajęli się Lex Luger, Metro Boomin i 808 Mafia. Po wdaniu się w twitterową kłótnię z Gucci Mane we wrześniu 2013 roku, OJ Da Juiceman ujawnił, że nigdy nie podpisał oficjalnego kontraktu z 1017 Brick Squad.

 20 września 2013 roku OJ da Juiceman ujawnił, że The Otis Williams Jr. Story zostanie wydane cyfrowo 23 listopada 2013 roku przez 32 Entertainment. 11 lutego 2014 roku OJ da Juiceman wydał mixtape „Alaska in Atlanta 2” prowadzony przez DJ Holidaya. 4 marca 2024 roku OJ da Juiceman został aresztowany za handel narkotykami i posiadanie broni po tym, jak przewodził policji w pościgu samochodowym. 

32 Entertainment to wytwórnia płytowa z siedzibą w Atlancie, założona w 2007 roku przez OJ da Juicemana. Obecnie działa niezależnie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Make tha Trap Say Aye	OJ da Juiceman Featuring Gucci Mane	03.2009	-	108[8]	32 Records	[written by Otis Williams, Radric Davis][produced by Zaytoven][22[24].R&B Chart]
Supaman High	R. Kelly Featuring OJ Da Juiceman	05.2009	-	-	Big Cat	[written by R. Kelly, Otis Williams, Jr., Radric Davis, William Hodge][produced by R. Kelly, Willy Will][46[19].R&B Chart]
Who's Real	Jadakiss Featuring Swizz Beatz & OJ Da Juiceman	05.2009	-	125[2]	Ruff Ryders	[written by Jason Phillips,Kasseem Dean,Otis Williams,Tyrone Johnson][produced by Snagz,Swizz Beatz][39[20].R&B Chart]
Wasted (Remix)	Gucci Mane Featuring Plies Or OJ Da Juiceman	09.2009	-	36[19]	Mizay	[written by Radric Davis, Algernod Washington, LaDamon "FATBOI" Douglas][produced by FATBOI][3[39].R&B Chart]
Make tha Trap Say Aye	OJ da Juiceman Featuring Gucci Mane	03.2009	-	108[8]	Asylum	[written by Otis Williams, Radric Davis][produced by Zaytoven][22[24].R&B Chart]

High Spirits

 The High Spirits to garażowy zespół rockowy z Minneapolis w stanie Minnesota,
działający w latach 60-tych XX wieku i nagrywający dla Soma Records. Chociaż skład zespołu zmieniał się w niewielkim stopniu, pierwotny skład składał się z gitarzysty prowadzącego i menedżera Owena Husneya, perkusisty Douga Ahrensa, wokalisty prowadzącego Cliffa Siegela, gitarzysty basowego Ricka Beresforda, gitarzysty rytmicznego Ricka Levinsona oraz klawiszowca Jaya Luttio.  

Zespół należał do zespołów z regionu Środkowego Zachodu, które uznawane są za prekursorów późniejszej sceny punkrockowej. Owen Husney później odkrył i zarządzał artystą, Prince'em, a także jedenastoma innymi artystami, którzy zdobyli złote i platynowe płyty.  Pierwszym przebojem zespołu był remiks utworu Bobby'ego „Blue” Blanda „(Turn on Your) Love Light”, nagrany 7 maja 1965 roku i wydany przez Soma Records. Stronę B stanowił utwór „Tossin' and Turnin'”, nagrany podczas tej samej sesji. Płyta dobrze sprzedawała się w Twin Cities, osiągając pierwsze miejsce zarówno w Kansas City (zespół dwukrotnie wystąpił w Kansas City), jak i w Dallas jesienią 1965 roku, a także zaczynała odnosić sukcesy w Kalifornii i Kolorado.  

We wrześniu 1965 roku, na liście Top 40 w San Jose, płyta zajmowała 33. miejsce na tym rynku. Ich drugim wydawnictwem był utwór „I Believe” (nie utwór Frankiego Laine'a), nagrany 12 stycznia 1966 roku i wydany przez wytwórnię Soma. Utwór napisał gitarzysta rytmiczny Rick Levinson. Na drugiej stronie, nagranej podczas tej samej sesji, znajdował się utwór „Bright Lights, Big City”, cover utworu Jimmy'ego Reeda i The Animals. W 2006 roku zespół został wprowadzony do Galerii Sław Rock Country w Minnesocie za wkład w historię muzyki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Turn On Your) Love Light/Tossin' And Turnin'	High Spirits	07.1965	-	-	Soma 1436	[written by Deadric Malone,Joseph Scott ][produced by Rick London]
I Believe/Bright Lights, Big City	High Spirits	02.1966	-	-	Soma 1446	[written by Richard Levinson][produced by Ari Productions]

Jane Olivor

Olivor urodziła się jako Linda Cohen w Brooklynie w Nowym Jorku i podobno dorastała,
słuchając muzyki folkowej, choć przyznała, że ​​jej największym autorytetem byli Johnny Mathis i Gene Pitney; ten drugi pojawił się na jej albumie z 2000 roku, Love Decides. 

Wśród gejów i innych fanów tradycyjnego popu, przekształcając piosenki takie jak „Some Enchanted Evening” z broadwayowskiego musicalu „South Pacific” i hit Fleetwoodsów z 1959 roku „Come Softly to Me” w osobiste wypowiedzi w takich miejscach jak klub nocny Reno Sweeney's w Greenwich Village i klub kolacyjny The Ballroom w Garment District. Przyciągnęła na tyle uwagi, że Columbia Records podpisała z nią kontrakt, wydając w 1976 roku jej debiutancki album „First Night”. Płyta nie znalazła się na listach przebojów pomimo pozytywnych recenzji krytyków, ale „Some Enchanted Evening” z opóźnieniem stała się drugoplanowym singlem na listach przebojów tuż przed wrześniową premierą jej drugiego albumu „Chasing Rainbows” we wrześniu 1977 roku, który dotarł do setki bestsellerów, utrzymując się na listach przebojów przez trzy miesiące. Dzięki temu Olivor zaczęła występować w największych salach koncertowych w całym kraju. 

 Stay the Night Płyta Stay the Night, wydana wiosną 1978 roku, zawierała kolejny, niewielki utwór na listach przebojów - cover Olivor przeboju The Chiffons z 1963 roku „He's So Fine”, który nieznacznie poprawił jej statystyki. Następnie zaśpiewała w duecie z Johnnym Mathisem utwór „The Last Time I Felt Like This”, będący tematem przewodnim filmu „Same Time Next Year” z 1978 roku. Nagranie znalazło się w pierwszej dwudziestce list przebojów, a kiedy zostało nominowane do Oscara w kategorii „Najlepsza Piosenka”, Mathis i Olivor zaśpiewali je podczas ceremonii wręczenia Oscarów.  

W tym czasie Olivor występowała już w Greek Theatre w Los Angeles, Carnegie Hall w Nowym Jorku i innych prestiżowych miejscach. Jej czwarty album, „The Best Side of Goodbye”, wydany zimą 1980 roku, był jej dotychczas najwyżej notowanym albumem na listach przebojów. W grudniu 1981 roku nagrała koncerty w Berklee School of Music w Bostonie, które wiosną 1982 roku ukazały się jako jej piąty album, „In Concert”. Obawy związane z tempem rozwoju kariery i nieprzyjemne doświadczenia w branży muzycznej sprawiły, że Olivor postanowiła zrobić sobie roczną przerwę w występach. Wyszła za mąż, ale wkrótce potem u jej męża zdiagnozowano raka; porzuciła karierę, by się nim opiekować, ale zmarł w 1986 roku. W międzyczasie popadła w spór z wytwórnią Columbia o pieniądze, które uważała za należne. 

Do występów powróciła dopiero w 1993 roku, kiedy to przekonała się, że ma lojalnych fanów w całym kraju. Stopniowo stawała się coraz bardziej aktywna i jesienią 2000 roku wydała swój pierwszy od ponad 20 lat nowy album studyjny, „Love Decides”, w wytwórni Varèse Sarabande Records. Jesienią 2001 roku wydała świąteczny zbiór piosenek zatytułowany Songs of the Season. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Some Enchanted Evening (From The Musical "South Pacific")/One More Ride On The Merry-Go-Round	Jane Olivor	09.1977	-	91[3]	Columbia 10527	[written by O. Hammerstein, R. Rodgers][produced by Charlie Calello]
He's So Fine/Turn Away	Jane Olivor	05.1978	-	77[9]	Columbia 10724	[written by R. Mack][produced by Jason Darrow]
Don't Let Go Of Me/Vagabond	Jane Olivor	04.1980	-	108[3]	Columbia 11223	[written by R. Edelman][produced by Louie Shelton]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chasing Rainbows	Jane Olivor	10.1977	-	86[8]	Columbia 34 917	[produced by Tom Catalano]
Stay the Night	Jane Olivor	07.1978	-	108[12]	Columbia 35 437	[produced by Jason Darrow]
The Best Side of Goodbye	Jane Olivor	02.1980	-	58[12]	Columbia 36 355	[produced by Louie Shelton,Michael Masser,Jason Darrow]
Jane Olivor in Concert	Jane Olivor	05.1982	-	144[8]	Columbia 37 938	-

Mirwood Records

Mirwood Records to amerykańska wytwórnia płytowa założona w Los Angeles w 1965 roku
przez byłego dyrektora Vee-Jay, Randy'ego Wooda. Wytwórnia Mirwood była siostrzaną wytwórnią Mira Records. Wydawała głównie nagrania rhythm and bluesa i jazzu  i jest określana jako „jedna z najbardziej rozpoznawalnych wytwórni soulowych z północy”. Wiele jej płyt zostało napisanych i wyprodukowanych przez Freda Smitha, a zaaranżowanych przez Jamesa Carmichaela, który „dopracował swój własny, charakterystyczny styl, tworząc muzykę soul, która była jednocześnie nieustająco energetyczna i słodko wyrafinowana, zwieńczona charakterystycznymi wibracjami przywołującymi nieziemskie piękno zachodu słońca nad Oceanem Spokojnym”. Wytwórnia odniosła sukces dzięki swojemu drugiemu singlowi „The Duck”, którego autorem jest Jackie Lee, a właściwie Earl Nelson z Bob & Earl. Inni artyści nagrywający dla Mirwood to The Olympics i Bobby Garrett, druga połowa Bob & Earl. 

Ostatnie single wydane przez tę wytwórnię ukazały się w 1968 roku; na początku lat 70-tych wydano kilka kompilacji utworów różnych artystów. Kilka kompilacji wydawnictw Mirwood ukazało się na płytach CD. 

Olympics

 Olympics to amerykański zespół doo-wop, założony w 1957 roku przez wokalistę
Waltera Warda (ur. 28 sierpnia 1940r - zm. 11 grudnia 2006r). W skład zespołu wchodzili również Eddie Lewis (tenor, kuzyn Warda), Charles Fizer (tenor), Walter Hammond (baryton) i Melvin King (bas). Z wyjątkiem Lewisa, wszyscy byli przyjaciółmi w liceum w Los Angeles w Kalifornii.

  Ich pierwszy singiel został wydany przez Waltera Warda i zespół Challengers („I Can Tell” w wytwórni Melatone Records). Po zmianie nazwy, latem 1958 roku nagrali „Western Movies” (Demon Records). Napisany wspólnie przez Freda Smitha i Cliffa Goldsmitha,utwór „Western Movies” dotarł do 8. miejsca na liście Billboard Hot 100. Utwór odzwierciedlał fascynację narodu filmami i programami telewizyjnymi o tematyce westernu. Opowiadał historię mężczyzny, który stracił dziewczynę w westernach, i zawierał harmonie doo-wop, a także strzały w tle i efekty dźwiękowe rykoszetu. W 1959 roku zespół nagrał „(Baby) Hully Gully” (Arvee Records), co zapoczątkowało modę na taniec Hully Gully. „Big Boy Pete”, wydany przez zespół w 1960 roku, stał się inspiracją dla utworu „The Jolly Green Giant” zespołu The Kingsmen.  

Przez kolejne dziesięć lat The Olympics nagrywali optymistyczne utwory R&B, często o popularnych wówczas tańcach. W 1965 roku The Olympics byli jednymi z pierwszych, którzy nagrali „Good Lovin'”, napisany przez Rudy'ego Clarka i Arthura Resnicka. W 1966 roku wersja The Young Rascals dotarła do pierwszego miejsca na liście przebojów US Hot 100. Od tego czasu powstało wiele wersji nagranych przez znanych artystów, takich jak Mary Wells, The Ventures, The Who, The Grateful Dead, Bobby McFerrin i The Bobs. Fizer został zastrzelony podczas zamieszek w Watts w 1965 roku.  

Wkrótce potem King opuścił zespół po tym, jak jego siostra zginęła w wyniku przypadkowego postrzelenia. Odnowiony zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 70-tych, ale nie udało mu się osiągnąć sukcesu na listach przebojów po połowie lat 60-tych. The Olympics nadal koncertowali na scenie oldies w Stanach Zjednoczonych i innych krajach. W 1984 roku wytwórnia Rhino Records wydała album zatytułowany „The Official Record Album of The Olympics”, zawierający nagrania zespołu z lat 50. i 60-tych XX wieku. Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles pozwał Rhino, twierdząc, że nagranie Rhino może być pomylone z albumem „The Official Music of the XXIII Olympiad-Los Angeles 1984”. Rhino wygrało proces.

  Piosenka Waltera Warda „Well (Baby Please Don't Go)” (strona B utworu „Western Movies”) została nagrana przez Johna Lennona podczas sesji do albumu „Imagine” w 1971 roku w Ascot Sound Studios, gdzie wykonano wiele ujęć studyjnych w dwóch oddzielnych sesjach w lutym. Jedno z tych ujęć, nagrane 16 lutego 1971 roku, zostało oficjalnie wydane po raz pierwszy w zestawie pudełkowym „John Lennon Anthology” z 1998 roku, a następnie wznowione na jednopłytowej kompilacji „Wonsaponatime”. Nowy remiks tego samego ujęcia znalazł się w zestawie pudełkowym „Imagine- The Ultimate Collection” z 2018 roku, który zawiera również montaż „Evolution Documentary” składający się z fragmentów nagrań z sesji. Nagrania z obu sesji krążą na wielu bootlegach. Osobny występ na żywo, zarejestrowany w czerwcu 1971 roku z Frankiem Zappą i zespołem Mothers of Invention, ukazał się na albumie Lennona z 1972 roku „Some Time in New York City”, a później pojawił się na albumie Zappy z 1992 roku „Playground Psychotics”. Eddie Lewis, tenor i ostatni pierwotny członek zespołu Olympics, zmarł 31 maja 2017 roku. 

 Obecnymi i pozostałymi członkami The Olympics są Vel Omarr, Alphonso Boyd i Samuel E. Caesar.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Western Movies/Well!	Olympics	07.1958	12[8]	8[14]	Demon 1508	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][7[7].R&B Chart]
(I Wanna) Dance With The Teacher/Ev'rybody Needs Love	Olympics	12.1958	-	71[5]	Demon 1512	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
(Baby) Hully Gully/Private Eye	Olympics	02.1960	-	A:72[7];B:95[1]	Arvee 562	[A&B written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][7[7].R&B Chart]
Big Boy Pete/The Slop	Olympics	05.1960	-	50[14]	Arvee 595	[written by Dewey Terry,Don "Sugarcane" Harris][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith][10[17].R&B Chart]
Shimmy Like Kate/Workin' Hard	Olympics	09.1960	40[1]	42[11]	Arvee 5006	[written by Armand J. Piron][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
Dance By The Light Of The Moon/Dodge City	Olympics	12.1960	-	47[11]	Arvee 5020	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
Little Pedro/Bull Fight [[Cappy Lewis]	Olympics	03.1961	-	76[4]	Arvee 5023	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith,Bill Spitalsky]
Dooley/Stay Where You Are	Olympics	06.1961	-	94[1]	Arvee 5031	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
The Bounce/Fireworks	Olympics	01.1963	-	40[10]	Tri Disc 106	[written by F. Smith, C. Bell][produced by Fred Smith][22[1].R&B Chart]
Dancin' Holiday/Do The Slauson Shuffle	Olympics	07.1963	-	86[6]	Tri Disc 107	[written by Fred Smith, Diane Rogers,Zelda Samuels][produced by Fred Smith]
Good Lovin'/Olympic Shuffle	Olympics	05.1965	-	81[5]	Loma 2013	[written by Arthur Resnick,Rudy Clark][produced by Jerry Ragavoy]
Mine Exclusively/Secret Agents	Olympics	04.1966	-	99[2]	Mirwood 5513	[written by Bob Relf,Sherlie Matthews][produced by Fred Smith][25[6].R&B Chart]
Baby, Do The Philly Dog/Western Movies	Olympics	10.1966	-	63[6]	Mirwood 5523	[written by Sherlie Matthews,Fred Smith,George Brown,Walter Ward ][produced by Fred Smith][20[10].R&B Chart]

Ol' Skool

 

Ol' Skool to amerykański zespół grający new jack swing i urban R&B z St. Louis
w stanie Missouri, w którego skład wchodzili: Jason Little (wokal), Jerome „Pookie” Lane (wokal), Tony Herron (wokal), Curtis Jefferson (wokal, gitara basowa) i Bobby Crawford (wokal, programowanie perkusji, instrumenty klawiszowe). 

 Po wydaniu debiutanckiego singla „Set You Free” pod koniec 1997 roku, zespół został odkryty przez Keitha Sweata, który był producentem wykonawczym i gościem na ich debiutanckim albumie „Ol' Skool”, wydanym w lutym 1998 roku. Ich kolejny album, „R.S.V.P.”, ukazał się w 2000 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Set You Free	Ol' Skool	10.1997	-	-	Universal 56 145	[written by Bobby Crawford][produced by Bobby Crawford][94[2].R&B Chart]
Am I Dreaming	Ol Skool Featuring Keith Sweat And Xscape	02.1998	-	31[13]	Universal 56 163	[written by Sam Dees][produced by Keith Sweat][5[21].R&B Chart]

Willy Mason

 Willy Mason (ur. 21 listopada 1984r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Dorastał na Martha’s Vineyard w rodzinie muzyków i zaczął występować i nagrywać na początku XXI wieku. Mason występował w Wielkiej Brytanii, a później koncertował na całym świecie zarówno jako artysta solowy, jak i w duecie.

  Mason urodził się w White Plains w stanie Nowy Jork, jako syn Jemimy James i Michaela Masona, autorów tekstów piosenek. Mason jest bezpośrednim potomkiem XIX-wiecznego filozofa Williama Jamesa. Kiedy Mason miał pięć lat, wraz z rodziną przeprowadził się z Tarrytown w stanie Nowy Jork do West Tisbury w stanie Massachusetts na wyspie Martha’s Vineyard.Uczęszczał do szkoły podstawowej Chilmark Elementary School do piątej klasy, szkoły podstawowej West Tisbury Elementary School oraz liceum regionalnego Martha's Vineyard Regional High School, gdzie grał w kilku lokalnych zespołach, takich jak Keep Thinking, Cultivation i Slow Leslie. Był również członkiem MVRHS Minnesingers i występował w produkcjach musicalowych.

  Pierwszym komercyjnym wydawnictwem Masona był pięcioutworowy album EP G-Ma's Basement EP. Znajdowały się na nim solowe nagrania akustyczne utworów „Live It Up”, „Hard Hand to Hold”, „Waiter at the Station”, „Not Lie Down” i „Oxygen”. Album był sprzedawany podczas występów na żywo w 2004 roku oraz w internecie. Popularność Masona wzrosła po tym, jak Sean Foley, współpracownik muzyka Conora Obersta, odkrył jego muzykę w lokalnej audycji radiowej na Martha's Vineyard. Oberst wkrótce podpisał kontrakt z Masonem dla swojej nowej wytwórni, Team Love Records, i latem 2004 roku Mason i jego brat Sam udali się do Old Soul Studios w górach Catskill w stanie Nowy Jork, aby nagrać album „Where the Humans Eat”. Sesje nagraniowe odbywały się głównie na żywo, w nie więcej niż trzech ujęciach, z udziałem gitary i wokalu Willy'ego Masona oraz perkusji Sama Masona (reżysera). Później dodano minimalne dogrywki gitary, basu i innych instrumentów. Album został wydany w Stanach Zjednoczonych w październiku 2004 roku, a w Wielkiej Brytanii przez Virgin Records w lutym 2005 roku. 

Album i jego single („Oxygen” i „So Long”) znalazły się na listach przebojów UK Singles Chart i Albums Chart w 2005 roku. Po wielu występach na żywo w latach 2004 i 2005, zwieńczonych występem na Festiwalu Glastonbury, Mason wziął urlop i wrócił do domu rodzinnego na Martha’s Vineyard. Zaczął pisać nowe piosenki i założył zespół, w którym grała Nina Violet na altówce i wokalu wspierającym, a Zak Borden na mandolinie. Na początku 2006 roku zespół rozpoczął trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie, wraz z innymi muzykami. Supportował Beth Orton, Death Cab For Cutie, Radiohead, KT Tunstall i Sondre Lerche.

  Mason wydał swój drugi album, If the Ocean Gets Rough, w marcu 2007 roku. W tym samym roku zaśpiewał również w utworze „Battle Scars” z albumu We Are the Night (2007) zespołu The Chemical Brothers. Utwór „Pickup Truck”, nagrany na żywo w wytwórni Aboveground Records w Edgartown w stanie Massachusetts, znalazł się na albumie „Radio Waves, Vol. 1”, kompilacji muzyki z Martha’s Vineyard, wydanej 29 czerwca 2007 roku, aby wesprzeć zakup sprzętu nadawczego dla WVVY-LP, nowej lokalnej stacji radiowej. W 2007 roku ukazał się również koncertowy występ z festiwalu Austin City Limits. Mason zaśpiewał również w dwóch utworach na albumie „Hawk” (2010) Isobel Campbell i Marka Lanegana. Wystąpił również w utworze „No Room For Doubt” z EP-ki Lianne La Havas „Lost & Found”  (a następnie jej debiutanckiego albumu „Is Your Love Big Enough?”), który ukazał się 21 października 2011 roku nakładem wytwórni Labour of Love. 

W 2011 roku koncertował w małych lokalach w Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii, a podczas trasy nagrał sesję na żywo w 80 Hertz Studios w The Sharp Project w Manchesterze. Singiel „We Can Be Strong” pojawił się w finale brytyjskiego sitcomu „Fresh Meat” pod koniec 2011 roku. 21 września 2012 roku Mason ogłosił wydanie swojego trzeciego albumu „Carry On”. Miał on ukazać się 3 grudnia i był to jego pierwszy album wydany przez Fiction Records. Płytę wyprodukował Dan Carey. W ramach promocji albumu Mason zagrał w pierwszym tygodniu grudnia wyprzedaną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. W listopadzie 2012 roku Mason odbył trasę koncertową z Benem Howardem jako support. W październiku 2012 roku odbył również trasę koncertową po Australii z Mumford and Sons oraz Edwardem Sharpe’em i Magnetic Zeros. W 2013 roku wystąpił na festiwalach Mumford and Sons' Gentlemen of the Road w Ameryce Północnej. EP Don't Stop Now został wydany przez Communion Records w USA 14 stycznia 2013 roku,a następnie odbył czterotygodniową trasę koncertową. Communion Records wydało w USA w 2013 roku album Carry On.

  5 lutego 2013 roku Mason i Brendan Benson nagrali płytę Upstairs w United Vol. 7. Benson wyprodukował, zmontował i dyrygował grupą znakomitych muzyków, którzy nagrywali na piętrze w United Record Pressing. Siedem utworów, wszystkie napisane przez rodziców Masona, artystów folkowych Jemimę James i Michaela Masona.We wrześniu 2015 roku Mason odbył tournée po Australii jako członek obsady „A State of Grace” Później w tym samym roku zaśpiewał w singlu Jamiego Woona „Celebration” z jego albumu „Making Time”. We wrześniu 2016 roku Mason otworzył koncert WUMB w Strand Theatre w Oak Bluffs, wykonując zestaw autorskich utworów, zanim dołączyła do niego na scenie jego żona, Marciana Jones.

  W grudniu 2016 roku Mason wystąpił na imprezie z okazji premiery płyty w The Ritz w Oak Bluffs, występując u boku Jemimy James i innych muzyków z wyspy. W maju 2017 roku Mason odbył trasę koncertową po Republice Południowej Afryki, występując w Johannesburgu i Kapsztadzie w ramach weekendowego programu, w którym wystąpili Nakhane Toure, Jamie Lee Sexton, Mark Fransman i inni lokalni artyści. W czerwcu 2017 roku Mason wystąpił w Lerwick Legion na Szetlandach, z Arthurem Nicholsonem jako supportem. W lipcu 2017 roku Mason współpracował z bułgarską wokalistką Eugenią Georgievą nad nową aranżacją chóralną utworu We Can Be Strong na festiwal Voices Now w londyńskim Roundhouse.

  Na początku 2018 roku Mason ogłosił dziewięciodniową trasę koncertową po Irlandii, z zaplanowanymi występami w Cork, Galway, Navan, Bangor, Derry, Dublinie i Limerick. W 2019 roku BBC Radio 6 Music wyemitowało sesję nagraną przez Masona 28 listopada 2012 roku w ramach programu Live Hour, prezentowaną przez Chrisa Hawkinsa.W październiku 2020 roku Mason dał koncert plenerowy w Muzeum Martha's Vineyard w Vineyard Haven.W lipcu 2021 roku wystąpił ze swoim zespołem na Sonic Revolution at the Loft, darmowym koncercie organizowanym przez Martha’s Vineyard Concert Series w Oak Bluffs. W czerwcu 2022 roku Mason dał darmowy publiczny występ w Bibliotece West Tisbury na Martha’s Vineyard. W styczniu 2023 roku wystąpił jako gwiazda wieczoru w Atwood’s Tavern w Cambridge w stanie Massachusetts. W maju 2024 roku Mason kontynuował występy na żywo, a liczne koncerty zostały udokumentowane przez JamBase. W listopadzie 2025 roku powrócił do Europy na trasę koncertową i wystąpił w Witloof Bar w Le Botanique w Brukseli ze swoim trio. We wrześniu i październiku 2026 roku Mason ma wystąpić jako gość specjalny na trasie koncertowej The Lemonheads po Wielkiej Brytanii, która obejmuje dziesięć koncertów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Oxygen	Willy Mason	02.2005	23[3]	-	Virgin VSCDX 1892	[written by Willy Mason]
So Long	Willy Mason	05.2005	45[2]	-	Virgin VS 1898	[written by Willy Mason][produced by Sam Mason, Tom Schick, Willy Mason]
Save Myself	Willy Mason	03.2007	42[1]	-	Virgin VSCDT 1928	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]
We Can Be Strong	Willy Mason	05.2007	52[2]	-	Virgin VS 1939	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where the Humans Eat	Willy Mason	02.2005	38[11]	-	Virgin CDV 2993	[produced by Willy Mason, Sam Mason, Tom Schick]
If the Ocean Gets Rough	Willy Mason	03.2007	33[3]	-	Radiate CDV 3029	[produced by Chris Shaw, Doug Easley, Willy Mason]

Freeloaders

Freeloaders byli brytyjskim duetem produkującym muzykę house, założonym przez
Kevina O'Toole'a i Dale'a Longwortha, członków założycieli zespołu tanecznego N-Trance. Działający w połowie lat 2000, specjalizowali się w utworach electro-house, często z gościnnym udziałem wokalistów i gitarzystów Vinny'ego Burnsa, a Jerome Stokes zapewniał wokale w wybranych projektach. Przełom nastąpił wraz z singlem z 2005 roku „So Much Love to Give” z udziałem zespołu soulowego The Real Thing i samplowaniem ich przeboju z 1977 roku „You to Me Are Everything”. Utwór osiągnął 9. miejsce na liście UK Singles Chart, spędzając 4 tygodnie w pierwszej 40-tce (9 tygodni na liście ogółem) i osiągając również 8. miejsce na liście Physical Singles Chart.

 Kolejne wydawnictwa to „Now I'm Free (Freefalling)” z 2006 roku, który rozwijał ich komercyjne brzmienie house. Jedyny album duetu, Freshly Squeezed, ukazał się w 2006 roku i zawierał 11 utworów, kładących nacisk na optymistyczne, oparte na samplach produkcje house, z „So Much Love to Give” na czele. Choć ich dorobek ograniczał się do kilku singli i debiutanckiego albumu wydanego przez wytwórnię All Around the World, Freeloaders przyczynili się do odrodzenia house'u w Wielkiej Brytanii w połowie lat 2000., obok takich artystów jak Freemasons i Eric Prydz.

Freeloaders powstali w 2004 roku jako angielski projekt muzyki house zainicjowany przez Kevina O'Toole'a i Dale'a Longwortha, duet, który dekadę wcześniej współtworzył elektroniczny zespół N-Trance. Czerpiąc ze swojego ugruntowanego doświadczenia produkcyjnego z eurodance'owych hitów N-Trance z lat 90., O'Toole i Longworth pod nowym pseudonimem skupili się na muzyce house, wykorzystując kontakty z wcześniejszej pracy z wytwórnią All Around The World. Współpracowali z gitarzystą Vinnym Burnsem i wokalistą Jerome'em Stokesem przy kilku utworach. Projekt, mający siedzibę w Wielkiej Brytanii, we wczesnej fazie obejmował eksperymentalne nagrania, które łączyły elementy house z samplami i współpracą, budując na doświadczeniu założycieli w dziedzinie inżynierii dźwięku z Oldham College. Taka konfiguracja pozwoliła im działać jako elastyczny zespół produkcyjny, odmienny od bardziej wokalnego brzmienia eurodance N-Trance, jednocześnie wykorzystując tę ​​samą sieć kontaktów branżowych do początkowego rozwoju.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Much Love to Give	Freeloaders featuring the Real Thing	04.2005	9[9]	-	All Around The World 12GLOBE 412	[written by Chris Amoo ,Eddie Amoo][produced by Dale Longworth ,Kevin O'Toole]

Sparkles

 The Sparkles to amerykański zespół grający rock garażowy z Levelland w Teksasie,
działający w latach 1957–1972. Jednak najpopularniejszą wersją zespołu był skład istniejący w latach 1965–1967, w którym nagrano utwory „No Friend of Mine” i „Hipsville 29 B. C.” 

 Pierwszy skład The Sparkles składał się ze Stanleya Smitha i Carla Huckeby'ego na gitarach, Boba Donnella na basie, Johnny'ego Wallera na pianinie, braci Jessego i Guya Balewów na saksofonie i wokalu oraz Gary'ego Blakeya na perkusji. Zespół nagrał swoje pierwsze nagranie w 1958 roku dla legendarnego producenta muzycznego Normana Petty'ego (który współpracował również z Buddym Hollym i Royem Orbisonem), ale nagranie nie zostało wydane. Ten skład rozpadł się wkrótce potem i ponownie utworzył z Garym Blakeyem na perkusji, Charliem Hatchettem i Stanleyem Smithem na gitarach oraz Donem Settle'em na basie i wokalu wspierającym.Skład zespołu zmienił się ponownie, gdy dołączyli do niego perkusista Harold „Lucky” Floyd, basista Bobby Smith i gitarzysta Donnie Roberts. Hatchett odszedł, aby wraz z Blakeyem założyć własną grupę The Raiders.

  Ten trzeci skład zyskał lokalną popularność i zaczął grać w klubach w zachodnim Teksasie.Z powodu nieporozumień między członkami zespołu, ten skład również się rozpadł. Harold „Lucky” Floyd i Bobby Smith zaprosili następnie Louiego Holta, Gary'ego P. Nunna i perkusistę Jimmy'ego Marriotta, w wyniku czego czwarty skład liczył dwóch perkusistów, choć Floyd czasami śpiewał.Producenci płytowi z Nashville, Larry Parks i Jay Turnbow, zaproponowali zespołowi podpisanie kontraktu z wytwórnią Hickory Records. Zespół zgodził się i wydał w 1966 roku singiel „The Hip” (napisany przez Parksa, Turnbowa i Joe Melsona), który stał się wielkim hitem w Austin. Wkrótce potem nagrano utwory „Something That You Said” i „Jack and the Beanstalk”. Wszystkie te nagrania miały miejsce w Odessie w Teksasie, w studiu Westex Tommy'ego Allsupa.

 W następnym roku zespół nagrał „No Friend of Mine” i „Hipsville 29 B. C.” w Nashville w stanie Tennessee. Kiedy Nunn i Holt zdecydowali się odejść z zespołu, około 1968 roku, Floyd, Smith i Marriott przenieśli się do Kalifornii i zmienili nazwę zespołu na Pearly Gate, występując kilkakrotnie w serialu telewizyjnym „Judd” dla The Defense. Później wrócili do Austin i reaktywowali The Sparkles. To właśnie w tym okresie dołączył do nich Steve Weisberg, przyszły gitarzysta The John Denver Band. The Sparkles ostatecznie rozpadli się w 1972 roku, a Floyd wrócił do Kalifornii, by grać z Red Wilder Blue.

  Wielu komentatorów, w tym autor Jeff Jarema, zauważyło, że przez prawie piętnaście lat istnienia zespołu i w różnych składach, wersją grupy, która najbardziej rozsławiła nazwę The Sparkles, był czwarty skład, który nagrał single „Hipsville 29 B. C.” i „No Friend of Mine”. Na przestrzeni lat utwory zespołu pojawiały się na kompilacjach różnych artystów: „The U.T.” znalazło się na albumie „Highs in the Mid-Sixties, Volume 17”, a „I Want to Be Free” znalazło się na albumie „Turds On A Bum Ride, Vol. 1, i „Hipsville 29 B. C.” pojawiły się na Mayhem & Psychosis, Vol. 2 i Garage Beat '66, Vol. 1. Ponadto „No Friend of Mine” pojawiło się na zestawie pudełkowym Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965-1968 z 1998 r., wersji CD Pebbles, Volume 1, Songs We Taught The Fuzztones, Garage Beat '66, Vol. 1, Uptight Tonight: Ultimate 60's Garage Collection, Acid Dreams: Testament, Trash Box, Best of Pebbles, Vol. 1 i Ear-Piercing Punk.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The U.T./He Can't Love You	Sparkles	10.1962	-	-	Caron 94	[written by The Sparkles]
The Hip/Oh, Girls, Girls	Sparkles	01.1966	-	-	Hickory 1364	[written by Joe Melson, Larry Parks,Jay Turnbow]
Something That You Said (Makes Me Cry)/Daddy Gonna’ Put The Hurt On You	Sparkles	05.1966	-	-	Hickory 1390	[written by Larry Parks,Jay Turnbow]
Jack And The Beanstalk/Oh, Girls, Girls	Sparkles	08.1966	-	-	Hickory 1406	[written by Lucky Floyd, Bob Morris]
No Friend Of Mine/First Forget (What Has Made You Blue)	Sparkles	03.1967	-	-	Hickory 1443	[written by Larry Parks,Jay Turnbow]
Hipsville 29 B. C. (I Need Help)/I Want To Be Free	Sparkles	09.1967	-	-	Hickory 1474	[written by Don Turnbow][produced by urnbow, Parkes, Rose]

DaniLeigh

DaniLeigh (ur. 20 grudnia 1994 roku w Miami na Florydzie jako Danielle Leigh Curiel) to
amerykańska piosenkarka, tancerka i choreografka. Współtworzyła duet hiphopowy Curly Fryz ze swoją siostrą Charli Curiel. 

 

 Danielle Curiel urodziła się w Miami, jej rodzice pochodzili z Dominikany. Zaczęła tańczyć w wieku 12 lat, a śpiewać w wieku 14 lat. W wieku 16 lat przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie pracowała jako tancerka. Wkrótce potem uruchomiła swój kanał na YouTube, gdzie publikowała swoje pierwsze covery. W 2013 roku Prince zlecił jej wyreżyserowanie teledysku do utworu „Breakfast Can Wait” z albumu *Art Official Age*, w którym również wystąpiła.

 

  Wraz z siostrą Charli Curiel występują również jako duet Curly Fryz na jego albumie *Hitnrun Phase One* (2015).Od 2017 roku Danielle Curiel wydaje własne utwory pod szyldem wytwórni Def Jam Recordings. Do najbardziej znanych utworów należą „Lil Bebe” z Lil Baby (2018) oraz „Easy (Remix)” z Chrisem Brownem (2019). W 2020 roku była nominowana do nagrody MTV Video Music Award za choreografię do teledysku zespołu DaBaby do utworu „Bop”. 

 

 W maju 2023 roku Danielle Curiel została aresztowana po spowodowaniu wypadku, w którym potrąciła nastolatka na hulajnodze i uciekła z miejsca zdarzenia. Gdy policja zatrzymała ją wkrótce potem, badanie alkomatem wykazało, że Danielle Curiel była pod wpływem alkoholu, co potwierdziło badanie krwi. Nastolatka w wypadku doznała pęknięcia nerki i złamania kręgu. Sąd uznał Curiel winną prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu i ucieczki z miejsca wypadku, w wyniku którego odniosła poważne obrażenia, i skazał ją na pięć lat więzienia w zawieszeniu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Easy	DaniLeigh featuring Chris Brown	11.2018	-	79	Def Jam USUM 71816809	[4x-platinum-US][silver-UK][written by Danielle Leigh Curiel, Christopher Maurice Brown ,Fallon King ,Christopher Allen Clark ,Mathias Sorum ,Ronald M. Ferebee Jr][produced by Fallon King,Christopher Allen Clark][34.R&B Chart]

Cochise

Zespół Cochise powstał w 1969 roku, kiedy gitarzysta steel guitar Brian John „BJ” Cole
i wokalista Stewart Brown - połączeni przez kogoś z zewnątrz, by założyć zespół country- spotkali multiinstrumentalistę Micka Grabhama, osobę z dużym doświadczeniem, która chciała rozpocząć nowy projekt. Cole (ur. 1946 w Enfield, Middlesex) grał w brytyjskich zespołach country od połowy lat 60-tych XX wieku. W erze psychodelii grał na gitarze pedałowej steel guitar w zespole The Nite Life, który wydał album „Country Meets Folk” w małym wydawnictwie Beacon w 1969 roku. Wtedy też był zdecydowany na przejście do post-psych rocka. 

Brown (ur. 1942 w Pinner, Middlesex) po raz pierwszy wystąpił około 1960 roku w The Corvettes, zespole rockandrollowym, w którym grał młody Reginald Dwight. Obaj założyli Bluesology, który przez sześć lat koncertował w rytmach beatów i wydał trzy single w latach 1965–1967. Przez skład przewinęło się dziewiętnastu wykonawców, w tym przyszli członkowie Hookfoot, Heads Hands & Feet, Soft Machine oraz wokaliści Marsha Hunt i Long John Baldrey. Bluesology rozpadło się w 1968 roku, kiedy Dwight nawiązał współpracę z autorem tekstów Berniem Taupinem i przyjął pseudonim sceniczny Elton John. 

W 1969 roku Cole i Brown zostali przedstawieni przez menedżera rockowego Petera Granta, który planował utworzenie „Brytyjskich Latających Braci Burrito”. Zanim zdążył poświęcić projektowi więcej czasu, Grant został pochłonięty przez szybki rozwój swojego głównego klienta, Led Zeppelin. W międzyczasie para poznała Grabhama, talent, który miał podobne pomysły. Grabham (ur. 1948 w Sunderland) właśnie zakończył dwuletni okres gry w Plastic Penny, zespole pop-psych, który wydał dwa albumy w Page One, wytwórni beatowej współzałożonej przez Dicka Jamesa z DJM Records. Dzięki temu Grabham miał swobodny dostęp do studia demo DJM na New Oxford Street, gdzie wymieniali się godzinami sesji z Eltonem Johnem i The Troggs. Zatrudnili basistę Ricka Willsa i perkusistę Willie'ego Wilsona, byłego członka sekcji rytmicznej Jokers Wild, beatowego combo z połowy lat 60-tych, w którym na gitarze grał młody David Gilmour. 

Nowy kwintet nazwał się Cochise na cześć XIX-wiecznego wodza Indian Apaczów. Cochise koncertował na uczelniach i festiwalach oraz podpisał kontrakt menedżerski z Clearwater Productions, która reprezentowała również Hawkwind i High Tide. Clearwater zapewniło wszystkim trzem zespołom kontrakt z United Artists, który skupiał rosnącą liczbę podobnie myślących artystów (Brinsley Schwarz, Man). 

Cochise to angielski zespół country rockowy, który występował na początku lat 70-tych XX wieku. Ich albumy i single zostały wydane przez wytwórnie United Artists i Liberty Records.  Zespół ten jest bardziej znaczący ze względu na to, kto w nim grał, niż ze względu na to, co produkował. Wokalista Stewart Brown dorastał z Reggie Dwightem, późniejszym Eltonem Johnem, i wspólnie z nim założył zespół Bluesology. Po rozpadzie Cochise, Mick Grabham nagrał solowy album w 1972 roku i dołączył do Procol Harum w następnym roku. B.J. Cole również nagrał solowy album w 1972 roku, zatytułowany „The New Hovering Dog”,\ zanim stał się ważnym muzykiem sesyjnym, grając z Eltonem Johnem, Uriah Heep i wieloma innymi artystami w latach 70-tych.

  Rick Wills i John „Willie” Wilson grali na debiutanckim solowym albumie Davida Gilmoura w 1978 roku.John Gilbert dołączył do zespołu Pluto na około sześć miesięcy. Zaśpiewał na jednym z ich singli.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Watch This Space/59th Street Bridge Song (Feeling Groovy)	Cochise	07.1970	-	-	United Artists UP 35134	[written by Stuart Brown][produced by Dick Taylor]
Love's Made A Fool Of You/Words Of A Dying Man	Cochise	11.1970	-	-	Liberty LBF 15425	[written by Buddy Holly][produced by Cochise]
Why I Sing The Blues/Jed Collder	Cochise	04.1971	-	-	Liberty LBF 15460	[written by Mick Grabham][produced by Cochise]

Daybreakers

 Daybreakers to amerykański zespół grający rock garażowy i psychodeliczny z Muscatine
w stanie Iowa, działający w latach 60-tych XX wieku. Stał się jednym z najpopularniejszych zespołów w swoim regionie, obejmującym również Quad Cities. Jack Barlow, popularny DJ i artysta country, zlecił im nagranie utworów na planowany singiel w Columbia Recording Studios. Podpisał kontrakt z wytwórnią Atlantic Records, która wydała singiel grupy w ich wytwórni Dial. Utwór „Psychedelic Siren” zawierał efekty dźwiękowe syren generowane przez prymitywne urządzenie elektroniczne. Chociaż utwór stał się wielkim regionalnym hitem w Iowa, Atlantic stracił zainteresowanie zespołem i nie nagrali kolejnych płyt. W międzyczasie ich twórczość przykuła uwagę entuzjastów rocka garażowego i znalazła się na kilku kompilacjach. Daybreakers zostali wprowadzeni do Galerii Sław Rock and Rolla w stanie Iowa w 2008 roku. 

 Zespół Daybreakers został założony przez klawiszowca Maxa Allana Collinsa w 1966 roku w Muscatine w stanie Iowa. Collins, uczeń ostatniej klasy liceum Muscatine High School, którego ojciec był tam kiedyś nauczycielem muzyki, poprosił George'a Dunkera, nauczyciela gry na gitarze, o pomoc w rekrutacji muzyków do zespołu.Dunker polecił trzech uczniów gimnazjum, których Collins uznał za odpowiednich do utworzenia składu zespołu: gitarzystów Mike'a Bridgesa i Denny'ego Maxwella oraz perkusistę Buddy'ego Buscha. Bridges grał na gitarze prowadzącej i rytmicznej Maxwell, a Collins na klawiszach i wokalu prowadzącym, choć pozostali członkowie okazjonalnie śpiewali partie solowe i harmoniczne. Ojciec Collinsa pomógł zespołowi wypracować styl wokalny. Chuck Bunn, który grał w kilku innych lokalnych zespołach, dołączył do zespołu na basie.

  Zespół ćwiczył w piwnicy domu rodziców Collinsa. Daybreakers szybko stali się jednym z najpopularniejszych zespołów w Muscatine.Innymi popularnymi zespołami byli XLs z Wilton oraz Night People z okolic Quad Cities. W listopadzie 1966 roku Daybreakers wygrali konkurs Carnival of Bands, który odbył się w Col Ballroom w Davenport. Max Collins, który wciąż jest posiadaczem trofeum, wspomina: Wystąpiło około 30 zespołów z całego Środkowego Zachodu, w tym z Minneapolis i Chicago. Wygraliśmy, ponieważ zagraliśmy zupełnie inny set niż wszyscy inni. Zrobiliśmy kilka kroków jak The Raiders i nosiliśmy złote, błyszczące koszulki![

 Zespół poznał Jacka Barlowa, popularnego DJ-a radiowego i artystę nagrywającego muzykę country, który był uczniem muzyki ojca Collinsa.Barlow poprosił swojego specjalistę od A&R, Buddy'ego Killena, o wyprodukowanie sesji dla zespołu do singla, który początkowo miał zostać wydany na rynku lokalnym.Collins zagrał Killenowi sześć oryginalnych utworów zespołu, w tym „Psychedelic Siren”. Podczas występów na żywo zespół wykorzystywał efekt syreny generowany przez urządzenie elektroniczne (prymitywną wersję syntezatora zbudowanego przez kolegę Collinsa ze studiów), obsługiwanego przez gitarzystę rytmicznego Denny'ego Maxwella.Pomimo odniesienia utworu do psychodelii, żaden z członków zespołu nie zażywał narkotyków.Killen zabrał grupę na nagrania do Columbia Recording Studios, gdzie nagrali „Psychedelic Siren” i cztery inne numery, w tym kompozycję gitarzysty Mike'a Bridgesa „Afterthoughts". Thom Hetzer został zaproszony do gry na basie podczas sesji. Killen zaproponował grupie trzyletni kontrakt nagraniowy z Atlantic Records za pośrednictwem jej wytwórni Dial, która wydała singiel „Psychedelic Siren”/„Afterthoughts” w grudniu 1967 roku. Każdy z członków grupy podpisał pięcioletni kontrakt na pisanie piosenek.

Pomimo entuzjazmu, w drodze powrotnej do Muscatine grupa usłyszała w radiu Jimiego Hendrixa i The Doors i zdała sobie sprawę, że ich styl muzyczny może wkrótce wyjść z mody.  „Psychedelic Siren” mimo wszystko stał się lokalnym i regionalnym hitem.W grudniu 1967 roku utwór trafił na listy przebojów stacji radiowej KSTT w Davenport i utrzymywał się na nich przez ponad trzy miesiące. Na początku 1968 roku zespół odbył małą trasę koncertową promującą singiel i supportował Young Rascals, Gary’ego Pucketta i Union Gap na kilku koncertach w Davenport i Des Moines, a także Buckinghams i Strawberry Alarm Clock. W 1969 roku wygrali konkurs Teen Town Battle of the Bands na targach stanowych Iowa.Daybreakers zamieścili w swoich występach na żywo wiele oryginalnego materiału, w większości napisanego przez Collinsa, Bridgesa, Maxwella i Petersa.Umowa Daybreakers z Buddym Killenem i Atlantic Records doprowadziła do braku dalszych wydawnictw.Taśmy demo nagrane w Fredlo Records w Davenport nie przyciągnęły uwagi, podczas gdy nie udało się odebrać telefonu do Nashville. Chuck Bunn odszedł, a jego miejsce na basie zajął Bruce Peters, a następnie Terry Beckey, a później Paul Thomas.

Na początku lat 70-tych Daybreakers przekształcili się w grupę Rox. Pozostali pod przewodnictwem Collinsa, ale wraz z Brucem Petersem zaczęli dominować muzycznie, podążając w kierunku bardziej popowym, nawiązując do Beach Boys z końca lat 60-tych i wczesnego Raspberries. W połowie lat 70-tych Collins, Peters i Thomas ponownie połączyli siły z Crusin', jednym z pierwszych zespołów odrodzeniowych lat 60-tych, który grał w różnym składzie, w tym z Bunnem i Maxwellem, ale zawsze z Collinsem. Collins został również scenarzystą serii komiksów Dick Tracy.

 Paul Thomas kontynuował muzykę aż do śmierci w 2004 roku. Peters i Beckey również nie żyją. Zespół Daybreakers ponownie zjednoczył się w oryginalnym składzie 30 sierpnia 2008 roku w Arnolds Park w stanie Iowa, gdzie odbył się ich debiut w Iowa Rock & Roll Hall of Fame. Fani garażowego rocka na nowo odkryli zespół na początku lat 80-tych XX wieku wraz z wydaniem kompilacji „Psychedelic Unknowns”. Ich utwór „Psychedelic Siren” pojawił się również na płycie Garage Beat '66, Volume 6: Speak of the Devil..., wydanej przez Sundazed Music. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Psychedelic Siren/Afterthoughts	Daybreakers	12.1967	-	-	Dial 4066	[written by Al Collins, Buddy Busch ][produced by Buddy Killen]