Craig

Craig Phillips (ur. 16 października 1971 r.) to angielski prezenter telewizyjny i budowniczy.
W 2000 roku wygrał pierwszą edycję programu Big Brother.  Z wykształcenia jest murarzem i od czasu wygranej w Big Brotherze występował w licznych serialach telewizyjnych o tematyce budowlanej. 

 

 Młodszy z dwójki dzieci, urodzony w Liverpoolu, pod koniec lat 80-tych przeprowadził się z rodziną do Newport w hrabstwie Shropshire. W wieku 18 lat Phillips podjął praktykę murarską w ramach dziennego zwolnienia, pracując w wydziale budownictwa rady miejskiej Wrekin. Uczęszczał również na wieczorowe kursy z zaawansowanego murarstwa i inżynierii lądowej. Po uzyskaniu kwalifikacji w City & Guilds, Phillips założył własną firmę budowlaną. W latach 90-tych prowadził program „Renovation Street” z Lindą Robson dla Carlton ITV, a następnie w 2001 roku został zatrudniony przez BBC na wyłączność jako ekspert ds. majsterkowania. 

 

 Po odejściu z Big Brothera jako pierwszy zwycięzca, Phillips przekazał nagrodę w wysokości 70 000 funtów swojej przyjaciółce Joanne Harris, chorej na zespół Downa, aby sfinansować jej przeszczep serca i płuc. Zbierał pieniądze dla Harris z przyjaciółmi jeszcze przed rozpoczęciem Big Brothera, zbierając jedynie niewielkie kwoty z 250 000 funtów potrzebnych na jej operację. Jednak w ciągu sześciu dni od wygranej udało mu się osiągnąć cel wymagany do przeprowadzenia operacji ratującej życie Harris dzięki wsparciu społecznemu i darowiznom od celebrytów. Harris zmarła w kwietniu 2008 roku.

 

 Występował w serialu komediowym „Bo' Selecta!” i reality show „Back to Reality”, zbierając 40 000 funtów dla Macmillan Cancer Trust. W Boże Narodzenie 2000 roku Phillips wydał charytatywny singiel „At This Time of Year” nakładem Warner Music. Singiel dotarł do 14. miejsca na brytyjskiej liście przebojów, osiągając status srebrnej płyty i przynosząc ponad 40 000 funtów na rzecz Stowarzyszenia Zespołu Downa. Utrzymywał się w pierwszej czterdziestce przez trzy tygodnie. Od tego czasu pojawił się w teledyskach do dwóch innych świątecznych singli - „Proper Crimbo” zespołu Bo Selecta!, który osiągnął 4. miejsce w 2003 roku, oraz „Christmas My A*se” Ricky'ego Tomlinsona, który osiągnął 25. miejsce w 2006 roku.

 

W 2001 roku Phillips wystąpił w programie Lily Savage „Blankety Blank”; w 2003 roku Phillips wystąpił w piątej serii programu „Fort Boyard”. Phillips prowadził liczne programy telewizyjne, w tym „Housecall”, „Housecall in the Country”, „Builders Sweat and Tears”, „Our House”, „Trading Up”, „Big Strong Boys”, „Boyz in the Wood”, „Big Strong Boys in the Sun”, „Renovation Street”, „Trading Up in the Sun”, „House Trap” i „Craig’s Trade Tips”. Prowadzi również firmę producencką Avent Productions. Dla Avent prowadził „Conversion” - 10-odcinkowy serial dla Discovery Realtime oraz szósty sezon „Hung, Drawn & Broke”, 6-odcinkowego serialu nakręconego dla British Forces Broadcasting Service. Firma produkuje również produkcje korporacyjne, z których wiele jest realizowanych dla firm budowlanych. 

 

 W 2007 roku Phillips dołączył do zespołu „60 Minute Makeover” dla ITV. W 2008 roku wystąpił w 80 odcinkach. W lutym 2009 roku Phillips przez sześć tygodni występował w programie „Escape from Takeaway Prison” w programie Ant & Deca. Latem 2009 roku wydał swoją debiutancką autobiografię. W lipcu 2009 roku Phillips powrócił do domu Big Brothera, aby pomóc w obchodach dziesiątej rocznicy programu. W 2010 roku Phillips ponownie pojawił się w Big Brotherze i wziął udział w konkursie na budowę szopy. Wystąpił również w Dermot's Last Supper, specjalnym programie z okazji zakończenia Big Brothera. W kwietniu 2011 roku prowadził program Celebrity DIY z Craigiem Phillipsem dla Home. W czerwcu 2011 roku prowadził również program If It's Broke, Fix It dla Home. 

 

W czerwcu 2020 roku wystąpił gościnnie w programie Big Brothers' Best Shows na E4, gdzie opowiadał o powrocie do swojego serialu.  Od 2018 roku Phillips prowadzi własny kanał YouTube, Mr and Mrs DIY, na którym zamieszcza poradniki dotyczące pielęgnacji domu i ogrodu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At This Time Of Year	Craig	12.2000	14[7]	-	WEA WEA 321CD	[written by Chris Anderson, Steve Lee][produced by Gary Miller]

Crackout

Crackout to angielski trzyosobowy zespół pop-punkowy założony w Bicester w hrabstwie
Oxfordshire w 1997 roku. Zespół wydał dwa albumy i kilka singli oraz koncertował z takimi artystami jak Sum 41, Seafood, Haven i Span, zanim rozpadł się pod koniec 2005 roku. 

Wokalista i gitarzysta Steven Eagles, perkusista Nicholas Millard i basistka Rachel Lavelle, mieli po 16 lat, kiedy podpisali kontrakt z wytwórnią Shifty Disco po zagraniu zaledwie ośmiu koncertów pod nazwą „Crackout” (nazwa pochodzi od nazwiska Briana Krakowa, bohatera amerykańskiego serialu dla nastolatków „My So-Called Life”). W ciągu czterech tygodni od pierwszego koncertu zespołu nagrali i wydali debiutancki singiel „Chuck”. Mniej więcej w tym samym czasie nagrano również album, który nigdy nie został wydany. Lavelle'a zastąpił w 1999 roku Jack Dunkley, gdy Lavelle i reszta zespołu rozstali się w ostatnim roku studiów z powodu odmiennych planów życiowych. 

Pod koniec grudnia 2000 roku Crackout koncertował z Sick of It All / 28 Days, sprzedając kasetę z wczesnymi nagraniami utworów „Breakout” i „Joey Lost His Mind” (oba zostały później ponownie nagrane i znalazły się na debiutanckim albumie „This Is Really Neat”). Wkrótce potem, w 2001 roku, ukazał się „EP1”, limitowana edycja 500 płyt CD z czterema obiecującymi utworami, oraz „EP2”. Obie EP-ki były dostarczane z darmową naklejką i umieszczone w ręcznie numerowanej tekturowej kopercie, zakończonej pieczęcią lakową (czerwona na „EP1”; zielona na „EP2”). 

 Ich debiutancki album, „This Is Really Neat”, ukazał się w październiku tego samego roku, a okładkę zaprojektowała Jane Wooster Scott. W 2002 roku plany wydania starego, ulubionego utworu „Volume” (strony B ich pierwszego singla, później nagranego ponownie i wykorzystanego na albumie „This Is Really Neat”) zostały porzucone, gdy utwór „I Am the One” został wykorzystany w reklamie Salomon Sports. „Volume” był zatem jedynym utworem Crackout, który nie doczekał się własnego teledysku. 

 Po długich opóźnieniach, w marcu 2004 roku ukazał się kolejny album zespołu, „This Is Really Neat”. Jednak promocja albumu „Oh No!” została nagle przerwana, ponieważ wytwórnia EMI zdecydowała się zamknąć Hut Recordings wkrótce po premierze albumu. Podczas planowania trzeciego albumu, ich przyjaciel, producent muzyczny Clive Langer, również producent „Oh No!”, zapytał ich, czy byliby zainteresowani nagraniem ścieżki dźwiękowej do filmu, do którego komponował muzykę. W rezultacie Crackout został obsadzony w małych rolach w filmie „Brothers of the Head”, dokumencie z 2006 roku, opartym na powieści Briana Aldissa z 1977 roku.

  W 2005 roku Crackout rozważał pomysł dodania dodatkowego członka, który zapewniłby im możliwość gry na gitarach, instrumentach klawiszowych i chórkach na żywo. Doprowadziło to do kilku kameralnych koncertów z dodatkowym członkiem, Simonem Plumbleyem, w październiku tego samego roku. Po tych koncertach zespół poczuł jednak, że minęło zbyt wiele czasu od ostatnich występów i postanowił rozwiązać Crackout, pozostawiając   oświadczenie na swojej zarchiwizowanej stronie internetowej. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Dumb Fuck	Crackout	10.2001	87[1]	-	Hut HUTCD 143	[written by Steven Eagles][produced by David Eaton]
I Am the One	Crackout	06.2002	72[1]	-	Hut HUTCD 156	[written by Steven Eagles][produced by David Eaton]
Out of Our Minds	Crackout	08.2003	63[2]	-	Hut HUTCD 170	[written by Steven Eagles][produced by Clive Langer & Alan Winstanley]
This Is What We Do	Crackout	03.2004	65[1]	-	Hut HUTCD 174	[written by Steven Eagles]

Sarah Cracknell

 Liderka ukochanego brytyjskiego tria Saint Etienne, Sarah Cracknell, urodziła się
12 kwietnia 1967 roku w Chelmsford w hrabstwie Essex; dorastała głównie w okolicach Windsoru, w młodości uczęszczała do szkoły klasztornej, a później przez krótki czas studiowała aktorstwo. Jej debiutanckie wejście do świata muzyki miało miejsce w 1982 roku z zespołem Worried Parachutes; następnie rozpoczęła karierę solową, wydając w 1987 roku singiel „Love Is All You Need”. Po epizodzie z Prime Time (w którym występował również przyszły lider Mexico 70, Mick Bund), dołączyła do Douglasa Benforda w zespole Lovecut DB i wydała singiel „Fingertips” w 1991 roku. 

W tym samym roku Cracknell została zaproszona do zaśpiewania w trzecim singlu Saint Etienne, „Nothing Can Stop Us”. Jej chłodny urok idealnie pasował do wyrafinowanego podejścia zespołu do indie dance, a po znaczącym wkładzie w ich debiutancki album z 1991 roku, Foxbase Alpha, została oficjalnie włączona do składu. Po ukończeniu dwóch kolejnych albumów Saint Etienne, So Tough z 1993 roku i Tiger Bay z 1994 roku, latem 1996 roku Cracknell wydała swój debiutancki solowy singiel „Anymore”; wiosną ukazał się album Lipslide. A w trakcie nagrywania i wydawania piątego albumu Saint Etienne, Sound of Water, latem 2000 roku, Cracknell znalazła czas na nagranie EP-ki zatytułowanej Kelly's Locker, która ukazała się we wrześniu.  

Kontynuując śpiewanie na albumach Saint Etienne (Finisterre z 2002 roku, Tales from Turnpike House z 2005 roku), występowała również jako główna wokalistka w wielu utworach przez całą dekadę, współpracując z Madness, the 6ths, Marcem Almondem, Paulem van Dykiem i innymi. Jeden z utworów, „The Journey Continues” Marka Browna, stał się nawet przebojem w Wielkiej Brytanii. Po nagraniu albumu Saint Etienne „Words and Music by Saint Etienne” z 2012 roku, artystka rozpoczęła pracę nad kolejnym solowym albumem. Podpisała kontrakt z wytwórnią Cherry Red Records i weszła do studia z Carwynem Ellisem z Colorama, który wyprodukował i zagrał na większości instrumentów. Album „Red Kite”, inspirowany folkiem i kameralnym popem, ukazał się w czerwcu 2015 roku, a gościnnie wystąpili na nim Nicky Wire and the Rails.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Anymore	Sarah Cracknell	09.1996	39[2]	-	Gut CDGUT 3	[written by Guy Batson,Johnny Male,Sarah Cracknell][produced by Stephen Hague]
The Journey Continues	Mark Brown featuring Sarah Cracknell	02.2008	11[6]	-	CR2 MIUCT 6479	[written by Elena Kats-Chernin, Mark Brown, Sarah Cracknell][produced by Mark Brown]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Red Kite	Sarah Cracknell	06.2015	49[1]	-	Cherry Red BRED 662	[produced by Carwyn Ellis,Seb Lewsley,Mason Neely]

Johnny Crawford

John Ernest Crawford  (ur. 26 marca 1946r -zm. 29 kwietnia 2021r) był amerykańskim
aktorem i piosenkarzem. Po raz pierwszy wystąpił przed publicznością w roli Myszki Miki. W wieku 12 lat Crawford zyskał sławę rolą Marka McCaina w serialu „Strzelec”, za którą w wieku 13 lat został nominowany do nagrody Emmy dla najlepszego aktora drugoplanowego. Crawford miał krótką karierę jako artysta nagraniowy w latach 50. i 60-tych XX wieku. Kontynuował występy w telewizji i filmach jako dorosły. Od 1992 roku Crawford dyrygował kalifornijską orkiestrą Johnny'ego Crawforda, orkiestrą taneczną z tradycjami, występującą podczas specjalnych wydarzeń. 

 

 Crawford urodził się w Los Angeles jako syn Betty (z domu Megerlin) i Roberta Lawrence'a Crawforda seniora. Jego dziadkowie ze strony matki byli Belgami; jego dziadkiem ze strony matki był skrzypek Alfred Eugene Megerlin.W 1959 roku Johnny, jego starszy brat Robert L. Crawford Jr. (współgwiazda serialu Laramie) i ich ojciec Robert Sr. zostali nominowani do nagród Emmy (bracia za aktorstwo, a ojciec za montaż filmowy).

 

  Crawford rozpoczął karierę jako aktor dziecięcy. Jako jeden z pierwszych Myszkieterów The Walt Disney Company w 1955 roku, występował na scenie, w filmach i telewizji. Disney zaczynał z 24 oryginalnymi Myszkieterami, jednak pod koniec pierwszego sezonu studio zmniejszyło ich liczbę do 12, a Crawford został usunięty. Pierwszym ważnym przełomem w karierze Crawforda jako aktora była tytułowa rola w produkcji Lux Video Theatre „Little Boy Lost”, transmitowanej na żywo 15 marca 1956 roku. Wystąpił również w popularnym serialu westernowym „Jeździec znikąd” w 1956 roku, w jednym z niewielu kolorowych odcinków. Pracując jako freelancer przez dwa i pół roku, zgromadził prawie 60 ról telewizyjnych, w tym główne role w trzech odcinkach programu NBC „The Loretta Young Show” oraz występ jako Manuel w „I Am an American”, odcinku kryminału „Szeryf z Cochise”. Wystąpił w finale pierwszego sezonu serialu „The Restless Gun” z 1958 roku. Zagrał Bobby'ego Adamsa w dramacie „Courage of Black Beauty” z 1958 roku. Zagrał Tommy'ego Peela w odcinku „The Dealer” z 1958 roku w serialu „Opowieści z Wells Fargo”. Crawford w filmie „Strzelec” z 1961 roku Crawford był nominowany do nagrody Emmy w kategorii „Najlepszy aktor drugoplanowy” w 1959 roku, mając 13 lat.

 

 Nominację otrzymał za rolę Marka McCaina (syna Lucasa McCaina, granego przez Chucka Connorsa) w filmie „Strzelec”. Wśród swoich filmów, Crawford zagrał Indianina w filmie przygodowym „Indian Paint” (1965).W filmie „Żar” (1965) zagrał postać uwikłaną w konflikt z młodą dziewczyną graną przez Kim Darby, a w filmie „El Dorado” (1966) postać postrzeloną przez postać graną przez Johna Wayne’a. W 1969 roku zagrał młodego zastępcę szeryfa Billy'ego Norrisa w odcinku serialu „The Big Valley” zatytułowanym „The Other Face of Justice”.

 

 Podczas dwuletniej służby w armii USA Crawford pracował przy filmach szkoleniowych  jako koordynator produkcji, asystent reżysera, kierownik scenariusza i okazjonalnie aktor. W momencie honorowego zwolnienia ze służby w grudniu 1967 roku miał stopień sierżanta. Wystąpił w jednym z odcinków serialu telewizyjnego „Hawaii Five-O”. Z Sammym Davisem Jr. i Chuckiem Connorsem w 1962 roku . „The Resurrection of Broncho Billy” był filmem studenckim, który Crawford zgodził się zrealizować jako przysługę dla swojego bliskiego przyjaciela, producenta Johna Longeneckera. Zdobył on Oscara w 1970 roku w kategorii „Najlepszy krótkometrażowy film aktorski”. Crawford zagrał u boku Victorii Principal w filmie „The Naked Ape”, częściowo animowanym filmie fabularnym z 1973 roku, opartym na książce Desmonda Morrisa o tym samym tytule. Wyprodukowany przez Hugh Hefnera, okazał się porażką, która nie przyniosła pożytku żadnemu z artystów.

 

  W 1976 roku wystąpił w specjalnym 90-minutowym odcinku serialu „Domek na prerii” z Burlem Ivesem. Jego ostatnią rolą filmową była rola Williama S. Harta w westernie z 2019 roku „Bill Tilghman and the Outlaws”.

 

  Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych. Crawford cieszył się dużą popularnością wśród amerykańskich nastolatków i rozwijał karierę nagraniową w wytwórni Del-Fi Records, która przyniosła mu cztery przeboje z listy Billboard Top 40, w tym singiel „Cindy's Birthday”, który w 1962 roku osiągnął ósme miejsce na liście przebojów. Do jego innych hitów należały „Rumors” (12. miejsce w 1962 roku), „Your Nose Is Gonna Grow” (14. miejsce w 1962 roku) i „Proud” (29. miejsce w 1963 roku). Od 1992 roku Crawford dyrygował kalifornijską orkiestrą tańca vintage, która występowała na specjalnych imprezach. Oficjalna nazwa zespołu brzmiała JCO (Johnny Crawford Orchestra). Logo JCO pojawiało się na perkusji Crawforda podczas występów zespołu w Las Vegas. Zespół był sponsorowany przez Playboy Jazz Festival, a orkiestra była wybierana na 15 kolejnych dorocznych gal rozdania nagród Art Directors Guild Awards w The Beverly Hilton w Beverly Hills w Kalifornii. Zremasterowana wersja wysoko ocenianego  pierwszego albumu orkiestry, Sweepin' the Clouds Away, została wydana 21 sierpnia 2012 roku nakładem wytwórni CD Baby. 

 

Crawford odegrał kluczową rolę we wczesnej karierze artystki Victorii Jackson, znana z programu Saturday Night Live. Po tym, jak wystąpili razem w letniej produkcji „Spotkajmy się w St. Louis”, podarował jej bilet w jedną stronę do Kalifornii i zachęcił do kontynuowania kariery w Hollywood. To umożliwiło Jackson pierwsze występy w programie „The Tonight Show Starring Johnny Carson”, a następnie stałą rolę w programie „SNL”.Crawford odnowił kontakt z Charlotte Samco, swoją licealną miłością, w 1990 roku, a w 1995 roku wzięli ślub. W 2019 roku stacja telewizyjna MeTV poinformowała, że ​​u Crawforda zdiagnozowano chorobę Alzheimera. Jego wieloletni przyjaciel, aktor Paul Petersen, założył zbiórkę funduszy na GoFundMe, aby pomóc w pokryciu kosztów leczenia Crawforda. Crawford zmarł w domu opieki 29 kwietnia 2021 roku w wieku 75 lat, po zakażeniu COVID-19, a następnie zapaleniem płuc, a następnie chorobą Alzheimera.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Daydreams/So Goes The Story	Johnny Crawford	06.1961	-	70[4]	Del-Fi 4162	[written by Al Hazan]
Patti Ann/Donna	Johnny Crawford	03.1962	-	43[9]	Del-Fi 4172	[written by Fred Smith & Cliff Goldsmith]
Cindy's Birthday/Something Special	Johnny Crawford	05.1962	-	8[13]	Del-Fi 4178	[written by H. Winn, J. Hooven]
Your Nose Is Gonna Grow/Mr. Blue	Johnny Crawford	08.1962	-	14[9]	Del-Fi 4181	[written by J. Hooven, H. Winn]
Rumors/No One Really Loves A Clown	Johnny Crawford	11.1962	-	12[10]	Del-Fi 4188	[written by H. Greenfield, H. Miller][produced by Jerry Goffin]
Proud/Lonesome Town	Johnny Crawford	01.1963	-	29[8]	Del-Fi 4193	[written by B. Mann, C. Weil][produced by Bob Keene]
Cry On My Shoulder/When I Fall In Love	Johnny Crawford	04.1963	-	126[1]	Del-Fi 4203	[written by B. Buchanan, J. Keller]
Cindy's Gonna Cry/Debbie	Johnny Crawford	09.1963	-	72[7]	Del-Fi 4221	[written by C. Weil, B. Mann]
Judy Loves Me/Living In The Past	Johnny Crawford	01.1964	-	95[3]	Del-Fi 4231	[written by Jan Berry, Artie Kornfeld & Don Altfeld][produced by Jan Berry, Artie Kornfeld]
Sandy/Ol' Shorty	Johnny Crawford	08.1964	-	108[2]	Del-Fi 4229	[written by T. Fell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Young Man's Fancy	Johnny Crawford	09.1962	-	40[10]	Del-Fi 1223	-
His Greatest Hits	Johnny Crawford	05.1963	-	126[5]	Del-Fi 1229	-

Hank Crawford

Bennie Ross „Hank” Crawford Jr. (ur. 21 grudnia 1934r -zm. 29 stycznia 2009r) 
był amerykańskim saksofonistą altowym, pianistą, aranżerem i autorem piosenek, którego gatunki obejmowały R&B, hard bop, jazz-funk i soul jazz. Crawford był dyrektorem muzycznym Raya Charlesa, zanim rozpoczął karierę solową, wydając wiele cenionych albumów dla takich wytwórni jak Atlantic, CTI i Milestone. 

Crawford urodził się w Memphis w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych.Rozpoczął formalną naukę gry na fortepianie w wieku dziewięciu lat i wkrótce zaczął grać w chórze kościelnym. Jego ojciec przyniósł do domu saksofon altowy z nabożeństwa, a kiedy Hank rozpoczął naukę w Manassas High School, sięgnął po niego, aby dołączyć do zespołu. Jako swoje wczesne inspiracje wymienia Charliego Parkera, Louisa Jordana, Earla Bostica i Johnny'ego Hodgesa. Kariera Crawford pojawia się na nagraniu z Memphis z początku 1952 roku dla B. B. Kinga, z zespołem, w którym grali Ben Branch i Ike Turner.

  W 1958 roku Crawford studiował na Uniwersytecie Stanowym Tennessee w Nashville w stanie Tennessee. Studiował tam muzykę, teorię i kompozycję, a także grał na saksofonie altowym i barytonowym w Tennessee State Jazz Collegians. Prowadził również własny kwartet rockandrollowy: „Little Hank and the Rhythm Kings”. Wszyscy jego koledzy z zespołu uważali, że wygląda i brzmi zupełnie jak Hank O'Day, lokalny saksofonista, co przyniosło mu przydomek „Hank”.] To właśnie wtedy Crawford poznał Raya Charlesa, który zatrudnił Crawforda pierwotnie jako saksofonistę barytonowego.rawford przeszedł na alto w 1959 roku i pozostał w zespole Charlesa, pełniąc funkcję dyrektora muzycznego do 1963 roku. 

 Kiedy Crawford opuścił Raya Charlesa w 1963 roku, aby założyć własny septet, miał już ugruntowaną pozycję dzięki kilku albumom wydanym przez Atlantic Records. Od 1960 do 1970 roku nagrał dwanaście płyt długogrających dla tej wytwórni, wiele z nich łącząc z wcześniejszymi obowiązkami dyrektora Raya. Wydał takie hity sprzed crossovera, jak „Misty”, „The Peeper”, „Whispering Grass” i „Shake-A-Plenty”. Zajmował się również aranżacją muzyczną, między innymi dla Etty James i Lou Rawlsa. Crawford nagrał „Wild Flower” w 1973 roku, a w 1978 roku współpracował z Cornellem Dupree przy albumie „Shake Dancing”. 

Większość jego kariery związana była z R&B, ale w latach 70-tych wydał kilka udanych albumów jazzowych, z których „I Hear a Symphony” dotarło do 11. miejsca na liście albumów jazzowych magazynu Billboard i 159. miejsca wśród albumów popowych. David Sanborn wymienia Crawforda jako jednego ze swoich głównych inspiracji. Saksofoniści uznają Crawforda za artystę o wyjątkowo unikalnym i przyjemnym brzmieniu.W 1981 roku wystąpił wraz z innymi saksofonistami, Davidem „Fatheadem” Newmanem i Ronniem Cuberem, na płycie B. B. Kinga „There Must Be a Better World Somewhere”. 

W 1983 roku przeszedł do Milestone Records, gdzie został czołowym aranżerem, solistą i kompozytorem, pisząc dla małych zespołów, w tym gitarzysty Melvina Sparksa, organisty Jimmy'ego McGriffa i Dr. Johna. W 1986 roku Crawford rozpoczął współpracę z organistą jazzowo-soulowym Jimmym McGriffem.Nagrali pięć koncertów jako współliderzy dla Milestone: Soul Survivors, Steppin' Up, On the Blue Side, Road Tested i Crunch Time, a także dwa koncerty dla Telarc Records: Right Turn on Blue i Blues Groove. 

Obaj intensywnie koncertowali. W XXI wieku Crawford zmienił bieg i skupił się na mainstreamowym jazzie, wydając w 2000 roku płytę „The World of Hank Crawford”. Choć na liście utworów znajdują się utwory takich kompozytorów jazzowych jak Cole Porter, Duke Ellington i Tadd Dameron, to jednak jego znakiem rozpoznawczym jest soulowe brzmienie. W następnym roku ukazał się album „The Best of Hank Crawford and Jimmy McGriff”. 

 Crawford zmarł 29 stycznia 2009 roku w wieku 74 lat w swoim domu w Memphis w stanie Tennessee z powodu powikłań po wcześniejszym udarze. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
True Blue	Hank Crawford	08.1964	-	143[2]	Atlantic 1423	[produced by Nesuhi Ertegun]
I Hear a Symphony	Hank Crawford	04.1976	-	159[7]	Kudu 26	[produced by Creed Taylor]
Hank Crawford's Back	Hank Crawford	01.1977	-	167[3]	Kudu 33	[produced by Creed Taylor]

Creative Source

 

Creative Source to amerykański zespół R&B z Los Angeles, który w latach
70-tych XX wieku miał na swoim koncie kilka hitów w stylu funkowym i disco. 

 Zespół Creative Source został założony w 1972 roku przez kilku weteranów studiów nagraniowych na Zachodnim Wybrzeżu. Menadżerem zespołu był Ron Townson, członek The Fifth Dimension. Ich pierwszym sukcesem na listach przebojów był utwór „You Can't Hide Love” z 1973 roku, ale ich największy hit pojawił się rok później - cover utworu Billa Withersa „Who Is He (And What Is He to You)?”. W ciągu trzech lat zespół wydał cztery albumy, ale ich późniejsze single odniosły mniejszy sukces i w 1977 roku, po zerwaniu kontraktu płytowego, zespół się rozpadł.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Hide Love/Lovesville	Creative Source	10.1973	-	114[6]	Sussex 501	[written by Skip Scarborough][produced by Mike Stokes][48[12].R&B Chart]
You're Too Good To Be True/Oh Love	Creative Source	01.1974	-	108[4]	Sussex 508	[written by M. Stokes, J. Thomas][produced by Mike Stokes][88[6].R&B Chart]
Who Is He, And What Is He To You	Creative Source	03.1974	-	69[7]	Sussex 509	[written by B. Withers, S. McKenney][produced by Mike Stokes][21[16].R&B Chart]
Migration/I Just Can't See Myself Without You	Creative Source	02.1975	-	-	Sussex 632	[written by J. Thomas, M. Stokes][produced by Mike Stokes][62[7].R&B Chart]
Pass The Feelin' On/Turn On To Music	Creative Source	12.1975	-	-	Polydor 14291	[written by Mike Stokes, Earl Thomas][produced by Mike Stokes][92[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Creative Source	Creative Source	01.1974	-	152[10]	Sussex 8027	[produced by Michael Stokes]

Pee Wee Crayton

Connie Curtis Crayton (ur. 18 grudnia 1914r - zm. 25 czerwca 1985r),  znany jako
Pee Wee Crayton, był amerykańskim gitarzystą i wokalistą R&B i bluesa. 

 

 Crayton urodził się w Rockdale w Teksasie. Zaczął poważnie grać na gitarze po przeprowadzce do Kalifornii w 1935 roku, a później osiedlił się w Oakland. Tam chłonął muzykę T-Bone'a Walkera, który nauczył Craytona podstaw gry na gitarze elektrycznej. Crayton wypracował własne, unikalne podejście. W 1948 roku podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Modern Records. Jednym z jego pierwszych nagrań był instrumentalny utwór „Blues After Hours”, który pod koniec tego roku osiągnął 1. miejsce na liście Billboard R&B.Strona B, popowa ballada „I'm Still in Love with You” i szybszy utwór „Texas Hop” to dobre przykłady jego twórczości.

 

  W 1950 roku Crayton i jego orkiestra wystąpili na szóstym koncercie Cavalcade of Jazz, który odbył się 25 czerwca na stadionie Wrigley Field w Los Angeles i został wyprodukowany przez Leona Hefflina seniora. Tego samego dnia wystąpili Lionel Hampton, Orkiestra Roya Miltona, Dinah Washington, Tiny Davis i Her Hell Divers oraz inni artyści. Według doniesień, na koncercie było 16 000 osób. Koncert zakończył się przedwcześnie z powodu zamieszania, podczas którego Lionel Hampton grał „Flying High”.

 

  W latach 50-tych nagrywał dla wielu innych wytwórni płytowych, w tym Imperial w Nowym Orleanie, Vee-Jay w Chicago i Jamie w Filadelfii. Uważa się, że był pierwszym gitarzystą bluesowym, który grał na gitarze Fender Stratocaster, którą podarował mu Leo Fender. Jego początkowy riff gitarowy w singlu „Do Unto Others” z 1954 roku został „zacytowany” przez Johna Lennona na początku wersji B-side utworu „Revolution” wydanej przez The Beatles w Apple Records w 1968 roku. 

 

Album Craytona „Things I Used to Do” został wydany przez Vanguard Records w 1971 roku. W kolejnych latach Crayton kontynuował trasę koncertową i nagrywanie. Crayton, wieloletni mieszkaniec Los Angeles w Kalifornii, zmarł tam w 1985 roku na zawał serca. Został pochowany na cmentarzu Inglewood Park. Dziedzictwo 8 maja 2019 roku Crayton został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa przez swojego wieloletniego przyjaciela Douga MacLeoda podczas ceremonii zorganizowanej w Memphis w stanie Tennessee przez Blues Foundation.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blues After Hours/I'm Still In Love With You	Pee Wee Crayton	10.1948	-	-	Modern 624	[written by Pee Wee Crayton][1[3][13].R&B Chart]
Texas Hop/Central Avenue Blues	Pee Wee Crayton	12.1948	-	-	Modern 643	[written by Crayton, Taub][5[10].R&B Chart]
I Love You So/The Bop Hop	Pee Wee Crayton	07.1949	-	-	Modern 675	[written by Pee Wee Crayton][6[11].R&B Chart]

Al Hoffman

 Al Hoffman (ur. 25 września 1902r - zm. 21 lipca 1960r) był amerykańskim
kompozytorem piosenek urodzonym w Rosji. Był autorem przebojów, aktywnym w latach 30., 40. i 50-tych XX wieku, zazwyczaj współtworząc utwory z innymi i odpowiadając za przeboje numer jeden w każdej dekadzie, z których wiele jest śpiewanych i nagrywanych do dziś. Pośmiertnie w 1984 roku został wpisany do Galerii Sław Autorów Piosenek. 

Popularność piosenki Hoffmana „Mairzy Doats”, napisanej wspólnie z Jerrym Livingstonem i Miltonem Drakiem, była tak duża, że ​​gazety i czasopisma pisały o tym szaleństwie. Magazyn „Time” zatytułował jeden z artykułów „Nasz Mairzy Dotage”. „New York Times” napisał po prostu nagłówek „Ta piosenka”. Piosenki Hoffmana nagrywali tacy wokaliści jak Frank Sinatra („Close To You”, „I'm Gonna Live Until I Die”), Billy Eckstine („I Apologize”), Perry Como („Papa Loves Mambo”, „Hot Diggity”), Ella Fitzgerald i Louis Armstrong („Who Walks In When I Walk Out”), Nat „King” Cole, Tony Bennett, Merry Macs, Sophie Tucker, Eartha Kitt, Patsy Cline, Patti Page („Allegheny Moon”) i Bette Midler. W październiku 2007 roku utwór Hoffmana „I'm Gonna Live Til I Die” był głównym singlem z albumu Queen Latifah „Trav'lin' Light”. Chociaż Hoffman najwyraźniej miał niewiele wspólnego z Chicago, napisał piosenkę bojową Chicago Bears „Bear Down, Chicago Bears” w 1941 roku pod pseudonimem Jerry Downs.

  Hoffman urodził się w Mińsku w Imperium Rosyjskim (obecnie Białoruś) w rodzinie żydowskiej. Jego rodzice przeprowadzili się do Seattle w stanie Waszyngton w Stanach Zjednoczonych, gdy miał sześć lat. Po ukończeniu szkoły średniej w Seattle założył własny zespół, grając na perkusji, a w 1928 roku przeniósł się do Nowego Jorku, aby rozpocząć karierę muzyczną. Chociaż nadal grał na perkusji w zespołach klubowych i sprzedawał bajgle chodząc od domu do domu na Broadwayu, zaczął pisać piosenki, współpracując z innymi autorami tekstów, takimi jak Leon Carr, Leo Corday, Mann Curtis, Mack David, Milton Drake, Al Goodhart, Walter Kent, Sammy Lerner, Jerry Livingston, Al Sherman, Dick Manning, Bob Merrill, Ed Nelson i Maurice Sigler.

  W 1934 roku Hoffman przeniósł się do Londynu, aby pracować przy produkcjach teatralnych i filmach, współtworząc przeboje „She Shall Have Music” i „Everything Stops for Tea”.Powrócił do Stanów Zjednoczonych trzy lata później. W 1984 roku został przyjęty do Galerii Sław Autorów Piosenek (Songwriters Hall of Fame). Ma ponad 1500 piosenek zarejestrowanych w A.S.C.A.P.  

Hoffman zmarł w Nowym Jorku na raka prostaty i został pochowany w New Jersey.

                                        Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Ala Hoffmana na listach przebojów [with Charles O'Flynn,Will Osborne] .1930 On a Blue and Moonless Night Wayne King and His Orchestra 17.US [with John Klenner] .1931 Heartaches Guy Lombardo and His Royal Canadians 12.US [with Al Goodhart & Ed Nelson] .1931 I Apologize Nat Shilkret & the Victor Orchestra 12.US .1931 I Apologize Bing Crosby 3.US [with Milton Ager, Al Goodhart & Ed Nelson] .1932 Auf Weiderseh'n, My Dear Morton Downey 17.US .1932 Auf Wiedersehen, My Dear Abe Lyman and His Californians 17.US .1932 Auf Wiedersehen, My Dear Jack Denny & His Orchestra 3.US [with Arthur Freed, Al Goodhart] .1932 Fit as a Fiddle Fred Waring's Pennsylvanians 17.US .1933 Fit as a Fiddle The Three Keys 16.US .1934 Who Walks in When I Walk Out? Ray Noble and His Orchestra 15.US [with Al Goodhart,Herb Magidson] .1933 Black-Eyed Susan Brown Mark Fisher & His Orchestra 16.US [with Maurice Sigler, Al Goodhart] .1934 I Saw Stars Paul Whiteman & His Orchestra 4.US .1934 I Saw Stars Freddy Martin and His Orchestra 1.US .1934 Why Don't You Practice What You Preach? Jan Garber and His Orchestra 11.US .1936 I'm in a Dancing Mood Ambrose & His Orchestra 16.US .1936 She Shall Have Music Louis Levy & His Orchestra 14.US .1936 She Shall have Music Lud Gluskin & His Orchestra 3.US .1936 There's Always a Happy Ending Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 13.US .1936 Where There's You, There's Me Fletcher Henderson & His Orchestra 20.US 12/1936 I'm in a Dancing Mood Russ Morgan 5.US .1937 I'm in a Dancing Mood Tommy Dorsey and His Orchestra 5.US [with Al Goodman & Manny Kurtz] .1939 I Ups to Her and She Ups to Me (And the Next Thing I Knows I'm in Love) Guy Lombardo and His Royal Canadians 6.US [with Manny Kurtz & Walter Kent] .1940 Apple Blossoms and Chapel Bells Orrin Tucker and His Orchestra 8.US [with Mann Curtis & Jerry Livingston] .1942 The Story of a Starry Night The Glenn Miller Orchestra 15.US 09/1942 Put-Put-Put (Your Arms Around Me) Barry Wood 20.US [with Jerry Livingston, Carl Lampl] 10/1943 Close to You Frank Sinatra 10.US [with Milton Drake,Jerry Livingston] 02/1944 Mairzy Doats Al Trace and His Orchestra 7.US 02/1944 Mairzy Doats The Merry Macs 1.US 04/1944 Mairzy Doats Lawrence Welk and His Orchestra 16.US 04/1944 Mairzy Doats The Pied Pipers 8.US 04/1944 Mairzy Doats (Mares Eat Oats and Does Eat Oats) The Four King Sisters 21.US 06/1944 She Broke My Heart in Three Places Hoosier Hot Shots 21.US 03/1945 I'm a Big Girl Now Swing and Sway with Sammy Kaye 1.US 07/1945 Fuzzy Wuzzy The Milt Herth Trio and the Jesters 12.US 11/1945 Promises Swing and Sway with Sammy Kaye 17.US 03/1967 Mairzy Doats The Innocence 75.US [with Mann Curtis & Jerry Livingston] .1942 The Story of a Starry Night The Glenn Miller Orchestra 15.US [with Frank Weldon, Dick Robertson] 05/1944 Good Night, Wherever You Are Russ Morgan 6.US [with Mack David, Jerry Livingston] 05/1946 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Perry Como 1.US 05/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Blue Barron and His Orchestra 14.US 06/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Peggy Lee 10.US 07/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) The Charioteers 16.US 09/1949 Reckon I'm in Love Paul Weston and His Orchestra 23.US 12/1949 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Jo Stafford and Gordon MacRae 13.US .1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo Perry Como and the Fontane Sisters 14.US 01/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Ilene Woods & The Woodsmen 22.US 01/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Perry Como 14.US 02/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Dinah Shore 25.US 02/1950 God's Country Frank Sinatra 25.US [with John Klenner] 03/1947 Heartaches Ted Weems and His Orchestra 1.US 03/1947 Heartaches Jimmy Dorsey and His Orchestra 11.US 04/1947 Heartaches Harry James and His Orchestra 4.US 04/1947 Heartaches Eddy Howard 11.US 10/1961 Heartaches The Marcels 7.US 10/1962 Heartaches Patsy Cline 73.US/31.UK 11/1963 Heartaches Kenny Ball & His Jazzmen 119.US 03/1966 Heartaches Vince Hill 28.UK [with Eduardo di Capua, Leo Corday & Leon Carr] 11/1949 There's No Tomorrow Tony Martin 2.US [with Bob Merrill & Clem Watts] 03/1950 If I Knew You Were Coming (I'd've Baked a Cake) Eileen Barton 1.US 03/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Georgia Gibbs 5.US 04/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Benny Strong and His Orchestra 11.US 04/1950 If I Knew You Were Comin' I'd've Baked a Cake Art Mooney 28.US 04/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Ray Bolger & Ethel Merman 15.US [with Kermit Goell,Fred Spielman] 11/1950 One Finger Melody Frank Sinatra 9.US [with Ed Nelson & Al Goodhart] 03/1951 I Apologize Billy Eckstine 6.US 05/1951 I Apologize Champ Butler 29.US 06/1951 I Apologize Tony Martin 20.US 10/1961 I Apologize Timi Yuro 72.US 02/1965 I Apologise P.J. Proby 11.UK [with Clem Watts] 07/1951 Hitsity Hotsity Al Trace and His Orchestra 24.US [with Dick Manning] 09/1952 Takes Two to Tango Pearl Bailey 7.US 10/1952 Takes Two to Tango Louis Armstrong 19.US/6.UK .1953 Dennis the Menace Rosemary Clooney & Jimmy Boyd 25.US 07/1954 Gilly Gill Ossenfeffer Katzenelle Bogen by the Sea The Four Lads 18.US 09/1954 Gilly Gilly Ossenfeffer Katzenellen Bogen by the Sea Max Bygraves 7.UK 12/1954 I Can't Tell a Waltz from a Tango Alma Cogan 6.UK 09/1955 Don't Stay Away Too Long Eddie Fisher 16.US 04/1956 You Can't Be True to Two Dave King 11.UK 06/1956 Allegheny Moon Patti Page 2.US 07/1956 Daydreams Art Mooney 73.US 07/1956 Mama, Teach Me to Dance Eydie Gorme 34.US 03/1957 Mi Casa, Su Casa Perry Como 50.US 07/1957 You're Cheatin' Yourself Frank Sinatra 25.US 10/1957 Ivy Rose Perry Como 18.US 02/1958 Belonging to Someone Patti Page 13.US 07/1958 Moon Talk Perry Como 28.US/17.UK 06/1959 La Plume de ma tante Hugo & Luigi 86.US/29.UK 02/1960 O Dio Mio Annette 10.US 03/1962 Brazilian Love Song Nat King Cole 34.US 11/1963 Gotta Lotta Love Steve Alaimo 74.US [with Dick Manning & Bix Reichner] 10/1954 Papa Loves Mambo Perry Como 4.US/16.UK [with Belle Nardone & Dick Manning] 11/1954 Santo Natale (Merry Christmas) David Whitfield 19.US/2.UK [with Bob Merrill] 05/1955 Where Will the Baby's Dimple Be? Rosemary Clooney 6.UK [with Dick Manning & Emmanuel Chabrier] 03/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) Perry Como 1.US/4.UK 06/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) The Stargazers 28.UK 06/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) / Gal with the Yaller Shoes Michael Holliday 14.UK [with Sandro Taccani, Dick Manning] 12/1957 Ha! Ha! Ha! Kay Armen and the Balladiers 91.US [with Dick Manning, Hugo Peretti & Luigi Creatore] 02/1958 Oh-Oh, I'm Falling in Love Again Jimmie Rodgers 7.US/18.UK 04/1958 Secretly Jimmie Rodgers 3.US 05/1958 Make Me a Miracle Jimmie Rodgers 16.US 08/1958 Are You Really Mine? Jimmie Rodgers 10.US 02/1959 I'm Never Gonna Tell Jimmie Rodgers 36.US 09/1965 Secretly The Lettermen 64.US [with Dick Manning, Nisa & Renato Carosone] 04/1958 Torero-Cha Cha Cha Renato Carosone 18.US/25.UK 06/1958 Torero Julius La Rosa 21.US/15.UK [with Irving Fields] 12/1958 Teasin' The Quaker City Boys 39.US [with Charles E. King & Dick Manning] 12/1958 The Hawaiian Wedding Song (Ke Kali Nei Au) Andy Williams 11.US 03/1965 Hawaiian Wedding Song Julie Rogers 31.UK [with Mack David,Jerry Livingston] 10/1995 A Dream Is a Wish Your Heart Makes Linda Ronstadt 101.US [with Belle Nardone & Dick Manning] 11/2004 Santo Natale David Whitfield 93.UK

Creatures

 Prawdopodobnie najważniejszy irlandzki zespół beatowy i jeden z pierwszych, który odniósł
międzynarodowy sukces. The Creatures zostali założeni w kwietniu 1965 roku przez Franka Boylana, Liama ​​McKennę i Raya McDonalda z The Hootenannys, wraz z Brianem Harrisem (ex-Tonics). Niektóre źródła podają, że wcześniejsza wersja Creatures istniała przed The Hootenannys, ale nie mam na to potwierdzenia. Skład zespołu to Boylan & McKenna z Regiem Dunne i nieznanym perkusistą. Mogli być również znani jako The Wogs. Ten wcześniejszy zespół nigdy nie nagrywał i prawdopodobnie istniał krótko. 

 The Creatures grali w klubach Dublina w 1965 roku i zyskali rzeszę fanów. Ich menedżerami byli Brendan O'Brien, a następnie Kevin Dunne. Zespół został zauważony podczas występu w paryskim klubie Locomotive w sierpniu 1965 roku przez Neila Levensona, producenta w Columbia Records w Nowym Jorku. Levenson zorganizował kilka nagrań demo w Advision Studios w Londynie kilka tygodni później  Podczas jednej 3-godzinnej sesji zespół nagrał 10 utworów, a ta taśma doprowadziła następnie do podpisania przez zespół kontraktu z Columbia Records USA pod koniec 1965 roku. Taśma ta prawdopodobnie nadal znajduje się gdzieś w skarbcu. The Creatures wyjechali do USA w 1966 roku na trasę promocyjną i zostali tam na dłuższy czas, dokonując wielu nagrań z Levensonem. W sumie cztery single zostały wydane w USA, a trzy w Irlandii i Wielkiej Brytanii. 

Stroną A ich debiutanckiego singla był utwór „Turn Out the Light”, przypisywany D. Lindsayowi, który bez wątpienia jest Derrym Lindsayem, który grał z Pat Loughman Showband i The Kamels, a później współtworzył „All Kinds Of Everything” dla Dany w 1970 roku. Stronę B stanowił utwór Neila Levensona. „Turn Out the Light” został wydany na początku 1966 roku, najpierw w USA, gdzie kopie promocyjne znajdowały się w atrakcyjnej okładce z obrazkiem, a następnie w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Był wielkim hitem w Irlandii, pomimo zakazu RTE Radio z powodu nieco ryzykownego tekstu. Osiągnął 8. miejsce na irlandzkich listach przebojów. Ten singiel był prawdopodobnie największą szansą zespołu na przebój poza Irlandią. 

Zespół zagrał na Columbia Records Convention 21 lipca 1966 roku, ale to nie pomogło. Singiel nie odniósł sukcesu w USA. Nagrali kolejny utwór Neila Levensona „String Along” jako kontynuację, ale również nie przyniósł on przełomu. Nie znalazł się on również na listach przebojów w Irlandii. Dwa kolejne single zostały wydane bez większego sukcesu, wszystkie utwory Levensona poza jednym ze stron B „Someone Needs You”, napisanym przez brata Franka Boylana.

The Creatures wrócili do Irlandii pod koniec 1966 roku. Liam McKenna przywiózł do Dublina dwa utwory z wielu dem, których słuchali w Nowym Jorku, wybierając materiał do nagrania. Oba były kompozycjami Neila Levensona: „The House With The White Washed Gable” (pierwotnie zatytułowany „222 East Maple”) i „Walking In The Park”. Nagrał je zespół The Deep Set, który odniósł w Irlandii wielki sukces. Styl życia w Nowym Jorku nie każdemu odpowiadał i Ray McDonald wykorzystał tę  okazję do wyjazdu. Jego następcą został Fran Byrne (ex Chosen Few, Rockhouse) pod koniec 1966 roku. 

 

Capitol zdecydował się nie przedłużać rocznej umowy z zespołem, która wygasła, gdy zespół był z powrotem w Dublinie pod koniec 1966 roku. Po zakończeniu amerykańskiej przygody, zespół podążył za King Bees do Niemiec w kwietniu 1967 roku, grając w Hit Club w Hamburgu. Ich pobyt w Niemczech był pełen problemów, które zakończyły się tym, że menedżer Pat Fay przypadkowo zabrał ich pozwolenia na pracę z powrotem do Irlandii. Wrócili do Irlandii w sierpniu 1967 roku. Nieokreślony incydent z brytyjską służbą celną w Londynie wywołał niewielki skandal, gdy sprawa trafiła do gazet w Irlandii. Rezerwacje w Dublinie wyschły, a Creatures ostatecznie rozpadli się we wrześniu 1967 roku. Boylan, McDonald i Harris dołączyli do News. Brian Harris dołączył następnie do Cotton Mill Boys. Frank Boylan dołączył do Ditch Cassidy & The The Gentry i Mellow Candle, a później Gary Moore Band i Chips. Liam McKenna dołączył do Real McCoy, a później występował w zespole rozrywkowym z Memories. Fran Byrne dołączył do The Sands.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn Out The Light/It Must Be Love	Creatures	03.1966	-	-	CBS 202048	[written by D. Lindsay][produced by Neil Levenson]
String Along/The Night Is Warm	Creatures	10.1966	-	-	CBS 202350	[written by N. Levenson, A. Kornfeld][produced by Neil Levenson]
Looking At Tomorrow/Someone Needs You	Creatures	04.1967	-	-	CBS 2666	[written by B. Mann, C. Weil][produced by Neil Levenson]
Hurtin' All Over/Love Is A Funny Little Game	Creatures	05.1967	-	-	Columbia 44145 [US]	[written by N. Levenson, E. Reeves][produced by Neil Levenson]

Sy Soloway

Sy Soloway był amerykańskim autorem tekstów piosenek znanym ze współpracy z żoną Shirley Wolfe przy tworzeniu list przebojów piosenek popowych pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych XX wieku.Urodzony jako Solomon R. Soloway 24 kwietnia 1911 roku w Nowym Jorku, kontynuował karierę w muzyce popularnej jako kompozytor i autor tekstów, przyczyniając się do nagrań i ścieżek dźwiękowych do filmów. Zmarł 26 kwietnia 1995 roku w Nowym Jorku.  Soloway i Wolfe często współtworzyli materiały, a ich współpraca zaowocowała kilkoma znanymi utworami, które odniosły sukces w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.  

Jego najbardziej znanym utworem jest „Lessons in Love”, zaprezentowany w filmie The Young Ones z 1961 roku (wydanym w USA pod tytułem Wonderful to Be Young!), gdzie wykonał go Cliff Richard, a także nagrał go zespół The Allisons.  Inne znaczące dzieła to „Lips of Wine”, hit Andy'ego Williamsa z 1957 roku, oraz „Now You Know” nagrany przez Little Willie Johna w 1961 roku.Utwory Solowaya odzwierciedlały ówczesną wrażliwość na muzykę pop i pojawiały się na singlach, albumach i w filmach, zaznaczając jego wkład w muzykę popularną połowy XX wieku.

  Solomon R. Soloway, znany zawodowo jako Sy Soloway, urodził się 24 kwietnia 1911 roku w Nowym Jorku w USA. Pochodził z Nowego Jorku i miał amerykańskie korzenie.Sy Soloway był amerykańskim autorem tekstów piosenek specjalizującym się w muzyce pop, którego karierę zdefiniowała stała współpraca z Shirley Wolfe, jego żoną i współautorką niemal wszystkich znanych kompozycji.  Ta współpraca okazała się kluczowa dla jego twórczości, przynosząc kilka wczesnych sukcesów w latach 50-tych XX wieku dzięki piosenkom nagranym przez uznanych wykonawców. Do ich wczesnych dzieł należał utwór „Welcome to My Heart” nagrany przez Tommy'ego Edwardsa w 1955 roku, który ugruntował pozycję duetu na scenie pop.  Większą rozpoznawalność zyskał utwór „Lips of Wine” w wykonaniu Andy'ego Williamsa w 1957 roku, który osiągnął 39. miejsce na liście przebojów Billboardu w USA.Duet kontynuował umieszczanie piosenek na listach przebojów do początku lat 60. XX wieku, jak np. „Now You Know” nagrany przez Little Willie Johna w 1961 roku, który osiągnął 93. miejsce na liście przebojów Hot 100 w USA.

Te początkowe sukcesy na listach przebojów podkreśliły zdolność Solowaya do tworzenia przystępnego materiału popowego dzięki jego głównemu modelowi współpracy z Wolfe.  Najbardziej znanym utworem Sy Solowaya jest „Lessons in Love”, napisany wspólnie z Shirley Wolfe. Utwór został po raz pierwszy wydany przez amerykańską piosenkarkę Jeri Lynne Fraser 29 maja 1961 roku. Zdobył szerszą popularność dzięki kilku coverom, w tym wersji The Allisons, która w 1962 roku osiągnęła 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Inny znany cover pochodził od Cliffa Richarda i The Shadows i został wydany w grudniu 1961 roku i wykorzystany w filmie The Young Ones (wydanym w USA pod tytułem Wonderful to Be Young!).[ Innym znaczącym dziełem jest „Lips of Wine”, również napisany wspólnie z Shirley Wolfe, który Andy Williams nagrał i wydał we wrześniu 1957 roku. W tym samym roku utwór osiągnął 39. miejsce na liście Billboardu.] Te kompozycje reprezentują najtrwalsze dokonania Solowaya, a „Lessons in Love” wyróżnia się licznymi międzynarodowymi coverami i miejscem na ścieżce dźwiękowej.

Jedynym znaczącym osiągnięciem filmowym Sy Solowaya jest jego wkład w brytyjski musical „The Young Ones” z 1961 roku (wydany w Stanach Zjednoczonych pod tytułem „Wonderful to Be Young!”), będący dziełem Cliffa Richarda i zawierający ścieżkę dźwiękową z jego oryginalnych utworów. Jest on wymieniony w dziale muzycznym jako dodatkowy kompozytor piosenek i muzyki. Szczególnym wkładem Solowaya było współtworzenie utworu „Lessons in Love” z Shirley Wolfe, który został wykonany przez Cliffa Richarda i zespół The Shadows i był ważnym elementem filmu. Utwór został nagrany 11 sierpnia 1961 roku i znalazł się na płycie ze ścieżką dźwiękową „The Young Ones”, wydanej 15 grudnia 1961 roku.Utwór „Lessons in Love” został później pośmiertnie wykorzystany w ścieżce dźwiękowej fińskiego filmu „Isältä pojalle” z 1996 roku, a jego autorami byli Soloway i Wolfe. Ten filmowy utwór reprezentuje główny związek Solowaya z kinematografią. 

 Sy Soloway był żonaty z Shirley Wolfe, która była jego częstą współautorką większości piosenek w całej karierze. Ich osobiste relacje były ściśle powiązane z ich zawodową współpracą, ponieważ prawie wszystkie znane kompozycje są wspólnie przypisywane Sy Solowayowi i Shirley Wolfe. Ta współpraca obejmowała również jego twórczość kompozytorską, a Shirley wniosła znaczący wkład w proces twórczy. Ich wspólne dokonania obejmują takie znane utwory, jak „Lessons in Love” i „Lips of Wine”, choć szczegóły tych utworów omówiono w innych sekcjach. Współpraca pary odzwierciedla płynne połączenie życia osobistego i zawodowego w dziedzinie pisania piosenek popularnych. 

 Sy Soloway zmarł 26 kwietnia 1995 roku w Nowym Jorku w USA w wieku 84 lat.

 

  

Jedna z jego kompozycji, „Lessons in Love” (napisana wspólnie z Shirley Wolfe), została pośmiertnie wykorzystana w fińskim filmie Isältä pojalle z 1996 roku.[1] 

Kompozycje Sy Soloway'a na listach przebojów


[with Shirley Wolfe]
09/1957 Lips of Wine Andy Williams 17.US
07/1961 Now You Know Little Willie John 93.US
02/1962 Lessons in Love The Allisons 30.UK