Space [France]

Space (czasami Didier Marouani & Space) to francuski zespół muzyczny działający w latach
1977-1980, który powraca na scenę z remake'ami od 1982 roku. Ich twórczość jest związana z krótkotrwałym gatunkiem space disco i jest prekursorem elektroniki. 

 Zespół Space został założony w 1977 roku przez Didiera Marouaniego (znanego również jako Ecama). W skład zespołu wchodzili Didier Marouani, aranżerzy Roland Romanelli i Jannick Top oraz wokalistka Madeline Bell. Marouani zyskał już wówczas pewną sławę jako solowy wokalista pop, ale wkrótce skupił się na swoim zespole, którego nazwę zasugerowała piosenka „Magic Fly”, pierwotnie napisana w 1976 roku na potrzeby programu telewizyjnego poświęconego astrologii. Didier Marouani: „Biorąc pod uwagę słowa ludzi, którzy stale powtarzali mi, że melodia przypomina dźwięki dochodzące z kosmosu, wybrałem nazwę „Space””. W początkowym okresie muzycy mocno podkreślali orientację zespołu na science fiction, często występując w kostiumach scenicznych przypominających skafandry kosmiczne. Innym powodem publicznego występowania w roli „astronautów” był aktualny kontrakt Didiera Marouaniego z wytwórnią płytową Polydor. 

 

 D. Marouani: „Producent i ja zaprosiliśmy moją wytwórnię płytową do wydania „Magic Fly” pod moim nazwiskiem, ale wytwórnia uznała, że ​​kompozycja nie jest wystarczająco dobra, by to zrobić… Mój producent znalazł inną wytwórnię, ale nie mogłem „zapalić” pod własnym nazwiskiem, ponieważ umowa z moją wytwórnią pozostała w mocy… Pozwy pojawiły się również dlatego, że nikt nie mógł mnie pod nim rozpoznać. Musiałem wymyślić kreatywny pseudonim i zdecydowałem się na „Ecama”.

  Pierwsze trzy albumy- „Magic Fly” (1977), „Deliverance” (1977) i „Just Blue” (1978) - sprzedały się w ponad 12 milionach egzemplarzy na całym świecie. Po nagraniu „Magic Fly” do zespołu dołączył amerykański perkusista Joe Hammer. Jednak po wydaniu „Just Blue” nastąpił krytyczny moment w historii zespołu, związany z rosnącą chęcią lidera do koncertowania (wcześniej niemożliwą z powodu niedoskonałości dostępnych modeli syntezatorów), co doprowadziło do konfliktu z producentem Jean-Philippe Iliesco. D. Marouani: „...Wszystko szło dobrze, ale kiedy spotkałem się z moim producentem, powiedziałem mu o swoim pragnieniu występu na scenie. W tamtym czasie nie mieliśmy ani jednego występu „na żywo”, tylko w telewizji. Udało mi się uzyskać pozwolenie na koncert pod Wieżą Eiffla, dzięki wsparciu (stacji radiowej) „Europe 1”, a także prasy, ale ostatecznie mój producent postanowił wszystko odwołać. A potem powiedziałem: „Odchodzę”, bo- zespół, który nie koncertuje, prędzej czy później umrze”.

 Didier Marouani opuścił zespół w 1979 roku, a Joe Hammer zajął się innymi projektami. Romanelli i Jannick Top kontynuowali działalność i wydali album „Deeper Zone” w 1980 roku. Zespół rozpadł się w 1981 roku. Od 1982 roku Marouani i Joe Hammer występowali i nagrywali pod nazwą „Didier Marouani & Space”, a głównym wokalistą był Janny Loseth z Titanica. Zespół został później przemianowany na Paris-France-Transit w odpowiedzi na pozew sądowy. Hammer odszedł w 1992 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tango In Space/Carry On, Turn Me On	Space	06.1977	-	-	Pye International 7N 25756	[written by Ecama][produced by Jean Philippe Iliesco][5[14].Hot Disco/Dance;United Artists 1024 12"]
Magic Fly/Ballad For Space Lovers	Space	08.1977	2[12]	-	Pye International 7N 25746	[silver-UK][written by Ecama][produced by Jean Philippe Iliesco]
My Love Is Music/Just Blue	Space Featuring Madeline Bell	04.1979	-	-	Pye International 7N 25802	[written by D. Marouani, P. Greedus][produced by Jean Philippe Iliesco][59[9].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 156 12"]
Save Your Love For Me/Magic Fly	Space	08.1979	-	-	Pye International 7P 5004	[written by D. Marouani, A. Giacobbi][produced by Jean Philippe Iliesco][68[5].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 178 12"]
Magic Fly (Remix)/Carry On Turn Me On (Remix)	Space	03.1985	88[2]	-	Record Shack RMX 1	[written by Ecama][produced by Jean Philippe Iliesco]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Magic Fly	Space	09.1977	11[9]	-	Pye International NSPL 28232	[silver-UK][produced by Jean-Philippe Iliesco]

Soul Train Gang

Soul Train Gang to amerykańska grupa wokalna R&B. Na początku lat 70-tych tancerze z
popularnego programu telewizyjnego Dona Corneliusa „Soul Train”  nazywali się „The Soul Train Gang”. Tancerze stali się „The Soul Train Dancers” w 1975 roku, kiedy nazwa „The Soul Train Gang” została nadana kwintetowi wokalnemu R&B przez Corneliusa i Dicka Griffeya. W ten sposób ogłosili powstanie wytwórni płytowej Soul Train Records (później SOLAR Records), do której należeli Lakeside, Shalamar, The Whispers i inni. 

 

W skład grupy wchodzą dwaj bracia z Cincinnati w stanie Ohio: Gerald Brown i Terry Brown; Judy Jones (zastąpiona przez Denise Smith w 1976 roku), Patricia Williamson i Hollis Pippin, The Soul Train Gang nagrali swój debiutancki album „Don Cornelius Presents the Soul Train Gang” w 1975 roku. Wyprodukowany przez Corneliusa i Griffeya, LP zawierał utwór „Soul Train '75”, jeden z wielu tematów przewodnich z albumu „Soul Train”. (Poprzednim tematem przewodnim był słynny utwór „TSOP (The Sound of Philadelphia)” zespołu MFSB, wydany przez Philadelphia International Records). Utwór osiągnął 75. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 9. miejsce na liście R&B. 

 

Grupa nagrała swój drugi album, „The Soul Train Gang”, wyprodukowany przez Normana Harrisa i nagrany głównie w Filadelfii, w 1976 roku. Cornelius i Griffey mieli nadzieję, że uda im się wykorzystać popularność Soul Train, aby uczynić The Soul Train Gang hitem. Główny singiel „Ooh Cha” osiągnął 107. miejsce na liście przebojów Bubbling Under Hot 100 i 62. miejsce na liście R&B. Oba albumy zawierały soulowe i funkowe brzmienie lat 70-tych, ale żaden z nich nie przyniósł im sławy w świecie R&B. Następnie wydali cover utworu Steviego Wondera „My Cherie Amour”, który osiągnął 93. miejsce na liście przebojów Hot 100 i 21. miejsce na liście przebojów dance. 

 

 Po rozwiązaniu Gangu w 1977 roku, Brown dołączył do Shalamar w następnym roku, zastępując oryginalnego członka Gary'ego Mumforda. Brown pojawił się na drugim albumie Shalamar, „Disco Gardens”, oraz na przebojowym singlu „Take That to the Bank”, zanim w 1979 roku zastąpił go Howard Hewett.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul Train "75"	Soul Train Gang	12.1975	-	75[5]	Soul Train 10 400	[written by Dick Griffey, Don Cornelius][produced by Dick Griffey, Don Cornelius][9[16].R&B; Chart]
Ooh Cha/Country Girl	Soul Train Gang	12.1976	-	107[1]	Soul Train 10 792	[written by J. Aikens, J. Bellmon, V. Drayton, B. Turner][produced by "The Harris Machine" Norman Harris][62[7].R&B; Chart]
My Cherie Amour/All My Life (I Wanna Live With You)	Soul Train Gang	08.1977	-	92[3]	Soul Train 10 995	[written by S. Moy, S. Wonder, H. Cosby][produced by Don Cornelius]

Soul Survivors

Soul Survivors to amerykańska grupa soulowo-r'n'b z Filadelfii, założona przez nowojorczyków
Richiego i Charliego Ingui oraz Kenny'ego Jeremiaha. Soul Survivors są znani z przeboju z 1967 roku „Expressway to Your Heart”, który był pierwszym przebojem filadelfijskich producentów muzyki soul i autorów piosenek Kenny'ego Gamble'a i Leona Huffa.

 

  Soul Survivors po raz pierwszy grali razem w Nowym Jorku pod nazwą The Dedications, założoną przez Kenny'ego Jeremiaha, który wydał kilka singli pod tą nazwą w 1962 i 1964 roku. Nazwę Soul Survivors przyjęli w 1965 roku. Podpisali kontrakt z filadelfijską wytwórnią Crimson Records, która skontaktowała ich z Gamble'em i Huffem. „Expressway to Your Heart” był hitem numer 1 w Filadelfii i Nowym Jorku jesienią 1967 roku, a utwór osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Hot 100 w całym kraju. Utwór „Expressway to Your Heart” spędził 15 tygodni na listach przebojów i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Następcą był „Explosion in Your Soul”, który nie odniósł tak dużego sukcesu (33. miejsce na liście przebojów w USA); trzeci singiel, „Impossible Mission”, również okazał się niewielkim hitem w 1969 roku (68. miejsce na liście przebojów w USA). 

 

Zespół zawiesił działalność na kilka lat, ale w 1972 roku reaktywował się w innym składzie. W 1974 roku miał jeszcze jeden hit, „City of Brotherly Love”. W latach 70-tych zespół stracił kontrakt płytowy i menedżera, a ostatecznie rozpadł się. Charlie Ingui został architektem krajobrazu, Richie Ingui malarzem pokojowym, Paul Venturini restauratorem, a perkusista Joe Forgione był właścicielem warsztatu blacharsko-lakierniczego.

 

 W tamtym czasie Steely Dan w swoim utworze „Hey Nineteen” zanotował: „To ciężkie czasy spotkały Soul Survivors”. W 1987 roku bracia Inqui zaczęli sporadycznie koncertować jako oryginalni Soul Survivors i w 1991 roku podpisali kontrakt na pięć płyt z Society Hill Records. Od 2006 roku sporadycznie grali koncerty we wschodnich Stanach Zjednoczonych. Chuck Trois wydał również solowy singiel w formacie 45 rpm w A&M Records w sierpniu 1969 roku, z utworem „Mr. Holmes” na jednej stronie i „A National Band” na drugiej. 

 

Paul Venturini (ur. 10 czerwca 1945) zmarł 17 kwietnia 2001 roku. Richie Ingui zmarł z powodu niewydolności serca 13 stycznia 2017 roku w wieku 70 lat. Jeremiah zmarł na COVID-19 4 grudnia 2020 r. w wieku 78 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Expressway To Your Heart/Hey Gyp	Soul Survivors	09.1967	-	4[15]	Crimson 1010	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff][3[15].R&B; Chart]
Explosion In Your Soul/Dathon's Theme	Soul Survivors	12.1967	-	33[8]	Crimson 1012	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff][45[3].R&B; Chart]
Impossible Mission (Mission Impossible)/Poor Man's Dream	Soul Survivors	04.1968	-	68[6]	Crimson 1016	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff]
Mama Soul/Tell Daddy	Soul Survivors	05.1969	-	115[1]	Atco 6650	[written by Richard Ingui, Charles Ingui][produced by Rick Hall]
City Of Brotherly Love/The Best Time Was The Last Time	Soul Survivors	10.1974	-	-	TSOP 4756	[written by Richard Ingui, Charles Ingui][produced by Gamble, Huff, Soul Survivors][75[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When the Whistle Blows Anything Goes	Soul Survivors	11.1967	-	123[13]	Crimson 502	[produced by Nat Segall, Soul Survivors]

Mindy Smith

Melinda Leigh Smith (ur. 1 czerwca 1972r) to amerykańska piosenkarka i autorka tekstów.
Jej pierwszy kontrakt płytowy powstał po tym, jak zaśpiewała cover utworu „Jolene” Dolly Parton. 

Smith została adoptowana po urodzeniu przez pastora protestanckiego bez żadnego wyznania i jego żonę, która była dyrygentką chóru w kościele. Dorastała na Long Island w stanie Nowy Jork. Po śmierci matki na raka w 1991 roku Smith przez dwa lata uczęszczała do Cincinnati Bible College. Smith i jej ojciec przeprowadzili się do Knoxville w stanie Tennessee, gdzie zaczęła słuchać muzyki folkowej i bluegrass, Alison Krauss i zespołu Cox Family. W 1998 roku przeprowadziła się do Nashville, aby rozpocząć karierę muzyczną. Dwa lata później dotarła do finału konkursu na Kerrville Folk Festival. To doprowadziło do podpisania kontraktu z Big Yellow Dog Music.

  Smith zwróciła na siebie uwagę w 2003 roku, wykonując cover utworu „Jolene” Dolly Parton na albumie hołdowniczym „Just Because I'm a Woman”. Wkrótce potem podpisała kontrakt z wytwórnią Vanguard Records, która w 2004 roku wydała jej debiutancki album „One Moment More”.Oprócz Dolly Parton, Smith wyrażała podziw dla Johna Prine'a, Alison Krauss, Patty Griffin, Shanii Twain, Krisa Kristoffersona, Buddy'ego Millera i Billa Gaithera.  „Come to Jesus” był jej największym przebojem, granym w stacjach radiowych z muzyką country, chrześcijańską, alternatywnymi albumami dla dorosłych (AAA) i muzyką współczesną dla dorosłych. Utwór znalazł się na 32. miejscu listy przebojów magazynu „Billboard” w kategorii „Adult Top 40”.

W 2004 roku Smith wystąpiła na festiwalu Cambridge Folk Festival w Wielkiej Brytanii, który był transmitowany w całym kraju przez BBC Radio. W październiku 2006 roku Smith wydała „Out Loud”, pierwszy singiel z jej drugiego albumu „Long Island Shores”. Utwór został dobrze przyjęty przez rozgłośnie rockowe AAA i Country Music Television (CMT). 10 stycznia 2007 roku Smith wykonała „Please Stay” w programie „The Tonight Show” z Jayem Leno. W październiku 2007 roku Smith wydała świąteczny album „My Holiday”. Napisała sześć autorskich piosenek, w tym „I Know the Reason” z Thadem Cockrellem.

 W sierpniu 2009 roku Smith wydała swój czwarty album studyjny „Stupid Love”. 15 sierpnia 2009 roku Smith wystąpiła w programie „The Early Show”, gdzie wykonała pierwszy singiel „Highs and Lows”. 29 września 2009 roku, promując album w programie radiowym „World Cafe”, ujawniła, że ​​cierpi na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.W czerwcu 2012 roku Smith wydała niezależny album studyjny o tym samym tytule we własnej wytwórni Giant Leap, we współpracy z TVX. W październiku tego samego roku Vanguard Records wydało album kompilacyjny z jej utworami, „The Essential Mindy Smith”. 29 października 2013 roku Smith wydała świąteczną EP-kę zatytułowaną „Snowed In” w wytwórni Giant Leap/TVX. Wydawnictwo zawierało zarówno oryginalne piosenki świąteczne, jak i covery. 

W latach 2015–2018 Smith współtworzyła (jako jedyna autorka lub współautorka) kilka piosenek do musicalu „Nashville”. Jest wymieniona w napisach końcowych czterech piosenek wykonanych przez aktorów i pojawia się na ścieżce dźwiękowej w trzech ostatnich sezonach serialu. 

 W marcu 2013 roku Smith współpracowała z Anthropologie podczas występu w sklepie, aby zebrać pieniądze i zwiększyć świadomość na temat Fundacji Kapitan Planeta, organizacji non-profit. Anthropologie przekazało piętnaście procent ze sprzedaży osiągniętej w pierwszej godzinie po występie Smith na rzecz CPF. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
One Moment More	Mindy Smith	02.2004	-	143[2]	Vanguard 797362	[produced by Steve Buckingham, Mindy Smith]
Long Island Shores	Mindy Smith	10.2006	-	167[1]	Vanguard 797972	[produced by Mindy Smith, Lex Price, Steve Buckingham]
Stupid Love	Mindy Smith	08.2009	-	122[1]	Vanguard 798532	[produced by Mindy Smith, Ian Fitchuck, Justin Loucks]

wtorek, 3 marca 2026

O. C. Smith

Ocie Lee Smith (ur. 21 czerwca 1932r - zm. 23 listopada 2001r), znany zawodowo jako
O. C. Smith, był amerykańskim piosenkarzem. Jego nagranie „Little Green Apples” osiągnęło 2. miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1968 roku i sprzedało się w ponad milionie egzemplarzy.

  Urodzony w Mansfield w Luizjanie w Stanach Zjednoczonych, Smith przeprowadził się z rodzicami do Little Rock w Arkansas, a następnie, po rozwodzie rodziców, z matką do Los Angeles w Kalifornii. Po ukończeniu psychologii na Southern University, Smith wstąpił do Sił Powietrznych i służył w całych Stanach Zjednoczonych, Europie i Azji. W Siłach Powietrznych Smith zaczął brać udział w konkursach talentów i koncertował z Horace'em Heidtem. Po zwolnieniu ze służby w lipcu 1955 roku, Smith zajął się jazzem, aby zarobić na życie. Smith po raz pierwszy zaliczył przełom jako wokalista u boku Sy Olivera i wystąpił w programie Arthura Godfreya „Talent Scouts”. 

 Jego sukces w tym programie doprowadził do podpisania w 1955 roku kontraktu płytowego z wytwórnią Cadence Records, jednak jego debiutancki singiel z 1956 roku „Slow Walk”/„Forbidden Fruit” oraz trzy kolejne single Cadence nie odniosły sukcesu. Smith był również poszukiwany jako wokalista w innych wytwórniach, a w styczniu 1956 roku, w coverze Arta Mooneya dla MGM, przeboju Little Richarda „Tutti Frutti”. Singiel nie odniósł sukcesu, ale przekonał MGM Records do podpisania z Smithem kontraktu solowego, co zaowocowało trzema kolejnymi wydawnictwami, ale nadal bez przebojów. 

W 1961 roku Smith został zatrudniony przez Counta Basiego jako wokalista, którą to funkcję pełnił do 1965 roku. Kontynuował również nagrywanie dla różnych wytwórni, ale przebój wciąż pozostawał nieuchwytny. W 1968 roku ówczesna wytwórnia Smitha, Columbia Records, była gotowa zwolnić go z kontraktu płytowego, gdy po raz pierwszy pojawił się na listach przebojów z utworem „The Son of Hickory Holler's Tramp”, który osiągnął 2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i znalazł się w pierwszej czterdziestce w Stanach Zjednoczonych. W 1976 roku Kenny Rogers wskrzesił ten przebój jako piosenkę country, podobną do pierwszych wersji utworu Johnny'ego Darrella. 

 Smith zmienił pierwszy człon swojego nazwiska na O.C. i nagrał napisaną przez Bobby'ego Russella piosenkę „Little Green Apples”, która 26 października 1968 roku dotarła do 2. miejsca na liście Hot 100 i przyniosła Russellowi nagrodę Grammy w 1969 roku w kategorii Piosenka Roku. Otrzymała ona status złotej płyty od R.I.A.A. za sprzedaż miliona egzemplarzy. Kontynuował nagrywanie, docierając do list przebojów R&B, Adult Contemporary i pop w swoim rodzinnym kraju z takimi utworami jak „Daddy's Little Man”, „Friend, Lover, Woman, Wife”, „Me and You” i „Love to Burn”. W 1977 roku powrócił na brytyjską listę przebojów z utworem „Together”, który dotarł do pierwszej trzydziestki. Po odejściu z CBS, Smith nawiązał współpracę z Charlesem Wallertem, który napisał i wyprodukował utwór tytułowy oraz album „Dreams Come True”, dzięki któremu Smith powrócił na krajowe listy przebojów. 

Album „Whatcha Gonna Do” zaowocował trzema singlami, które gościły na listach przebojów w sumie przez 40 tygodni. Na albumie znalazły się utwory „Brenda”, „You're My First, My Last My Everything” i „Spark of Love”. Dodatkowe hity, „The Best Out of Me” i „After All is Said and Done”, ugruntowały pozycję Smitha jako gwiazdy muzyki plażowej. Nominowany do sześciu nagród podczas trzeciej edycji Beach Music Awards, Smith zdobył pięć. Smith został pastorem i założycielem kościoła The City Of Angels Church w Los Angeles w Kalifornii, gdzie pełnił posługę przez 16 lat. Jedno z jego ostatnich nagrań, „Save the Last Dance for Me”, osiągnęło pierwsze miejsce na liście przebojów Rhythm n' Beach Top 40. 

23 listopada 2001 roku Smith zmarł na zawał serca w Los Angeles. Pozostawił żonę Robbie Gholson Smith, czworo dzieci z byłej żony Lorraine Smith: Sherryn Smith, Ocie Lee Smith III, Kelly T. Smith i Roberta Francisa Smitha, synów Jessego Hayesa IV i Franka Hayesa, córkę Bonnie Dykes oraz 10 wnucząt, w tym Monique Smith, Sergio Glenna Smitha i Melany Frances Smith. Wkrótce po jego śmierci gubernator Jim Hodges ogłosił 21 czerwca 2002 roku „Dniem O.C. Smitha” w stanie Karolina Południowa. W listopadzie 2002 roku Smith został pośmiertnie wybrany do Galerii Sław Muzyki Carolina Beach. Jego książka „Little Green Apples: God Really Did Make Them”, którą napisał wspólnie z Jamesem Shawem, została opublikowana pośmiertnie w 2003 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's Life/I'm Your Man	O. C. Smith	01.1967	-	127[1]	Columbia 43 525	[written by K. Gordon, D.K. Thompson][produced by Allen Stanton][#4 hit for Frank Sinatra in 1966]
The Son Of Hickory Holler's Tramp/The Best Man	O. C. Smith	02.1968	2[15]	40[14]	Columbia 44 425	[written by D. Frazier][produced by Jerry Fuller][32[9].R&B; Chart]
Main Street Mission/Gas, Food, Lodging	O. C. Smith	07.1968	-	105[1]	Columbia 44 555	[written by J. Fuller, H. B. Barnum][produced by Jerry Fuller]
Little Green Apples/Long Black Limousine	O. C. Smith	08.1968	-	2[17]	Columbia 44 616	[gold-US][written by B. Russell][produced by Jerry Fuller][2[14].R&B; Chart]
Isn't It Lonely Together/I Ain't The Worryin' Kind	O. C. Smith	12.1968	-	63[6]	Columbia 44 425	[written by R. Stevens][produced by Jerry Fuller][40[4].R&B; Chart]
Honey (I Miss You)/Keep On Keepin' On	O. C. Smith	02.1969	-	44[6]	Columbia 44 751	[written by B. Russell][produced by Jerry Fuller][44[3].R&B; Chart]
Friend, Lover, Woman, Wife/I Taught Her Everything She Knows	O. C. Smith	05.1969	-	47[9]	Columbia 44 859	[written by S. Davis][produced by Jerry Fuller][25[4].R&B; Chart]
Daddy's Little Man/If I Leave You Now	O. C. Smith	08.1969	-	34[7]	Columbia 44 948	[written by Mac "Scott" Davis][produced by Jerry Fuller][9[7].R&B; Chart]
Me And You/Can't Take My Eyes Off You	O. C. Smith	11.1969	-	103[5]	Columbia 45 038	[written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller][38[3].R&B; Chart]
Moody/Isn't Life Beautiful	O. C. Smith	02.1970	-	114[1]	Columbia 45 098	[written by E. Paris, A. Mitchell][produced by Jerry Fuller]
Primrose Lane/Melodee	O. C. Smith	05.1970	-	86[3]	Columbia 45 160	[written by W. Shanklin, G. Callender ][produced by Jerry Fuller]
Baby, I Need Your Loving/San Francisco Is A Lonely Town	O. C. Smith	08.1970	-	52[10]	Columbia 45 206	[written by E. Holland, L. Dozier, B. Holland][produced by Jerry Fuller][30[7].R&B; Chart]
Help Me Make It Through The Night/Diamond In The Rough	O. C. Smith	11.1971	-	91[4]	Columbia 45 435	[written by K. Kristofferson][produced by Jerry Fuller][38[8].R&B; Chart]
Don't Misunderstand/If You Touch Me (You've Got To Love Me)	O. C. Smith	11.1972	-	102[6]	Columbia 45 655	[written by G. Parks][produced by Snuff Garrett]
La La Peace Song/When Morning Comes	O. C. Smith	09.1974	-	62[7]	Columbia 10031	[written by J. Bristol, L. Martin][produced by Johnny Bristol][27[9].R&B; Chart]
Together/Just Couldn't Help Myself	O. C. Smith	11.1976	25[8]	-	Caribou 9017	[written by C. Fox, N. Gimbel][produced by John Guerin, Max Bennett][62[11].R&B; Chart]
Love To Burn/Give Me Time	O. C. Smith	09.1978	-	-	Shady Brook 1045	[written by Paul Harrison, Casey Kelly][produced by Joe Porter][34[13].R&B; Chart]
Dreams Come True/Nothing But The Best	O. C. Smith	11.1980	-	-	Family 5000	[written by Charlie Wallert][produced by Charlie Wallert][92[3].R&B; Chart]
Love Changes/Got To Know	O. C. Smith	06.1982	-	62[7]	Motown 1623	[written by L. J. Crawford, N. Pigford][produced by H. B. Barnum][68[7].R&B; Chart]
What'cha Gonna Do/Nothing But The Best	O. C. Smith	06.1986	-	-	Rendezvous 101	[written by L. Welch, D. Frank][produced by Charles Wallert][53[14].R&B; Chart]
You're The First, My Last, My Everything/You Saved Me	O. C. Smith	10.1986	-	-	Rendezvous 102	[written by B. White, T. Sepe, P. S. Radcliffe][produced by Charles Wallert][52[10].R&B; Chart]
Brenda	O. C. Smith	01.1987	-	-	Rendezvous 103	[written by Charles Wallert][produced by Charles Wallert][58[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hickory Holler Revisited	O. C. Smith	06.1968	40[1]	19[42]	Columbia 9680	[produced by Jerry Fuller]
For Once in My Life	O. C. Smith	03.1969	-	50[15]	Columbia 9756	[produced by Jerry Fuller]
O.C. Smith at Home	O. C. Smith	10.1969	-	58[16]	Columbia 9908	[produced by Jerry Fuller]
Greatest Hits	O. C. Smith	09.1970	-	177[5]	Columbia 30 227	[produced by Jerry Fuller]
Help Me Make It through the Night	O. C. Smith	07.1971	-	159[7]	Columbia 30 664	[produced by Jerry Fuller]

poniedziałek, 2 marca 2026

Lowrell Simon

 

Lowrell Simon (ur. 18 marca 1943r, Chicago - zm. 19 czerwca 2018r, Newton, Mississippi) był
amerykańskim wokalistą soulowym. Zaczynał jako wokalista w zespole The LaVondells, który później przekształcił się w The Vondells, w którym grali Butch McCoy i Jessie Dean. W latach 60-tych odniósł pewien sukces w regionie dzięki piosence „Lenore”. Po rozpadzie zespołu Vondells, Simon wraz z kilkoma przyjaciółmi z Chicago założył zespół The Lost Generation, który w latach 1969–1974 osiągnął sukces w USA. Po rozpadzie zespołu Simon pisał dla Curtom Records.

  Simon współpracował przy ścieżce dźwiękowej do filmu „Three the Hard Way” z 1974 roku. W 1974 roku skomponował utwór „Dance Master” dla Willie Hendersona. Napisał utwory na debiutancki album Mystique z 1976 roku, na którym wystąpili inni byli członkowie The Lost Generation.

  Pod koniec lat 70-tych Simon zaczął nagrywać pod swoim imieniem. Podpisał kontrakt z wytwórnią Liberace, AVI Records, i pod koniec 1979 roku wydał album zatytułowany Lowrell. Drugi singiel z albumu, „Mellow Mellow Right On” z utworem „You're Playing Dirty”, zajął 32. miejsce na amerykańskiej liście przebojów R&B w tym roku.W grudniu 1979 roku osiągnął 37. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Simon napisał w 1979 roku utwór „All About the Paper” dla Loleatty Holloway.

  Utwór „Mellow Mellow Right On” był wielokrotnie samplowany, m.in. przez Massive Attack („Lately”), Joy Enriquez („Tell me how you feel”), Imagination, Big Brooklyn Red („Taking It Too Far”) i Common („Reminding Me (Of Sef)”), a także coverowany przez studio taneczne L.A. Mix.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Overdose Of Love/Smooth And Wild	Lowrell	11.1978	-	-	AVI 235	[written by L. Simon, A.J. Tribble][produced by Eugene Record][89[3].R&B; Chart]
Mellow, Mellow Right On/Overdose	Lowrell	10.1979	-	-	AVI 300	[written by G. Redmond, L. Brownlee, F. Simon, J. Simon][produced by Eugene Record, Bruce Hawes, Tom Tom(84)][32[15].R&B; Chart]
You're Playing Dirty/Out Of Breath	Lowrell	05.1980	-	-	AVI 314	[written by L. Simon, A.J. Tribble][produced by Eugene Record, Bruce Hawes, Tom Tom (84)][87[3].R&B; Chart]
Love Massage	Lowrell Simon	12.1981	-	-	Zoo York 02703	[written by J. Levine, L. Simon][58[10].R&B; Chart]

Wreckx-n-Effect

Wreckx-n-Effect (pierwotnie Wrecks-n-Effect) to amerykański zespół hip-hopowy z Harlemu
w Nowym Jorku. Znany jest z singla „Rump Shaker” z 1992 roku, który zajął drugie miejsce na liście Billboard Hot 100.

 

  W 1987 roku przyjaciele z dzieciństwa, Aqil Davidson, Markell Riley i Brandon „B-Doggs” Mitchell, założyli Wrecks-n-Effect.Keith „K.C.” Hanns dołączył do nich, gdy ich demo było w fazie próbnej dla czwartego członka. Później tego samego roku, nakładem Atlantic Records, grupa wydała EP-kę o tym samym tytule. Po niewielkim uznaniu za debiutancki EP-kę, Davidson, Riley i Mitchell powrócili do swojej pierwotnej wizji jako trio.W 1989 roku grupa przeszła do wytwórni Motown Records i osiągnęła swój pierwszy numer jeden na liście przebojów Billboard Hot Rap Songs z utworem „New Jack Swing”.

 

 Ich album Motown z 1989 roku, utrzymany w stylistyce jack swingu, Wrecks-N-Effect, na którym znalazł się utwór „New Jack Swing”, osiągnął 16. miejsce na liście Billboard Hot R&B/Hip-Hop i 103. miejsce na liście Billboard 200. 8 sierpnia 1990 roku Mitchell został śmiertelnie postrzelony na Manhattanie w Nowym Jorku w wyniku kłótni o kobietę. Po jego śmierci zespół zmienił nazwę na Wreckx-n-Effect.

 

  W 1991 roku Teddy Riley, brat Markella Rileya, założył Future Recording Studios, wielomilionowe studio nagraniowe w Virginia Beach w stanie Wirginia. Wśród pierwszych płyt wyprodukowanych w Future Recording Studios znalazł się utwór „Rump Shaker” zespołu Wreckx-n-Effect z 1992 roku, który zajął drugie miejsce na listach Billboard Hot 100 i Billboard Hot R&B/Hip-Hop, a także znalazł się na listach przebojów międzynarodowych. Tekst utworu wywołał kontrowersje, a duże publikacje, takie jak „New York Daily News”, nazwały zespół „napalonymi małymi rapowymi dzieciakami”. MTV również odmówiło emisji towarzyszącego mu teledysku, dopóki nie zostanie przesłana „czysta” wersja, ponieważ występują w nim kobiety w bikini potrząsające pośladkami. 

 

Hard or Smooth, drugi album zespołu (na którym znalazł się utwór „Rump Shaker”), ukazał się jeszcze w tym samym roku, docierając do pierwszej dziesiątki i uzyskując status platynowej płyty. Grupa powróciła w 1996 roku z trzecim i ostatnim albumem „Raps New Generation”, który nie odniósł takiego sukcesu jak poprzednik. Według Davidsona album „był tak naprawdę albumem Posse Deep. Posse Deep to ekipa uliczna, z którą dorastaliśmy w naszych projektach. Ten album został ukształtowany wokół tej energii i tych, którzy aspirowali do roli artystów w tym składzie”. Niedługo po premierze grupa rozpadła się z powodu wewnętrznego rozbicia.

 

  Conrad Tillard, znany również jako Minister Hip Hopu i Conrad Muhammad, zaaranżował rozejm między walczącymi, wschodzącymi zespołami Wreckx-n-Effect i A Tribe Called Quest, który, jak powiedział Tillard, groził przekształceniem Harlemu w „strefę wojny”. W 2004 roku utwór „New Jack Swing” został dodany do ścieżki dźwiękowej gry Grand Theft Auto: San Andreas.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New Jack Swing	Wreckx-n-Effect	09.1989	82[2]	-	Motown 1979	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][14[21].R&B; Chart][48[2].Hot Disco/Dance;Motown 4654 12"]
Juicy	Wreckx-n-Effect	12.1989	29[7]	-	Sound Of New York 2005	[written by James Mtume, Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell ][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][36[11].R&B; Chart]
New Jack Swing	Wreckx-n-Effect	03.1990	94[1]	-	Motown ZB 43577 [UK]	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect]
Rump Shaker	Wreckx-n-Effect	10.1992	24[9]	2[28]	MCA 54388	[2x-platinum-US][written by Aqil Davidson,Teddy Riley,Pharrell Williams,David Wynn,Anton Hollins,Darren Callis][produced by David Wynn,Teddy Riley,Ty Fyffe,Aqil Davidson,Markell Riley][3[27].R&B; Chart][sample z "Back To The Hotel"-N2Deep][9[15].Hot Disco/Dance;MCA 54 389 12"]
Knock-N-Boots	Wreckx-n-Effect	02.1993	-	72[11]	MCA 54 582	[written by Aqil Davidson, Teddy Riley, Menton L. Smith][produced by Teddy Riley, Aqil Davidson, Menton L. Smith][71[8].R&B; Chart]
Wreckx Shop	Wreckx-n-Effect	03.1993	26[3]	101[12]	MCA 54 531	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][46[14].R&B; Chart]
My Cutie	Wreckx-n-Effect	07.1993	-	-	MCA 54661	[written by Menton L. Smith, Teddy Riley][produced by Teddy Riley, Aqil Davidson, Markell Riley][75[8].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wreckx-n-Effect	Wreckx-n-Effect	01.1990	-	103[11]	Motown 6281	[produced by Markell Riley,Teddy Riley, David Guppy]
Hard or Smooth	Wreckx-n-Effect	12.1991	-	9[34]	MCA 10 566	[platinum-US][produced by Teddy Riley,Ty Fyffe,David Wynn,Wreckx-n-Effect,Franklyn Grant,Menton L. Smith]

niedziela, 1 marca 2026

Silverstein

Popularny kanadyjski zespół rockowy, którego brzmienie łączy elementy emo,
ostrego post-hardcore'u i dynamicznego indie rocka, Silverstein powstał w 2000 roku i odniósł sukces dzięki wydaniu nominowanego do nagrody Juno drugiego albumu z 2005 roku, „Discovering the Waterfront”. Powrócili na listy przebojów w 2015 roku z uznanym albumem koncepcyjnym „I Am Alive in Everything I Touch”. Silverstein nadal doskonali swój przesiąknięty krzykiem, melodyjny hardcore, czego przykładem są nominowane do nagrody Juno w 2020 roku „A Beautiful Place to Drown” i „Misery Made Me” z 2022 roku. Trzy lata później zespół wydał „Antibloom”, pierwszą odsłonę podwójnego albumu. 

 

Zespół Silverstein, pierwotnie założony w 2000 roku jako projekt poboczny, został założony przez wokalistę Shane'a Tolda, gitarzystę Josha Bradforda, perkusistę Paula Koehlera, gitarzystę Richarda McWaltera i basistę Billa Hamiltona w Ontario w Kanadzie. Po wejściu na scenę hardcore/emo w Ontario - na której działały również takie zespoły jak Moneen i Grade - Silverstein znalazł odbiorców dla swojego specyficznego gatunku migoczącego emo i gorącego post-hardcore'u. Wydana własnym sumptem EP-ka Silversteina, „Summer's Stellar Gaze”, została dość dobrze przyjęta po premierze w 2000 roku, a zespół wkrótce stał się pełnoetatowym projektem jego członków. 

 

Po zmianie składu, w wyniku której McWaltera zastąpił były gitarzysta Maharahj, Neil Boshart, grupa rozpoczęła na dobre tournée po wschodnich prowincjach Kanady.  Silverstein wydał drugą EP-kę w kwietniu 2002 roku zatytułowaną „When the Shadows Beam”. Płyta wzbudziła zainteresowanie szefa Victory Records, Tony'ego Brummela, który podpisał z zespołem kontrakt ze swoją szanowaną wytwórnią w Chicago w październiku tego samego roku. „When Broken Is Easily Fixed”, debiutancki album Silversteina, ukazał się w maju 2003 roku; Rok później ukazało się wznowienie albumu z dodatkowymi utworami i DVD. Silverstein spędził lato 2005 roku grając na trasie Warped Tour, a ich kolejny album, „Discovering the Waterfront”, ukazał się w sierpniu tego samego roku. Silverstein wystąpił również na trasie Take Action Tour w 2006 roku u boku Matchbook Romance, Chidos i Early November. 

 

Album „18 Candles: The Early Years” ukazał się w maju, łącząc wznowiony materiał z dwóch pierwszych, niezależnie wydanych EP-ek zespołu z kilkoma utworami na żywo, występami akustycznymi, obszernymi notatkami i rzadkimi zdjęciami zespołu. Jesienią 2006 roku Victory wydało specjalne wydanie „Discovering the Waterfront” z dodatkowym DVD na żywo, nową okładką i dodatkowym utworem. 

 

 Po zakończeniu trasy Silverstein rozpoczął współpracę z producentem Markiem Trombino, który wcześniej współpracował z Jimmy Eat World i blink-182. Tytuł powstałego w 2007 roku albumu „Arrivers & Departures” nawiązywał do podtrzymywania osobistych relacji w trasie. Zawierał on również bardziej emocjonalne teksty, inspirowane końcem siedmioletniego związku Tolda tuż przed jego powrotem do studia. Silverstein podróżował po całym świecie, promując album, grając tradycyjne koncerty w Ameryce Północnej, a także koncertując w Europie, Australii, Japonii i Ameryce Południowej. Znaleźli również czas na powrót do studia, a „A Shipwreck in the Sand” był czwartym studyjnym albumem zespołu w 2009 roku. Wyruszyli w trasę promującą album, zatrzymując się w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Transitions 

 

W następnym roku Silverstein ogłosił odejście z wieloletniej wytwórni Victory na rzecz Hopeless Records, która wydała EP-kę „Transitions” w 2010 roku, a rok później ich piąty album „Rescue”. Silverstein zmienił nieco styl na swoim szóstym albumie, podwójnym CD „Short Songs”, zawierającym autorskie kompozycje trwające poniżej 90 sekund na jednej płycie oraz covery zespołów, które miały na nich wpływ - Dead Kennedys, Descendents i Promise Ring- na drugiej, dodatkowo wzbogacone gościnnymi występami takich artystów jak Mike Hranica (The Devil Wears Prada), Tim McIlrath (Rise Against) i Chris Hannah (Propagandhi). 

 

 W 2012 roku Silverstein rozstał się z wieloletnim członkiem Neilem Boshartem, którego wkrótce potem zastąpił Paul-Marc Rousseau. Pierwszy album Rousseau z zespołem, „This Is How the Wind Shifts”, ukazał się na początku 2013 roku.  Zespół intensywnie koncertował w Ameryce Północnej, Europie oraz niektórych częściach Japonii i Australii przez kolejne dwa lata, a także w ramach trasy Vans Warped Tour w 2013 roku. Album koncepcyjny „I Am Alive in Everything I Touch”, zawierający nagrania dźwiękowe z plenerów, związane z tłem utworu, oraz z niezwykle osobistymi tekstami, skupiającymi się na samotności i stracie, został wydany wiosną 2015 roku przez New Damage Records w Kanadzie oraz Rise Records w innych krajach. W październiku 2016 roku zespół wydał nowy singiel „Ghost”. W maju następnego roku ukazał się drugi singiel „Retrograde”, zapowiadający ósmy album studyjny zespołu, „Dead Reflection”, który ukazał się w lipcu tego samego roku. W 2019 roku ukazał się „Redux: The First 10 Years”, zawierający ponownie nagrane wersje utworów z pierwszych czterech albumów zespołu. „A Beautiful Place to Drown”,to  dziesiąty pełnowymiarowy album zespołu.

 

Album, który ukazał się w 2020 roku, zawierał gościnne występy wokalisty Underoath, Aarona Gillespiego, Princess Nokia i Caleba Shomo z Beartooth. Zajął piąte miejsce na liście Billboard Top Hard Rock Albums i zdobył nominację do nagrody Juno w kategorii Najlepszy Album Rockowy. Później pojawiły się kolejne single, w tym „Bankrupt”, „It's Over” i „Ultraviolet”, które doprowadziły do ​​wydania w 2022 roku albumu „Misery Made Me”. Silverstein świętował 25-lecie istnienia w 2025 roku, wydając ambitny podwójny album. Po singlach „Skin & Bones” i „Confession”, „Antibloom” ukazał się w lutym, a „Pink Moon” miał ukazać się jeszcze w tym samym roku. 

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Discovering the Waterfront	Silverstein	09.2005	-	34[6]	Victory 257	[produced by Cameron Webb]
18 Candles: The Early Years	Silverstein	06.2006	-	148[1]	Victory 291	[produced by Scott Komer ,Justin Koop, Cameron Webb, Shane Told]
Arrivals & Departures	Silverstein	07.2007	-	25[8]	Victory 350	[produced by Mark Trombino]
A Shipwreck in the Sand	Silverstein	04.2009	-	33[4]	Victory 458	[produced by Cameron Webb]
Rescue	Silverstein	05.2011	-	38[2]	Hopeless 9726	[produced by Jordan Valeriote]
This Is How the Wind Shifts	Silverstein	02.2013	-	59[1]	Hopeless 764	[produced by Jordan Valeriote]
I Am Alive in Everything I Touch	Silverstein	06.2015	-	33[1]	Rise 274	[produced by Jordan Valeriote]
Dead Reflection	Silverstein	08.2017	-	46[1]	Rise 380	[produced by Derek Hoffman, Paul Marc Rousseau]
A Beautiful Place to Drown	Silverstein	03.2020	-	122[1]	UNFD 134	[produced by Sam Guaiana]

Silkk the Shocker

Obok Mastera P (i być może C-Murdera), Silkk the Shocker (urodzony jako Vyshonne Miller) był
czołowym raperem w No Limit Records, undergroundowej wytwórni hardcore rapowej, która stała się sensacją pod koniec lat 90-tych. Ponieważ jest bratem Mastera P, założyciela wytwórni, niczego innego się nie spodziewał. Jako członek Tru, jako gościnny raper i jako artysta solowy, Silkk the Shocker pojawił się na większości najbardziej udanych płyt No Limit. Jego wszechobecność mówi więcej o sposobie prowadzenia No Limit niż o jego umiejętnościach.  

 

No Limit agresywnie promowało każdego ze swoich artystów, aby wydawali się supergwiazdami, zanim jeszcze wydali album; Silkk nie był wyjątkiem. Ten skromnie utalentowany raper, Silkk nigdy nie chciał przekraczać granic, a jedynie działać w ramach gangsta rapu i dokładnie to zrobił, wydając serię płyt, które celebrowały wszystkie stereotypy odrzucane przez gangsta krytyków. Najwyraźniej właśnie tego pragnęła jego publiczność, skoro jego dwa pierwsze albumy pokryły się platyną bez wsparcia ze strony radia, MTV ani przemysłu muzycznego w ogóle. 

 

Podobnie jak jego bracia Master P i C-Murder, Silkk the Shocker urodził się i wychował w Nowym Orleanie. Zaczął rapować jako nastolatek, dołączając do wielu gangsterskich ekip, w tym Down South Hustlers. Dołączył również do zespołu Mastera P Tru, w którym również występował C-Murder. Zanim rozpoczął karierę solową, występował na albumach Down South Hustlers, West Coast Bad Boyz i Tru. W 1996 roku Silkk wydał swój debiutancki album „The Shocker” w wytwórni No Limit Records. Wkrótce po premierze dodał do nazwiska „the Shocker”. The Shocker powoli stał się undergroundowym hitem, w dużej mierze dzięki silnemu marketingowi szeptanemu.  

 

Przez cały 1997 rok Silkk the Shocker był obecny na wydawnictwach No Limit, występując na ścieżce dźwiękowej do filmu "I'm Bout It", w "Tru 2 da Game" Tru, "Unlady Like" Mii X, "Unpredictable" Mystikal i "Ghetto D" Master P. Jego długo oczekiwany drugi album, "Charge It 2 ​​da Game", ukazał się w końcu w lutym 1998 roku, po prawie ośmiu miesiącach promocji z No Limit. "My World, My Way" ukazał się trzy lata później.

 

  "Based on a True Story" trafił na rynek w 2004 roku, a następnie MC zajął się innymi mediami, takimi jak pisanie piosenek przewodnich dla wrestlerów World Wrestling Federation i rola w horrorze "Reservation" z 2011 roku. Mixtape „All I Do Is Win” oznaczał jego powrót do muzyki w 2010 roku, a singiel „Don't Give Up” ukazał się w 2014 roku. Rok później do tego drugiego dołączył utwór „Business”, oba utwory znalazły się na jego albumie „Incredible” z 2016 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No More Tears	Master P featuring Silkk the Shocker and Mo B. Dick	08.1996	-	109[4]	No Limit 53 237	[written by Master P , Tony Hester][produced by Master P, Ken Franklin ][78[4].R&B; Chart]
I Miss My Homies	Master P featuring Pimp C and Silkk the Shocker	09.1997	-	25[20]	No Limit 53 290	[gold-US][written by Percy Miller,Vyshonn King Miller,Chad L. Butler][produced by Mo B. Dick,KLC,Odell][16[20].R&B; Chart]
Make 'Em Say Uhh!	Master P featuring Silkk the Shocker, Mia X, Fiend and Mystikal	01.1998	-	16[27]	No Limit 53 302	[platinum-US][written by Master P, Fiend, Silkk the Shocker, Mia X, Mystikal][produced by KLC][18[23].R&B; Chart]
Let's Ride	Montell Jordan featuring Master P and Silkk the Shocker	03.1998	-	2[21]	Def Jam 568 475	[platinum-US][written by Montell Jordan,Percy Miller,Vyshonn Miller][produced by Teddy Bishop][1[3][29].R&B; Chart]
Just Be Straight with Me	Silkk The Shocker Featuring Master P, Destiny's Child	03.1998	-	57[16]	No Limit 53 305	[written by Silkk the Shocker, Master P, Destiny's Child, Odell, Mo B. Dick, James Harris III & Terry Lewis][produced by Craig B.][36[20].R&B; Chart]
Movin' On	Mýa featuring Silkk The Shocker	08.1998	-	34[20]	University 95 032	[written by Mya Harrison, Vyshonne Miller ,Mark Andrews, Darryl Pearson][produced by Darryl "Day" Pearson][4[22].R&B; Chart]
Goodbye to My Homies	Master P featuring Mo B. Dick, Sons of Funk and Silkk the Shocker	08.1998	-	27[16]	No Limit 53 326	[produced by Carlos Stephens][38[18].R&B; Chart]
It Ain't My Fault 1 & 2	Silkk The Shocker Featuring Mystikal	03.1999	-	18[18]	No Limit 53 470	[written by Wardell Quezergue, Craig Bazile, Joseph "Smokey" Johnson, Vyshonne Miller][produced by Craig B.,Master P][5[21].R&B; Chart]
Somebody Like Me	Silkk The Shocker Featuring Mya	04.1999	-	-	No Limit 53 470	[written by Mýa Harrison,Vyshonn Miller,The Whole 9][produced by Master P ,The Whole 9][43[12].R&B; Chart]
Live Or Die	Naughty by Nature featuring Master P, Mystikal, Silkk the Shocker and Phiness	05.1999	-	-	Arista	[86[5].R&B; Chart]
He Did That	Silkk The Shocker Featuring Master P And Mac	09.2000	-	-	No Limit 38 736	[written by V. Miller/M. Phillips][produced by Donald XL Robertson][50[17].R&B; Chart]
Bout Dat	Master P Featuring Silkk The Shocker	12.2000	-	-	No Limit	[written by Master P][produced by Carlos Stephens][46[16].R&B; Chart]
That's Cool	Silkk The Shocker Featuring Trina	02.2001	-	-	No Limit	[written by K. Taylor, Master P, Silkk The Shocker][produced by Myke Diesel][51[14].R&B; Chart]
Pop Lockin'	Silkk The Shocker Featuring Snoop Dogg	05.2001	-	-	No Limit	[written by Silkk the Shocker][64[14].R&B; Chart]
We Like Them Girls	Silkk The Shocker Featuring Master P	08.2004	-	-	New No Limit 5776	[written by Khia Chambers, Michael Williams, Vyshonn Miller & Ed Meriwether][69[18].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Silkk the Shocker	Silkk the Shocker	09.1996	-	49[9]	No Limit 50 591	[produced by Master P ,Carlos Stephens,Craig B,KLC,Ken Franklin,Mo B. Dick,DJ Daryl,T-Bone]
Charge It 2 da Game	Silkk the Shocker	03.1998	-	3[40]	No Limit 50 716	[platinum-US][produced by Master P,Beats by the Pound]
Made Man	Silkk the Shocker	02.1999	-	1[1][20]	No Limit 50 003	[platinum-US][produced by Master P,Beats by the Pound,The Whole 9,Sons of Funk,DJ Whop]
My World, My Way	Silkk the Shocker	03.2001	-	12[11]	No Limit 23 221	[produced by Master P,Myke Diesel ,DJ Ron,Ke'Noe,Donald XL Robertson,Soopafly,Carlos "C-Los" Stephens,Suga Bear,The Neptunes]
Based on a True Story	Silkk the Shocker	09.2004	-	88[2]	New No Limit 5758	[produced by Myke Diesel,Serious,XL]

Queen Samantha

Queen Samantha była artystką disco lat 70-tych, której producentem
był paryski muzyk Harry Chalkitis. Gloria Brooks, piosenkarka z Chicago, była główną wokalistką w wielu nagraniach Chalkitisa. Wszystkie utwory zostały napisane wspólnie przez Chalkitisa i jego żonę Myriam (z wyjątkiem coveru utworu „The Letter”, pierwotnie nagranego przez The Box Tops). Chalkitis nagrał utwory mieszkając w Paryżu, a płyty zostały wydane przez francuską wytwórnię Atoll Records. 

W Stanach Zjednoczonych płyty wydała wytwórnia Marlin Henry'ego Stone'a.Największym hitem Queen Samanthy był „Mama Rue”. Singiel „Take a Chance” z piosenką „Sweet San Francisco” został wydany przez TK Records i zremiksowany przez Steve'a Thompsona i Michaela Arato. Inne single, które znalazły się na listach przebojów to „Funky Celebration” z 1980 r., „Give Me Action” z 1982 r. i „Close Your Eyes” z 1983 r., wydany przez kalifornijską wytwórnię Megatone. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take A Chance/Sweet San Francisco	Queen Samantha	09.1979	-	-	T.K. Disco 415	[written by H. Chalkitis, M. Swirid, M. Chalkitis][produced by Charles Ibgui, Harry Chalkitis][14[14].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 415 12"]
Funky Celebration/Close Your Eyes	Queen Samantha	05.1981	-	-	Audience 005	[written by H. Chalkitis, M. Swirid, M. Chalkitis][produced by Charles Ibgui][79[5].Hot Disco/Dance;D.B.A. 5 12"]