Cooper Brothers to kanadyjski zespół grający southern rock południowy, założony w Ottawie w
Ontario przez braci Briana Coopera i Dicka Coopera oraz ich wieloletniego przyjaciela Terry'ego Kinga. Pierwszy singiel zespołu, „From Day to Day”, został wydany w 1973 roku pod szyldem lokalnej wytwórni Diana. W następnym roku zespół wydał dwa kolejne single pod kierownictwem Lesa Emmersona dla Polydor; „Finally (With You)” i „Miss Lonely Heart”.
Uważa się, że przełom w karierze zespołu nastąpił, gdy w 1978 roku nawiązali współpracę z Garym Cape'em i podpisali kontrakt z wytwórnią Capricorn Records. Zaowocowało to dwoma albumami: „The Cooper Brothers” i „Pitfalls of the Ballroom”. Oba albumy sprzedały się dobrze, a single „The Dream Never Dies”, „Show Some Emotion” i „I'll Know Her When I See Her” znalazły się na liście Billboard Hot 100.
Cooper Brothers zostali wybrani przez Canadian Contemporary Music Programmers najlepszym nowym zespołem w 1978 roku, najlepszym zespołem MOR w 1979 roku i najlepszym zespołem w 1980 roku. W 1980 roku utwór „The Dream Never Dies” zdobył również nagrodę ASCAP jako jeden z najczęściej wykonywanych utworów w amerykańskim radiu. Utwór został następnie nagrany przez kilku innych artystów, w tym Billa Andersona i Juice'a Newtona, a także był tematem przewodnim pełnometrażowego filmu dokumentalnego o kanadyjskiej reprezentacji w narciarstwie.
U szczytu kariery zespół intensywnie koncertował w Ameryce Północnej, supportując takich artystów jak The Doobie Brothers, Black Oak Arkansas, Joe Cocker, Charlie Daniels, Atlanta Rhythm Section, McGuinn, Clark & Hillman oraz Seals and Crofts. Zespół współpracował również z Chuckiem Leavellem, który zagrał w utworze Cooper Brothers „Ridin' High”.
Zespół przeszedł dramatyczną transformację w 1980 roku, kiedy wytwórnia Capricorn Records upadła. W 1982 roku wrócili do studia z Cape, do którego dołączył Les Emmerson z Five Man Electrical Band, i wyprodukowali album „Learning to Live with It”, który odniósł niewielki sukces. Bracia Cooper wyprodukowali kolejny album z Lesem Emmersonem, „Reach for the Sky”, ale ten nie został wydany. Członkowie zespołu rozstali się w 1983 roku.
Dick Cooper przeszedł z muzyki do kariery scenarzysty programów telewizyjnych dla dzieci, w tym „You Can't Do That on Television”. Pracując w ottawskiej stacji telewizyjnej CJOH, stworzył własny serial dla młodzieży „Highschool Confidential”.
W październiku 2006 roku bracia Cooper zjednoczyli się ponownie, aby wydać płytę CD ze swoimi najpopularniejszymi utworami zatytułowaną „The Best of the Cooper Brothers” pod szyldem wytwórni Pacemaker. Zespół wystąpił na żywo po raz pierwszy od ponad dwudziestu lat. Występ ten zaowocował kilkoma wyprzedanymi koncertami w południowym Ontario, w tym koncertem na Ottawa Bluesfest, gdzie zespół wystąpił przed Jamesem Taylorem przed publicznością liczącą ponad 25 000 osób. Po tym Richard Cooper ponownie zaczął pisać piosenki, a bracia zwrócili się do Colina Lindena z zamiarem nagrania kolejnego albumu.
We wrześniu 2009 roku, z Colinem u steru, bracia udali się do Masterlink Studio w Nashville, aby rozpocząć nagrywanie z muzykami sesyjnymi, takimi jak Audley Freed, Dan Dugmore, Lynn Williams i Steve Mackey. Po kolejnych nagraniach w Ottawie i Toronto, płyta została zmiksowana w Los Angeles przez Johna Whynota.
W lutym 2010 roku ukazał się nowy album Cooper Brothers, „In From the Cold”, zawierający 12 nowych utworów. Na płycie wystąpili również gościnnie, m.in. Jim Cuddy z Blue Rodeo, Delbert McClinton i Chuck Leavell.
W czerwcu 2013 roku bracia Cooper wydali album „Southbound”, który został nagrany w studiu Tragically Hip w Bath w Ontario, a jego producentem był Colin Cripps. Album zawierał jedenaście nowych utworów autorstwa Richarda Coopera, w tym pierwszy singiel „Southbound”. Album zawiera również utwory „Love's Been a Stranger” w duecie z Brianem i laureatką nagrody Juno, Kellylee Evans, a także „Maybe This is the Night” i „Bridges”.
W składzie zespołu grającego na żywo w tamtym czasie znaleźli się Ed Bimm, Rob Holtz, Jeff Rogers, Darwin Demers i John Steele. Inni muzycy sesyjni to Gary Craig, Topher Stott i Carey Blackwell.
Radio Silence, siódmy album studyjny braci Cooper, ukazał się w 2017 roku. Był to ósmy album w karierze zespołu i pierwszy, który nagrali w swojej rodzinnej Ottawie - w Audiovalley Studios. Bracia spędzili ponad rok nad tym projektem. Polegali na swoim zespole koncertowym, w którego skład wchodzili Jeff Rogers, Darwin Demers, Ed Bimm, Rob Holtz i John Steele. Wśród gości specjalnych na nagraniu znaleźli się Colin Cripps, Ray Legere i Rebecca Noelle.
Bracia Cooper otrzymali nagrodę Mayor's City Builder Award od burmistrza Ottawy Jima Watsona w uznaniu ich działalności charytatywnej. Wśród nich było bycie członkami-założycielami organizacji Ringside for Youth, która zebrała 3,5 miliona dolarów w latach 1993-2019.
Były członek zespołu, Al Serwa, zmarł 30 grudnia 2021 r. Były członek zespołu, Glenn Bell (ur. 3 września 1954 r.) zmarł we śnie 16 lutego 2019 r. w wieku 64 lat.Inny były członek zespołu, Ed Bimm (ur. 9 lipca 1951 r.), zmarł 6 października 2019 r. w wieku 68 lat.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| The Dream Never Dies/Crazy Sunday | Cooper Brothers | 10.1978 | - | 48[13] | Capricorn 0308 | [written by Richard Cooper][produced by Gary Cope] |
| I'll Know Her When I See Her/Heroes | Cooper Brothers | 06.1979 | - | 79[4] | Capricorn 0325 | [written by Richard Cooper][produced by Gary Cope] |
