Tony Rivers

 

Douglas Anthony Thompson (ur. 21 grudnia 1940r -zm. 30 marca 2026r), znany zawodowo
jako Tony Rivers, był angielskim piosenkarzem i autorem tekstów, znanym przede wszystkim z występów w zespołach Tony Rivers and the Castaways oraz Harmony Grass. Rivers śpiewał na albumach Steve'a Harleya & Cockney Rebel, Rogera Daltreya, Shakin' Stevensa i Cliffa Richarda, a także w piosence przewodniej serialu BBC „Whatever Happened to the Likely Lads?”. 

 Douglas Anthony Thompson urodził się 21 grudnia 1940 roku w Shildon w hrabstwie Durham. Jako dziecko jego rodzina przeprowadziła się do East Ham. Rivers uczęszczał do Raine's Foundation Grammar School for Boys w Arbour Square w Stepney. Jako nastolatek pobierał lekcje gry na gitarze po usłyszeniu utworu „That'll Be the Day” Buddy'ego Holly'ego.

  Po pracy w obozie wakacyjnym Butlinsa w Clacton, dołączył do grupy o nazwie „The Cutaways”, która przyjęła nazwę „Tony Rivers and the Castaways”. Zespół supportował takie zespoły jak The Beatles i The Rolling Stones.Nagrali sześć singli dla EMI i Columbia Records w latach 1963–1966, ale jedynym hitem zespołu był cover utworu „God Only Knows” zespołu Beach Boys, który w sierpniu 1966 roku zajął 46. miejsce na liście przebojów Melody Maker. Columbia miała wrażenie, że oryginał nie zostanie wydany jako singiel. Według Riversa, zaprzyjaźnił się z Beach Boys podczas ich wizyty w Wielkiej Brytanii w 1964 roku i zainspirował się do wykonania coveru „God Only Knows” po tym, jak zespół zagrał mu album „Pet Sounds”.

  W 1968 roku zespół The Castaways rozpadł się, a Rivers wraz z byłymi członkami zespołu założył Harmony Grass. Ich singiel „Move in a Little Closer, Baby” osiągnął 24. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w styczniu 1969 roku. Wydali jeden album „This Is Us” w wytwórni RCA i koncertowali w Wielkiej Brytanii, m.in. w londyńskim klubie Marquee. Rivers odszedł, aby rozpocząć karierę solową w lipcu/sierpniu 1970 roku, a jego miejsce zajął Joe Williams. Jednak pod koniec roku Harmony Grass rozpadło się.

  Zaczął pracować jako muzyk sesyjny i wykonał wiele coverów na płytach z programu „Top of the Pops”. Wspominał, jak śpiewał Alvina Stardusta, Donny'ego Osmonda, Johnny'ego Rottena, a w pewnym momencie musiał powtórzyć harmonie wokalne z utworu „Bohemian Rhapsody” zespołu Queen. Rivers później powiedział o pracy nad płytami Top of the Pops: „Trzeba było nagrać trzy piosenki w trzy godziny, a potem już było po wszystkim”, a o konieczności naśladowania Johnny'ego Rottena: „Johnny Rotten brzmiał dla mnie jak Norman Wisdom, więc tak to zrobiłem”. Praca Riversa z Cliffem Richardem rozpoczęła się w połowie lat 70-tych, po tym jak odebrał telefon od Bruce'a Welcha, gitarzysty rytmicznego zespołu The Shadows, który towarzyszył Richardowi.

  Śpiewał i aranżował utwory dla Cliffa Richarda i z nim w latach 70-tych, aż do końca lat 80-tych. W tym okresie odbywał światowe trasy koncertowe i pomagał Richardowi w produkcji nagrań, między innymi aranżując harmonie i śpiewając chórki w takich hitach jak „Miss You Nights” i „Devil Woman”. Później pracował nad nagraniami i hitami dla tak różnych muzyków, jak Steve Harley, Shakin' Stevens, Sheena Easton, Soft Machine, UFO, Pink Floyd (The Final Cut), The Who i innych. Rivers występował również jako wokalista i/lub kompozytor na płytach wydanych przez Mike'a Hugga, Dana McCafferty'ego, Jackie Wilson, Maxine Nightingale, Ralpha McTella, Ala Stewarta, The Alan Parsons Project, Briana Bennetta, Lindę Lewis, Kirby'ego Gregory'ego, Tarney/Spencer Band, Berniego Marsdena, Danny'ego Kirwana, Bryn Haworth, Danę Rosemary Scallon, Partners in Crime, Strangeways, Jeffa Becka, Nicka Heywarda, Rogera Daltreya, Marka Wirtza, The Shadows, Grahama Bonneta, Autumn i Annie and the Caldwells.Był głosem West Ham United F.C. za ich przebojową wersję „I'm Forever Blowing Bubbles” i głos prowadzący do piosenki przewodniej z albumu „Whatever Happened to the Likely Lads?”.

  Rivers śpiewał chórki dla Eltona Johna, gdy ten występował na Live Aid w 1985 roku.Rivers śpiewał na albumie Saint Etienne z 2005 roku „Tales from Turnpike House”, wykonując harmonie z synem Anthonym Riversem. Jego autobiografia „I'm Nearly Famous (The Tales of a Likely Lad)” została opublikowana w 2019 roku.

  Rivers poślubił swoją żonę Pat w 1966 roku, która zmarła w 2019 roku.Przez pewien czas mieszkali w Hiszpanii. Rivers cierpiał na chorobę Alzheimera i w 2024 roku trafił do domu opieki. W lutym 2026 roku zachorował na sepsę i został przeniesiony do szpitala, gdzie zmarł miesiąc później, 30 marca 2026 roku, w wieku 85 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shake, Shake, Shake/Row, Row, Row	Tony Rivers And The Castaways	10.1963	-	-	Columbia DB 7135	[written by Bobby Stevenson,Bobby Adams]
I Love The Way You Walk/I Love You	Tony Rivers And The Castaways	02.1964	-	-	Columbia DB 7224	[written by Paul Smith]
Life's Too Short/(Don't You Ever) Tell On Me	Tony Rivers And The Castaways	08.1964	-	-	Columbia DB 7336	[written by Lee Bonner,Phil Huth]
She/'Till We Get Home	Tony Rivers And The Castaways	01.1965	-	-	Columbia DB 7448	[written by Paul Jones]
Come Back/What To Do	Tony Rivers And The Castaways	04.1965	-	-	Columbia DB 7536	[written by Brian Fahey,Norman Newell]
Girl Don't Tell Me/The Girl From Salt Lake City	Tony Rivers And The Castaways	02.1966	-	-	Immediate IM 027	[written by Brian Wilson][produced by Andrew Loog Oldham]
God Only Knows/Charade	Tony Rivers And The Castaways	07.1966	-	-	Columbia DB 7971	[written by Brian Wilson, Tony Asher]
I Can Guarantee You Love/Pantomime	Tony Rivers And The Castaways	04.1968	-	-	Polydor 56245	[written by Brian Potter,Brian Potter][produced by Tony Rivers]
A Little Thing Like Love/I Like It Like That	Tony Rivers	09.1972	-	-	CBS CBS S 8317	[written by A. Clarke, T. Macaulay][produced by Eric Woolfson, Tony Rivers]
You Are The Song (That I Can't Stop Singing)/Everything You Do Is Magic	Tony Rivers	04.1975	-	-	Epic EPC 3168	[written by Tony Rivers, Ken Gold][produced by Tony Rivers, Dan Loggins]
Come A Little Closer/I Wanna Run Away	Tony Rivers	07.1975	-	-	Epic EPC 3454	[written by J. Perry][produced by Dan Loggins, John Perry]
The Shape I'm In Tonight/It's Much Too Late Tonight	Tony Rivers	11.1979	-	-	WEA K 18092	[written by Alan Tarney][produced by Alan Tarney]

Cross

Projekt poboczny perkusisty Queen Rogera Taylora z końca lat 80-tych, The Cross, był pierwotnie
klasycznym zespołem rockowym z wpływami tanecznymi, następnie porzucił taneczny aspekt swojego brzmienia i wydał dwa proste rockowe albumy. Chociaż Taylor stwierdził podczas powstawania zespołu w 1987 roku, że grupa stanie się siłą, z którą trzeba się liczyć w ciągu sześciu miesięcy, grupa nigdy nie wystartowała na żadnym rynku, z wyjątkiem Niemiec i rozpadła się w 1993 roku. 

Po zakończeniu trasy Queen Magic Tour w 1986 roku, Roger Taylor wykorzystał brak aktywności na froncie Queen, aby założyć własny zespół, który nazwał Cross. Zostawiając swój zestaw perkusyjny, Taylor przejął obowiązki gitarzysty rytmicznego i głównego wokalisty grupy. Poza rekrutacją klawiszowca Queen, Spike'a Edneya, reszta nowego zespołu Taylora została znaleziona poprzez ogłoszenie zamieszczone w prasie muzycznej. Była to grupa nieznanych osób, składająca się z Claytona Mossa (gitara), Petera Noone'a (gitara basowa) i Josha Macrae (perkusja). 

Mając już napisany zestaw piosenek, Taylor postanowił nagrać pierwszy album Cross, „Shove It”, w dużej mierze samodzielnie, a następnie ruszyć w trasę koncertową ze swoim nowym zespołem. Album, będący hybrydą klasycznego rocka i wpływów dance, spotkał się z pewnym uznaniem brytyjskiej prasy muzycznej, ale nie zdołał znaleźć się wyżej na listach przebojów, podobnie jak trzy single z niego pochodzące. W Ameryce album nie znalazł się na listach przebojów i zespół nie wydał tam kolejnego albumu. Zespół wznowił działalność po kolejnym albumie Queen, „Mad, Bad and Dangerous to Know”, napisanym przez wszystkich członków zespołu i utrzymanym w klasycznym rockowym brzmieniu. Pierwszy singiel, „Power to Love”, jedynie zahaczył o dno brytyjskich list przebojów, podczas gdy album w ogóle nie znalazł się na listach przebojów.  

Zespół nadal jednak radził sobie dobrze w Niemczech i, bez wsparcia płytowego w Anglii, wydał swój trzeci album, „Blue Rock”, tylko w tym kraju. Po ostatnim koncercie w 1993 roku zespół zakończył działalność. Taylor nagrywał solowe albumy i współpracowała z zespołem Queen, Edney później pomógł założyć zespół S. A. S. Band, a Peter Noone dołączył do programu Miss World. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cowboys And Indians/Love Lies Bleeding (She's A Wicked Wily Waitress)	Cross	10.1987	74[4]	-	Virgin VS 1007	[written by Roger Taylor][produced by Roger Taylor, David Richards]
Shove It/Rough Justice	Cross	01.1988	82[4]	-	Virgin VS 1026	[written by Roger Taylor][produced by Roger Taylor, David Richards]
Heaven For Everyone/Love On A Tightrope (Like An Animal)	Cross	04.1988	84[2]	-	Virgin VS 1062	[written by Roger Taylor][produced by Roger Taylor, David Richards]
Power To Love/Passion For Trash	Cross	05.1990	83[1]	-	Parlophone R 6251	[written by Clayton Moss,Joshua J. Macrae,Peter Noone][produced by The Cross, Justin Shirley-Smith]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shove It	Cross	02.1988	58[2]	-	Virgin V 2477	[produced by Roger Taylor, David Richards, John "Teddy Bear" Brough]

Tony Crombie

 Angielski perkusista jazzowy, pianista, lider zespołu, wibrafonista i kompozytor.
Urodzony 27 sierpnia 1925 roku w Bishopsgate w Londynie w Anglii. Zmarł 18 października 1999 roku w północno-zachodnim Londynie w Anglii. Crombie był samoukiem, który zaczął grać na perkusji w wieku czternastu lat. Należał do grupy młodych mężczyzn z londyńskiego East Endu, którzy ostatecznie założyli spółdzielnię Club Eleven, wprowadzając do Wielkiej Brytanii nowoczesny jazz. Po podróży do Nowego Jorku ze swoim przyjacielem Ronniem Scottem w 1947 roku, gdzie był świadkiem występów Charliego Parkera i Dizzy'ego Gillespiego, on i podobnie myślący muzycy, tacy jak Johnny Dankworth, Scott i Dennis Rose, sprowadzili be-bop do Wielkiej Brytanii. 

W 1948 roku Crombie odbył tournée po Wielkiej Brytanii i Europie z Duke'iem Ellingtonem, który nie mógł zabrać ze sobą własnych muzyków, z wyjątkiem Raya Nance'a i Kay Davis. Zaczynając pracę w sekcji rytmicznej w Londynie, wybrał Crombiego z polecenia Leny Horne, z którą współpracował, gdy występowała w Palladium. W sierpniu 1956 roku Crombie założył zespół rockandrollowy The Rockets, w którym grał również przyszły basista Shadows, Jet Harris. Grupa wzorowana była na zespołach Comets Billa Haleya i Freddie Bell & the Bellboys. Crombie and His Rockets wydali kilka singli dla wytwórni Decca i Columbia, w tym „Teach You to Rock” wyprodukowany przez Norrie Paramora, który w październiku 1956 roku znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów.

 Przypisuje mu się wprowadzenie muzyki rockandrollowej na Islandię, występując tam w maju 1957 roku. Do 1958 roku Rockets stali się zespołem jazzowym ze Scottem i Tubbym Hayesem. W następnym roku Crombie założył Jazz Inc. z pianistą Stanem Traceyem. W 1960 roku skomponował muzykę do filmu „The Tell-Tale Heart” i odbył rezydenturę w hotelu w Monte Carlo. W maju 1960 roku odbył tournée po Wielkiej Brytanii z Conwayem Twittym, Freddym Cannonem, Johnnym Prestonem i Wee Willie Harrisem. Na początku lat sześćdziesiątych przyjaciel Crombiego, Victor Feldman, przekazał jedną ze swoich kompozycji Milesowi Davisowi, który nagrał ją na swoim albumie „Seven Steps to Heaven”. Utwór „So Near, So Far” został nagrany przez innych artystów, w tym przez Joe Hendersona, który nadał tytuł albumowi poświęconemu Milesowi Davisowi. 

W ciągu następnych trzydziestu lat Crombie występował z wieloma innymi amerykańskimi muzykami jazzowymi, takimi jak Ben Webster, Coleman Hawkins, Illinois Jacquet, Joe Pass, Mark Murphy i Eddie „Lockjaw” Davis. W połowie lat 90-tych, po złamaniu ręki w wyniku upadku, przestał grać na perkusji, ale komponował aż do śmierci w 1999 roku. Crombie był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał syna i córkę, a z drugiego córkę. Jednym z jego wnuków jest perkusista, producent muzyczny i kompozytor Dylan Freed.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teach You To Rock/Short'nin' Bread Rock	Tony Crombie And His Rockets	10.1956	25[2]	-	Columbia DB 3822	[written by Eddie Brandt, Freddy Morgan]

Bernard Cribbins

Urodzony. 29 grudnia 1928r, Oldham, Lancashire, Anglia. Cribbins został aktorem w wieku
nastoletnim jako członek lokalnej grupy repertuarowej. W wieku dwudziestu lat był już w Londynie, regularnie występując na scenie. Od późnych lat 50-tych zaczął pojawiać się w filmach, dokonując licznych występów w kolejnych dekadach. Chociaż zazwyczaj w rolach drugoplanowych, jego obecność na ekranie była taka, że ​​zawsze był imponującym atutem. Od lat 60-tych można go było również zobaczyć w telewizji w wielu popularnych programach. Cribbins odniósł również zaskakujący sukces z nowymi płytami w 1962 roku. 

 

Skomponowane przez autorów piosenek Teda Dicksa i Mylesa Rudge'a, „The Hole In The Ground” i „Right Said Fred” znalazły się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów, a „Gossip Calypso” Trevora Peacocka dotarło do 25. miejsca. „Right Said Fred” później zainspirowało nazwę campowego popowego zespołu lat 90-tych. Jedynym innym singlem Cribbinsa był   „When I’m Sixty-Four”/„Oh My Word” z 1967 roku. 

 

 Pierwszym filmem Cribbinsa była nieopisana w obsadzie epizodyczna rola w „Incydencie na Jangcy” (1957), po której nastąpiły liczne role, w tym w „Dunkierce” (1959), „Make Mine A Million” (1959), „Two Way Stretch” (1960), „Mysz na księżycu” (1963), „Carry On Jack” (1963), „Carry On Spying” (1964), „You Must Be Joking!” (1965), „Daleks’ Invasion Earth 2150: A.D.” (1966), „Casino Royale” (1967), „The Railway Children” (1970), „The Water Babies” (1978), „Carry On Columbus” (1992) i „Blackball” (2003).  

 

Jego występy telewizyjne obejmują The Night Of The Big Heat, Interpol Calling (oba z 1960 r.), kilka odcinków Comedy Playhouse (1963-66), rolę stałego gawędziarza w Jackanory (1965), The Avengers (1968), jego własnym serialu Cribbins (1969), narratora w The Wombles (1973), Hotelu Zacisze (1975), Simon In The Land Of Chalk Drawings (1976), The Plank (1979), Tales Of The Unexpected, tytułową rolę w Cuffy (oba z 1983 r.) i był narratorem Original Sylvanian Families (1988).  

 

W latach 90-tych regularnie pojawiał się w Noel’s House Party (1991), a także w pojedynczych odcinkach brytyjskich programów, takich jak Dalziel And Pascoe (1999). W 2003 roku zagrał rolę Wally’ego Bannistera w popularnym brytyjskim serialu komediowym Coronation Street.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Hole In The Ground/Winkle Picker Shoes	Bernard Cribbins	02.1962	9[13]	-	Parlophone R 4869	[written by Ted Dicks, Myles Rudge][produced by George Martin]
Right, Said Fred/Quietly Bonkers	Bernard Cribbins	07.1962	10[10]	-	Parlophone R 4923	[written by Ted Dicks,Myles Rudge][produced by George Martin]
Gossip Calypso/One Man Band	Bernard Cribbins	12.1962	25[6]	-	Parlophone R 4961	[written by Trevor Peacock][produced by George Martin]

Creation

Jeden z najpotężniejszych i najbardziej nowatorskich brytyjskich zespołów lat 60-tych,
The Creation połączył styl mod z brzmieniem freakbeat w sposób, który zapowiadał psychodelię i szczycił się brzmieniem, które w ich czasach dorównywał tylko The Who. Zakorzeniony w awangardowej grze na gitarze Eddiego Phillipsa, którego orzeźwiające wykorzystanie sprzężenia zwrotnego i pracy smyczkiem skrzypcowym dało mu unikalne brzmienie, oraz w namiętnym wokalu Kenny'ego Picketta, The Creation włączył również wpływy pop-artu do swojej muzyki i zyskał lojalną rzeszę fanów. Jednak popularność grupy w Europie znacznie przewyższyła ich popularność w Anglii i Stanach Zjednoczonych, a jedynym LP, jaki wydali w swoim pierwotnym wcieleniu, był zbiór We Are Paintermen, który ukazał się tylko w Niemczech i Danii. Rozpadli się w 1968 roku, ale nagrali dwa solidne albumy reaktywacyjne w latach 90-tych, Lay the Ghost z 1993 roku i Power Surge z 1996 roku. 

 Historia zespołu rozpoczęła się w 1963 roku od grupy Blue Jacks w Cheshunt w Hertfordshire, na północ od Londynu. Zespół właśnie zyskał nowego wokalistę, Kenny'ego Picketta (który wcześniej prowadził furgonetkę Neila Christiana i Crusaders), a wraz z dodaniem nowego gitarzysty prowadzącego, Eddiego Phillipsa, zmienił nazwę na Mark Four. Zespół podpisał kontrakt z brytyjskim oddziałem Mercury Records w 1964 roku, ale dwa single, które powstały w wyniku tego kontraktu, nie sprzedały się. Chociaż publiczność w Wielkiej Brytanii nie przepadała za ich muzyką, niemiecka publiczność witała ich występy w klubie Big Ben w Wilhelmshaven z ogromnym entuzjazmem. To właśnie podczas dłuższego pobytu w Niemczech zespół przypadkowo natknął się na lokalny zespół Roadrunners, który zachwycał fanów wykorzystaniem gitarowych sprzężeń zwrotnych w swoich utworach. Eddie Phillips zauważył ten efekt i zaczął zastanawiać się, jak mógłby go wykorzystać w swojej grze. 

Mark Four po raz drugi spróbowali swoich sił w nagrywaniu z Decca Records, czego efektem był singiel „Hurt Me (If You Will)” z utworem „I'm Leaving”. Sprzedaż była rozczarowująca, ale zapoczątkował on nowe brzmienie; na tym albumie Phillips zastosował własne podejście do sprzężenia zwrotnego gitary. Było to nieco zbyt szalone jak na Deccę, co umieściło utwór na stronie B, ale był to obiecujący początek. Zbiegło się to również z końcem, ponieważ gitarzysta rytmiczny zespołu, Mick Thompson, i basista John Dalton odeszli (wkrótce dołączając do The Kinks, zastępując Petera Quaife'a). Mark Four zakończyli swoją historię w tymczasowym składzie i z ostatnim singlem na początku 1966 roku. 

W kolejnych tygodniach Pickett i Phillips, wraz z perkusistą Jackiem Jonesem, utrzymywali grupę w całości i zaczęli na nowo definiować swój wizerunek i kierunek - przez krótki czas dołączył do nich nawet przyszły basista-supergwiazda Herbie Flowers. Wiosną tego roku grupa przekształciła się w Creation, a były basista Merseybeats, Bob Garner, uzupełnił skład. Podpisali również kontrakt z ambitnym, młodym menedżerem urodzonym w Australii (wówczas blisko związanym z Brianem Epsteinem) o imieniu Robert Stigwood. The Creation wdarli się na brytyjską scenę pop/rockową w czerwcu tego roku utworem „Making Time”, singlem, który zdawał się mieć wszystko, czego potrzeba - zabójczy bit po krótkim (ale chwytliwym) wstępie z zatrzymywaniem i ruszaniem, świetny refren i efektowną, ostrą, chrupiącą partię gitary prowadzącej Eddiego Phillipsa, która rozwinęła brzmienie, jakie The Who wnieśli wysoko na listy przebojów. To podobieństwo nie było przypadkowe, ponieważ singiel ten został wyprodukowany przez Shela Talmy'ego, który pracował również nad wieloma wczesnymi partiami The Who. Zapowiadając przyszłość, „Making Time” poszybował na piąte miejsce na listach przebojów w Niemczech, ale w Anglii osiągnął anemiczne 49. miejsce, nawet gdy Creation zbierał entuzjastyczne recenzje za swoje występy sceniczne, w tym tworzenie i niszczenie „obrazów akcji” na scenie. Przewidując, co Jimmy Page będzie kiedyś robił z Yardbirds, Phillips zaczął grać na gitarze elektrycznej smyczkiem do skrzypiec. 

 Grupa w końcu zaliczyła nieco znaczący sukces na rodzimych listach przebojów jesienią 1966 roku dzięki „Painter Man”, radosnemu, psychodelicznemu hymnowi popowemu z przesyconą sprzężeniami gitarą, który trafił do Top 40; przewidywalnie, ten sam singiel trafił na pierwsze miejsce w Niemczech. Strona B, „Biff Bang Pow”, rozpoczynała się gitarowym riffem z „My Generation” i wskakiwała w popowo-rockowy idiom z psychodelicznym akcentem, który powinien zapewnić jej samodzielną emisję w radiu. Na początku 1967 roku Creation osiągnęło jednak punkt krytyczny, ponieważ Kenny Pickett odszedł z powodu różnic twórczych i frustracji związanej z ciągłymi trasami koncertowymi po Europie, gdzie zakorzeniła się ich największa publiczność. Ostatecznie zastąpił go Kim Gardner, były członek zespołu The Birds.  

Z Phillipsem wciąż na gitarze, brzmienie zespołu początkowo niewiele się zmieniło, ale wkrótce niespodziewanie skręcili w stronę blue eye soulu z utworem „If I Stay Too Long”, który był dobrym popisem Gardnera, ale niewiele oferował Phillips poza kilkoma energicznie zagranymi akordami; utwór ten zdezorientował najwierniejszych fanów Creation i był  całkowicie ignorowany przez mainstreamową publiczność popową. Znacznie bardziej przypominały ich ugruntowane brzmienie „Can I Join Your Band”, które jakimś cudem zostało wydane tylko we Francji, oraz strona B brytyjskiego singla „Nightmares”. 

Wciąż walcząc o komercyjny przyczółek w Anglii, mimo że byli jednym z najchętniej granych koncertów tamtych czasów, niemiecka wytwórnia zespołu zdecydowała, że ​​nadszedł czas na wydanie albumu Creation. Płyta We Are Paintermen została uświetniona tytułowym przebojem oraz zaskakująco dobrą  interpretacją „Like a Rolling Stone” i ostrą, mocną wersją „Hey Joe”. Było też porywające wykonanie „Cool Jerk”, choć większość pozostałych utworów była albo nietrafiona, albo reprezentowała wcześniejszy skład zespołu. Kolejny singiel, „Life Is Just Beginning”/ „Through My Eyes”, ukazał się jesienią 1967 roku - strona A była porywającym, psychodelicznym popisem, z elementami indyjskiej ragi i chwytliwą, śpiewną partią główną, a także z mocną gitarą i orkiestrą smyczkową. „Through My Eyes” również nie był przypadkowy-z   pięknymi refrenami i świetnym centralnym utworem, z trzyminutową zmianą przestrzennych wrażliwości, kończącą się crescendo ze sprzężeniem zwrotnym. Eddie Phillips najwyraźniej uznał ten singiel za najlepszy popis, jaki kiedykolwiek mógł dostać, i w październiku 1967 roku odszedł z Creation. Po jego odejściu Kim Gardner zdecydowała się odejść z zespołu, aby połączyć siły z Ronem Woodem, Jonem Lordem i Twinkiem w zespole, który stał się znany jako Santa Barbara Machinehead. 

 Zespół The Creation przetrwał do wiosny 1968 roku, kiedy ich brytyjska wytwórnia Polydor wydała singiel „How Does It Feel”/ „Tom Tom” po obu stronach Atlantyku, a wersję amerykańską wzbogacono o wszelkiego rodzaju psychodeliczne efekty dubbingowe. Oba utwory były imponujące, ale nie trafiły na listy przebojów, co mogłoby oznaczać koniec zespołu, gdyby nie nagłe ponowne pojawienie się Kenny'ego Picketta, który ponownie zjednoczył Gardnera i Jonesa, tworząc trzon nowego Creation. Zespół przeszedł kilka zmian w składzie, grał przez chwilę w Europie z Ronem Woodem w składzie, a następnie się rozpadł. Gdzieś w trakcie tych wszystkich zmian w składzie rozpoczęto i porzucono nowy album (i zapomniano o nim na 36 lat). „Nowy” Creation nie brzmiał znacząco inaczej niż klasyczny skład, choć brakowało mu talentu Phillipsa do ocierania się o granicę chaosu za pomocą gitarowych breaków. 

 To mógł być koniec historii zespołu, ale cztery znakomite (i bardzo wczesne) strony zostały wydane w Niemczech w 1968 roku, prawdopodobnie dema w składzie Pickett/Phillips z Herbie Flowersem gościnnie na basie. Wśród nich znalazła się świetna soulowa strona „Mercy, Mercy, Mercy” oraz zabójcza interpretacja „Bonie Maronie”, zaaranżowana w sposób niewiele różniący się od „Hey Joe” czy „Biff Bam Boom”. Tym razem jednak rozpad grupy nie osłabł, ponieważ członkowie rozeszli się w swoje strony. Phillips dołączył do zespołu soulowego wokalisty P.P. Arnolda, a Gardner do Ashton, Gardner & Dyke (który miał hit „Resurrection Shuffle”) oraz Badger zespołu Tony'ego Kaye'a. Dalton i Thompson próbowali reaktywować się pod nazwą Passtime, a Kenny Pickett, po odniesieniu pewnych sukcesów jako autor tekstów i występach w różnych kontekstach, powrócił do roli roadie, tym razem z Led Zeppelin i innymi zespołami; ostatecznie reaktywował Creation w pierwszej połowie lat 90-tych. 

 Reaktywacja Creation była odpowiedzią na długą serię wydarzeń, które z opóźnieniem przyniosły zespołowi uznanie. Na początku lat 80-tych francuska wytwórnia Eva Records wydała płytę, która łączyła single Mark Four i niektóre kluczowe utwory Creation, a angielskie Edsel Records wydało How Does It Feel to Feel?, ostateczny album Creation. Grupa zyskała reputację jednego z największych brakujących ogniw rocka lat 60-tych, swoistego angielskiego odpowiednika Moby Grape, jeśli chodzi o ogromny talent, który w niewytłumaczalny sposób znalazł się w ślepej uliczce.  

Późniejsza grupa cieszyła się trzema latami sukcesu, zanim śmierć Picketta z powodu zawału serca w 1996 roku zakończyła ich historię. Od tego czasu Demon Records w Anglii wydało nieco pełniejszą, lepiej zmasterowaną kompilację (Our Music Is Red - With Purple Flashes), a Retroactive Records wydało dwie płyty CD z ich twórczością, wraz z odrzutami, alternatywnymi miksami i występami telewizyjnymi, niesamowite osiągnięcie dla zespołu, który nie mógł nagrać porządnego LP w swoim czasie. W 2017 roku Numero Group wydało Action Painting, podwójny album, który zawierał nowe miksy stereo większości ich płyt, a Edsel podjął próbę przebicia tego czteropłytowym zestawem zatytułowanym Creation Theory, który zebrał nagrania z późniejszego okresu oprócz ich klasycznych stron. Edsel wrócił do studni z podwójnym wydawnictwem z 2023 roku, We Are Paintermen/How Does It Feel to Feel, zremasterowaną kolekcją, która zebrała cały materiał, który wydali w latach 60-tych. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Making Time/Try And Stop Me	Creation	07.1966	49[1]	-	Planet PLF 116	[written by Kenny Pickett, Eddie Phillips][produced by Shel Talmy]
Painter Man/Biff Bang Pow	Creation	11.1966	36[2]	-	Planet PLF 119	[written by Kenny Pickett, Eddie Phillips][produced by Shel Talmy]

Crescent

Chłopcy z klasy robotniczej The Crescent pochodzą z biednej dzielnicy Huyton w Liverpoolu w
Anglii, jednak przypadkowe spotkanie z byłym frontmanem La's, Lee Maversem, odmieniło ich życie. The Crescent powstał jeszcze w szkole średniej. Obaj byli wielkimi fanami Oasis. Kiedy Sean Longworth (bas) i Joey Harrison (perkusja) mieli 14 lat, założyli zespół na szkolny konkurs talentów. Wkrótce dołączył do nich Karl Rowlands (gitara), który zaprzyjaźnił się z legendarnym samotnikiem, Maversem. Mavers nie był mentorem; stał się maniakiem kontroli. Ostatecznie doprowadziło to do kilkukrotnego rozpadu i powrotu The Crescent. 

W nowym tysiącleciu The Crescent porzucili szkołę i negatywny wizerunek Maversa. Do zespołu dołączył wokalista Wayne Whitfield, co dało solidny skład. W styczniu 2001 roku mieli już menedżera i podpisali kontrakt płytowy z Hut Recordings - marzenie o rock and rollu stawało się rzeczywistością, a The Crescent mieli zaledwie 21 lat. „On the Run” był debiutanckim singlem zespołu wydanym w maju 2002 roku; „The Test of Time” ukazał się miesiąc później. 

W tamtym czasie skład zespołu tworzyli Wayne Whitfield (wokal, gitara), Sean Longworth (gitara basowa), Joey Harrison (perkusja) i Karl Rowlands (gitara). Zespół rozpadł się w 2003 roku, pomimo względnego kultu fanów, ciepłego wsparcia dla debiutanckiego albumu i udanych występów z Toploader i The Bluetones. Menadżerem zespołu był Tyson z Cast. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On The Run	Crescent	05.2002	49[2]	-	Hut HUTCD 153	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Test Of Time	Crescent	07.2002	60[2]	-	Hut HUTCD 157	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Spinnin' Wheels	Crescent	09.2002	61[2]	-	Hut HUTCD 160	[written by Spinnin' Wheels][produced by Lenny Franchi]

Crow

Crow to amerykański zespół rockowy, którego początki sięgają lat 1967-1972.
Najbardziej znany jest z utworu „Evil Woman (Don't Play Your Games with Me)”, który został coverowany m.in. przez Black Sabbath (na ich debiutanckim albumie) oraz Ike & Tina Turner pod tytułem „Evil Man”.

  Zespół Crow został założony w 1967 roku przez wokalistę Davida Wagnera, gitarzystę Dicka Wieganda, basistę Larry'ego Wieganda, klawiszowca Kinka Middlemista i perkusistę Harry'ego Nehlsa pod nazwą South 40, która obowiązywała do momentu, gdy zespół stał się ogólnokrajowy. W tym czasie Nehlsa zastąpił Denny Craswell. W 1969 roku wytwórnia Columbia Records zatrudniła ich do nagrania dema; zespół przestał istnieć, a Crow podpisał kontrakt z wytwórnią Amaret Records.

  W 1969 roku nagrano debiutancki album Crow, Crow Music. Singiel „Evil Woman (Don't Play Your Games With Me)” znalazł się w pierwszej czterdziestce listy Billboard Hot 100 tej jesieni, osiągając   19. miejsce w styczniu następnego roku. Kolejne single, wydane odpowiednio w latach 1970 i 1971, to „Crow by Crow” i „Mosaic”. Kilka kolejnych singli trafiło na listy przebojów, choć żaden nie dorównał „Evil Woman”. Ostatecznie zespół chciał przejść do Elektra Records, ale Amaret nie zezwolił na zerwanie kontraktu płytowego, zachowując jednocześnie nazwę.Wagner opuścił zespół w 1971 roku; zespół zastąpił go Mickiem Stanhope i próbował się rozwijać, ale ostatecznie rozpadł się w 1972 roku.

  David Wagner nagrał solowy album dla Amaret pod koniec 1972 roku zatytułowany „d/b/a Crow”. Zespół rozpadł się w 1972 roku, ale reaktywował się ponownie w 1980 roku. W tej wersji Crow w jego skład wchodzili oryginalny wokalista David Wagner, John Richardson i Jeff Christensen na gitarze prowadzącej i wokalu, Denny Johnson na basie i Robby Belleville na perkusji. Od września 1980 do lipca 1981 roku nagrali wiele sesji, które zaowocowały nowym albumem studyjnym zatytułowanym Crow on the Run z 1982 roku. Ta wersja Crow rozpadła się na początku 1982 roku.

  W 1988 roku Crow reaktywował się i kontynuował koncertowanie w całych Stanach Zjednoczonych. Wszyscy członkowie zdobyli nagrody Minnesota Music Awards za swoje indywidualne instrumenty. W 2005 roku zostali wprowadzeni do Galerii Sław Rocka/Country w Minnesocie, a w 2009 roku do Galerii Sław Rocka i Rocka w Iowa. Crow nadal okazjonalnie koncertuje na Środkowym Zachodzie z Dave'em Wagnerem na wokalu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Time To Make A Turn/Busy Day	Crow	08.1969	-	123[3]	Amaret 106	[written by L. Weigand][produced by Bob Monaco]
Evil Woman, Don't Play Your Games With Me/Gonna Leave A Mark	Crow	10.1969	-	19[15]	Amaret 112	[written by L. Weigand, R. Weigand, D. Waggoner][produced by Bob Monaco]
Slow Down/Cottage Cheese	Crow	03.1970	-	103[3]	Amaret 119	[written by L. Williams][produced by Bob Monaco]
Cottage Cheese/Busy Day	Crow	05.1970	-	56[14]	Amaret 119	[written by R. Wiegand, D. Waggoner, D. Craswell][produced by Bob Monaco]
Don't Try To Lay No Boogie Woogie On The "King Of Rock And Roll"/Satisfied	Crow	10.1970	-	52[9]	Amaret 125	[written by J. Thomas][produced by Bob Monaco]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crow Music	Crow	09.1969	-	69[24]	Amaret 5002	[produced by Bob Monaco]
Crow By Crow	Crow	06.1970	-	181[4]	Amaret 5006	[produced by Bob Monaco]

Clay Crosse

 Clay Crosse (ur. 11 lutego 1967 r. jako Walter Clayton Crossnoe) to współczesny artysta muzyki
chrześcijańskiej. Zdobył cztery nagrody GMA Dove i prawdopodobnie najbardziej znany jest z singla „I Surrender All”. 

 Clay Crosse dorastał w Memphis w stanie Tennessee i został chrześcijaninem w wieku 13 lat. Poślubił swoją szkolną miłość, Renee Kennedy. Początkowo Clay przez sześć lat pracował jako kurier w firmie FedEx. Następnie wydał swój pierwszy album „My Place Is With You” w 1994 roku. „I Surrender All” był najpopularniejszym singlem z albumu. Dzięki sukcesowi w karierze muzycznej, Clay mógł odejść z FedEx i w 1994 roku całkowicie skupić się na muzyce.

  Muzyka Claya ma charakter popowy. Zasłynął takimi singlami jak „I Surrender All”, „Midnight Cry”, „He Walked A Mile”, „Saving The World” i „I Will Follow Christ”. W 1994 roku zdobył nagrodę Dove Award w kategorii „Nowy Artysta Roku” podczas 25. gali GMA Dove Awards. Dziewięć utworów z jego czterech pierwszych albumów znalazło się na pierwszym miejscu list przebojów, a „He Walked A Mile” zdobył w 1997 roku nagrodę CCM Adult Contemporary Song of the Year. W 1999 roku jego piosenka „I Will Follow Christ” zdobyła nagrodę Dove Award w kategorii Inspirująca Piosenka Roku. Współpracował przy tym utworze z Bobem Carlisle i BeBe Winans. 

 Po początkowym sukcesie Clay przeszedł okres kontemplacji i rozrachunku w swoim życiu, który opisuje jako „największy czas duchowego rozwoju, jakiego kiedykolwiek doświadczył”. Po trudnościach z głosem, Clay zatrudnił trenera wokalnego, Chrisa Beatty’ego. Podczas pierwszego spotkania Beatty zapytała go o jego życie duchowe. Po modlitwie z trenerem tego dnia, Crosse wyznał żonie, że zmagał się z myślami i że pornografia odegrała w tym pewną rolę. Pełne uzdrowienie relacji z żoną zajęło rok. Później Clay stwierdził, że jest wdzięczny Bogu za to, że chronił i umacniał jego małżeństwo z Renee w tym czasie. Wraz ze zmianami w życiu osobistym, Clay wydał w 1999 roku album „A Different Man”. Utwory „98”, „Sinner's Prayer” i „Arms of Jesus” odzwierciedlały jego osobisty rozwój.

 Podczas trasy koncertowej z Jaci Velasquez przemawiał do nastolatków, zachęcając ich do abstynencji seksualnej przed ślubem. Współpracował również z ogólnokrajowym ruchem studenckim True Love Waits. Clay stwierdza: „W tym przełomowym dla mnie czasie nastąpiła wyraźna zmiana w mojej karierze. To, co kiedyś koncentrowało się na „chrześcijańskiej rozrywce”, stało się teraz prawdziwym powołaniem do służby”. Clay rozpoczął następnie pracę w lokalnej służbie duszpasterskiej, pełniąc funkcję pastora ds. uwielbienia w kościele The Love of Christ (TLC) Community Church w Memphis pod przewodnictwem pastora Dany Keya (z chrześcijańskiego zespołu rockowego DeGarmo and Key). Było to pierwsze stanowisko Claya w lokalnym kościele. W tym czasie podpisał umowę z TAG Artist Group na wydanie płyty CD i DVD Eternity With You: Live Worship.

  Wydanie płyty CD i DVD zbiegło się z publikacją jego książki I Surrender All. W 2007 roku wydał singiel „Believe”. Clay pełnił funkcję głównego pastora ds. uwielbienia w następujących kościołach: First Baptist Church of Winter Garden, Winter Garden, Floryda (2023-obecnie); First Baptist Church, Bentonville, Arkansas (2013-2023); Faith Baptist Church, Arlington, Tennessee (2010-2013); Kościół Miłości Chrystusa (TLC) 2004-2008. 

 Clay poślubił Renee Kennedy w 1990 roku. Mają czworo dzieci: Shelby (1993), Savannah (1997), Garretta (1999, adoptowanego z Chin w 2007) i Sophie (2005, adoptowanego z Chin w 2005). Clay i Renee Crosse napisali wspólnie z Markiem Tabbem książkę zatytułowaną „I Surrender All”. Clay jest również autorem książki „Dashboard Jesus: Distinctive Reminders for Distracted Men”. Renee jest autorką książek „Rare Girl” i „Reclaiming Stolen Intimacy”.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stained Glass	Clay Crosse	07.1997	-	141[5]	Reunion 10 005	[produced by Mark Heimermann, Regie Hamm]

Crossfade

Amerykański zespół rocka alternatywnego z Columbia, SC, USA.
Grupa powstała pod koniec lat 90-tych z połączenia wokalisty/gitarzysty Eda Sloana, basisty/wokalisty wspierającego Mitcha Jamesa i perkusisty Briana Geigera, tworząc power trio The Nothing. Do grupy dołączył wokalista i klubowy DJ Tony Byroads. Powstały kwartet zmienił nazwę na Sugardaddy Superstar. Podczas budowania lokalnej społeczności zespół nagrywał we własnym Sugarstar Studio.  

Po raz pierwszy zdobył uznanie poza swoim regionem, gdy zainteresowała się nim firma A&R z Los Angeles Taxi i promotor z Los Angeles Chris Long (który przejął funkcję menedżera), co doprowadziło do występu w Los Angeles w marcu 2002 roku. To z kolei doprowadziło do podpisania kontraktu z wytwórnią Earshot, będącą filią Columbia Records, na początku następnego roku. Zespół następnie przerobił swój wydany własnym nakładem album Cold pod auspicjami miksera/inżyniera Randy'ego Stauba i zmienił nazwę na Crossfade. W kwietniu 2004 roku James Branham zastąpił Geigera za zestawem perkusyjnym. 

Od momentu powstania zespół Crossfade wydał trzy albumy studyjne: debiutancki album o tym samym tytule z 2004 r., Falling Away z 2006 r. i We All Bleed z 2011 r. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cold	Crossfade	08.2004	-	30[12]	Columbia 76 857	[gold-US][written by Ed Sloan][produced by Crossfade]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crossfade	Crossfade	07.2004	-	41[70]	Columbia 87 148	[platinum-US][produced by Crossfade]
Falling Away	Crossfade	08.2006	-	30	Columbia 89 619	[produced by Crossfade, Randy Staub ,Steve Lillywhite]
We All Bleed	Crossfade	06.2011	-	100	Eleven Seven Music 800	[produced by Les Hall, Ed Sloan]

Cross Country

Cross Country to amerykańskie trio  z Brooklynu w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych.
Zespół folk-rockowy powstał jako projekt poboczny The Tokens i składał się z trzech członków: Jaya Siegela, Mitcha Margo i Phila Margo. Pierwszym wydawnictwem grupy był singiel z coverem utworu „Rock and Roll Music” w wykonaniu „Just A Thought”. Nie znalazł się on na listach przebojów. Potem grupa wydała album o tym samym tytule w wytwórni Atco Records, zawierający cover utworu Wilsona Picketta „In the Midnight Hour” w pierwszej czterdziestce.

 Wersja „Cross Country” całkowicie różni się od soulowego hitu Picketta z 1965 roku. Pierwsze dwie minuty singla „Cross Country” są znacznie wolniejsze, z akustycznym tłem, a w ostatniej tercji utworu, trwającego nieco ponad trzy minuty (3:14), nabiera tempa dzięki psychodelicznym akcentom. Ten singiel osiągnął 30. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA pod koniec 1973 roku. W Kanadzie osiągnął 34. miejsce na listach przebojów i 15. miejsce na listach AC.

  Po nim ukazały się dwa single: „Tastes So Good to Me”/„A Ball Song” oraz utwory spoza płyt długogrających „Penny Whistle Band”/„Lord Can't Sing a Solo”, z których żaden nie znalazł się na listach przebojów. Trio rozpadło się w 1974 roku, a jego członkowie zajęli się produkcją płyt  lub pisaniem piosenek. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In The Midnight Hour/A Smile Song	Cross Country	08.1973	-	30[12]	Atco 6934	[written by Wilson Pickett, Steve Cropper][produced by Margo, Siegel And Margo And Medress And Appell Productions]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cross Country	Cross Country	10.1973	-	198[2]	Atco 7024	[produced by Margo, Siegel & Margo, Medress & Appell Productions]

Jimmy Cross

Jimmy Cross (ur. 17 listopada 1938r - zm. 8 października 1978r), znany również jako
Jimmie Cross, był amerykańskim producentem radiowym i piosenkarzem, który osiągnął niewielki sukces dzięki nowatorskiej piosence „I Want My Baby Back” w 1965 roku. 

 

 Jimmy Cross urodził się 17 listopada 1938 roku w Dothan w Alabamie  i został producentem emitowanej w syndykacji serii radiowej „Country Concert”. 

 Singiel Crossa „I Want My Baby Back” został pierwotnie wydany przez wytwórnię Tollie Records   i osiągnął 92. miejsce na liście Billboard Hot 100 w lutym 1965 roku. Parodia młodzieżowych piosenek   z tamtego okresu, stała się od tego czasu kultowym klasykiem dzięki częstemu emitowaniu w audycji radiowej Dr. Demento. Piosenkarz opowiada o wypadku drogowym podobnym do tego opisanego w hicie J. Franka Wilsona z 1961 roku „Last Kiss”, który później okazuje się tym samym zdarzeniem, które zostało przedstawione w hicie Shangri-Las z 1964 roku „Leader of the Pack”. Dziewczyna piosenkarza zostaje śmiertelnie poćwiartowana w wypadku. Po miesiącach żałoby odkopuje jej grób, wchodzi do trumny i śpiewa ostatni refren „I Got My Baby Back”. 

 

 W 1977 roku brytyjski prezenter radiowy Kenny Everett umieścił „I Want My Baby Back” na pierwszym miejscu na swojej liście „30 najgorszych” utworów w głosowaniu publiczności, zdobywając tytuł „Najgorszej Płyty Świata”. Utwór został wydany po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii na albumie kompilacyjnym Everetta „The World's Worst Record Show” w następnym roku, a później znalazł się na kompilacji Rhino Records z 1983 roku „The Rhino Brothers Present the World's Worst Records”.

 

  Cross nagrał następnie „The Ballad of James Bong” (Tollie), „Hey Little Girl” (Red Bird Records) i „Super-Duper Man” (Red Bird). 

 

 Śmierć Cross zmarł na zawał serca w Hollywood 8 października 1978 roku w wieku 39 lat. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Want My Baby Back/Play The Other Side	Jimmy Cross	01.1965	-	92[3]	Tollie 9039	[written by Gil Garfield,Perry Botkin Jr.][produced by Gil Garfield,Perry Botkin Jr.]

Cleveland Crochet

Cleveland Crochet (ur. 30 stycznia 1919r-zm.  28 listopada 2011r) był amerykańskim skrzypkiem,
liderem zespołu i założycielem grupy Hillbilly Ramblers. Grupa wydała w 1961 roku utwór „Sugar Bee”, który stał się pierwszym cajuńskim utworem, który znalazł się na liście „Billboard Hot 100”. Cleveland Crochet nigdy nie otrzymał wynagrodzenia finansowego za ten utwór, oskarżając Eddiego Schulera (właściciela wytwórni płytowej Gold Band) o kradzież praw autorskich.  

 

Syn muzyka cajuńskiego, Crochet zbudował swoje pierwsze skrzypce z pudełka po cygarach w wieku dwunastu lat. Chociaż nadal zarabiał na życie jako hutnik, aż do przejścia na emeryturę w 1970 roku, Crochet stał się stałym bywalcem cajuńskich tańców we wschodnim Teksasie i południowo-zachodniej Luizjanie. Wraz z zespołem Hillbilly Ramblers, który założył w latach 50-tych, Crochet grał w każdą sobotę wieczorem w klubach tanecznych Shamrock i Moulin Rouge w Lake Charles w Luizjanie. Od przejścia na emeryturę Crochet ograniczył swoją grę do nieformalnych jam session. 

 

 Peel kupił singiel Clevelanda Crocheta „Sugar Bee” w Ameryce i wspomniał w swoim programie 1 lutego 2001 roku, że był popularny w stacji radiowej WRR, w której pracował w Dallas. Po śmierci Peela w 2004 roku singiel został później znaleziony w jego pudełku z płytami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sugar Bee/Drunkards Dream	Cleveland Crochet And Hill Billy Ramblers	12.1960	-	80[5]	Goldband 1106	[written by E. Shuler]