Durell Coleman

Amerykański wokalista soulowy i autor tekstów piosenek. Urodzony w 1958 roku w Roanoke
w stanie Wirginia w USA. Wystąpił w 15 odcinkach amerykańskiego talent show Star Search w latach 1984-85, zdobywając tytuł mistrza wokalisty w drugim sezonie. 

Durell Coleman stał się rozpoznawalny jako jeden z pierwszych zwycięzców programu Star Search na początku lat 80-tych. Jego nieco dramatyczna prezencja sceniczna została pięknie złagodzona na jego pierwszym (i jedynym) albumie, wydanym w 1985 roku Durell Coleman, kolejnym znakomitym produkcie Al McKaya. Chociaż Island Records było dziwnym miejscem dla nowoczesnego artysty soul w połowie lat 80-tych, Durell Coleman i utwór „Somebody Took My Love” odnieśli umiarkowany sukces - jednak najwyraźniej nie na tyle duży, by nagrać kontynuację. 

Coleman o potężnym głosie był supportem na trasie Anita Baker Rapture Tour, a także koncertował z B.B. Kingiem, The Temptations, Sister Sledge i innymi pod koniec lat 80-tych. Około 1990 roku dołączył do Al McKay’s All-Stars, obsypanego gwiazdami zespołu złożonego z najlepszych muzyków z L.A., prowadzonego przez byłego gitarzystę Earth, Wind & Fire. Coleman pełnił w zespole rolę dyrektora wokalnego i solowego wokalisty. W połowie lat 90-tych Coleman założył Durell Coleman Band, „zespół na specjalne wydarzenia”, który stał się jednym z najpopularniejszych występów na imprezach prywatnych z dużymi nazwiskami w południowej Kalifornii. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Somebody Took My Love/When A Man Loves A Woman	Durell Coleman	09.1985	-	-	Island 99 605	[written by D. Pomeranz, R. Marx][produced by David Kershenbaum][25[13].R&B Chart]
Do You Love Me/Take Me Back To My Love In China	Durell Coleman	12.1985	-	-	Island 99 586	[written by A. Hampton, F. R. Hamilton III][produced by Albert Phillip MaKay, Clarence McDonald][37[13].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Durell Coleman	Durell Coleman	09.1985	-	155[7]	Island 90 293	[produced by David Kershenbaum, Gary Skardina, Marti Sharron]

College Boyz

 College Boyz to amerykańska grupa hiphopowa i aktorzy dubbingowi,
w skład której wchodzili R.O.M., Squeak, B. Selector i DJ Cue. Grupa podpisała kontrakt z Virgin Records. Początkowo nazywała się RMG, ale po przeprowadzce do Los Angeles zmieniła nazwę na College Boyz. Swój debiutancki album „Radio Fusion Radio” wydali 7 kwietnia 1992 roku nakładem Virgin Records.  Album nie odniósł wielkiego sukcesu, ale udało mu się dotrzeć na trzy różne listy przebojów, osiągając 118. miejsce na liście Billboard 200, 25. miejsce na liście Top R&B/Hip-Hop Albums i 2. miejsce na liście Top Heatseekers. Radio Fusion Radio wydało również przebój „Victim of the Ghetto”, który osiągnął 68. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 1. miejsce na liście Hot Rap Singles. 

 4 października 1994 roku grupa wydała swój drugi i ostatni album „Nuttin' Less Nuttin' Mo'”. Utwór dotarł do 80. miejsca na liście Top R&B/Hip-Hop Albums, a singiel „Rollin” dotarł do 49. miejsca na liście Hot Rap Singles. Zespół College Boyz rozpadł się w 1994 roku, a Romany „R.O.M.” ostatecznie odniósł sukces jako aktor, a DJ Cue założył The Row Church Without Walls  w dzielnicy Skid Row w Los Angeles.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Victim Of The Ghetto	College Boyz	05.1992	-	68[15]	Virgin 98 635	[written by Eric "Quicksilver" Johnson, Tony Joseph,][produced by Eric "Quicksilver" Johnson, Tony Joseph][28[15].R&B Chart]
Hollywood Paradox	College Boyz	08.1992	-	-	Virgin 12 586	[written by Larry Barker, Robert Orr, Rom][produced by Rom][65[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Radio Fusion Radio	College Boyz	05.1992	-	118[11]	Virgin 91 658	[produced by Adonis,Dez,DJ Ron-Ski,Eric "Quicksilver" Johnson,Humphrey Riley,I-Roc,Jammin' James Carter,Karl F. Stephenson,Tony Joseph,Wiz1]

Tam Tam

Tam Tam (ur. Tammy Hairston w Bostonie, Massachusetts) to amerykańska była artystka
nagrywająca rap. Tam Tam była jedną z niewielu raperów tamtego okresu, które używały w swoich koncertach żywego zespołu akompaniującego zamiast DJ‑a, ponieważ uważała, że to pierwsze daje prawdziwsze i lepsze doświadczenie dla jej występów i publiczności. Podpisała kontrakt z Island Records z dystrybucją przez RJAM, a jej debiutancki album Do It Tam Tam ukazał się w 1991 roku. Jako one‑hit wonder wydała jedyny singiel „Do It Tam Tam”. Miała też własny, prawie półgodzinny film dokumentalny Tam‑Tam: The Untold Story. 

Wśród innych osób występujących w wywiadach byli rodak z Bostonu Bobby Brown z New Edition oraz przyszła współprowadząca BET's 106 and Park, Free, która była jedną z jej choreografek. Chociaż od tamtej pory nie wydano innych albumów, Tam Tam pozostała aktywna w przemyśle muzycznym za kulisami. Nie należy mylić jej z inną raperką używającą również pseudonimu Tam Tam, raperką z lat 2000., której prawdziwe nazwisko to Tamela Walker. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do It Tam Tam	Tam Tam	09.1991	-	-	Rjam 868738	[written by Tracey Clarke,Marcus Jenkins][produced by Margoo, Nate Smith, Tracey Clarke][70[7].R&B Chart]

By Chance

 By Chance to męski kwartet R&B z końca lat 90-tych z Los Angeles w Kalifornii.
Niewiele wiadomo o nich, ale podpisali kontrakt z wytwórnią Persona Records. W 1999 roku wydali swój jedyny album „Gotta Get That Lovin”, który osiągnął 58. miejsce na liście Billboard R&B Albums. Ich jedynym jak dotąd występem na liście był singiel „Baby It’s On”, który osiągnął zaledwie 85. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 7 tygodni. Tytułowy utwór został wydany jako kolejny singiel, ale nie znalazł się na listach przebojów. Po tym wydarzeniu słuch o nich zaginął i zespół popadł w zapomnienie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby It's On	By Chance	02.1998	-	-	Persona 0600	[written by Billy Moss, Livio Harris][produced by Billy Moss, Jamie Foxx][85[7].R&B Chart]

Noah Cyrus

Noah Lindsey Cyrus (ur. 8 stycznia 2000r w Nashville w stanie Tennessee) - amerykańska aktorka 
i piosenkarka. Jest najmłodszą córką muzyka country i aktora Billy'ego Raya Cyrusa oraz siostrą Miley Cyrus. 

 Noah Cyrus dostała swoją pierwszą rolę w wieku trzech lat jako Gracie Hebert w serialu telewizyjnym Doc. Wystąpiła również gościnnie w dwóch odcinkach serialu Kuzco's King of the Hill. Była tancerką drugoplanową w filmie Miley Cyrus z 2008 roku Hannah Montana: The Movie i zagrała niewielką rolę w sześciu odcinkach serialu Hannah Montana na Disney Channel. Noah Cyrus wystąpiła również w innych programach telewizyjnych oraz w teledysku swojego ojca „Face of God”. W filmie anime Ponyo: The Enchanted Goldfish Girl z 2008 roku użyczyła głosu głównej bohaterce, Ponyo, w anglojęzycznej wersji filmu. 

W latach 2009 i 2010 wraz z przyjaciółką Emily Grace Reaves prowadziła internetowy program *The Noie and Ems Show* na YouTube i stronie mileyworld.com, z którym koncertowała w 2009 roku podczas trasy koncertowej Miley Cyrus Wonder World Tour. W lipcu 2011 roku Noah pracowała jako modelka dla marki Stoney Clover. Na kanale YouTube *Seriously Cyrus*, działającym od grudnia 2013 roku, Noah Cyrus otrzymała własny program zatytułowany *NOAH*.

  We wrześniu 2016 roku ogłoszono, że Cyrus podpisała kontrakt płytowy. 15 listopada 2016 roku ukazał się jej debiutancki singiel „Make Me (Cry)”, który nagrała z brytyjskim piosenkarzem Labrinthem. 24 lutego 2017 roku ukazał się utwór „Chasing Colors”, nagrany we współpracy z producentami trapu i przyszłego basisty Marshmello i Ookay. 

15 maja 2020 roku wydała swoją drugą EP-kę „The End of Everything”. EP zawiera osiem utworów, w tym singiel „July”.W 2021 roku była nominowana do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Nowy Artysta”, ale przegrała z Megan Thee Stallion. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Make Me (Cry)	Noah Cyrus featuring Labrinth	12.2016	88	46[15]	Syco	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Noah Cyrus,Timothy McKenzie][produced by Labrinth]
Again	Noah Cyrus Featuring XXXTentacion	10.2017	-	107[1]	Syco	[platinum-US][silver-UK][written by Timothy McKenzie,Noah Cyrus,Jahseh Onfroy][produced by Labrinth]
My Way	Noah Cyrus with One Bit	01.2018	76[7]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1700319	[silver-UK][written by Myles MacInnes,Jonty Howard,Joe Murphy,Katya Edwards][produced by One Bit, Joe Ashworth]
July	Noah Cyrus & Leon Bridges	01.2020	66[20]	85[16]	Records USQX 91901092	[6x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Noah Cyrus, PJ Harding ,Michael Sonier ,Jenna Andrews][produced by Michael Sonier]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The End of Everything	Noah Cyrus	05.2020	-	124[2]	Records 0886448456995	[produced by PJ Harding,Michael Sonier,M-Phazes,Tushar Apte,Jussifer,Loose Change,Triangle Park]

Dot Records

Założycielem wytwórni był weteran II wojny światowej urodzony w 1918r w stanie
Tennessee,Randolph C. Wood.Osiadł po wojnie w małym miasteczku Gallatin nieopodal Nashville i tam prowadził sklep z akcesoriami elektrycznymi.Sprzedażą płyt zainteresował się w 1947r i były to głównie płyty z muzyką klasyczną i popularną. Klienci pytali go coraz częściej o wykonawców rhythm'n'bluesowych występujących w Nashville,takich jak:Joe Liggins, Roosevelt Sykes, czy Cecil Gant.
 

Woods odkrył ,że płyty tych wykonawców były dostępne tylko limitowanym nakładzie,a więc niedostępne dla niego.Zaczął swój muzyczny bizness w 1948 roku od sprzedaży wysyłkowej.Do 1950r jego interes tak się rozrósł [20.000 tytułów],że swój sklep elektryczny przemianowuje na sklep muzyczny. Jego współpraca z Gene Noblesem zaowocowała własną firmą nagraniową Randy' s ,która wydała kilka płyt minn. Richarda Armstronga i Record Shop Special wydającą Cecila Ganta.Zasadniczo było to przedłużenie sklepu muzycznego.
 

Kiedy Wood przejął część udziałów lokalnego radia,zdecydował się z Noblesem na założenie "prawdziwej" wytwórni płyt z własną dystrybucją,nagrywającą lokalnych artystów w studio radiowym. Jednym z pierwszych artystów nagrywających dla wytwórni był młody człowiek Johnny Maddox,który zaczynał jako pakowacz w sklepie Wooda.Jego honky tonk grany na fortepianie stał się znakiem firmowym wytwórni.Wczesne single to najczęściej muzyka gospel takich wykonawców jak: Fairfield 4, the Gateway Quartet, the Golden Voice Trio, Rosa Shaw, Joe Warren, the Singing 

Stars.
Rhythm' n' blues firmowali-Griffin Brothers, Ivory Joe Hunter, Joe Liggins, the Four Dots, the Big Three Trio, Brownie McGhee, Shorty Long, and the Counts.
Duże sukcesy na listach przebojów odniósł zespół Griffin Brothers,którego pięć pierwszych singli w latach 1950-51 weszło do Top 10 "Billboard".W 1955 roku Randy Wood został zaalarmowany rosnącym zapotrzebowaniem na muzykę rhythm' n' bluesową wśród białych słuchaczy,co zaowocowało w pierwszym rzędzie na zwiększonej produkcji "coverów",a więc wtórnych wersji originalnych utworów wykonywanych przez białych w tym przypadku wykonawców.
 

We wczesnych latach 50-tych muzyczne stacje radiowe były bardzo homogeniczne[jedne grały np. tylko białych artystów jak F.Sinatra,Jo Stafford,inne Hanka Williamsa ,Kitty Wells itp.],niepodobne do póżniejszego okresu 1956-1970 gdzie grano wszystkie gatunki muzyczne.
W 1955r wraz z pojawieniem się Fatsa Domino i Chucka Berry' ego na listach przebojów i Alana Freeda jako radiowego DJ-a grającego tę nową muzykę na falach radiowego eteru pojawił się ogromny popyt wśród białych nastolatków na tę muzykę,a to było kolejne wyzwanie dla muzycznego showbiznesu. Wood będąc bystrym obserwatorem rynku,przewidział popularność rhytm' n' bluesa a jego biletem do sławy miał być kontrakt z wyłowionym z collegu młodym piosenkarzem Pat Boonem.
 

Ten początkowo nie chciał wykonywać coverów czarnych wykonawców,zarzucając tekstom tych utworów miałkość intelektualną.Zgodził się na ich nagrywanie pod warunkiem ich poprawienia.W ciągu niespełna roku nagrał w ten sposób minn."Ain't That a Shame," "Gee Whittakers!," "Tutti Frutti" ,"Long Tall Sally," "I Almost Lost My Mind." Po tym okresie zaczął nagrywać spokojne ,melodyjne ballady w stylu Binga Crosby i Perry Como-"Don't Forbid Me", "April Love" i "Love Letters in the Sand", nie unikając dawnego repertuaru przynoszącemu spore profity.Boone nagrywał dla Dot Rec do 1968r,opuszczając tę wytwórnie razem z jej szefem,gdy ten przeniósł się do Ranwood Records.
Faktem była duża lojalność artystów nagrywających dla Dot przez dziesięciolecia, takich jak:Johnny Maddox, Pat Boone, Billy Vaughn, the Fontane Sisters, czy Lawrence Welk.Jedną z przyczyn tego stanu rzeczy była estyma uczciwego i sprawiedliwego, jaką cieszył się Wood u swoich podopiecznych.
 

W 1956r Wood przenosi swoje przedsiębiorstwo do Hollywood,jednocześnie zmieniając repertuar wytwórni ,opierając się na prostych popowych utworach,mimo,że osiągnęli w edycji rhythm' n' bluesa prawdziwe mistrzostwo.Wraz z końcem ery nagrywania coverów,Wood wybrał lepszą drogę na rock' n' rollowym rynku-kupował lub dzierżawił produkcje od niezależnych producentów.Jedną z pierwszych takich kompozycji był utwór Lee Hazlewooda "The fool" wykonywany przez Sanforda Clarka.Pierwotnie wyprodukowana w maleńkim i prymitywnym studio w Phoenix,trafiła na 7 miejsce Billboard w nowym wydaniu Dot Records.
 

Koniec lat 50-tych to dobry czas dla nowości.Takim nabytkiem był dla wytwórni Jimmy Drake,pracujący wcześniej jako kierowca ciężarówki,a nagrywający pod pseudonimem Nervous Norvus.To on na singlu "Transfusion" umieścił efekty dżwiękowe z katastrofy samochodowej,a jego nagrania przyniosły mu ogromną popularność w stacjach radiowych.
W podobny sposób nabył prawa do wydawania nagrań Bonnie Tutmarc [póżniej Bonnie Guitar] i Neda Millera ,znanego z hitu "Dark moon" od Fabor Records.W tym samym roku wśród jego podopiecznych trafia się prawdziwa perełka ,zespół Del Vikings,utworzony w 1955r a nagrywający wcześniej dla Fee Bee Records.
 

W tymże samym roku Randy Wood sprzedaje Dot Records za 3 miliony dolarów Paramount Pictures,ale zostaje jej prezydentem przez kolejne dziesięciolecie.Paramount przebiła w licytacji ABC Paramount Rec,która szukała dużej wytwórni dla swoich filii;CBS i NBC.Mimo podobnego członu w nazwie [Paramount] firmy nie były ze sobą powiązane.Mimo ,że Dot było formalnie własnością Paramount Pictures,to o profilu wydawanych płyt decydował Wood.Nazwa Paramount pojawia się okazjonalnie w logo Dot.Stała się bardziej widoczna po wykupieniu Paramount Pictures w 1968r przez Gulf+Western.
 

W 1964r na rynku amerykańskim nastąpił przełom za sprawą brytyjskiej inwazji merseybeatu.Dot będąca ostoją tradycyjnego brzmienia nie zmieniła swojej strategii,stąd najgorszy okres 1964-1967 w historii wytwórni,gdy żaden z jej singli nie trafił na Top 100 Hit.
 

W 1967r Wood odchodzi z Dot i zakłada z Lawrence Welkiem Ranwood Records,która wydaje głównie płyty tego ostatniego po wykupieniu swoich matryc w Coral Rec i Dot Rec.Wznawiali też stare albumy wydawane przez Dot.Ranwood działa do dzisiaj i jest częścią Welk Music Group.
Nowy właściciel Gulf+Western zmienia design wydawanych płyt,lecz co ważniejsze skupia się na produkcji płyt stereo.Dot pod nowym kierownictwem zaczyna ograniczać swój profil do muzyki country.Nie było to najgorsze rozwiązanie bo przyniosło wytwórni wiele zysku za sprawą takich wykonawców jak:Freddy Fender, Roy Clark, Barbara Mandrell, Billy "Crash" Craddock, Narvel Felts, the Oak Ridge Boys, Don Williams, Tommy Overstreet, John Wesley Ryles, Johnny Carver, Donna Fargo, Red Steagall, Ray Price, Joe Stampley, Buck Trent, Sue Richards.Jednocześnie Gulf+Western zaprzestało wydawanie płyt z katalogu Dot Records.
 

Dystrybucję przejmuje Famous Music ,ramię Paramount Pictures.W 1974r Dot Records został sprzedany ABC i powstała nowa firma pod szyldem ABC-Dot Records.Firma przetrwała trzy lata do 1977 roku.
 

W 1979 roku ABC wraz z katalogiem Dot została sprzedana MCA.Ta ostatnia w 1998r połączyła się z PolyGram tworząc koncern Universal Music Group,który jest właścicielem materiału muzycznego Dot Records. 

Najpopularniejsze płyty BOONE, PAT PAT'S GREAT HITS 02/12/60 DOT Gold ALBUM FARGO, DONNA FUNNY FACE 01/04/73 DOT Gold SINGLE FARGO, DONNA HAPPIEST GIRL IN THE WHOLE U.S.A. 08/23/72 DOT Gold SINGLE FARGO, DONNA THE HAPPIEST GIRL IN THE WHOLE U.S.A. 01/29/73 DOT Gold ALBUM FENDER, FREDDY BEFORE THE NEXT TEARDROP FALLS 05/22/75 DOT Gold SINGLE FENDER, FREDDY BEFORE THE NEXT TEARDROP FALLS 08/29/75 DOT Gold ALBUM FENDER, FREDDY WASTED DAYS & WASTED NIGHTS 09/18/75 DOT Gold SINGLE GILMER, JIM, & THE FIREBALLS SUGAR SHACK 11/29/63 DOT Gold SINGLE VAUGHN, BILLY BLUE HAWAII 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY SAIL ALONG SILVERY MOON 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY THEME FROM A SUMMER PLACE 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY & HIS ORCHESTRA GOLDEN INSTRUMENTALS 10/10/69 DOT Gold ALBUM WELK, LAWRENCE CALCUTTA 02/14/61 DOT Gold SINGLE WELK, LAWRENCE CALCUTTA ALBUM 03/16/61 DOT Gold ALBUM WELK, LAWRENCE WINCHESTER CATHEDRAL 04/17/67 DOT Gold ALBUM

#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"

2/5 1955 3[ilość tyg. na poz.1] Hearts Of Stone...The Fontane Sisters__Dot 15265 9/17 1955 2 Ain't That A Shame...Pat Boone__Dot 15377 7/28 1956 4 I Almost Lost My Mind...Pat Boone__Dot 15472 11/3 1956 3 The Green Door...Jim Lowe__Dot 15486 2/9 1957 1 Don't Forbid Me...Pat Boone__Dot 15521 2/16 1957 6 Young Love...Tab Hunter__Dot 15533 6/3 1957 7 Love Letters In The Sand...Pat Boone__Dot 15570 12/16 1957 6 April Love...Pat Boone__Dot 15660 2/13 1961 2 Calcutta...Lawrence Welk__Dot 16161 6/19 1961 1 Moody River...Pat Boone__Dot 16209 10/12 1963 5 Sugar Shack...Jimmy Gilmer & The Fireballs__Dot 16487 5/31 1975 1 Before The Next Teardrop Falls...Freddy Fender__ABC/Dot 17540

Inne hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

Melody Of Love Billy Vaughn 2 1955 I`ll Be Home Pat Boone 4 1956 A Wonderful Time Up There Pat Boone 4 1958 Funny Face Donna Fargo 5 1972 Friendly Persuasion (Thee I Love) Pat Boone 5 1956 Why Baby Why Pat Boone 5 1957 The Shifting Whispering Sands (Part 1 and Part 2) Billy Vaughn 5 1955 It`s Too Soon To Know Pat Boone 5 1958 Sugar Moon Pat Boone 5 1958 Remember You`re Mine Pat Boone 6 1957 Speedy Gonzales Pat Boone 6 1962 At My Front Door (Crazy Little Mama) Pat Boone 7 1955 Deck Of Cards Wink Martindale 7 1959 If Dreams Came True Pat Boone 7 1958 Chains Of Love Pat Boone 10 1956 Raunchy Billy Vaughn 10 1957 Wonderful Summer Robin Ward 14 1963 Bernardine Pat Boone 14 1957 The Green Door Jim Lowe 15 1957 Twixt Twelve And Twenty Pat Boone 17 1959 When The White Lilacs Bloom Again Billy Vaughn 18 1956 (Welcome) New Lovers Pat Boone 18 1960 Yesterday, When I Was Young Roy Clark 19 1969 Big Cold Wind Pat Boone 19 1961 Gee, But Its Lonely Pat Boone 21 1958 For My Good Fortune Pat Boone 23 1958 Cab Driver Mills Brothers 23 1968 Ape Call Nervous Norvus 24 1956 You Better Move On Arthur Alexander 24 1962 Wheels Billy Vaughn 28 1961 Fools Hall Of Fame Pat Boone 29 1959 Tumbling Tumbleweed Billy Vaughn 30 1958 I`ll See You In My Dreams Pat Boone 32 1962 Johnny Will Pat Boone 35 1961 No one will ever know/Because Jimmie Rodgers 09.1962 - 43[11] Dot 16 378 Rainbow at midnight/Rhumba boogie Jimmie Rodgers 11.1962 - 62[7] Dot 16 407 Face in a crowd/Lonely tears Jimmie Rodgers 03.1963 - 129[1] Dot 16 450 Two-ten,six-eighteen [Doesn' t anybody know my name]/The banana boat song Jimmie Rodgers 10.1963 - 78[7] Dot 16 527 Mama was a cotton picker/Together Jimmie Rodgers 12.1963 - 131[1] Dot 16 561 The world i used to know/I forgot more than you' ll ever know Jimmie Rodgers 05.1964 - 51[9] Dot 16 595

 

Lennon Sisters

 Lennon Sisters to amerykański zespół wokalny, który w różnych okresach składał się z trzech lub
czterech sióstr. Kwartet pierwotnie składał się z Dianne (znanej również jako DeeDee; urodzonej jako Dianne Barbara 1 grudnia 1939 r.), Peggy (urodzonej jako Margaret Anne 8 kwietnia 1941 r.), Kathy (urodzonej jako Kathleen Mary 2 sierpnia 1943 r.) i Janet (urodzonej jako Janet Elizabeth 15 czerwca 1946 r.).

Wszystkie urodziły się w Los Angeles w Kalifornii, z niemiecko-irlandzkiego i4 meksykańskiego pochodzenia. Pierwotny kwartet stanowiły najstarsze cztery z dwunastoosobowej rodziny. W 1992 roku młodsza siostra Mimi zastąpiła drugą siostrę Peggy, która przeszła na emeryturę. Siostra Dianne również przeszła na emeryturę. Grupa regularnie występowała w cotygodniowym programie telewizyjnym The Lawrence Welk Show. Obecny skład zespołu, występujący głównie w kurortach Welk, składa się z Mimi, Janet i Kathy. 

 Kwartet zadebiutował w The Lawrence Welk Show w Wigilię Bożego Narodzenia 1955 roku, po tym jak ich kolega ze szkoły, Larry Welk, syn Lawrence'a Welka, zwrócił na nich uwagę ojca. Welk był chory w domu, leżąc w łóżku, gdy jego syn przyprowadził siostry, żeby zaśpiewały dla niego. Był pod takim wrażeniem, że zadzwonił i umówił je na występ w tym tygodniu. Były filarem programu, aż do momentu, gdy w 1968 roku odeszły, by rozpocząć własną karierę. 

Kwartet liczył zaledwie trzy członkinie w latach 1960-1964; najstarsza siostra Dianne wyszła za mąż, opuściła zespół, a następnie ponownie do niego dołączyła. Peggy śpiewała partię harmonii wysokiej, Kathy partię harmonii niskiej, a Janet i Dianne partie harmonii średniej i prowadzące. Ich pierwszy hit, „Tonight, You Belong to Me”, osiągnął 15. miejsce na listach przebojów w 1956 roku. Następnie w 1961 roku ukazał się singiel „Sad Movies”, który okazał się ich najlepiej sprzedającym się utworem. Zapewnił im jedyny singiel numer 1 w karierze, docierając na szczyt list przebojów w Japonii. Wspólnie z siostrami Lennon produkowano takie artykuły jak kolorowanki, papierowe lalki i książki z opowiadaniami.

 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tonight You Belong To Me	Lennon Sisters	09.1956	-	15[13]	Coral 61 701	[written by Lee David, Billy Rose][#1 hit for Gene Austin in 1927]
Sad Movies (Make Me Cry)/I Don't Know Why	Lennon Sisters	09.1961	-	56[7]	Dot 16215	[written by Loudermilk][produced by George Cates, Lawrence Welk, Randy Wood]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Christmas With The Lennon Sisters	Lennon Sisters	12.1961	-	95[4]	Dot 25 343	-
Somethin’ Stupid	Lennon Sisters	05.1967	-	77[18]	Dot 25 797	[produced by "Snuff" Garrett]

Sean Lennon

Sean Taro Ono Lennon (ur. 9 października 1975r w Nowym Jorku) - brytyjsko-japoński muzyk,
pisarz, autor piosenek oraz aktor. Jest synem brytyjskiego muzyka Johna Lennona i japońskiej artystki awangardowej Yoko Ono, oraz przyrodnim bratem Juliana Lennona (syna Johna z pierwszego małżeństwa) i Kyoko Chan Cox (córki Yoko z drugiego małżeństwa).

Sean urodził się w Nowym Jorku, w dniu 35. urodzin swego ojca. Jego narodziny spowodowały odejście Johna ze świata muzyki i show-biznesu.

Jego ojciec nagrał dla niego piosenkę zatytułowaną Beautiful Boy (Darling Boy), która jakoby opisuje moment przed położeniem chłopca do łóżka. Przy końcu utworu słychać jak Lennon mówi: „Good night, Sean. See you in the morning”.

Uczęszczał do ekskluzywnych, elitarnych i prywatnych szkół (Institut Le Rosey w Szwajcarii, Ethical Culture School oraz Dalton School w Nowym Jorku). Pierwszy raz na scenie pojawił się jako sześciolatek, kiedy to na płycie Yoko Ono - Season of Glass - recytował opowieść, której nauczył go ojciec. Trzy lata później zaśpiewał pierwszą piosenkę „It’s Alright”, która pojawiła się na albumie jego matki, wydanym z okazji jej 50. urodzin. Później, w roku 1991, pojawił się na albumie Lenny’ego Kravitza „Mama Said”. W 1995 roku wziął udział w tworzeniu awangardowego albumu Yoko, pt. „Rising”.

W 1997 roku dołączył do stworzonego w Nowym Jorku japońskiego duetu Cibo Matto (Miho Hatori i Yuka Honda) . Rok później wydał swój debiutancki solowy album Into the Sun, który zebrał dość pochlebne opinie w środowisku krytyków muzycznych. Płyta ta została stworzona przy współpracy z Yuką Honda, która była w tym czasie partnerką Seana. Rok później wydano minialbum Seana Half Horse, Half Musician, który zawierał kilka nowych piosenek, ale także remiksy tych wydanych na Into the Sun. 

Jeszcze tego samego roku Cibo Mato wydało swój drugi album – „Stereo Type A”. W roku 2001 Sean wystąpił wraz z Rufusem Wainwrightem i Mobym na koncercie Come Together: A Night for John Lennon’s Words and Music, gdzie zagrał piosenki „This Boy” i „Across the Universe”. Potem, aż do końca 2005 roku, usunął się w cień.
Współczesność

W lutym 2006 roku na profilu Seana w serwisie MySpace pojawił się utwór „Dead Meat” zwiastujący wydanie nowego albumu Friendly Fire. Wiosną tego samego roku w sieci opublikowano zwiastun wersji CD/DVD płyty, który zawierał sceny wycięte z filmowej wersji albumu. Friendly Fire wydano 3 października 2006 roku. Od tamtego czasu Sean pojawiał się kilka razy w programach telewizyjnych, wykonując swój singel Dead Meat. Pracował także, wraz z gitarzystą The Strokes, Albertem Hammondem, nad jego solowym albumem „Yours to Keep”, który został wydany 9 października 2006.

W 2008 roku pojawił się gościnnie na albumie Easy Come Easy Go Marianne Faithfull.  

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Into the Sun	Sean Lennon	06.1998	90[1]	153[1]	Grand Royal 94 551	[produced by Yuka Honda]
Friendly Fire	Sean Lennon	10.2006	-	152[1]	Capitol 0946 3 72220 1 0 [UK]	[produced by Sean Lennon]
Monolith Of Phobos	Claypool Lennon Delirium	06.2016	-	84[1]	ATO 0308	[produced by Les Claypool, Sean Lennon]

Len

Len to kanadyjski duet rocka alternatywnego z siedzibą w Toronto w Ontario. W skład zespołu
wchodzą rodzeństwo Marc Costanzo (wokal, gitara) i Sharon Costanzo (wokal, gitara basowa) oraz zmienny skład muzyków koncertowych i studyjnych. Grupa jest najbardziej znana z singla „Steal My Sunshine” z 1999 roku. 

 Marc Costanzo zaczął nagrywać muzykę rekreacyjnie w wieku 13 lat. Nagrania te były głównie prowadzone przez Marca, chociaż jego starsza siostra Sharon czasami dodawała wokale do nagrań. W 1991 roku Marc rozpoczął produkcję muzyki pod pseudonimem Len jako solowy projekt. Nazwę zapożyczył od przyjaciela Marca z liceum, Lenny'ego. Sharon oficjalnie dołączyła do projektu rok później, co oznaczało pierwszą iterację Len jako duetu. Len zaczynał jako zespół punkrockowy, z wpływami muzyki pop.

 W latach 1992–1997 duet rodzeństwa niezależnie wydał EP-kę o tym samym tytule oraz dwa albumy studyjne: „Superstar” (1995) i „Get Your Legs Broke” (1997). W 1994 roku nagrano utwór „Candy Pop”, który wykorzystano jako motyw przewodni najnowszego sezonu programu „Streetcents” stacji CBC.W marcu 1994 roku zespół wydał split-kasetę w wytwórni No Records, w której zagrali również Hip Club Groove, Zoltar i Chaz Rules. Ponieważ „Superstar” nagrywano w Halifaxie, zespół nakręcił kilka teledysków do utworów „Candy Pop”, „Show Off” i „Slacker”. Na albumie wystąpiło wielu byłych członków halifaxskiej sceny muzycznej, takich jak Joel Plaskett, Michael Catano i Chris Murphy.

  Zespół wystąpił na festiwalu Halifax Pop Explosion w 1995 roku, na pokazie No Cases No Records, z którym wówczas podpisali kontrakt. Marc oszacował, że zarówno „Superstar”, jak i „Get Your Legs Broke” sprzedały się w nakładzie około 10–15 000 egzemplarzy.Chociaż te dwa albumy spotkały się z minimalnym zainteresowaniem w Kanadzie, duetowi trudno było przyciągnąć uwagę dużych wytwórni płytowych. Zespół po raz pierwszy poczuł smak sukcesu, gdy otrzymał uznanie za piosenkę „Candy Pop”.W 1998 roku Len podpisał kontrakt z amerykańską wytwórnią Work Group.

  W 1999 roku Len wydał album o bardziej hiphopowym charakterze, „You Can't Stop the Bum Rush”. Utwór z albumu, „Steal My Sunshine”, zawierający fragment utworu disco „More, More, More” zespołu Andrea True Connection, został wydany jako singiel. Utwór osiągnął trzecie miejsce na liście przebojów RPM Top Singles, a także znalazł się w pierwszej dziesiątce w wielu innych krajach, w tym w Australii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, stając się największym hitem Len. Len został nominowany do nagrody Juno w 2000 roku w kategorii najlepszy nowy zespół, a album został nominowany w kategorii najlepszy album alternatywny. Po wydaniu utworu popularność Lena spadła, ale zespół kontynuował wydawanie albumów do 2005 roku, po czym nastąpiła siedmioletnia przerwa. Podczas tej przerwy Marc ogłosił rozwiązanie zespołu w wiadomości na MySpace z 2008 roku. 

 Zapowiedział jednak, że on i Sharon nagrają razem kolejny album. Mimo to Len powrócił z Markiem i Sharon w październiku 2012 roku, wydając swój piąty album studyjny „It's Easy If You Try”. Album promował jeden singiel „It's My Neighborhood”, do którego powstał teledysk przedstawiający mieszkańców Toronto wykonujących playback do utworu.  W 2016 roku Marc ogłosił, że prawdopodobnie nie nagrają kolejnego albumu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Steal My Sunshine	Len	08.1999	-	9[25]	Work	[platinum-US][platinum-UK][written by Marc Costanzo, Gregg Diamond][produced by Mumble C]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Stop the Bum Rush	Len	07.1999	-	46[27]	Work 69 528	[gold-US][produced by Mumble C ,Fisher, Big King]