Chris Columbo Quintet

Joseph Christopher Columbus Morris (ur. 17 czerwca 1902r - zm. 20 sierpnia 2002r),
lepiej znany jako Crazy Chris Columbo lub po prostu Chris Columbo, był amerykańskim perkusistą jazzowym. W dokumentach czasami określano go mianem Joe Morris, choć nie jest spokrewniony z gitarzystą free jazzowym Joe Morrisem ani trębaczem Joe Morrisem. 

 

 Columbus był aktywnym muzykiem jazzowym od lat 20. do 90-tych XX wieku i był dla Sonny'ego Payne'a kimś w rodzaju ojca.  Od lat 30. do końca lat 40-tych XX wieku prowadził własny zespół, będąc przez pewien czas rezydentem w Savoy Ballroom. W połowie lat 40-tych zaczął również grać na perkusji z Louisem Jordanem, pozostając z nim do 1952 roku. W połowie i pod koniec lat 50-tych Columbus wspierał zespół organowy Wild Billa Davisa i nagrywał z Duke'iem Ellingtonem w 1967 roku.

 

Ponownie działał jako lider w latach 70-tych, oprócz tras koncertowych po Europie z Davisem. We Francji grał z Floydem Smithem, Alem Greyem, Eddiem „Cleanheadem” Vinsonem, Buddym Tate'em i Miltem Bucknerem. Przed udarem, który częściowo go sparaliżował w 1993 roku, Columbus był najstarszym czynnym muzykiem w Atlantic City. 

 

 Columbo zadebiutował zawodowo grając z Fletcherem Hendersonem w 1921 roku. W latach 20. i 60-tych XX wieku grał w większości klubów nocnych w mieście i przez 34 lata, aż do 1978 roku, kiedy klub został zamknięty, dyrygował orkiestrą Club Harlem. Następnie zespół Columbo występował praktycznie w każdym hotelu-kasynie w Atlantic City. W czasie udaru regularnie występował w Showboat. Columbo współpracował, nagrywał i koncertował z wybitnymi artystami jazzowymi, takimi jak Duke Ellington, Dizzy Gillespie, Louis Jordan, Louis Armstrong, Wild Bill Davis i Ella Fitzgerald. Columbo wydał album dla wytwórni Strand zatytułowany „Jazz: Re-Discovering Old Favorites” zespołu Chris Columbo Quintette, zawierający wersję utworu „Summertime” z udziałem organisty Johnny'ego „Hammonda” Smitha. Ta płyta (z drugą stroną w szybkim, molowym bluesie zatytułowanym „Minerology”  odniosła spory sukces w radiu na początku lat 60-tych. 

 

Columbo podrzucał pałeczki w powietrze, odbijał je od podłogi i często zeskakiwał z motocyklowego siedzenia, które było jego perkusyjnym tronem. Columbo wystąpił również w filmie „It Happened in Harlem” z 1945 roku, opartym na historii harlemskiego klubu nocnego Smalls Paradise, oraz w filmie „Look Out Sister” z 1947 roku.Chrisa przeżyły dwie córki, Yvette Mathison i JoAnn Morris, wnuczki Sheril Plunkett i Tana Lee oraz prawnuki Dylan Plunkett, Kacie Mae Plunkett i Chance Lee. 

 

Śmierć Columbo doznał udaru w 1993 roku i zmarł w 2002 roku; miał 100 lat.  Aby docenić jego wkład w historię i muzykę Atlantic City, w 2005 r. część Kentucky Avenue, na której mieści się Club Harlem, przemianowano na Chris Columbo Lane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime / Minerology	Chris Columbo Quintet	06.1963	-	93[2]	Strand 25 056	[written by George Gershwin, Ira Gershwin & DuBose Heyward]

Chi Coltrane

Chi Coltrane (ur. 6 listopada 1948r) to amerykańska piosenkarka rockowa/gospel, autorka
tekstów i pianistka. Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę w 1972 roku singlem „Thunder and Lightning”. Jej piosenka „Go Like Elijah” z 1973 roku była przebojem numer jeden w Holandii.

 

  Chi Coltrane rozpoczęła karierę jako artystka w Chicago. Za granicą zadebiutowała, reprezentując Stany Zjednoczone na Międzynarodowym Festiwalu Rockowym dla 50 000 widzów w Rio de Janeiro. Wróciła do Stanów Zjednoczonych, gdzie Clive Davis podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Columbia Records. Jej jedynym przebojem w USA był „Thunder and Lightning”, który dotarł do 17. miejsca na listach przebojów w całym kraju. Coltrane miała dwa hity w Top 40 w Niemczech, osiągając 1. miejsce w Holandii i utrzymując tę ​​pozycję przez miesiąc dzięki oryginalnemu utworowi „Go Like Elijah”. 

 

Coltrane wielokrotnie gościnnie występowała w programach American Network TV, w tym w programie The Tonight Show stacji NBC oraz 76. odcinku Midnight Special stacji NBC z 12 lipca 1974 roku. Coltrane występowała z The Who, The Eagles, Steviem Wonderem i Rodem Stewartem. W latach 70. i 80-tych w Ameryce Chi była niegdyś nazywana „Pierwszą Damą Rocka”;  i zajmowała pierwsze miejsce w rankingu popularności „Music Express”. 

 

 Jej całokształt twórczości przyniósł wiele nagród i wyróżnień, zarówno w Ameryce, jak i za granicą, w tym europejski Złoty Młot i Srebrny Młot dla najlepszej artystki. W 1999 roku Chi została uhonorowana w Los Angeles.  Coltrane znalazł się na europejskiej liście „100 Najlepszych Muzyków WIEKU”. Magazyn „Rolling Stone” opisał Coltrane’a jako „porywającą wokalistkę/kompozytorkę/producentkę, której występy są po prostu porywające”. Paul Buckmaster, odnosząc się do jej nowego utworu „Yesterday, Today & Forever”, powiedział: „Musiałem kilka razy przerwać pracę nad aranżacją smyczkową „Yesterday, Today & Forever” z powodu głębokich emocji, jakie we mnie wywołała – to naprawdę wspaniały utwór. Myślę, że to prawdopodobnie najpiękniejsza piosenka, jaką kiedykolwiek słyszałem”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thunder And Lightning/Time To Come In	Chi Coltrane	09.1972	-	17[13]	Columbia 45 640	[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]
Go Like Elijah/It's Really Come To This	Chi Coltrane	01.1973	-	107[2]	Columbia 45 749	[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chi Coltrane	Chi Coltrane	09.1972	-	148[10]	Columbia 31 275	[produced by Toxey French]

Colour Club

 Colour Club to amerykański zespół smooth jazzowy założony w latach 90-tych XX
wieku przez Skippera Wise'a i Lesa Pierce'a. Wise i Pierce założyli Colour Club  na początku lat 90-tych, łącząc smooth jazz z hip-hopem. Do nagrania drugiego i trzeciego albumu zaangażowali wokalistkę >Lisę Taylor, a gościnnie wystąpili tacy muzycy jak Gary Meek i Rick Braun. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Colour Club”, z 1994 roku, zawierał singiel „Freedom Words”. Teledysk do niego był nominowany do American Music Award. 

 W 1994 roku Skipper poznał Lesa Pierce'a, który w tamtym czasie miał przebój w Top 40 z popowym zespołem „Louie Louie” i był producentem grupy wokalnej Take 6. Skipper podpisał kontrakt z JVC Records na trzy albumy, tworząc wraz z Lesem Pierce'em zespół „Colour Club”. „Colour Club”, album o tym samym tytule, został wydany przez wytwórnię JVC na początku 1994 roku i osiągnął 5. miejsce na liście przebojów radiowych NAC. Album został okrzyknięty nowym ruchem w Europie o nazwie „Acid Jazz”. Teledysk do singla „Freedom Words”  został nakręcony w Zuma Beach w Malibu w południowej Kalifornii, a jego producentem był Mitchel Linden. Efektem tych starań było nominowanie do nagrody „Teledysk roku” w konkursie American Billboard Video Awards. 

 Album „In the Flow”  został wydany w 1996 roku przez wytwórnię JVC/VERTEX. Teraz, z Lisą Taylor na stałe w roli wokalistki,  album przyniósł trzy single: „Be Yourself”, który znalazł się w pierwszej czterdziestce list przebojów w Japonii; „If it’s all Good” i „Pearls”.  Trzeci i ostatni album Colour Club, „Sexuality”, ukazał się w 1997 roku nakładem JVC/Vertex, a singiel „Tenderness” został wydany. Do albumu dołączono teledysk, a sześć tygodni później JVC America zamknęło swoje podwoje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If It's All Good	Colour Club	06.1996	-	-	JVC 8010	[written by Bernard Wise, Les Pierce][produced by Bernard Wise,Les Pierce][59[10].R&B Chart]
Tenderness	Colour Club	11.1997	-	-	JVC 8011	[written by Les Pierce, Bernard Wise & Lisa Taylor][79[4].R&B Chart]

Colts

Colts to jeden z dwóch czarnoskórych zespołów wokalnych z Bakersfield w Kalifornii
(drugim zespołem był The Paradons, znany z przeboju „Diamonds and Pearls”). Wokalista Ruben Grundy, jego brat Joe Grundy i Carl Moland mieszkali na tej samej ulicy w Bakersfield. Kiedy cała trójka przeprowadziła się do Los Angeles, aby studiować w L.A. City College, założyli zespół wokalny z kolegą ze studiów, Leroyem Smithem, pochodzącym z New Jersey. Kwartet szybko zwrócił na siebie uwagę promotora/autora tekstów/menedżera Samuela „Bucka” Ram, który podpisał z nimi kontrakt z wytwórnią Personality Productions i zapewnił im kontrakt z małą wytwórnią płytową Mambo z Pasadeny, należącą do Larry'ego Meada. 

 

Aby nadać im tożsamość, Ram podkreślił ich schludny, studencki wizerunek, wyposażając ich w czapki pierwszoroczniaków, co mogło ostatecznie podkopać ich popularność. Ram wykorzystał zespół do nagrania jednej ze swoich nowych piosenek, „Adorable”. Według Cashbox (13 sierpnia 1955 r.), ten „kwartet młodych studentów z Bakersfield” nagrał piosenkę wraz z kilkoma innymi w Pasadenie pod nadzorem czarnoskórego dyrektora artystycznego i filmowego Vity, Mike'a Gradny'ego. W ciągu tygodnia lub dwóch lokalny dystrybutor, Abe Diamond, zagrał dubbing utworu dla dealerów. Choć początkowo wydany przez Mambo, „Adorable” został przeniesiony na nową wytwórnię Meada, Vita, ponieważ szaleństwo na punkcie mambo stało się passe. Do 24 września singiel Vita był numerem jeden w programie radiowym Zeke'a Mannersa KFWB, a grupa występowała w programach telewizyjnych Ala Jarvisa i Larry'ego Finleya. Do 22 października utwór dotarł na szczyt listy przebojów R&B Cashbox w Los Angeles, gdzie utrzymał się przez niesamowite trzy miesiące. Płyta mogłaby stać się ogólnokrajowa, gdyby nie fakt, że The Drifters nagrali jej cover dla Atlantic Records. 

 

Cashbox pod koniec października wydał obie wersje w ramach Buy O' the Week: „Od momentu pojawienia się oryginalnej płyty Vita, entuzjazm wokół tego utworu narastał. Colts zaczęli z hukiem w Los Angeles, a później zaczęli robić furorę w Nowym Jorku, Filadelfii, Baltimore i Buffalo. Płyta Driftersów ukazała się później, ale w regionach, gdzie płyta Vita nie była dystrybuowana- i w wielu, gdzie była - również sprzedawała się bardzo dobrze. Choć Colts są już na krajowej liście przebojów, Drifters niewiele im ustępują. Ostatecznie zwyciężyła lepsza dystrybucja i mocniejsza wersja Atlantic; Drifters wynieśli „Adoreable” na pierwsze miejsce na liście R&B w kraju, podczas gdy oryginał Colts dotarł zaledwie do jedenastego miejsca na liście R&B. 

 

Aby kolejny singiel zespołu, „Sweet Sixteen”, zyskał popularność w całym kraju, Ram przyznał Alanowi Freedowi połowę autorstwa (drugą połowę stanowił Lyn Paul, jeden z pseudonimów Ram), ale emisja Freeda w radiu nie przyczyniła się do wzrostu popularności płyty, nawet gdy Colts występowali w okolicach Nowego Jorku z The Platters i The Penguins, a następnie odbywali trasę po kraju z Comets Billa Haleya, Frankie Lymonem, Clyde’em McPhatterem i innymi czołowymi artystami w ramach „The Biggest Rock 'n' Roll Show of 1956”. W międzyczasie „Sweet Sixteen” został przerobiony przez The Sounds (z udziałem niewymienionego w czołówce Bobby’ego Daya) w programie Modern. Records. Nawiasem mówiąc, druga strona singla, „Honey Bun”, została napisana przez Curtisa Williamsa z The Penguins. 

 

Trzeci singiel, „Never, No More” Joe Grundy'ego, nie wzbudził żadnego zainteresowania. W sierpniu 1956 roku Cashbox ogłosił, że Ramowi udało się podpisać kontrakt The Colts z wytwórnią Dot Records, ale nic z tego nie wyszło. Wrześniowa informacja w księgarniach z 1956 roku donosiła, że ​​The Colts dołączyli do składu żonę wokalisty Mela Williamsa, Mickey Lynn, zmienili nazwę na Four Colts & a Filly i zaliczyli występ w klubie nocnym Larry Potter's Supper Club w Los Angeles. Być może jednak przedsięwzięcie nie trwało długo, ponieważ w następnym roku The Colts byli stałymi bywalcami ekskluzywnego klubu Saints & Sinners, spotykając się z takimi gwiazdami jak Nat King Cole i Sammy Davis Jr. Pojawia się jednak wątpliwość, czy pierwotny zespół nadal istniał w tym czasie. 

 

 Właścicielem nazwy był Ruben Grundy, który najwyraźniej nie był już członkiem The Colts, a według wpisu w Cashbox z lipca 1957 roku, głównymi wokalistami zespołu byli Don Wyatt i Eddie Williams (dawniej The Aladdins), którzy zastąpili „członków powołanych do sił zbrojnych”. W tym samym miesiącu grupa Colts grała koncert w hotelu El Cortez w Las Vegas, a następnie w sierpniu wyruszała do Honolulu. To była ostatnia informacja, jaką media branżowe podały o zespole. Ruben Grundy, który najwyraźniej nie był już członkiem The Colts, nagrywał z girlsbandem dla wytwórni Spry Mike'a Gradny'ego w 1957 roku. Lokalne losy czterech Colts w latach 2000 są nieznane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Adorable/Lips Red As Wine	Colts	10.1955	-	-	Vita 112	[written by Buck Ram][11[1].R&B Chart]

Coming of Age

 

Coming of Age to kwintet R&B, w którego skład wchodzą Israel Spencer, Tao Kese, Terrance
Quaites, Ivan Shaw i Maranthony Tabb. Grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic Records w latach 90-tych. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Coming Home to Love”, ukazał się w 1993 roku i znalazł się w pierwszej dziesiątce listy Billboard Top Heatseakers. 

 

Ich debiutancki singiel „Coming Home to Love” osiągnął dwudzieste siódme miejsce na amerykańskiej liście przebojów, a ich kolejny singiel z 1994 roku, „Baby Be Still”, dotarł do sześćdziesiątego trzeciego miejsca. W 1994 roku grupa wystąpiła z Tishą Campbell i De La Soul w programie „Soul Train”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Coming Home To Love	Coming of Age	10.1993	-	101[12]	Zoo 14 099	[produced by Kashif][27[20].R&B Chart]
Baby Be Still	Coming of Age	01.1994	-	-	Zoo 14 116	[written by J. Valentine][produced by Dennis Lambert, Jeffrey Valentine][63[8].R&B Chart]

Willie Collins

Willie Collins pochodził z Karoliny Północnej, ale w połowie lat 60-tych mieszkał
w Nowym Jorku i pracował zawodowo. Moje uszy podpowiadają mi, że jego mało znany singiel 45 z Fats Gaines Orchestra dla F & G prawdopodobnie był jego pierwszym nagraniem. Te leniwe, swobodne, niemal wyspiarskie klimaty przywodzą mi na myśl lata 60-te. Ale to współpraca ze znanym muzykiem Ernestem Kelleyem, przed jego słynną przeprowadzką do Detroit, sprawiła, że ​​został zauważony. Chociaż nie jest pełnoprawnym członkiem The Combinations, wydaje się oczywiste, że ich singiel 45 dla małej wytwórni Kelleya Soul-O-Sonic zawiera ostre, gospelowe brzmienia Collinsa. Najważniejszą stroną tego mało znanego utworu jest ballada inspirowana doo wopem „Please Don’t Leave Me”, w której błaganie Williego trafia w sedno. Collins nagrywał również solo dla Kelleya z słusznie słynnym zespołem ListenTwo Lives w 1967 roku. 

Otis Redding był już wtedy tak ważnym i odnoszącym sukcesy artystą, że nieuniknione było, iż wpłynie na innych, być może mniej utalentowanych wokalistów. „Wpływ” w niektórych przypadkach przeradzał się oczywiście w „imitację”, ale wokaliści tacy jak Johnny Soul i James Duncan trzymali się głównie prawej strony granicy. „Two lives” Willie'ego Collinsa balansuje na granicy. Z rytmicznym riffem z „These Arms of Mine” i partią instrumentów dętych, która przywodzi na myśl „I've been loving you too long”, czynnik Otisa jest dość wysoki. To jednak, co czyni ten utwór klasykiem, to głębia i przekonanie, jakie Collins wnosi do utworu - porywający występ wokalny. Utwór został napisany przez niezwykle interesującego muzyka Billy'ego Nicholsa, którego ścieżki skrzyżowały się z Collinsem w trakcie jego kariery.  

Znakomity utwór Willie'ego „ListenDon’t Stop Now” był kolejnym dziełem Nicholsa - i prawdopodobnie zawierał również jego gitarę. Choć nie jest to tak głębokie, jak jego pierwsze wydawnictwo, to jest to bardziej wyrafinowana ballada rodem z Big Apple - a wokal Collinsa jest oczywiście nieskazitelny. Zarówno Collins, jak i Nichols byli pod koniec lat 60-tych członkami nowojorskiego zespołu Invaders. Przenieśli się do Wietrznego Miasta, zmieniając nazwę na chwytliwą B W & the Next Edition i podpisując kontrakt z wytwórnią Dakar. Najlepszym utworem z ich repertuaru jest niewątpliwie melodyjny utwór ListenChosen One, napisany wspólnie z Collinsem i zaaranżowany przez Nicholsa, na którym ponownie brzmi on po prostu perfekcyjnie - elastycznie i z doskonałym wyczuciem tempa. 

W miarę upływu lat 70-tych Collins zaczął nazywać siebie Wil Collins & Willpower, tworząc muzykę disco dla Mercury i Bareback. Pomimo niefortunnych aranżacji, Collins nigdy nie stracił charakteru i emocjonalnej mocy południowego soulu - a jego wokal to chyba jedyne pozytywne rzeczy, jakie mogę powiedzieć o tych dwóch 45-tkach. I to pomimo oddania fanów soulu z północy dla nudnego,   utworu „Anything I Can Do”, zdominowanego przez syntezatory. Jak to często bywało z prawdziwymi soulmanami w latach 80-tych, Collinsowi udało się nieco złagodzić swoje szorstkości, gdy dołączył do Capitol -swojej jedynej szansy na sukces z dużą wytwórnią płytową za plecami. Collins i Billy Nichols napisali większość utworów i wspólnie produkowali zestaw „Where You Gonna Be Tonight”, z którego Capitol wydał kilka płyt 45-calowych. Na pierwszym z nich znalazła się spokojna, spokojna ballada „ListenLet’s Get Started”, która zapewniła Collinsowi jedyne miejsce na listach przebojów. Tytułowy utwór był drugim singlem, ale niczym szczególnym się nie wyróżniał i brzmiał zbyt pochodnie od soulu z połowy lat 80-tych. Pomijając raczej nieudany duet z Beverly Crosby, to był koniec nagrań Willie Collinsa. Przez cały czas pozostawał on niedocenianym wokalistą- pełnym gospelowego ognia, ale niestety bez sukcesów. Ostatni raz słyszano o nim, gdy śpiewał gospel i wydał płytę CD, którą sam wyprodukował w nowym tysiącleciu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Get Started/Sticky Situation (Dub Version)	Willie Collins	05.1986	-	-	Capitol 5554	[written by Billy Nichols][produced by Billy Nichols, Willie Collins][43[13].R&B Chart]

Color Me Badd

Color Me Badd to amerykański zespół R&B/a cappella. Kwartet, w którego skład wchodzą
Bryan Abrams, Mark Calderon, Kevin Thornton i Sam Watters, powstał w Oklahoma City, zanim przeniósł się do Nowego Jorku. Color Me Badd zasłynął takimi hitami jak „I Wanna Sex You Up”, „I Adore Mi Amor” i „All 4 Love”. 

 Debiutancki album Color Me Badd, C.M.B., ukazał się latem 1991 roku. Dzięki piosence „I Wanna Sex You Up”, która znalazła się również na ścieżce dźwiękowej do filmu *New Jack City*, zespół szturmem podbił listy przebojów na całym świecie. W Stanach Zjednoczonych osiągnął 2. miejsce na liście przebojów, a w Wielkiej Brytanii nawet 1. miejsce. Kolejne dwa single, „I Adore Mi Amor” i „All 4 Love”, osiągnęły pierwsze miejsce w Stanach Zjednoczonych odpowiednio w 1991 i 1992 roku. Inne hity z pierwszej dwudziestki to „Slow Motion” i „Thinkin' Back”. 

 Debiutancki album Color Me Badd sprzedał się w ponad trzech milionach egzemplarzy. Po ukojeniu oczekiwania fanów na nowe wydawnictwa albumem z remiksami *Young, Gifted & Badd - The Remixes*, wydanym pod koniec 1992 roku, jesienią 1993 roku ukazał się ich drugi album, *Time & Chance*. Zawierał on 19 nowych utworów, w tym dwa single, „Choose” i „Time & Chance”, które nie dotarły do ​​pierwszej dwudziestki w USA. Mimo to album sprzedał się w ponad 500 000 egzemplarzy w USA, osiągając status złotej płyty RIAA. 

Dzięki singlowi „The Earth, the Sun, the Rain” z albumu *Now & Forever* z połowy 1996 roku, w końcu ponownie znaleźli się w pierwszej dwudziestce. Color Me Badd następnie podpisało kontrakt z Sony, aby wydać nowy album. Jednak *Awakening* nie odniósł sukcesu komercyjnego i doprowadził do rozpadu zespołu w 1998 roku. 

W 2010 roku nastąpił powrót bez Sama Wattersa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wanna Sex You Up	Color Me Badd	04.1991	1[3][14]	2[23]	Giant 19 382	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Elliot Straite, Color Me Badd][produced by Dr. Freeze][1[2][18].R&B Chart][piosenka z filmu "New Jack City"]
I Adore Mi Amor	Color Me Badd	07.1991	44[4]	1[2][20]	Giant 19 204	[gold-US][written by Hamza Lee, Color Me Badd][produced by Hamza Lee, Royal Bayyan][1[1][18].R&B Chart]
All 4 Love/Color Me Badd	Color Me Badd	11.1991	5[10]	1[1][28]	Giant 19 236	[gold-US][A:written by Bryan Abrams, Mark Calderon ,Steve Cropper, Isaac Hayes ,Howard Thompson, Kevin Thornton ,Sam Watters][A:produced by Howie Tee][B:produced by Cassandra Mills][B:56[8].R&B Chart]
Thinkin' Back	Color Me Badd	02.1992	-	16[20]	Giant 19 074	[written by Bryan Abrams,Mark Calderon,Troy Taylor Lee,Kevin Thornton,Sam Watters][produced by Royal Bayyan,Hamza Lee][31[9].R&B Chart]
Heartbreaker	Color Me Badd	02.1992	58[1]	-	Giant W 0078 [UK]	[written by Color Me Badd,Howard Thompson,Tarik Bayyan][produced by Howie Tee,Cassandra Mills]
Slow Motion	Color Me Badd	05.1992	-	18[20]	Giant 18 908	[written by Bryan Abrams,Mark Calderon,Howard Thompson,Kevin Thornton,Sam Watters][produced by Howie Tee][sample z "Spinning wheel"-Blood Sweat & Tears]
Forever Love	Color Me Badd	09.1992	-	15[18]	Giant 18 727	[written by Color Me Badd, James Harris III, Terry Lewis][produced by Color Me Badd, James Harris III, Terry Lewis][piosenka z filmu "Mo' Money"]
Time and Chance	Color Me Badd	10.1993	62[1]	23[19]	Giant 18 339	[written by Bryan Abrams,Mark Calderon,DJ Pooh,Kevin Thornton,Sam Watters][produced by DJ Pooh][9[20].R&B Chart][sample z "My philosophy"-Boogie Down Productions]
Choose	Color Me Badd	01.1994	65[2]	23[17]	Giant 18 270	[written by Bryan Abrams,Mark Calderon,DJ Pooh,Kevin Thornton,Sam Watters,James Harris III, Terry Lewis][produced by James Harris III, Terry Lewis]
The Bells	Color Me Badd	04.1994	-	-	Giant 18 268	[written by Marvin Gaye,Anna Gordy Gaye,Iris Gordy,Elgie Stover][produced by Terry Lewis,Jimmy Jam][73[6].R&B Chart]
Let's Start with Forever	Color Me Badd	05.1994	-	115[2]	Giant 18 200	[written by Diane Warren][produced by David Foster]
The Earth, the Sun, the Rain	Color Me Badd	05.1996	-	21[22]	Giant 17 654	[written by Elliot Wolff,Stacey Piersa][produced by Narada Michael Walden][89[10].R&B Chart]
Sexual Capacity	Color Me Badd	09.1996	-	121[2]	Giant 17 624	[written by Christopher A. Stewart,Sean K. Hall,Rob Thicke][produced by Christopher "Tricky" Stewart,Sean "Sep" Hall][piosenka z filmu "Striptease"]
Remember When	Color Me Badd	07.1998	-	48[13]	Epic 78 924	[written by Sam Watters,Mark Calderon,Kevin Thornton,Bryan Abrams, Louis "Kingpin" Biancaniello][produced by Louis "Kingpin" Biancaniello]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
C.M.B.	Color Me Badd	08.1991	3[22]	3[77]	Giant 24 429	[5x-platinum-US][gold-UK][produced by Royal Bayyan,Tarik Bayyan,Dr. Freeze,Hamza Lee,Nick Mundy,Spyderman,Howie Tee]
Young, Gifted & Badd: The Remixes	Color Me Badd	01.1993	-	189[1]	Giant 24 480	[produced by Color Me Badd, Nick Mundy, Royal Bayyan ,Dr. Freeze ,Michael Fossenkemper]
Time and Chance	Color Me Badd	12.1993	-	56[17]	Giant 24 524	[2x-platinum-US][produced by Color Me Badd, Howie Tee, DJ Pooh, Hamza Lee, Amir Bayyan, Mark Murray, Geoffrey Williams, Jimmy Jam and Terry Lewis, David Foster]
Now & Forever	Color Me Badd	06.1996	-	113[4]	Giant 24 622	[gold-US][produced by Aaron Zigman , Babyface , Chucky Thompson, Color Me Badd , Jonathan B., Narada Michael Walden , Nathan Morris , Sean "Sep" Hall, Shawn Stockman, Christopher "Tricky" Stewart, Wanya Morris]

Rodger Collins

Rodger Collins Jr. (ur. 20 sierpnia 1940 r.) znany również jako Hajji Rajah Kasim Sabrie, to
amerykański wokalista i muzyk soulowo-funkowy. 

 

 Collins urodził się w Santa Anna w Teksasie, a jako nastolatek przeprowadził się do San Francisco w Kalifornii. Wygrał konkurs talentów w Oakland, zanim studiował aktorstwo w San Francisco. Śpiewał w klubach, a na początku lat 60-tych podpisał kontrakt z wytwórnią Fantasy Records, która wydawała jego płyty w swojej filii, wytwórni Galaxy. Chociaż jego dwa pierwsze single nie odniosły sukcesu, jego trzeci singiel, „She's Looking Good”, napisany przez Collinsa i zaaranżowany przez Raya Shanklina, osiągnął 44. miejsce na liście Billboard R&B i 101. miejsce na liście przebojów pop w 1966 roku. Utwór stał się później większym hitem Wilsona Picketta, a nagrali go również David Lee Roth oraz Jack Mack and the Heart Attack do filmu Tuff Turf z 1985 roku.

 

  Do innych znaczących nagrań Collinsa należały: „Foxy Girls in Oakland” z 1970 roku, napisany przez Joe Crane'a z Hoodoo Rhythm Devils, oraz „You Sexy Sugar Plum” wydany przez Fantasy Records w 1973 roku. Ten ostatni utwór osiągnął 22. miejsce na brytyjskiej liście przebojów po wznowieniu w 1976 roku, w odpowiedzi na zapotrzebowanie północnej sceny soulowej.

 

  Collins był znany ze swoich energicznych występów, w tym jako support przed Elvisem Presleyem oraz Ike'em i Tiną Turner w Las Vegas w Nevadzie w połowie lat 70-tych. Pisał również piosenki nagrywane przez innych wokalistów, w tym Charlesa Browna i Sugar Pie DeSanto. Po trasie koncertowej z Joe Texem, Collins przeszedł na islam i zmienił nazwisko na Rajah Kasim Sabrie. W 1974 roku całkowicie wycofał się z występów, a później założył firmę zajmującą się naprawą sprzętu AGD w Oakland. Założył również Garden Tree Music, aby wydawać własne nagrania, wydając albumy „Through My Eyes” (2009) i „Just One More Time” (2013).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's Looking Good/I'm Serving Time	Rodger Collins	02.1967	-	-	Galaxy 750	[written by Rodger Collins][produced by David Lee Roth][44[5].R&B Chart]
You Sexy Sugar Plum (But I Like It)/I'll Be Here (When The Morning Comes)	Rodger Collins	04.1976	-	-	Fantasy FTC 132	[written by Rodger Collins][produced by Rodger Collins]

Keith Colley

Jarrell Keith Colley urodził się w Spokane w 1941 roku i jako nastolatek mieszkający
w Richland, pomógł założyć swój pierwszy zespół rockandrollowy, Corvairs, około 1958 roku. Członkowie Corvairs - Keith Colley [gitara, wokal], Larry Coryell [gitara]; Stan Cole [saksofon]; Don Eshelby [fortepian] i Ronnie Colley [perkusja] - pochodzili z okolic Tri-Cities (Richland, Pasco, Kennewick). Ich występ w restauracji/klubie nocnym Nagle's Big Apple w Portland był pierwszym profesjonalnym występem Coryella poza miastem, po czym dołączył do Yakima's Checkers. W 1961 roku zarówno Colley, jak i Coryell przeprowadzili się do Seattle, aby studiować na Uniwersytecie Waszyngtońskim. Podczas gdy Coryell dołączył do Dynamics, Colley szukał kariery solowej i podjął decyzję o nagraniu wersji przeboju Dion & the Belmont z 1959 roku, „A Teenager In Love”, w studiu lokalnej stacji radiowej. 

 

Stacja zaczęła nadawać utwór, a promotor płytowy z Seattle, Jerry Dennon, zwrócił na niego uwagę i podpisał kontrakt menedżerski z własną wytwórnią, Jerden Records. Pierwszą rzeczą, jaką zrobili, było nagranie przez Colleya wersji demo popowego standardu „Zing! Went The Strings of My Heart” w studiu Joe Bolesa w West Seattle. W tym czasie Dennon pracował dla kalifornijskiej wytwórni Era Records, która zgodziła się na przerobienie utworu i jego wydanie. Dennon przeniósł kontrakt do Era, Colley przeprowadził się do Los Angeles, nagrał utwór od podstaw, a „Zing!...” na krótko pojawił się w bostońskim radiu. Era uznała, że ​​piosenka wciąż ma potencjał i kolejny singiel Colleya, „Put 'Em Down”, był grany w Seattle i Spokane, a jego druga strona, „(And Her Name) Is Scarlet”, znalazła się w pierwszej czterdziestce w San Bernardino. 

 

 Po tym Colley mógł ruszyć dalej i pod koniec 1962 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Ala Allena Unical Records, gdzie wydał cztery single, z których pierwszym był autorski utwór Colleya, „Enamorado”. Choć pierwotnie napisany po angielsku, Allen przeczuwał, że lepiej sprawdzi się zaśpiewany po hiszpańsku. Zlecili więc tłumaczenie, a Colley dał z siebie wszystko, śpiewając go w języku, którego nawet nie znał. „Enamorado” stał się obiecującym hitem radiowym jesienią 1963 roku, osiągając 2. miejsce na listach przebojów w San Bernardino, 4. w Los Angeles, 5. w Seattle, 7. w Tucson i 11. w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej. „Enamorado” stało się jeszcze większym hitem, gdy Sandpipers nagrali swoją wersję, stając się swoistym standardem na chicano rockowej scenie, a nagrywali go również inni artyści - w tym wielki jazzman, Chet Baker.  

 

Później pojawiły się kolejne single o tej samej formule, a Unical wydał „Cuando La Luna” i „Queridita Mia”. Pod koniec 1963 roku nakładem wytwórni JAF ukazał się utwór Colleya „Discover A Lover”, ale piosenka odniosła większy sukces, gdy nagrali ją lokalni chicano rockerzy, zespół Jaguars. W połowie 1964 roku ukazał się „Welcome Home Baby” - utwór, który Colley napisał wspólnie z innym obiecującym młodym kompozytorem, P.F. Album „Sloan” nagrany z wybitnym inżynierem dźwięku Larrym Levine’em w legendarnych hollywoodzkich Gold Star Studios stał się jego bestsellerem po wydaniu przez Vee Jay Records w styczniu 1965 roku. W pewnym momencie Al De Lory - uznany producent i aranżer oraz członek słynnej grupy muzyków sesyjnych Wrecking Crew - został osobistym menedżerem Colleya.  

 

Stamtąd Colley przeszedł do Challenge Records, gdzie nagrał kilka singli - w tym „Tonight I'm Telling You” z 1966 roku, który znalazł się w pierwszej dwudziestce list przebojów w jego rodzinnym Richland. Z czasem Colley przeorientował swoje działania i został kompozytorem w Four Star Music Publishing. W kolejnych latach utwory Colleya nagrywało wielu artystów, którzy stali się przebojami, w tym: Bobby Bare, The Browns, Skeeter Davis, Jackie DeShannon, The Knickerbockers, George Morgan, The Newbeats, The New Christy Minstrels, The Standells, Thee Prophets, Gene Vincent i Lenny Welch. W 1967 roku Colley podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records, która wydała jego utwór „Shame, Shame” z re-nagraniem utworu „Enamorado”, którego producentem był Gary Usher.  

 

Brytyjski zespół The Magic Lanterns znalazł się w pierwszej trzydziestce listy przebojów dzięki swojej wersji utworu „Shame Shame” w 1968 roku. W 1974 roku Colley wyprodukował kilka nagrań pod pseudonimem Sun Child. W kolejnych latach Colley pozostał aktywny w administracyjnym sektorze wydawniczym i w 2005 roku Rev-Ola wydał album „Bird Doggin'” -od tytułu piosenki Colleya nagranej przez Gene'a Vincenta - na którym znalazły się wczesne dema Colleya. W 2014 roku wytwórnia Vinyl Vic Records wydała album „Keith Colley - Forgotten Teen Idol”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Enamorado/No-Joke	Keith Colley	09.1963	-	66[8]	Unical 3006	[written by Keith Colley,Paul Rubio][produced by Gary Usher]
Queridita Mia (Little Darlin')/Ramblin' Bee	Keith Colley	12.1963	-	122[1]	Unical 3011	[written by Maurice Williams,Paul Rubio]

Lyn Collins

Gloria Lavern Collins (ur. 12 czerwca 1948r - zm. 13 marca 2005r), lepiej znana jako
Lyn Collins, była amerykańską wokalistką soulową, najbardziej znaną ze współpracy z Jamesem Brownem w latach 70-tych i wpływowego funkowego singla z 1972 roku „Think (About It)”. Collins, od dziesięcioleci ulubiona artystka hip-hopowa, R&B i taneczna, jest zdecydowanie najczęściej samplowaną artystką wszech czasów, a fragmenty jej nagrań wykorzystano w ponad 3500 utworach.

  Collins rozpoczęła karierę nagraniową w wieku 14 lat. Grała z Charles  Pike & The Scholars. Wysłała swoją taśmę demo Jamesowi Brownowi, który początkowo traktował ją priorytetowo po Marvie Whitney i Vicki Anderson. Po tym, jak Anderson po raz drugi opuściła Browna, Collins otrzymała szansę zostania wokalistką w jego trasie koncertowej. Jej pierwszym singlem był „Wheel of Life” wydany w 1971 roku przez King Records. Kiedy Brown odszedł z wytwórni, Collins przeszła do Polydor i People, co sprawiło, że płyta została zaniedbana.

  Collins nagrała „What My Baby Needs Now Is a Little More Lovin'” z Jamesem Brownem w 1972 roku. Jej największym solowym hitem był wyprodukowany przez Jamesa Browna utwór w stylu gospel „Think (About It)” z jej albumu o tym samym tytule z 1972 roku, wydanego przez People Records. Utwór zawiera pięć breaków, które były szeroko samplowane w hip-hopie i drum'n'bassie, z których najbardziej znanym jest „Yeah! Woo!” i „It takes two to make a thing go right” w utworze Roba Base'a i DJ-a E-Z Rocka „It Takes Two”, który jest skomponowany niemal w całości z sampli z utworu Think, w tym kilku wersów wokalnych Collinsa.

  Nagrała również funkowy utwór z 1974 roku „Rock Me Again and Again and Again and Again and Again and Again”. W 1975 roku wydała album Check Me Out If You Don't Know Me by Now. Później śpiewała w chórkach u boku Dionne Warwick i Roda Stewarta. Pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych. Collins próbowała powrócić jako diwa taneczno-klubowa, nagrywając singiel house „Shout” dla belgijskiej wytwórni ARS. W tym okresie zakończyła trasę koncertową po Europie i koncert w 1987 roku u boku Funky People Jamesa Browna, na którym nie wystąpił sam Brown.  

W 1993 roku popularność Collins wzrosła dzięki wokalistce dancehall Patrze, która zaprosiła Collins do występu w jej przebojowym remake'u „Think (About It)”; częściowo dzięki temu zainteresowaniu, jej dwa oficjalne albumy zostały wznowione w Anglii i Holandii. W lutym 2005 roku Collins wyruszyła w swoją pierwszą solową trasę koncertową. Przez trzy tygodnie występowała w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech, Austrii i Szwajcarii. 

 Krótko po powrocie z europejskiej trasy koncertowej w 2005 roku Collins zmarła w Pasadenie w Kalifornii w wieku 56 lat z powodu ataku padaczki związanego z arytmią serca. Inna wokalistka wspierająca Jamesa Browna, Martha High, towarzyszyła Collins w jej ostatnich dniach życia. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Think (About It)/Ain't No Sunshine	Lyn Collins	09.1972	-	66[7]	People 608	[written by James Brown][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
Me And My Baby Got A Good Thing Going/I'll Never Let You Break My Heart Again	Lyn Collins	12.1972	-	86[4]	People 615	[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
What My Baby Needs Now Is A Little More Lovin'/This Guy-This Girl's In Love	James Brown And Lyn Collins	12.1972	-	56[7]	Polydor 14157	[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins,Dave Matthews][produced by James Brown][17[10].R&B Chart]
Mama Feelgood/Fly Me To The Moon	Lyn Collins	03.1973	-	-	People 618	[written by James Brown,Lyn Collins][produced by James Brown][37[4].R&B Chart][piosenka z filmu "Black Ceasar"]
How Long Can I Keep It Up Part I/How Long Can I Keep It Up Part I & Il	Lyn Collins	07.1973	-	-	People 623	[written by James Brown, Fred Wesley][produced by James Brown][45[9].R&B Chart][piosenka z filmu "Slaughters Big Riff Off"]
Take Me Just As I Am/People Make The World A Better Place	Lyn Collins	09.1973	-	-	People 626	[written by James Brown][produced by James Brown][35[9].R&B Chart]
We Want To Parrty, Parrty, Parrty/You Can't Beat Two People In Love	Lyn Collins	11.1973	-	-	People 630	[written by James Brown][produced by James Brown][64[8].R&B Chart]
Give It Up Or Turnit A Loose/What The World Needs Now Is Love	Lyn Collins	05.1974	-	-	People 636	[written by Charles Bobbit][produced by James Brown][77[8].R&B Chart]
Rock Me Again And Again And Again And Again And Again And Again (6 Times)/ Wide Awake In A Dream	Lyn Collins	08.1974	-	-	People 641	[written by J. Brown, L. Austin][produced by James Brown][53[9].R&B Chart]
If You Don't Know Me By Now/Baby Don't Do It	Lyn Collins	10.1975	-	-	People 659	[written by Kenny Gamble][produced by James Brown][82[5].R&B Chart]

Mitty Collier

Mitty Lene Collier (ur. 21 czerwca 1941 r.)  to amerykańska pastorka, piosenkarka gospel
i była piosenkarka rhythm and bluesowa. W latach 60-tych XX wieku wydała wiele udanych płyt, z których prawdopodobnie najbardziej znanym jest „I Had A Talk With My Man”. 

 Mitty Collier urodziła się w Birmingham w stanie Alabama w Stanach Zjednoczonych,[1] jako siódme dziecko Rufusa i Gertrude Collier. Uczęszczała do Western-Olin High School, Alabama A & M College oraz Miles College, gdzie studiowała anglistykę.Zaczęła śpiewać w kościele jako nastolatka i koncertowała z zespołami gospel, Hayes Ensemble i Lloyd Reese Singers, zanim zaczęła śpiewać rhythm and bluesa w lokalnych klubach, aby opłacić studia. W 1959 roku, podczas wizyty w Chicago, wzięła udział w programie talent show DJ-a Ala Bensona w Teatrze Regal, wygrywając przez sześć tygodni z rzędu i zdobywając miejsce w programie z B. B. Kingiem i Ettą James jako nagrodę. To zwróciło na nią uwagę Ralpha Bassa z Chess Records, który zaproponował jej kontrakt płytowy.

  Nagrywała dla wytwórni Chess w latach 1961-1968, wydając 15 singli i jeden album, w większości wyprodukowane przez Billy'ego Davisa. Jej pierwszym albumem był „Gotta Get Away From It All”, który nie odniósł sukcesu. Jej pierwszy prawdziwy sukces przyniósł w 1963 roku utwór „I'm Your Part Time Love”, będący odpowiedzią na „Part Time Love” Little Johnny'ego Taylora. Utwór osiągnął 20. miejsce na liście Billboard R&B, a następnie ukazał się utwór „I Had A Talk With My Man”, zsekularyzowana wersja gospelowej piosenki Jamesa Clevelanda „I Had A Talk With God Last Night”. Zaaranżowana ballada osiągnęła 41. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 3. miejsce na liście Cash Box R&B i stała się jej najbardziej znaną piosenką , którą później coverowali m.in. Dusty Springfield, Jackie Ross i Shirley Brown.  

Jej kolejny utwór, „No Faith, No Love”, był również przeróbką utworu Jamesa Clevelanda „No Cross, No Crown” i osiągnął 29. miejsce na liście Billboard R&B i 91. miejsce na liście przebojów pop. W 1965 roku wydała album Shades Of A Genius. Jej ostatnim przebojem z 1966 roku był „Sharing You” (10. miejsce na liście R&B, 97. miejsce na liście przebojów pop). Odeszła z Chess w 1968 roku po nagraniu singla, nowej wersji „Gotta Get Away From It All” w FAME Studios w Muscle Shoals z producentem muzycznym Rickiem Hallem.

 Następnie nagrała pięć kolejnych singli i album dla wytwórni Peachtree Records Williama Bella w Atlancie w stanie Georgia. Jednak w 1971 roku na jej strunach głosowych pojawiły się polipy, co spowodowało utratę głosu i porzucenie świeckiej kariery muzycznej.

  Potem zaczęła poświęcać się wierze chrześcijańskiej. Po odzyskaniu głosu nagrała kilka albumów z muzyką gospel, z których pierwszy, The Warning z 1972 roku, zawierał utwór „I Had A Talk With God Last Night”. Późniejsze albumy obejmowały Hold The Light (1977) i I Am Love (1987). Założyła również linię modlitewną do studiowania Biblii oraz program pomocy społecznej „Feed-A-Neighbor” (FAN), za który w 1987 roku otrzymała klucz do miasta Birmingham. Została kaznodzieją i przyjęła święcenia kapłańskie w 1989 roku, a później została mianowana pastorem More Like Christ (MLC) Christian Fellowship Ministries w Chicago. Pracowała również na Uniwersytecie Chicagowskim, a także pisała sztuki teatralne i kontynuowała śpiewanie muzyki gospel. Otrzymała wiele innych nagród humanitarnych i innych, w tym nagrodę Woman of Wonder Award przyznawaną przez National Council of Negro Women (NCNW) w 2000 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Your Part Time Love/Don't You Forget It	Mitty Collier	10.1963	-	-	Chess 1871	[written by A. Smith, C. Hammond][20[2].R&B Chart]
I Had A Talk With My Man/Free Girl (In The Morning)	Mitty Collier	09.1964	-	41[10]	Chess 1907	[written by B. Davis, L. Caston,James Cleveland][produced by Roquel Davis,Riley Hampton][3[13].R&B Chart]
No Faith, No Love/Together	Mitty Collier	01.1965	-	91[5]	Chess 1918	[written by B. Davis, L. Caston][produced by Roquel Davis][26[6].R&B Chart]
Sharing You/Walk Away	Mitty Collier	03.1966	-	97[2]	Chess 1953	[written by Ronald Saunders][produced by Billy Davis][10[9].R&B Chart]

Albert Collins

Albert Collins (ur. 1 października 1932r, zm. 24 listopada 1993r) - amerykański wokalista

i gitarzysta bluesowy. Nazywany "The Iceman" oraz "Master of the Telecaster". Rozpoczął karierę pod koniec lat 60-tych, nagrał ponad 20 albumów. Wymieniany jako inspiracja wielu muzyków późniejszych pokoleń, między innymi Jimiego Hendriksa i Steviego Raya Vaughana.

Collins urodził się w Teksasie w 1932 roku, był kuzynem słynnego gitarzysty Lightnin’ Hopkinsa. Na gitarze grał od wczesnej młodości, w wieku 7 lat razem z rodziną przeniósł się do Houston. Pierwszą grupę -the Rhythm Rockers - założył w 1952 roku. 6 lat później nagrał "The Freeze", swojego debiutanckiego singla dla Kangaroo Records. Późniejsze utwory Collinsa, często instrumentalne, również nawiązywały do zimowej tematyki, jak na przykład "Icy Blue", "Don't Loose Your Cool" czy "Defrost".

Największym hitem Collinsa okazał się wydany w 1962 roku instrumentalny utwór "Frosty", który sprzedał się w milionach egzemplarzy. W 1968 roku, po wspólnym koncercie z Canned Heat w Kalifornii, Bob Hite przedstawił go w Imperial Records, która zgodziła się wydać solowy album Collinsa.

W 1978 roku dołączył do Alligator Records, gdzie nagrał 7 albumów, w tym jeden z udziałem dwóch innych sławnych gitarzystów bluesowych: Roberta Craya i Johnny’ego Copelanda. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Your Business Straight/Frog Jumpin'	Albert Collins	03.1972	-	-	Tumbleweed 1002	[written by Gwendolyn Collins][produced by Bill Szymczyk][46[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There's Gotta Be a Change	Albert Collins	02.1972	-	196[2]	Tumbleweed 103	[produced by Bill Szymczyk]
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]

Mark Collie

Mark Collie zaistniał na scenie country lat 90-tych, łącząc tradycyjny honky tonk
z surową energią rockabilly. Urodził się w Waynesboro (TN) i od młodości był fanem artystów związanych z Sun Records, a później zainteresował się progresywnymi autorami piosenek, takimi jak Willie Nelson i Kris Kristofferson. Nauczył się gry na gitarze i fortepianie, a w wieku 12 lat dołączył do pierwszego zespołu. W liceum pracował w niepełnym wymiarze godzin jako DJ w lokalnym radiu, a po ukończeniu szkoły koncertował na południowym zachodzie Stanów Zjednoczonych z kilkoma różnymi zespołami. 

W 1982 roku przeprowadził się do Nashville, by robić karierę jako autor piosenek, lecz nie zyskał uznania w miejskich wydawnictwach muzycznych. Zamiast tego zaczął wykonywać własny materiał i objął comiesięczny występ w Douglas Corner Cafe, co pomogło mu zyskać publiczność. Oddział country MCA podpisał z Colliem kontrakt po obejrzeniu jego występu w showcase w 1989 roku, a rok później ukazał się jego debiutancki album Hardin County Line. Pomimo uznania krytyków płyta nie sprzedała się masowo, a spośród singli - "Something With a Ring to It", tytułowego utworu, "Looks Aren't Everything" i "Let Her Go" - tylko ten ostatni dotarł do Top 20. 

Kolejna płyta z 1991 roku, Born & Raised in Black & White, była bardziej dopracowana i zawierała mniejsze przeboje "She's Never Comin' Back" i "Calloused Hands", ale niektórzy uważali, że odstąpiła od mocnych stron debiutu. Zmieniło się to przy przełomowym albumie z 1993 roku, Mark Collie, który powrócił do bardziej zadziornego, rockowego stylu debiutu i przyniósł jego pierwsze country’owe hity Top Ten: "Even the Man in the Moon Is Cryin'" oraz "Born to Love You." Odnotował też sukcesy z utworami "Shame Shame Shame Shame" i "Something's Gonna Change Her Mind", a mocno trzymał formę przy oszczędniej zaaranżowanym follow-upie z 1994 roku, Unleashed, z przebojem "Hard Lovin' Woman." 

Następnie Collie przeniósł się do należącej do Warner wytwórni Giant i wydał w 1995 roku Tennessee Plates, co nieco osłabiło impet jego kariery. Jedynym innym wydawnictwem Colliego, które ukazało się do tej pory, jest budżetowy album koncertowy Even the Man in the Moon Is Cryin' (1998). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Something with a Ring to It	Mark Collie	.1990	-	-	MCA 53778	[written by Mark Collie,Aaron Tippin][produced by Tony Brown,Doug Johnson][54.Country Chart]
Looks Aren't Everything	Mark Collie	07.1990	-	-	MCA 79023	[written by Mark Collie][produced by Tony Brown,Doug Johnson][35[3].Country Chart]
Hardin County Line	Mark Collie	.1990	-	-	MCA 79078	[written by Mark Collie,Don Cook,John Barlow Jarvis][produced by Don Cook][59.Country Chart]
Let Her Go	Mark Collie	03.1991	-	-	MCA 53971	[written by Mark Collie][produced by Tony Brown,Doug Johnson][18[11].Country Chart]
Calloused Hands	Mark Collie	08.1991	-	-	MCA 54079	[written by Pat Alger, Gene Levine][produced by Tony Brown,Doug Johnson][31[8].Country Chart]
She's Never Comin' Back	Mark Collie	12.1991	-	-	MCA 54244	[written by Mark Collie, Gerry House][produced by Tony Brown,Doug Johnson][28[8].Country Chart]
It Don't Take a Lot	Mark Collie	.1992	-	-	MCA 54224	[written by Mark Collie,Larry Shell][produced by Tony Brown,Doug Johnson][70.Country Chart]
Even the Man in the Moon Is Cryin'	Mark Collie	10.1992	-	-	MCA54448	[written by Mark Collie, Don Cook][produced by Don Cook][5[15].Country Chart]
Born to Love You	Mark Collie	02.1993	-	-	MCA 54515	[written by Mark Collie, Don Cook, Chick Rains][produced by Don Cook][6[15].Country Chart]
Shame Shame Shame Shame	Mark Collie	07.1993	-	-	MCA 54668	[written by Mark Collie, Jackson Leap][produced by Don Cook][35[3].Country Chart]
Something's Gonna Change Her Mind	Mark Collie	11.1993	-	-	MCA 54720	[written by Mark Collie, Don Cook][produced by Don Cook][24[7].Country Chart]
It Is No Secret	Mark Collie	.1994	-	-	MCA	[written by Mark Collie,Mike Reid][produced by Don Cook][53.Country Chart]
Hard Lovin' Woman	Mark Collie	11.1994	-	-	MCA 54907	[written by Mark Collie,Don Cook,John Barlow Jarvis][produced by Don Cook][13[9].Country Chart]
Three Words, Two Hearts, One Night	Mark Collie	08.1995	-	-	Giant 17855	[written by Mark Collie, Gerry House][produced by James Stroud, Mark Collie][25[9].Country Chart]
Steady as She Goes	Mark Collie	07.1995	-	-	Giant 17762	[written by John Scott Sherrill,,Bob DiPiero,Michael Mugrage][produced by James Stroud,Mark Collie][65.Country Chart]
Love to Burn	Mark Collie	.1996	-	-	Columbia 78236	[written by Mary Ann Kennedy,Richard Wayland][produced by Blake Chancey, James Stroud][72.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mark Collie	Mark Collie	01.1993	-	156[8]	MCA 10 658	[produced by Don Cook]