sobota, 9 maja 2026

Roger Chapman

Roger Maxwell Chapman (ur. 8 kwietnia 1942r w Leicester- brytyjski wokalista i kompozytor,
najbardziej znany jako frontman zespołu Family (1966–1973) i Streetwalkers (1974–1977). W 1979 roku rozpoczął karierę solową. Działał głównie w Niemczech (między innymi z własnym zespołem Shortlist). Jako wokalista Family znany był z charakterystycznego, groteskowego vibrato.

Roger Maxwell Chapman urodził się i wychował w mieście Leicester. Karierę muzyczną rozpoczął dołączając w 1966 roku do The Farinas, zespołu założonego w 1962 roku w Leicester Art College. Pierwszy skład zespołu tworzyli: John "Charlie" Whitney, Tim Kirchin, Harry Ovenall i Jim King. W 1965 roku Kirchina zastąpił Ric Grech, a Roger Chapman dołączył w następnym roku. Zespół zmienił na krótko nazwę na The Roaring Sixties, a później na Family. Po przeprowadzce do Londynu zespół w 1967 roku wydał singiel „Scene Through An Eye Of A Lens”, który był zwiastunem jego debiutanckiego albumu, Music In A Dolls House. Wydany w 1968 roku album był mieszanką stylów muzycznych, takich jak blues, folk, jazz, która wkrótce miała być określana jako psychodelia. Zespół prezentował efektowne piosenki, niekiedy udziwniane pod względem formalnym (interludia, cytaty), brzmieniowym (mocny kontrast z brzmieniem instrumentów egzotycznych) i wokalnym (akcentowane, groteskowe vibrato w glosie wokalisty). Kilka jego nagrań znalazło się na listach przebojów: „No Mule’s Fool”, „Strange Band”, „In My Own Time” i „Burlesque”, która doszła do 13. miejsca na brytyjskiej liście singli. Family, przypuszczalnie dzięki unikalnemu wokalowi Rogera Chapmana kontynuował udaną karierę aż do 1973 roku. W tym roku nagrał swój ostatni album, It’s Only A Movie. Później jednak różnice w podejściu do muzyki poszczególnych członków zespołu sprawiły, że zakończył on działalność. Przedtem jednak odbył pożegnalną trasę koncertową kończąc ją 13 października na Politechnice w Leicester.

Roger Chapman postanowił kontynuować pisanie piosenek z byłym kolegą z zespołu, Charliem Whitneyem, tworząc wspólnie z nim zespół Streetwalkers. Efektem działalności zespołu były takie albumy jak: Streetwalkers (1974), Downtown Flyers (1975), Red Card (1976), Vicious But Fair i Live (oba z 1977). W 1977 roku zespół Streetwalkers rozpadł się, a rok później Roger Chapman rozpoczął działalność solową w Niemczech.

Z udziałem muzyków studyjnych nagrał w 1979 roku album Chappo. Pojawił się w programie telewizyjnym Rockpalast i wydał singiel „Let's Spend the Night Together” który przyniósł mu sukces. W Niemczech postanowił pozostać na dłużej. Przebywał tam 20 lat. Kolejnym jego albumem był Live In Hamburg (1979). W 1981 roku zdobył tytuł Najlepszego Wokalisty (Best Singer) w klasyfikacji German Music Awards, nagrodę zdobył również jego album Hyenas Only Laugh for Fun. 

Chapman samodzielnie lub wraz z towarzyszącym mu zespołem Shortlist nagrał w latach 80-tych szereg albumów: He Was… She Was… You Was… We Was… (1982), Mango Crazy, (1983), The Shadow Knows (1984) i Walking The Cat (1989). W 1983 roku uczestniczył jako główny wokalista w nagraniu singla Mike’a Oldfielda „Shadow on the Wall”. Działalność nagraniową i koncertową kontynuował w następnych dekadach: w 1989 roku wydał Walking the Cat z udziałem Alvina Lee i Boba Tencha, w 1996r - Kiss My Soul, a w 1998r - A Turn Unstoned? i dwupłytową kompilację Anthology 1979-1998. 

W 2009 roku ogłosił, że zaprzestaje występów na żywo. W tym samym roku wydał podwójny album, Hide Go Seek, na którym znalazło się 28 utworów, w tym nagrania wcześniej niepublikowane, dema i wersje alternatywne utworów.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Midnite Child/Moth To A FlameRoger Chapman03.1979--Acrobat ARIST 244[written by R. Chapman][produced by David Courtney]
Who Pulled The Nite Down/Shortlist (Live Recording)Roger Chapman06.1979--Acrobat BAT 5[written by R. Chapman][produced by David Courtney]
Let's Spend The Night Together/Shape Of ThingsRoger Chapman07.1979--Acrobat BAT 9[written by Jagger, Richards][produced by Del Newman]
Speak For Yourself/Sweet VanillaRoger Chapman10.1980--BBC RESL 85[written by Fenton, Beaton][produced by Mike Harding]
How How How (Mad Love)/Hold That Tide BackRoger Chapman03.1984--Polydor POSP 683[written by Roger Chapman, Geoff Whitehorn][produced by Roger Chapman, Geoff Whitehorn]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Chappo Roger Chapman03.1979-- Acrobat SPART 1083[produced by David Courtney]
Live in HamburgRoger Chapman And The Shortlist12.1979-- Acrobat ACRO 6-
Mail Order Magic Roger Chapman And The Shortlist.1980-- Kamera KAM 001[produced by Terry Barham, Paul Smykle]
Hyenas Only Laugh For Fun Roger Chapman And The Shortlist12.1981--Line 6.24850 [Ger][produced by Terry Barham, Paul Smykle]
He Was... She Was... You Was... We Was... Roger Chapman And The Shortlist10.1982-- Line LRMC 150.003 [Ger][produced by Roger Chapman]
Mango CrazyRoger Chapman.1983-- Exposure EXLP 1[produced by Geoff Whitehorn, Roger Chapman]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Centipede

 Centipede to brytyjski big-band grający eksperymentalny jazz i rock progresywny,
założony w 1970 roku przez młodego awangardowego pianistę Keitha Tippetta. Był znany z udziału w kilku wczesnych nagraniach King Crimson i Blossom Toe oraz gry w Keith Tippett Sextet z Eltonem Deanem, Nickiem Evansem i Markiem Charigiem. W tym roku zaczął również grać na albumach Soft Machine. 

Zespół Centipede został założony przez Keitha Tippetta w celu wykonania rozszerzonej kompozycji Septober Energy, nad którą pracował. Członkowie zespołu pochodzili z jego własnego zespołu, The Keith Tippett Group, kilku brytyjskich zespołów grających rock progresywny, jazz-rock i jazz awangardowy, w tym Soft Machine (Robert Wyatt, Elton Dean, Nick Evans, Mark Charig), Nucleus (Karl Jenkins, Ian Carr, Brian Smith, Jeff Clyne, Roy Babbington, Bryan Spring, John Stanley Marshall) i King Crimson (Robert Fripp, Peter Sinfield, Ian McDonald, Boz Burrell), wokalistka Julie Driscoll oraz studenci London School of Music (łącznie 50 muzyków!). 

 Utwór „Septober Energy” składał się z czterech części, czyli „konceptów”, wokół których zespół improwizował. Utwór został po raz pierwszy wykonany na żywo przez zespół w Lyceum Theatre w Londynie 15 listopada 1970 roku. Później tego samego roku Centipede odbył trasę koncertową po Francji i Holandii, grając kilka koncertów. W kwietniu 1971 roku Neon Records, brytyjska subwytwórnia RCA, podpisała kontrakt z Tippettem i Centipede, a Centipede nagrało kompozycję Tippetta na podwójnym albumie Septober Energy (z dwoma różnymi okładkami). Robert Fripp wyprodukował album, który ukazał się w październiku 1971 roku tylko w Wielkiej Brytanii. Chociaż niektórzy inni członkowie Crimson wystąpili na Septober Energy, Fripp, który występował na żywo z Centipede, nie.

  Zespół Centipede, który ze względów ekonomicznych zmniejszył skład, dał dwa koncerty w Londynie, aby promować album: jeden w Royal Albert Hall w październiku 1971 roku, a drugi w Rainbow Theatre w grudniu 1971 roku. Album nie został jednak dobrze przyjęty przez krytyków i z powodu braku dalszych kontraktów, Centipede rozpadł się pod koniec 1971 roku. W 1974 roku RCA wydała w Stanach Zjednoczonych album „Septober Energy”, licząc na zarobek na Frippie jako producencie. Nie udało się to jednak, zwłaszcza że Centipede nie istniało, aby promować album poprzez występy.  

Zespół jednak na krótko reaktywował się w październiku 1975 roku, z Davidem Crossem z King Crimson, aby wystąpić na kilku francuskich festiwalach jazzowych. W 1999 roku album został ponownie wydany w Europie (jako podwójny CD) przez What Disc.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Septober Energy Centipede10.1971--RCA Neon 9[produced by Robert Fripp]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 8 maja 2026

Sue and Sunny

Sue and Sunny był  brytyjskim duetem wokalnym, działającym
w latach 60., 70. i 80-tych XX wieku. Choć były siostrami, ich pseudonimy sceniczne brzmiały Sue Glover i Sunny Leslie. Przez trzy lata (1969–1972) należały do ​​brytyjskiej grupy popowej Brotherhood of Man. 
 
 Urodzone jako Yvonne Wheatman (Sue) w 1949 roku i Heather Wheatman (Sunny) w 1951 roku w Madrasie w Indiach, zadebiutowały razem w 1963 roku pod pseudonimem The Myrtelles, wydając cover utworu Lesley Gore „Just Let Me Cry” w niezależnej wytwórni płytowej Oriole. Singiel nie odniósł sukcesu komercyjnego. Dziewczyny wydały następnie dwa single pod pseudonimami Sue and Sunshine, zanim ostatecznie zdecydowały się na nazwę Sue and Sunny. Podczas nagrywania z autorem tekstów i producentem Kennym Lynchem, dziewczyny zmieniły nazwę na The Stockingtops na jego prośbę, ale uznały, że to nie dla nich i wróciły do ​​Sue and Sunny. 
 
 W 1965 roku zaśpiewały chórki w singlu Alexa Harveya „Agent OO Soul” / „Go Away Baby” (Fontana - TF 610), wyprodukowanym przez Chrisa Blackwella z Island Records. W 1966 roku, gdy Sunny (młodsza z pary) miała zaledwie 15 lat, obie przeszły na zawodowstwo, występując w kabaretach. Po trzech latach uznały, że ich publiczność jest dla nich za duża i wyjechały do ​​Niemiec, aby zagrać w bazie lotniczej. Tam, pomimo wydania dwóch niemieckich singli, nadal czuły się nie na miejscu i wróciły do ​​Londynu. Podczas pobytu w Londynie poproszono je o sesję wokalną jako chórki dla Lesley Duncan. Sesja przebiegła pomyślnie i nagle duet stał się pożądany, nagrywając z wieloma innymi, takimi jak The Ace Kefford Stand, Dusty Springfield, Python Lee Jackson, Elton John, Cerrone, Love Affair, Lulu, Mott the Hoople, Peter Wyngarde, T. Rex, Tom Jones, David Bowie i Joe Cocker. To właśnie sesje Cocker, a w szczególności „With a Little Help from My Friends”, gdzie Sunny śpiewała z Madeline Bell i Rosettą Hightower, wyniosły dziewczyny w światło reflektorów. Kiedy „With A Little Help” osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, towarzyszyły Cockerowi w kilku programach telewizyjnych, w tym Top of the Pops. Współpracowały teraz z tak różnymi artystami, jak James Last, Frank Zappa, Giorgio Moroder i Brotherhood of Man, z którym znalazły się na listach przebojów w 1970 roku z przebojem „United We Stand”.
 
 W marcu 1972 roku singiel „Third Finger, Left Hand” otarł się o miejsce w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów, wydany pod nazwą The Pearls. Nazwa ta odniosła większy sukces, gdy w zespole grały Lyn Cornell i Ann Simmons. Sue i Sunny nie są do końca pewne, ile płyt faktycznie wydały. W wywiadzie dla Disc, który ukazał się 20 kwietnia 1974 roku, Sunny powiedziała: „Sue i ja nagrywaliśmy sami i mieliśmy kilka singli. Ale nic z tego nie wyszło”. Podobno nagrali około tuzina singli, ale żeby jeszcze bardziej skomplikować sprawę, nagrywali również pod nazwami Sue & Sunshine, The Stockingtops oraz w składzie The Nirvana Orchestra. Nagrali również album dla CBS, który, co zaskakujące, został wydany - z inną okładką - przez filię CBS, Reflection. 
 
W 1974 roku Sunny w końcu odniosła sukces piosenką „Doctor's Orders”, a w 1976 roku Sue, znana obecnie jako „Sue Glover”, nagrała solowy album dla DJM zatytułowany „Solo”. Sue i Sunny trzykrotnie śpiewały chórki w Konkursie Piosenki Eurowizji. W 1969 roku towarzyszyły Lulu w drodze do zwycięstwa w Madrycie, wykonując „Boom Bang-a-Bang”. W 1975 roku powróciły, by supportować Joy Fleming w Sztokholmie, dołączając do Madeline Bell w utworze „Ein Lied kann eine Brücke sein”, który zajął siedemnaste miejsce. W 1981 roku Sue powróciła do występu w konkursie UK Song for Europe, występując z zespołem „Unity” z piosenką „For Only A Day”, ale nie zyskała uznania jurorów i zajęła ostatnie miejsce. 
 
Sue i Sunny ponownie połączyły siły, śpiewając chórki w brytyjskiej piosence Vikki Watson „Love Is...” w Göteborgu podczas finału Eurowizji w 1985 roku. Piosenka ta zajęła czwarte miejsce. Siostry regularnie koncertowały z popularnym niemieckim liderem orkiestry, Jamesem Lastem, przez większość lat 70-tych. Były również częścią Birds of Paris, grupy wokalistek wspierających, która współpracowała głównie z producentem disco Alecem R. Costandinosem, w skład której wchodziły Madeline Bell, Joanne Stone, Kay Garner, Vicki Brown i Katie Kissoon. Sue, Sunny i Bell śpiewały chórki na trzech albumach Donny Summer w drugiej połowie dekady. W 1979 roku Sue Glover wystąpiła w debiutanckim spektaklu telewizyjnym Victorii Wood pt. „Talent”, wcielając się w rolę piosenkarki klubowej „Cathy Christmas”.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Doctor's Orders/It's Only When You're Feeling LonelySunny03.19747[10]-CBS S CBS 2068[written by G. Stephens, R. Greenaway, R. Cook][produced by Roger Greenaway]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Telex

 Telex - belgijska grupa muzyczna założona w 1978 roku przez Marca Moulina,
Dana Lacksmana i Michela Moersa. Zespół powstał z zamiaru „tworzenia czegoś naprawdę europejskiego, innego niż rock i bez gitary - tym pomysłem była muzyka elektroniczna”. Ich muzyka polegała na łączeniu w utworach estetyki disco, punku i eksperymentalnej elektroniki. Debiutancki album Looking for Saint Tropez zawierał hitowy singel Moskow Diskow, który przyniósł zespołowi międzynarodową sławę.

Od 1986 roku do 2006 zespół nie tworzył nowych utworów, tylko skupił się na remiksowaniu swoich wcześniejszych dokonań. Stan ten trwał do czasu wydania płyty How Do You Dance?.

Podobnie jak Kraftwerk, członkowie zespołu budowali swoje własne instrumenty muzyczne, przez co brzmienia obu grup wydają się być w niektórych płaszczyznach podobne.

W roku 1980 wzięli udział w konkursie Eurowizji. Zespół wystąpił jako dziewiętnasty (ostatni) w kolejności, zajmując siedemnaste miejsce z sumą 14 punktów. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Rock Around The Clock/Moskow DiskowTelex 07.197934[7]-Sire SIR 4020[written by Freedman, De Knight][produced by Telex]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Timmy Thomas

Timothy Earle Thomas (ur. 13 listopada 1944r - zm. 11 marca 2022r) był amerykańskim
wokalistą R&B, klawiszowcem, autorem tekstów i producentem muzycznym, znanym przede wszystkim z przeboju „Why Can't We Live Together”. 
 
 Thomas urodził się 13 listopada 1944 roku w Evansville w stanie Indiana jako jedno z dwanaściorga rodzeństwa. Początkowo zainteresował się pracą jako akompaniator z Donaldem Byrdem i Cannonballem Adderleyem, a następnie pracował jako muzyk sesyjny w Memphis w stanie Tennessee i wydawał single w wytwórni Goldwax Records. Jego solowe sukcesy były niewielkie, dopóki nie przeniósł się do Glades Records w Miami na Florydzie, gdzie pod koniec 1972 roku wydał płytę „Why Can't We Live Together”. 
 
Płyta znalazła się na szczycie listy przebojów R&B magazynu Billboard w USA, znalazła się w pierwszej trójce listy przebojów Billboard Hot 100 oraz w pierwszej dwudziestce w innych krajach, w tym w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnęła 12. miejsce na liście UK Singles Chart. Sprzedano ją w ponad dwóch milionach egzemplarzy. Wcześniej był częścią zespołu Phillip & the Faithfuls, do którego należał również wokalista Phillip Reynolds, wydającego materiał dla wytwórni Goldwax, w tym „Love Me”, „What'Cha Gonna Do” i „'If You Love Her” (wszystkie w 1964 roku). 
 
Następnie został muzykiem sesyjnym w Memphis, kontynuując wydawanie solowych stron dla Goldwax, w tym „Have Some Boogaloo”. Wydał również „It's My Life” w 1967 roku. W 1970 roku zmienił wytwórnię na Climax, a jedną ze stron zatytułowaną „What's Bothering Me”.  Po przeprowadzce do Miami na Florydzie w 1972 roku Thomas grał sesje dla wytwórni grupy TK, podpisując kontrakt z wytwórnią Glades Records, gdzie później tego samego roku wydał „Why Can't We Live Together”.  Thomas wydał po tym wydawnictwie utwór „People Are Changin'” (strona B „Rainbow Power”), który trafił na listy przebojów w 1973 roku. 
 
W 1974 roku wydał album „You're the Song I've Always Wanted to Sing”.Następnie wydał sześć kolejnych singli Glades, a w 1975 roku nagrał duet z Betty Wright zatytułowany „It's What They Can't See”. W latach 1976-1980 Thomas nagrywał single zarówno dla wytwórni Glades, jak i dla T.K. Nagrywał disco, w tym „Stone to the Bone”, „Africano”, „Touch to Touch”, „The Magician”, „Freak In, Freak Out” i „Drown in My Own Tears” oraz albumy „The Magician” (Glades, 1976) i „Touch to Touch” (Glades, 1977).
 
 Kontynuował również pracę nad sesjami dla artystów TK Records, w tym Gwen McCrae, a w późniejszych latach jako producent. Thomas nagrał kilka hitów R&B, zwieńczając je utworem „Gotta Give a Little Love (Ten Years After)”, który w 1984 roku znalazł się w pierwszej trzydziestce listy przebojów soul w USA dla Gold Mountain Records. Thomas wystąpił na albumie Nicole McCloud „What About Me?” z 1985 roku, śpiewając z nią w duecie utwór „New York Eyes”. Utwór ten osiągnął 41. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.
 
  W latach 90-tych pracował jako producent dla wytwórni LaFace Records i wydał album „With Heart and Soul” dla DTM Records. Jego piosenka „(Dying Inside) To Hold You” stała się hitem na Filipinach i zyskała na popularności w 2017 roku, kiedy to Darren Espanto wykonał ją w swoim coverze do filmu „All of You”.  W 2015 roku Drake wykorzystał w swoim singlu „Hotline Bling” samplowany utwór Thomasa, „Why Can't We Live Together”. 
 
Thomas zmarł na raka 11 marca 2022 roku w wieku 77 lat.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Why Can't We Live TogetherTimmy Thomas11.197212[11]3[15]Glades 1703[written by Timothy Thomas][produced by Timothy Thomas][1[2][18].R&B Chart]
People Are Changin'/Rainbow PowerTimmy Thomas04.1973-75[5]Glades 1709[written by Timothy Thomas][produced by Steve Alaimo, Timmy Thomas][23[7].R&B Chart]
Let Me Be Your Eyes/Cold Cold PeopleTimmy Thomas07.1973-107[5]Glades 1712[written by Timmy Thomas, H. W. Casey][produced by Steve Alaimo, Timmy Thomas][48[6].R&B Chart]
What Can I Tell Her/OpportunityTimmy Thomas11.1973-102[13]Glades 1717[written by C. Reid, W. Clarke, B. Shapiro][produced by Steve Alaimo][19[14].R&B Chart]
One Brief Moment/Rio GirlTimmy Thomas03.1974--Glades 1719[written by Timothy Thomas][produced by Steve Alaimo][62[9].R&B Chart]
I've Got To See You Tonight/You'are The Song (I've Always Wanted To Sing)Timmy Thomas11.1974--Glades 1723[A:written by Willie Hale][B:written by T. Thomas, S. McKenney][A:produced by Steve Alaimo][B:produced by Steve Aalaimo, Willie Clarke][A:31[12].R&B Chart][B:78[7].R&B Chart]
Sexy Woman/Sweet Brown SugarTimmy Thomas06.1975--Glades 1727[written by Timothy Thomas][produced by Willie Clarke][69[6].R&B Chart]
Stone To The Bone/Watch It! Watch It! Watch It! For Dudley Dudley DoriteTimmy Thomas04.1977--Glades 1740[written by Pinchot, Thomas][produced by Willie Clarke][74[7].R&B Chart]
Freak In, Freak Out/Say Love, Can You Chase Away My Blues?Timmy Thomas10.1978--Glades 1749[written by Clarence Reid, I. J. Kitts][produced by Clarence Reid, Freddy Stonewall][92[3].R&B Chart]
Are You Crazy??? (Pt. 1)/Are You Crazy??? (Pt. 2)Timmy Thomas04.1981--Marlin 3348[written by T. Thomas, I.J. Kitts][produced by Freddy Stonewall, Henry Stone][73[6].R&B Chart]
Gotta Give A Little Love (Ten Years After)/Same Ole SongTimmy Thomas04.1984-80[3]Gold Mountain 82004[written by Timmy Thomas][produced by Lou Pace][29[11].R&B Chart]
Love Is Never Too Late/Let It FlowTimmy Thomas08.1984--Gold Mountain 82008[written by Timmy Thomas][produced by Lou Pace][90[2].R&B Chart]
New York Eyes/Ordinary GirlNicole With Timmy Thomas12.198541[8]-Portrait A 6805 [UK][written by Timmy Thomas][produced by Lou Pace]
Why Can't We Live TogetherTimmy Thomas07.199054[2]-TK TKR 1 [UK][written by Timothy Thomas][produced by Steve Alaimo, Timmy Thomas]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Why Can't We Live TogetherTimmy Thomas01.1973-53[15]Glades 6501[produced by Timmy Thomas ,Steve Alaimo]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

czwartek, 7 maja 2026

Harry Thumann

 Harry Thumann (ur. 28 lutego 1952r- 2001r) był niemieckim kompozytorem
muzyki elektronicznej, producentem muzycznym i inżynierem dźwięku. Projektował i budował syntezatory oraz sprzęt studyjny. 

 Urodzony jako Harald Thumann w Niemczech, zaczynał jako perkusista, szkoląc się w inżynierii dźwięku w niemieckich stacjach radiowych. Kiedy stracił zainteresowanie trasami koncertowymi, otworzył swoje pierwsze studio nagraniowe w sypialni w domu rodzinnym. Country Lane Studios Thumann brał udział w rozwoju serii konsol SSL 4000 i zainstalował pierwszą konsolę w swoim studiu. Znalazł lokal z mieszkaniem w Germering koło Monachium i otworzył Country Lane Studios. Thumann wcześnie wdrożył MIDI, używając komputerów Commodore 64 z kartami MIDI do sterowania systemem, który rozrósł się do systemu modułowego Fairlight II i Moog 3C. Dzięki cyfrowemu mikserowi Yamaha DMP-7, Thumann zbudował drugą reżyserkę, mieszczącą kilka konsolet DMP-7 jako zintegrowany system cyfrowej konsoli, połączony z przebudowaną konsoletą emisyjną Neve. Country Lane przeniosło się do produkcji audiowizualnej i rozpoczęło produkcję własnych filmów telewizyjnych. 

 Thumann wyprodukował serię albumów dla Rondò Veneziano, łącząc instrumenty akustyczne i syntezatory. Wydał swój pierwszy solowy album, American Express, w 1979 roku. Singiel „Underwater” pojawił się później w grze wideo Grand Theft Auto IV z 2008 roku. Jego drugi album, Andromeda (1983), zawierał utwór „Sphinx”, który podobno zainspirował temat przewodni filmu „Nieustraszony”.  Oba albumy zostały wydane wyłącznie na płytach winylowych i są niedostępne, choć American Express otrzymało później zremasterowaną wersję cyfrową na iTunes. 

 Thumann wydawał również płyty pod nazwą Wonder Dog, którą nazywał „dog records”. Odniosły one pewien sukces w Niemczech i Wielkiej Brytanii (dzięki wytwórni E&S Music). Singiel „Ruff Mix” osiągnął 31. miejsce na brytyjskiej liście przebojów we wrześniu 1982 roku.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Underwater/American ExpressHarry Thumann02.198141[6]-Decca F 13901[written by Thumann, Weindorf][produced by H. Thumann]
Ruff Mix/Living On A FarmWonder Dog08.198231[7]-Flip FLIP 1[written by Harry Thumann][produced by Harry Thumann]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Az-1

Az-1 to grupa R&B/rap z lat 90-tych, w skład której wchodzili Shawn Harris,
Jeff Gill, Martin Kember i LA Drake. Byli jedną z pierwszych grup new jack swing, które próbowały zaistnieć w branży muzycznej. W 1992 roku wydali swój debiutancki album o tym samym tytule w wytwórni Scotti Bros. Records, który w ogóle nie znalazł się na listach przebojów Billboardu. 
 
Pierwszy singiel z albumu, „Trust in Me”, osiągnął 37. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 14 tygodni. Drugi singiel, „With You”, osiągnął 71. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej tylko przez 9 tygodni. Singiel promocyjny, „Let My Love Inside”, został wydany w 1993 roku, ale nie znalazł się na listach przebojów. 
 
Po zmianie właściciela Scotti Bros. Records, Az-1 zaginęło w tłumie. Po tym Jeff Gill pracował w wytwórni Magica Johnsona i współpracował z wokalistą R&B, Avantem. Martin Kember został producentem dla zmarłego 2Paca i rozpoczął solową karierę muzyczną, wydając album w 1999 roku. LA Drake działa na scenie muzycznej w Atlancie w stanie Georgia. Shawn Harris porzucił branżę muzyczną i obecnie pracuje jako broker kredytowy w Nowym Jorku.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Trust In MeAz-110.1992-- Scotti Bros. 75 351[written by Martin Kember][produced by Andre (L.A. Dre) Bolton, Jeff Gill, Martin Kember][37[14].R&B Chart]
With YouAz-103.1993-- Scotti Bros. 75 359[71[9].R&B Chart]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Sweet 'N Lo

Sweet 'N Lo to amerykański duet rapowy, w którego skład wchodziły
Georgette „Sweet” Franklin i Lori „Lo” Esteen. Odnieśli umiarkowany sukces dzięki swojemu pierwszemu i jedynemu singlowi „40 Dog”, pochodzącemu z ich jedynego albumu studyjnego zatytułowanego „Pucker Up”. „40 Dog” osiągnął 60. miejsce na liście Billboard U.S. R&B.  

Album „Pucker Up” został wydany 3 sierpnia 1993 roku nakładem wytwórni Atlantic i Third Stone Records.  Lori „Lo” Esteen objęła stanowisko menedżera zespołu po wydaniu debiutanckiego albumu Sweet 'N Lo.  

25 stycznia 1996 roku Esteen, jej przyjaciel Thomas Blincoe i przyjaciółka Diana Davis zostali znalezieni zastrzeleni w Jefferson Park w Los Angeles w Kalifornii. Miała 26 lat.  Georgette „Sweet” Franklin później zajmowała się pisaniem piosenek, między innymi napisała przebój Jennifer Lopez z 2001 roku „Love Don't Cost a Thing”. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
40 DogSweet 'N Lo07.1993--Third Stone 98400[written by Georgette Franklin, Greg Lawson , Jeremy Monroe, Lori Esteen][produced by Greg Lawson][60[9].R&B Chart]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

środa, 6 maja 2026

No Doubt

Wraz z powrotem punków w połowie lat 90-tych nastąpił renesans ich
nieco bardziej komercyjnych rywali, zespołów new wave. No Doubt znalazło niszę jako zespół new wave/ska, dzięki sile osobowości wokalistki Gwen Stefani -na przemian ucieleśniającej utraconą niewinność małej dziewczynki i feminizm riot grrrl - co znalazło odzwierciedlenie w przełomowym singlu zespołu „Just a Girl”. 

 Założony w 1986 roku jako zespół ska inspirowany zespołem Madness, No Doubt początkowo tworzyli John Spence, Gwen Stefani i jej brat Eric. Grając w klubach imprezowych w Anaheim, trio dołączyło do basisty Tony'ego Kanala, urodzonego w Indiach, ale wychowanego w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Zahartowani samobójstwem Spence w grudniu 1987 roku, No Doubt mimo to kontynuowali działalność; Gwen została jedyną wokalistką, a do zespołu dołączyli gitarzysta Tom Dumont i perkusista Adrian Young. 

 Występy na żywo zespołu No Doubt zaczęły budzić zainteresowanie w regionie, a w 1991 roku wytwórnia Interscope Records podpisała z nim kontrakt. Debiutancki album zespołu, zatytułowany po prostu „Beacon Street Collection”, wydany rok później, będący osobliwym połączeniem popu i ska z lat 80-tych, popadł w zapomnienie w obliczu ruchu grunge. W rezultacie Interscope odmówiło wsparcia trasy koncertowej No Doubt ani dalszych nagrań. Zespół zareagował, nagrywając samodzielnie w latach 1993 i 1994; rezultatem był wydany własnym sumptem album Beacon Street Collection, znacznie surowszy i bardziej inspirowany punkiem niż debiut. Eric Stefani odszedł tuż po jego wydaniu, pracując później jako animator w serialu „Simpsonowie”. 

 Pod koniec 1994 roku Interscope zezwoliło na wznowienie nagrań, a album „Tragic Kingdom” ukazał się w październiku 1995 roku. Album stanowił dokument rozstania Gwen Stefani i Kanala, których związek trwał siedem lat. Dzięki nieustannym trasom koncertowym i występom utworów „Just a Girl” i „Spiderwebs” w programie Buzz Bin na kanale MTV, album trafił do pierwszej dziesiątki w 1996 roku. Stefani, która nie kryła swoich popowych ambicji, stała się centralnym punktem uwagi jako alternatywa dla grupy twardzielek dominujących na listach przebojów. Pod koniec roku „Tragic Kingdom” osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów, prawie rok po premierze; trzeci singiel z płyty, ballada „Don't Speak”, był jak dotąd największym hitem zespołu. 

 Długo oczekiwany następca No Doubt, „The Return of Saturn”, ukazał się wiosną 2000 roku, a „Simple Kind of Life” i „Ex-Girlfriend” odniosły sukces zarówno na scenie mainstreamowej, jak i uniwersyteckiej. Rok później Stefani nawiązała również współpracę z raperką Eve, nagrywając singiel „Let Me Blow Your Mind” (który w 2002 roku zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Najlepsza współpraca rapowo-wokalna”). Stefani dołączyła jednak również do jej zespołu, wydając ich piąty album. Odrodzenie ska i new wave'owe brzmienia Rock Steady pojawiły się tuż po premierze głównego singla „Hey Baby” w grudniu 2001 roku. Album przyniósł kilka wielkich hitów – największym z nich były ciężkie syntezatory w „Hella Good” i uwodzicielskie reggae w „Underneath It All” - a grupa kontynuowała trasę koncertową promującą płytę przez kolejne kilka lat, co doprowadziło do wydania w 2003 roku zbioru hitów „The Singles 1992-2003”. 

 W następnym roku zespół zrobił sobie przerwę o nieokreślonej długości, gdy Stefani rozpoczęła karierę solową, wydając w 2004 roku album „Love.Angel.Music.Baby”. Ta przerwa trwała prawie dekadę, podczas której Stefani utrzymywała się w centrum uwagi dzięki dwóm przebojowym solowym albumom (drugi, „The Sweet Escape”, ukazał się w 2006 roku), podczas gdy pozostali członkowie zespołu realizowali inne projekty, z których najbardziej znaczącym był projekt Tony'ego Kanala z P!nk w 2008 roku. 

Zespół No Doubt powrócił do działania w 2009 roku, organizując trasę koncertową, której towarzyszyła zapowiedź nowego albumu. Ukończenie tego albumu zajęło trochę czasu, ale ostatecznie został ukończony w 2012 roku i wydany jesienią tego samego roku pod tytułem „Push and Shove”. Poprzedził go singiel „Settle Down”, który zadebiutował na trzecim miejscu listy przebojów Billboardu. W 2016 roku, gdy Stefani wracała z trzecim solowym albumem „This Is What the Truth Feels Like”, Dumont, Kanal i Young utworzyli nowy zespół o nazwie DREAMCAR z frontmanem AFI, Daveyem Havokiem. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Just a girl/Different peopleNo Doubt10.199638[7]23[29]Interscope IN 80 034[2x-platinum-US][gold-UK][written by Gwen Stefani/Tom Dumont][produced by Matthew Wilder]
Don' t speakNo Doubt02.19971[3][25]1[16][63].Airplay Hot Chart [10.96]Interscope IN 95 513[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Gwen Stefani/Eric Stefani][produced by Matthew Wilder]
Just a girl [reissue]No Doubt07.19973[14]-Interscope IN 95 539
SpiderwebsNo Doubt10.199716[12]18[39].Airplay Hot ChartTrauma IND 95 551[platinum-US][written by Gwen Stefani/Tony Kanal][produced by Matthew Wilder]
Sunday morningNo Doubt12.199750[6]-Interscope INDX 95 556[gold-US][written by Gwen Stefani/Eric Stefani,Tony Kanal][produced by No Doubt, Guy Charbonneau, Charlie Bouis]
NewNo Doubt06.199930[4]123[2]Work/Higher Ground HIGHS 22[written by Gwen Stefani/Tom Dumont][produced by Jerry Harrison, Eric Stefani, Gwen Stefani, Tom Dumont, Tony Kanal][piosenka z filmu "Go"][7[22].Modern Rock Tracks]
Ex- GirlfriendNo Doubt03.200023[7]111[7]2000 Interscope 497 358-2[written by Gwen Stefani/Tom Dumont,Tony Kanal][produced by Glen Ballard][2[18].Modern Rock Tracks]
Simple kind of life/Full circle/Beauty contestNo Doubt10.200069[2]38[13]Interscope 4974162[written by Gwen Stefani][produced by Glen Ballard]
Hey babyNo Doubt feat Bounty Killer02.20022[33]5[20]Interscope 4976682[gold-US][written by Eric Stefani, Gwen Stefani, Tom Dumont, Tony Kanal, Mark Stent, Sly & Robbie]
Hella goodNo Doubt06.200212[7]13[20]Interscope 4977362[platinum-US][written by Gwen Stefani,Pharrell Williams, Chad Hugo, Tony Kanal][produced by Nellee Hooper, Eric Stefani, Gwen Stefani, Tom Dumont, Tony Kanal]
Underneath it all/Hella good/Hey babyNo Doubt10.200218[13]3[30]Interscope 497779[platinum-US][written by Gwen Stefani,Django Stewart][produced by Eric Stefani, Gwen Stefani, Tom Dumont, Tony Kanal, Mark Stent, Sly & Robbie]
RunningNo Doubt03.2003-62[6]Interscope
It's my lifeNo Doubt12.200320[9]11[10]Interscope 9813724
It's my life/BathwaterNo Doubt03.200417[19]10[28]Interscope 9861993[platinum-US][silver-UK][written by Mark Hollis, Tim Friese-Greene][produced by No Doubt, Hellee Hopper]
Settle DownNo Doubt10.201285[1]34[8]Interscope USUM 71207364[written by Gwen Stefani,Tony Kanal,Tom Dumont][produced by Spike Stent]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Tragic KingdomNo Doubt10.19953[63]1[9][90]Interscope IND 9003[diamond-US][platinium-UK][produced by Matthew Wilder]
Return to SaturnNo Doubt04.200031[4]2[46]Interscope 4906382[platinium-US][produced by Glen Ballard, Jerry Harrison, No Doubt]
Rock steadyNo Doubt12.200143[29]9[76]Interscope 493158[2x-platinium-US][gold-UK][silver-UK][produced by No Doubt, Nellee Hooper, The Neptunes, Ric Ocasek, William Orbit, Prince, Sly & Robbie, Steely & Clevie, Philip Steir, Mark "Spike" Stent]
The singles 1992-2003No Doubt12.20035[65]2[45]Interscope 001495[2x-platinium-UK][2x-platinium-UK][produced by Glen Ballard, Dito Godwin, Jerry Harrison, Nellee Hooper, No Doubt, Sly and Robbie, Matthew Wilder]
Everything in time [B-sides,rarities,remixes]No Doubt10.2004-182[1]Interscope 003289[produced by Glen Ballard, Elvis Costello, Jerry Harrison, No Doubt, et al.]
Push and ShoveNo Doubt10.201216[2]3[13]Interscope 3712422[produced by Glen Ballard, Elvis Costello, Jerry Harrison, No Doubt, et al.]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Nine Black Alps

Zespół Nine Black Alps z Manchesteru w Anglii tworzą Sam Forrest (wokal/gitara),
James Galley (perkusja/wokal), Martin Cohen (gitara basowa) i David Jones (gitara). Ten indierockowy kwartet powstał w 2003 roku, a jego nazwa pochodzi od wersu z wiersza Sylvii Plath „Kurierzy”. Dwa lata później Nine Black Alps podpisało kontrakt płytowy z brytyjską wytwórnią Island. 

Ich debiutancki album „Everything Is” ukazał się w czerwcu tego samego roku. W lipcu podpisano kontrakt płytowy z Interscope w USA oraz wydano EP-kę o tym samym tytule. Trasy koncertowe z Kaiser Chiefs, Hard-Fi i Weezer, a także występy na festiwalach w Glastonbury, T in the Park, Reading i Leeds zbiegły się w czasie z sukcesem takich singli z Top 40, jak „Shot Down”, „Not Everyone”, „Unsatisfied” i „Just Friends”. Wyprodukowany przez Roba Schnapfa (Beck, Elliott Smith, the Vines), album Everything Is ukazał się w Stanach Zjednoczonych w lutym 2006 roku, a wkrótce potem ukazała się limitowana, sześcioutworowa EP-ka „Glitter Gulch”. 

 Latem tego samego roku zespół zagrał na zachodnim wybrzeżu z Social Distortion, a w październiku 2007 roku ukazał się ich drugi album „Love/Hate”. Po zakończeniu kontraktu z dużą wytwórnią, w październiku 2009 roku zespół wydał trzeci album „Locked Out from the Inside” nakładem własnej wytwórni Lost House Records. Po odejściu Cohena - który nie tylko podpisał kontrakt z Fat Cat na projekt „Milk Maid”, ale także rozpoczął karierę fotografa rockowego - na basie zastąpił go Karl Astbury, były członek zespołu Witches.  

Kolejnym krokiem dla Nine Black Alps było podpisanie umowy z wytwórnią Brew Records z siedzibą w Leeds, która w październiku 2012 roku wydała ich czwarty album, Sirens. Po zamknięciu wytwórni Brew w następnym roku, Nine Black Alps podpisało kontrakt z Hatch Records, gdzie w 2014 roku wydali swój piąty album, Candy for the Clowns. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Cosmopolitan/Over The OceanNine Black Alps10.2004101[1]-Melodic melo 026[written by Nine Black Alps][produced by Rob Schnapf ]
Shot Down/Ilana SongNine Black Alps03.200525[5]-Island IS 885[written by Nine Black Alps][produced by Rob Schnapf ]
Not Everyone/Idiot Riff #9Nine Black Alps06.200531[6]-Island ISX 892[written by Nine Black Alps][produced by Rob Schnapf ]
Unsatisfied/I Knew A GirlNine Black Alps08.200530[7]-Island IS 899[written by Nine Black Alps][produced by Rob Schnapf ]
Just Friends/Never Coming Down Nine Black Alps10.200552[3]-Island IS 915[written by Nine Black Alps][produced by Rob Schnapf ]
Bitter End/Daytime HabitNine Black Alps10.2007--Island 1748668[produced by David Sardy]
Burn Faster/HeartstringNine Black Alps08.200742[1]-Island 1741647[produced by David Sardy]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Everything IsNine Black Alps06.200551[12]-Island CID 8158[produced by Rob Schnapf ]
Love/HateNine Black Alps11.200769[1]-Island 1740807[produced by Dave Sardy]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Night Ranger

Utalentowana i wyrafinowana amerykańska grupa pomprockowa,
która w latach 1981-88 nagrała całą serię interesujących albumów. Zespół debiutował w składzie Jack Blades (śpiew/bas), Brad Gillis (gitara), Alan Fitzgerald (klawisze, wcześniej w Montrose), Kelly Keagy (perkusja) i Jeff Watson (gitara).
Początkowo występowali w okolicy swojego rodzinnego San Francisco. Szybko przyciągnęli uwagę promotora Billa Grahama, który załatwił im koncerty u boku Santany, Judas Priest i Doobie Brothers. Pierwsze cztery albumy grupy znalazły się w czołowej czterdziestce na listach "Billboardu", a longplay Seven Wishes w 1985 r. osiągnął nawet pierwszą dziesiątkę.
Zespół wydał także dwa przebojowe single "Sister Christian" i "Sentimental Street", które znalazły się odpowiednio na 5. i 8. miejscu listy "Billboardu". Tuż przed nagraniem w 1988 r. płyty Man In Motion grupę opuścił Fitzgerald, a pozostali muzycy zmienili orientację na bardziej hardrockową.
Album, wyprodukowany przez Keitha Olsena, był pierwszą komercyjną klapą zespołu. Kilka miesięcy później uległ on rozwiązaniu. W 1990 r. ukazał się zestaw Live In Japan, prezentujący jeden z koncertów formacji z 1988 r. Jack Blades utworzył razem z Tedem Nugentem, Tommym Shawem i Michaelem Cartelone popularną grupę Damn Yankees, natomiast Brad Gills najpierw dołączył do Ozzy'ego Osbourne'a, a w 1993 r. wydał solowy album Gilrock Ranch.
Night Ranger był solidną formacją w typie Journey/Kansas/Styx. Jednak pomimo sukcesu odniesionego w USA, grupa nie zrobiła większego wrażenia w Europie.  

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Don't Tell Me You Love Me / Night RangerNight Ranger01.1983-40[11]Boardwalk 171[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser][4.Mainstream Rock]
Sing Me Away / Play RoughNight Ranger04.1983-54[9]Boardwalk 175[written by Jack Blades,Kelly Keagy ][produced by Pat Glasser]
(You Can Still) Rock in America / Let Him RunNight Ranger12.1983-51[12]MCA/Camel 52 305[written by Jack Blades,Brad Gillis][produced by Pat Glasser]
Sister Christian / Chippin' AwayNight Ranger03.1984-5[24]MCA/Camel 52 3505[written by Kelly Keagy ][produced by Pat Glasser]
When You Close Your Eyes / Why Does Love Have to ChangeNight Ranger07.1984-14[17]MCA/Camel 52 420[written by Jack Blades,Brad Gillis,Alan Fitzgerald][produced by Pat Glasser]
Sentimental Street / Night MachineNight Ranger05.1985-8[17]MCA/Camel 52 591[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
Four in the Morning (I Can't Take Any More) / This Boy Needs to RockNight Ranger08.1985-19[13]MCA/Camel 52 661[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
Goodbye / Seven WishesNight Ranger11.1985-17[18]MCA/Camel 52 729[written by Jack Blades,Jeff Watson ][produced by Pat Glasser]
The Secret of My Success / Carry OnNight Ranger03.1987-64[8]MCA/Camel 53 013[written by Jack Blades,David Foster,Tom Keane,Mike Landau ][produced by David Foster]
Hearts Away / Better Let It OutNight Ranger07.1987-90[3]MCA/Camel 53 131[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
I Did It for Love / Woman in LoveNight Ranger10.1988-75[5]MCA/Camel 53 364[written by Russ Ballard ][produced by Pat Glasser]
Forever all over again/Anything for youNight Ranger08.1997-102[7]Legacy 78 617-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Dawn PatrolNight Ranger12.1982-38[69]Boardwalk 33 259[produced by Pat Glasser]
Midnight MadnessNight Ranger11.1983-15[69]MCA/Camel 5456[platinum][produced by Pat Glasser]
Seven WishesNight Ranger06.1985-10[45]MCA/Camel 5593[platinum][produced by Pat Glasser]
Big LifeNight Ranger04.1987-28[18]MCA/Camel 5839[gold][produced by Kevin Elson, Wally Buck, David Foster , Night Ranger]
Man in MotionNight Ranger10.1988-81[8]MCA/Camel 6238[produced by Keith Olsen, Brian Foraker]
Greatest HitsNight Ranger05.1989--MCA MCAD-42307[gold][produced by Pat Glasser]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Night

 Night, była grupą dosyć lużno związanych ze sobą muzyków sesujnych
z Los Angeles,którą stanowili wokalista Stevie Lange, występujący wcześniej z Grahamem Bonnetem i Eltonem Johnem,Chris Thompson, wcześniej wspomagający War of the Worlds i współpracujący z grupą Manfred Mann's Earth Band i pianista Nicky Hopkins.
 

Pierwszym ich nagraniem był cover utworu "Hot Summer Nights" Waltera Egana,który trafił do Top20 zestawienia Billboard.Ich debiutancki album Night wyprodukował Richard Perry dla własnej wytwórni Planet w 1979r.Kolejny Long Distance wydany rok póżniej przepadł na rynku.Thompson wraca do grupy Manfreda Manna a Night rozwiązuje się w 1982r.
 

Utalentowany Lange nagrywa album solowy High Cost of Living, i pracuje z tak uznanymi grupami jak: Gang of Four, Johnny Hates Jazz, Mighty Lemon Drops, i Swing Out Sister.

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Hot Summer Nights / Party ShuffleNight06.1979-18[15]Planet 45 903[written by W. Egan][produced by Richard Perry]
If You Remember Me/Theme from "The Champ" [Dave Grusin]Chris Thompson with Night 08.1979-17[19]Planet 45 904[written by Carole Bayer Sager , Marvin Hamlisch][produced by Richard Perry]
Love On The Airwaves / Day After Day Night02.1981-87[3]Planet 47 921[written by Chris Thompson, Robert Weston][produced by Tim Friese-Green]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
NightNight08.1979-166[4]Planet 2[produced by Richard Perry]
Long DistanceNight.1980--Planet 52 251[produced by Tim Friese-Green]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Nichelle Nichols

Nichelle Nichols właśc. Grace Nichols (ur. 28 grudnia 1933) - amerykańska aktorka
i piosenkarka. Największą sławę przyniosła jej rola Uhury w serialu Star Trek.
Podczas studiów w Nowym Jorku Nichols występowała jako piosenkarka w nocnych klubach, była także modelką i grała w musicalach. Przemierzyła Stany Zjednoczone, Kanadę i Europę występując w zespołach Duke Ellingtona i Lionela Hamptona.
 

Podczas pierwszego sezonu Star Trek Nichols chciała zrezygnować z występów, ze względu na marginalną rolę jej postaci. Pozostała w obsadzie po osobistych namowach Martina Luthera Kinga, który uświadomił jej, jak wielką rolę może odegrać w emancypacji młodych murzyńskich kobiet. Do inspiracji postacią Uhury przyznają się dziś m.in. Whoopi Goldberg (zagrała potem w Star Trek: Następne Pokolenie) oraz pierwsza czarnoskóra astronautka Mae Jemison.
 

Do historii przeszedł jej pocałunek z Williamem Shatnerem, grającym kapitana Kirka, który uważany jest za pierwszy ekranowy pocałunek ciemnoskórej kobiety i białego mężczyzny.
Ciekawostką może być fakt że jedną z planetoid pasa głównego nazwano 68410 Nichols właśnie w odniesieniu do jej roli Uhury w serialu Star Trek.
 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Know What I Mean/Why Don't You Do Right?Nichelle Nichols 02.1967--Epic 10131[written by F. Huddleston][produced by Stu Phillips]
Beyond Antares / Uhura's ThemeNichelle Nichols .1979--R-Way 1001[written by Gene Coon, Wilbur Hatch][produced by Rahn Coleman]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Down to EarthNichelle Nichols.1967--Epic BN 26351[produced by Larry Williams]
Out of this WorldNichelle Nichols.1991--GNP 2209[produced by Jim Meechan]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Posty (Atom)