Z archiwum...rocka

poniedziałek, 23 lutego 2026

SOiL

Pochodzący z Chicago zespół hardrockowo-altmetalowy SOiL odniósł sukces w 2001 roku,
wydając swój drugi długogrający album „Scars”, na którym znalazły się radiowe hity „Halo” i „Unreal”. Pomimo licznych zmian personalnych, zespół przez lata pozostawał filarem aktywnych rockowych list przebojów, wydając takie dynamiczne albumy jak „re.de.fine.” (2004), „True Self” (2006), „Picture Perfect” (2009), „Whole” (2013) i „Play It Forward” (2022). Gitarzysta Adam Zadel i basista Tim King byli jedynymi stałymi członkami zespołu.

SOiL powstał w 1997 roku dzięki talentom wokalisty Ryana McCombsa, perkusisty Toma Schofielda, basisty Tima Kinga oraz gitarzystów Adama Zadela i Shauna Glassa. W 1998 roku wydali debiutancką EP-kę „El Chupacabra!”, a w 1999 roku pełnowymiarowy „Throttle Junkies”. Ich drugi album, „Scars”, odniósł sukces zarówno w kraju, jak i za granicą dzięki dwóm mocnym singlom „Unreal” i „Halo”. W 2001 roku ukazała się EP-ka o tym samym tytule, a w 2004 roku „re.de.fine”, na której znalazł się wysoko notowany utwór. W tym samym roku McCombs odszedł z zespołu, ostatecznie dołączając do Drowning Pool.

Na debiutanckim albumie DRT z 2006 roku, „True Self”, zastąpił go A.J. Cavalier, po którym nastąpiła seria występów na europejskich festiwalach i trasach koncertowych po USA z Sevendust, 10 Years i Godsmack. W 2009 roku zespół wydał „Picture Perfect”, zapowiadany singlem „Like It Is”. Był to ostatni studyjny album z Cavalierem za mikrofonem. Kolejnym pełnometrażowym wydawnictwem SOiL był album koncertowy z 2012 roku, „Re-Live-ing the Scars: In London”, nagrany rok wcześniej. Szósty album, „Whole”, ukazał się w 2013 roku i był świadkiem ponownego spotkania zespołu z oryginalnym wokalistą Ryanem McCombsem.

Pierwszy album kompilacyjny zespołu, „Scream: The Essentials”, ukazał się w 2017 roku, a SOiL wydał cover Foo Fighters „Monkey Wrench” w 2022 roku, aby uczcić śmierć Taylora Hawkinsa. Singiel ukazał się na pełnowymiarowym albumie z coverami „Play It Forward” jeszcze w tym samym roku. „Restoration”, zbiór studyjnych re-nagrań niektórych z najsłynniejszych utworów zespołu, ukazał się w 2023 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Unreal	SOiL	07.2002	113[2]	-	J Records 74321 94392 2	[written by SOiL][produced by Johnny K]
Halo	SOiL	11.2002	74[1]	-	J Records 74321970132	[written by Adam Zadel, Tim King, Ryan McCombs, Tom Schofield, Shaun Glass][produced by Johnny K]
Redefine	SOiL	06.2004	68[1]	-	J Records 82876618512	[written by SOiL][produced by Johnny K]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Scars	SOiL	09.2001	150[6]	193[1]	J Records 20 022	[silver-UK][produced by Johnny K]
Redefine	SOiL	04.2004	93[1]	78[2]	J Records 59 071	[produced by Johnny K, Nick Raskulinecz]
True Self	SOiL	04.2006	171[1]	-	DRT Entertainment 442	[produced by Ulrich Wild]
Whole	SOiL	08.2013	158	141	Pavement Entertainment 6010	[produced by Ulrich Wild]

Jesus Lizard

Celowo szorstcy, melodyjnie kanciaści, zdolni do zatrzymywania się w mgnieniu oka i fizycznie potężni, Jesus Lizard to jeden z czołowych zespołów noise rockowych w amerykańskim undergroundzie. W pierwszej połowie lat 90-tych zespół wydał serię niezależnych płyt - w tym „Goat” z 1991 roku i „Liar” z 1992 roku - wypełnionych zjadliwym, gitarowym noisem Duane'a Denisona i przesadnym wokalem Davida Yow, które zebrały pozytywne recenzje w undergroundowych czasopismach muzycznych i w radiu studenckim.

W połowie lat 90-tych grupa zdobyła na tyle dużą rzeszę fanów, że przekonała dużą wytwórnię Capitol Records do podpisania kontraktu z zespołem, choć ich dwa albumy długogrające dla tej wytwórni nie spodobały się większości fanów i zostały zignorowane przez mainstreamowych słuchaczy. Zespół rozpadł się w 1999 roku, ale po kilku głośnych trasach koncertowych, powrócił z orzeźwiającym albumem studyjnym „Rack” z 2024 roku.

Zespół Jesus Lizard powstał w 1987 roku z inicjatywy Duane'a Denisona (gitara),
Davida Yow (wokal) i Davida Wm. Simsa (gitara basowa) - dwaj ostatni to byli członkowie post-hardcore'owego zespołu Scratch Acid z Austin. Po rozpadzie Scratch Acid, Sims dołączył do Rapeman, podobnie agresywnej grupy indie prowadzonej przez Steve'a Albiniego. Rapeman okazał się krótkotrwały, a Sims założył Jesus Lizard z Yowem i Denisonem w 1987 roku. Początkowo grupa grała z automatem perkusyjnym, podobnie jak poprzedni zespół Albiniego, Big Black. Albini wyprodukował debiutancką EP-kę grupy, Pure, która ukazała się nakładem Touch & Go w 1989 roku; producent pracował nad każdym wydawnictwem Jesus Lizard wydanym przez Touch & Go i stał się bliskim towarzyszem zespołu.

Pod koniec 1989 roku do The Jesus Lizard dołączył perkusista Mac McNeilly , który pojawił się na pierwszym długogrającym albumie zespołu, „Head” z lat 90-tych. W następnym roku grupa wydała swój drugi album, „Goat”, który zebrał pozytywne recenzje w undergroundowych czasopismach muzycznych, takich jak „Option”, oraz w mainstreamowych publikacjach muzycznych, takich jak „Spin”. W momencie wydania „Goat” zespół zyskał już sporą rzeszę fanów wśród amerykańskiego indie rocka, zarówno dzięki swoim płytom, jak i notorycznie brawurowym, momentami brutalnym i wulgarnym występom na żywo, podczas których Yow wielokrotnie rzucał się na publiczność. W 1992 roku Jesus Lizard otrzymali znaczące wsparcie od alternatywnych gwiazd Nirvany, które przekonały Jesus Lizard do wydania z nimi split singla „Puss” [Jesus Lizard] / „Oh the Guilt” [Nirvana], niedługo po bezprecedensowym sukcesie drugiego albumu Nirvany, Nevermind. W tym samym roku Jesus Lizard wydał swój trzeci album, Liar.

W 1993 roku grupa była stosunkowo cicha, wydając jedynie singiel „Lash”. Show Na początku 1994 roku Jesus Lizard wydał w Giant Records jednorazowy album koncertowy zatytułowany „Show”, który był ich pierwszym występem w dużej wytwórni. Pierwotnie został nagrany na niewydaną kompilację koncertową z okazji 20. urodzin zespołu z Nowego Jorku. Punkowy lokal CBGB, występ Showa w dużej wytwórni zszokował niektórych fanów, a plotki głosiły, że spowodował on rozłam między zespołem a zwolennikiem indie, Albinim, choć obie strony twierdziły, że to nieprawda. Chociaż Albini pracował nad albumem Down z 1994 roku, okazał się on jego ostatnim projektem z Jesus Lizard, podobnie jak ich ostatnim albumem dla Touch & Go.

W 1995 roku Jesus Lizard podpisał kontrakt z Capitol Records, a zespół dołączył do trasy Lollapalooza Tour w tym samym roku, u boku Sonic Youth, Hole, Pavement i Becka. Podczas jednego z koncertów trasy David Yow został aresztowany za obnażanie się na scenie. Pod koniec 1995 roku grupa nagrała swój debiutancki album dla dużej wytwórni, „Shot”, wyprodukowany przez GGGartha (znanego również jako Garth Richardson), i wydany na początku 1996 roku. Album nie dorównywał standardom ich pracy w „Touch & Go”, ale wciąż był zbyt szorstki, by trafić do szerszej publiczności.

Przed końcem roku McNeilly opuścił zespół, rozczarowany trasą koncertową. Jim Kimball, który grał z Laughing Hyenas, Mule i w pobocznym projekcie Denisona, Denison/Kimball Trio, przejął rolę perkusisty. W 1998 roku Jetset Records, we współpracy z Capitol, wydało EP-kę, na której zespół współpracował z kilkoma różnymi producentami, w tym z Johnem Cale, Jimem O'Rourke i Andym Gillem z Gang of Four. Gill powrócił, aby wyprodukować ich szósty album studyjny, „Blue” z 1998 roku, który dodał nastrojowe akcenty do ich charakterystycznego ataku. Podobnie jak Shot, nie przypadł do gustu starym fanom ani nie pozyskał nowych, a Kimball odszedł z Jesus Lizard w połowie 1998 roku. Brendan Murphy był ich perkusistą podczas kilku tras koncertowych, które zakończyły się występem na szwedzkim festiwalu muzycznym 27 marca 1999 roku. Mniej więcej w tym czasie Capitol porzucił Jesus Lizard, a zespół wkrótce się rozpadł. Klasyczny skład Jesus Lizard, czyli Denison, Sims, McNeilly i Yow, zjednoczył się ponownie w 2009 roku na trasie koncertowej, która została dobrze przyjęta przez starych i nowych fanów. Touch & Go wydało zremasterowane wersje czterech albumów dla wytwórni, zremasterowane przez Albiniego i Boba Westona. Album „Club” z 2011 roku dokumentował ich występ w Nashville podczas reaktywacji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Puss/Oh, The Guilt [Nirvana]	Jesus Lizard	03.1993	12[2]	-	Touch & Go TG 83	[written by The Jesus Lizard/Kurt Cobain][produced by Steve Albini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down	Jesus Lizard	09.1994	64[1]	-	Touch & Go TG 131	[produced by Steve Albini]

My Life with the Thrill Kill Kult

Choć White Zombie zyskało uznanie przede wszystkim za łączenie opowieści o seksie,
Szatanie i gore z rockowo-dance'owym rytmem (choć trzeba przyznać, że z bliższym heavymetalowym zacięciem), chicagowski My Life with the Thrill Kill Kult specjalizował się w podobnym obszarze równie długo.

Założony pierwotnie w 1987 roku przez Buzza McCoya (który przeniósł się z Bostonu) i Groovie Manna, duet dążył do stworzenia godnego muzycznego akompaniamentu, który mógłby posłużyć jako ścieżka dźwiękowa do tandetnych filmów klasy B. Początkowym projektem duetu było nakręcenie filmu (w stylu Russa Meyera i Johna Watersa) pod tytułem „My Life with the Thrill Kill Kult”. Film nigdy nie powstał, ale McCoy i Mann wykorzystali tytuł przerwanego filmu jako nazwę swojego nowo powstałego zespołu, ponieważ ich przerysowany występ sceniczny najlepiej opisać jako „przeciążenie sensoryczne” (z wirującą falą dziwacznych postaci, rekwizytów i intensywnych efektów wizualnych). Podpisując kontrakt z renomowaną chicagowską wytwórnią muzyki industrialnej Wax Trax!, Thrill Kill Kult wydał kilka wydawnictw w latach 1989-1991: EP-kę o tym samym tytule, a także pełnowymiarowe albumy „I See Good Spirits” i „I See Bad Spirits”, „Kooler Than Jesus”, „Confessions of a Knife” i „Sexplosion!”.

W tym czasie grupa zwróciła na siebie uwagę wytwórni Interscope Records, która podpisała kontrakt z Thrill Kill Kult i wznowiła album „Sexplosion!”, z którego pochodzi prawdopodobnie najsłynniejszy utwór zespołu, „Sex on Wheelz” (utwór ten pojawił się również w animowanym filmie Ralpha Bakshiego „Cool World”). Grupa wydała jeszcze tylko jedno wydawnictwo dla Interscope, „13 Above the Night” z 1994 roku, po czym przeszła na wytwórnię Rykodisc i wydała kolejne, takie jak „Hit & Run Holiday” z 1995 roku (rodzaj albumu koncepcyjnego, opowiadającego historię „buntowniczej lisicy” Krystal Starlust i jej „śmiertelnego zauroczenia” włóczęgą o imieniu Apollo) oraz „Crime for All Seasons” z 1997 roku.

The Thrill Kill Kult nie wydał żadnych nowych nagrań studyjnych w latach 1998-2000, a zbiór 18 remiksów „Dirty Little Secrets” ujrzał światło dzienne w 1999 roku. Jednak w 2001 roku zespół pojawił się ponownie, wydając w 2001 roku „The Reincarnation of Luna” i w 2002 roku „Golden Pillz: The Luna Remixes” dla kolejnej nowej wytwórni, Invisible. W 2004 roku wytwórnia Ryko przejęła większość wydawnictw Wax Trax!, w tym wczesne albumy Kult. W tym samym roku wznowili pierwsze trzy albumy zespołu i wydali nową kompilację „The Best of TKK” wraz z zestawem remiksów zatytułowanym „Diamonds & Daggerz”. Album poświęcony erze disco, który przeleżał dekadę na półkach, w końcu ujrzał światło dzienne w 2005 roku, kiedy na półki trafił „Gay, Black & Married”.

Dwa lata później ukazał się utrzymany w stylistyce lounge album „Filthiest Show in Town”. W 2009 roku zespół założył własną wytwórnię SleazeBox, wydając album „Death Threat” oraz kolekcję remiksów i remiksów „Sinister Whisperz: The Wax Trax Years”. Skład, w którym wciąż dominują McCoy i Mann, odbył trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych w 2012 roku z okazji 25. rocznicy istnienia, a w 2014 roku wydał swój 12. album „Spooky Tricks”. W 2017 roku Thrill Kill Kult zaprezentował pełne wydanie swoich dwóch pierwszych albumów z okazji 30. rocznicy powstania. Nowhere

Oprócz własnych wydawnictw, My Life with the Thrill Kill Kult skomponował utwory do kilku ścieżek dźwiękowych do filmów, w tym do „Showgirls” Paula Verhoevena, „Nowhere” Gregga Arakiego oraz do przebojowego filmu „Kruk” (w tym ostatnim grupa zagrała epizodyczną rolę). Na przestrzeni lat koncertowali z tak znanymi (i podobnie brzmiącymi) zespołami, jak Siouxsie and the Banshees, Lords of Acid, EMF i Marilyn Manson.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
13 Above the Night	My Life with the Thrill Kill Kult	09.1993	-	194[1]	Interscope 92 258	[produced by Buzz McCoy]

niedziela, 22 lutego 2026

II D Extreme

II D Extreme to zespół R&B/new-jack swing z początku lat 90-tych,
którego członkami byli Randy Gill (brat Johnny'ego Gilla, członka New Edition), Jermaine Mickey i D’Extra Wiley z Waszyngtonu. Grupa pojawiła się na scenie muzycznej jako grupa niezarejestrowana, wydając swój pierwszy utwór demo „Cry No More”. DJ z radia WPGC-FM puścił demo w radiu, co doprowadziło do ogromnego zapotrzebowania na emisję w całym kraju, mimo że II D Extreme nie miał jeszcze podpisanego kontraktu z wytwórnią płytową.

Kilka miesięcy po wydaniu dema „Cry No More” grupa wydała swój debiutancki album o tym samym tytule, który osiągnął 115. miejsce na liście Billboard 200 i 22. miejsce na liście Billboard Top R&B/Hip-Hop Albums. „Cry No More” stał się największym jak dotąd hitem II D Extreme, osiągając 48. miejsce na liście Billboard Hot 100, 6. miejsce na liście Billboard Hot R&B\Hip-Hop Singles & Tracks oraz 34. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40. Utwór uzyskał certyfikat Złotej Płyty przyznany przez RIAA, spędził 4 tygodnie na szczycie listy „Video Soul” magazynu BET, 7 tygodni na szczycie listy Jet Magazine, przyniósł zespołowi nominację do nagrody Soul Train Music Award oraz nagrodę ASCAP w kategorii „Najlepszy debiutancki utwór urban”. W swoim rodzinnym mieście, Waszyngtonie, zespół otrzymał nagrodę Wammie. Zespół występował w programach Jay Leno, Arsenio Hall, Soul Train, MTV i BET.

Drugi singiel zespołu, „Up on the Roof”, osiągnął 33. miejsce na liście Billboard Hot R&B\Hip-Hop Singles & Tracks. Ostatni singiel, „Let Me Love You”, osiągnął 70. miejsce na liście przebojów Hot R&B\Hip-Hop Singles & Tracks magazynu Billboard. W 1996 roku grupa wydała swój drugi album, „From I Extreme II Another”, który w ogóle nie znalazł się na liście Billboard Albums. W 1997 roku do zespołu dołączył nowy członek, Sage Lee. Dwa single, „If I Knew Then (What I Know Now)” i „You Got Me Goin”, również nie odniosły wielkiego sukcesu.

Po zamknięciu wytwórni Gasoline Alley, zespół rozstał się. Dziś D’Extra Wiley jest producentem, artystą i autorem tekstów piosenek. Współpracował z takimi artystami jak Queen Latifah oraz K-Ci i JoJo. Napisał piosenkę przewodnią serialu „The Hughleys”. Obecnie D’Extra wraz z rodzeństwem realizuje projekt gospel o nazwie „The Wileys” i nadal zajmuje się doradztwem radiowym oraz pisaniem scenariuszy. Randy Gill nadal pracuje jako wokalista R&B. Wraz z bratem Johnnym uświetniał występy amerykańskich żołnierzy w Bośni, Kosowie i Macedonii podczas trasy koncertowej USO. Obecnie Randy pracuje nad solowym albumem. Jermaine Mickey jest wokalistą gospel i wydał swój pierwszy album gospel „Testimonies” w 2008 roku. Sage Lee jest częścią zespołu producenckiego „5th Lnmnt” i współpracuje z wieloma artystami. Grupa wciąż działa razem, tworząc nową muzykę.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cry No More	II D Extreme	05.1993	-	48[20]	Gasoline Alley 54 650	[written by D'Extra Wiley, Rick White, Kevin Jackson][produced by D'Extra Wiley, Rick White, Kevin Jackson][6[30].R&B; Chart]
Up On The Roof	II D Extreme	10.1993	-	103[16]	Gasoline Alley 54 738	[written by Carole King,Gerry Goffin][produced by Jeff Carruthers, Paul Brown][33[20].R&B; Chart][#5 hit for The Drifters in 1963]
Let Me Love You	II D Extreme	01.1994	-	-	Gasoline Alley 54 788	[written by D'Extra Wiley, Hami][produced by D'Extra Wiley, Hami][70[8].R&B; Chart]
If I Knew Then (What I Know Now)	II D Extreme	06.1996	-	117[3]	Gasoline Alley 55 140	[written by D'Extra LaMont Wiley, Del Atkins , Tim Carmon][produced by D'Extra LaMont Wiley, Tim Carmon][52[8].R&B; Chart]
You Got Me Goin'	II D Extreme	12.1996	-	-	Gasoline Alley 55 276	[written by Tim Carmon, Gorden Campbell, D'Extra LaMont Wiley][produced by Tim Carmon, D'Extra Wiley][71[12].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
II D Extreme	II D Extreme	11.1993	-	115[4]	Gasoline Alley 10 958	[produced by D'Extra Wiley, Tim Carmon]

Vanity

Vanity, właśc. Denise Katrina Matthews (ur. 4 stycznia 1959r w Niagara Falls,
zm. 15 lutego 2016 w Fremont) - kanadyjska piosenkarka, autorka tekstów, tancerka, modelka i aktorka, która z czasem porzuciła się karierę muzyczną i aktorską, aby skoncentrować się na ewangelizacji.

Jej kariera estradowa trwała od wczesnych lat 80-tych do połowy lat 90-tych. W latach 1981–1983 była wokalistką kobiecego trio Vanity 6. Była znana z hitu R&B / funk „Nasty Girl” z 1982r.

Vanity obejmowała również dwa solowe albumy wytwórni Motown Records - Wild Animal (1984) i Skin on Skin (1986), a także piosenki - „Pretty Mess” (1984), „Mechanical Emotion” (1985), „Under the Influence” (1986) oraz „Undress” (1988) z filmu Szalony Jackson.

Miała także udaną karierę filmową, występując w filmach Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986) i Szalony Jackson (1987). W latach 80-tych i na początku lat 90-tych pojawiła się w wielu czasopismach na całym świecie.

Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat z powodu niewydolności nerek.

Urodziła się w Niagara Falls w Ontario jako córka Helgi Senyk i Levii Jamesa Matthewsa. Jej matka była pochodzenia polskiego, niemieckiego i żydowskiego, urodziła się w Niemczech, podczas gdy jej ojciec był pochodzenia afroamerykańskiego i urodził się w Wilmington w Karolinie Północnej. Matthews miał dwie siostry, Patricię i Renay. W 1993 ujawniła Jetowi, że jej ojciec znęcał się fizycznie i słownie przez lata. Nadużycie sprawiło, że miała negatywny obraz siebie. „Przez 15 lat bardzo mnie bił. Chciałbym widzieć mojego ojca w niebie, ale nie chcę. Jest w piekle” – powiedziała.

Vanity zaczęła brać udział w lokalnych konkursach piękności, zanim przeprowadziła się do Toronto, gdzie podjęła pracę jako modelka. W 1977 zdobyła tytuł Miss Niagara Hospitality, a następnie w 1978 rywalizowała podczas wyborów Miss Kanady. W wieku 17 lat przeprowadziła się do Nowego Jorku, aby kontynuować karierę. Podpisała umowę z Zoli Model Agency. Ponieważ była niskiego wzrostu, jej kariera modelki była ograniczona do reklam i sesji zdjęciowych i nie obejmowała pracy na wybiegu. Wystąpiła w reklamach pasty do zębów Pearl Drops, zanim ukończyła sesję zdjęciową w Japonii.

Zadebiutowała na kinowym ekranie pod pseudonimem D.D. Winters z Benem Johnsonem i Jamie Lee Curtis w slasherze Rogera Spottiswoode Terror w pociągu (1980), który został zrealizowany w Montrealu. Następnie pojechała do Toronto, aby zagrać główną rolę w filmie klasy B Wyspa Tanyi (1980). Poznała Prince’a, kiedy była ze swoim ówczesnym partnerem Rickiem Jamesem na rozdaniu American Music Award. Dowiedziawszy się, że Vanity może śpiewać, Prince poprosił ją, aby została wokalistką grupy Vanity 6, nagrała jeden album i odniosła międzynarodowy sukces z singlem „Nasty Girl” w 1982r. Następnie opuściła grupę i podpisała kontrakt z Motown Records jako artystka solowa w 1984r. W połowie lat 80-tych wydała dwa albumy dla Motown - Skin on Skin i Wild Animal - i odniosła niewielki sukces na amerykańskich listach pop i R&B.

Powróciła na kinowy ekran w roli Laury Charles w komediodramacie sensacyjnym Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), jednak jej filmowa piosenka „7th Heaven” wykonana w duecie z Billem Wolferem została nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza piosenka. Rola drugoplanowa Dorren w dramacie kryminalnym Johna Frankenheimera Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986)[13] z Royem Scheiderem i Ann-Margret przyniosła jej nominację do nagrody Saturna. W filmie sensacyjno-przygodowym Larry’ego Cohena Złudzenie (Deadly Illusion, 1987) wystąpiła jako Rina u boku Billy’ego Dee Williamsa i Morgan Fairchild. Za rolę Sydney Ash w komedii sensacyjnej Szalony Jackson (1988) z Carlem Weathersem, Craigiem T. Nelsonem i Sharon Stone była nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza aktorka. W kwietniu 1988 była na okładce magazynu „Playboy”.

W 2010 wydano jej autobiografię pt. Blame It On Vanity.

Na początku 1992 została ponownie narodzoną chrześcijanką, wstąpiła do kościoła ewangelicznego i na dobre porzuciła świecką muzykę. Z powodu zażywania narkotyków od lat 90-tych chorowała na niewydolność nerek i poddawano ją dializie. Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat w Fremont w Kalifornii. Przyczyną śmierci była niewydolność nerek oraz choroba jamy brzusznej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pretty Mess	Vanity	09.1984	-	75[7]	Motown 1752	[written by Vanity, Bill Wolfer][produced by Vanity, Bill Wolfer][15[14].R&B; Chart][13[8].Hot Disco/Dance;Motown 4526 12"]
Mechanical Emotion/Crazy Maybe	Vanity	01.1985	-	107[3]	Motown 1767	[written by Vanity][produced by Vanity, Bill Wolfer][23[13].R&B; Chart]
Under The Influence/Wild Animal	Vanity	04.1986	-	56[7]	Motown 1833	[written by T. Faragher, R. Nevil, T. Haynes][produced by Skip Drinkwater, Tommy Faragher][9[14].R&B; Chart][6[8].Hot Disco/Dance;Motown 4558 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wild Animal	Vanity	09.1984	-	62[23]	Motown 6102	[produced by Bill Wolfer,Vanity]
Skin on Skin	Vanity	03.1986	-	66[20]	Motown 6167	[produced by Skip Drinkwater,Tommy Faragher]

sobota, 21 lutego 2026

Local H

Znani z niekonwencjonalnego, dwuosobowego składu, hardrockowi artyści Local H
zbudowali karierę na balansowaniu na cienkiej granicy między indie a klasycznym rockiem, umiejętnie łącząc sarkastyczne teksty z hojną dawką power akordów i sprzężeń zwrotnych. Zdobyli sławę w erze grunge'u, ale ich atak był inny - utwory Scotta Lucasa i ich gitara/bas nadały im bardziej elementarny i awangardowy charakter, a jego zainteresowanie współczesnym popem (dostosowane do jego wymagań dotyczących głośności) ujawniło bardziej otwarte podejście muzyczne niż jego koledzy.

Local H odniósł komercyjny i krytyczny sukces dzięki albumowi „As Good as Dead” z 1996 roku, a na albumie „Whatever Happened to P.J. Soles?” z 2004 roku zaprezentowali gorzką refleksję nad sukcesem i jego brakiem. Album „Lifers” z 2020 roku pokazał, że tworzą inteligentną, mocną muzykę 25 lat po debiucie.

Historia Local H rozpoczęła się w Zion w stanie Illinois, gdzie koledzy ze szkoły średniej, Scott Lucas (gitara) i Matt Garcia (bas), założyli zespół Rude Awakening. W 1987 roku grupa była już kwartetem z kolegami z liceum, Johnem Sparkmanem na gitarze i Joe Danielsem na perkusji. W 1990 roku zespół przekształcił się w pierwsze wcielenie Local H, ale w 1991 roku Sparkman opuścił zespół, a oni kontynuowali działalność jako trio. Local H zaczął przyciągać uwagę wytwórni płytowych, gdy Garcia odszedł z zespołu w 1993 roku. Mając problemy ze znalezieniem basisty i pragnąc zacząć grać koncerty, Lucas, z pomocą przyjaciela i technika gitarowego, Tobeya Fleschera, zaprojektował połączenie gitary i basu, z przetwornikiem basowym śledzącym dwie niskie struny i przesyłającym ich sygnał do oddzielnego wzmacniacza basowego. Metodą prób i błędów Lucas i Flescher opracowali działający zestaw, który zapewnił im mocne niskie tony w połączeniu z gitarą Lucasa.

We wrześniu 1993 roku dwuosobowy Local H ruszył z kopyta. Specjalista ds. A&R z Island Records był zachwycony ich muzyką i nowatorskim podejściem, a Local H podpisali kontrakt z wytwórnią, debiutując w 1995 roku albumem „Ham Fisted”, dość mało oryginalnym krążkiem, który zyskał sobie łatkę aspirujących do miana Nirvany. Jego następca, znacznie ulepszony album „As Good as Dead” z 1996 roku, to już zupełnie inna historia, znacznie poszerzając paletę brzmieniową Local H i ugruntowując ich tożsamość jako najwybitniejszych ironistów Środkowego Zachodu. Album, z dobrze skomponowanymi power popowymi singlami radiowymi, takimi jak „Bound for the Floor” i „Eddie Vedder”, ostatecznie uzyskał status złotej płyty i pomógł Local H zyskać uznanie za rock alternatywny, jednocześnie potwierdzając sprzeczne powiązania duetu z klasycznym hard rockiem. Choć mniej skupiony i nie tak bezpośredni, wciąż solidny album Pack Up the Cats z 1998 roku zdawał się podtrzymywać rosnącą dynamikę zespołu. Jednak problemy wytwórni płytowej (firma macierzysta Island, Polygram, była w trakcie przejmowania przez Universal Music) skutecznie podcięły zespół, album zaginął w tłumie, a Local H zawiesił działalność na prawie trzy lata.

W międzyczasie Daniels opuścił zespół, a jego miejsce zajął były perkusista Triple Fast Action (i technik perkusyjny Bun E. Carlos), Brian St. Clair. Lucas i St. Clair powrócili w 2000 roku z nowym albumem i nową wytwórnią. Album Here Comes the Zoo został wydany przez Palm Pictures, odnogę dawnej Island Records, i zawierał więcej środkowo-zachodniego niepokoju i ciętej satyry, które zawsze definiowały hard rock Lucasa, ale dodał bardziej zacięty styl gry na perkusji St. Clair. Po nieustannym tournée duet powrócił w 2003 roku z wściekłą i agresywną EP-ką „No Fun”, wydaną przez chicagowską wytwórnię punkową Thick Records po tym, jak Local H pokłócił się z Palm.

Piąty długogrający album zespołu, „Whatever Happened to P.J. Soles?”, ukazał się wiosną 2004 roku i był kolejnym luźnym albumem koncepcyjnym o pogodzeniu się z tym, co większość uznałaby za porażkę. Mocny koncert Local H został udokumentowany na wieki na albumie „Local H Comes Alive” z 2005 roku (który zawierał nowy utwór studyjny, wzmocniony cover utworu Britney Spears „Toxic”), a trzy lata później grupa połączyła siły z Shout! Factory, aby wydać „12 Angry Months”, kolejny album koncepcyjny, tym razem opowiadający o rozpadzie związku. W 2010 roku Lucas i St. Clair oddawali się swojej słabości do oryginalnych coverów, wydając EP-kę „Local H's Awesome Mix Tape, Vol. 1, zawierający osiem utworów takich artystów jak TV on the Radio, Pink Floyd, Concrete Blonde i The Misfits; EP został wydany przez własną wytwórnię zespołu, G&P Records.

W 2012 roku Local H wydał kolejny album koncepcyjny, Hallelujah! I'm a Bum!, opowiadający o polityce codziennego życia podczas mroźnej zimy w Chicago. Podczas trasy promującej album, Lucas został napadnięty po koncercie w Moskwie w lutym 2013 roku; incydent pozbawił go telefonu, portfela i paszportu, a także uszkodził struny głosowe, co zmusiło go do odwołania kilku koncertów. Kilka miesięcy później Local H wrócili w trasę, ale w październiku 2013 roku Brian St. Clair zagrał swoje ostatnie koncerty z zespołem, polubownie rozstając się z Lucasem, aby poświęcić więcej czasu swojej trasie.

Ostatnie nagrania St. Clair z Local H, drugi Awesome Mixtape z coverami, ukazały się w grudniu 2014 roku. Lucas nie tracił czasu, ogłaszając w listopadzie 2013 roku, że Ryan Harding, który grał z Brüder i Ghost Towns of the West, został nowym perkusistą. Nowy skład wkrótce ruszył w trasę, a w kwietniu 2014 roku grupa wydała swój pierwszy utwór z Hardingiem - singiel z hardrockowym coverem utworu Lorde „Team”. W listopadzie 2014 roku Local H uruchomił kampanię crowdfundingową za pośrednictwem Pledge Music, aby sfinansować nagranie kolejnego albumu. Plan okazał się sukcesem, gromadząc 176 procent pierwotnego celu zespołu, a album „Hey Killer” ukazał się w kwietniu 2015 roku.

W 2016 roku, z okazji 20. rocznicy albumu „As Good as Dead” (który w tym samym roku doczekał się reedycji deluxe na winylu), Local H zorganizował trasę koncertową, podczas której Lucas i Harding zagrali otwierający koncert z najnowszym materiałem, Joe Daniels przejął rolę perkusisty, grając „As Good as Dead” w całości, a obaj perkusiści dołączyli do Lucasa na wielki finał. W 2017 roku Metallica rozpoczęła konkurs „Hit the Stage”, w którym zespoły rywalizowały o miejsce w składzie na pięciodniową trasę koncertową po stadionach, której gwiazdami byli ikony metalu. Local H rzucił się do ringu i ostatecznie wygrał, a wersja zespołu z Lucasem i Hardingiem zagrała przed jedną z największych publiczności w karierze zespołu. W 2017 roku Local H odbył również trasę koncertową po Europie z Helmet, a nagrania z tych koncertów zostały wydane w 2018 roku pod tytułem „Live in Europe”.

W kwietniu 2020 roku Local H wydał swój pierwszy od pięciu lat album studyjny „Lifers”, który został nagrany przez Steve'a Albiniego i Andy'ego Gerbera, a zmiksowany przez J. Robbinsa. Album ukazał się w momencie, gdy pandemia COVID-19 sparaliżowała branżę muzyki na żywo, co pokrzyżowało plany trasy promującej album. Zespół odpowiedział, grając akustyczne i elektryczne koncerty transmitowane na żywo z sali prób, a także dając kilka koncertów w kinach samochodowych. Local H wydał również prowizoryczną EP-kę „Local H's Awesome Quarantine Mixtape, Vol. 3”, która, podobnie jak poprzednie wydawnictwa Awesome Mixtape, poświęcona była coverom, a duet wykonał utwory Prince'a, The Kinks, Blondie, The Eurythmics i innych. W sierpniu 2021 roku zespół wznowił trasę koncertową, najpierw grając serię koncertów przed Soul Asylum, a następnie jako współgwiazda z Radkeyem. Pomimo środków ostrożności, Lucas i Harding na początku października otrzymali pozytywne wyniki testów na COVID-19, a trasa została zawieszona, choć pod koniec miesiąca oboje byli już na tyle zdrowi, że mogli wznowić występy.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
As Good as Dead	Local H	01.1997	-	147[7]	Island 524 202	[produced by Local H ,Steven Haigler]
Pack Up the Cats	Local H	09.1998	-	140[2]	Island 524 549	[produced by Roy Thomas Baker]

New Colony Six

New Colony Six (czasami w skrócie NC6) to amerykański zespół garażowy,
a później soft rockowy z Chicago, założony w 1964 roku.Amerykański autor i dziennikarz Richie Unterberger scharakteryzował brzmienie zespołu jako „bardziej popowe, amerykańskie brzmienie z wyeksponowanymi organami, chwiejnymi wzmacniaczami gitarowymi w stylu Lesley i rave'owymi tempami”, które później przekształciło się w „zespół kabaretowy z niewielkimi, ogólnokrajowymi przebojami na koncie pod koniec lat 60-tych.”

New Colony Six początkowo składało się z uczniów liceum St. Patrick's w północno-zachodniej części Chicago. Przeciętny wiek członków zespołu wynosił około 18 lat. NC6, podobnie jak Paul Revere & the Raiders (z którymi dzielili dwupokojowe mieszkanie, zanim którykolwiek z zespołów trafił na listy przebojów), nosili stroje kolonialne podczas występów. Jednak w tamtym czasie ani Raiders, ani NC6 nie wiedzieli, że druga grupa nosi niemal identyczne stroje. Pod koniec 1964 roku zespół został pominięty przez Columbia Records i Dick Clark Productions na rzecz Raiders w programie telewizyjnym ABC Where the Action Is.

Kiedy to nastąpiło, Ray Graffia Sr. (ojciec jednego z członków NC6) zapłacił za pracę w studiu nagraniowym nad pierwszym singlem zespołu, „I Confess”, i był wspierany przez innych rodziców, którzy zgodzili się pokryć koszty. Założyli oni wytwórnię płytową zespołu Centaur (później Sentaur, a ostatecznie Sentar). W tamtym czasie grupa była zarządzana samodzielnie; NC6 zwróciło się później do Pete'a Wrighta i Howarda Bedno, którzy aktywnie promowali artystów nagrywających. Szczyt popularności grupy przypadł na lata 1966–1971, kiedy to dziesięć singli znalazło się na liście przebojów Hot 100.

Na początku 1966 roku ukazał się debiutancki album grupy, „Breakthrough” (Centaur Records), na którym znalazł się utwór „I Confess”. „I Confess” był pierwszym dużym lokalnym hitem NC6 w Chicago ( Hot 100 nr 80 ). Dystrybucją płyt NC6 zajęła się wytwórnia Cameo-Parkway Records; wytwórnia zmieniła nazwę z Centaur na Sentar na kolejnym albumie, „Colonization” z 1967 roku, na którym znalazł się singiel „Love You So Much” (Hot 100 nr 61 25 marca 1967, nr 49 w Kanadzie). Pod koniec 1967 roku, wraz z przejęciem Ronniego Rice'a i nowym kontraktem z Mercury Records, New Colony Six wycofało się z wizerunku i brzmienia „garażowego rocka”. Mercury promowało ich jako zespół „soft rockowy”.

Dwa największe hity zespołu, które osiągnęły szczyt na WLS na kilka miesięcy przed osiągnięciem szczytu w całym kraju, to „I Will Always Think About You” Rice'a ( Hot 100 nr 22 1 czerwca 1968, 14 RPM Kanada) oraz „Things I'd Like to Say” ( Hot 100 nr 16 22–29 marca 1969, 6. miejsce w Kanadzie). Po nich pojawił się utwór „I Could Never Lie To You” (Hot 100 nr 50 w dniu 14 czerwca 1969, #38 w Kanadzie). Jednak żaden z czterech ostatnich utworów zespołu z Hot 100, od późnego lata 1969 do Nowego Roku 1972, nie dotarł do pierwszej 55.

Na przestrzeni lat skład New Colony Six ulegał licznym zmianom. W pierwotnym składzie znaleźli się Ray Graffia Jr. (wokal); Chic James (perkusja); Pat McBride (harmonijka); Craig Kemp (organy); Wally Kemp (gitara basowa); i Gerry Van Kollenburg (gitara). Ronnie Rice (wokal, klawisze, gitara) zastąpił Craiga Kempa w 1966 roku. Obecni członkowie to Graffia, Rice i Bruce Mattey. Ellery Temple na krótko dołączył do zespołu w 1967 roku, zastępując Wally'ego Kempa. Następnie zastąpił go Les Kummel (który zmarł w 1978 roku w wieku 33 lat w wypadku samochodowym w Chicago), a następnie Bruce Gordon w sierpniu 1969 roku. Billy Herman (wokal, perkusja) zastąpił Chic Jamesa w 1969 roku. Ray Graffia odszedł na początku 1969 roku, ale powrócił i (od 2023 roku) pozostaje członkiem zespołu. Po odejściu Craiga Kempa zastąpił go Chuck Jobes (instrumenty klawiszowe). Bruce Gordon (gitara basowa) dołączył do zespołu w sierpniu 1969 roku. Skip Griparis grał na gitarze i śpiewał jako wokalista w 1972 roku, aż do zakończenia działalności zespołu pod koniec 1974 roku.

W 1988 roku zespół zagrał reaktywacyjny koncert w Chicago Park West, zorganizowany przez Bruce'a Gordona, i (od 2023 roku) kontynuuje działalność. New Colony Six bierze również udział w serii koncertów The Cornerstones of Rock, wraz z czterema innymi znanymi zespołami z połowy lat 60-tych z Chicago: The Buckinghams, The Shadows of Knight, The Cryan' Shames i The Ides of March. Wyróżnienia New Colony Six został wprowadzony do Galerii Sław Iowa Rock n' Roll Music Association w 2002 roku, a do Galerii Sław Illinois Rock & Roll w 2022 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Confess/Dawn Is Breaking	New Colony Six	02.1966	-	80[4]	Centaur 1201	[written by J. Kollenburg, R. Graffia][produced by Stuart Black]
I Lie Awake/At The River's Edge	New Colony Six	04.1966	-	111[4]	Centaur 1202	[written by J. Kollenburg, R. Graffia][produced by Stuart Black]
Love You So Much/Let Me Love You	New Colony Six	02.1967	-	61[6]	Sentar 1205	[written by J. Kellenburg, P. McBride, R. Graffia ][produced by Ron Malo]
You're Gonna Be Mine/Woman	New Colony Six	04.1967	-	108[4]	Sentar 1206	[written by R. Rice, R. Graffia][produced by Ron Malo]
I'm Just Waiting Anticipating for Her To Show Up/Hello Lonely	New Colony Six	07.1967	-	128[2]	Sentar 1207	[written by T. Orlando, J. Estanislau][produced by Ron Malo]
I Will Always Think About You/Hold Me With Your Eyes	New Colony Six	03.1968	-	22[13]	Mercury 72775	[written by R. Rice, L. Kummel][produced by Sentar Productions]
Can't You See Me Cry/Summertime's Another Name For Love	New Colony Six	06.1968	-	52[8]	Mercury 72817	[written by G. VanKollenburg, R. Graffia][produced by Pete Wright]
Things I'd Like To Say/Come And Give Your Love To Me	New Colony Six	10.1968	-	16[16]	Mercury 72858	[written by R. Rice, L. Kummel][produced by Pete Wright]
I Could Never Lie To You/Just Feel Worse	New Colony Six	05.1969	-	50[8]	Mercury 72920	[written by R. Rice, P. McBride][produced by Howard Bedno,Pete Wright]
I Want You To Know/Free	New Colony Six	08.1969	-	65[6]	Mercury 72961	[written by Les Kummel][produced by Howard Bedno,Pete Wright]
Barbara, I Love You/Prairie Grey	New Colony Six	01.1970	-	78[5]	Mercury 73 004	[written by W. Harris,Les Kummel,Chuck Jobes][produced by Howard Bedno,Pete Wright]
People and Me/Ride the Wicked Wind	New Colony Six	05.1970	-	116[2]	Mercury 73 063	[written by Brian Wilson][produced by Pete Wright]
Roll On/If You Could See	New Colony Six	08.1971	-	56[9]	Sunlight 1001	[written by Billy Herman, Gary Van Kollenberg][produced by Pat McBride]
Long Time To Be Alone/Never Be Lonely	New Colony Six	12.1971	-	93[4]	Sunlight 1004	[written by P. McBride, R. Rice, G. Van Kollenburg][produced by Pat McBride]
Someone, Sometime/Come On Down	New Colony Six	04.1972	-	109[2]	Sunlight 1005	[written by B. Herman, S. Grifaris][produced by Pat McBride]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Colonization	New Colony Six	09.1967	-	172[7]	Sentar 3001	-
Revelations	New Colony Six	07.1968	-	157[6]	Mercury 61 165	[produced by Pete Wright]
Attacking A Straw Man	New Colony Six	11.1969	-	179[4]	Mercury 61 228	[produced by Howard Bedno, Pete H. Wright]

piątek, 20 lutego 2026

Ides of March

The Ides of March to amerykański zespół jazzrockowy, który w 1970 roku osiągnął
wielki sukces w Ameryce Północnej i mniejszy w Wielkiej Brytanii dzięki utworowi „Vehicle”. Po przerwie w 1973 roku zespół powrócił w oryginalnym składzie w 1990 roku i od tamtej pory jest aktywny.

The Ides of March powstał w Berwyn w stanie Illinois (blisko zachodnich przedmieść Chicago) 16 października 1964 roku jako czteroosobowy zespół o nazwie „The Shon-Dels”. Ich pierwsza płyta, „Like It or Lump It”, została wydana w 1965 roku przez ich własną wytwórnię płytową „Epitome”. W 1966 roku, po zmianie nazwy na The Ides of March (nazwę zasugerował basista Bob Bergland po przeczytaniu w liceum „Juliusza Cezara” Szekspira), zespół wydał swój pierwszy singiel w wytwórni Parrot Records, „You Wouldn't Listen”. Utwór osiągnął 7. miejsce na liście przebojów WLS Chicago 17 czerwca 1966 roku, 42. miejsce na liście Hot 100 w dniach 23–30 lipca 1966 roku oraz 21. miejsce w Kanadzie.Te single i jego kontynuacje (wszystkie sprzed „Vehicle”) zostały ponownie wydane na płycie CD Ideology wydawnictwa Sundazed Records.

Na początku 1967 roku do składu dołączył trębacz Steve Daniels. Pod koniec 1969 roku jego następcami zostali dwaj muzycy grający na waltorni, John Larson i Chuck Soumar, a Bergland często grał na saksofonie tenorowym. Ray Herr, folkowy piosenkarz, który koncertował z innym lokalnym zespołem, Legends of Time, dołączył do Ides jako alternatywny wokalista (obok Peterika) i gitarzysta rytmiczny. Pozwoliło to Peterikowi skupić się na gitarze prowadzącej. Herr po raz pierwszy pojawił się w utworze „Girls Don't Grow on Trees” w 1967 roku. Podobnie jak The Cryan' Shames z Columbii, odnieśli lokalny sukces w okolicach Chicago bez większego wsparcia wytwórni. W przeciwieństwie do Cryan' Shames, którzy wydali trzy albumy w Columbii, Parrot nigdy nie zaplanował albumu Ides of March.

Po podpisaniu kontraktu płytowego z Warner Bros. Records w 1970 roku zespół wydał utwór „Vehicle”, który rzekomo stał się najszybciej sprzedającym się singlem w historii Warner Bros. Czternaście sekund ukończonej taśmy-matki „Vehicle” (głównie gitarowe solo) zostało przypadkowo skasowanych w studiu nagraniowym. Brakujący fragment został wklejony z wcześniej odrzuconego nagrania. Utwór osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Hot 100, 6. miejsce na liście Cash Box i 3. miejsce w Kanadzie. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i w listopadzie 1972 roku otrzymał złotą płytę. Album, „Vehicle”, osiągnął 55. miejsce na liście Billboard 200.

Zespół intensywnie koncertował w 1970 roku, promując wielu czołowych artystów, w tym Jimiego Hendrixa, Janis Joplin i Led Zeppelin. Zespół The Ides of March był również jednym z uczestników trasy koncertowej „Festival Express”, udokumentowanej w filmie z 2003 roku, choć nie wystąpił w filmie. Latem 1970 roku Ray Herr został zmuszony do opuszczenia zespołu, aby sprawdzić swój status w lokalnej komisji poborowej. Zmienił nazwisko na Ray Scott i założył krótkotrwały zespół Orphanage, po czym przeniósł się do Nashville, aby rozpocząć karierę w muzyce country.

W 1971 roku zespół wydał swój drugi album „Common Bond”. Promującym go singlem był „L.A. Goodbye”. Utwór przez pięć tygodni utrzymywał się na pierwszym miejscu regionalnych list przebojów, na drugim miejscu na liście WCFL Chicago, na piątym na liście WLS Chicago, na 63. miejscu w Kanadzie, ale tylko na 73. miejscu na liście Billboard Hot 100. W 1972 roku zespół przeszedł do RCA Records i wydał „World Woven”. W tym momencie zespół odszedł od brzmienia „blaszanego” (choć w jednym utworze zagrała pojedyncza trąbka), a album nie przyniósł żadnych przebojów. W 1973 roku ukazał się album „Midnight Oil”. Zespół zagrał swój ostatni koncert w swojej „pierwszej erze” w listopadzie w Morton West High School w Berwyn. Podział W latach 1973–1990 The Ides of March zawiesił działalność na dłuższy czas.

W tym czasie Jim Peterik był współzałożycielem zespołu Survivor i współautorem wszystkich ich platynowych hitów, w tym „Eye of the Tiger”, „The Search Is Over”, „High on You” i „I Can't Hold Back”. Rozpoczął również karierę kompozytorską, która zaowocowała wieloma platynowymi przebojami dla innych artystów, w tym „Hold on Loosely”, „Rockin' into the Night”, „Caught Up in You”, „Fantasy Girl” i „Wild-Eyed Southern Boys” dla .38 Special oraz „Heavy Metal” dla Sammy'ego Hagara.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Wouldn't Listen/I'll Keep Searching	Ides of March	06.1966	-	42[7]	Parrot 304	[written by Jim Peterik,Larry Millas,Mike Borch,Michael Borch][produced by Mike Considine]
Roller Coaster/Things Aren't Always What They Seem	Ides of March	09.1966	-	92[1]	Parrot 310	[written by Jim Peterik][produced by Mike Considine]
Vehicle/Lead Me Home, Gently	Ides of March	03.1970	31[9]	2[12]	Warner Bros. 7378	[written by Jim Peterik][produced by Lee Productions ]
Superman/Home	Ides of March	07.1970	-	64[5]	Warner Bros. 7403	[written by Jim Peterik][produced by Frank Rand, Bob Destocki]
Melody/The Sky Is Falling	Ides of March	10.1970	-	122[1]	Warner Bros. 7426	[written by Jim Peterik][produced by Frank Rand, Bob Destocki ]
L. A. Goodbye/Mrs. Grayson's Farm	Ides of March	03.1971	-	73[9]	Warner Bros. 7466	[written by Jim Peterik][produced by Frank Rand, Bob Destocki]
Tie-Dye Princess/Friends Of Feeling	Ides of March	07.1971	-	113[3]	Warner Bros. 7507	[written by Jim Peterik][produced by Bob Destocki, Frank Rand ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Vehicle	Ides of March	06.1970	-	55[12]	Warner 1863	[produced by Bob Destocki, Frank Rand]