niedziela, 8 lutego 2026

Paul Parker

 

Paul Parker (urodzony w San Francisco w Kalifornii) to amerykański wokalista,
członek grupy Hi-NRG i wokalista dance. 

 Największy sukces Parkera przyniósł lata 80-te, kiedy dwukrotnie osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play. Pierwszym z nich był utwór „Right on Target” z 1982 roku, napisany i wyprodukowany przez Patricka Cowleya, który był również producentem debiutanckiego albumu Parkera z 1983 roku, „Too Much To Dream”. „Shot In the Night” był drugim singlem z tego albumu. Parker wykonał również cover utworu Cyndi Lauper „Time After Time” (1985), a w 1987 roku wydał kolejny singiel zatytułowany „One Look (One Look Was Enough)”

W latach 90-tych kontynuował karierę, tworząc kolejne covery taneczne. W 2007 roku Parker rozpoczął współpracę z wytwórnią UTMOSIS z San Francisco, produkując światowe cyfrowe single „Just Hold On To Love” (2007), „Don't Stop (What You're Doin' To Me)” (2008) i „Chargin' Me Up” (2009). W 2008 roku nagrał duet z zespołem synthpopowym Ganymede, utwór „Perfect Target”, który znalazł się na albumie zespołu „Operation Ganymede”. 

Pierwszy od ponad dekady pełnowymiarowy album Parkera z autorskim materiałem, „Take It From Me”, ukazał się 26 stycznia 2010 roku nakładem wytwórni UTMOSIS. W 2013 roku wydał EP-kę „Superman” z Harlem Nights, w klasycznym stylu Patricka Cowleya.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Right On Target/Pushin' Too HardPaul Parker06.1982--Megatone 101[written by Patrick Cowley][produced by Patrick Cowley][1[2][17].Hot Disco/Dance;Megatone 101 12"]]
Shot In The NightPaul Parker04.1983--Megatone 107[written by Paul Parker][produced by Patrick Cowley][15[15].Hot Disco/Dance;Megatone 107 12"]]
Stranger (In A Strange Land) / Running Around In CirclesPamala Stanley & Paul Parker03.1986--TSR 844[written by James "Tip" Wirrick, Paul Parker][produced by Ian Anthony Stephens, James "Tip" Wirrick][40][6].Hot Disco/Dance;TSR 844 12"]]
One Look (One Look Was Enough)Paul Parker01.1987--Dice 1011[written by Man Parrish, P. Parker][produced by Man Parrish, Paul Parker][1[1][11].Hot Disco/Dance;Dice 1011 12"]]

Man Parrish

Manuel Parrish (ur. 6 maja 1958 r.)  to amerykański autor tekstów piosenek,
wokalista i producent. Wraz z takimi artystami jak Yellow Magic Orchestra, Kraftwerk, Art of Noise, Arthur Baker, Afrika Bambaataa, John Robie, Jellybean Benitez, Lotti Golden, Richard Scher i Aldo Marin, przyczynił się do powstania i zdefiniowania electro na początku lat 80-tych.

  Parrish urodził się i wychował na Brooklynie w Nowym Jorku.Opuścił dom w wieku 14 lat i dołączył do grona osób, które co wieczór spotykały się w klubie nocnym Studio 54 na Manhattanie. Pseudonim „Man” nadał Parrishowi Andy Warhol  i po raz pierwszy pojawił się w magazynie Warhol's Interview. 

  Wczesne występy Parrish'a w klubach hiphopowych w Bronksie były spektaklami świateł, brokatu i pirotechniki, czerpiącymi zarówno z mistycyzmu Warhola, jak i z twórczości Cold Crush Brothers. Jego pierwszym wydawnictwem był utwór „Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)” wydany w 1982 roku, który, jak powiedział Parrish, spotkał się z rasistowską reakcją ze strony afroamerykańskiej społeczności hiphopowej: „Tworzyłem muzykę, którą grali, a potem dowiedzieli się, że jestem biały i gejem i ją wycofali. Nie zaszkodziło to sprzedaży, ale było szokujące”. Utwór znalazł się w filmie „Wysyp żywych trupów” oraz grze wideo Grand Theft Auto: Vice City, która sprzedała się w milionach egzemplarzy. Został on wykorzystany w utworze „Follow 4 Now” zespołu Sway & King Tech z 1991 roku, pochodzącym z ich drugiego albumu „Concrete Jungle”.  

Jego największym sukcesem na brytyjskich listach przebojów było nagranie utworu „Male Stripper” z zespołem Man 2 Man, który osiągnął 4. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ostatecznie podpisał kontrakt z Elektra Records za pośrednictwem menedżera Davida Bowiego, Tony'ego DeFriesa, który również zarządzał jego karierą muzyczną. Został jednak usunięty z wytwórni w 1984 roku, gdy postanowili nie wydawać albumu, który dla nich nagrał. Elektra podpisała z nim kontrakt na muzykę taneczną, a jego menedżer chciał, aby tworzył pop-rock. 

 Miksował, produkował i współpracował z różnymi artystami, takimi jak Boy George, Michael Jackson i Gloria Gaynor. Później był menedżerem trasy koncertowej Village People. W latach 2010. Parrish prowadził negocjacje z Pink Biscuit Records i miał wydać płytę za pośrednictwem Southern Fried Records, wytwórni należącej do Fatboya Slima. Zamiast tego Parrish założył własną wytwórnię. W latach 2000-2015 tworzył najdłużej działającą undergroundową imprezę klubową w Nowym Jorku, w CockBar. 

W 2018 roku trzy jego dzieła muzyczne zostały przyjęte do stałej kolekcji MoMA w nowojorskim Museum of Modern Art. Są to ścieżki dźwiękowe do filmów Behive (współczesny film taneczny), The Jones's (niezależny film artystyczny) oraz teledysk do utworu „Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)” z 1983 roku. W 2018 roku wykonał również performans dźwiękowy - instalację dla MoMA PS1 zatytułowaną „The Box”, zadając pytanie: Czy dźwięk jest sztuką? 

 Parrish jest gejem. Mieszka w Port St. Lucie na Florydzie. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)/Hip Hop, Be Bop (Part 2)Man Parrish03.198341[6]-Polydor POSP 575[written by M. Parrish, R. A. Rodriguez, J. Robie][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish][66[8].R&B; Chart][4[19].Hot Disco/Dance;Importe/12 321 12"]
Heatstroke/Man MadeMan Parrish06.198383[2]-Polydor POSP 593[written by M. Parrish][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish]
Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)/Hip Hop, Be Bop (Part 2)Man Parrish09.198395[3]-Polydor POSP 575[written by M. Parrish, R. A. Rodriguez, J. Robie][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish]
Boogie DownMan Parrish03.198556[4]-Polydor POSP 731[written by J. Carter, M. Parrish, R. A. Rodriguez][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish][76[3].R&B; Chart]
Male Stripper (Part One)/Male Stripper (Part Two)Man 2 Man Meet Man Parrish08.19864[26]-Bolts BOLTS 4/7[written by Miki Zone][produced by Man Parrish, Miki Zone, Paul Zone]

Roni Griffith

 Roni Griffith to amerykańska była wokalistka disco lat 80-tych i modelka z
Bloomington w stanie Indiana.
 

 Była jedną z pierwszych członkiń zespołu Coconuts, popularnego w latach 80-tych zespołu Kid Creole and the Coconuts. Zespół supportował B-52's, Huey Lewis and the News, a w 1981 roku wystąpił w programie Saturday Night Live. Odnosząc sukcesy muzyczne w tym samym roku, w którym wystąpiła w programie SNL z Kid Creole and the Coconuts, Griffith zdecydowała się na karierę solową, podpisując kontrakt płytowy z wytwórnią Vanguard Records i producentem Bobbym Orlando.

  Pod koniec 1982 roku miała platynową i złotą płytę za przeboje „(The Best Part of) Breakin' Up” i „Desire”. W lipcu 1984 roku „(The Best Part of) Breakin' Up” osiągnął 63. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.  Ponadto wystąpiła w pierwszej ogólnokrajowej reklamie Clairol nakręconej na taśmie 35 mm dla zespołu Nice 'n Easy. Mieszkała w Nowym Jorku od 19 do 23 roku życia, odnosząc w krótkim czasie ogromny sukces. W przededniu premiery swojego pierwszego teledysku i debiutu w nowym medium muzycznym MTV, Griffith postanowiła odejść od wszystkiego, kierując się swoją moralnością i wartościami jako chrześcijanka w świeckim przemyśle muzycznym. 

W 1983 roku Griffith rozpoczęła karierę jako chrześcijańska artystka współczesna. Wystąpiła w programie The 700 Club i była wielokrotnie opisywana w swojej rodzinnej gazecie The Herald-Times. W 2004 roku wydała swój drugi chrześcijański album współczesny zatytułowany Only You. Po porzuceniu sławy w świeckim przemyśle muzycznym i zostaniu chrześcijańską artystką współczesną, w 1994 roku Griffith została zawodową fotografką, otwierając swoją firmę produkcyjną Integrity Productions. Griffith pracuje jako fotografka od ponad 10 lat. Współpracowała z wieloma firmami w Indianie, takimi jak Boy Scouts of America, Helen Wells Agency, a także z klientami-celebrytami.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Mondo Man/(The Best Part Of) Breaking UpRoni Griffith10.1980--Vanguard 35218[written by Bobby Orlando][produced by Bobby Orlando][36[14].Hot Disco/Dance;Vanguard 37 12"]
I Want Your Lovin'/DesireRoni Griffith07.1981--Vanguard 44[written by Bobby Orlando][produced by Bobby Orlando][30[12].Hot Disco/Dance;Vanguard 44 12"]
(The Best Part Of) Breakin' Up/Love Is The DrugRoni Griffith02.198385[3]-Vanguard VS 5022 [written by P. Andreoli, V. Poncia Jr., P. Spector][produced by Carlin Music Core][#39 hit for Ronettes in 1964][2[21].Hot Disco/Dance;Vanguard 54 12"]
(The Best Part Of) Breakin' Up/Voodoo ManRoni Griffith06.198463[7]-Making Waves SURF 101[written by P. Andreoli, V. Poncia Jr., P. Spector][produced by Bobby Orlando]

sobota, 7 lutego 2026

Relient K

Zespół Relient K z Canton w stanie Ohio powstał w 1998 roku i dołączył do grona
chrześcijańskich artystów punk-popowych (MxPx, Ghoti Hook, Slick Shoes) swoim debiutanckim albumem z 2000 roku, zatytułowanym po prostu „Relient K”, łącząc chwytliwe melodie i aroganckie nastawienie z duchowymi troskami. Płytę wyprodukował gitarzysta dc Talk, Mark Townsend, a zespół tworzyli: wokalista/gitarzysta/pianista Matt Thiessen, gitarzysta Matthew Hoopes, basista Brian Pittman i perkusista Stephen Cushman. Pod koniec roku David Douglas zastąpił Cushmana, a Relient K w sierpniu 2001 roku wydał kolejny album „The Anatomy of the Tongue in Cheek”. Album sprzedał się w nakładzie 300 000 egzemplarzy, a dynamika Relient K rosła, ponieważ zespół zagrał prawie 200 koncertów w Ameryce Północnej przed końcem roku.  

Trzeci album, „Two Lefts Don't Make a Right... But Three Do”, zadebiutował na 38. miejscu listy 200 najlepszych albumów Billboardu po premierze wiosną 2003 roku. Zespół nie tracił czasu na nagranie czwartego albumu; „MMHMM”, wyprodukowany przez wokalistę Thiessena i Townsenda z dc Talk, a zmiksowany przez Toma Lorda-Alge, został wydany w listopadzie 2004 roku przez Gotee/Capitol. W pierwszym tygodniu sprzedano ponad 51 000 egzemplarzy „MMHMM”, osiągając 15. miejsce na liście 200 najlepszych albumów i pierwsze miejsce wśród albumów chrześcijańskich. Ostatecznie album uzyskał status złotej płyty, co było trzecim z rzędu albumem Relient K, a zespół wkroczył do mainstreamu, a single „Be My Escape” i „Who I Am Hates Who I've Been” odniosły ogromny sukces w radiu i MTV. 

 Pittman opuścił zespół po wydaniu MMHMM (później grając w Inhale/Exhale), a John Warne (ex-Ace Troubleshooter) zastąpił go na basie podczas tras koncertowych, stając się stałym członkiem w 2005 roku. W tym samym roku Relient K zatrudnił Jonathana Schnecka jako trzeciego gitarzystę (który grał również na banjo i dzwonkach), co dało im status kwintetu. Podczas gdy Relient K stale koncertował, promując MMHMM, w listopadzie 2005 roku ukazał się Apathetic EP, będący kolejną atrakcją dla fanów, gdy zespół przygotowywał się do wydania kolejnego albumu. Five Score & Seven Years Ago (jak na ich piąty album w ciągu siedmiu lat), w dużej mierze wyprodukowany przez Howarda Bensona (My Chemical Romance, Less Than Jake), został wydany na początku marca 2007. 

Wierny formie, Relient K wyruszył na pełną rundę krajowych koncertów, w tym wiosenne pokazy z Mae i Sherwood, zanim wydał album o tematyce świątecznej Let It Snow Baby... Let It Reindeer (zawierający kilka utworów z poprzedniego świątecznego wydawnictwa zespołu, Deck the Halls, Bruise Your Hand) później tej jesieni. W październiku Douglas ogłosił, że opuszcza Relient K, aby poświęcić się w pełni swojemu pobocznemu projektowi Gypsy Parade. Został on zastąpiony na początku 2008 roku przez Ethana Lucka, który towarzyszył grupie podczas występów na Warped Tour w tym samym roku. 

 W lipcu grupa wydała album ze stroną B The Bird and the Bee Sides, który został dołączony do The Nashville Tennis EP. Zespół wydał swój szósty album studyjny, „Forget and Not Slow Down”, w 2009 roku. Dwie siedmioutworowe EP-ki z coverami, zatytułowane „K Is for Karaoke, Pt. 1” i „Pt. 2”, ukazały się w 2011 roku. Później, połączone w jeden album długogrający, „K Is for Karaoke” zawierało ich interpretacje hitów takich artystów jak Cyndi Lauper, The Wallflowers, Cake, Toto i Stone Temple Pilots. Ich kolejny zestaw autorskich utworów ukazał się dopiero w 2013 roku. Podczas nagrywania Luck rozstał się z zespołem, a jego miejsce kilka miesięcy później zajął ten sam perkusista, którego zastąpił, David Douglas. 

Siódmy album długogrający zespołu, „Collapsible Lung”, ukazał się tego samego lata i osiągnął 16. miejsce na liście Billboard 200. Ich ósmy album również okazał się sukcesem. Płyta Air for Free, wyprodukowana przez Marka Lee Townsenda, zawierała singiel „Look on Up” i zadebiutowała na 44. miejscu na liście Billboard 200, zajmując jednocześnie pierwsze miejsce na liście przebojów chrześcijańskich. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Be My Escape Relient K07.2005-82[4]Gotee[gold-US][written by Matthew Thiessen][produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]
Who I Am Hates Who I've Been Relient K01.2006-58[11]Gotee[gold-US][written by Matthew Thiessen][produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The Anatomy of the Tongue in CheekRelient K09.2001-158[1]Gotee 2842[gold-US][produced by Mark Lee Townsend]
Two Lefts Don't Make a Right...but Three DoRelient K03.2003-38[15]Gotee 2890[gold-US][produced by Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
MmhmmRelient K11.2004-15[52]Gotee 72 953[gold-US][produced by Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
Apathetic EPRelient K11.2005-94[1]Gotee 42 009[produced by Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
Five Score and Seven Years AgoRelient K03.2007-6[20]Gotee 84637[produced by Howard Benson,Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
Let It Snow, Baby... Let It ReindeerRelient K11.2007-96[8]Capitol 509995 08202 2 1[produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]
The Bird and the Bee SidesRelient K07.2008-25[7]Gotee 70009[produced by Mark Lee Townsend]
Forget and Not Slow DownRelient K07.2013-16[2]Jive 2-520696[produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]
Collapsible LungRelient K10.2009-15[5]Mono vs Stereo 70044[produced by Paul Moak,Aaron Sprinkle]
Air for FreeRelient K08.2016-44[1] Mono vs. Stereo 0669447005421 [UK][produced by Mark Lee Townsend]

Rhymesayers Entertainment

Rhymesayers Entertainment (czasami w skrócie RSE) to amerykańska niezależna
wytwórnia płyt hip-hopowych z siedzibą w Minneapolis.

 Rhymesayers Entertainment zostało założone w 1995 roku przez Seana Daleya (Slug), Anthony'ego Davisa (Ant), Musaba Saada (Sab the Artist) i Brenta Sayersa (Siddiq). Byli członkowie ekipy Headshots. Od 2008 roku Rhymesayers Entertainment sponsoruje coroczny Soundset Music Festival, popularną atrakcję, która odbywa się w weekend Dnia Pamięci w Minneapolis. Festiwal muzyczny został przełożony w 2020 roku.W 2020 roku Rhymesayers zwolniło ze swojej wytwórni Prof and Dem Atlas. 

W 2020 roku Rhymesayers znalazło się wśród wielu wytwórni dystrybuowanych przez Alternative Distribution Alliance, które opuściły firmę po tym, jak ADA przeniosło całą swoją działalność do Direct Shot Distributing z siedzibą w Indianie. Kontrowersje wybuchły, gdy Direct Shot otrzymało liczne skargi od sprzedawców detalicznych dotyczące opóźnionych lub zaginionych przesyłek. W rezultacie Secretly Distribution zostało obecnym dystrybutorem Rhymesayers Entertainment. W 1999 roku wytwórnia otworzyła również sklep płytowy o nazwie Fifth Element, który został zamknięty 1 kwietnia 2020 roku. 

piątek, 6 lutego 2026

Johnny Bristol

John William Bristol (ur. 3 lutego 1939r -zm. 21 marca 2004r)  był amerykańskim muzykiem,
znanym przede wszystkim jako autor tekstów i producent muzyczny wytwórni Motown pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych. Pochodził z Morganton w Karolinie Północnej, o którym napisał piosenkę o tym samym tytule. Jego kompozycja „Love Me for a Reason” odniosła globalny sukces, gdy została nagrana przez The Osmonds, osiągając pierwsze miejsce na brytyjskich listach przebojów w 1974 roku.  

Jego najsłynniejszym solowym nagraniem był utwór „Hang On in There Baby” z 1974 roku, który dotarł do pierwszej dziesiątki w Stanach Zjednoczonych i trzeciego miejsca w Wielkiej Brytanii. Oba single znalazły się jednocześnie w pierwszej piątce brytyjskich list przebojów. Producent Motown Bristol po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w Detroit jako członek duetu soulowego Johnny & Jackey, którego współpracownikiem był Jackey Beavers, którego Bristol poznał w Siłach Powietrznych USA. Para nagrała dwa single w 1959 roku dla Anna Records, wytwórni należącej do Gwen Gordy (siostry Berry'ego Gordy'ego) i Billy'ego Davisa, oraz cztery płyty 45-calowe dla wytwórni Tri-Phi Gwen Gordy i Harveya Fuquy, z których żaden nie odniósł sukcesu poza Środkowym Zachodem Stanów Zjednoczonych. 

W połowie lat 60-tych Motown przejął Tri-Phi, a Bristol rozpoczął współpracę z Fuquą jako autor tekstów i producent. Wśród ich sukcesów jako producentów znalazły się przeboje: „Ain't No Mountain High Enough” (1967), „Your Precious Love” (1967) i „If I Could Build My Whole World Around You” (1968) Marvina Gaye’a i Tammi Terrell; „Twenty-Five Miles” (1969) Edwina Starra; oraz „My Whole World Ended (The Moment You Left Me)” Davida Ruffina (1969).

  Bristol rozkwitł w Motown, współpracując z niektórymi z najlepiej sprzedających się zespołów wytwórni. Jego osiągnięcia producenckie i/lub kompozytorskie obejmowały „These Things Will Keep Me Loving You” (1966) zespołu Velvelettes; „I Don't Want to Do Wrong” (1971) i „Daddy Could Swear, I Declare” (1973) zespołu Gladys Knight & the Pips; i Jr. Walker & the All Stars, którzy znaleźli się na listach przebojów dzięki licznym singlom i albumom napisanym przez Bristola, w tym „What Does It Take (To Win Your Love)” (1969), „Gotta Hold On to This Feeling” (1970), „Way Back Home” (1971) i „Walk in the Night” (1971). Jednym z jego ostatnich sukcesów był pierwszy solowy album Jermaine’a Jacksona „That’s How Love Goes” (1972). Co ciekawe, Bristol był producentem i współautorem ostatnich singli zarówno Diany Ross & the Supremes, jak i Smokey Robinson & the Miracles, zanim każdy z zespołów stracił swojego imiennika, głównego wokalistę.

  Podczas gdy utwór „We've Come Too Far to End It Now” (1972) zespołu Miracles był oryginalnym utworem, „Someday We'll Be Together” (1969) zespołu Supremes był remakiem singla Johnny'ego i Jackeya z 1961 roku. Bristol jest męskim głosem w wersji „Someday We'll Be Together” zespołu Supremes, śpiewając w odpowiedzi na główny wokal Diany Ross. (Ross nagrała tę piosenkę jako swój pierwszy solowy album z wokalistkami sesyjnymi Waters Sisters). Producent i solista Bristol opuścił wytwórnię Motown w 1973 roku, aby dołączyć do CBS jako producent. Współpracował z wieloma wschodzącymi wokalistami, w tym z Randym Crawfordem, dla którego Bristol napisał „Caught in Love's Triangle”, a także produkował i komponował dla uznanych wykonawców, takich jak: Tom Jones, Marlena Shaw, Johnny Mathis, Jerry Butler i Boz Scaggs. W 1974 roku napisał i wyprodukował utwór „La La Peace Song” nagrany przez Ala Wilsona i O.C. Smitha. Wokale Bristola można usłyszeć w wersji Ala Wilsona. 

 Mając wówczas nieco ponad 30 lat, pragnął wznowić własną karierę nagraniową i kiedy CBS/Columbia nie wykazało entuzjazmu, podpisał kontrakt płytowy z MGM. W MGM Bristol nagrał dwa udane albumy „Hang On in There Baby” i „Feeling the Magic”, a także znalazł się na listach przebojów z kilkoma singlami, w tym „Hang On in There Baby” (1974, 8. miejsce na liście przebojów pop w USA, 2. miejsce na liście R&B w USA i 3. miejsce na liście w Wielkiej Brytanii), „You and I” (1974, 20. miejsce na liście R&B w USA), „Leave My World” (1975, 23. miejsce na liście R&B w USA) i „Do It to My Mind” (1976, 5. miejsce na liście R&B w USA). Nagrał również oryginalną wersję utworu „Love Me for a Reason”, który później stał się wielkim hitem The Osmonds. 

W 1975 roku był nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Nowy Artysta”, ostatecznie przegrywając z Marvinem Hamlischem. Bristol nagrał następnie dwa albumy dla wytwórni Atlantic: „Creme” (1976) i „Strangers” (1978). Jeden z utworów z okresu działalności wytwórni Atlantic, „Strangers In The Dark Corners”, zyskał popularność na europejskiej scenie muzyki soul. W tym okresie pełnił również rolę producenta, pracując głównie dla artystów podpisujących kontrakty z wytwórnią Columbia Records, w tym dla Boza Scaggsa. Bristolowi przypisuje się stworzenie blue-eyedowego brzmienia Scaggsa na albumie „Slow Dancer” (1974). Bristol był również producentem albumu Toma Jonesa z 1975 roku, „Memories Don't Leave Like People Do”, który zawierał pięć coverów piosenek Bristola, w tym utwór tytułowy. Nadal cieszył się dużym uznaniem jako producent, a wśród innych artystów, z którymi współpracował, byli m.in.: Tavares, Margie Joseph, The Jackson Sisters oraz dwa duety z Lindą Evans, „Sweet and Deep” i „Share with Me My Dream” na albumie „Free to Be Me” z 1981 roku. Na początku lat 80-tych głównym rynkiem zbytu Bristolu była Europa. Jego duet z Amii Stewart na  medley „My Guy – My Girl” osiągnął 39. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1980 roku.

  Umowa z Ariola/Hansa zaowocowała klubowymi hitami „Love No Longer Has a Hold on Me” i „Take Me Down”. Towarzyszący album nie zdołał ugruntować jego pozycji i minęło osiem lat, zanim pojawił się nowy produkt Bristola - singiel „I'm Just a Musician” dla Hansa. Współpraca z brytyjską wytwórnią Motorcity Records w 1989 roku była krótka, ale zaowocowała jednym z najpopularniejszych wydawnictw Bristola, „Man Up in the Sky”, oraz jego wersją utworu „What Does It Take to Win Your Love”, pierwotnie hitu Jr. Walkera & the All Stars. Ostatnimi wydawnictwami Bristola były singiel „Come to Me” z 1991 roku dla Whichway Records oraz album „Life & Love”, wydany na rynek japoński w 1993 roku przez Blues Interactions (P-Vine Records). Na tym ostatnim znalazł się utwór „That's the Way of the World” zespołu Earth, Wind & Fire w duecie z córką, Shanną J. Bristol. Album ukazał się w USA trzy lata później pod tytułem „Come To Me”. 

 Bristol zmarł 21 marca 2004 roku w swoim domu w Brighton Township w stanie Michigan z przyczyn naturalnych, w wieku 65 lat. Bristol został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Karoliny Północnej w 2009 roku. Bristol był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Maude Perry. Mieli dwoje dzieci. Jego drugą żoną była Iris Gordy. Mieli jedno dziecko, Karlę Gordy Bristol, która jest komisarzem miasta Beverly Hills. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Hang On In There Baby/Take Care Of You For MeJohnny Bristol06.19743[11]8[17]MGM 14 715[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][79[5].R&B; Chart]
You And I/It Don't Hurt No MoreJohnny Bristol11.1974-48[7]MGM 14 762[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][20[13].R&B; Chart]
Leave My World/All Goodbyes Aren't GoneJohnny Bristol04.1975-104[1]MGM 14 792[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][23[10].R&B; Chart]
Love Takes Tears/Go On And DreamJohnny Bristol07.1975--MGM 14 814[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][72[8].R&B; Chart]
Do It To My Mind/Love To Have A Chance To Taste The WineJohnny Bristol11.1976-43[11]Atlantic 3360[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][5[20].R&B; Chart]
You Turned Me On To Love/I Sho Like Groovin' With YaJohnny Bristol03.1977-106[1]Atlantic 3391[A&B:written by Johnny Bristol][A&B:produced by Johnny Bristol, D2TP][A:36[10].R&B; Chart][B:47[10].R&B; Chart]
Waiting On Love/She's So AmazingJohnny Bristol04.1978--Atlantic 3421[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][27[14].R&B; Chart]
Hang On In There BabyAlton And Johnny02.1980--Polydor 2050[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][73[3].R&B; Chart]
My Guy / My Girl/NowAmii Stewart And Johnny Bristol10.198039[5]63[8]MGM 14715[written by William Smokey Robinson, Ronald White][produced by Barry Long, Simon May][76[3].R&B; Chart]
Love No Longer Has A Hold On Me/Until I See You AgainJohnny Bristol02.1981--Handshake 5304[written by Johnny Bristol, Hense Powell][produced by Johnny Bristol][75[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Hang On in There BabyJohnny Bristol08.197412[7]82[17]MGM 4959[produced by Johnny Bristol]
Bristol's CremeJohnny Bristol12.1976-154[11]Atlantic 18 197[produced by Johnny Bristol]
                                        Kompozycje Johnny Bristola na listach przebojów


 
 

[with  Harvey Fuqua] 
01/1966 I Can't Believe You Love Me Tammi Terrell 72.US
05/1966 Come On and See Me Tammi Terrell 80.US



[with  Harvey Fuqua,Sylvia Moy] 
10/1966 These Things Will Keep Me Loving You The Velvelettes 102.US/34.UK


[with   Danny Coggins, Harvey Fuqua] 
02/1967 Pucker Up Buttercup Jr. Walker & The All-Stars 31.US

[with  Harvey Fuqua,Warren Harris & Richard Street] 
02/1967 Since I Lost You Girl The Monitors 117.US 

[with Harvey Fuqua, Vernon Bullock] 
12/1967 If I Could Build My Whole World Around You Marvin Gaye & Tammi Terrell 41.UK/10.US
05/1969 What Does It Take (to Win Your Love) Jr. Walker & The All-Stars 4.US/13.UK
11/1969 What Does It Take (To Win Your Love) Motherlode 111.US
04/1983 What Does It Take (To Win Your Love) Garland Jeffreys 107.US
08/1986 What Does It Take (To Win Your Love) Kenny G 64.UK

[with  Harvey Fuqua,  Pam Sawyer & Jimmy Roach] 
02/1969 My Whole World Ended (the Moment You Left Me) David Ruffin 9.US/51.UK
  
[with   Harvey Fuqua & Edwin Starr] 
02/1969 Twenty-Five Miles Edwin Starr 6.US/36.UK

[with  Doris McNeil] 
05/1969 What Is a Man Four Tops 16.UK/53.US
06/1969 I'm Still a Strugglin' Man Edwin Starr 80.US
12/2000 What Is a Man? Tindersticks 90.UK


[with  Thomas Kemp] 
07/1969 I've Lost Everything I've Ever Loved David Ruffin  58.US

[with  Jackey Beavers & Harvey Fuqua] 
11/1969 Someday We'll Be Together The Supremes 13.UK/1.US
02/1971 Carry Your Own Load Jr. Walker & The All-Stars 117.US


[with Pam Sawyer, Joe Hinton] 
02/1970 Gotta Hold On to This Feeling Jr. Walker & The All-Stars 21.US/52.UK

[with  Robert Beavers] 
07/1970 Do You See My Love (For You Growing) Jr. Walker & The All-Stars 51.UK/32.US


[with   Bubba Knight, Gladys Knight,  Katherine Schaffner & William Guest] 
06/1971 I Don't Want to Do Wrong Gladys Knight & the Pips 17.US


[with   Gloria Jones,Pam Sawyer] 
08/1971 Take Me Girl, I'm Ready Jr. Walker & The All-Stars 16.UK/50.US


[with  Wilton Felder, Gladys Knight ] 
12/1971 Way Back Home Jr. Walker & The All-Stars 35.UK/52.US


[with  Stephen Bowden & Joyce Chambers] 
03/1972 I'm Someone Who Cares The Originals 16.UK/53.US


[with Wade Brown, David Jones Jr.] 
06/1972 We've Come Too Far to End It Now The Miracles 46.US
09/1972 That's How Love Goes Jermaine Jackson 46.US/51.UK
12/1972 I Can't Stand to See You Cry The Miracles 45.US

[with  Anette Minor, Jack Alan Goga,Peter Green] 
03/1973 No One There Martha Reeves 52.UK


[with Wade Brown, David Jones Jr.] 
06/1972 We've Come Too Far to End It Now The Miracles 46.US
08/1974 Love Me for a Reason The Osmonds 10.US/1.UK
12/1994 Love Me for a Reason As We Speak 85.UK
12/1994 Love Me for a Reason Boyzone 2.UK

[solo] 
04/1973 Daddy Could Swear (I Declare) Gladys Knight & the Pips 19.US
06/1974 Hang On in There Baby Johnny Bristol 8.US/3.UK
11/1974 You and I Johnny Bristol 48.US
11/1974 We Got Love Buddy Miles 108.US
03/1975 Touch Me Baby (Reaching Out for Your Love) Tamiko Jones 60.US
03/1975 Leave My World Johnny Bristol 104.US/53.UK
10/1976 Do It to My Mind Johnny Bristol 43.US
03/1977 You Turned Me On to Love Johnny Bristol 106.US
04/1992 Hang On in There Baby Curiosity Killed the Cat 3.UK

[with  James Dean & John Glover] 
01/1974 That's the Sound That Lonely Makes Tavares 70.US


[with Liz Martin] 
09/1974 La La Peace Song O.C. Smith  62.US
09/1974 La La Peace Song Al Wilson 30.US


[with  Candice Ghant, Marilyn McLeod] 
02/1974 Don't Blame the Children Jr. Walker & The All-Stars 53.UK


[with  Jerry Butler, James Dean & John Glover] 
11/1974 Memories Don't Leave Like People Do Johnny Bristol 52.UK



[with Marilyn McLeod] 
04/1988 Walk in the Night Paul Hardcastle 54.UK


[with  Edwin Starr, Harvey Fuqua, Marc Williams, Josh Powell & Milroy Nadarajah] 
03/2001 25 Miles 2001 The Three Amigos 30.UK


[with  Onika Maraj, Georges Olivier, Habib Defoundoux, Moses Davis, 
Lynford Marshall, Colin York,Jerry Butler, James Dean & John Glover] 
12/2023 Just the Memories Nicki Minaj 123.US


czwartek, 5 lutego 2026

Brides of Funkenstein

The Brides of Funkenstein to amerykański dziewczęcy zespół soulowo-funkowy, pierwotnie
składający się z wokalistek Dawn Silvy i Lynn Mabry.

  Wcześniej wokalistki w zespole Sly Stone, wokalistki Sly and the Family Stone, Lynn Mabry i Dawn Silva dołączyły do ​​kolektywu P-funk w połowie lat 70-tych. George Clinton nadał grupie nazwę nawiązującą do fabuły i postaci z albumu zespołu Parliament The Clones of Dr. Funkenstein. The Brides zaśpiewały na albumie Game, Dames and Guitar Thangs z 1977 roku, autorstwa gitarzysty P-funk, Eddiego Hazela. Clinton wyprodukował ich debiutancki album Funk Or Walk dla wytwórni Atlantic Records w 1978 roku. Duet został supportem podczas tras koncertowych Parliament-Funkadelic, a także śpiewał chórki w samym zespole. 

Mabry opuściła zespół w 1979 roku, podobno z powodu nieporozumień finansowych i chęci skupienia się na rodzinie; Po jej odejściu narodziny córki, której ojcem jest klawiszowiec P-Funk, Junie Morrison, nastąpiły po jej odejściu. George Clinton zreorganizował Brides jako trio, dodając byłe druhny Sheilę Horne i Jeanette McGruder, które dołączyły do ​​Dawn Silvy podczas nagrywania ich drugiego albumu, Never Buy Texas From A Cowboy. Ten skład zdobył nagrodę Cashbox Rhythm & Blues Award dla Najlepszego Zespołu Żeńskiego, przewyższając takie znane zespoły jak Pointer Sisters, Sister Sledge i Cheryl Lynn.

 W 1980 roku trio nagrało trzeci album, Shadows On The Wall, Shaped Like The Hat You Wore, który nigdy nie został wydany. Wiele utworów z niewydanych sesji zostało później przerobionych i pojawiło się w innych miejscach w katalogu P-Funk. Mabry powróciła w 1984 roku jako wokalistka wspierająca Talking Heads, występując w uznanym filmie koncertowym Stop Making Sense u boku kolegi z P-Funk, Berniego Worrella.

  Silva i Mabry na krótko spotkali się ponownie w 1981 roku jako **New Wave Brides**, supportując Grace Jones, a później dołączając do Was (Not Was) na trasie.Silva koncertowała i nagrywała z Gap Band od 1983 do 1991 roku, a później współpracowała z Ice Cube'em. W 2000 roku wydała swój solowy album All My Funky Friends, który został dobrze przyjęty w Europie i Azji. Silva nadal występuje i koncertuje jako Dawn Silva & The Brides.

] Po odejściu z Brides, Sheila Horne (później znana jako Amuka) w latach 90-tych i 2000. zbudowała solową karierę jako wokalistka muzyki dance i house, wydając pod pseudonimem Amuka single takie jak „Appreciate Me” i „Craving”Jeanette McGruder, obecnie znana jako Satori Shakoor, została artystką spoken word, dramatopisarką i prezenterką radiową. Założyła nagradzaną serię Grown Folks Stories w Detroit i nadal występuje oraz organizuje lokalne wydarzenia z zakresu opowiadania historii. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Disco To Go/When You're GoneBrides of Funkenstein09.1978--Atlantic 3498[written by G. Clinton, W. Collins][produced by George Clinton, William Collins][7[16].R&B; Chart]
Amorous/War Ship TouchanteBrides of Funkenstein02.1979--Atlantic 3556[written by G. Shider, R. Dunbar, R. Curtis][produced by George Clinton][76[4].R&B; Chart]
Never Buy Texas From A Cowboy Pt. 1/Never Buy Texas From A Cowboy Pt. 2Brides of Funkenstein01.1980--Atlantic 3640[written byG. Clinton, R. Dunbar][produced by George Clinton][67[8].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Funk or WalkBrides of Funkenstein11.1978-70[13]Atlantic 19 201[produced by George Clinton]
Never Buy Texas from a CowboyBrides of Funkenstein02.1980-93[7]Atlantic 19 261[produced by George Clinton]

Chocolate City Records

Chocolate City Records była wytwórnią płytową spółką zależną
Casablanca Records & Filmworks.
Została założona w 1975 roku przez Cecila Holmesa, partnera Neila Bogarta w Casablance. Jej nazwa nawiązywała do albumu „Chocolate City” zespołu The Parliaments. Wytwórnia tworzyła utwory takich artystów jak Cameo, założona przez Larry'ego Blackmona.
 
  W 1980 roku wytwórnia została sprzedana PolyGram wraz z Casablancą, która obecnie jest częścią Universal Music Group. W 1983 roku Chocolate City Records upadło, a Cecil Holmes opuścił Casablanca Records & Filmworks i został wiceprezesem ds. muzyki czarnej w CBS Records. 
 
 Pierwszym zespołem wytwórni byli The New York City Players, którzy później zmienili nazwę na Cameo, wydając single „Find My Way” i „Rigor Mortis”.  Kolejnymi zespołami, które podpisały kontrakt z Chocolate City, były Brenda & the Tabulations z ich wolnym jamem zatytułowanym „Home To Myself” oraz Blacksmoke, znany również jako Black Smoke, którego debiutancki album o tym samym tytule zawierał dwa single: „Your Love Has Got Me Screaming” i „There It Is”. Grupa, która wspierała Donnę Summer, wcześniej nazywała się Smoke. Z powodu pozwu wniesionego przez inny zespół o tej samej nazwie, również Smoke, który wydał płytę „I'm So Lonely” w 1974 roku, zmienili nazwę na Smoke. Zmiana ta znalazła odzwierciedlenie w ich wydawnictwach i ofercie handlowej. Ich singiel „(Your Love Has Got Me) Screamin'” otrzymał dobrą recenzję w numerze Billboard z 10 lipca. Był hitem list przebojów, osiągając 96. miejsce na liście Hot Soul Singles w ciągu dwóch tygodni. Ich album o tym samym tytule osiągnął 166. miejsce na liście Record World 151-200 Album  w ciągu siedmiu tygodni.
 
  W 1977 roku Cameo i Brenda & The Tabulations nagrały swoje pierwsze albumy dla Chocolate City Records. Cameo nadało im tytuł Cardiac Arrest. Dwa single to „Funk Funk” i „Post Mortem”. Pierwszym albumem Brenda & The Tabulations był „I Keep Coming Back For More”, z którego pochodzą single „Let's Go All The Way (Down)” i „Superstar”. Jesienią 1977 roku Cameo nadało swojemu drugiemu albumowi tytuł We All Know Who We Are. Cztery single to „C On The Funk”, „Why Have I Lost You?”, „We All Know Who We Are” i „It's Serious”. 
 
 W 1978 roku dwóch nowych artystów podpisało kontrakt z Chocolate City Records: solowy wokalista Vernon Burch oraz zespół Townsend, Townsend, Townsend & Rogers. Album Burcha nosił tytuł Love-A-Thon, a singlami były „Brighter Days” i „Love Is”. Album Townsend, Townsend, Townsend & Rogers nosił ten sam tytuł i zawierał singiel „Bring It Down To The Real” napisany przez Dave'a Rogersa i Eda Townsenda. 
 
W 1980 roku wytwórnia podpisała kontrakt z czterema nowymi zespołami. Randy Brown, który pierwotnie podpisał kontrakt z Parachute Records, wydał swój pierwszy album pod szyldem Chocolate City Records: Midnight Desire. Na tym albumie znalazły się dwa single: „We Outta Be Doin' It” i „It's The Next Best Thing (To Being There)”. 7th Wonder, również pierwotnie związany z wytwórnią Parachute, wydał swój pierwszy album pod szyldem Chocolate City Records: Thunder. Album zawierał single „The Tilt” i „I Enjoy Ya”.  
 
Starpoint wydał swój debiutancki album o tym samym tytule. Trzy przeboje z albumu to „I Just Wanna Dance With You”, „Get Ready, Get Down” i „Gonna Lift You Up”. Kevin Moore wydał album zatytułowany „Rainmaker” z przebojowym singlem „The Way You Hold Me”. W styczniu 1976 roku inny zespół, Funkateers, podpisał kontrakt z Chocolate City. Nagrali swój przebój „Give What You Got”.

 

Brenda & the Tabulations

Brenda & the Tabulations to amerykański zespół R&B, założony w 1966 roku w Filadelfii.
Pierwotnie w jego skład wchodzili Brenda Payton, Eddie L. Jackson, Maurice Coates i Jerry Jones. 

 Zespół charakteryzował się charakterystycznym, niemal doo-wopowym brzmieniem, szczególnie na początku, charakteryzującym się słodkim, niekiedy szorstkim wokalem Paytona i męskimi harmoniami w tle. Skład zespołu zmienił się około 1971 roku, kiedy to pierwotna trójka mężczyzn odeszła. Do zespołu dołączyły dwie wokalistki wspierające (Pat Mercer i Deborah Martin). Brenda and the Tabulations mieli dwa duże amerykańskie hity: „Dry Your Eyes”, który w 1967 roku osiągnął 20. miejsce na liście przebojów, oraz „Right on the Tip of My Tongue”, który w 1971 roku osiągnął 23. miejsce na liście przebojów. Ten drugi został wyprodukowany przez Vana McCoya. 

Kilka innych utworów stało się hitami lub umiarkowanymi hitami na amerykańskiej liście przebojów soulowych od końca lat 60-tych do końca lat 70-tych XX wieku.Grupa wydała trzy albumy: „Dry Your Eyes” w Dionn Records (1967), „Brenda and the Tabulations” w Top & Bottom Records (1970) oraz „I Keep Coming Back For More” w Chocolate City/Casablanca (1977), chociaż w momencie wydania ostatniego albumu Brenda Payton była już raczej solistką, zachowując nazwę grupy.  

Grupa podpisała kontrakt z Epic Records w 1972 roku i wydała cztery single. Jeden z singli Epic, „One Girl Too Late”, znalazł się na liście przebojów soulowych. Brenda and the Tabulations to jedna z wielu artystek wymienionych w utworze „Life Is a Rock (But the Radio Rolled Me)” grupy studyjnej Reunion. Payton, urodzona 24 października 1945 roku, zmarła 14 czerwca 1992 roku w wieku 46 lat. Eddie L. Jackson zmarł 3 maja 2010 roku w wieku 63 lat z powodu tętniaka mózgu.

  Muzyka zespołu przeżyła renesans w 2011 roku, kiedy utwór „The Wash” z albumu „Dry Your Eyes” został licencjonowany przez Unilever do wykorzystania w reklamie żelu pod prysznic marki Axe. Ich wersja utworu „Who's Lovin' You” była jedną z płyt „Desert Island” wybranych przez Keitha Richardsa dla magazynu Pulse! (obecnie nieistniejącego) i przedrukowana w satyrycznym artykule w „The New Yorker” w 1999 roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Dry Your Eyes/The WashBrenda & the Tabulations02.1967-20[11]Dionn 500[written by Brenda Payton,Maurice Coates][produced by Bob Finiz][8[13].R&B; Chart]
Who's Lovin' You/Stay Together Young LoversBrenda & the Tabulations05.1967-A:66[6];B:66[7]Dionn 501[A:written by Smokey Robinson][B:written by S. Bell, L. Ellison][produced by Bob Finiz][A:19[7].R&B; Chart][B:44[2].R&B; Chart]
Just Once In A Lifetime/Hey BoyBrenda & the Tabulations08.1967-97[2]Dionn 503[written by B. Finiz, B. Payton, M. Coates][produced by Bob Finiz][41[2].R&B; Chart]
When You're Gone/Hey BoyBrenda & the Tabulations11.1967-58[7]Dionn 504[written by Bob Finiz][produced by Bob Finiz][27[8].R&B; Chart]
To The One I Love/Baby You're So Right For MeBrenda & the Tabulations04.1968-B:86[4]Dionn 507[A:written by Bob Finiz][B:written by G. Klein, J. Roach][produced by Bob Finiz][A:45[2].R&B; Chart]
That's The Price You Have To Pay/I Wish I Hadn't Done What I DidBrenda & the Tabulations06.1969--Dionn 512[written by B. Payton, J. Jones][produced by Kenneth Gamble, Leon Huff][43[3].R&B; Chart]
The Touch Of You/Stop Sneaking AroundBrenda & the Tabulations01.1970-50[8]Top And Bottom 401[written by J. Jones, E. Jackson][produced by Gilda Woods, Brenda And Tabs ][12[11].R&B; Chart]
And My Heart Sang (Tra La La)/Lies Lies LiesBrenda & the Tabulations05.1970-64[8]Top And Bottom 403[written by Cobb, McCoy][produced by Van McCoy][12[9].R&B; Chart]
Don't Make Me Over/You've ChangedBrenda & the Tabulations08.1970-77[3]Top And Bottom 404[written by H. David, B. Bacharach][produced by Van McCoy, Gilda Woods][15[9].R&B; Chart]
A Child No One Wanted/Scuze Uz Y'AllBrenda & the Tabulations01.1971-120[1]Top And Bottom 406[written by V. McCoy, J. Cobb][produced by Gilda Woods, Van McCoy][42[3].R&B; Chart]
Right On The Tip Of My Tongue/Always And ForeverBrenda & the Tabulations04.1971-23[13]Top And Bottom 407[written by V. McCoy, J. Cobb][produced by V. McCoy, G. Woods][10[13].R&B; Chart]
A Part Of You/Where There's A Will (There's A Way)Brenda & the Tabulations08.1971-94[5]Top And Bottom 408[written by Van McCoy, Joe Cobb][produced by Gilda Woods, Van McCoyz][14[9].R&B; Chart]
Why Didn't I Think Of That/A Love You Can Depend OnBrenda & the Tabulations12.1971-107[1]Top And Bottom 411[written by Van McCoy, Joe Cobb][produced by Gilda Woods, Van McCoy][34[6].R&B; Chart]
One Girl Too Late/Magic Of Your LoveBrenda & the Tabulations04.1973--Epic 10954[written by V. McCoy][produced by Gilda Woods, Van McCoy ][48[2].R&B; Chart]
Home To Myself/Leave Me AloneBrenda & the Tabulations10.1976--Chocolate City 004[written by Manchester, Sager][produced by Bobby Eli, Gilda Woods][61[9].R&B; Chart]
(I'm A) Superstar/Take It Or Leave ItBrenda & the Tabulations05.1977--Chocolate City 009[written by John Davis][produced by Gilda Woods, John Davis][31[11].R&B; Chart][18[5].Hot Disco/Dance;Chocolate City 20 006 12"]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Dry Your EyesBrenda & the Tabulations07.1967-191[4]Dionn 2000[produced by Bob Finiz]

środa, 4 lutego 2026

Anita Porée

Anita Porée była amerykańską autorką tekstów piosenek, poetką, aktorką i artystką wizualną.
 
 
Anita Porée urodziła się w Chicago 14 września 1939 roku. Jej ojciec był Kreolem urodzonym w Nowym Orleanie, a matka była czarnoskórą Amerykanką z plemienia Choktaw, rasy białej. Jej rodzina przeprowadziła się do Los Angeles, gdy była nastolatką. Po ukończeniu liceum Lady of Loretta i LA City College, rozpoczęła karierę aktorską w show-biznesie, debiutując rolą Bucky'ego w filmie „Living Between Two Worlds” z 1963 roku. Rozczarowana Hollywood, zaczęła pisać piosenki z bratem Gregiem Porée i Jerrym Petersem, co doprowadziło do napisania piosenek dla „The Friends of Distinction”. 
 
 Pod koniec lat 60. i 70-tych współtworzyła, wraz ze swoimi współpracownikami: Gregiem Porée, Jerrym Petersem, Leonardem Castonem Jr. i Skipem Scarborough, kilka utworów, które znalazły się na listach przebojów Billboardu. Jej najbardziej znane utwory zostały nagrane przez popularnego piosenkarza R&B Eddiego Kendricka po jego odejściu z zespołu The Temptations na rzecz kariery solowej. Znalazły się wśród nich utwory „Keep On Trucking” i „Boogie Down”, które stały się hitami w 1973 roku. Ponadto była współautorką klasycznych utworów R&B, takich jak „Going in Circles” i „Love Me or Let Me Be Lonely”, nagranych po raz pierwszy przez grupę „The Friends Of Distinction”.  
Z biegiem lat jej utwory znalazły się na albumach takich artystów jak D'Angelo („Girl You Need A Change Of Mind”), The Gap Band („Going In Circles”), The Jackson Five („Keep On Truckin'”), Luther Vandross („Going In Circles”) i Isaac Hayes. W późniejszym okresie jej kariery jej utwory zostały samplowane przez DJ-a Chucka Chillouta oraz Jennifer Lopez w utworze „Do It Well”, głównym singlu z jej albumu „Brave” z 2007 roku.
 
Oprócz twórczości muzycznej, była znaną poetką, pisarką i artystką wizualną. Przez kilka lat prowadziła stałą kolumnę w Sonoma County Peace Press zatytułowaną „And So I Grew Two Voices”. Oprócz pracy twórczej, znana była również z aktywizmu na rzecz praw kobiet, osób czarnoskórych i społeczności LGBTQ. 
 
 Po odejściu z branży muzycznej, pani Porée przeprowadziła się do północnej Kalifornii, osiedlając się w mieście Kenwood w hrabstwie Sonoma, gdzie rozwijała swoje zainteresowania związane z malarstwem, poezją i aktywizmem. 
Śmierć Anita Porée zmarła na raka 8 lipca 2018 roku w wieku 78 lat. 

                                        Kompozycje Anity Porée na listach przebojów


 
 

[with  Skip Scarborough,Jerry Peters] 
03/1970 Love or Let Me Be Lonely The Friends of Distinction 6.US
07/1982 Love or Let Me Be Lonely Paul Davis 40.US

[with  Jerry Peters] 
08/1969 Going in Circles The Friends of Distinction 15.US
02/1986 Going in Circles The Gap Band 2.R&B Chart

[with Stephen Stills, Jerry Peters] 
04/1995 Love the One You're with/Going in Circles Luther Vandross 95.US


[with   Leonard Caston] 
06/1972 Eddie's Love Eddie Kendricks 77.US
02/1973 Girl You Need a Change of Mind (Part 1) Eddie Kendricks 87.US
05/1974 Son of Sagittarius Eddie Kendricks 28.US

[with   Leonard Caston,Frank Wilson] 
08/1973 Keep On Truckin' (Part 1) Eddie Kendricks 1.US/18.UK
12/1973 Boogie Down Eddie Kendricks 2.US/39.UK

[with Terrance Kelly, Roosevelt Harrell, Leonard Caston,Frank Wilson] 
08/2001 Lights, Camera, Action! Mr. Cheeks 14.US

[with  Ryan Tedder, Leonard Caston,Frank Wilson] 
10/2007 Do It Well Jennifer Lopez 31.US/11.UK 
09/2008 Do It Well Jennifer Lopez 182.UK




[with  Aubrey Graham, Jahron Brathwaite, Matthew Samuels, Dalton Tennant,
Jahaan Sweet, Leonard Caston ] 
07/2018 Ratchet Happy Birthday Drake 51.US

[with DJ Khaled, Alyssa Stephens, Jatavia Johnson, Caresha Brownlee, Frank Wilson,
Leonard Caston Jr., Nicholas Warwar, Tarik Azzouz & Sage Skolfield] 
09/2022 Bills Paid DJ Khaled 106.US