Clifford Coulter (zm. 16 sierpnia 2021r) był amerykańskim multiinstrumentalistą znanym
ze swojego wkładu w jazz, blues, soul i R&B, szczególnie jako klawiszowiec, organista, gitarzysta i wokalista z San Jose w Kalifornii.
Urodzony i wychowany w Bay Area, Coulter wyłonił się na początku lat 70-tych jako kluczowa postać w rozwoju charakterystycznego „brzmienia San Jose”, łączącego funky jazz, soul i wpływy bluesa z lokalnym kolorytem.Jego debiutancki album, East Side San Jose (1970, Impulse! Records), uchwycił istotę jego rodzinnego miasta poprzez utwory takie jak oryginalny „Do It Again”, a jego okładka stała się ikonicznym obrazem miasta.Następnie wydał Do It Now, Worry 'Bout It Later (1972, ABC Records) z singlem „Ridin' On Empty”, a później The Better Part of Me (1980, Columbia), wyprodukowany przez Billa Withersa w studiu w San Jose.
Te albumy, obecnie bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów, pokazały jego wszechstronny styl, który skłaniał się bardziej w stronę bluesa, R&B i soulu niż czystego jazzu.Przez całą swoją karierę Coulter był płodnym muzykiem sesyjnym i współpracownikiem, nagrywając z takimi sławami jak B.B. King, John Lee Hooker, Mel Brown, Sergio Mendes, Stanley Cowell i Michael White, często dla Impulse! Records pod producentem Edem Michelem.Koncertował także z Billem Withersem i Johnem Lee Hookerem oraz współtworzył piosenki dla takich grup jak Tower of Power i Two Tons (później Weather Girls).
Na początku swojej kariery był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen, co jeszcze bardziej ugruntowało jego pozycję w tętniącym życiem ekosystemie muzycznym Bay Area. Podczas występów na żywo Coulter często włączał standardy jazzu i R&B do swoich autorskich utworów, co zapewniło mu trwałą reputację jednego z muzycznych skarbów San Jose. Jego dziedzictwo przetrwało dzięki hołdom, takim jak te na San Jose Jazz Summer Fest, oraz trwającemu obecnie filmowi dokumentalnemu autorstwa adwokata Robbiego Bensona.
Clifford Coulter urodził się i wychował w Sal Si Puedes, dzielnicy East Side w San Jose w Kalifornii. Ta w przeważającej mierze meksykańsko-amerykańska społeczność, znana jako „Sal Si Puedes” lub „Wynoś się, jeśli potrafisz”, zmagała się z trudnościami społeczno-ekonomicznymi w połowie XX wieku, w tym z nieutwardzonymi ulicami podatnymi na powodzie z powodu Silver Creek, ubóstwem oraz walką o prawa obywatelskie związaną z problemami pracowniczymi i mieszkaniowymi. Lata kształtowania się Coultera przypadły na lata 50. i 60-te XX wieku, w tym tętniącym życiem, ale wymagającym środowisku, gdzie muzyka stanowiła kluczowe narzędzie ekspresji społecznej, aktywizmu i budowania więzi społecznych w lokalnych kościołach, na spotkaniach i w nieformalnych miejscach. Jako dziecko, na początku lat 60-tych, zetknął się z rozwijającą się lokalną sceną muzyczną, w tym z rówieśnikami z sąsiedztwa, którzy później zostali muzykami. To z kolei sprzyjało jego początkowemu zanurzeniu w brzmieniach gospel, bluesa i R&B, które zdefiniowały odrębny rytm kulturowy East Side w San Jose.
Clifford Coulter rozpoczął swoją muzyczną podróż w gimnazjum, ucząc się gry na fortepianie, trąbce, gitarze i saksofonie w ramach formalnego szkolenia. W 1960 roku przeszedł na organy Hammonda, co było inspirowane pionierską pracą organisty Jimmy'ego Smitha, pozwalając mu zgłębiać techniki gry na instrumentach klawiszowych, kluczowe dla jazzu i R&B. Jego wczesny rozwój został głęboko ukształtowany przez kluczowe wpływy sceny bluesowej, R&B i jazzowej lat 50. i 60-tych XX wieku, w tym artystów takich jak Ray Charles, którego pełne duszy połączenie gatunków ukształtowało wszechstronne podejście Coultera, oraz pianistów jazzowych Arta Tatuma i Oscara Petersona, których techniczne mistrzostwo wpłynęło na jego biegłość w grze na instrumentach klawiszowych. Te postacie o zasięgu krajowym, wraz z tętniącą życiem lokalną kulturą muzyczną w obszarze Zatoki San Francisco, zachęcały Coultera do eksperymentowania z występami multiinstrumentalnymi i fuzją gatunków od najmłodszych lat.
Po osiedleniu się w East Side San Jose w latach 60-tych XX wieku, Coulter szybko stał się centralnym punktem lokalnej sceny muzycznej, pełniąc rolę wpływowego „starszego brata” dla wschodzących lokalnych talentów. Jako nastolatek zdobył swoje pierwsze kluczowe instrumenty dzięki temu zanurzeniu w społeczności i założył zespół combo, występując u boku perkusisty Billy'ego Ingrama na regularnych koncertach w całym obszarze Zatoki, często przez większość nocy w tygodniu. Te wczesne występy odbywały się w nieformalnych miejscach, takich jak prowizoryczne kluby nocne w San Jose, na przykład pizzeria przy Santa Clara Street przekształcona w miejsce koncertów na żywo, gdzie innowacyjna konfiguracja Coultera - w tym specjalnie zaprojektowany wzmacniacz owinięty w materac - podkreślała jego pomysłowe eksperymenty z dźwiękiem.
Coulter rozpoczął karierę profesjonalnego nagraniowca w 1969 roku, współpracując z gitarzystą bluesowym Melem Brownem przy albumie „I'd Rather Suck My Thumb”, wydanym przez Impulse! Records, gdzie zagrał na organach i pianinie elektrycznym w kilku utworach, prezentując swoje rodzące się umiejętności klawiszowe w kontekście fuzji bluesa i jazzu. Ta sesja była jednym z jego pierwszych występów na szczeblu krajowym. Na początku swojej kariery Coulter był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen z Bay Area, u boku perkusisty Billy'ego Ingrama. Na początku lat 70-tych Coulter zanurzył się w tętniącej życiem scenie jazzowej i bluesowej Bay Area, grając koncerty i sesje z lokalnymi talentami w miejscach San Jose, takich jak przekształcona pizzeria na Santa Clara Street, często u boku perkusisty Billy'ego Ingrama i gitarzysty Jerry'ego Pereza, łącząc wpływy soulu, R&B i bluesa. Te doświadczenia udoskonaliły jego wszechstronny styl, czerpiąc z technik samouczka z lat dorastania. W 1972 roku Coulter wniósł fortepian i tamburyn do albumu B.B. Kinga L.A. Midnight w ABC Records.
W 1973 roku te podwaliny doprowadziły do jego zaangażowania w album Johna Lee Hookera „Born in Mississippi, Raised Up in Tennessee” w wytwórni Capitol Records, gdzie Coulter zagrał na elektrycznej melodice i gitarze, dodając głębi fakturowej surowemu bluesowemu brzmieniu Hookera.Okres od 1969 do 1973 roku stanowił przełomową transformację Coultera z regionalnego wykonawcy w Bay Area do uznanego muzyka towarzyszącego w projektach dużych wytwórni, łącząc lokalne koleżeństwo z szerszymi możliwościami w branży.
Debiutancki solowy album Coultera, „East Side San Jose”, wydany w 1970 roku przez Impulse! Records, uchwycił tętniącą życiem esencję jego rodzinnego miasta w San Jose w Kalifornii, łącząc wpływy funky jazzu, soulu i bluesa. Płyta z perkusistami Billym Ingramem i Joe Provostem pokazała umiejętności Coulter'a jako gitarzysty i klawiszowca, zyskując uznanie za groovowe, przesiąknięte Bay Area brzmienie, które przywoływało porównania do Stax i Blue Note . Z czasem stała się poszukiwanym przedmiotem kolekcjonerskim, a jej okładka stała się ikonicznym przedstawieniem krajobrazu kulturowego East San Jose. Jego następny album, Do It Now, Worry 'Bout It Later, ukazał się w 1972 roku w Impulse!/ABC Records, przesuwając się w stronę bardziej wyraźnej orientacji R&B-soul z funkowymi groove'ami i introspektywnymi tekstami. Nagrany pod koniec maja 1971 roku album podkreślił pisanie piosenek i kontrolę produkcji Coulter'a, dostarczając zestaw utworów, które mieszały soulowe ballady z optymistycznym funkiem, odzwierciedlając jego ewolucję od roli sidemana do prowadzenia własnej artystycznej wizji. Krytycy zauważyli jego „szalony, pokręcony funk” styl, zakorzeniony we wczesnej scenie Bay Area lat 70-tych, choć komercyjnie pozostawał nieco poza radarem.
Po prawie dziesięcioletniej przerwie w wydawaniu solowych albumów, Coulter powrócił w 1980 roku z albumem „The Better Part of Me” dla Columbia Records - dopracowanym dziełem R&B wyprodukowanym przez Billa Withersa, który również brał udział jako muzyk sesyjny. Na albumie pojawili się znani współpracownicy, tacy jak perkusista Russ Kunkel, basista Ron E. Beck i gitarzysta Jerry Perez, co zaowocowało łagodną dla radia kolekcją funkowych ballad soulowych i urban, która uwypukliła emocjonalny wokal Coulter i jej zwarte aranżacje. Recenzenci chwalili jego potencjał komercyjny i empatyczne wykonania, pozycjonując go jako mocny przykład soulowego kunsztu lat 80-tych, choć nie osiągnął on powszechnego przełomu komercyjnego.
W kolejnych dekadach działalność Coultera stała się bardziej lokalna i nierejestrowana, koncentrując się na występach na scenach muzycznych San Jose i South Bay, gdzie od dawna był kluczową postacią. Nadal grał na klawiszach, organach i syntezatorze na żywo, jak na przykład podczas koncertu w Tony Roma's w 1990 roku, gdzie zademonstrował innowacyjne wykorzystanie syntezatora „Coultron”, utrzymując swój wpływ poprzez koncerty społecznościowe, a nie duże wydawnictwa.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| Don't Wanna See You Cry / Love's Too Hot To Hide | Clifford Coulter | 05.1980 | - | - | Columbia 11 202 | [written by C. Coulter][produced by Bill Withers][85[3].R&B Chart] |
