Anita Porée była amerykańską autorką tekstów piosenek, poetką, aktorką i artystką wizualną. 

 

Anita Porée urodziła się w Chicago 14 września 1939 roku. Jej ojciec był Kreolem urodzonym w Nowym Orleanie, a matka była czarnoskórą Amerykanką z plemienia Choktaw, rasy białej. Jej rodzina przeprowadziła się do Los Angeles, gdy była nastolatką. Po ukończeniu liceum Lady of Loretta i LA City College, rozpoczęła karierę aktorską w show-biznesie, debiutując rolą Bucky'ego w filmie „Living Between Two Worlds” z 1963 roku. Rozczarowana Hollywood, zaczęła pisać piosenki z bratem Gregiem Porée i Jerrym Petersem, co doprowadziło do napisania piosenek dla „The Friends of Distinction”. 

 

 Pod koniec lat 60. i 70-tych współtworzyła, wraz ze swoimi współpracownikami: Gregiem Porée, Jerrym Petersem, Leonardem Castonem Jr. i Skipem Scarborough, kilka utworów, które znalazły się na listach przebojów Billboardu. Jej najbardziej znane utwory zostały nagrane przez popularnego piosenkarza R&B Eddiego Kendricka po jego odejściu z zespołu The Temptations na rzecz kariery solowej. Znalazły się wśród nich utwory „Keep On Trucking” i „Boogie Down”, które stały się hitami w 1973 roku. Ponadto była współautorką klasycznych utworów R&B, takich jak „Going in Circles” i „Love Me or Let Me Be Lonely”, nagranych po raz pierwszy przez grupę „The Friends Of Distinction”.  

Z biegiem lat jej utwory znalazły się na albumach takich artystów jak D'Angelo („Girl You Need A Change Of Mind”), The Gap Band („Going In Circles”), The Jackson Five („Keep On Truckin'”), Luther Vandross („Going In Circles”) i Isaac Hayes. W późniejszym okresie jej kariery jej utwory zostały samplowane przez DJ-a Chucka Chillouta oraz Jennifer Lopez w utworze „Do It Well”, głównym singlu z jej albumu „Brave” z 2007 roku.

 

Oprócz twórczości muzycznej, była znaną poetką, pisarką i artystką wizualną. Przez kilka lat prowadziła stałą kolumnę w Sonoma County Peace Press zatytułowaną „And So I Grew Two Voices”. Oprócz pracy twórczej, znana była również z aktywizmu na rzecz praw kobiet, osób czarnoskórych i społeczności LGBTQ. 

 

 Po odejściu z branży muzycznej, pani Porée przeprowadziła się do północnej Kalifornii, osiedlając się w mieście Kenwood w hrabstwie Sonoma, gdzie rozwijała swoje zainteresowania związane z malarstwem, poezją i aktywizmem. 

Śmierć Anita Porée zmarła na raka 8 lipca 2018 roku w wieku 78 lat. 

                                        Kompozycje Anity Porée na listach przebojów

[with Skip Scarborough,Jerry Peters] 03/1970 Love or Let Me Be Lonely The Friends of Distinction 6.US 07/1982 Love or Let Me Be Lonely Paul Davis 40.US [with Jerry Peters] 08/1969 Going in Circles The Friends of Distinction 15.US 02/1986 Going in Circles The Gap Band 2.R&B Chart [with Stephen Stills, Jerry Peters] 04/1995 Love the One You're with/Going in Circles Luther Vandross 95.US [with Leonard Caston] 06/1972 Eddie's Love Eddie Kendricks 77.US 02/1973 Girl You Need a Change of Mind (Part 1) Eddie Kendricks 87.US 05/1974 Son of Sagittarius Eddie Kendricks 28.US [with Leonard Caston,Frank Wilson] 08/1973 Keep On Truckin' (Part 1) Eddie Kendricks 1.US/18.UK 12/1973 Boogie Down Eddie Kendricks 2.US/39.UK [with Terrance Kelly, Roosevelt Harrell, Leonard Caston,Frank Wilson] 08/2001 Lights, Camera, Action! Mr. Cheeks 14.US [with Ryan Tedder, Leonard Caston,Frank Wilson] 10/2007 Do It Well Jennifer Lopez 31.US/11.UK 09/2008 Do It Well Jennifer Lopez 182.UK [with Aubrey Graham, Jahron Brathwaite, Matthew Samuels, Dalton Tennant, Jahaan Sweet, Leonard Caston ] 07/2018 Ratchet Happy Birthday Drake 51.US [with DJ Khaled, Alyssa Stephens, Jatavia Johnson, Caresha Brownlee, Frank Wilson, Leonard Caston Jr., Nicholas Warwar, Tarik Azzouz & Sage Skolfield] 09/2022 Bills Paid DJ Khaled 106.US

Jerry Peters

Jerry Peters to amerykański autor tekstów piosenek, producent muzyczny,
multiinstrumentalista, dyrygent i aranżer. Najbardziej znany jest z napisania przebojów „Love Or Let Me Be Lonely” i „Going In Circles” zespołu The Friends of Distinction. 

 Peters urodził się w Nowym Orleanie w Luizjanie, ale wychował się w Slidell w tym samym stanie. W wieku 14 lat Jerry przeprowadził się do Los Angeles w Kalifornii, gdzie uczęszczał do liceum Susan Miller Dorsey. Po ukończeniu szkoły średniej studiował sztukę w Los Angeles City College, kontynuując jednocześnie naukę muzyki. Następnie przeniósł się do California Institute of Arts, ale opuścił szkołę tuż przed uzyskaniem dyplomu, aby rozpocząć karierę muzyczną. Podczas studiów Peters poznał Anitę Poree i jej brata Grega Poree. Zaczęli razem pisać piosenki. Ta współpraca Jerry'ego i Anity Poree zaowocowała klasycznym utworem R&B „Going in Circles”, który został wykonany przez zespół The Friends of Distinction. To stała się pierwszą złotą płytą Petersa.  

Mniej więcej w tym czasie Peters stał się rozchwytywanym kompozytorem, autorem tekstów, aranżerem i producentem.  W 1972 roku Peters nagrał swój jedyny album w Mercury Records, Blueprint for Discovery. Również w 1972 roku Peters rozpoczął współpracę z rodziną The Sylvers. Pracował nad wszystkimi trzema ich albumami Pride/MGM, produkując The Sylvers II. Był również producentem obu albumów Fostera Sylversa. Peters rozpoczął produkcję albumów pianisty jazzowego Gene'a Harrisa w 1975 roku. W sumie cztery z nich zostały wydane przez Blue Note Records. 

 Przez resztę lat 70-tych i przez większą część lat 80-tych Peters pisał piosenki, produkował projekty i występował na nagraniach z niektórymi z najlepszych zespołów w branży muzycznej, takimi jak Earth, Wind & Fire, Aretha Franklin, Quincy Jones, Marvin Gaye, Natalie Cole, The Emotions, The Jacksons, Diana Ross, Deniece Williams, Gladys Knight, Al Green, Lionel Richie i wieloma innymi.

  W 2011 roku Peters zdobył swoją pierwszą nagrodę Grammy za współtworzenie z Kirkiem Whalumem „Piosenki Gospel Roku” -„It's What I Do”. Peters mieszka obecnie w Los Angeles.  Peters jest członkiem bractwa Phi Beta Sigma. 

                                        Kompozycje Jerry Petersa na listach przebojów

[with Anita Poree] 08/1969 Going in Circles The Friends of Distinction 15.US 02/1986 Going in Circles The Gap Band 2.R&B Chart [with Skip Scarborough,Anita Poree] 03/1970 Love or Let Me Be Lonely The Friends of Distinction 6.US 07/1982 Love or Let Me Be Lonely Paul Davis 40.US [solo] 01/1971 I Need You The Friends of Distinction 79.US 05/1980 Love Cycles D.J. Rogers 44.R&B Chart 06/1980 One More Time for Love Billy Preston & Syreeta 52.US [with Lynn Mack] 08/1979 You Put a Charge in My Life Brainstorm 84.R&B Chart [with Augie Johnson, Pleasure & Wayne Henderson] 08/1981 Let's Dance (Make Your Body Move) West Street Mob 88.US [with Stephen Stills, Anita Poree] 04/1995 Love the One You're with/Going in Circles Luther Vandross 95.US

Belita Woods

Belita Karen Woods (ur. 23 października 1948r - zm. 14 maja 2012r)  była wokalistką
zespołu R&B Brainstorm z końca lat 70-tych. Występowała również z zespołem Parliament-Funkadelic przez dwie dekady, począwszy od 1992 roku. Brainstorm miał hit disco w 1977 roku zatytułowany „Lovin' Is Really My Game”. Ich kolejny album, „Journey to the Light” z 1978 roku, charakteryzował się bardziej soulowo-funkowym brzmieniem, którego podstawą były utwory „We're On Our Way Home” i „If You Ever Need To Cry”. 

Zanim dołączyła do Brainstorm, Woods wydała singiel „Magic Corner”/„Grounded” w wytwórni Moira z Detroit w 1967 roku. W 1990 roku krótko nagrywała z psychodelicznym zespołem soulowym The Undisputed Truth, kiedy to oryginalni członkowie Joe Harris i Brenda Joyce Evans reaktywowali grupę dla Iana Levine'a i jego wytwórni Motorcity Records, odrodzonej wytwórni Motown. Jest wokalistką na ich singlu z 1991 roku, będącym nagraną wersją utworu grupy z 1973 roku „Law of the Land”. 

Woods rozpoczęła trasę koncertową z P-Funk All-Stars w 1992 roku. W 2001 roku zaśpiewała w czterech utworach („Scratched”, „When Jack Met Jill”, „Relax”, „Tempovision”) na albumie Tempovision francuskiego DJ-a i producenta Étienne'a de Crécy'ego. Utwór „Scratched” został wyprodukowany przez kolegę z P-Funk, Michaela „Clip” Payne'a, który zaśpiewał również w utworze „Tempovision”. 

 W 2005 roku wydała trzy solowe utwory na albumie George'a Clintona „How Late Do U Have 2BB4UR Absent?”: „Don't Dance Too Close”, „More Than Words Can Say” i „Saddest Day”. Woods zmarła z powodu niewydolności serca 14 maja 2012 roku. Miała 63 lata. 

                                        Kompozycje Belity Woods na listach przebojów

[with Trenita Womack] 05/1977 Lovin' Is Really My Game Brainstorm 14.Dance Chart 02/1979 Lovin' Is Really My Game Betty Wright 68.R&B Chart 04/1979 Hot for You Brainstorm 21.Dance Chart 10/1984 Lovin' Is Really My Game Zino 24.Dance Chart 09/2000 Lovin' Is Really My Game Ann Nesby 1.Dance Chart [with Trenita Womack, William Wooten & Emanuel Johnson] 12/1980 Settin' It Out / Are You Ready for Love Enchantment 47.Dance Chart [with George Clinton Jr., Gary Cooper, MC Breed & Erick Sermon] 06/1996 If Anybody's Gonna Get Funked Up (It's Gonna ...) George Clinton & The P-Funk All Stars 110.UK [with Todd Shaw, William Collins, George Clinton Jr., Gary Cooper, Stuart Jordan] 08/1996 Gettin' It Too $hort 68.US

Brainstorm

 Brainstorm to amerykański zespół funkowo-r'n'bluesowy działający pod koniec lat 70-tych
z Detroit w stanie Michigan. Ich debiutancki album, Stormin', był ich najlepiej sprzedającym się albumem i został wydany w 1977 roku przez Tabu Records. Producentem wykonawczym był Clarence Avant, a producentem Jerry Peters. Zawierał on przebój disco „Lovin' Is Really My Game”, który pojawił się w filmie „54” ​​z Mikiem Myersem w roli głównej i zdobył w 1978 roku nagrodę magazynu Billboard dla płyty roku Light Radio/Heavy Disco. Album zawierał również radiowy hit „This Must Be Heaven”, który jest uznawany za klasykę soulu, dzięki ciągłemu występowaniu na antenie 34 lata później. 

 Inne single z kolejnych albumów to „On Our Way Home” z 1978 roku oraz „Hot for You” z Belitą Woods na wokalu. Założycielem zespołu był Chuck Overton. Członkami zespołu (na albumie Stormin') byli Belita Woods, liderka zespołu i saksofonista Charles Overton, Lamont Johnson na bezprogowym basie i wokalu („This Must Be Heaven”), Renell Gonsalves na perkusji, Treaty Womack na wokalu, instrumentach perkusyjnych i flecie, Bob Ross (znany również jako Professor RJ Ross) na klawiszach, Gerald „Jerry” Kent na gitarze, Jeryl Bright na puzonie i „Leaping” Larry Sims na trąbce. Basista Future Wham!/George Michael, Deon Estus, był również przez pewien czas członkiem zespołu. Nastoletnia Regina Carter, która później stała się znana i szanowana na całym świecie jako skrzypaczka jazzowa, dołączyła do zespołu około 1978 roku i przez jakiś czas z nimi występowała.  

 Jerome Ali i Jimmy Ali (gitara i bas) dołączyli mniej więcej w tym samym czasie w 1978 roku, występując wówczas w Las Vegas, Houston i Detroit. Członkowie Brainstorm kontynuowali karierę muzyczną z innymi zespołami lub w produkcji. Woods później występował z kolektywem Parliament-Funkadelic, koncertując na całym świecie. Sims został trębaczem w zespole Sounds of Blackness, który zdobył dwie nagrody Grammy w latach 90-tych. Bright grał na puzonie w funkowym zespole Cameo przez ponad dwadzieścia pięć lat, a później wydał album z innymi byłymi członkami Cameo, Aaronem Millsem i Thomasem TC Campbellem, znanym jako MCB (który był również tytułem ich albumu).  

Trenita „Treaty” Womack regularnie występuje z Funk Brothers, a także z wieloma innymi artystami, i wystąpiła jako perkusistka w nagrodzonym filmie dokumentalnym „Standing in the Shadows of Motown”. Gerald „Jerry” Kent wydał w 2006 roku płytę CD, wydaną własnym nakładem przez BMI, pod nazwą Kent's Way Overdue, zatytułowaną „Tone Paintings”, oryginalną kolekcję instrumentalnych utworów z jazzem i fusion, opartą na gitarze. Gra również na gitarze i basie w chórze IDMR Detroit Choir, którego chór wykorzystano w końcowych scenach filmu „Standing in the Shadows of Motown”, a także w chórkach Chaki Khan w nagrodzonym Grammy w 2003 roku wykonaniu utworu „What's Going On”. William Wooten, który dołączył do zespołu po pierwszym albumie, grając na klawiszach, obecnie koncertuje z zespołami The Dramatics i The Spinners. Lamont Johnson wydał kilka solowych albumów i uczy gry na basie. Renell Gonsalves występuje z wieloma artystami jako utalentowany perkusista latynoskiego jazzu (jego ojcem był znany saksofonista jazzowy Paul Gonsalves, który wcześniej grał w zespole Duke'a Ellingtona). Profesor RJ Ross był autorem i współproducentem wielu projektów muzycznych z udziałem znanych artystów z Kalifornii, w tym płyty Face to Face z 2008 roku. Wokalistka Belita Karen Woods zmarła 14 maja 2012 roku w wieku 63 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wake Up And Be Somebody/We Know A Place	Brainstorm	03.1977	-	86[3]	Tabu 10811	[written by Gerald Kent][produced by Jerry Peters][48[11].R&B; Chart]
Lovin' Is Really My Game (Pt.I)/Lovin' Is Really My Game (Pt.II)	Brainstorm	05.1977	-	-	Tabu 109611	[written by Belita Woods, Tranita Womack][produced by Jerry Peters][14[17].R&B; Chart][14[26].Hot Disco/Dance;Tabu 10 963 12"]
We're On Our Way Home (Part 1)/We're On Our Way Home (Part 2)	Brainstorm	03.1978	-	-	Tabu 5502	[written by G. P. Kent][produced by Jerry Peters][84[6].R&B; Chart]
Hot For You/Don't Let Me Catch You With Your Groove Down	Brainstorm	06.1979	-	-	Tabu 5514	[written by T. Womack, B. Woods][produced by Jerry Peters][65[6].R&B; Chart][21[14].Hot Disco/Dance;Tabu 5515 12"]
You Put A Charge In My Life/Funky Entertainment	Brainstorm	08.1979	-	-	Tabu 5518	[written by J. Peters, L. Mack][produced by Jerry Peters][84[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stormin'	Brainstorm	03.1977	-	145[16]	Tabu 2048	[produced by Jerry Peters]

Taka Boom

Taka Boom (ur. jako Yvonne Stevens; 8 października 1954r w Chicago, Illinois) to amerykańska
wokalistka R&B i muzyki tanecznej, młodsza siostra wokalistki Chaki Khan i Marka Stevensa z Aurra. W latach 70-tych śpiewała chórki na kilku albumach zespołu Parliament. Takę Boom czasami określa się jako Takka Boom i jest znana ze współpracy z DJ-em i producentem Dave'em Lee, zwłaszcza w szeregu hitów pod pseudonimem Joey Negro. Boom była również późniejszą członkinią zespołu Normana Whitfielda The Undisputed Truth i poprowadziła ich w ich przeboju disco z 1976 roku „You + Me = Love”.

  W 2002 roku Taka Boom nawiązała współpracę z brytyjską grupą muzyki elektronicznej amillionsons przy coverze utworu „Misti Blu”, śpiewając u boku rodzeństwa Chaki Khan i Marka Stevensa. W 2024 roku współpraca została wznowiona za sprawą wydania „Misti Blu Two” z udziałem Taka Booma, Chaki Khan i Marka Stevensa. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Night Dancin'/Cloud Dancer	Taka Boom	05.1979	-	74[4]	Ariola America 7748	[written by Pat Summerson, Lenny Macaluso][produced by John Ryan][20[14].R&B; Chart]
Red Hot/Troubled Water	Taka Boom	08.1979	-	-	Ariola America 7761	[written by Tom Bee, Mac Suazo][produced by John Ryan][70[4].R&B; Chart]
Middle Of The Night	Taka Boom	11.1985	-	-	Mirage 99628	[written by Billy Rush][produced by Billy Rush][63[9].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Taka Boom	Taka Boom	06.1979	-	171[4]	Ariola 50041	[produced by John Ryan,Taka Boom]

Sonia

 Sonia Evans (ur. 13 lutego 1971 r.), znana pod pseudonimem artystycznym Sonia, to angielska
piosenkarka pop z Liverpoolu. W 1989 roku jej przebój „You'll Never Stop Me Loving You” znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii i została pierwszą brytyjską artystką, której pięć singli z jednego albumu znalazło się w pierwszej dwudziestce listy przebojów.

  Reprezentowała Wielką Brytanię w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1993 roku, gdzie zajęła drugie miejsce z piosenką „Better the Devil You Know”. W latach 1989–1993 miała 11 przebojów, które znalazły się w pierwszej trzydziestce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, w tym „Listen to Your Heart” (1989), „Counting Every Minute” (1990) i „Only Fools (Never Fall in Love)” (1991). W 1994 roku zagrała rolę Sandy w westendowskiej adaptacji musicalu Grease, a w telewizji wystąpiła jako Bunty w serialu komediowym BBC z 1998 roku The Lily Savage Show. 

Sonia podpisała kontrakt z wytwórnią Chrysalis Records po tym, jak namówiła Pete'a Watermana, aby posłuchał jej występu przed jego studiem nagraniowym w Liverpoolu. Debiutancki singiel Sonii, „You'll Never Stop Me Loving You”, skomponowany i wyprodukowany przez trio kompozytorów i producentów muzycznych Mike'a Stocka, Matta Aitkena i Pete'a Watermana (Stock Aitken Waterman), został wydany w czerwcu 1989 roku. „You'll Never Stop Me Loving You” przez dwa tygodnie w następnym miesiącu zajmował pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów.W wieku 18 lat Sonia została jedną z najmłodszych brytyjskich piosenkarek, które osiągnęły ten wyczyn. Singiel znalazł się również na szczycie irlandzkiej listy przebojów i w pierwszej dziesiątce amerykańskiej listy przebojów tanecznych. 

 Debiutancki album Sonii, Everybody Knows, ukazał się w kwietniu 1990 roku. Album osiągnął 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i uzyskał status złotej płyty przyznany przez brytyjski przemysł fonograficzny. Wszystkie pięć singli z albumu znalazło się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy przebojów, czyniąc Sonię pierwszą brytyjską solową artystką, której się to udało. W 1990 roku Sonia osiągnęła szósty przebój w pierwszej dwudziestce w Wielkiej Brytanii dzięki utworowi „You've Got a Friend”, nagranemu z zespołem Big Fun i wydanemu jako singiel charytatywny dla Childline. Sonia opuściła wytwórnię płytową i wydała swój drugi, imienny album w 1991 roku, wyprodukowany przez Nigela Wrighta. Pierwszy singiel z tego albumu, „Only Fools (Never Fall in Love)”, stał się trzecim przebojem Sonii, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów, choć album odniósł mniejszy sukces niż jej debiut.

  Sonia przyczyniła się również do powstania dwóch singli charytatywnych: „Do They Know It's Christmas?” zespołu Band Aid II. w 1989 roku (zajmując 1. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii) oraz „As Time Stood Still” zespołu Gulf Aid w 1991 roku. W 1993 roku Sonia reprezentowała Wielką Brytanię w Konkursie Piosenki Eurowizji 1993, śpiewając kompozycję Deana Collinsona i Briana Teasdale'a „Better the Devil You Know”. Zajęła drugie miejsce w konkursie. Jej trzeci album, również zatytułowany „Better the Devil You Know”, ukazał się w tym samym roku i osiągnął 32. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

W 2008 roku Sonia nagrała cover utworu Beatlesów „She Loves You” na album „Liverpool - The Number Ones”. 1 czerwca 2009 roku Sonia wydała swój pierwszy od 14 lat singiel „Fool for Love”. 21 grudnia 2012 roku Sonia wystąpiła na koncercie reaktywacyjnym Stock Aitken Waterman „Hit Factory Live” w londyńskim The O2, wraz z wieloma innymi byłymi artystami SAW, w tym Kylie Minogue. Latem 2018 roku, w związku z jej występem w programie „Celebrity 5 Go Caravanning” na kanale Channel 5, ukazało się nagranie Soni „Dancing in the Driver's Seat” autorstwa Barry'ego Uptona i Gordona Pogody. Kolejny utwór nagrany z Uptonem i Pogodą w 2007 roku, „Your Heart or Mine”, został wydany w 2018 roku jako kontynuacja.  

 

W 2019 roku Sonia podpisała nowy kontrakt płytowy z wytwórnią Energise Records, a jej nowy singiel „A Night That's Never Ending” został wydany. Wystąpiła w 5. sezonie programu „Hacker Time”. W 2018 roku Sonia wystąpiła u boku Todda Carty'ego, Tony'ego Blackburna, Colina Bakera i Sherrie Hewson w programie „Celebrity 5 Go Caravanning” na kanale Channel 5. W 2023 roku Sonia wystąpiła gościnnie w roli samej siebie w operze mydlanej „Hollyoaks” na kanale Channel 4. Sonia była znaną orędowniczką i zwolenniczką ubiegania się Liverpoolu o organizację Konkursu Piosenki Eurowizji w 2023 roku. Miasto zostało ogłoszone zwycięzcą w październiku 2022 roku, pokonując największe miasto w Szkocji, Glasgow, które zajęło drugie miejsce.

 

  Przed konkursem w 2023 roku Sonia odegrała ważną rolę w promocji konkursu odbywającego się w Liverpoolu, w tym w konkursie „Spot Sonia” organizowanym w całym mieście, dając publiczności szansę na wygranie biletów na konkurs. Podczas Wielkiego Finału Sonia wykonała w przerwie swój utwór „Better the Devil You Know” z 1993 roku, który był jej zgłoszeniem do brytyjskiej Eurowizji. W 2024 roku ogłoszono, że Sonia została obsadzona jako gość specjalny w musicalu „Now! That's What I Call a Musical”, którego reżyserem i choreografem był Craig Revel Horwood.Wystąpiła jako jedyna gościnna gwiazda podczas szkockich koncertów w King's Theatre w Glasgow w dniach 18–22 lutego 2025 roku. W niektórych koncertach Sonia nie wystąpiła jako gość specjalny, zamiast niej w niektórych występach gościem specjalnym była piosenkarka Sinitta.

 

  Sonia wyszła za mąż za Marka Mosesa w 1998 roku, a para ma córkę, która urodziła się w 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You'll Never Stop Me Loving You	Sonia	06.1989	1[2][13]	-	Chrysalis CHS 3385	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Can't Forget You	Sonia	10.1989	17[6]	-	Chrysalis CHS 3419	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Listen To Your Heart/Better Than Ever	Sonia	12.1989	10[10]	-	Chrysalis CHS 3465	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Counting Every Minute	Big Fun And Sonia Featuring Gary Barnacle	04.1990	16[7]	-	Chrysalis CHS 3492	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
You've Got A Friend	Sonia	06.1990	14[6]	-	Jive CHILD 90	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
End Of The World/Can't Help The Way That I Feel	Sonia	08.1990	18[7]	-	Chrysalis CHS 3557	[written by Kent, Dee][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Only Fools (Never Fall In Love)	Sonia	06.1991	10[8]	-	I.Q. ZB 44613	[written by Tony Hiller, Barry Upton][produced by Nigel Wright]
Be Young, Be Foolish, Be Happy/Used To Be My Love	Sonia	08.1991	22[5]	-	I.Q. ZB 44935	[written by Ray Whitley, James Cobb][produced by Nigel Wright]
You To Me Are Everything/Be My Baby	Sonia	11.1991	13[5]	-	I.Q. ZB 45121	[written by K. Gold, M. Denne][produced by Nigel Wright]
Boogie Nights/My Light	Sonia	09.1992	30[3]	-	Arista 74321 11346 7	[written by R. Temperton][produced by Mark Taylor, Tracy Ackerman]
Better The Devil You Know/Not What I Call Love	Sonia	05.1993	15[7]	-	Arista 74321 14687 7	[written by Dean Collinson, Red][produced by Nigel Wright]
We've Got The Power	The Gladiators Featuring Sonia	06.1989	1[2][13]	-	Chrysalis CHS 3385	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Hopelessly Devoted to You/The Anthem Medley	Sonia	07.1994	61[2]	-	Cockney COCCD 2	[written by John Farrar][produced by Mark Cyrus]
Wake Up Everybody	Sonia	12.1995	155[1]	-	Carlton Sounds 30360 00214	[written by Victor Carstarphen, Gene McFadden, John Whitehead][produced by Steve Levine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everybody Knows	Sonia	05.1990	7[10]	-	Chrysalis CHR 1734	[gold-UK][produced by Stock, Aitken, Waterman,Phil Harding,Ian Curnow]
Sonia	Sonia	10.1991	33[2]	-	IQ ZL 751675	[produced by Nigel Wright]
Better the Devil You Know	Sonia	05.1993	32[2]	-	Arista 74321149802	[produced by Nigel Wright]

Davina

Davina (urodzona jako Davina Bussey w Detroit w stanie Michigan 31 grudnia 1966 r.) to amerykańska wokalistka i muzyk R&B.
Dorastała w Detroit w stanie Michigan, prowadziła własną wytwórnię muzyki tanecznej Record i pracowała jako inżynier dźwięku, zanim podpisała kontrakt z Loud Records. 

Jej singiel „So Good” z 1997 roku stał się motywem przewodnim filmu „Hocklum”. W zremiksowanych wersjach utworu wystąpili Raekwon z Wu-Tang Clan i Xzibit. Jej album „Best of Both Worlds” (1998) osiągnął 180. miejsce na liście Billboard 200 w USA i 34. miejsce na liście US Top R&B/Hip-Hop Albums. Na swoim debiutanckim albumie „Best of Both Worlds” DAVINA wciela się w role zmysłowej i tajemniczej piosenkarki, producentki, autorki tekstów, aranżerki, inżyniera dźwięku i reżyserki. „Śpiewając o życiu… i o tym, jak wszystko z niego pochodzi; o miłości, energii seksualnej i duchowej” – to podróż, którą DAVINA odbywa, poruszając serca i dusze.Dwa z trzech singli z albumu znalazły się na listach przebojów zarówno US Billboard Hot 100, jak i US Hot R&B/Hip-Hop Songs. 

Obecnie Davina nadal koncertuje. W 2007 roku wydała swój drugi album w ciągu dziewięciu lat, „Return to Soul”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Good	Davina	11.1997	-	60[19]	Loud/RCA 65 303	[written by Davina,John Lewis][produced by Davina][23[20].R&B; Chart][sample z "Django"Cai Tjader][piosenka z filmu "Hoodlum"]
Come Over To My Place	Davina	04.1998	-	81[9]	Loud/RCA 65 448	[written by Davina][produced by Davina][38[19].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Best of Both Worlds	Davina	04.1998	-	180[2]	Loud 67 536	[produced by Davina]

Carol Jiani

 Carol Jiani (ur. jako Uchenna Carol Ikejiani Listen) to nigeryjska wokalistka mieszkająca
w Wielkiej Brytanii, najbardziej znana z przeboju „Hit 'N Run Lover” z 1981 roku. 

 Uchenna Carol Ikejiani urodziła się w Nigerii w rodzinie Igbo. Przeprowadziła się do Kanady jako studentka w połowie lat 70-tych.Jesienią 1978 roku wzięła udział w przesłuchaniu do albumu Joe La Greki „Montreal”. Na początku 1978 roku Jiani nagrała dwa utwory na ten projekt: „If You Believe in Me” i „Higher and Higher”. Zostały one wydane na EP-ce, pod jej nazwiskiem rodowym. Glenn LaRusso z Salsoul Records przekonał ją do skrócenia imienia z Uchenna Carol Ikejiani do Carol Jiani, aby ułatwić wymowę Amerykanom z Północy.

  W 1980 roku Carol Jiani nagrała z La Grecą dwa utwory napisane przez Sandy'ego Wilbura: „Hit 'N Run Lover” i „All The People of the World”. „Hit 'N Run Lover” został zremiksowany przez wytwórnię Moby Dick Records z San Francisco dla ich wytwórni Gold Standard i stał się znakiem rozpoznawczym Jiani, osiągając 4. miejsce na liście Billboard Club Play Singles w USA w 1981 roku.Po sukcesie „Hit N Run Lover”, Matra Records zleciła nagranie całego albumu, również zatytułowanego „Hit 'N Run Lover”. „The Woman in Me” był drugim singlem z albumu, ale jego strona B, czyli szybki utwór „Mercy”, napisany przez Pete'a Bellotte'a i Sylvestra Levaya, który przebił stronę A pod względem popularności wśród DJ-ów, stał się kolejnym hitem Jiani. „Mercy”, jedyny utwór na albumie, którego nie skomponował Sandy Wilbur, został wcześniej nagrany przez Judy Cheeks.

 Kolejny album, Ask Me, ukazał się w następnym roku i przyniósł single „Ask Me”, „X-Rated” i „You're Gonna Lose My Love”. W 1982 roku Jiani nagrała wokal do utworu „Get Up and Do It Again”. Utwór odniósł sukces, podobnie jak druga wersja nagrana przez wokalistkę Mizz, Michelle Mills.Pod koniec 1983 roku wydała swój ostatni utwór Joe LaGreki, „Touch And Go Lover”, dla kanadyjskiej wytwórni Telescope. Utwór został również zremiksowany przez Stepa Pettibone'a, a dla USA przez Johna Robiego. Nagrano łącznie 7 utworów, ale album nie został wydany. Ukazały się dwa kolejne single: „Dancing In The Rain” i cover „Don't Leave Me This Way”. Ostatecznie wszystkie utwory zostały wydane w 1984 roku na płycie 12" w Wielkiej Brytanii przez wytwórnię Streetwave. 

 W 1984 roku Jiani przeprowadziła się do Anglii i wkrótce podpisała kontrakt z Record Shack, aby nagrać „Vanity” z producentem Ianem Levine'em. Barbara Pennington nagrała wcześniej ten utwór, ale odmówiła jego wydania, skupiając się wyłącznie na muzyce soul.  Utwór „Vanity” Jiani, wydany w 1985 roku, był hitem, osiągając 1. miejsce na brytyjskiej liście przebojów Hi-NRG Club. Levine zapewnił jej kontrakt z MCA Records, a ona wydała „Such A Joy Honey”. Według Levine'a, „Turning My Back And Walking Away” miał być jej drugim singlem dla MCA, dopóki nie została porzucona przez wytwórnię. MCA przekazała nagranie Levine'owi, a singiel został szybko wydany przez jego wytwórnię Nightmare Records w 1987 roku.

 Levine i Jiani wyprodukowali następnie pełny album dla Hot Records, „The Best of Carol Jiani”, na którym znalazła się ponowne nagranie utworu „Hit 'N Run Lover”, a także zupełnie nowy materiał.[8] Jiani wróciła do Kanady, aby ponownie współpracować z Joe La Grecą przy swoim albumie „Superstar” z 1996 roku. Album ten wyprodukował dwa single: „Come and Get Your Love” i „Superstar”. 

 Po „Superstar” Jiani utrzymywała się w cieniu i wydała niewiele nagrań aż do końca lat 2000., kiedy to ponownie powróciła, współpracując z producentami muzyki współczesnej, takimi jak Laurent Pautrat i Mondo. Jiani ponownie współpracowała z Ianem Levine’em, aby zaśpiewać w utworze „Work My Fingers to the Bone” z jego albumu „Northern Soul” z 2007 roku. Levine i Jiani nagrali również cover utworu France Joli „Come To Me”. Na początku 2008 roku Carol Jiani nagrała nowy materiał z producentami Chrisem Richardsem i Peterem Wilsonem. Jeden z pierwszych utworów, „I Don't Wanna Talk About Love”, ukazał się nakładem wytwórni Klone Records. 

W maju 2010 roku utwór „Broken”, będący współpracą Jianiego z Jimmym D. Robinsonem, osiągnął 9. miejsce na liście UK Upfront Club magazynu Music Week. 12 czerwca 2015 roku, Carol Jiani śpiewa w utworze „Jason Parker Meets Naxwell” z udziałem Carol Jiani „Hold That Sucker Down” z 2018 roku: „Deeper Love” z udziałem Phoenix Lord i Carol Jiani. 2018 „No More” z udziałem Carol Jiani i Edge.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hit 'N' Run Lover/All The People Of The World	Carol Jiani	02.1981	-	-	Champagne FIZZ 506	[written by Sandy Wilbur ][produced by Joe La Greca][4[26].Hot Disco/Dance;Ariola 2208 12"]
Mercy/High Cost Of Loving	Carol Jiani	09.1981	-	-	Flarenasch 721.662 [Fra]	[written by Pete Bellotte, Lavay][produced by Joe La Greca][36[8].Hot Disco/Dance;Mantra [import] 12"]

Patrick Hernandez

Patrick Pierre Hernandez (ur. 6 kwietnia 1949r) to francuski piosenkarz,
który w 1979 roku osiągnął światowy sukces piosenką „Born to Be Alive”. 

Urodzony w Le Blanc-Mesnil w prowincji Seine-Saint-Denis, z ojca Hiszpana i matki Włochów/Austriaków, Hernandez dorastał w latach 60-tych XX wieku i interesował się muzyką. Przez kolejną dekadę koncertował z wieloma zespołami w salach tanecznych i balowych południowej Francji. W tym okresie Hernandez poznał swojego partnera muzycznego, Hervé Tholance'a, aranżera, gitarzystę i wokalistę. Założyli duet i odnieśli lokalny sukces, wspierając takich francuskich muzyków jak Francis Cabrel, Laurent Voulzy i francuski zespół Gold. 

 W 1978 roku Hernandez poznał producenta Jeana Vanloo, który był u szczytu popularności muzyki disco, i podpisał z nim kontrakt płytowy. Hernandez udał się do Waterloo w Belgii, aby pracować nad piosenkami.  Po około roku pracy, utwory zostały wydane w listopadzie 1978 roku przez sub-wytwórnię Aariana, Aquarius Records (we Francji). Pierwszym singlem, który został wydany, był utwór disco „Born to Be Alive”. Jego sukces był natychmiastowy i w styczniu 1979 roku Hernandez otrzymał swoją pierwszą złotą płytę we Włoszech. Piosenka rozprzestrzeniła się po całej Europie, gdzie w kwietniu osiągnęła 1. miejsce we Francji i utrzymywała się tam do lipca. W tym czasie Stany Zjednoczone już ją przyjęły i po kilku remiksach, płyta została podpisana przez wytwórnię A-Tom-Mik, a później przez Columbia Records. Zremiksowana wersja została wydana na komercyjnym singlu 12"; osiągnęła szczyt na liście przebojów Billboard Disc w USA na 1. miejscu i trafiła na listę Billboard Hot 100, osiągając 16. miejsce. Sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy w USA. Utwór dotarł do 10. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. Do końca roku Hernandez zgromadził 52 złote i platynowe płyty z ponad 50 krajów. 

 Podczas trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych Hernandezowi towarzyszyli Vanloo i jego przyjaciel Jean-Claude Pellerin. Vanloo i Pellerin przeprowadzili wiosną w Nowym Jorku przesłuchania tancerzy, którzy mieli towarzyszyć Hernandezowi w jego światowej trasie. Wśród wybranych tancerzy znalazła się młoda Madonna, z którą krótko się spotykał. Następne utwory Hernandeza po „Born to Be Alive” nie odniosły tak dużego sukcesu. w USA. Utwór „Disco Queen” z utworem „Show Me the Way You Kiss” sprzedawał się słabo, ale album „Born to Be Alive” sprzedawał się dobrze i zdobył nagrodę Billboard w lutym 1980 roku. W rezultacie tego braku sukcesu zyskał tytuł „twórcy jednego przeboju”. 

 W 1981 roku Hernandez wydał importowany singiel „Goodbye” w formacie 12", wydany najpierw przez Aariana Records, a następnie zremiksowaną wersję w wytwórni macierzystej Aquarius Records (we Francji). Nie został on wydany w USA, chociaż po wydaniu singla ukazał się album, który jednak nie znalazł nabywców w USA. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Born To Be Alive/I Give You Rendez-Vous	Patrick Hernandez	06.1979	10[14]	16[19]	Gem / Aquarius GEMS 4	[gold-US][silver-UK][written by Patrick Hernandez][produced by Jean Vanloo][1[3][20].Hot Disco/Dance;Columbia 10 987 12"]
Disco Queen / Show Me The Way You Kiss	Patrick Hernandez	12.1979	-	-	-	[written by J. Vanloo, J. Turton, P. Hernandez][produced by Jean Vanloo][88[3].Hot Disco/Dance;Columbia 673 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Born to Be Alive	Patrick Hernandez	07.1979	-	61[15]	Columbia 36 100	[produced by Jean Vanloo]

OZ

 Ozan Yildirim (turecki: Ozan Yıldırım; ur. 11 stycznia 1992r), znany zawodowo jako OZ,
to szwajcarski producent muzyczny i autor tekstów tureckiego pochodzenia. Współpracował z wieloma artystami hip-hopowymi, w tym Drake’iem, Future’em i Travisem Scottem, między innymi przy takich hitach jak „Sicko Mode” (2018), „Highest in the Room” (2019) i „Life Is Good” (2020).

  Otrzymał nominacje do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Utwór Rapowy” za utwory „Sicko Mode” i „Gold Roses”.

  Yildirim dorastał w Wattwil w Szwajcarii, jako syn tureckich rodziców. Wcześnie rozwinął w sobie pasję do muzyki, próbując swoich sił jako remikser i DJ pod pseudonimem DJ Ladykiller. W wieku 13 lat wygrał międzynarodowy konkurs DJ-ski, pokonując 63 zawodników w różnym wieku i zdobywając nagrodę pieniężną w wysokości 300 euro. Jego rodzina przeprowadziła się do małej, wiejskiej wioski Gibswil w kantonie Zurych, gdy Yildirim miał 15 lat. Według niego, był tam jedynym obcokrajowcem w szkole i doświadczył silnej ksenofobii, co skłoniło go do odizolowania się i skupienia na muzyce. Po ukończeniu szkoły ukończył praktykę w handlu detalicznym i rozpoczął pracę jako sprzedawca pralek w szwajcarskiej sieci sklepów z elektroniką Fust.

  Zaczął produkować beaty w 2005 roku, a później umieszczał je w internecie. Jego kariera jako producenta hip-hopowego rozpoczęła się w 2012 roku, po tym jak skontaktował się z nim austriacki raper Nazar i podpisał kontrakt z jego wytwórnią Wolfpack Entertainment. Rozpoczęła się współpraca, a OZ wyprodukował znaczną część albumów Nazara „Narkose” (2012) i „Fakker Lifestyle” (2013).Od 2014 roku OZ zaczął otrzymywać zlecenia na utwory amerykańskich raperów. Kontaktował się z nimi za pośrednictwem mediów społecznościowych i poczty elektronicznej, wysyłając im fragmenty swoich bitów. Według OZ, skontaktował się z amerykańskim producentem muzycznym The Beat Bully na Twitterze i zapłacił mu 250 franków szwajcarskich za adres e-mail rapera Meeka Milla.W podobny sposób udało mu się zdobyć adres e-mail rapera Travisa Scotta w internecie. W obu przypadkach efektem było zatrudnienie: w przypadku Meek Milla, OZ wyprodukował utwory „Been That” (z udziałem Ricka Rossa) i „Cold Hearted” (z udziałem Puffa Daddy'ego) na albumie rapera z 2015 roku „Dreams Worth More Than Money”, a w przypadku Travisa Scotta, wyprodukował utwór „Backyard” na jego mixtape'ie z 2014 roku „Days Before Rodeo”. 

W tym samym czasie OZ stał się bardziej znany w niemieckim hip-hopie, produkując czołowych artystów, takich jak Bushido czy Ufo361, i zaprzyjaźniając się z raperem Shindym.Od tego czasu wyprodukował wiele utworów na wszystkich albumach Shindy'ego, a w 2020 roku nagrał z Shindym utwór „Morning Sun”, w którym OZ można również usłyszeć wokalistę.W 2018 roku OZ wyprodukował swój pierwszy singiel numer jeden, dostarczając drugą część beatu do utworu „Sicko Mode” Travisa Scotta. W 2020 roku wyprodukował zarówno „Popstar”, jak i „Greece” DJ-a Khaleda z udziałem Drake'a. Choć nie jest wymieniony w napisach, to on również skomponował oryginalny tekst i melodię wokalną do tego drugiego utworu. Był również jedynym producentem hitu Drake'a „Toosie Slide”, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów. Jego studio nagraniowe znajduje się w Wald w Zurychu.

                                        Kompozycje Oz na listach przebojów

[solo] 11/1968 King Croesus World of Oz 126.US [with Gerald Gillum, Bert Kaempfert, Carl Sigman, Herbert Rehbein] 11/2015 Random G-Eazy 94.US [with Drake, Noah Shebib, Kanye West, DJ Dahi, Ricci Riera, Axel Morgan, PartyNextDoor, Vinylz, Dave Goode, Mark Andrews, DMX, Philip Weatherspoon, Anthony Fields & Tamir Ruffin] 05/2016 U with Me Drake 44.US/72.UK [with Robert Williams, Kevin Gomringer, Tim Gomringer, Shane Lindstrom, Jeffery Williams & Shayaa Joseph] 11/2016 Offended Meek Mill 70.US [with Meek Mill, Anthony Tucker, Nickolas Papamitrou, Addarren Ross & Karim Kharbouch] 11/2016 Outro Meek Mill 104.US [with Radric Delantic Davis,Bryson Tiller] 12/2016 Drove U Crazy Gucci Mane 110.US [with Jacques Webster II, Quavious Marshall, Kiari Cephus, Anderson Hernandez,Carl-Mikael Berlander & Jonatan Håstad] 01/2018 Dubai Shit Huncho Jack 83.US [with Sir Robert Hall II, Nico Chiara & Simon Schranz] 03/2018 Contra Logic 60.US [with Navraj Goraya, Jacques Webster II, Amir Esmailian, Michael Hernandez] 06/2018 Champion Nav 86.US [with Michael White IV] 08/2018 Bang! Trippie Redd 118.US 11/2018 A.L.L.T.Y. 3 Trippie Redd 120.US [with Michael White IV, Nik Frascona] 08/2018 Missing My Idols Trippie Redd 102.US [with Michael White IV, Nima Jahanbin, Paimon Jahanbin, Angelo Arce & Laraya Robinson] 08/2018 Shake It Up Trippie Redd 117.US [with Daystar Peterson, Michael White IV, Dylan Cleary-Krell] 11/2018 FeRRis WhEEL Tory Lanez 105.US [with Michael White IV, Jarad Higgins] 11/2018 1400 / 999 Freestyle Trippie Redd 55.US