Lemon Jelly

Lemon Jelly to brytyjski duet muzyki elektronicznej z Londynu, założony w 1998 roku,
który w 2008 roku zawiesił działalność. Od początku istnienia zespół tworzyli Fred Deakin i Nick Franglen. Grupa była nominowana do takich wyróżnień jak Mercury Music Prize czy BRIT Awards. Charakterystyczna, barwna szata graficzna albumów i teledysków oraz specyficzny krój pisma Lemon Jelly stały się elementami rozpoznawalnymi dla tej „marki”. Deakin i Franglen poznali się przelotnie jako nastolatkowie w północnym Londynie i zaprzyjaźnili, zanim ich drogi zawodowe się rozeszły: 

Deakin został DJ-em i współzałożycielem studia Airside, a Franglen - programistą studyjnym. W 1998 roku ponownie nawiązali kontakt i założyli grupę Lemon Jelly. Zespół wydał trzy świetnie przyjęte przez krytykę minialbumy (EP) w latach 1998, 1999 i 2000, co zaowocowało podpisaniem kontraktu z wytwórnią XL Recordings w 2000 roku. Następnie grupa wydała trzy pełnowymiarowe albumy, po czym w 2008 roku zawiesiła działalność. 

Deakin i Franglen dorastali w tym samym kręgu znajomych, choć nie znali się bliżej.Z czasem zaprzyjaźnili się, lecz niedługo potem ich drogi się rozeszły. Deakin przeprowadził się na dziesięć lat do Edynburga, gdzie został DJ-em i współzałożycielem firmy graficznej Airside. Franglen porzucił pracę architekta krajobrazu, by zająć się programowaniem w studiu nagraniowym; współpracował później z takimi wykonawcami jak Primal Scream, Björk czy Pulp. Obaj od czasu do czasu wpadali na siebie na koncertach zespołu 23 Skidoo. Odnowili znajomość, a połączyło ich wspólne zamiłowanie do muzyki rockowej - Deakin wymieniał zespoły XTC i A Certain Ratio jako swoich faworytów - a z czasem także do muzyki tanecznej. Zaczęli nagrywać pod nazwą „Lemon Jelly”; według Deakina nazwa ta wzięła się z sytuacji, w której Franglen wszedł do jego kuchni i stwierdził: „Pachnie tu cytrynową galaretką” .

 

W latach 1998–2000 Franglen i Deakin wydali nakładem własnej wytwórni Impotent Fury trzy minialbumy (EP) w limitowanym nakładzie: *The Bath* (1998), *The Yellow* (1999) oraz *The Midnight* (2000). Wydawnictwa te spotkały się z uznaniem krytyki i zaowocowały podpisaniem kontraktu z wytwórnią XL Recordings. Następnie, w 2000 roku, duet zebrał materiał z tych trzech limitowanych EP-ek i wydał go w formie ogólnodostępnego albumu zatytułowanego *Lemonjelly.ky*. Po premierze albumu zespół Lemon Jelly udzielał licencji na wykorzystanie swoich utworów w reklamach oraz jako muzyki ilustracyjnej. Utwór „A Tune for Jack” z EP-ki *The Bath* pojawił się w jednym z odcinków serialu *CSI: Kryminalne zagadki Miami* , natomiast „The Staunton Lick” z *The Yellow* wykorzystano w finałowej scenie brytyjskiego sitcomu *Spaced*.

 

 Ich drugi album (i pierwszy, który sami uznali za pełnoprawny album studyjny), *Lost Horizons*, ukazał się w 2002 roku i odniósł kolejny sukces. Płyta zawierała single „Space Walk” oraz „Nice Weather for Ducks” i przyniosła zespołowi nominację do nagrody Mercury Music Prize w 2003 roku oraz do nagrody BRIT Award w 2004 roku w nieistniejącej już kategorii „Best Dance Act” (najlepszy wykonawca muzyki tanecznej). Wiele utworów zespołu zostało wykorzystanych przez BBC i innych brytyjskich nadawców jako podkład muzyczny w zwiastunach oraz jako muzyka ilustracyjna; dotyczy to m.in. kompozycji „Nice Weather for Ducks” (zawierającej imitację głosu Johna Langstaffa) oraz „Ramblin' Man”. We wrześniu 2007 roku utwór „Space Walk” wykorzystano w amerykańskiej reklamie karmy dla kotów Friskies, zatytułowanej „Through the Eyes of a Cat”. Piosenka „Experiment No. 6” posłużyła jako tło w zwiastunie BBC promującym maraton odcinków popularnego serialu *Heroes* (w ramach nadrabiania zaległości).  

 

W późniejszym okresie, w 2009 roku, utwór „Space Walk” wykorzystano w Stanach Zjednoczonych w kampanii telewizyjnej marki Cadillac. Utwór „The Curse of Ka'Zar” wykorzystano w reklamach cyklu „31 Days of Oscar” na kanale Turner Classic Movies; pojawiał się on w montażu wideo (czasem emitowanym z alternatywną ścieżką dźwiękową autorstwa Imogen Heap), służącym do wypełniania czasu antenowego oraz zapowiadania filmów przed ich emisją. Reżyser Simón Harker potwierdził, że w filmie *How I Survived to High School 3* wykorzystane zostaną dwa utwory zespołu jako nielicencjonowana muzyka w tle. W 2003 roku stacja BBC ogłosiła, że ​​zespół Lemon Jelly weźmie udział w tworzeniu albumu z remiksami, opartymi na muzyce i efektach dźwiękowych z serialu *Doctor Who*, w ramach obchodów 40-lecia tej produkcji. Projekt ten jednak porzucono, częściowo z powodu ogłoszenia wznowienia emisji serialu w 2005 roku. '64–'95 (2005–2007) 

 

 Na okładce ich najnowszego albumu z 2005 roku, zatytułowanego „'64–'95”, umieszczono naklejkę ostrzegającą słuchaczy: „To nasz nowy album. Nie przypomina on naszej poprzedniej płyty”. Tytuł nawiązuje do faktu, że każdy utwór zawiera sample pochodzące z konkretnego roku z przedziału 1964-1995. Na płycie znalazł się utwór (nr 10 – „'64 – Go”) z udziałem Williama Shatnera; muzycy współpracowali z nim wcześniej przy piosence na jego album *Has Been*. Wydawnictwo uzupełniono płytą DVD o tym samym tytule, na której każdemu utworowi towarzyszyły barwne wizualizacje, zrealizowane głównie w technice animacji 2D i 3D. Niektóre z nich miały charakter progresywny i mogłyby funkcjonować jako samodzielne teledyski, podczas gdy inne stanowiły bardziej powtarzalne, nieustannie zmieniające się wariacje na temat danego motywu wizualnego. Ścieżka dźwiękowa na DVD dostępna była zarówno w standardowym formacie stereo, jak i w systemie dźwięku przestrzennego 5.1 (miks dźwięku 5.1 wykonali Franglen i Dom Morley). Za oprawę wizualną odpowiadało studio projektowe Airside. Firma Telstraclear wykorzystała później sample z utworu „'93 (Don't Stop Now)” w swojej kampanii „Hello World” z 2006 roku. Pod koniec 2005 roku Franglen stworzył remiksy utworu „Man in a Garage” grupy Coldcut, a także opracował nowe wersje ścieżek dźwiękowych z trybów budowania i kupowania (Buy/Build Mode) gry *The Sims 2* oraz dodatku *The Sims 2: Na studiach*  na potrzeby kolejnego rozszerzenia - *The Sims 2: Nocne życie* . 

 

W 2006 roku Franglen wyprodukował album studyjny Badly Drawn Boya zatytułowany *Born in the U.K.*, natomiast w 2007 roku Deakin wydał eklektyczny, trzyczęściowy album miksowany pod tytułem *The Triptych*. Przerwa w działalności (od 2008 roku) Duet ogłosił, że od 2008 roku Lemon Jelly zawiesza działalność na czas nieokreślony. Deakin przekazał tę wiadomość na forum zespołu, zaznaczając jednocześnie, że choć istnieje możliwość ponownej współpracy, to jednak zajmują się obecnie karierami solowymi. Franglen napisał na forum, że obaj pozostają w dobrych relacjach i planują w przyszłości ponownie ze sobą współpracować. 

 

 W 2011 roku Deakin nawiązał współpracę z Robinem Jonesem z zespołu The Beta Band, tworząc projekt Flashman i wydając debiutancki album *To The Victor - The Spoils!*. Do połowy lipca 2015 roku na ich stronie internetowej widniał komunikat: „Nie martwi, lecz śpiący” („Not dead, but sleeping”), jednak domenę wykupił niezależny twórca stron internetowych. Przywrócił on witrynę, zamieszczając na niej zestawienie wszystkich albumów i minialbumów (EP) wydanych przez duet oraz informację, że Deakin lub Franglen mogą się z nim skontaktować w celu odzyskania domeny. W wywiadzie dla „Big Issue North” z 2020 roku Fred Deakin powiedział: „Szczerze mówiąc, mam wrażenie, że to już koniec. Jest mi z tego powodu nieco smutno, bo bardzo chciałbym, żeby powstało więcej materiału pod szyldem Jelly, i myślę, że Nick czuje to samo. Rozmawialiśmy o tym w przeszłości, ale nasze grafiki nigdy nie pozwalały na zgranie terminów… Nigdy nie mówię nigdy, ale gdybym miał się zakładać, nie postawiłbym na to pieniędzy”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Space Walk	Lemon Jelly	10.2002	36[2]	-	XL IFXLS 150CD	[written by Lemon Jelly][produced by Nick Franglen]
Nice Weather for Ducks	Lemon Jelly	02.2003	16[3]	-	XL IFXLS 156CD	[written by Fred Deakin, Nick Franglen][produced by Nick Franglen]
Stay with You	Lemon Jelly	12.2004	31[3]	-	XL IFXLS 201CD	[written by Fred Deakin, Lemon Jelly, Nick Franglen][produced by Nick Franglen]
The Shouty Track	Lemon Jelly	02.2005	21[2]	-	XL IFXLS 205CD	[written by Fred Deakin, Lemon Jelly, Nick Franglen][produced by Nick Franglen]
Make Things Right	Lemon Jelly	07.2005	33[2]	-	XL GBBKS 0562540	[written by Lemon Jelly][produced by Nick Franglen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lost Horizons	Lemon Jelly	11.2002	20[9]	-	Impotent Fury IFXLCD 160	[gold-UK][produced by Nick Franglen]
'64–'95	Lemon Jelly	02.2005	17[4]	-	XL IFXLCD 182	[silver-UK][produced by Nick Franglen]

Lemon Trees

The Lemon Trees to brytyjski zespół popowy założony w 1992 roku, znany z brzmienia
łączącego pop z psychodelią w stylu lat 60-tych, opartego na żywym instrumentarium i melodyjnych kompozycjach.   Grupa, działająca na zasadach partnerskich i wspólnie podpisująca się pod autorstwem utworów, wydała w 1993 roku debiutancki album *Open Book* nakładem wytwórni Oxygen Records, a następnie rozwiązała się w 1995 roku po nagraniu drugiego, niewydanego wówczas krążka.  W 2024 roku zespół został reaktywowany przez współzałożyciela Guya Chambersa; opracował on na nowo klasyczne utwory grupy, wydając album *Burst the Bubble*, co stanowiło powrót formacji po blisko trzech dekadach. W pierwotnym składzie znaleźli się: Guy Chambers (wokal, gitara, instrumenty klawiszowe i inne instrumenty), Dave Catlin-Birch (główny wokal i gitara basowa), bracia bliźniacy Paul Stacey (gitara) i Jeremy Stacey (perkusja), Alex Lewis (instrumenty klawiszowe) oraz Paul Holman (gitara). 

 

 Chambers, który we wczesnych singlach pełnił funkcję głównego wokalisty, odniósł później międzynarodowy sukces jako autor piosenek i producent, współpracując m.in. z Robbiem Williamsem przy takich przebojach jak „Angels” czy „Rock DJ”. Bracia Stacey kontynuowali karierę w branży muzycznej, współpracując z artystami takimi jak Sheryl Crow, natomiast Holman zajął się później prowadzeniem sklepu muzycznego.

 

 W okresie swojej pierwszej działalności The Lemon Trees wydali pięć singli promujących album *Open Book*: „Love Is in Your Eyes” (75. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1992 r.), „The Way I Feel” (62. miejsce, 1992 r.), „Let It Loose” (55. miejsce, 1993 r.), „Child of Love” (55. miejsce, 1993 r.) oraz „I Can't Face the World” (52. miejsce, 1993 r.), jednak żaden z nich nie przyniósł zespołowi znaczącego sukcesu komercyjnego.  Reaktywowany skład, obejmujący Chambersa, Catlin-Bircha oraz braci Stacey, koncertował w 2024 roku i wydał single takie jak „Dream Girl” oraz „I Can't Face the World Today”, zachowując pogodny, afirmujący życie styl zespołu, a jednocześnie dostosowując go do gustów współczesnej publiczności.

 

Zespół The Lemon Trees powstał w 1992 roku w Wielkiej Brytanii jako grupa popowa, pojawiając się na brytyjskiej scenie muzycznej w okresie przejściowym między erą „baggy” a narodzinami britpopu.W skład grupy wchodzili: Guy Chambers (gitara, instrumenty klawiszowe, wokal), Dave Catlin-Birch (wokal prowadzący, gitara basowa), bliźniacy Paul Stacey (gitara, instrumenty klawiszowe, wokal) i Jeremy Stacey (perkusja, instrumenty klawiszowe), a także Alex Lewis (instrumenty klawiszowe, wokal) i Paul Holman (wokal).  Ten trzon zespołu stanowił jego wieloinstrumentalne fundamenty, przy czym Chambers pełnił funkcję głównego autora piosenek i lidera grupy. Początki zespołu były ściśle związane z wcześniejszymi doświadczeniami Guya Chambersa jako gitarzysty i współpracownika grupy World Party, gdzie doskonalił on umiejętność tworzenia dopracowanych aranżacji pop-rockowych.Kierowany chęcią tworzenia i wykonywania własnego, autorskiego materiału - zamiast pełnienia ról drugoplanowych - Chambers sformował grupę, by eksplorować nowe kompozycje popowe, wolne od ograniczeń wynikających z dynamiki wcześniejszych zespołów.1 Jeszcze przed oficjalnym zawiązaniem grupy, w 1992 roku, muzycy wzięli udział we wstępnych sesjach nagraniowych, tworząc dema, które zaowocowały wydaniem w listopadzie tego samego roku pierwszego singla - „Love Is in Your Eyes”. Te wczesne działania, zrealizowane dzięki kontraktowi z wytwórnią Oxygen Records, położyły podwaliny pod debiutancki album zespołu i ukazały kształtujące się wówczas brzmienie grupy. 

 

Aktywność The Lemon Trees przypadła na lata 1992–1995; w tym czasie zespół skupiał się na nagrywaniu i promowaniu swojego debiutanckiego albumu oraz towarzyszących mu singli. Ich debiutancki album, *Open Book*, ukazał się 15 marca 1993 roku nakładem wytwórni Oxygen Records we współpracy z MCA Records.  Proces powstawania *Open Book* opierał się na wspólnym tworzeniu utworów przez członków zespołu, przy czym kluczową rolę w produkcji odegrał Guy Chambers - jako multiinstrumentalista, współautor piosenek oraz osoba odpowiedzialna za miksowanie wielu ścieżek. Chambers grał na instrumentach klawiszowych, gitarze i basie oraz udzielał się wokalnie, podczas gdy bliźniacy Paul i Jeremy Stacey zajęli się odpowiednio gitarą, basem i wokalem oraz perkusją i instrumentami perkusyjnymi; skład uzupełniali Alex Lewis (wokal, pianino/organy) oraz Paul Holman (wokal, gitara, bas). Efektem tej współpracy było pop-rockowe brzmienie łączące wpływy lat 60-tych ze współczesnymi aranżacjami; za realizację nagrań odpowiadali głównie Barry Hammond i Pete Jones, pracujący w różnych londyńskich studiach.  Zespół promował wydawnictwa poprzez występy na żywo, w tym koncerty w londyńskim klubie The Garage (26 czerwca 1993 r.), gdzie wykonano m.in. utwory „Love Is in Your Eyes” i „Let It Loose”, oraz występ w roli supportu przed Timem Finnem w sali The Forum (22 września 1993 r.). Zespół pojawiał się również w mediach, m.in. wykonując w telewizji utwór „Child of Love” w programie BBC *Going Live!* w 1993 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Is In Your Eyes	Lemon Trees	09.1992	75[1]	-	Oxygen GASP 1	[written by Guy Chambers][produced by Guy Chambers]
The Way I Feel	Lemon Trees	11.1992	62[2]	-	Oxygen GASP 2	[written by Guy Chambers][produced by Guy Chambers]
Let It Loose	Lemon Trees	02.1993	55[2]	-	Oxygen GASP 3	[written by Guy Chambers][produced by Guy Chambers]
Child Of Love	Lemon Trees	04.1993	55[3]	-	Oxygen GASP 4	[written by Guy Chambers][produced by Guy Chambers]
I Can't Face The World	Lemon Trees	07.1993	52[1]	-	Oxygen GASP 6	[written by Guy Chambers][produced by Guy Chambers]

Carl Malcolm

Carl Malcolm (ur. 18 lipca 1952 r.) to jamajski wokalista i perkusista, wykonujący
muzykę reggae oraz utwory w nurcie „conscious roots”. 

 Malcolm początkowo uczył się gry na instrumentach klawiszowych w lokalnym kościele metodystów. Uczęszczał do szkoły średniej St. Elizabeth Technical High School, a następnie przeniósł się do Kingston, gdzie pracował w firmie obuwniczej i służył w rezerwie Jamajskich Sił Obronnych (Jamaica Defence Force).W 1965 roku dołączył do swojego pierwszego zespołu, The Volcanoes, w którym występował u boku Ala Browna; muzycy współpracowali ze sobą do 1969 roku. Następnie Malcolm zawiesił karierę muzyczną na czas dalszej edukacji, lecz powrócił do niej, dołączając do grupy Big Relations, kierowanej przez Jo Jo Bennetta - trębacza i wirtuoza flugelhornu, będącego wychowankiem siostry Mary Ignatius Davies ze szkoły Alpha Boys' School.

  Przed wyjazdem do Stanów Zjednoczonych Malcolm nagrywał krótko jako artysta solowy; dla wytwórni Studio One należącej do Clementa „Coxsone’a” Dodda zarejestrował zaangażowany społecznie utwór o tematyce wyzwoleńczej pt. „Father Free Us” (na stronie B znalazła się wersja utworu „Satta” nagrana z udziałem Cedrica Brooksa). Po powrocie na Jamajkę został zatrudniony przez Rupiego Edwardsa na stanowisku kierownika sklepu Success Records w dzielnicy Half Way Tree. W 1972 roku Malcolm rozpoczął współpracę z Edwardsem jako producentem, wydając utrzymany w stylistyce soul i wczesnego reggae utwór „Make It When You Try”, traktujący o poleganiu na własnych siłach. Kontynuował nagrywanie, wydając w 1973 roku wyprodukowany przez Clive’a China singiel „No Jestering” (utwór ten doczekał się również wersji w wykonaniu Augustusa Pablo, Big Youtha i Pablove’a Blacka), a następnie kolejną kompozycję dla wytwórni Impact! należącej do Randy’ego China. ...wytwórnia płytowa; utwór „Miss Wire Waist” – nagrany z towarzyszeniem zespołu Lloyda Parksa o nazwie Skin, Flesh and Bones (który później przekształcił się w The Revolutionaries) - po wydaniu w Wielkiej Brytanii w 1975 roku znalazł się na szczycie tamtejszej listy przebojów reggae (znacznie później, w latach 90-tych, powstała nowa wersja tego utworu w stylu lovers rock / discomix, zrealizowana cyfrowo przez wokalistę reggae Scotty’ego oraz duet producencki Mafia & Fluxy; za produkcję odpowiadali brat Tappera Zukiego -„Blackbeard” Sinclair- oraz The Ring Craft Posse).

  W 1975 roku artysta wydał w wytwórni Impact! introspektywny utwór „Reaction”, nagrany ponownie z zespołem Skin Flesh and Bones. W tym samym roku Malcolm odniósł swój największy sukces dzięki piosence „Fattie Bum-Bum”. Utwór ten został wydany przez niezależną wytwórnię UK Records po tym, jak Dave Cash zaczął go prezentować w swojej audycji w stacji Capital Radio; piosenka szybko dotarła do drugiego miejsca na radiowej liście przebojów „Hitline”, a ostatecznie osiągnęła ósmą pozycję na brytyjskiej liście singli (UK Singles Chart).Utrzymywała się na niej przez osiem tygodni. Autorem utworu był Malcolm, a za produkcję odpowiadał Clive Chin (syn Randy’ego China). Własną wersję nagrała brytyjska grupa The Diversions (w której skład wchodziła m.in. wokalistka newwave’owa Lene Lovich); singiel wydany przez wytwórnię Gull również trafił na listy przebojów (osiągając 34. miejsce), co nieco uszczupliło sprzedaż wersji oryginalnej. W 1976 roku utwór został również nagrany przez fiński zespół Musakatit.

  Choć był to jedyny przebój Malcolma, który odniósł sukces na głównych listach przebojów, jego nagrania wokalne oraz wersje typu „dub discomix” znacząco zaznaczyły się na listach reggae w 1977 roku. Mowa tu o utworach „Repatriation” (znanym również jako „True Born African”) oraz „Take a Tip From Me”, nagranych wspólnie z Rankingiem Trevorem dla wytwórni Grove Music (należącej do King Sounds i specjalizującej się w nurcie „conscious roots reggae”); wydawnictwa te ugruntowały jego pozycję wśród zwolenników systemów nagłośnieniowych (sound systems) Lloyda Coxsone’a i Jah Shaki.

  W 1997 roku, dostosowując się do zmian stylistycznych w świecie reggae, Carl Malcolm wydał nakładem amerykańskiej wytwórni Danny Soldier Records utrzymany w duchu duchowości utwór typu „discomix” w stylu digital-roots, zatytułowany „Jah Soon Come”. Carl Malcolm jest również perkusistą; jego grę w stylach *rockers*, *one drop* oraz *steppers* można usłyszeć na płycie *Swing & Dine* grupy The Melodians, w utworze *Butterflies* Pata Kelly’ego (strona B singla *Long Long Life* Johnny’ego Osbourne’a)  oraz na albumie *The Way to Mt. Zion* Glena Browna (znanego jako „God Son”). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fattie Bum-Bum / Bum-Bum Situation	Carl Malcolm, Skin, Flesh & Bones	09.1975	8[8]	-	UK 108	[written by Carl Malcolm][produced by Clive Chin]

A

 A – brytyjski zespół rockowy aktywny w latach 1992–2005.Grupa została założona w Leeds,
na północno-wschodnim wybrzeżu Anglii na początku lat 90-tych XX wieku przez trzech braci o nazwisku Perry: Adam, Jason i Giles oraz ich dwóch przyjaciół, Marka Chapmana i Steve’a Swindona. Inspiracjami dla zespołu były takie zespoły jak: Rush, The Beach Boys, Van Halen i Beastie Boys.

Po zmianie nazwy zespołu z „Grand Designs” na „A” i stylu granej muzyki z rocka progresywnego na bardziej punkowy, grupa podpisała w 1996 roku międzynarodowy kontrakt z wytwórnią płytową Warner Bros. Records i wydała rok później swój debiutancki longplay pt. How Ace Are Buildings. W tym samym roku zespół wystąpił w teledysku do utworu „Anthem” zespołu The Wildhearts. Grupa w tym czasie wydała kilka singli, które odniosły sukces na rynku muzycznym w Wielkiej Brytanii.

Po nagraniu płyty How Ace Are Buildings basista Steve Swindon zdecydował się opuścić zespół. Zastąpił go Daniel Carter. Zespół wydał drugi album w roku 1999 pt. „’A’ vs. Monkey Kong” po raz pierwszy za pośrednictwem Mammoth Records na terenie USA i Kanady i za pośrednictwem Warner Music na terenie Europy. Zespół wyruszył w trasę koncertową po całym świecie. Wydali również album live pt. „Exit Stage Right” w roku 2000.

Zespół wydał swój trzeci longplay, „Hi-Fi Serious”, w roku 2002. Singiel „Nothing”. uplasował się na 9. miejscu listy UK Top Ten. Pod koniec 2002 roku grupa wygrała nagrodę Kerrang! dla najlepszego brytyjskiego zespołu.

27 lipca 2005 roku zespół wydał swój czwarty longplay, Teen Dance Ordinance za pośrednictwem London Records. Materiał na album został nagrany dwa lata wcześniej, ale był przekładany w związku z chorobą Jasona Perry’ego i nieporozumieniami z wytwórnią płytową. Nie był wydany w USA.

Teen Dance Ordinance był ostatnim projektem zespołu - po jego wydaniu i po jego porażce działalność zespołu została zawieszona. Jego członkowie jednak są zaangażowani we własne solowe projekty. Jason Perry pracuje z Mattem Willisem. Pisze również piosenki dla zespołu McFly. Adam Perry ma swój epizod w zespole Bloodhound Gang, w którym to zastąpił dotychczasowego perkusistę i pojechał z nim na przełomie 2005 i 2006 w trasę koncertową po Europie. Daniel P Carter pisze piosenki razem z Jasonem Perrym oraz m.in. dla McFly. Jest również gitarzystą i głównym wokalistą w zespole Hexes. Mark Chapman dołączył do zespołu Malpractice, którego singiel „Breathe” ukazał się w lutym 2007.

Jason Perry powiedział w jednym z wywiadów, że ma nadzieję na to, że zespół znów skupi się w jedną całość i zacznie przygotowywanie materiału na nową płytę od początku 2008 roku. Nowy kontrakt z żadną wytwórnią płytową nie został podpisany po tym, jak Warner Bros. Records zerwał kontrakt w 2006 roku z powodu niskiej sprzedaży albumów zespołu. Zapytany o przyszłość zespołu Daniel P Carter powiedział, że zespół być może wróci, by zagrać ze sobą kilka wspólnych koncertów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bad Idea	A	05.1997	170[1]	-	Tycoon Recordings TY 3	[written by Jason Perry, A][produced by Jason Perry, Thom Wilson]
Foghorn	A	02.1998	63[2]	-	Tycoon Recordings TYCD 5	[written by Jason Perry, A][produced by Jason Perry, Thom Wilson]
Number One	A	04.1998	47[2]	-	Tycoon Recordings TYCD 6	[written by Jason Perry, A, Billy Joel][produced by Jason Perry, Thom Wilson]
Sing-a-Long	A	06.1998	57[2]	-	Tycoon Recordings TYCDP 7	[written by Jason Perry, A][produced by Jason Perry, Thom Wilson]
Summer on the Underground	A	10.1998	72[2]	-	Tycoon Recordings TYCD 8	[written by Jason Perry, A][produced by Al Clay,Adrian Bushby]
Old Folks	A	06.1999	54[2]	-	Tycoon Recordings TYCD 9	[written by Jason Perry, A][produced by Al Clay]
I Love Lake Tahoe	A	08.1999	59[1]	-	Tycoon Recordings TYCD 10	[written by Jason Perry, A][produced by Al Clay]
Nothing	A	03.2002	9[6]	-	London LOCDP 463	[written by Jason Perry, A][produced by Al Clay]
Starbucks	A	06.2002	20[6]	-	London LONCD 467	[written by Jason Perry, A][produced by Al Clay]
Something's Going On	A	11.2002	51[2]	-	London LONCD 471	[written by Jason Perry, A][produced by Al Clay]
Good Time	A	09.2003	23[3]	-	London LONCD 480	[written by Jason Perry, A][produced by Al Clay]
Rush Song	A	05.2005	35[2]	-	London LONCD 487	[written by Jason Perry, A][produced by Terry Date]
Better Off with Him	A	07.2005	52[1]	-	London LONCD 488	[written by Jason Perry, A][produced by Terry Date]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
'A' vs. Monkey Kong	A	08.1999	62[1]	-	Tycoon 3984276952	[produced by Al Clay]
Hi-Fi Serious	A	03.2002	18[13]	-	London 0927447762	[silver-UK][produced by Ken Andrews, Al Clay]
Teen Dance Ordinance	A	08.2005	95[1]	-	London 5046785852	[produced by Terry Date]
Prang	A	06.2026	42[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 973	[produced by Jason Perry]

Lemonescent

Lemonescent to szkocki girlsband założony w 2002 roku. Zespół odniósł sukces w rodzinnej
Szkocji, wprowadzając pięć utworów do pierwszej dwudziestki szkockiej listy przebojów (z czego dwa znalazły się w pierwszej piątce), a także trzy single do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart) w latach 2002–2005. Mimo pewnego sukcesu komercyjnego, w 2003 roku grupa znalazła się w centrum kontrowersji, gdy jeden z jej singli został wykluczony z notowań z powodu podejrzeń o masowy wykup egzemplarzy w celu sztucznego zawyżenia pozycji na liście. Ich debiutancki album nie trafił na listy przebojów ani w Szkocji, ani w Wielkiej Brytanii, a skład zespołu zmieniał się kilkakrotnie, zanim grupa ostatecznie zakończyła działalność w 2005 roku. 

 W skład zespołu wchodziły: Lisa Rose (2002–2003), Nikki MacLachlan (2002–2004), Sarah Cassidy (2002–2004), Shonagh Strachan (2002–2004), Leona Skimming (2003–2004) oraz Emma Cassidy (2003–2004). 

 Zespół Lemonescent powstał w wyniku przesłuchań zorganizowanych przez Iaina MacDonalda - byłego członka i autora piosenek grupy Johnny Hates Jazz. Wybrał on osiem dziewcząt, a następnie zawęził skład do czterech osób: wokalistki i mistrzyni tańca Lisy Rose Harrison, byłej kelnerki Nikki MacLachlan, wokalistki i tancerki Sarah Cassidy oraz Shonagh Strachan. Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Supertone Records (dystrybuowaną przez Universal Music) i przyjął nazwę Lemonescent. 17 czerwca 2002 roku grupa wydała swój pierwszy singiel „Beautiful” (utwór ten został pierwotnie nagrany i wydany w 1991 roku przez zespół Iaina, Purely Physical, z udziałem prezenterki telewizyjnej Jenny Powell w roli wokalistki). Teledysk do piosenki nakręciła firma Brighter Pictures w zamku Culzean Castle, a za reżyserię odpowiadał Gavin Hay. Utwór dotarł do 70. miejsca brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart).

  W 2002 roku wystąpiły na festiwalu Irn Bru Live + Loud. 29 października 2002 roku wydały swój drugi singiel „Swing My Hips (Sex Dance)”, któremu towarzyszył odważny teledysk; wideo przedstawiało wokalistki w obcisłych dżinsowych szortach myjące samochód (scena inspirowana kultowym filmem *Nieugięty Luke*). Utwór ten poradził sobie nieco lepiej, docierając do 48. miejsca na brytyjskiej liście przebojów i zajmując szczyt zestawienia „Beat” magazynu *DJ*. W marcu 2003 roku wydały trzeci singiel, „Help Me Mama”, który uplasował się na 36. pozycji, zapewniając im pierwszy w karierze przebój w pierwszej czterdziestce brytyjskiej listy; krótko po tym sukcesie Harrison opuściła grupę. Powodem jej odejścia były nieporozumienia z menedżerem dotyczące brzmienia zespołu. Po odejściu z grupy Lisa spotkała się z kilkoma negatywnymi uwagami ze strony menedżera.  

Po odejściu Harrison pozostałe członkinie przeprowadziły przesłuchania w poszukiwaniu następczyni, ostatecznie przyjmując do składu dwie nowe osoby: Emmę Cassidy (kuzynkę Sarah) oraz Leonę Skimming. Czwarty singiel zespołu (i pierwszy z udziałem nowych członkiń, Emmy i Leony), zatytułowany „Cinderella”, ukazał się w czerwcu 2003 roku i zadebiutował na 31. miejscu brytyjskiej listy przebojów, stając się ich największym sukcesem w karierze. W przerwach między premierami kolejnych nagrań zespół koncertował w różnych zakątkach Wielkiej Brytanii, ruszył w trasę z boysbandem Triple 8 oraz wystąpił podczas meczu piłkarskiego Szkocja–Litwa na stadionie Hampden Park w październiku 2003 roku.

  Piąty singiel, „Unconditional Love”, wydany we wrześniu 2003 roku, zapowiadał się na ich największy przebój - w notowaniach śródtygodniowych (tzw. *midweeks*) dotarł do 20. miejsca - jednak został usunięty z listy z powodu podejrzeń o manipulację wynikami poprzez masowe wykupywanie egzemplarzy. Organizacja Official Charts Company potwierdziła, że ​​setki egzemplarzy singla kupowano hurtowo w Glasgow i okolicach.Zespół wydał swój debiutancki album, *Unconditional Love*, w październiku 2003 roku. Płyta sprzedawała się słabo i nie trafiła na listy przebojów. W 2004 roku grupa występowała jako support przed Atomic Kitten podczas ich trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii, a także wzięła udział w wydarzeniu D-Code 2004, którego celem było ostrzeganie młodzieży przed zagrożeniami związanymi z alkoholem, narkotykami i paleniem. Do innych działań charytatywnych należał udział w marszu „Go Yellow” w Glasgow, w ramach którego zespół dał koncert zbierający fundusze na cel akcji.  

Ich ostatnim singlem był cover utworu „All Right Now” zespołu Free; teledysk do tej piosenki nakręcono w Egipcie. Utwór wzbudził zainteresowanie stacji telewizyjnych, co zaowocowało występami w programach takich jak *Top of the Pops Saturday*, *Top of the Pops 2* i *The Saturday Show* (BBC) czy *The Chart Show* (ITV), jednak na brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart) dotarł jedynie do 37. miejsca. W trakcie promocji singla menedżer zespołu wdawał się w liczne spory z przedstawicielami stacji radiowych (z których część w odwecie odmawiała emisji utworu), a także z członkami grupy i fanami, co mogło przyczynić się do słabego wyniku na listach przebojów. 

Niedługo potem, w 2004 roku, z zespołu odeszła Skimming, powołując się na „różnice artystyczne”, przez co grupa ponownie stała się kwartetem. Zespół kontynuował występy podczas imprez promocyjnych, prezentując dwa nowe utwory („Model Life” i „Make My Fantasy Come True”), które jednak nigdy nie zostały oficjalnie wydane, a plany dotyczące drugiego albumu porzucono. Wkrótce potem odeszła również Strachan, w wyniku czego grupa skurczyła się do trio. Zespół Lemonescent rozpadł się na początku 2005 roku; Sarah Cassidy wyjaśniła wówczas: „To nie mogło już dłużej trwać, więc postanowiłyśmy zakończyć działalność”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beautiful	Lemonescent	06.2002	70[1]	-	Supertone SUPTCD 1	[written by Iain MacDonald][produced by Iain MacDonald]
Swing My Hips (Sex Dance)	Lemonescent	11.2002	48[1]	-	Supertone SUPTCD 2	[written by Iain MacDonald][produced by Terminalhead]
Help Me Mama	Lemonescent	04.2003	36[1]	-	Supertone SUPTCD 4	[written by Audrey Paterson, Iain MacDonald , Wendy Paterson][produced by Iain MacDonald]
Cinderella	Lemonescent	06.2003	31[1]	-	Supertone SUPTCD 8	[written by Audrey Paterson, Iain MacDonald , Wendy Paterson][produced by Iain MacDonald]
All Right Now	Lemonescent	07.2004	37[2]	-	Supertone SUPTCD 11	[written by Andy Fraser,Paul Rodgers][produced by Iain MacDonald]

Dino Lenny

Dino Lenny (właśc. Dino Anthony Lanni) to włoski DJ, wokalista, producent muzyczny
i właściciel wytwórni płytowej (Frenetica), aktywny na scenie muzyki tanecznej od ponad 30 lat.  Lenny, który zdobywał doświadczenie, występując w największych europejskich klubach - takich jak Axis, Space, Amnesia, Goa, The Egg czy Ministry of Sound -osiągnął sukces dzięki remiksom i współpracy z takimi wykonawcami jak INXS, Planet Funk, Underworld, The Housemartins, Scissor Sisters i wielu innych.

  W 1999 roku Dino Lenny wraz ze swoim partnerem muzycznym Michele Guidim - jako członkowie krótkotrwałego projektu Atlantis ITA -wydali utwór „In The Next Life”. Był to remiks piosenki „So Get Up” - kompozycji opartej na recytowanym tekście, stworzonej w 1992 roku przez kalifornijskiego twórcę Ithakę (znanego również jako Ithaka Darin Pappas). Utwór, wykorzystujący oryginalną partię wokalną Ithaki z 1992 roku, znalazł się na ścieżce dźwiękowej brytyjskiego thrillera *Sorted* (2000) w reżyserii Alexandra Jovy’ego, obok muzyki takich sław jak Leftfield, Morcheeba, Public Enemy, Elvis Presley czy Depeche Mode. Piosenka towarzyszyła napisom końcowym filmu, wieńcząc całą produkcję kwestią a cappella wypowiedzianą przez Ithakę Darina Pappasa: „I'll See You In The Next Life” („Do zobaczenia w następnym życiu”).

 Choć inne wersje „So Get Up” pojawiały się już wcześniej na brytyjskich listach przebojów - w 1995 roku (na 84. miejscu jako remiks Underground Sound of Lisbon) oraz w 1997 roku (na 17. miejscu jako „Get Up! Go Insane” w opracowaniu Stretch & Vern) - to dzięki wykorzystaniu w filmie, utrzymana w nowoczesnym stylu trance interpretacja autorstwa Atlantis ITA („In The Next Life”) sprawiła, że ​​utwór po raz trzeci trafił na brytyjską listę przebojów, zajmując w maju 2001 roku 96. miejsce. Po tym, jak jego utwór znalazł się w zestawieniu „Essential New Tunes” w audycji Pete’a Tonga na antenie BBC Radio 1, Lenny rozpoczął w 2005 roku karierę wokalną. Brytyjska prasa określiła jego styl jako mieszankę twórczości zespołów Talking Heads i Ian Dury. Następnie Lenny został zaproszony przez Hardage’a do udziału w projekcie, w którym uczestniczyli również Jocelyn Brown, Maxi Priest, Level 42 oraz Peter Gabriel. 

W 2007 roku Lenny wydał singiel „Feels Like Home” we współpracy z Meckiem, który odpowiadał za produkcję (wraz z Simonem Duffym) oraz wokal. Utwór trafił do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart) i znalazł się na głównej liście odtwarzania (tzw. A-list) stacji BBC Radio One. Piosenka ta została wykorzystana w oprawie muzycznej wydarzenia otwierającego stadion Wembley -finału Pucharu Anglii (FA Cup) pomiędzy Manchesterem United a Chelsea. Kilka miesięcy później Madonna wykorzystała „Feels Like Home” w mashupie z utworem „Like a Prayer”, tworząc kompozycję „Feels Like a Prayer”. Wykonywała tę nową wersję w 80 krajach na całym świecie podczas trasy koncertowej Sticky & Sweet Tour w latach 2008–2009.

  Lenny stworzył remiks utworu „Get Involved” Missy Elliott i Timbalanda dla wytwórni Ministry Of Sound oraz „Static Revenger” dla Toolroom, a wkrótce  wyda swój nowy album *Music Is Killing Piracy*. Płyta zawierać będzie utwory nagrane we współpracy z takimi artystami jak Tiësto, Mark Knight, Benny Benassi, TV Rock, Francesco Farfa, Piatto, Meck, Jose Amnesia oraz jego partner muzyczny Simon Duffy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Feel Stereo	Dino Lenny	05.2002	60[2]	-	Incentive CENT 40	[written by Andrea Doria, Dino Lenny][produced by Dino Lenny]
Change The World	Dino Lenny Vs The Housemartins	05.2003	51[2]	-	Free 2 Air 0146680	[written by Anthony Matthew Key, Doria, Ian Peter Cullimore, Lanni, Paul Heaton][produced by Andrea Doria, Dino Lenny]

Phillip Leo

 Philip Ernest Pottinger (ur. 29 kwietnia 1967r), znany pod pseudonimem Phillip Leo,
to brytyjski piosenkarz, autor tekstów i producent muzyczny wykonujący muzykę reggae. Jest najmłodszym z pięciorga dzieci jamajskich rodziców, wychowanych w południowym Londynie.

  Leo jest powszechnie znany ze współpracy z C.J. Lewisem, który na początku lat 90-tych odniósł sukces na rynku muzyki popularnej (tzw. crossover). Obaj od dzieciństwa dzielili pasję do muzyki i zdecydowali się na karierę w tej branży. Pierwsze kroki muzyczne Leo stawiał w szkole Roger Manwood School, grając w szkolnym zespole *steel band*, co pozwoliło mu opanować grę zarówno na zestawie perkusyjnym, jak i na instrumentach klawiszowych.  

Swoją zawodową przygodę z muzyką rozpoczął jako autor piosenek, po tym jak przedstawił wytwórni Fashion Records swoje pierwsze, 90-minutowe demo. Wytwórnia była pod wrażeniem materiału; gdy zapytano Leo, czy ma więcej nagrań, „w ciągu tygodnia nadeszły dwie kolejne kasety!”. Niektóre utwory z tych wczesnych dem stały się przebojami w wykonaniu czołowych brytyjskich artystów, takich jak Janet Lee Davis („Two Timing Lover”), Peter Spence („Crazy Feeling”) czy Nerious Joseph („Show The World” oraz „She Gone And Left Me”).  

Długoletni współpracownik Leo, Lewis, odpowiadał za partie wokalne w stylu DJ-skim w utworach reggae, które trafiły na szczyty list przebojów: „Why Do Fools Fall In Love?” (1989) oraz „Good Thing Going” (1990). W 1993 roku Leo nagrał urzekający utwór „Hypnotic Love”, w którym w sekcji ragga gościnnie wystąpił jego muzyczny partner. Wkrótce po tym sukcesie Lewis podpisał kontrakt z dużą wytwórnią, uwzględniający udział Leo jako współproducenta; duet wydał następnie serię przebojów łączących różne gatunki muzyczne. 

 Po sukcesach z Lewisem, Leo spróbował swoich sił w stylistyce R&B, wydając w 1994 roku utwór „Second Chance”, który jednak nie odniósł powodzenia. Artysta zawsze wykazywał chęć poszerzania repertuaru niezależnie od gatunku, choć jego zapał nie spotkał się z przychylnym przyjęciem; mimo to nadal działa w branży i cieszy się dużą sympatią.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Second Chance	Phillip Leo	07.1994	57[2]	-	EMI CDEM 327	[written by Phillip Leo][produced by Phillip Leo]
Thinking About Your Love	Phillip Leo	03.1995	64[2]	-	EMI CDEM 358	[written by Rodney Skipworth & Phil Turner ][produced by Phillip Leo]

Les Rythmes Digitales

 Projekt Jacquesa Lu Conta o nazwie Les Rythmes Digitales jest bliższy twórczości francuskich
przedstawicieli nurtu nu-disco, takich jak Daft Punk, niż dokonaniom innych artystów związanych z wytwórnią Wall of Sound; stanowi on pomost między synth-popem - gatunkiem typowym dla wczesnych lat 80-tych -a bardziej współczesnymi stylami, jak acid house czy trip-hop. 

W rzeczywistości Lu Cont jest jednak Brytyjczykiem; urodził się jako Stuart Price w rodzinie mieszkającej w Reading, podczas gdy jego rodzice przebywali na wakacjach w Paryżu. Oboje byli pianistami klasycznymi, lecz Stuart już w młodym wieku zafascynował się dwoma filarami muzyki elektronicznej: grupą Kraftwerk oraz Afriką Bambaatą. Zainteresował się również twórczością wybitnych francuskich pionierów elektroniki, takich jak Pierre Henry i Jean-Jacques Perrey, a jako nastolatek zaczął eksperymentować z syntezatorami. Mark Jones z brytyjskiej wytwórni Wall of Sound Recordings otrzymał od osób trzecich taśmę demo Price’a, zaprosił go do współpracy, a nawet wymyślił dla niego francusko brzmiący pseudonim (stało się to na lata przed tym, jak francuskie pochodzenie stało się atutem w świecie muzyki dzięki sukcesom Daft Punk czy Air). 

Pierwszym singlem Les Rythmes Digitales był wydany w 1996 roku, przesycony energią electro utwór „Kontakte”, po którym wkrótce ukazał się debiutancki album *Liberation*. Przy tworzeniu drugiego singla dla Wall of Sound Price ponownie czerpał inspirację z muzyki, która go ukształtowała; „Jacques Your Body (Make Me Sweat)” to utrzymany w stylu acid-disco, rozbudowany utwór, którego tytuł stanowił błyskotliwą grę słów nawiązującą do przeboju Steve’a „Silka” Hurleya - gwiazdy sceny house z Chicago- sprzed dekady.  

Price rozpoczął rezydenturę jako DJ, grając hity lat 80-tych, a także przygotował kilka remiksów klasyków tamtej dekady, takich jak „(We Don't Need This) Fascist Groove Thang” grupy Heaven 17 czy „Addicted to Love” Roberta Palmera, oraz utworów innych artystów wytwórni, np. Dirty Beatniks. Projekt Les Rythmes Digitales zyskał również uznanie dzięki występom na żywo; zespół zagrał m.in. na festiwalu w Reading w 1998 roku (był to koncert w rodzinnym mieście Price’a) oraz był gwiazdą trasy koncertowej wytwórni Wall of Sound po Wielkiej Brytanii i Europie. 

 Nowy singiel „(Hey You) What's That Sound?” zapowiadał drugi album artysty, a w towarzyszącym mu teledysku wystąpił sam Boy George. Zapowiadany materiał jednak nie powstał, a to za sprawą nowego angażu w roli kierownika muzycznego trasy koncertowej Madonny. Artysta odpowiadał również za produkcję większości utworów na jej albumie *Confessions on a Dance Floor* z 2005 roku, a pod koniec dekady stał się jednym z najbardziej cenionych producentów muzyki pop, współpracując z takimi wykonawcami jak Seal, Pet Shop Boys, Kylie Minogue, Lady Gaga, Scissor Sisters, Keane czy The Killers.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jacques Your Body (Make Me Sweat)	Les Rythmes Digitales	08.1997	9[9]	-	Wall Of Sound WALLT 031	[written by Jacques Lu Cont][produced by Jacques Lu Cont]
Music Makes You Lose Control	Les Rythmes Digitales	04.1998	69[2]	-	Wall Of Sound WALLT 037	[written by Jacques Lu Cont][produced by Jacques Lu Cont]
(Hey You) What's That Sound?	Les Rythmes Digitales	10.1998	76[1]	-	Wall Of Sound WALLT 041	[written by Jacques Lu Cont][produced by Jacques Lu Cont]
Sometimes	Les Rythmes Digitales	08.1999	56[2]	-	Wall Of Sound WALLT 054	[written by Jacques Lu Cont,Nik Kershaw][produced by Jacques Lu Cont]
Jacques Your Body (Make Me Sweat)	Les Rythmes Digitales	10.1999	60[2]	-	Wall Of Sound WALLT 031	[written by Jacques Lu Cont][produced by Jacques Lu Cont]
Jacques Your Body (Make Me Sweat)	Les Rythmes Digitales	08.1997	9[9]	-	Wall Of Sound WALLT 060	[written by Jacques Lu Cont][produced by Jacques Lu Cont]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Darkdancer	Les Rythmes Digitales	06.1999	53[2]	-	Wall Of Sound WALLT 021	[produced by Jacques Lu Cont]

Let Loose

 Let Loose to brytyjskie trio popowe, założone przez Richarda Johna „Richiego” Wermerlinga
(główny wokal i instrumenty klawiszowe), Roberta George’a Edwarda „Roba” Jeffreya (gitary i chórki) oraz Lee J. Murraya (perkusja i chórki); obecnie w skład zespołu wchodzą Jeffrey, Murray oraz były wokalista grupy Bad Boys Inc, Matthew James Pateman.

  Początkowo zespół odniósł niewielki sukces na brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart) dzięki dwóm z trzech pierwszych singli: „Crazy for You” (44. miejsce) i „Seventeen” (44. miejsce). Wydali również utwór „Face to Face”, który został jednak wycofany ze sprzedaży przez wytwórnię płytową. Piosenka „Crazy for You” została ponownie wydana w Wielkiej Brytanii; zadebiutowała na 24. miejscu listy przebojów, by ostatecznie dotrzeć do miejsca drugiego. Sukces „Crazy for You” zaowocował powstaniem remiksu utworu „Seventeen”; choć nie dorównał on popularnością swojemu poprzednikowi, dotarł do 11. miejsca listy przebojów.Debiutancki album zespołu, zatytułowany *Let Loose*, dotarł do 20. miejsca zestawienia i sprzedał się w nakładzie 100 000 egzemplarzy.

  Po premierze płyty ukazał się singiel „One-Night Stand”, który zajął 12. miejsce na liście. Ostatnim utworem promującym album była ballada „Best in Me” - jak podano na okładce płyty, nagrano ją w sypialni wokalisty, Wermerlinga, gdy miał on 15 lat. Piosenka ta stała się drugim w karierze zespołu przebojem, który trafił do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii, osiągając 8. miejsce. Następnie zespół wyruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, a po siedmiomiesięcznej przerwie powrócił z nowym singlem „Everybody Say Everybody Do”, który dotarł do 29. miejsca listy przebojów. Kolejne siedem miesięcy upłynęło do wydania następnego singla - był to cover utworu „Make It with You” grupy Bread. Singiel ten dotarł do 7. miejsca, zapewniając grupie trzeci w karierze przebój w pierwszej dziesiątce. Następnie ukazał się utwór „Take It Easy”, który dotarł do 25. miejsca na liście przebojów.

  Kolejny album, *Rollercoaster*, zadebiutował na 42. miejscu, by w następnym tygodniu spaść na 114. pozycję przy sprzedaży poniżej 30 000 egzemplarzy. Dwa miesiące później, z myślą o okresie świątecznym, wydano ostatni singiel z tej płyty- „Darling Be Home Soon”- który jednak osiągnął najniższą pozycję w karierze zespołu, plasując się na 65. miejscu; krótko po tym wydarzeniu grupa Let Loose zakończyła działalność. Wermerling dołączył do zespołu Bottlefly, Rob Jeffrey kontynuował grę na gitarze w innych projektach, a Lee Murray został DJ-em i perkusistą sesyjnym, zajmując się również managementem takich gwiazd jak Holly Valance, Kelly Brook czy modelka Keeley Hazell. 

 W 1998 roku ukazała się kompilacja największych przebojów zespołu, jednak nie trafiła ona na brytyjską listę najpopularniejszych albumów (UK Albums Chart). W 2006 roku Wermerling wydał swój pierwszy solowy album zatytułowany *Lost*. Sfinansował go i wydał we własnym zakresie; płyta była dostępna w wersji cyfrowej oraz na CD za pośrednictwem serwisu CDBaby.com i własnej strony internetowej artysty, jednak nie odniosła sukcesu na listach przebojów. Na początku 2008 roku Wermerling i Murray wznowili współpracę, by wspólnie pisać i nagrywać materiał pod szyldem Let Loose. Skontaktowano się również z Robem Jeffreyem, jednak odmówił on udziału w reaktywacji zespołu. Do grudnia 2008 roku na oficjalnym profilu Let Loose w serwisie Myspace zamieszczono cztery nowe utwory i przeprowadzono sesję zdjęciową. Zespół poinformował za pośrednictwem Myspace, że prowadzi rozmowy z kilkoma wytwórniami płytowymi w sprawie ewentualnych kontraktów. Wkrótce potem Murray odszedł z grupy, a Wermerling zaangażował czterech nowych muzyków.  

Album *Paint It in Gold* ukazał się niezależnie w maju 2009 roku i był dostępny w limitowanym nakładzie na płycie CD za pośrednictwem własnej strony internetowej Wermerlinga; pierwszy występ zespołu Let Loose w nowym składzie odbył się 4 czerwca 2009 roku. W kwietniu 2014 roku ogłoszono, że oryginalny skład grupy -w tym Jeffrey- reaktywuje się na trasę koncertową po dużych obiektach pod nazwą „Another Time, Another Place”. W ramach tego przedsięwzięcia zespół miał wystąpić u boku innych wykonawców popularnych w latach 90-tych i na początku XXI wieku, takich jak All Saints, Atomic Kitten, East 17, Big Brovaz oraz Jenny Berggren z grupy Ace of Base. Trasa miała objąć osiem brytyjskich miast w listopadzie 2014 roku, jednak dwa tygodnie po rozpoczęciu sprzedaży biletów została odwołana. Nie było jasne, czy Let Loose będzie kontynuować plany reaktywacji. 

W sierpniu 2023 roku Murray i Jeffrey ogłosili swój powrót, zapowiadając nowy materiał oraz koncerty; miejsce Wermerlinga zajął Matthew James Pateman, były wokalista grupy Bad Boys Inc. Premiera nowego singla „If The World Was Ending” została zaplanowana na 29 września 2023 roku nakładem wytwórni Right Track/Universal Music. W 2024 roku ogłoszono, że Pateman dołączył do zespołu The Fizz -grupy wywodzącej się z formacji Bucks Fizz -u boku Nikka Magera z zespołu Phixx.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crazy for You	Let Loose	04.1993	44[3]	-	Vertigo VERCD 74	[written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Seventeen	Let Loose	04.1994	44[3]	-	Mercury MERCD 400	[written by Nick Kershaw][produced by Nick Kershaw]
Crazy for You	Let Loose	06.1994	2[29]	-	Mercury MERCD 402	[gold-UK][written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Seventeen	Let Loose	10.1994	11[11]	-	Mercury MERCD 406	[written by Nick Kershaw][produced by Nick Kershaw]
One Night Stand	Let Loose	01.1995	12[7]	-	Mercury MERCD 419	[written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Best in Me	Let Loose	04.1995	8[5]	-	Mercury MERCD 428	[written by R. Jeffrey,R. Wermerling][produced by Let Loose]
Everybody Say, Everybody Do	Let Loose	11.1995	29[6]	-	Mercury MERDD 446	[written by N. Kershaw, R. Wermerling][produced by N. Kershaw]
Make It with You	Let Loose	06.1996	7[6]	-	Mercury MERCD 464	[written by D. Gates][produced by Richie Wermerling ]
Take It Easy	Let Loose	09.1996	25[4]	-	Mercury MERCD 472	[written by Richie Wermerling][produced by Nik Kershaw, Ian Curnow, Phil Harding]
Darling Be Home Soon	Let Loose	11.1996	65[1]	-	Mercury MERDD 475	[written by JB. Sebastian][produced by Richie Wermerling]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let Loose	Let Loose	11.1994	20[16]	-	Mercury 5260182	[silver-UK][produced by Nicky Graham,Nik Kershaw,Richie Wermerling]
Rollercoaster	Let Loose	10.1996	42[1]	-	Mercury 5329552	[produced by Nik Kershaw,Richie Wermerling]

LSG

LSG była supergrupą R&B, w skład której wchodzili artyści tego gatunku: Gerald Levert z
Cleveland (Ohio), Keith Sweat z nowojorskiego Harlemu oraz Johnny Gill z Waszyngtonu. Nazwa grupy - „LSG” – pochodzi od pierwszych liter nazwisk poszczególnych artystów (Levert, Sweat, Gill). 

 Projekt narodził się, gdy Keith Sweat zadzwonił do Geralda Leverta i przedstawił mu pomysł nagrania materiału wspólnie z Johnnym Gillem. W 1997 roku zespół LSG wydał debiutancki album zatytułowany *Levert.Sweat.Gill*. Dzięki singlowi „My Body”, który dotarł na szczyty list przebojów, płyta szybko uzyskała status platynowej. Przy tym debiutanckim wydawnictwie artyści współpracowali z popularnymi producentami oraz zaproszonymi gośćmi, takimi jak Sean Combs, Jermaine Dupri, LL Cool J, MC Lyte i Busta Rhymes. W 2003 roku grupa LSG wydała swój kolejny i zarazem ostatni album, zatytułowany *LSG2*. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My Body/Check is in the Mail	LSG	11.1997	21[3]	4[20]	Elektra EK 641 322	[platinum-US][written by Antoinette Roberson ,Darrell "Delite" Allamby, Lincoln Browder][produced by Darrell "Delite" Allamby ,Victor "Lundon" Jones][1[7][34].R&B Chart]
Curious	LSG feat. Busta Rhymes, LL Cool J, MC Lyte	01.1998	23[2]	-	EastWest E 3842	[written by Bo Watson, Bobby Lovelace, Melvin Gentry, LL Cool J, MC Lyte, T. Smith][produced by Rashad Smith][28[12].R&B Chart]
Door #1	LSG	04.1998	45[2]	-	EastWest E 3817	[written by Edwin Nicholas, Keith Sweat & Gerald Levert][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert ][24[17].R&B Chart]
All the Time	LSG	05.1998	-	-	EastWest	[written by Edwin "Tony" Nicholas, Faith Evans & Gerald Levert][58[7].R&B Chart]
Just Friends	LSG feat. Loon	05.2003	-	-	Elektra 67 390	[written by Darrell "Delite" Allamby, Jalil Hutchins & Larry Smith][74[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Levert.Sweat.Gill	LSG	11.1997	79[1]	4[42]	EastWest 62 125	[2x-platinum-US][produced by Darrell "Delite" Allamby, Sean "Puffy" Combs, Jermaine Dupri, Ron "Amen-Ra" Lawrence, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas, Jazze Pha, Rashad Smith, Keith Sweat]
LSG2	LSG	08.2003	-	6[8]	Elektra 62 851	[produced by Darrell "Delite" Allamby, Thomas Booth ,Mike City, Dee Dee Jenkins, Gerald Levert ,Sean Levert Jr., Joe Little, Edwin "Tony" Nicholas, Tyrone "T.O" Oliver, Steve Russell ,Marc "Dipp" Silverburg]