James Cotton

James Henry Cotton (ur. 1 lipca 1935r- zm. 16 marca 2017r)  był amerykańskim bluesowym
harmonijkarzem, wokalistą i autorem tekstów, który występował i nagrywał z wieloma innymi artystami bluesowymi, w tym z Howlin' Wolfem i Muddym Watersem, a także z własnym zespołem James Cotton Blues Band. Cotton rozpoczął swoją karierę zawodową pod okiem Sonny'ego Boya Williamsona II i grając na harmonijce bluesowej w zespole Howlin' Wolfa na początku lat 50-tych XX wieku.Spędził 12 lat koncertując z Muddym Watersem i wystąpił na płycie At Newport 60, która została uznana przez magazyn Rolling Stone za jedną z 500 najlepszych płyt wszech czasów.

  Swoje pierwsze nagrania nagrał w Memphis dla Sun Records pod dyrekcją Sama Phillipsa. W 1955 roku został zwerbowany przez Muddy'ego Watersa do Chicago i dołączenia do jego zespołu. Cotton został liderem zespołu Muddy'ego i pozostał w nim do 1965 roku.W 1965 roku założył Jimmy Cotton Blues Quartet z Otisem Spannem na fortepianie, aby nagrywać między koncertami z zespołem Muddy'ego Watersa. Ostatecznie odszedł, aby założyć własny, pełnoetatowy zespół koncertowy. Jego pierwszy pełny album, wydany przez Verve Records, został wyprodukowany przez gitarzystę Mike'a Bloomfielda oraz wokalistę i autora tekstów Nicka Gravenitesa, którzy później byli członkami zespołu Electric Flag.

  W latach 70-tych Cotton grał na harmonijce ustnej na nagrodzonym Grammy albumie Muddy'ego Watersa z 1977 roku „Hard Again”, wyprodukowanym przez Johnny'ego Wintera. 

 Cotton urodził się w Tunica w stanie Missisipi. Jego rodzice, Hattie i Moses, byli dzierżawcami gruntów rolnych i zmarli, gdy miał dziewięć lat. Zainteresował się muzyką, gdy po raz pierwszy usłyszał w radiu „Sonny Boy Williamsona II”.Opuścił dom z wujem i przeniósł się do West Helena w Arkansas, gdzie spotkał Williamsona. Przez wiele lat Cotton twierdził, że powiedział Williamsonowi, że jest sierotą, a Williamson przygarnął go i wychował -historia, którą w ostatnich latach przyznał, że nie jest prawdziwa. Williamson był jednak mentorem Cottona w jego wczesnych latach. Williamson opuścił Południe, aby zamieszkać z żoną w Milwaukee w stanie Wisconsin, z którą był w separacji, pozostawiając swój zespół w rękach Cottona. Cotton miał powiedzieć: „Po prostu mi to dał. Ale nie mogłem się z tym pogodzić, bo byłem wtedy za młody i szalony, a wszyscy w zespole byli dorosłymi mężczyznami, o wiele starszymi ode mnie”.

 Swoją karierę zawodową rozpoczął grając na harmonijce bluesowej w zespole Howlin' Wolfa na początku lat 50-tych. Swoje pierwsze nagrania jako artysta solowy dokonał dla Sun Records w Memphis w 1953 roku. W 1954 roku nagrał elektryczny bluesowy singiel „Cotton Crop Blues”, na którym znalazło się mocno przesterowane solo Pata Hare'a na gitarze elektrycznej, oparte na akordzie mocy.Cotton rozpoczął współpracę z zespołem Muddy Waters Band około 1955 roku. Wykonywał takie utwory jak „Got My Mojo Working” i „She's Nineteen Years Old”, choć nie grał na oryginalnych nagraniach; Little Walter, wieloletni harmonijkarz Watersa, grał na większości sesji nagraniowych Watersa w latach 50-tych. Pierwsza sesja nagraniowa Cottona z Watersem odbyła się w czerwcu 1957 roku i do końca dekady występował na zmianę z Little Walterem. 

W 1965 roku założył Jimmy Cotton Blues Quartet z Otisem Spannem na fortepianie, aby nagrywać między koncertami z zespołem Watersa. Ich występy zostały uchwycone przez producenta Samuela Chartersa na drugim tomie płyty Vanguard „Chicago/The Blues/Today!”. Po odejściu z zespołu Watersa w 1966 roku, Cotton koncertował z Janis Joplin, jednocześnie rozwijając karierę solową. W 1967 roku założył James Cotton Blues Band. Zespół wykonywał głównie własne aranżacje popularnego bluesa i R&B z lat 50. i 60-tych. W zespole Cottona była sekcja dęta, podobna do tej Bobby'ego Blanda. Po śmierci Blanda jego syn powiedział mediom, że Bland niedawno odkrył, że Cotton jest jego przyrodnim bratem.

 W latach 70-tych Cotton nagrał kilka albumów dla wytwórni Buddah Records, w tym „100% Cotton” z Mattem „Guitar” Murphym, jeden z najsłynniejszych albumów Cottona. Grał na harmonijce ustnej na nagrodzonym Grammy albumie Muddy'ego Watersa z 1977 roku „Hard Again”, wyprodukowanym przez Johnny'ego Wintera. W latach 80-tych nagrywał dla wytwórni Alligator Records w Chicago; powrócił do składu Alligator w 2010 roku. Zespół James Cotton Blues Band otrzymał nominację do nagrody Grammy w 1984 roku za płytę „Live from Chicago: Mr. Superharp Himself!” dla wytwórni Alligator, a także drugą nominację za album „Take Me Back” z 1987 roku dla Blind Pig Records. 

 W 1996 roku otrzymał nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy Album Tradycyjnego Bluesa” za płytę „Deep in the Blues”, wyprodukowaną przez Johna Snydera. Był również nominowany za albumy „Living The Blues” (1995), „Superharps” (2001), „Baby, Don't You Tear My Clothes” (2005) i „Giant” (2010).Cotton pojawił się na okładce lipcowo-sierpniowego numeru magazynu „Living Blues” z 1987 roku (nr 76).Jego zdjęcie pojawiło się w 40. rocznicowym numerze tego samego wydawnictwa z sierpnia-września 2010 roku. W 2006 roku Cotton został wprowadzony do Blues Hall of Fame podczas ceremonii prowadzonej przez  Blues Foundation w Memphis. Zdobył lub podzielił się z innymi dziesięcioma nagrodami Blues Music Awards.[

 W połowie lat 90-tych Cotton zmagał się z rakiem gardła, ale nadal koncertował, angażując wokalistów lub członków swojego zespołu akompaniującego. 10 marca 2008 roku wraz z Benem Harperem wystąpił podczas wprowadzenia Little Waltera do Rock and Roll Hall of Fame, grając razem utwory „Juke” i „My Babe”; ceremonia wprowadzenia była transmitowana w całym kraju na kanale VH1 Classic. 30 sierpnia 2010 roku Cotton był gościem specjalnym pożegnalnej audycji Larry'ego Monroe'a „Blue Monday”, którą prowadził w stacji radiowej KUT w Austin w Teksasie przez prawie 30 lat. Album studyjny Cottona „Giant”, wydany przez Alligator Records pod koniec września 2010 roku, był nominowany do nagrody Grammy. Jego album „Cotton Mouth Man”, wydany przez wytwórnię Alligator 7 maja 2013 roku, również był nominowany do nagrody Grammy. Gościnnie wystąpili na nim Gregg Allman, Joe Bonamassa, Ruthie Foster, Delbert McClinton, Warren Haynes, Keb Mo, Chuck Leavell i Colin Linden. Cotton grał na harmonijce ustnej w utworze „Matches Don't Burn Memories” na debiutanckim albumie zespołu Dr. Izzy Band, „Blind & Blues Bound”, wydanym w czerwcu 2013 roku.W 2014 roku Cotton zdobył nagrodę Blues Music Award w kategorii Traditional Male Blues Artist, a także był nominowany w kategorii Best Instrumentalist - Harmonijka ustna. W skład zespołu Cottona, który koncertował, wchodzili gitarzysta i wokalista Tom Holland, wokalista Darrell Nulisch, basista Noel Neal (brat gitarzysty bluesowego i harmonijkarza Kenny'ego Neala) oraz perkusista Jerry Porter. 

 Cotton zmarł na zapalenie płuc 16 marca 2017 roku w wieku 81 lat w ośrodku medycznym w Austin w Teksasie  i został pochowany 11 lipca 2017 roku na Cmentarzu Stanowym Teksasu w Austin.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The James Cotton Blues Band	James Cotton Band	12.1967	-	194[2]	Verve Forecast 3023	-
100% Cotton	James Cotton Band	01.1975	-	146[9]	Buddah 5620	[produced by Al Dotoli, James Cotton Band]

Brad Cotter

 

Thomas Bradley Cotter (ur. 29 września 1970r) to amerykański piosenkarz country,
który wygrał w 2004 roku program Nashville Star, konkurs talentów w USA Network. W tym samym roku podpisał kontrakt z Epic Records i wydał swój debiutancki album „Patient Man”, z którego pochodziły trzy single, w tym „I Meant To” na 35. miejscu listy przebojów country Billboardu. W 2007 roku ukazał się niezależny minialbum „Continuity”. 

Urodzony w Opelice w Alabamie, Cotter uczył się u Jerry'ego Redda, który występował z Elvisem Presleyem i zespołem gospel The Stamps Quartet. Swój pierwszy publiczny występ miał w wieku dziewięciu lat w kościele w Columbus w stanie Georgia. W ciągu kolejnych ośmiu lat nagrał pięć płyt gospel i został wybrany „najlepszym dziecięcym solistą gospel w Ameryce”. Porzucił karierę muzyczną pod koniec nastoletnich lat, a następnie powrócił do muzyki w Auburn, gdzie dołączył do zespołu Silverado. 

 Cotter opuścił Silverado w 1993 roku i przeniósł się do Nashville w stanie Tennessee, gdzie próbował znaleźć pracę jako solista i autor tekstów, nagrywając utwory Tommy'ego Shane'a Steinera i Chada Brocka, a także nagrywając dema.Później brał udział w programie Nashville Star i wygrał go, a następnie podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Epic Records. Debiutancki album Cottera, „Patient Man”, ukazał się w połowie 2004 roku nakładem Epic Records, a jego producentem był kompozytor Steve Bogard. Album ten przyniósł trzy single na listach przebojów country, w tym „I Meant To”, który znalazł się w Top 40, ale Cotter odszedł z wytwórni, zanim Epic zamknął swój oddział w Nashville w 2005 roku. 

W 2007 roku Cotter podpisał kontrakt z Adobe Road Records w Nashville, wydając EP-kę zatytułowaną „Continuity”. W 2009 roku Cotter i Bogard ponownie się spotkali, a Cotter podpisał kontrakt z OMG Records. Jego drugi album, „Right on Time”, ukazał się w czerwcu 2009 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Meant To	Brad Cotter	05.1992	-	-	Epic 76885	[written by Brad Cotter, Rick Giles, Steve Bogard][produced by Rick Giles, Steve Bogard][35[7].Country Chart]
Can't Tell Me Nothin'	Brad Cotter	.2004	-	-	Epic	[written by Rick Giles, Steve Bogard][59.Country Chart]
I Miss Me	Brad Cotter	.2004	-	-	Epic 56108	[written by Brad Cotter, Rick Giles, Steve Bogard][59.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Patient Man	Brad Cotter	07.2004	-	27[6]	Epic 92 559	[produced by Steve Bogard, Rick Giles]

Nikka Costa

Domenica „Nikka” Costa (ur. 4 czerwca 1972r) to amerykańska piosenkarka,
której muzyka łączy w sobie elementy popu, soulu i bluesa. Swoją karierę rozpoczęła jako dziecięca piosenkarka na początku lat 80-tych. Jest córką producenta muzycznego Dona Costy. 

 

 Nikka Costa urodziła się w Tokio w Japonii, w rodzinie włosko-amerykańskiej. Od dzieciństwa stykała się z muzyką, często otaczając się znanymi artystami podczas podróży z ojcem, producentem i muzykiem Donem Costą. W wieku pięciu lat Nikka nagrała singiel z hawajskim piosenkarzem Donem Ho. W wieku dziewięciu lat nagrała album z ojcem akompaniującym na gitarze i wystąpiła z Frankiem Sinatrą na trawniku przed Białym Domem. Również w wieku dziewięciu lat nagrała z ojcem piosenkę „(Out Here) on My Own” (z filmu „Sława”). Singiel osiągnął 1. miejsce na listach przebojów we Włoszech, 72. miejsce w Niemczech, 7. miejsce w Szwajcarii, 32. miejsce w Holandii i 13. miejsce we Flandrii w Belgii. Album Nikka Costa został wydany (poza Stanami Zjednoczonymi) w 1981 roku. 

 

Jej drugi album, Fairy Tales (cuentos de hadas), ukazał się w 1983 roku. Don Costa zmarł na zawał serca wkrótce po nagraniu albumu. Popowy album Here I Am... Yes, It's Me (Loca Tentación) został wydany w 1989 roku.

 

Na początku lat 90-tych Costa odeszła od muzyki pop na rzecz soulu. Wyszła za mąż za australijskiego producenta i autora tekstów Justina Stanleya i przeprowadziła się do jego ojczyzny; para miała córkę o imieniu Sugar McQueen. Podczas pobytu w Australii Costa zaczęła pisać piosenki i założyła zespół „happy funk” o nazwie Little Mona & the Shag Daddies, który rozpadł się po czterech koncertach w Sydney. W wieku 22 lat kolejnym przedsięwzięciem Costy był zespół Sugarbone, który odbył trasę koncertową po Australii w 1994 roku; o tym doświadczeniu Costa opowiadał: „To było naprawdę przerażające, ale reakcja była pozytywna. To pomogło mi nabrać pewności siebie”. Po trasie koncertowej z Sugarbone podpisała kontrakt z australijską wytwórnią Mushroom Records. W 1996 roku wydała w Australii album „Butterfly Rocket”, który przyniósł jej nominację do nagrody ARIA Music Award w kategorii „Przełomowa Artystka” w tym samym roku, a w 1997 roku - „Najlepsza Artystka”.

 

 W 2000 roku piosenka Costy „Like a Feather” została wykorzystana w telewizyjnej kampanii reklamowej Tommy'ego Hilfigera. Ta popularność, w połączeniu z teledyskiem do utworu, pomogła jej zdobyć przyczółek w amerykańskim przemyśle muzycznym. Album Everybody Got Their Something został wydany w 2001 roku i wszedł na 120. miejsce na liście Billboard 200. Utwór tytułowy i „Like a Feather” były hitami radiowymi, osiągając 53. miejsce w Wielkiej Brytanii. W 2002 roku Costa była supportem trasy Britney Spears „Dream Within a Dream” w USA i Kanadzie. W 2005 roku Costa wydała album „can'tneverdidnothin'”. Koncertowała z Lennym Kravitzem, który również wystąpił na płycie.  

 

W 2006 roku wraz z mężem Justinem Stanleyem nagrała i wykonała motyw przewodni do krótkotrwałego sitcomu CBS „Courting Alex”. Costa była gościnną wokalistką w programie Marka Ronsona. Jej piosenka „Push & Pull” (z albumu Everybody Got Their Something) znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu Blow z 2001 roku. Utwór „Everybody Got Their Something” został wykorzystany w ścieżce dźwiękowej filmu All About Steve z 2009 roku. Jej piosenka „Stuck To You” (z albumu Pebble to a Pearl) pojawiła się w odcinku piątego sezonu serialu Grey’s Anatomy oraz w filmie The Peanuts Movie. Costa podpisała kontrakt z wytwórnią Stax Records w 2008 roku.

 

  Wydała album studyjny Pebble to a Pearl 14 października 2008 roku. W 2010 roku wydała w Europie singiel „Ching Ching Ching”, co stanowiło znaczącą zmianę gatunku z soulu/funku na electro-pop. Singiel osiągnął 69. miejsce na niemieckiej liście przebojów, stając się pierwszym singlem Costy, który znalazł się na niemieckiej liście przebojów od czasu „On My Own” z 1981 roku. W 2011 roku ukazała się nowa EP-ka zatytułowana „Pro Whoa”. Costa był współautorem utworu „Diamonds Made from Rain” z albumu Erica Claptona z 2010 roku „Clapton”. Album „Nikka & Strings: Underneath and in Between”, zawierający covery rockowych standardów, ukazał się 2 czerwca 2017 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Like a Feather	Nikka Costa	08.2001	53[2]	-	Virgin VUSCD 199	[written by Nikka Costa ,Justin Stanley, Mark Ronson][produced by Nikka Costa ,Justin Stanley, Mark Ronson,Dominique Trenier]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everybody Got Their Something	Nikka Costa	06.2001	109[1]	120[9]	Cheeba Sound 10 096	[produced by Justin Stanley, Mark Ronson, Nikka Costa]
Can'tneverdidnothin'	Nikka Costa	06.2005	-	157[1]	Virgin 80 429	[produced by Justin Stanley, Nikka Costa]
Pebble to a Pearl	Nikka Costa	10.2008	-	157	Stax 31021	[produced by Justin Stanley, Nikka Costa]

Corrosion of Conformity

Corrosion of Conformity (w skrócie COC) to amerykański zespół z Karoliny Północnej,
który na przestrzeni lat i w wyniku licznych zmian w składzie, włączył do swojej muzyki szeroką gamę wpływów, obejmującą spektrum od hardcore punka, przez metal i stoner rock, po southern rock. W początkach swojej działalności zespół zasłynął z agresywnego brzmienia połączonego z inteligentnymi, politycznymi tekstami. Później Corrosion of Conformity dotarło do szerokiego grona odbiorców dzięki bardziej rozwiniętemu, swobodnemu stylowi muzycznemu. 

 Zespół Corrosion of Conformity został założony na początku lat 80-tych przez gitarzystę Woody'ego Weathermana, który miał wówczas 15 lat. Należał on do mniejszości muzyków, którzy nie postrzegali metalu i punka jako przeciwstawnych gatunków muzycznych, lecz starali się znaleźć między nimi wspólny język. Debiutancki album, inspirowany hardcorem, „*Eye for an Eye*”, ukazał się w 1983 roku i pokazał zespołowi, jak daleko zaszli na drodze do osiągnięcia samookreślonego celu, jakim było zostanie „najszybszym zespołem w Ameryce”. Album, pod pewnymi względami nawiązujący do Black Flag, został sfinansowany dzięki krwiodawstwu i obcięciu długich włosów członków zespołu. W tym czasie skład tworzyli Mike Dean (bas), Reed Mullin (perkusja) i wokalista Eric Eycke. W 1985 roku wokal przejął basista Mike Dean na drugim albumie, „*Animosity*”, który zawierał pierwsze poważne próby połączenia thrash metalu i punku. 

 Skład zespołu zmieniał się aż do wydania EP-ki *Technocracy* (1987), na której wokalistą był Simon Bob Sinister z Ugly Americans. Po krótkiej przerwie skład Corrosion of Conformity zapanował chaos: Pepper Keenan (ex-Graveyard Rodeo) dołączył jako drugi gitarzysta, Phil Swisher objął stanowisko basisty, a Karl Agell objął wokal. Z powodu tych zmian w składzie, wydanie kolejnego albumu, *Blind*, było wielokrotnie opóźniane i ostatecznie ukazało się w 1991 roku. W brzmieniu zespołu wyraźnie słychać było wpływy hardcore'u, a wokal Keenana w utworze „Vote with a Bullet” zapewnił Corrosion of Conformity prawdziwy hit, który dziś uznawany jest za klasykę. 

 Lukratywny kontrakt płytowy z Sony/Columbia i wielokrotne występy w serialu MTV *Beavis i Butthead* przyczyniły się do większego uznania, szczególnie w USA. Pomimo tego sukcesu, skład zespołu pozostawał niestabilny, a podczas nagrywania kolejnego albumu wokalista Agell został zwolniony. Swisher również odszedł z zespołu. Po tym, jak reszta zespołu zdecydowała się na przerwę, przekonali byłego basistę Mike'a Deana do powrotu i powierzyli Keenanowi rolę głównego wokalisty. Z biegiem lat Keenan stał się frontmanem i głosem zespołu. Album *Deliverance* z 1994 roku, który o włos otarł się o status złotej płyty, był bardziej ziemisty i rockowy, a na jego płycie znalazł się groove'owy i melodyjny utwór „Clean My Wounds”, który do dziś pozostaje najpopularniejszym utworem zespołu. Corrosion of Conformity koncertował z takimi gigantami jak Megadeth i Monster Magnet. Rok później Keenan zrobił sobie krótką przerwę, aby nagrać udany album *Nola* z gwiazdorskim projektem Down (w którego skład wchodzili członkowie Pantery, Crowbar i Eyehategod). ... 

W 1996 roku Corrosion of Conformity wydało kolejny album, ambitny *Wiseblood*, który zyskał znaczną popularność na całym świecie dzięki licznym występom otwierającym koncerty Metalliki w USA i Europie. Keenan przyczynił się do powstania utworu „Tuesday's Gone” na albumie Metalliki „*Garage Inc.”, za który otrzymał nominację do nagrody Grammy za „Drowning in a Daydream”, a trasa koncertowa z Machine Head okazała się sukcesem. Mimo to zespół był niezadowolony ze swojej wytwórni Columbia, która coraz bardziej koncentrowała się na rynku popowym. Kontrakt został rozwiązany za obopólną zgodą. 

 Po długiej przerwie, w 2000 roku, wydali „*America's Volume Dealer*” w Sanctuary Records. Ten wyjątkowo melodyjny i chwytliwy album plasuje się w obszarze hard rocka i blues rocka. Na płycie usłyszymy zarówno gitary akustyczne, jak i fortepian. . , ... Mullin nie mógł zagrać na nadchodzącej trasie z powodu kontuzji pleców, która nigdy w pełni się nie zagoiła. Jimmy Bower z Down przejął rolę perkusisty i dlatego można go usłyszeć na płycie CD i DVD z nagraniem koncertowym. W 2002 roku Keenan, który Przez długi czas był głównym frontmanem zespołu, ponownie zaangażował się w projekt „Down” i nagrał następcę „Nola II”, zanim był o krok od dołączenia do Metalliki jako nowy basista. Jednak po tym, jak pokonał Roberta Trujiego w finałowych przesłuchaniach, ostatecznie został pominięty. 

Po przegranej z zespołem, skupił się na swoim głównym projekcie, a Stanton Moore tymczasowo przejął rolę perkusisty. Rezultatem był album z 2005 roku *In the Arms of God*, który jest znacznie bardziej agresywny i zawiera wyraźne odniesienia do tradycyjnych zespołów metalowych, takich jak Black Sabbath i Mercyful Fate. Następnie odbyły się liczne trasy koncertowe z Motörhead i Crowbar, a rozważano także trasę po Europie z Black Label Society. 

 

 Przez lata Corrosion of Conformity wielokrotnie pojawiali się na pierwszym planie, wyrażając wyraźne poglądy polityczne przeciwko nacjonalizmowi i prawicowemu konserwatyzmowi, a także angażowali się we współpracę z organizacjami takimi jak Greenpeace, Amnesty International i PETA. Krótko po atakach terrorystycznych z 11 września 2001 roku wspierali prodemokratyczny ruch kobiet w Afganistanie. Niemniej jednak zespół odrzuca wszelkie próby zaszufladkowania ich jako zespołu o charakterze przede wszystkim politycznym.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Deliverance	Corrosion of Conformity	10.1994	-	155[15]	Columbia 66 208	[gold-US][produced by John Custer]
Wiseblood	Corrosion of Conformity	11.1996	43[1]	104[2]	Columbia 67 583	[produced by John Custer]
In the Arms of God	Corrosion of Conformity	04.2005	147	108[1]	Sanctuary 84 739	[produced by John Custer,Corrosion of Conformity]
Corrosion of Conformity	Corrosion of Conformity	03.2012	-	157[1]	Candlelight 0515	[produced by John Custer,Corrosion of Conformity]
No Cross No Crown	Corrosion of Conformity	01.2018	87[1]	67[1]	Nuclear Blast 4271	[produced by John Custer,Corrosion of Conformity]

Corporation

The Corporation to amerykański zespół grający psychodeliczny rock,
działający w latach 60-tych XX wieku. 

 

 The Corporation powstała w 1968 roku, kiedy bracia Kondos połączyli siły z członkami zespołu Eastern Mean Time i zaczęli występować w Galaxy Club w Cudahy w stanie Wisconsin, na południowo-wschodnich przedmieściach Milwaukee. Kilka miesięcy później zostali odkryci przez kierownictwo Capitol Records podczas występu w klubie The Bastille. Członkami The Corporation byli: Daniel Peil (urodzony jako Daniel Vincent Peil w Superior w stanie Wisconsin; 26 września 1942r - ur. 3 stycznia 2012r)  na wokalu prowadzącym; Gerard Jon Smith na gitarze prowadzącej i wokalu wspierającym; John Alexander Kondos na gitarze, flecie, harfie, fortepianie i wokalu wspierającym; jego brat Nicholas Alexander „Sandie”  Kondos na perkusji i wokalu wspierającym; Kenneth Bernard Berdoll na basie i wokalu wspierającym; oraz Patrick Daneil McCarthy na klawiszach i puzonie.

 

 Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „The Corporation”, stał się regionalnym hitem na początku 1969 roku i przez cztery tygodnie utrzymywał się na liście Billboard Top LP, osiągając jednocześnie trzecie miejsce w Milwaukee i radząc sobie stosunkowo dobrze w Little Rock w Arkansas.Cała druga strona została zajęta przez wersję utworu „India” Johna Coltrane'a w wykonaniu The Corporation. Poza występami w Chicago i St. Paul, zespół pozostał lokalny, bez występów telewizyjnych i promocji korporacyjnej. Planowano trasę koncertową po Europie, ale projekt upadł, gdy pojawiły się nieporozumienia z Capitol Records.

 

 W ciągu dwóch lat The Corporation wydało dwa kolejne albumy, „Hassels In My Mind” i „Get On Our Swing”, w wytwórni Age Of Aquarius, rockowym imprintie wytwórni Cuca Records. Cuca było studiem nagraniowym i tłocznią płyt w Wisconsin, którego dorobek został następnie wydany przez Ace Records na trzytomowej płycie CD.Zespół rozpadł się w 1970 roku.

 

 Gitarzysta John Alexander Kondos w latach 70. i 80-tych koncertował w klubach i barach z różnymi zespołami muzycznymi, takimi jak John Kondos and His Fabulous Galaxies, Eastman Blues Band i innymi. Zmarł w czerwcu 2007 roku na raka. Wokalista Daniel Vincent Peil stracił żonę i trójkę dzieci w pożarze domu w sierpniu 1979 roku. Na początku lat 80-tych zaczął śpiewać z różnymi zespołami semi-profesjonalnymi, takimi jak Dan Peil and Friends, i koncertował w Minnesocie, Dakocie Północnej i Południowej oraz w Wisconsin. Ożenił się na krótko w połowie lat 80-tych i miał dwoje dzieci. W 1988 roku, po rozwodzie z drugą żoną, związał się z Marlene Lindgren, a w 1991 roku, podczas pobytu w Denver w stanie Kolorado, urodził im się syn, Daniel. Peil wrócił z rodziną do Minnesoty i osiedlił się tam na farmie. Zmarł 3 stycznia 2012 roku w wieku 69 lat.W latach po rozpadzie zespołu, pierwszy, eponimiczny album The Corporation zyskał rzeszę odbiorców dzięki „świetnemu kunsztowi muzycznemu” i „oryginalnym melodiom”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Make Me Feel Good/Sitting By The Sea	Corporation	.1969	-	-	Age Of Aquarius 1496	[written by John A. Kondos, Daniel V. Peil]
I Want To Get Out Of My Grave/Highway	Corporation	04.1969	-	-	Capitol 2467	[written by John A. Kondos, Nicholas A. Kondos][produced by John Rhys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Corporation	Corporation	03.1969	-	197[4]	Capitol 175	[produced by John Rhys]

Juliette and the Licks

Juliette and the Licks to amerykański zespół rockowy, którego liderką była aktorka i piosenkarka
Juliette Lewis. W skład zespołu wchodzili gitarzyści Todd Morse, Craig Fairbaugh, Emilio Cueto, basista Jason Womack i perkusista Ed Davis. Do ich popularnych utworów należą „You're Speaking My Language” i „Hot Kiss”. Zespół rozpadł się w 2009 roku. W 2015 roku zjednoczyli się ponownie, by zagrać koncert w Los Angeles, a w 2016 roku ruszyli w intensywną trasę koncertową. W czerwcu 2016 roku Juliette Lewis ogłosiła solową trasę koncertową, pozostawiając przyszłość The Licks niejasną. 

 Lewis towarzyszyła Patty Schemel, perkusistce zespołu Hole, na koncercie Blondie i postanowiła znaleźć muzyków, którzy akompaniowaliby jej i Patty. W skład The Licks weszli: Juliette (wokal), Patty Schemel (perkusja), Todd Morse (gitara) i Paul Ill (bas). Zespół wydał swoją pierwszą EP-kę „…Like a Bolt of Lightning” w 2004 roku, po której wkrótce ukazał się debiutancki album „You're Speaking My Language”, którego tytułowy utwór stał się ich najpopularniejszym singlem, a następnie mniej udany, inspirowany disco „Got Love to Kill”. Wydana wersja drugiego singla była remiksem oryginalnego utworu, który miał bardziej rockowe brzmienie.  Schemel opuścił zespół przed rozpoczęciem sesji nagraniowych do drugiego albumu, więc wokalista Foo Fighters, Dave Grohl, wypełnił lukę. Album nagrali Lewis, Grohl, Morse, Kemble Walters i Jason Womack. Grohl zaprosił następnie The Licks do występu gościnnego na wyprzedanym koncercie Foo Fighters w Hyde Parku w czerwcu 2006 roku, przed około 85 000 osób (innymi wykonawcami byli Angels & Airwaves, Queens of the Stone Age i Motörhead). Na tym samym wydarzeniu Lewis i Moa Holmsten z Meldrum zaśpiewali chórki w jednym z utworów Motörhead. 

 Ich drugi album, „Four on the Floor”, ukazał się pod koniec 2006 roku. „Hot Kiss”, jeden z najbardziej udanych singli The Licks, był pierwszym utworem z tego albumu, choć kolejny singiel, „Sticky Honey”, odniósł mniejszy sukces komercyjny. Zespół koncertował następnie w Ameryce i Europie, występując między innymi jako support przed Muse i Chrisem Cornellem. Kemble Walters odszedł w 2007 roku, aby ponownie dołączyć do swojego pierwotnego zespołu, The Rise. Zespół zatrudnił tymczasowego muzyka, zanim gitarzysta Emilio Cueto został zatrudniony na stałe. Zespół wystąpił i wręczył nagrody na gali MTV Brazil w tym samym roku, a także na gali MTVAA 2008 w Sydney w Australii, po czym Todd Morse opuścił zespół. Craig Fairbaugh zastąpił Morse'a w trasie koncertowej, zanim zespół zakończył działalność w 2009 roku.

 Utwór zespołu „Inside the Cage” znalazł się na ścieżce dźwiękowej do Grand Theft Auto IV w fikcyjnej stacji radiowej Radio Broker, dostępnej w grze. 

 W 2009 roku na blogu MySpace Lewis ogłosiła, że ​​zespół „dobiega końca”. Wyjaśniając, że potrzebuje zmiany, aby rozwijać się jako artystka, piosenkarka założyła nowy zespół i wydała w 2009 roku album studyjny zatytułowany Terra Incognita. O The Licks powiedziała: „Zostało ich tylko dwóch. Rozstali się. Nikt nie chce ciągle koncertować. To znaczy ja tak, ale nie oni… Wygląda na to, że słynny wokalista zwolnił cały zespół, ale tak się nie stało”. Od czasu rozwiązania Juliette and the Licks w 2009 roku Juliette Lewis skupiła się głównie na swojej karierze w Hollywood. Juliette and the Licks ogłosili, że spotkają się ponownie na specjalnym koncercie w El Rey Theatre w Los Angeles 23 lipca 2015. Co więcej, indie rockerzy pracują obecnie nad nowym albumem - pierwszym od Four on the Floor z 2006 roku - który miał się ukazać w 2016 roku. W komunikacie prasowym Lewis wyjaśniła, jak narodził się pomysł reaktywacji. „Podczas nagrywania muzyki z Bradem Shultzem z Cage the Elephant [wystąpiła w najnowszym teledysku zespołu do utworu „Take It or Leave It”], wiedziałam, że w końcu muszę założyć zabójczy zespół. I pomyślałam… Czemu nie zebrać z powrotem najlepszego zespołu, jaki kiedykolwiek miałam - The Licks”. „W szczytowym okresie byliśmy znani z naszej niesamowitej chemii i energii na scenie” — kontynuowała. „Ostatnim miejscem, w którym grałem solo z moim drugim zespołem, był El Ray. Zawsze uwielbiałem to miejsce. Pomyślałem, że zaczniemy od niesamowitego koncertu reaktywacyjnego w rodzinnym mieście z gościnnymi muzykami. A potem pójdziemy dalej”. Koncert reaktywacyjny odbył się 23 lipca, a po nim nastąpiła długa trasa koncertowa po Europie do 2016 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're Speaking My Language	Juliette and the Licks	05.2005	35[2]	-	Hassle HOFF 003CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse,Paul Ill,Kemble Walters,Jason Morris][produced by Juliette Lewis And The Licks]
Got Love To Kill	Juliette and the Licks	10.2005	56[1]	-	Hassle HOFF 005CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse,Paul Ill,Patty Schemel,Clint Walsh][produced by Juliette Lewis And The Licks]
Hot Kiss	Juliette and the Licks	10.2006	50[2]	-	Hassle HOFF 020CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse][produced by Dylan McLaren]
Sticky Honey	Juliette and the Licks	12.2006	76[1]	-	Hassle HOFF 021CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse][produced by Dylan McLaren]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Four on the Floor	Juliette and the Licks	10.2006	88[1]	-	Hassle HOFF 019CD	[produced by Juliette and the Licks]

Cory

Cory Braverman to amerykańska wokalistka soulowo-rockowa, która wydała w 1976 roku
album „Fire Sign”. W 1982 roku powróciła na scenę z singlem „The Smirf”.  Niewiele wiadomo o Braverman przed jej pojawieniem się na Wschodnim Wybrzeżu. Występowała w pobliżu The Band na scenie Woodstock w północnej części stanu, gdzie urodziły się również jej rówieśniczki Libby Titus i Martee LeBous. Braverman pojawiła się również na koncercie Raya Charlesa w Constitution Hall w Waszyngtonie. Pod koniec 1975 roku podpisała kontrakt z Phantom Records, krótko działającą spółką zależną RCA, założoną przez byłego gitarzystę Mountain, Leslie Westa.  Cory Braverman wydała swój jedyny album „Fire Sign” w 1976 roku nakładem Phantom. Jej wokal łączy w sobie elementy R&B i ballady, a jej głęboki, powściągliwy głos przypomina styl Patti Austin i Phoebe Snow. Pierwsze dwa utwory oraz „I Wanna Do It Over Again” prezentują ostre granie z uciętymi akcentami, płynnymi zwrotami refrenu i zewnętrznymi przekazami społecznymi. „Let Me Be the First One” i „Honey I Will Be There” kierują uwagę do wewnątrz przyciszonymi wstępami, opadającymi liniami i emocjonalnymi refrenami. „Take It or Leave It” i „Beyond the Hurt” przywracają rytmiczne uderzenie na stronie drugiej. „I Saw the Light” i „One Step Away” zamykają set delikatnym frazowaniem, kanciastym konturem i powolnym narastaniem. Pięć utworów napisała wspólnie z Rickiem Ulfikiem, późniejszym klawiszowcem disco (Celia Bee, Lemon). Płyta „Fire Sign” zawiera również dwa utwory wyprodukowane przez zespół produkcyjny Braverman oraz materiał Todda Rundgrena i basisty Rufusa, Dennisa Belfielda. Na albumie występuje trzynastu muzyków wspierających, w tym basista Catalyst Anthony Jackson, klawiszowiec Cosmic Echoes Leon Pendarvis, gitarzysta pomocniczy Steely Dan Elliot Randall, perkusista Stuff Steve Gadd, weteran jazzowego wibrafonu George Devens i były perkusista seryjny Ambergris Jimmy Maelen. 

   Sesje zdjęciowe odbywały się w nowojorskim Hit Factory z aranżerem Dave'em Appellem i współzałożycielem Tokens, Hankiem Medressem, zespołem produkcyjnym stojącym za ostatnimi albumami Frankiego Valliego i Melissy Manchester. Bill Radice, były akustyk Lemon Pipers i Left Banke, odpowiadał za brzmienie Fire Sign w sekwencji z albumami Carol Douglas, Diamond Reo, Enchantment i Fireballet. Fire Sign przedstawia Cory'ego pozującego wśród antycznych mebli w strojach z lat 20. XX wieku, sfotografowanego przez Nicka Sangiano, którego zdjęcia zdobią okładki płyt Flame z lat 1976/77, Carolyn Franklin, Henry'ego Gaffneya i Faith Hope & Charity. Projektant, Craig DeCamp, nadzorował oprawę wizualną z połowy lat 70-tych dla 21st Century, Blue Mitchell, Vickie Sue Robinson i Zulemy. Phantom wydał singiel „I Saw the Light” (czarno-biały „Beyond the Hurt”). Wykonany przez Cory'ego cover klasycznego utworu Rundgrena z 1972 roku zbiegł się z wersją „It Wouldn’t Have Made Any Difference” w wykonaniu Laurela Massé z albumu Manhattan Transfer, kolejnym utworem Something/Anything. „Party King” ukazał się jako singiel w grudniu 1976 roku, wspierany przez „Fire Sign”, który sam ukazał się jako singiel promocyjny mono/stereo i osiągnął 84. miejsce na liście Billboard Hot 100. „Fire Sign” był jednym z sześciu albumów długogrających wydanych przez Phantom, na którym ukazał się również album międzynarodowej piosenkarki Dany Valery oraz po dwa albumy Leslie West i The Deadly Nightshade, feministycznego tria folkowego. 

 „I Saw the Light” ukazał się w Discocot , brazylijskiej składance RCA z 1977 roku, na której znalazły się utwory LA Jets i Sons of Champlin. „The „Smirf” / „The Smirf (Instr.)” W 1982 roku Cory powróciła z samodzielnym, 12-calowym albumem „The Smirf” (6:00) z utworem „The Smirf (Instr.)” (4:05) na płycie The Sound of Brooklyn, napisanym i wyprodukowanym przez Y. Daha (znanego również jako Kenton Nix).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fire Sign/ Party King	Cory	03.1977	-	89[3]	Phantom 10 856	[written by Cory Braverman, Rick Ulfik][produced by Dave Appell, Hank Medress]

Coro

 Coro (urodzony w Nowym Jorku) jest amerykańskim latynoskim piosenkarzem
freestyle'owym pochodzenia kubańskiego i dominikańskiego. Swoją karierę zaczynał w licznych odcinkach popularnego serialu telewizyjnego z udziałem gwiazdy, Miami Vice.

Coro po raz pierwszy wystąpił w licznych odcinkach popularnego serialu telewizyjnego „Miami Vice”. Występując w „Vice”, Coro zmagał się z założeniem zespołu, który pozwoliłby mu rozkręcić karierę wokalną. Jego pierwsze próby nigdy nie przyniosły sukcesu, ale w 1987 roku Coro poznał gwiazdę freestyle'u Steviego B., który cieszył się sukcesem swojego pierwszego przeboju i szykował się do trasy koncertowej. 

 

Po epizodzie jako wokalista i tancerz Steviego  B., urodzony w Nowym Jorku i wychowany w Miami Coro wrócił na rodzinny Manhattan, aby rozpocząć solową karierę wokalną. Sukces przyszedł Coro szybko, gdy w 1989 roku nawiązał współpracę z producentami muzyki tanecznej Zahidem Tariqiem i Toddem Terrym, gdzie znalazł kreatywnych partnerów, których szukał. Efektem tej chemii było wydanie pierwszego singla Coro, „Where Are You Tonight”, emocjonalnego, dynamicznego utworu freestyle, który błyskawicznie trafił na gramofony, stając się numerem jeden na liście przebojów tanecznych w Nowym Jorku i na Florydzie. Utwór dotarł do Top 25 listy przebojów Billboard Club Chart i wyruszył w trasę koncertową, dając koncerty w klubach tanecznych w całym kraju. 

 

Na swoim debiutanckim albumie, zatytułowanym po prostu „Coro”, Coro współpracował z producentem Zahidem Tariqiem, tworząc smakowity wybór szybkich utworów tanecznych, takich jak „Can't Let You Go”, „Where are you tonight”, „Fallen Angel” oraz delikatnych, emocjonalnych ballad, takich jak „Missing you”, z których wszystkie są przesiąknięte charakterystycznym latynoskim klimatem, który stał się muzycznym znakiem rozpoznawczym Coro. Od tego czasu Coro kontynuuje trasę koncertową i wrócił do studia, aby kontynuować pracę nad kolejnym albumem „Sexy Lady”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Fallen Angel	Coro	07.1991	-	54[11]	Cutting/ Charisma 98 772	[written by Deborah Tariq, Zahid Tariq][produced by Zahid Tariq]

Corsairs

The Corsairs to amerykański zespół doo wop z La Grange w Karolinie Północnej.
Grupę tworzyli trzej bracia Uzzell: Moses, Jay, James i ich kuzyn, George Wooten. Początkowo występowali jako The Gleems i koncertowali na Wschodnim Wybrzeżu, gdzie zostali podsłuchani przez Abnera Spectora. Zmienili nazwę na The Corsairs w 1961 roku i wydali swój pierwszy singiel „Time Waits” z utworem „It Won't Be a Sin” w wytwórni Smash Records. Po przejściu do Tuff Records wydali utwór „Smoky Places”, który stał się ogólnokrajowym hitem po tym, jak został przejęty do dystrybucji przez Chess Records, osiągając 10. miejsce na liście R&B i 12. miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1962 roku.  

Kolejny singiel, „I'll Take You Home”, osiągnął 62. miejsce na liście przebojów, a zespół kontynuował wydawanie singli do 1964 roku, z których żaden nie trafił na listy przebojów. Utwór „Smoky Places” został wykorzystany w filmie „There Goes My Baby” z 1994 roku  oraz w odcinku serialu „Rodzina Soprano” z 2006 roku „Mayham”.

 Jay Uzzell (urodzony jako Jay Dee Uzzell) zmarł 1 lutego 2009 roku.Moses Uzzell Sr. (urodzony jako Moses Linberg Uzzell) zmarł 11 maja 2013 roku w wieku 80 lat.James Uzzell (urodzony jako Deacon James Lee Uzzell 1 grudnia 1937 roku w hrabstwie Lenoir w Karolinie Północnej) zmarł 10 września 2014 roku w wieku 76 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Smoky Places/Thinkin' (Maybe She's Changed Her Ways)	Corsairs	12.1961	-	12[15]	Tuff 3030	[written by Abner Spector][produced by Abner Spector][10[16].R&B Chart]
I'll Take You Home/Sittin' On Your Doorstep	Corsairs	04.1962	-	68[8]	Chess 1818	[written by Hugo, Luigi, G. Weiss][produced by Abner Spector][26[2].R&B Chart]

Coronets

Coronets byli drugą najsłynniejszą grupą wokalną R&B w Cleveland, zaraz po Moonglows.
Grupa powstała około 1952 roku, gdy byli uczniami Edison High School. W jej skład wchodzili Sammy Griggs, jego brat Bill Griggs, Lester Russaw i George Lewis. Niedługo po rozpoczęciu występów, Charles Carruthers dołączył jako główny wokalista. Grupa nagrała kilka dem dla Alana Freeda, DJ-a WJW, i to jemu udało się podpisać kontrakt z wytwórnią Chess, co najmniej rok przed Moonglows.  

 

Grupa napisała utwór „Nadine”, który był stroną A ich pierwszego singla 45 w Chess, i był to wielki hit R&B. Kiedy płyta została wydana, Alan Freed podpisał się jako kompozytor, nie pierwszy i nie ostatni raz. Podczas nagrywania dla Chess wspierał ich Sax Mallard Combo. Grupa wróciła do Chess i nagrała kilka kolejnych utworów, z których dwa zostały wydane na drugim, mniej popularnym singlu. 

 

W międzyczasie sukces „Nadine” zapewnił im występy w klubach Chitlin Circuit w regionie Wielkich Jezior i Środkowego Zachodu. Russaw i Carruthers odeszli, a grupa zastąpiła ich Bobbym Wardem. W 1955 roku Chess nie był już nimi zainteresowany, a Freed i tak dawno z nich zrezygnowali, ponieważ zarówno Chess, jak i Freed wybrali do promocji Moonglows. Coronets nagrali kilka nowych utworów lokalnie (prawdopodobnie w Schneider) i podpisali kontrakt z wytwórnią Sterling Records, krótko działającą wytwórnią prowadzoną przez Shelly Haims i Irvinga Liefa. Na nagraniach wspierał ich kwintet R&B z Cleveland, Bill Reese Quintet, który również nagrywał dla Sterling. 

 

Na singlu Sterling   pojawiają się również inne nazwiska, LaMotta i Schroeder. Sterlingowi udało się nakłonić spółkę zależną RCA, Groove Records, do wydania dwóch singli Coronets   jednocześnie. Żadna z tych płyt nie zyskała rozgłosu, a grupa kontynuowała występy w okolicach Cleveland. Bobby Ward odszedł, a jego miejsce zajął powracający Charles Carruthers. W 1960 roku nagrali kolejną płytę  , z Charlesem jako wokalistą i Samem Griggsem jako autorem piosenek. Płyta   ukazała się nakładem wytwórni JOB, jedynego wydawnictwa, które najwyraźniej było ich własnym wydawnictwem. Płytę nagrano w Audio, a jedna strona ukazała się nakładem Big Song należącym do Joe Petito. Grupa rozpadła się pod koniec 1960 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nadine/I'm All Alone	Coronets	09.1953	-	-	Chess 1549	[written by Allan Freed][3[10].R&B Chart]

Johnny Copeland

John Clyde Copeland (ur. 27 marca 1937r- zm.  3 lipca 1997r) był amerykańskim gitarzystą i
wokalistą bluesowym z Teksasu. W 1983 roku został uhonorowany tytułem Blues Entertainer of the Year przez Blues Foundation. Jest ojcem wokalistki bluesowej Shemekii Copeland. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Blues Hall of Fame.

 

  Copeland urodził się w Haynesville w Luizjanie. Zainspirowany T-Bone Walkerem, założył zespół Dukes of Rhythm w Houston w Teksasie i zadebiutował na scenie muzycznej w 1956 roku, podpisując kontrakt z Duke Records w następnym roku. Chociaż jego wczesne płyty odniosły niewielki sukces komercyjny, stał się popularnym artystą koncertowym przez kolejne dwie dekady. Jego wczesna kariera nagraniowa obejmowała bluesa, soul i rock and rolla. Nagrywał single między innymi dla Mercury, Golden Eagle i All Boy.

 

  Jego pierwszym singlem był „Rock 'n' Roll Lily”, a później nagrał takie hity jak „Down on Bending Knees” i „Please Let Me Know”. W większości jego singli Copeland prezentował się bardziej jako wokalista niż gitarzysta. Zachęcony disco do przemyślenia swojej przyszłości, w 1976 roku przeprowadził się do Nowego Jorku  i intensywnie koncertował w miastach Wschodu. W Nowym Jorku poznał młodego producenta muzycznego Dana Doyle'a, który odegrał kluczową rolę w podpisaniu przez Copelanda kontraktu z Rounder Records.

 

  Doyle wyprodukował pierwsze wydawnictwa Copelanda dla Rounder, w tym „Copeland Special”, za który otrzymał nagrodę W. C. Handy w 1981 roku, oraz „Bringin' It All Back Home” (1985). Copeland nagrywał również z Albertem Collinsem i Robertem Crayem, zdobywając w 1987 roku nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Tradycyjnego Bluesa za album „Showdown!”. Podczas licznych tras koncertowych Copeland wystąpił na Long Beach Blues Festival w 1983 roku oraz San Francisco Blues Festival w 1988 roku. Copeland zagrał również na Montreux Jazz Festival w 1985 roku, jako gość u boku Steviego Raya Vaughana i jego zespołu Double Trouble. Vaughan i Copeland wykonali wspólnie utwór Boba Geddinsa „Tin Pan Alley” na albumie kompilacyjnym Vaughana „Blues at Sunrise”. Zagrał również na pierwszej edycji BRBF (Blues Peer Festival) jeszcze w tym samym roku. 

 

 Jego późniejsze lata życia były naznaczone problemami zdrowotnymi spowodowanymi wrodzoną wadą serca. Zmarł w wieku 60 lat w Columbia-Presbyterian Medical Center w Nowym Jorku w wyniku powikłań po operacji przeszczepu serca, które przeszczepiono sześć miesięcy wcześniej. Copeland mieszkał w Teaneck w stanie New Jersey. Jego córka, Shemekia Copeland, odniosła sukces jako piosenkarka. Pozostawił żonę, syna i dwie córki. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]