Rama Records

Rama Records to wytwórnia płytowa założona przez George'a Goldnera w 1953 roku w
Nowym Jorku. Nagrywała zespoły doo-wop, takie jak The Crows i The Harptones. Jej trzecim wydawnictwem był jeden przebój, utwór „Gee” zespołu doo-wop The Crows. Goldnerowi udało się udoskonalić techniki produkcji, nie niszcząc niewinnego brzmienia wczesnych zespołów. „Gee” nazywane jest pierwszym albumem rock and rollowym, ponieważ było to oryginalne nagranie, w przeciwieństwie do „Crying in the Chapel” zespołu Orioles. Wytwórnia została ostatecznie sprzedana Roulette Records. 

Tico Records

Tico Records to nowojorska wytwórnia płytowa założona w 1948 roku, znana przez 30 lat
jako „dom nagranego mambo”. Pierwotnie należała do George'a Goldnera, a następnie została przejęta przez Morrisa Levy'ego i włączona do Roulette Records. Specjalizowała się w muzyce latynoskiej i odegrała znaczącą rolę w promowaniu takich artystów jak Ismael Rivera, Ray Barretto i Tito Puente.  

 Zdecydowanie większość płyt długogrających George'a Goldnera została wydana przez wytwórnię Tico, która była najwcześniejszą (założoną w 1948 roku) i najdłużej działającą z jego wytwórni. Pomimo faktu, że Goldner sprzedał swoje udziały w wytwórniach Roulette, Rama, Gee i Tico w 1957 roku, wyprodukował kilka nagrań dla Tico do końca lat 60-tych. Głównymi producentami nagrań Tico do 1974 roku byli Teddy Reig, Pancho Cristal, Miguel Estivill, Art Kapper i Joe Cain. Tico korzystał głównie z nowojorskich studiów A&R i Broadway. Jednym z ulubionych realizatorów dźwięku Tico był Fred Weinberg, znany ze sceny muzyki latynoskiej w Nowym Jorku.

 Wytwórnia Tico Records powstała w Nowym Jorku w 1948 roku jako spółka George'a Goldnera  i didżeja radiowego WLIB Arta „Pancho” Raymonda, a także kilku innych radiowców jako cichych wspólników, głównie po to, by ich płyty były grane w radiu. Dwoma z ich pierwszych nabytków byli perkusista Tito Puente i wokalista/perkusista Tito Rodriguez. W 1950 roku, po sukcesie latynoskich singli w Tico, Goldner i Raymond poważnie pokłócili się o pieniądze i o znienawidzoną „kierownictwo kreatywne”. Sesje nagraniowe stanęły w miejscu, a artyści Tico przenieśli się do płatnych prac gdzie indziej. Goldnerowi udało się w końcu wykupić udziały Raymonda rok później, dzięki nowemu wspólnikowi, właścicielowi klubu nocnego Joe Kolsky'emu. 

 Pod koniec 1951 roku Goldnerowi udało się w końcu ściągnąć z powrotem swoich artystów, co zaowocowało nieprzerwanym harmonogramem nagrań, który zaowocował wydaniem w latach 1951-1952 mnóstwa 10-calowych płyt winylowych. Wcześni artyści na Tico byli gigantami tego gatunku. Należeli do nich tak zwani „Królowie Mambo”: Tito Puente, Tito Rodriguez i Machito, wszyscy oni byli doświadczonymi liderami zespołów tanecznych, gdy zaczynali nagrywać dla Goldnera w początkach działalności. Tito Puente  był wirtuozem multiinstrumentalistą, którego kariera koncertowa trwała pięć dekad. Był filarem wytwórni Tico przez pierwsze dziesięć lat, a następnie odszedł do RCA, by powrócić do Tico w latach 60-tych. Albumy, które Puente nagrał dla różnych wytwórni na przestrzeni lat, liczą ponad sto albumów. Zespół rockowy Santana wykonał cover utworu Puente „Oye Como Va” praktycznie nuta w nutę, co w 1971 roku zapewniło mu 13. miejsce na amerykańskich listach przebojów.

W 1974 roku została sprzedana wytwórni Fania Records, a w 1981 roku zaprzestała wydawania nowych wydawnictw; jednak obszerny katalog wytwórni nadal jest wznawiany pod nazwą Tico Records.Właściciel klubu nocnego, Goldner, założył Tico Records w latach 40-tych XX wieku, po tym jak zdał sobie sprawę, że nie istnieje wytwórnia płytowa poświęcona muzyce latynoskiej. W 2023 roku ukazał się album kompilacyjny „Hit The Bongo! The Latin Soul Of Tico Records”, upamiętniający 75. rocznicę istnienia wytwórni. 

George Goldner

 

George Goldner (ur. 9 lutego 1918r -zm. 15 kwietnia 1970r) był amerykańskim producentem
i promotorem płyt, który odegrał ważną rolę w ugruntowaniu popularności rock and rolla w latach 50-tych XX wieku, nagrywając i promując wiele zespołów i płyt, które przemawiały do ​​młodych ludzi bez względu na rasę. Wśród artystów, których odkrył, byli Crows, Frankie Lymon and the Teenagers oraz Little Anthony and the Imperials. Założył (lub pomógł założyć) wiele wytwórni płytowych, w tym Tico, Rama, Gee, Roulette, End, Gone i Red Bird. Mówiono o nim, że „odkrył więcej talentów, zarówno przed mikrofonem, jak i za kulisami, niż większość producentów jest w stanie nagrać przez całe życie. Co więcej, w ciągu kolejnych dekad znaczna część muzyki nagranej i wydanej przez Goldnera zachowała zadziwiający urok dla pokoleń słuchaczy”.[

  Goldner urodził się w żydowskiej rodzinie w 1918 roku. Jego matka, Rose, pochodziła z Polski, a ojciec, Adolph, pochodził z Austrii. On i jego dwie siostry dorastali w dzielnicy Turtle Bay we wschodniej części Nowego Jorku i uczęszczał do liceum Stuyvesant. Jeszcze w szkole pracował w weekendy jako kelner w hotelu Shelton, gdzie jego ojciec również pracował, zajmując się nabywaniem umeblowanych kamienic. Później Goldner pracował w branży odzieżowej, a następnie otworzył sieć sal tanecznych w Nowym Jorku i New Jersey.

  Kluby taneczne Goldnera rozkwitły pod koniec lat 40-tych XX wieku, w okresie mody na muzykę latynoską, którą Goldner uwielbiał. W 1948 roku założył swoją pierwszą wytwórnię płytową, Tico Records, której nazwa pochodzi od piosenki „Tico-Tico”. Firma nagrywała i dystrybuowała muzykę takich artystów jak Tito Puente, Joe Loco i Machito, stając się najważniejszą wytwórnią muzyki latynoskiej i przyczyniając się do integracji muzyki z głównym nurtem popu, zwłaszcza poprzez muzykę mambo. Widząc, że jego kluby odwiedza coraz więcej afroamerykańskich bywalców, Goldner postanowił w 1953 roku założyć nową wytwórnię Rama, która nagrywała jazz, zespoły wokalne i muzykę R&B. Jednym z jego pierwszych albumów wydanych dla tej wytwórni był „Gee” zespołu The Crows. Płyta wkrótce znalazła się na szczycie listy przebojów R&B, ale - ku zaskoczeniu Goldnera i innych - została również kupiona przez białych nastolatków, którzy coraz częściej słuchali dotychczas „czarnych” stacji radiowych, i osiągnęła 14. miejsce na liście przebojów pop.

 Ten sukces, jako „pierwszego singla R&B, którego znaczną część sprzedaży i sukcesów na listach przebojów zapewniły zakupy białych nastolatków”, sprawił, że niektórzy określają go mianem „pierwszej płyty rock and rollowej”. Ponieważ stacje radiowe odtwarzały tylko kilka płyt każdej wytwórni, Goldner założył również Gee Records i od razu odniósł sukces z zespołem Cleftones. Zatrudnił również Richarda Barretta, wokalistę innej grupy doo-wop, Valentines, jako swojego asystenta produkcji. Pracowali głównie w studiu nagraniowym Bell na Manhattanie. Chociaż Goldner nie umiał czytać nut, miał słuch do rock and rolla i pełnił funkcję producenta większości nagrań dla swoich wytwórni. Jerry Leiber powiedział, że miał gust czternastolatki i że jeśli chodzi o sprzedaż i promocję, Goldner był mistrzem. Promując swoje płyty, czasami dawał napiwki lub płacił DJ-om w stacjach radiowych, aby promować płyty swoich wytwórni. Ta praktyka, znana jako payola, była szeroko rozpowszechniona. Według jednego ze źródeł: „W studiu Goldner i jego prawa ręka, Richard Barrett… mieli wielopłaszczyznowe zadania: znaleźć odpowiednią tonację i „groove” do utworu; współpracować z muzykami w celu stworzenia „głównej” aranżacji; zachęcać i kontrolować młodych, często niedoświadczonych wokalistów podczas ich pierwszych wizyt w studiu nagraniowym; nadzorować równowagę wokalną, ustawiając wokalistów w odpowiedniej odległości od mikrofonu; bacznie obserwować czas (sesje tradycyjnie trwały trzy godziny, po których zaczynała się dogrywka); i, co najważniejsze, rozpoznawać magiczne „najlepsze ujęcie”, które ostatecznie trafiało do nastolatków kupujących płyty”. 

Goldner podpisał kontrakt i nagrał Frankie Lymon and the Teenagers, którego piosenka „Why Do Fools Fall in Love” również stała się hitem na początku 1956 roku, tym razem odnosząc międzynarodowy sukces.Do tego czasu Goldner - który był nałogowym hazardzistą i często musiał spłacać swoje długi - sprzedał połowę swoich udziałów w wytwórniach Tico, Rama i Gee Joe Kolsky’emu, współpracownikowi właściciela klubu i dystrybutora szaf grających Morrisa Levy’ego, który podobno miał powiązania z mafią. Goldner założył również wytwórnię Luniverse z Billem Buchananem i Dickiem Goodmanem, aby wydawać nowatorskie płyty.  

W 1956 roku jej debiutancki album, „The Flying Saucer”, zapoczątkował ideę płyt typu „break-in” lub „mashup”, zawierających fragmenty popularnych piosenek przeplatane mówionym komentarzem „aktualnościowym”, i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. W styczniu 1957 roku Goldner, Kolsky i Levy założyli Roulette Records, ale wkrótce potem Goldner sprzedał Levy'emu swoje udziały w firmie, a także pozostałe udziały w Tico, Rama i Gee. W ich miejsce założył dwie kolejne wytwórnie, End i Gone, obie dystrybuowane przez organizację Roulette Morrisa Levy'ego. 

Obie wytwórnie dostarczyły hitów zespołom doo-wop. Wytwórnia End odniosła sukces dzięki utworom „He's Gone” i „Maybe” zespołu Chantels; „Tears on My Pillow” Little Anthony and the Imperials; a w 1959 roku „I Only Have Eyes For You” zespołu Flamingos. Pierwszy utwór wydany przez Gone, „Don't Ask Me To Be Lonely” zespołu Dubs, również okazał się hitem, a wytwórnia miała kolejne przeboje z Ralem Donnerem. Goldner nagrał również dla Gone utwory Isley Brothers, Four Seasons i Johnny'ego Riversa. 

  W 1958 roku Goldner zatrudnił młodego Artiego Rippa (który później założył własne wytwórnie płytowe i jako pierwszy podpisał kontrakt z Billym Joelem i był jego producentem solowym) jako swojego „gofera”. Goldner nauczył Rippa zasad tworzenia i dystrybucji muzyki, w tym struktury kontraktu płytowego, obsługi studia i emisji płyty w radiu.Na początku lat 60-tych Goldner sprzedał swoje wytwórnie End and Gone Levy'emu i przez pewien czas pracował jako producent muzyczny w Roulette.

  W 1960 roku Goldner założył w Nowym Jorku wytwórnię Goldisc Records. Wytwórnia miała wielu znanych artystów, w tym Ivory Joe Huntera, Little Richarda i grupę wokalną The Temptations. Po pewnych sukcesach na początku lat 60-tych, wytwórnia w 1964 roku napotkała trudności finansowe i w kolejnych latach popadła w stan uśpienia. Jej aktywa zostały przejęte przez Timeless Entertainment w 1978 roku. Pod nowym kierownictwem Goldisc wznowił setki płyt winylowych z lat 50. i 60-tych XX wieku. 

 Ostatnia odnosząca sukcesy wytwórnia Goldnera, Red Bird Records (która miała spółkę zależną Blue Cat Records), została w rzeczywistości założona przez Jerry'ego Leibera i Mike'a Stollera. Goldner został wspólnikiem w firmie, promując wydawnictwa Red Bird, podczas gdy Leiber i Stoller zajmowali się produkcją. Firma odniosła sukces, produkując przeboje dla Dixie Cups, Shangri-Las i Ad-Libs. Jednak wytwórnia przetrwała zaledwie dwa lata, ponieważ Leiber i Stoller chcieli wycofać się z branży płytowej, albo z powodu różnic twórczych, albo gdy długi hazardowe Goldnera ponownie doprowadziły do ​​zaangażowania Morrisa Levy'ego. Po nieudanej próbie połączenia wytwórni z Atlantic Records, Leiber i Stoller sprzedali swoje udziały w Red Bird Records Goldnerowi w 1966 roku za 1 dolara. W tym czasie niekontrolowany nałóg hazardowy Goldnera sprawił, że wytwórnia znalazła się pod kontrolą mafii.

  Ostatnim przedsięwzięciem Goldnera było założenie krótko istniejącej wytwórni Firebird na początku 1970 roku.

 Śmierć Goldner zmarł na zawał serca 15 kwietnia 1970 roku w wieku 52 lat. 

Kompozycje George Goldnera na listach przebojów [with Frankie Lymon, Herman Santiago] 02/1956 Why Do Fools Fall in Love Frankie Lymon & the Teenagers 6.US/1.UK 02/1956 Why Do Fools Fall in Love The Diamonds 12.US 03/1956 Why Do Fools Fall in Love? Gale Storm 9.US 03/1956 Why Do Fools Fall in Love? Gloria Mann 59.US 08/1956 Why Do Fools Fall in Love Alma Cogan 25.UK 09/1967 Why Do Fools Fall in Love The Happenings 41.US 05/1972 Why Do Fools Fall in Love Ponderosa Twins 102.US 02/1973 Why Do Fools Fall in Love Summer Wine 103.US 10/1980 Why Do Fools Fall in Love Joni Mitchell 102.US 10/1981 Why Do Fools Fall in Love? Diana Ross 7.US/4.UK [with Morris Levy, Richard Barrett] 04/1956 I Want You to Be My Girl Frankie Lymon & the Teenagers 13.US 10/1956 The ABC's of Love Frankie Lymon & the Teenagers 77.US [with Herb Cox] 04/1956 Little Girl of Mine The Cleftones 57.US [solo] 03/1957 I'm Not a Juvenile Delinquent Frankie Lymon & the Teenagers 12.UK 03/1958 Every Night (I Pray) The Chantels 39.US 09/1969 Luna Trip Dickie Goodman 95.US [with Richard Barrett, Arlene Smith] 01/1958 Maybe The Chantels 15.US 12/1964 Maybe The Shangri-Las 94.US 04/1970 Maybe Janis Joplin 110.US 06/1970 Maybe The Three Degrees 29.US [with Arlene Smith] 03/1958 The Plea The Jesters 74.US [with Sonny Norton] 06/1958 I Love You So The Chantels 42.US [with Richard Barrett] 01/1965 I Want You to Be My Boy The Exciters 98.US [with Dickie Goodman] 05/1966 Batman & His Grandmother Dickie Goodman 70.US 06/1969 On Campus Dickie Goodman 45.US

Measles

The Measles powstał  w Manchesterze w 1964 roku i była surowo brzmiącą grupą beatową
z wokalistą Stanem Hoffmanem na czele. Jego prawdziwe nazwisko brzmiało Stan Dulson, ale wkrótce przyjął pseudonim sceniczny Stan Hoffman, a fani nadali mu przydomek „Red” ze względu na kolor włosów! Oprócz wokalisty Hoffmana w zespole grali Dave Earl na basie, Wyn Davis na gitarze rytmicznej, Ray Mondell na perkusji i Jomo Smith na gitarze prowadzącej.Podpisali kontrakt płytowy z Columbia/EMI, a ich debiutancki singiel ukazał się 18 marca 1965 roku. Wyprodukowany przez Mickie Mosta, „Casting My Spell On You” był szybkim numerem R & B napisanym przez braci Johnson, Edwina i Alvina. Utwór został również coverowany przez Johnny'ego Otisa w 1959 roku. Drugi utwór, „Bye Birdie Fly”, był dość podobny w stylu - numer z harmonijką ustną napisany wspólnie przez menedżera Tony'ego Stuarta i Stana Hoffmana. Obie strony singla dowiodły, że Hoffman był nie tylko dobrym wokalistą, ale także znakomitym harfistą.  

 

Wytwórnia płytowa nakręciła promocję singla na South Bank w Londynie, gdzie The Measles naśladowali swoje nagranie „Casting My Spell On You”. Film został wyemitowany w telewizji ogólnokrajowej w Ameryce w odcinku programu „Where The Action Is” w 1965 roku.Według Hoffmana Measles miał umowę z Epic Records na rynek amerykański, ale singiel nie odniósł tam absolutnie żadnego sukcesu. Możliwe, że wyprodukowano jedynie ograniczoną liczbę promocji radiowych, a regularne egzemplarze nie trafiły nawet do sklepów z powodu chłodno przyjętego przez DJ-ów. Jednak grupa o nazwie The Talismen miała wersję „Casting My Spell On You” w USA mniej więcej w tym samym czasie w małej wytwórni American Arts (AA-22), która została również wydana w Wielkiej Brytanii przez Stateside/EMI (SS 408). Na płycie The Talismen na gitarze grał Jimmy Page, a plotki głoszą, że na płycie The Measles grał inny słynny muzyk sesyjny, Big Jim Sullivan. Cóż za zbieg okoliczności, że dwa mało znane nagrania tego samego utworu mogły zawierać dwóch najbardziej szanowanych gitarzystów sesyjnych dekady!

 

„Casting My Spell On You” był niewątpliwie bardzo solidnym muzycznie debiutanckim singlem The Measles, jednak nie zrobił wrażenia na kupujących płyty.Następny ukazał się w sierpniu 1965 roku z utrzymanym w średnim tempie utworem „Night People” zaśpiewanym przez gitarzystę rytmicznego Wyna Davisa. Chwytliwy i melodyjny numer z głębokim, swobodnym wokalem prowadzącym i nucącym w tle, wzmacniającym efekt. Stronę B, „Dog Rough Dan”, współtworzyli Stan Hoffman, gitarzysta Country Gents, Peter Cowap, i Harvey Lisberg z Kennedy Street Enterprises. Cowap grał na gitarze na nagraniu, które brzmiało jak stara irlandzka piosenka pijacka z beatem!Oczywiście, bardzo żartobliwie, podobnie jak wersja „Popeye The Sailor Man”, którą włączyli do swojego repertuaru koncertowego w tamtym czasie. 

 

 Po tym, jak ich dwa pierwsze single nie zyskały popularności, The Measles w kwietniu 1966 roku wypuścili wersję utworu „Kicks” autorstwa Manna-Weilla, rywalizując z amerykańskim zespołem Paul Revere & The Raiders.Była to ewidentna próba bardziej popowego, komercyjnego stylu dla The Measles, których wykonanie „Kicks” było dość podobne do tego w wykonaniu Paula Revere & The Raiders. Strona B utworu „No Baby At All” autorstwa Cartera-Lewisa również była bardzo atrakcyjna, ale sprzedaż była niska, a singiel nie zapewnił   upragnionego przełomu.W Ameryce Paul Revere & Zespół Raiders dotarł do 4. miejsca na listach przebojów dzięki utworowi „Kicks”, a dwadzieścia lat później piosenkę wskrzesili Micky Dolenz i Peter Tork z The Monkees na albumie grupy „Then & Now - The Best Of The Monkees” (Arista ALS-8432) wydanym w 1986 roku.Peter Cowap stworzył stronę A czwartego singla The Measles, który okazał się ich ostatnim singlem w wytwórni Columbia, „Walkin’ In”, wydanym 21 października 1966 roku.Był to sprytnie skonstruowany popowy kawałek z doskonałą, zręczną grą na gitarze w wykonaniu Cowapa i bardzo chwytliwym refrenem, brzmiącym dziwnie jak Herman’s Hermits! „Looking For Love” na stronie B to kolejny utwór w średnim tempie z bardziej pompatyczną aranżacją, dobrze narastającą, ponownie z wokalem prowadzącym Wyna Davisa i sporą ilością pracy włożonej w partie wokalne. Świetna produkcja Mike'a Colliera, który zastąpił Mickiego Mosta za sterami tego singla.Ale chociaż „Walkin’ In” odniósł ogromny sukces komercyjny, singiel nie sprzedał się i oznaczał koniec działalności nagraniowej zespołu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Casting My Spell/Bye Birdie Fly	Measles	03.1965	-	-	Columbia DB 7531	[written by Edwin Johnson, Alvin Johnson][produced by Mickie Most]
Night People/Dog Rough Dan	Measles	08.1965	-	-	Columbia DB 7673	[written by Carl D'Errico, Carl Spencer, Eddie Rabbitt, Ted Cooper][produced by A Carol Agency Prod.]
Kicks/No Baby At All	Measles	03.1966	-	-	Columbia DB 7875	[written by Mann, Weil][produced by Mickie Most]
Walkin' In/Looking For Love	Measles	10.1966	-	-	Columbia DB 8029	[written by Peter Couap][produced by Mike Collier]

Luscious Jackson

Luscious Jackson był fenomenem lat 90-tych, zespołem, który balansował na granicy
między rockiem alternatywnym a hip-hopem. Czerpiąc z brzmień nowojorskiej bohemy, zespół stworzył osobliwy kolaż hiszpańskich gitar, jazzowych klawiszy, funkowych rytmów i eterycznego wokalu. Podobnie jak ich starzy przyjaciele, Beastie Boys, eklektyzm Luscious Jackson nie uznawał granic; zamiast tego swobodnie czerpał z każdego rodzaju muzyki. Po wydaniu EP-ki „In Search of Manny” w wytwórni Beastie Boys, Grand Royal w 1992 roku, Luscious Jackson przeniósł się do dużej wytwórni, spędzając resztę lat 90-tych na przenoszeniu swojego stylowego, wielokulturowego pop-funku na jaśniejsze terytorium, ostatecznie trafiając w 1996 roku do Top 40 dzięki tętniącemu życiem utworowi „Naked Eye”.  

Choć grupa rozpadła się po wydaniu w 1999 roku albumu Electric Honey, jej członkowie zjednoczyli się na początku lat 2010. i wydali dwa albumy w 2013 roku: Magic Hour i album dla dzieci Baby DJ. Trzon Luscious Jackson - Kate Schellenbach (perkusja), Jill Cunniff (wokal, gitara basowa) i Gabby Glaser (wokal, gitara) - poznali się jako nastolatki na nowojorskiej scenie postpunkowej na początku lat 80-tych. Schellenbach była perkusistką w pierwotnym, hardcore punkowym wcieleniu Beastie Boys; poznała Cunniff podczas wywiadu z Beastie Boys do swojego fanzina „The Decline of Art”. Z czasem trio zaczęło się spotykać, grając w zespołach o szerokim spektrum brzmień, od hardcore i arty post-punk, po reggae i hip-hop.  

Po ukończeniu szkoły średniej członkowie rozeszli się. Schellenbach pozostała w Nowym Jorku, gdzie grała na perkusji w zespole Hippies with Guns i studiowała, podczas gdy Cunniff i Glaser uczęszczali do szkoły artystycznej w San Francisco i grali w punkowym zespole Jaws; Cunniff nadal redagowała swój fanzin. W 1991 roku Cunniff i Glaser wrócili do Nowego Jorku i zaczęli pisać piosenki. Ostatecznie duet zwerbował Schellenbach i przyjaciółkę Jill, Vivian Trimble, do założenia Luscious Jackson, zapożyczając nazwę od nazwiska koszykarza z lat 60. grającego w Philadelphia 76ers.  

W następnym roku grupa wydała swoją debiutancką EP-kę „In Search of Manny” w wytwórni Grand Royal należącej do Beastie Boys; została ona wznowiona rok później przez Capitol/Grand Royal. „In Search of Manny” zebrał bardzo pozytywne recenzje, a zespół szybko stał się popularnym nazwiskiem w kręgach rocka alternatywnego. Natural Ingredients, pierwszy pełnometrażowy album grupy, ukazał się późnym latem 1994 roku i zebrał generalnie pozytywne recenzje. Jesienią tego samego roku „Citysong” stał się niewielkim przebojem współczesnego rocka. Przed wydaniem „Natural Ingredients”, Luscious Jackson spędził lato 1994 roku na drugiej scenie festiwalu Lollapalooza, na prośbę Beastie Boys. Po wydaniu „Natural Ingredients”, grupa spędziła większość 1995 roku w trasie koncertowej, w tym jako support R.E.M. podczas trasy Monster. Album „Natural Ingredients” sprzedał się w nakładzie prawie 200 000 egzemplarzy. 

Na początku 1996 roku Trimble i Cunniff wydali poboczny projekt pod nazwą Kostars. W tym czasie Luscious Jackson kontynuował pracę nad swoim drugim albumem z producentem Danielem Lanois. Efektem tego był album „Fever In Fever Out”, wydany pod koniec 1996 roku. Dzięki singlowi „Naked Eye” album sprzedawał się znakomicie, znacząco powiększając grono fanów zespołu, mimo że nie odniósł wielkiego sukcesu. W kwietniu 1998 roku Trimble opuściła grupę, aby zająć się innymi projektami. Wydała solowy album, współpracowała z perkusistą Jon Spencer Blues Explosion, Russellem Siminsem, i założyła z Josephine Wiggs zespół Dusty Trails.  

Kontynuując działalność jako trio, Luscious Jackson powrócił  w 1999 roku z Electric Honey, a wiosną następnego roku rozpadł  się.   W 2007 roku Capitol wydał album „Greatest Hits”, a członkinie zespołu, Jill Cunniff i Gabby Glaser, wydały solowe albumy w tym samym roku. W 2011 roku zespół ogłosił reaktywację, ale założycielka Vivian Trimble nie dołączyła do zespołu z powodu złego stanu zdrowia. Wcześniej niepublikowany utwór „Girlscout” pojawił się do darmowego pobrania. Główny singiel „So Rock On” z nadchodzącego czwartego albumu „Magic Hour” miał premierę we wrześniu 2013 roku, a cały album ukazał się w listopadzie. W tym samym miesiącu ukazał się album „Baby DJ” z materiałem dla dzieci. Utwory zostały pierwotnie nagrane w 2006 roku i zapisane na dysku twardym, a następnie ponownie odświeżone i nieco podrasowane przez zespół przed premierą. 

Przez kolejną dekadę trio grało okazjonalne koncerty w Nowym Jorku i zajmowało się innymi przedsięwzięciami, w tym wystawą sztuki Cunniffa „Lyric and Word Paintings” z 2018 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Deep Shag/Citysong	Luscious Jackson	03.1995	69[2]	-	Capitol CDCL 739	[written by Gabrielle Glaser, Jill Cunniff][produced by The Superfreaks [Gabrielle Glaser, Jill Cunniff, Tony Mangurian]
Here	Luscious Jackson	10.1995	59[2]	-	Capitol CDCL 758	[written by Gabrielle Glaser, Jill Cunniff][produced by The Superfreaks [Gabrielle Glaser, Jill Cunniff, Tony Mangurian]
Naked Eye	Luscious Jackson	04.1997	25[2]	36[26]	Capitol 12CL 786	[written by Jill Cunniff][produced by Daniel Lanois ,Tony Mangurian, Luscious Jackson]
Ladyfingers	Luscious Jackson	07.1999	43[2]	-	Grand Royal CDCL 813	[written by Jill Cunniff][produced by Jill Cunniff, Tony Mangurian]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Natural Ingredients	Luscious Jackson	09.1994	-	114[4]	Grand Royal 28 356	[produced by The Superfreaks (Jill Cunniff, Gabrielle Glaser, Tony Mangurian),Kate Schellenbach]
Fever In Fever Out	Luscious Jackson	11.1996	55[2]	72[32]	Grand Royal 35 534	[gold-US][produced by Daniel Lanois,Tony Mangurian,Luscious Jackson]
Electric Honey	Luscious Jackson	07.1999	99[1]	102[6]	Grand Royal 96 084	[produced by Jill Cunniff, Gabrielle Glaser, Tony Mangurian, Mickey Petralia, 25 Ton, Tony Visconti, Alex Young]

Frankie Lymon And The Teenagers

 Franklin Joseph Lymon (ur. 30 września 1942r - zm. 27 lutego 1968r) był amerykańskim
wokalistą, autorem piosenek, tancerzem i kompozytorem rock and rolla/rhythm and bluesa, najbardziej znanym jako sopran, wokalista nowojorskiej grupy Teenagers, grającej rock and rolla i doo-wop.

 

Frankie Lymon śpiewał falsetem i nagrał wielki przebój w latach 50-tych z przyjaciółmi. Urodził się w Nowym Jorku w 1942 roku i uczęszczał do gimnazjum Edwarda W. Stitta, gdzie pomógł założyć grupę wokalną The Premiers. Oprócz wokalisty Frankiego, w skład grupy wchodzili Joe Negroni, Herman Santiago, Sherman Garnes i Jimmy Merchant. Richard Barrett, lider grupy The Valentines i łowca talentów wytwórni Gee, usłyszał ich śpiewających na schodach kamienicy przy 165. ulicy na Manhattanie i zaprowadził ich do George'a Goldnera w Gee. Zmienili nazwę na The Teenagers. 

 

W 1955 roku skomponowali piosenkę na podstawie wiersza, który podarował im przyjacielski sąsiad. Później tego samego roku nagrali utwór „Why Do Fools Fall In Love?”, który został wydany jako płyta przez The Teenagers z udziałem Frankiego Lymona. Utwór dotarł do pierwszej dziesiątki w USA i utrzymywał się na listach przebojów przez wiele tygodni, a w Wielkiej Brytanii osiągnął pierwsze miejsce. Ten wpadający w ucho utwór z genialnym wykonaniem Frankiego Lymona był jednym z najpopularniejszych utworów początków rock and rolla. Inne utwory zostały nagrane i wydane w latach 1956 i 1957, w tym „I'm Not A Juvenile Delinquent” i inne.  

 

Grupa wystąpiła w filmach takich jak „Rock, Rock, Rock and Mister Rock and Roll”, a w 1957 roku Goldner zaczął promować Frankiego jako solowego wykonawcy; Frankie wydał kilka własnych piosenek, w tym „Goody, Goody”, który znalazł się na liście dwudziestu najlepszych przebojów, i ostatecznie podpisał kontrakt z wytwórnią Roulette Records. W międzyczasie The Teenagers próbowali różnych następców, ale żaden z nich nie odniósł takiego sukcesu jak wcześniej. Frankie Lymon w tym czasie miał poważny problem z narkotykami.  

 

W 1961 roku został zmuszony do odbycia programu odwykowego w Manhattan General Hospital. Próbował wrócić - śpiewając, tańcząc i grając na perkusji - ale nigdy nie udało mu się zerwać z nałogiem i w 1964 roku został skazany za posiadanie narkotyków. Został znaleziony martwy w wyniku przedawkowania narkotyków na podłodze łazienki w mieszkaniu swojej babci, w wieku 25 lat, 28 lutego 1968 roku. Brat Frankiego, Lewis, krótko występował z pozostałymi członkami Teenagers w latach 70-tych. 

 

Baryton Teenagers, Joe Negroni, zmarł w 1978 roku. Grupa powróciła w latach 80-tych z kilkoma nowymi członkami, ale nadal w składzie byli pierwotni członkowie Santiago i Merchant. Diana Ross nagrała cover utworu „Why Do Fools Fall In Love?” w 1981 roku i ponownie znalazł się on w pierwszej dziesiątce listy przebojów. Tantiemy z utworu przekroczyły milion dolarów, a w 1986 roku trzy kobiety podające się za wdowę po Frankiem Lymonie spierały się z Roulette o prawa do utworu [jedną z nich była była wokalistka Platters, Zola Taylor]. 

 

 Frankie Lymon and the Teenagers to jeden z zespołów, które przyczyniły się do rozwoju rock and rolla w latach 50-tych. W 1993 roku zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why Do Fools Fall In Love/Please Be Mine	The Teenagers Featuring Frankie Lymon	02.1956	1[3][16]	6[21]	Gee 1002	[written by Frankie Lymon, Herman Santiago, Jimmy Merchant][produced by George Goldner][1[5][17].R&B Chart]
I Want You To Be My Girl/I'm Not A Know It All	The Teenagers Featuring Frankie Lymon	04.1956	-	13[15]	Gee 1012	[written by George Goldner, Richard Barrett][3[13].R&B Chart]
I Promise To Remember/Who Can Explain?	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1956	-	57[7]	Gee 1018	[A:written by Jimmy Castor, Jimmy Smith][B:written by Abner Silver, Roy Alfred][A:10[3].R&B Chart][B:7[4].R&B Chart]
The A.B.C's Of Love/Share	Frankie Lymon And The Teenagers	10.1956	-	77[2]	Gee 1022	[written by George Goldner, Richard Barrett][8[3].R&B Chart]
I'm Not A Juvenile Delinquent/Baby, Baby	Frankie Lymon And The Teenagers	04.1957	A:12[7];B:4[12]	-	Gee 1026	[A:written by George Goldner, Jimmy Merchant,, Robert Spencer][B:written by Glen Moore,Milton Subotsky][piosenki z filmu "Rock, Rock, Rock"
Out In The Cold Again/Miracle In The Rain	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1957	-	-	Gee 1036	[written by Ted Koehler, Rube Bloom][10[1].R&B Chart]
Goody Goody/Creation Of Love	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1957	24[3]	20[17]	Gee 1039	[written by Matty Malneck, Johnny Mercer][#1 hit for Benny Goodman in 1936]
Little Bitty Pretty One/Creation Of Love	Frankie Lymon	08.1960	-	58[4]	Roulette 4257	[written by Bobby Day]
Why Do Fools Fall In Love/Goody Goody	Frankie Lymon And The Teenagers	10.1989	84[1]	-	Roulette RLTE 1	[written by Frankie Lymon, Herman Santiago, Jimmy Merchant[]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Teenagers Featuring Frankie Lymon	Frankie Lymon And The Teenagers	01.1957	-	19[1]	Gee 701	-

Arthur Lyman

Arthur Hunt Lyman (ur. 2 lutego 1932r - zm. 24 lutego 2002r) był hawajskim jazzmanem
grającym na wibrafonie i marimbie. Jego zespół spopularyzował w latach 50. i 60-tych styl muzyki pseudopolinezyjskiej, który później stał się znany jako exotica. Jego albumy stały się ulubionymi płytami demonstracyjnymi z efektami stereo we wczesnym okresie stereofonicznych płyt długogrających ze względu na rozbudowaną i barwną perkusję, głęboki bas i dwuwymiarową scenę dźwiękową. Lyman był znany jako „Król muzyki lounge”. 

Uważany przez wielu za jednego z najwybitniejszych artystów muzyki egzotycznej, Lyman zaczynał jako wibrafonista w zespole Martina Denny'ego i można go usłyszeć na legendarnym, pierwszym albumie Denny'ego, „Exotica”. Rodzina Lymana przeprowadziła się do Honolulu po tym, jak jego ojciec oślepł w wypadku. Arthur zaczął grać na zabawkowej marimbie i dzięki akompaniamentowi płyt, był w stanie odtworzyć solówki Lionela Hamptona nuta po nucie. Jego kariera koncertowa rozpoczęła się wcześnie, gdy wygrał konkurs talentów w radiu KGMB w Honolulu. Po ukończeniu szkoły średniej grał zawodowo w małym zespole „The Gadabouts”, naśladując brzmienie fortepianu i wibrafonu George'a Shearinga i Cala Tjadera. W 1951 roku został zatrudniony do gry w barze w hotelu Halekulani, gdzie Martin Denny poznał go na początku lat 50-tych. Denny go zatrudnił i obaj pozostali razem przez kolejne pięć lat. 

Przełomowy sukces Denny'ego, który przyniósł mu cover utworu „Quiet Village”, utorował drogę również Lymanowi. Potentat stoczniowy i hawajski deweloper Henry J. Kaiser (znany z Kaiser Aluminum i Liberty Ship) zatrudnił go jako następcę Denny'ego w swoim klubie nocnym w Honolulu. Wkrótce potem wytwórnia Hi Fi Records w Los Angeles wykorzystała sukces Liberty z Dennym i zatrudniła Lymana jako swojego głównego artystę. Chociaż obaj panowie rywalizowali ze sobą na winylu, pozostali bliskimi przyjaciółmi do końca. „Miał wyczucie muzyki i ogromną wyobraźnię” - zauważył kiedyś Denny - „i powiedziałbym, że jego sukces i popularność dorównywały moim. Toczyły się dyskusje o to, kto był pierwszy, ale jeśli o mnie chodzi, zrobiliśmy to razem”. Po tym, jak obaj przestali nagrywać, Denny i Lyman często występowali razem na Oahu. A kiedy Lyman trafił do hospicjum, wkraczając w ostatnią fazę walki z rakiem gardła, „Martin zabierał Arthura na słońce i dawał prywatny koncert”, jak opowiadał przyjaciel rodziny. 

Styl Lymana był łagodniejszy niż Denny'ego, ale poszedł o wiele dalej w wykorzystywaniu egzotycznych dźwięków otoczenia. Połączenie krzyków ar i delikatnych wibracji było żyłą, którą Lyman konsekwentnie eksploatował przez ponad 30 albumów. W przeciwieństwie do Denny'ego, którego napięty harmonogram tras koncertowych często zmuszał wytwórnię do zatrudniania pianisty zastępczego na swoich albumach, Lyman nagrywał niemal wyłącznie na Hawajach. Jego albumy Hi-Fi były zazwyczaj nagrywane w sali koncertowej Kaiser's Aluminum Dome w Honolulu i nadal wyróżniają się doskonałą jakością dźwięku. W skład zespołu Lymana wchodzili John Kramer na basie, gitarze i innych instrumentach strunowych, Alan Soares na fortepianie i innych instrumentach klawiszowych oraz Harold Chang na perkusji. Pomiędzy trasami koncertowymi zespół grał w barze Shell w hotelu Hawaiian Village przez prawie 10 lat, a potem wielokrotnie się reaktywował.  

Urodzona na Hawajach wokalistka jazzowa Ethel Azama również występowała z Lymanem na początku lat 60-tych, a jej wersję utworu „Lullaby of the Leaves” można usłyszeć na płycie The Leis of Jazz. Grupa występowała w licznych telewizyjnych programach rozrywkowych w latach 60-tych, w tym w „The Red Skelton Show”, „The Andy Williams Show” i „The Steve Allen Show”. Jednak ich najbardziej znanymi występami telewizyjnymi były występy gościnne w „Hawaiian Eye”, prywatnym programie detektywistycznym Roberta Conrada i Connie Stevens, którego akcja rozgrywa się na Oahu. W programie główni bohaterowie regularnie przesiadywali w makiecie baru Shell i słuchali Lymana grającego jeden ze swoich ulubionych numerów. 

 Znakiem rozpoznawczym Lymana był cover utworu „Yellow Bird”, który spędził 10 tygodni na liście przebojów Billboard Top Ten w 1961 roku, osiągając 4. miejsce. Kiedy w 1968 roku wygasł jego kontrakt z HiFi, Lyman rozwiązał swój zespół po występie w Las Vegas i wrócił na wyspy. Z radością porzucił życie koncertowe: „Było ciężko” - powiedział kiedyś - „trzy miesiące w trasie, tu, trzy miesiące w trasie”. Później występował w większości najsłynniejszych klubów Waikiki, w tym w Don the Beachcomber i New Otani Kaimana Beach Hotel. Artykuł w magazynie „Time” z 1962 roku opisuje typowy występ Lymana w Stanach Zjednoczonych u szczytu jego sławy: Muszla muszlowa zawodziła, bębny conga dudniły, bambusowe pałki brzęczały” - pisał magazyn. „Czterech mężczyzn na scenie nieustannie się poruszało - stukając drewnianymi klockami, skrobiąc po falistej tykwie, machając machając w chińskie gongi, wybijając rytmy, które były uporczywe, wijące się i hipnotyczne. Czasami, gdy duch nimi poruszył, szczekali jak foki lub pohukiwali jak żurawie. Rozradowana publiczność w chicagowskim hotelu Edgewater Beach wprawiała w drżenie sufity, które odpowiadały okrzykami. Lyman był o wiele bardziej utalentowanym instrumentalistą, niż sugerowałby jego zazwyczaj swobodny styl gry. Zazwyczaj grał czterema pałkami jednocześnie, co było znacznie trudniejszą techniką niż standardowe podejście z dwoma pałkami, bardziej przypominało grę na fortepianie. Denny kiedyś nazwał go „najlepszym na wyspach, może najlepszym na świecie”. Nigdy jednak nie traktował swojego sukcesu zbyt poważnie. Był równie dumny z nagród zdobytych za udział w regatach kajakowych. Cztery małżeństwa pozostawiły mu niewiele środków na koncie, co jest jednym z powodów, dla których występował aż do upadku z powodu raka gardła. 

 Liczni przyjaciele i fani Lymana pożegnali go, wypływając kajakami z Waikiki, aby rozsypać jego prochy na wodach Zatoki Honolulu. Podczas ceremonii Denny oddał mu hołd: „Jesteś prawdziwym duchem aloha i niech Bóg poprowadzi cię ku niebiańskim wibracjom”. Wytwórnia płyt CD Ryko wydała nieskazitelne reedycje najlepszych albumów hi-fi Lymana pod koniec lat 90-tych. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Taboo/Dahil Sayo	Arthur Lyman	06.1959	-	55[6]	Hi Fi 550	[written by Margarita Lecuona]
Yellow Bird/Havah Nagilah	Arthur Lyman Group	05.1961	-	4[12]	Hi Fi 5024	[written by Alan Bergman,Marilyn Keith,Norman Luboff]
Love For Sale/Dahil Sayo	The Arthur Lyman Group	02.1963	-	43[11]	Hi Fi 5066	[written by Cole Porter]
Cotton Fields (The Cotton Song)/Limbo Rock (Bossa Nova)	The Arthur Lyman Group	04.1963	-	129[1]	Hi Fi 5071	[written by Huddie Ledbetter][#13 hit for The Highwaymen in 1963]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Taboo	Arthur Lyman	05.1958	-	6[62]	HiFi 806	[produced by Arthur Lyman]
Yellow bird	Arthur Lyman	07.1961	-	10[30]	HiFi 1004	-
I wish you love	Arthur Lyman	03.1963	-	36[6]	HiFi 1009	-

Pat Lundy

 Pat Lundy  była amerykańską wokalistką soul z Nowego Jorku, która wydała pięć singli
w latach sześćdziesiątych w małych wytwórniach i podpisała kontrakt z wytwórnią Columbia na swój debiutancki album z 1968 roku, „Soul Ain’t Nothin’ but the Blues”. Po wydaniu czterech singli De Luxe, powróciła na scenę z albumem RCA „Only Love Spoken Here” z 1973 roku. W 1976 roku trafiła do wytwórni Pyramid Records, gdzie wydała swoje dwa ostatnie albumy, „The Lady Has Arrived” i „Loving You: The Funkiest Feeling”. 

 Pat Lundy urodziła się 9 lipca 1941 roku. Pochodziła z Columbus w stanie Ohio, gdzie jako nastolatka zdobyła nagrodę wokalną w lokalnym centrum społecznym. Nagroda zapewniła jej dziesięciodniowy kontrakt z klubem nocnym, a kontrakt trwał osiem miesięcy. Lundy dołączyła do zespołu Symbols po występie w klubie w Columbus. Później koncertowała z Carlem Sally i zespołem Madisons, a następnie występowała w Nowym Jorku pod własnym nazwiskiem. 

Lundy osiągnęła swój pierwszy sukces dzięki singlowi nagranemu dla Toto z lipca 1962 roku „Play It Again” (z utworem „I’ll Keep Pressing On”). Leopard wydała w 1963 roku „You Hit Me Where It Hurts” (z utworem „Walkin’ By the River”) i „It’s Rainin’ Outside” (z utworem „Hal’s Belles”). W 1965 roku Heidi wydała single „Make It for the Door” (z utworem „Come to Me”) i „We Got A Thing Goin’ On” (z utworem „I Really Love You”), w tym ostatnim Lundy wystąpiła z Bobbym Harrisem. 

John Hammond, dyrektor wytwórni Columbia, usłyszał Lundy w okresie jej nowojorskiej kariery. Do Columbii trafiła ze styczniowym singlem „Wildfire” (z utworem „City of Stone”) w 1967 roku. Lundy wydała następnie „Nothing But Tears” (z utworem „Any Day Now”) i „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” (z utworem „Another Rainy Day”), a następnie album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” z 1968 roku, wydany przez wytwórnię Columbia. Pat Lundy wydała swój debiutancki album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” w styczniu 1968 roku nakładem wytwórni Columbia. Lundy łączy w swojej twórczości wokalne brzmienia soul, standardy popu i blues-ballady, a utwór tytułowy i „Another Rainy Day” zestawione są z długo krążącymi utworami repertuarowymi. Buddy Scott i Jimmy Radcliffe dostarczyli cztery utwory, a pozostała część sekwencji czerpie z materiału Gilberta Bécauda, ​​Pierre'a Delanoë, Carla Sigmana, Johna Lennona, Paula McCartneya, Duke'a Ellingtona, Macka Gordona, Buddy'ego Johnsona, Billie Holiday, Arthura Herzoga Jr., Lewa Browna i Raya Hendersona. 

W 1975 roku Pat Lundy (pod zmienionym nazwiskiem Lundi) nawiązała współpracę z wytwórnią Vigor Records i wydała „Party Music”, jednorazowy singiel napisany przez Melissę Manchester.Pat Lundy wydała swój trzeci album, „The Lady Has Arrived”, w 1976 roku nakładem wytwórni Pyramid. Utwór „Who Are You Now” pojawił się w filmie „Hurry Up Or I’ll Be Thirsty”. 

Wytwórnia Pyramid wydała singiel „Let’s Get Down to Business” w kwietniu 1976 roku z piosenką „Ain’t No Pity in the Naked City” na odwrocie. Singiel „Let’s Get Down to Business” osiągnął 94. miejsce na liście przebojów R&B w USA, a „Ain’t No Pity in the Naked City” 96. miejsce na tej liście. W 1976 roku zespół Pyramid wydał również singiel „One On One” z piosenką „Baby Don’t Let Me Down” na odwrocie. Utwór „Day By Day / My Sweet Lord” znalazł się na odwrocie dwunastocalowego singla D.C. LaRue z 1976 roku „Cathedrals”.

 

Pat Lundy wydała swój czwarty album, „Loving You: The Funkiest Feeling”, w 1977 roku nakładem wytwórni Pyramid. Album umiejscawia Lundy w soulowych klimatach późnych lat siedemdziesiątych, z rozbudowanymi sekcjami rytmicznymi, refrenami z instrumentami dętymi i balladami z akompaniamentem instrumentów smyczkowych. Pyramid wydała singiel „Work Song” w 1977 roku z piosenką „Put a Little Love Back” na odwrocie. W marcu 1977 roku „Work Song” osiągnął 17. miejsce na amerykańskiej liście przebojów dance.

 

Po ślubie z aktorem i obrońcą praw człowieka Chuckiem Pattersonem, Lundy została oddaną członkinią Soka Gakkai International (SGI), organizacji buddyjskiej. W późniejszych latach życia skierowała swoją energię na inicjatywy na rzecz pokoju na świecie.Lundy kontynuowała działalność muzyczną aż do śmierci.

  Pat Lundy zmarła na raka mózgu 30 listopada 1994 roku, w dniu swoich 53. urodzin.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
He's The Father Of My Children/Thank Heaven For You	Pat Lundy	07.1973	-	-	RCA Victor 0951	[Medley][produced by Buddy Scott, Herb Lovelle][90[4].R&B Chart]
Party Music	Pat Lundi	09.1975	-	78[5]	Vigor 1723	[written by Melissa Manchester, David Wolfert][produced by Denis Ganim, Buddy Scott, Pete Mollico][65[8].R&B Chart]
Let's Get Down To Business/Ain't No Pity In The Naked City	Pat Lundy	04.1976	-	-	Pyramid 8001	[A:written by James Coleman Dugan][B:written by Buddy Scott, Phil Medley][produced by Dennis Ganim, Buddy Scott][A:94[3].R&B Chart][B:98[3].R&B Chart]
Work Song/Put A Little Love Back	Pat Lundi	03.1977	-	-	Pyramid 8013	[written by O. Brown Jr., N. Adderley][produced by Buddy Scott][17[7].Hot Disco/Dance;Pyramid 8010 12"]

Joe Lutcher

Joseph Woodman Lutcher (ur. 23 grudnia 1919r - zm. 29 października 2006r)  był
amerykańskim saksofonistą R&B i liderem zespołu, młodszym bratem piosenkarki Nellie Lutcher. Z powodzeniem występował i nagrywał w latach 40-tych XX wieku, ale później porzucił komercyjną karierę muzyczną i został aktywnym członkiem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. 

 Urodził się w Lake Charles w Luizjanie jako jedno z dziesięciorga żyjących dzieci (spośród piętnaściorga) Isaaca i Susie Lutcher. Isaac i jego dzieci założyli mały zespół, w którym Joe grał na saksofonie. W 1941 roku przeprowadził się do Los Angeles w Kalifornii, dołączając do swojej siostry Nellie, która przeprowadziła się tam w połowie lat 30-tych XX wieku. Został powołany do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w 1942 roku, z której odszedł w 1945 roku i wrócił do Los Angeles. Prowadził zespół w Look Café w Los Angeles, po czym przeniósł się do bardziej prestiżowego Café Society, gdzie jego zespół zmienił nazwę na The Society Cats. Pracował również jako lider dla Nata Kinga Cole'a, Sammy'ego Davisa Jr. i Mills Brothers.

  W 1947 roku usłyszał go Art Rupe, który podpisał z nim kontrakt z nową wytwórnią płytową Specialty. Lutcher nie był jednak zadowolony z prośby Rupe'a, by nagrywał tylko powolnego bluesa i na prośbę swojej siostry Nellie nagrywał również (jako „Joe Lutcher's Jump Band”) dla Capitol Records. Pierwszym hitem Joe Lutchera był „Shuffle Woogie” w wytwórni Capitol, który osiągnął 10. miejsce na liście „Race Records” magazynu Billboard w marcu 1948 roku. „Rockin' Boogie” w Specialty osiągnął 14. miejsce we wrześniu 1948 roku. Oprócz Lutchera na saksofonie altowym i okazjonalnych wokalach, członkami jego zespołu byli Karl George na trąbce, Bill Ellis i Leon Beck na saksofonach, Harold Morrow na pianinie, Bill Cooper na basie i nowatorskim wokalu oraz perkusista Dick „Booker” Hart, czasami wspomagany wokalem przez aktora Cliffa Hollanda. 

O Lutcherze pisano, że wiele jego nagrań „ma niezwykle nastrojowe, złożone, a czasem humorystyczne aranżacje, przypominające późniejsze nagrania Franka Zappy”. W 1949 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Modern Records, gdzie nagrał własną kompozycję „Mardi Gras”. Wersja Lutchera osiągnęła 13. miejsce na liście przebojów R&B, ale utwór zyskał większą popularność w późniejszych, zmodyfikowanych wersjach autorstwa Profesora Longhaira i Fatsa Domino. Później nagrywał dla Peacock Records w Houston w Teksasie oraz dla kilku mniejszych wytwórni, ale z coraz mniejszym powodzeniem.

  W 1953 roku Lutcher wstąpił do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Los Angeles i porzucił branżę muzyczną, odmawiając płacenia składek związkowych muzyków, ponieważ zasady kościelne zabraniały członkostwa w związkach zawodowych.W 1957 roku rozmawiał z Little Richardem o sprawach religijnych, po czym, podczas tournée po Australii, Little Richard również postanowił zrezygnować z grania tego, co określano mianem „muzyki diabła”. Lutcher dołączył do Pennimana w ramach studiów biblijnych i razem podróżowali po kraju jako The Little Richard Evangelistic Team, głosząc słowo Boże podobno entuzjastycznym tłumom.Lutcher założył później sklep z płytami gospel i wytwórnię płytową Jordan Records, która wydawała nagrania jego samego oraz The Gospelaires i The Jordan Gospel Singers.W 1974 roku zgodził się poprowadzić Watts Community Symphony Orchestra podczas serii koncertów, co doprowadziło go do konfliktu prawnego ze związkiem muzyków. W późniejszych latach odmawiał wszelkich próśb o omówienie swojej wcześniejszej świeckiej kariery muzycznej.

  Śmierć Zmarł w Los Angeles w 2006 roku w wieku 86 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shuffle Woogie/Bebop Blues	Joe Lutcher's Jump Band	03.1948	-	-	Capitol Americana 40071	[written by Joe Lutcher][10[1].R&B Chart]
Rockin' Boogie/Blues For Sale	Joe Lutcher And His Society Cats	09.1948	-	-	Specialty 303	[written by Joe Lutcher][14[1].R&B Chart]
Mardi Gras/Ojai	Joe Lutcher And His Orchestra	09.1949	-	-	Modem 672	[13[1].R&B Chart]

Nellie Lutcher

Nellie Rose Lutcher (ur. 15 października 1912r- zm. 8 czerwca 2007r) była amerykańską
wokalistką i pianistką R&B i jazzową, która zyskała popularność pod koniec lat 40-tych i na początku lat 50-tych XX wieku. Lutcher była najbardziej rozpoznawalna ze względu na swoją dykcję i przesadną wymowę, a jej inspiracją była m.in. Nina Simone. 

 Lutcher urodziła się w Lake Charles w Luizjanie jako najstarsza córka z piętnaściorga dzieci Isaaca i Suzie Lutcher. Była siostrą saksofonisty Joe Lutcher. Jej ojciec był basistą, a matka organistką kościelną. Uczęszczała na lekcje gry na fortepianie, a jej ojciec założył rodzinny zespół, w którym grała na fortepianie. W wieku 12 lat grała z Ma Rainey, gdy stały pianista Rainey zachorował i musiał zostać w poprzednim mieście. Szukając tymczasowego zastępstwa w Lake Charles, jeden z sąsiadów powiedział Raineyowi, że jest mała dziewczynka, która gra w kościele i mogłaby to zrobić.

  W wieku 15 lat Lutcher dołączyła do ojca w zespole Imperial Jazz Band Clarence'a Harta, a jako nastolatka na krótko wyszła za mąż za trębacza tego zespołu. W 1933 roku dołączyła do zespołu Southern Rhythm Boys, pisząc ich aranżacje i koncertując. W 1935 roku przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie wyszła za mąż za Leonela Lewisa i urodziła syna. Zaczęła grać na fortepianie swingowym, a także śpiewać w małych zespołach w całej okolicy i rozwijać własny styl, inspirowany Earlem Hinesem, Duke'iem Ellingtonem i przyjacielem Natem „Kingiem” Cole'em. Nie była szeroko znana aż do 1947 roku, kiedy dowiedziała się o konkursie talentów March of Dimes w Hollywood High School i wystąpiła w nim.Program był transmitowany w radiu, a jej występ przykuł uwagę Dave'a Dextera, skauta z Capitol Records.

  Podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol i nagrała kilka płyt, w tym „The One I Love (Belongs to Somebody Else)” i swój pierwszy przebój, pikantny „Hurry On Down”, który dotarł do 2. miejsca na liście przebojów R&B magazynu Billboard i sprzedał się w nakładzie miliona egzemplarzy na całym świecie. Po nim ukazał się równie udany utwór „He's A Real Gone Guy”, który również zajął 2. miejsce na liście R&B i dotarł do listy przebojów pop, gdzie osiągnął 15. miejsce. W 1948 roku miała serię kolejnych hitów na listach R&B, z których największym sukcesem był „Fine Brown Frame”, jej trzeci przebój R&B, który zajął 2. miejsce. Jej piosenki znalazły się na listach przebojów pop, jazz i R&B, a ona sama dużo koncertowała i zyskała popularność. 

Napisała wiele własnych piosenek i, w przeciwieństwie do wielu innych afroamerykańskich artystów tamtego okresu, zachowała do nich cenne prawa autorskie. W 1950 roku Lutcher zaśpiewała w duecie z Natem „Kingiem” Cole'em „For You My Love” i „Can I Come in for a Second”. W tym samym roku jej płyty zaczęły być wydawane w Wielkiej Brytanii i były aktywnie promowane przez radiowego DJ-a Jacka Jacksona. Była gwiazdą brytyjskiej trasy koncertowej, którą prowadził Jackson, odnosząc wielki sukces, a później powróciła tam, aby koncertować solo. Z orkiestrą po raz pierwszy Lutcher nagrała w 1951 roku „The Birth of the Blues” i „I Want to Be Near You”, ale straciła na popularności wśród kupujących płyty fanów i Capitol wycofał ją z wytwórni w następnym roku.

  Nagrywała później, z mniejszym powodzeniem, dla innych wytwórni, takich jak Okeh, Decca i Liberty, stopniowo ograniczając swój kalendarz koncertowy. W 1952 roku Lutcher została zaproszona do występu w pierwszym programie telewizyjnym z okazji „Szczęśliwego Nowego Roku”, jednak po zakończeniu śpiewania okazało się, że była na planie odcinka programu „This Is Your Life” i została w nim uhonorowana.

  Zmarła w Los Angeles w 2007 roku w wieku 94 lat. Była ciotką perkusisty jazzowego Darryla „Munyungo” Jacksona i piosenkarki Jacquelyn Levy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hurry On Down/The Lady's In Love With You	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1947	-	-	Capitol Americana 40002	[written by Nellie Lutcher][2[18].R&B Chart]
He's A Real Gone Guy/Let Me Love You Tonight	Nellie Lutcher And Her Rhythm	11.1947	-	15[1]	Capitol Americana 40017	[written by Nellie Lutcher][2[23].R&B Chart]
The Song Is Ended (But The Melody Lingers On)/Do You Or Don't You Love Me?	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1948	-	-	Capitol Americana 40063	[A:written by Irving Berlin][B:written by Nellie Lutcher][A:3[4].R&B Chart][B:9[2].R&B Chart]
Fine Brown Frame/The Pig-Latin Song	Nellie Lutcher And Her Rhythm	03.1948	-	-	Capitol 15032	[written by Guadalupe Cartiero, J. Mayo Williams][2[17].R&B Chart]
Come And Get It, Honey/He Sends Me	Nellie Lutcher And Her Rhythm	05.1948	-	-	Capitol 15064	[written by Richard Larkin][6[4].R&B Chart]
Cool Water/Lake Charles Boogie	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1948	-	-	Capitol 15148	[A:written by Bob Nolan][B:written by Nellie Lutcher][A:7[3].R&B Chart][B:13[1].R&B Chart]
Alexander's Ragtime Band	Nellie Lutcher And Her Rhythm	10.1948	-	-	Capitol 15 180	[written by Irving Berlin][13[1].R&B Chart]
Wish I Was In Walla Walla	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1949	-	-	Capitol 15 279	[written by Pease][13[1].R&B Chart]
For You My Love/Can I Come In For A Second	Nellie Lutcher And Nat "King" Cole	02.1950	-	-	Capitol 847	[written by Gayten][8[3].R&B Chart]