Common

Common (ur. 13 marca 1972r w Chicago, Illinois, USA) to amerykański artysta hip-hopowy,
aktor i aktywista, który odniósł sukces na początku XXI wieku. Znany był z inteligentnych i pozytywnych tekstów, wykonywanych w stylu spoken-word. Był pierwszym raperem, który zdobył nagrodę Grammy, Oscara i Emmy. Ojciec Commona był zawodowym koszykarzem i doradcą młodzieżowym, a jego matka nauczycielką i dyrektorką. W liceum założył trio rapowe C.D.R., które ostatecznie supportowało takie zespoły jak N.W.A. Opuścił C.D.R., rozpoczynając studia biznesowe na Florida A&M University w Tallahassee. Po dwóch latach Common zrezygnował jednak ze studiów, aby poświęcić się muzyce.  

 

Lonnie Rashid Lynn urodził się 13 marca 1972 roku w Szpitalu Osteopatycznym Chicago w Chicago w stanie Illinois. Jest synem nauczycielki i byłej dyrektorki liceum John Hope College Preparatory High School, Mahalii Ann Hines, oraz byłego koszykarza ABA, a obecnie doradcy młodzieżowego Lonniego Lynna. Lynn nosi to samo imię co jego ojciec, dziadek, pradziadek i prapradziadek.  Rodzina i przyjaciele znają go pod drugim imieniem, Rashid. Ojcem chrzestnym Lynna jest koszykarz Spencer Haywood, który był kolegą jego ojca z drużyny Denver Rockets.  Lynn wychował się w dzielnicy Calumet Heights.  Jego ojciec opuścił rodzinę z powodu uzależnienia od narkotyków i alkoholu, gdy Lynn był młody.  Gdy Lynn miał dwa lata, jego ojciec próbował zabrać go i jego matkę do Seattle, gdzie zorganizował mu testy do Seattle SuperSonics. Jego ojciec został aresztowany, gdy rodzina zatrzymała się w motelu w Wisconsin, i oskarżony o bezprawne pozbawienie wolności. Rodzice Lynna rozwiedli się pod koniec lat 70-tych, w wyniku czego ojciec przeprowadził się do Denver w Kolorado. W rezultacie Lynn został wychowany przez matkę; jednak jego ojciec pozostał aktywny i udało mu się załatwić mu pracę jako podającego piłki w Chicago Bulls, gdy miał 11 lat, a także był świadkiem pierwszego meczu pokazowego Michaela Jordana. Lynn studiował przez dwa lata na Florida A&M University (FAMU) dzięki stypendium i studiował administrację biznesową, ale nie ukończył studiów.

Początkowo występował pod pseudonimem Common Sense, ale zespół o tej samej nazwie pozwał go do sądu, a w połowie lat 90-tych skrócił swój pseudonim sceniczny do Common.   Common wydał swoje dwa pierwsze albumy, „Can I Borrow a Dollar?” (1992) i „Resurrection” (1994), w niezależnych wytwórniach.Natomiast album „Resurrection” z 1994 roku ugruntował jego pozycję na scenie undergroundowej. Zdystansował się od gangsta image'u wielu raperów, co było szczególnie widoczne w singlu „I Used To Love H.E.R.”, powszechnie uważanym za klasykę gatunku i często cytowanym jako najlepszy hip-hopowy utwór wszech czasów. W utworze Common rapuje o swojej przyjaciółce, która staje się coraz bardziej sławna, ale zapomina o swoich korzeniach, co stanowi metaforę ewolucji hip-hopu w tamtym czasie.

 Ponieważ Common wspomina, że ​​ta zmiana wynika przede wszystkim z jej „przeprowadzki” na Zachodnie Wybrzeże, między nim a gangsta raperem z Zachodniego Wybrzeża, Ice Cube'em, doszło do krótkiego konfliktu. Wkrótce potem musiał skrócić swój pseudonim sceniczny „Common Sense” do „Common”, ponieważ istniał już zespół ska o tej samej nazwie. W 1997 roku wydał album *One Day It'll All Make Sense*, na którym współpracował z wieloma znanymi muzykami, takimi jak De La Soul, Lauryn Hill, Erykah Badu i The Roots. Wystąpił również na albumie Pete'a Rocka *Soul Survivor* oraz *Black Star* Taliba Kweliego i Mos Defa. Krótko wcześniej został ojcem Omoye Assata Lynn, nazwanej na cześć amerykańskiej aktywistki Assaty Shakur (1947–2025). Przy okazji albumu z 2000 roku *Like Water for Chocolate*, który osiągnął 16. miejsce na liście Billboardu i odniósł swój pierwszy komercyjny sukces, Common rozstał się ze swoimi poprzednimi producentami, No I.D. i Ynot, i zamiast tego nawiązał współpracę z Soulquarians (m.in. z J Dillą, ?uestlove i D'Angelo), z którymi muzyka Commona ewoluowała od jazzu w stronę neo-soulu. 

Za utwór „The Light” (44. miejsce na liście Billboard Hot 100) Common otrzymał swoją pierwszą nominację do nagrody Grammy w 2001 roku.[5] Dwa lata później wydał niezwykle eksperymentalny album *Electric Circus*. Niektórzy krytycy chwalili go za śmiałość w łączeniu różnych stylów muzycznych, podczas gdy inni krytykowali go z tego samego powodu.Dwa z utworów zostały wyprodukowane przez zespół The Neptunes, a w innym utworze Prince gra na gitarze i klawiszach. Album został nagrany w studiu Electric Lady Studios, należącym niegdyś do Jimiego Hendrixa. Utwór „Jimi Was a Rockstar” jest dedykowany zmarłemu gitarzyście. W ośmioipółminutowym utworze Common śpiewa z Erykah Badu, z którą wówczas się spotykał. Z pomocą przyjaciela i producenta Kanye Westa powrócił do swoich korzeni, pełnych soulu i sampli, wydając w 2005 roku album *Be*, który spotkał się z dużym uznaniem krytyków.Osiągając 2. miejsce na amerykańskich listach przebojów, był to jak dotąd najpopularniejszy album Commona i otrzymał cztery nominacje do nagrody Grammy. Album był drugim wydawnictwem wydanym przez wytwórnię Westa, GOOD Music, z którą Common podpisał kontrakt. Oprócz Westa, dwa utwory na płycie wyprodukował J Dilla, który zmarł na początku 2006 roku. 

 Potem Common wystąpił gościnnie na albumie Fort Minor *The Rising Tied*, *Late Registration* Kanye Westa, albumie Alicii Keys MTV Unplugged, pośmiertnie wydanym albumie J Dilli *The Shining* oraz albumie *Introducing Joss Stone*. Nagrał utwór „A Dream” z will.i.amem jako tytułowy utwór do ścieżki dźwiękowej filmu *Freedom Writers* i był współautorem utworu „Play Your Cards Right” z Bilalem do filmu *Smokin' Aces*. 

Siódmy album Commona, *Finding Forever*, ukazał się 31 lipca 2007 roku. Album został ponownie w dużej mierze wyprodukowany przez Kanye Westa, z udziałem will.i.ama, Devo Springsteena, Karriema Rigginsa i J Dilli. Zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard, za co Common podziękował swoim fanom.„To dowód na to, że dobra muzyka wciąż żyje. Ludzie słuchają muzyki, która ma znaczenie i jest kreatywna […] Czujesz, że wiele włożonej pracy przynosi efekty”.  Również w 2007 roku założył fundację Common Ground Foundation, która koncentruje się między innymi na edukacji osób upośledzonych i zapobieganiu HIV/AIDS.W tym samym roku był nominowany do trzech nagród Grammy. Zdobył prestiżową nagrodę muzyczną za piosenkę „Southside”, nagraną z Kanye Westem, w kategorii „Najlepszy występ rapowy duetu lub zespołu”. Wcześniej, w 2003 roku, zdobył swoją pierwszą nagrodę Grammy z Erykah Badu w kategorii Najlepsza Piosenka R&B. Utwór „Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)”, który otrzymał dwie nominacje, znalazł się również na ścieżce dźwiękowej filmu *Brown Sugar*, w którym Common zadebiutował w kinie.

  Po kilku opóźnieniach, Common wydał w grudniu 2008 roku swój ósmy solowy album, *Universal Mind Control* (dawniej *Invincible Summer*). Album został wyprodukowany przez The Neptunes i Mr. DJ, który współpracował m.in. z OutKast; producentem wykonawczym jest Kanye West.  Album znacząco różni się od poprzednich albumów Commona mniej poważną tematyką i wpływami muzyki elektronicznej.  Sam określił go jako „album poprawiający nastrój”, który po „po sitive vibes, słońce, koktajle” i „luźne imprezy”. Jako debiutancki album Commona, „Universal Mind Control” zebrał przeważnie miażdżące recenzje;  na przykład e-zin „PopMatters” określił ten utwór jako „naciągany i banalny”. 

 W czerwcu 2009 roku Common pojawił się w utworze Jonas Brothers „Don't Charge Me for the Crime”. W lutym 2012 roku ukazał się album „The Dreamer/The Believer”, na którym znalazł się singiel „Ghetto Dreams” (feat. Nas). Po wydaniu nowego singla „Kingdom” w maju 2014 roku, Common dołączył do wytwórni ARTrium Recordings, należącej do producenta No I.D.22 lipca 2014 roku ukazał się dziesiąty album studyjny Commona, „Nobody's Smiling”, z gościnnym udziałem Big Seana i Malika Yusefa. Album, podobnie jak poprzedni, został wyprodukowany przez No I.D.[17] Przy swoim jedenastym albumie, „Black America Again”, Common ponownie współpracował z Karriemem Rigginsem, tak jak robił to w latach 1997–2007. Produkcja Rigginsa na albumie charakteryzuje się instrumentacją na żywo i licznymi samplami. Centralnym tematem rapu Commona jest rasizm. Tytułowy utwór, nagrany we współpracy ze Steviem Wonderem, został wydany jako singiel. Utwór jest prezentowany w ponad 20-minutowym teledysku. 28 stycznia 2020 roku w Los Angeles Convention Center w Los Angeles odbył się koncert hołdu dla Prince'a zatytułowany „Let's Go Crazy: The Grammy Salute to Prince”, zbiegający się z rozdaniem nagród Grammy 2020. Common wykonał na koncercie utwór „Sign o' the Times” (1987). Koncert był transmitowany w amerykańskiej telewizji 21 kwietnia 2020 roku, w czwartą rocznicę śmierci Prince'a. 

  W latach 2000. Common zaczął dostawać epizodyczne role w programach telewizyjnych i filmach. Jego pierwsze filmy to kryminał American Gangster (2007), przygodowy film science fiction Terminator: Ocalenie (2009) oraz komedia Randka w nocy (2010). W latach 2011-2014 Common grał główną rolę byłego niewolnika pracującego przy budowie transkontynentalnej kolei w serialu Hell on Wheels. Następnie wystąpił w takich filmach jak biograficzny dramat Avy DuVernay: Selma (2014), przygodowy film akcji: Legion samobójców (2016), komedia Girls Trip (2017) oraz kryminał Ava (2020). Później Common zagrał w filmie „Alice” (2022), filmie o zemście, opowiadającym o zniewolonej kobiecie, która ucieka z odizolowanej plantacji na Południu i odkrywa, że ​​jest rok 1973. 

W latach 2018–2019 zagrał w serialu dramatycznym telewizji kablowej „The Chi”, którego był producentem wykonawczym. W tym czasie grał również epizodyczną rolę w serialu „Never Have I Ever”. W trakcie swojej kariery Common zdobył wiele nagród, w tym nagrody Grammy za współpracę z Erykah Badu i Kanye Westem przy utworach „Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)” (2002) i „Southside” (2007). Za utwór „Glory”, który wykonał z Johnem Legendem w filmie „Selma”, obaj artyści otrzymali nagrody Grammy i Oscara. W 2017 roku Common zdobył nagrodę Emmy za utwór „Letter to the Free”, który pojawił się w filmie dokumentalnym DuVernay „13th” (2016). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Used to Love H.E.R./Communism	Common Sense	10.1994	-	-	Relativity 1209	[written by Lonnie Lynn Jr., Dion Wilson][produced by No I.D.][91[3].R&B Chart]
Resurrection/Chapter 13	Common Sense	04.1995	-	102[6]	Relativity 1250	[written by Lonnie Lynn Jr., No I.D.][produced by No I.D.][88[5].R&B Chart]
Reminding Me (Of Sef)	Common featuring Chantay Savage	09.1997	59[2]	101[8]	Relativity 1627	[written by Lonnie Lynn,Anthony Craig][produced by Ynot][57[12].R&B Chart]
Respiration	Mos Def & Talib Kweli Are Black Star Featuring Common	03.1999	-	-	Rawkus53 473	[written by Talib Kweli Greene,Dante Terell Smith,Lonnie Rashid Lynn,Tony Cottrell][produced by Hi-Tek][54[10].R&B Chart]
One-Nine-Nine-Nine/Like They Used to Say	Common featuring Sadat X and Talib Kweli	04.1999	-	110[2]	Rawkus 53 474	[written by Lonnie Lynn,Derek Murphy,Tony Cottrell][produced by Hi-Tek,Dug Infinite][41[11].R&B Chart]
The 6th Sense/Dooinit	Common featuring Bilal	02.2000	56[2]	-	MCA 155 704	[written by Lonnie Lynn,Bilal Oliver,Chris Martin,Kejuan Muchita,Albert Johnson][produced by DJ Premier][87[12].R&B Chart]
The Light	Common	08.2000	-	44[19]	MCA 155 763	[written by Lonnie Lynn ,James Yancey, Bobby Caldwell, Ramel Werner, Norman Harris, Bruce Malament][produced by Jay Dee][12[28].R&B Chart]
Geto Heaven Remix T.S.O.I. (The Sound of Illadelph)	Common featuring Macy Gray	12.2000	48[2]	-	MCA MCST 40246 [UK]	[written by Lonnie Lynn, Ahmir Thompson, James Poyser][produced by Soulquarians][61[8].R&B Chart]
The Sun God	Hi-Tek featuring Common and Vinia Mojica	06.2001	-	-	Rawkus 320	[written by L. Lynn, T. Cottrell, V. Mojica][produced by Hi-Tek][77[6].R&B Chart]
Dance for Me	Mary J. Blige featuring Common	02.2002	13[13]	-	MCA MCSTD 40274 [UK]	[written by Mary J. Blige, Bruce Miller, Lonnie Lynn, Sting][produced by Dame Grease]
Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)	Erykah Badu Featuring Common	09.2002	-	9[27]	Fox/MCA 113 387	[written by Erykah Badu,Lonnie Rashid Lynn,Madukwu Chinwah,Robert Ozuma,James Poyser,Raphael Saadiq,Rashad Smith,Glen Standridge][produced by Raphael Saadiq][1[4][40].R&B Chart]
Come Close	Common featuring Mary J. Blige	12.2002	-	65[15]	MCA 113 957	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][21[20].R&B Chart]
The Corner	Common featuring Kanye West and The Last Poets	04.2005	134[4]	110[9]	G.O.O.D. 004 342	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,Abiodun Oyewole,Umar Bin Hassan,Leon Moore][produced by Kanye West][42[16].R&B Chart]
Go!	Common featuring John Mayer and Kanye West	07.2005	79[1]	79[6]	G.O.O.D. 004 924	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,John Mayer,Linda Lewis][produced by Kanye West][31[17].R&B Chart]
SupaStar	Floetry Featuring Common	10.2005	-	-	Geffen 005 568	[55[11].R&B Chart]
Testify	Common	11.2005	-	110[5]	G.O.O.D. 005 583	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,General Johnson,Angelo Bond,Gregory Perry][produced by Kanye West][44[19].R&B Chart]
A Dream	Common featuring will.i.am	03.2007	108[2]	-	Hollywood	[written by Lonnie Lynn,William Adams,Martin Luther King Jr.][produced by will.i.am]
Tell Me What We're Gonna Do Now	Joss Stone Featuring Common	04.2007	-	-	Virgin	[written by Joss Stone,Alonzo "Novel" Stevenson,Tony Reyes,Lonnie Lynn,Mark Batson][produced by Raphael Saadiq][64[14].R&B Chart]
The People/The Game	Common	08.2007	-	111[2]	G.O.O.D. 009 952	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,Gil Scott-Heron][produced by Kanye West][55[14].R&B Chart]
Drivin' Me Wild/Testify	Common featuring Lily Allen	10.2007	56[2]	-	Geffen 1750856 [UK]	[written by Lonnie Lynn, Kanye West, Charles Stepney, Lloyd Webber][produced by Kanye West]
I Want You	Common	11.2007	-	112[5]	G.O.O.D. 010 090	[written by Lonnie Lynn,William Adams][produced by will.i.am][32[18].R&B Chart]
Universal Mind Control	Common Featuring Pharrell	12.2008	-	62[6]	G.O.O.D.	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][60[10].R&B Chart]
Announcement	Common Featuring Pharrell	10.2008	-	-	Geffen 011 707	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][94[3].R&B Chart]
Make Her Say	Kid Cudi Featuring Kanye West & Common	06.2009	67[2]	43[15]	Fool's Gold 013 161	[written by Scott Mescudi,Kanye West,Lonnie Lynn,Stefani Germanotta,Nadir Khayat][produced by Kanye West][39[13].R&B Chart]
Wake Up Everybody	John Legend and The Roots featuring Common and Melanie Fiona	08.2010	179	43[15]	Fool's Gold 013 161	[written by Victor Carstarphen, Gene McFadden ,John Whitehead][produced by The Roots][39[13].R&B Chart]
Celebrate	Common	02.2012	-	-	Think Common	[written by Kenny Loggins,R. James,Lonnie Lynn,Makeba Riddick,Ernest Wilson,James Fauntleroy][produced by No I.D.][95[4].R&B Chart]
The Morning	Common with Raekwon, Pusha T, 2 Chainz, Cyhi the Prynce, Kid Cudi and D'banj	10.2012	-	119[1]	Roc-A-Fella / Def Jam	[written by Andrea Martin,Frederick Loewe,Lonnie Lynn,Corey Woods,Terrence Thornton,Scott Mescudi,Tauheed Epps,Alan Lerner,Dapo Daniel Oyebanjo,Craig Balmoris,Julian Nixon,Cydel Young][produced by Craig Balmoris, Julian Nixon][49[1].R&B Chart]
Switch Up	Big Sean Featuring Common	05.2013	-	-	G.O.O.D.	[written by Sean Anderson,Nickerson,Dion Wilson,Lonnie Lynn Jr.][produced by Mano,No I.D.,Kinelski][50[1].R&B Chart]
Glory	Common and John Legend	01.2015	62[1]	49[3]	Def Jam USUM 71417189 [UK]	[written by John Stephens ,Lonnie Lynn, Che Smith][produced by John Legend][18[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Resurrection	Common Sense	10.1994	-	179[2]	Relativity 1208	[produced by No I.D.,The Twilite Tone]
One Day It'll All Make Sense	Common	10.1997	-	62[5]	Relativity 1535	[produced by No I.D.,Spike Rebel,Karriem Riggins,James Poyser,the Twilite Tone,Dug Infinite]
Like Water for Chocolate	Common	04.2000	165[2]	16[31]	MCA 111 970	[gold-US][produced by Questlove,Common,Derek Dudley,J Dilla,James Poyser,DJ Premier,D'Angelo,Karriem Riggins]
Electric Circus	Common	12.2002	-	47[13]	MCA 113 114	[produced by Questlove,Common,Derek Dudley,James Poyser,J Dilla ,Pino Palladino,The Neptunes,Karriem Riggins,Jeff Lee Johnson]
Be	Common	06.2005	38[3]	2[27]	G.O.O.D. 004 670	[platinum-US][silver-UK][produced by Kanye West,J Dilla James Poyser ,Karriem Riggins]
Finding Forever	Common	08.2007	35[3]	1[1][23]	Geffen 1742564 [UK]	[gold-US][produced by Kanye West,will.i.am,J Dilla,Devo Springsteen,Karriem Riggins,Derrick Hodge]
Universal Mind Control	Common	12.2008	-	12[13]	Geffen 001198602	[produced by Pharrell Williams,The Neptunes,Kanye West,Common,Derek Dudley,Mike Chavez,Mr. DJ]
The Dreamer/The Believer	Common	01.2012	196	18[9]	Warner Bros. 529038	[produced by No I.D. , Common, Derek Dudley,Mike Chavez]
Nobody's Smiling	Common	08.2014	138	6[5]	Def Jam 3790944 [UK]	[produced by No I.D.,Common,Mike Chavez]
Black America Again	Common	11.2016	-	25[2]	Def Jam 0602557124255 [UK]	[produced by Common,No I.D., Karriem Riggins, Robert Glasper]
Let Love	Common	09.2019	-	118[1]	Concord 7210802	[produced by Karriem Riggins,J Dilla]

Chris Columbo Quintet

Joseph Christopher Columbus Morris (ur. 17 czerwca 1902r - zm. 20 sierpnia 2002r),
lepiej znany jako Crazy Chris Columbo lub po prostu Chris Columbo, był amerykańskim perkusistą jazzowym. W dokumentach czasami określano go mianem Joe Morris, choć nie jest spokrewniony z gitarzystą free jazzowym Joe Morrisem ani trębaczem Joe Morrisem. 

 

 Columbus był aktywnym muzykiem jazzowym od lat 20. do 90-tych XX wieku i był dla Sonny'ego Payne'a kimś w rodzaju ojca.  Od lat 30. do końca lat 40-tych XX wieku prowadził własny zespół, będąc przez pewien czas rezydentem w Savoy Ballroom. W połowie lat 40-tych zaczął również grać na perkusji z Louisem Jordanem, pozostając z nim do 1952 roku. W połowie i pod koniec lat 50-tych Columbus wspierał zespół organowy Wild Billa Davisa i nagrywał z Duke'iem Ellingtonem w 1967 roku.

 

Ponownie działał jako lider w latach 70-tych, oprócz tras koncertowych po Europie z Davisem. We Francji grał z Floydem Smithem, Alem Greyem, Eddiem „Cleanheadem” Vinsonem, Buddym Tate'em i Miltem Bucknerem. Przed udarem, który częściowo go sparaliżował w 1993 roku, Columbus był najstarszym czynnym muzykiem w Atlantic City. 

 

 Columbo zadebiutował zawodowo grając z Fletcherem Hendersonem w 1921 roku. W latach 20. i 60-tych XX wieku grał w większości klubów nocnych w mieście i przez 34 lata, aż do 1978 roku, kiedy klub został zamknięty, dyrygował orkiestrą Club Harlem. Następnie zespół Columbo występował praktycznie w każdym hotelu-kasynie w Atlantic City. W czasie udaru regularnie występował w Showboat. Columbo współpracował, nagrywał i koncertował z wybitnymi artystami jazzowymi, takimi jak Duke Ellington, Dizzy Gillespie, Louis Jordan, Louis Armstrong, Wild Bill Davis i Ella Fitzgerald. Columbo wydał album dla wytwórni Strand zatytułowany „Jazz: Re-Discovering Old Favorites” zespołu Chris Columbo Quintette, zawierający wersję utworu „Summertime” z udziałem organisty Johnny'ego „Hammonda” Smitha. Ta płyta (z drugą stroną w szybkim, molowym bluesie zatytułowanym „Minerology”  odniosła spory sukces w radiu na początku lat 60-tych. 

 

Columbo podrzucał pałeczki w powietrze, odbijał je od podłogi i często zeskakiwał z motocyklowego siedzenia, które było jego perkusyjnym tronem. Columbo wystąpił również w filmie „It Happened in Harlem” z 1945 roku, opartym na historii harlemskiego klubu nocnego Smalls Paradise, oraz w filmie „Look Out Sister” z 1947 roku.Chrisa przeżyły dwie córki, Yvette Mathison i JoAnn Morris, wnuczki Sheril Plunkett i Tana Lee oraz prawnuki Dylan Plunkett, Kacie Mae Plunkett i Chance Lee. 

 

Śmierć Columbo doznał udaru w 1993 roku i zmarł w 2002 roku; miał 100 lat.  Aby docenić jego wkład w historię i muzykę Atlantic City, w 2005 r. część Kentucky Avenue, na której mieści się Club Harlem, przemianowano na Chris Columbo Lane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime / Minerology	Chris Columbo Quintet	06.1963	-	93[2]	Strand 25 056	[written by George Gershwin, Ira Gershwin & DuBose Heyward]

Chi Coltrane

Chi Coltrane (ur. 6 listopada 1948r) to amerykańska piosenkarka rockowa/gospel, autorka
tekstów i pianistka. Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę w 1972 roku singlem „Thunder and Lightning”. Jej piosenka „Go Like Elijah” z 1973 roku była przebojem numer jeden w Holandii.

 

  Chi Coltrane rozpoczęła karierę jako artystka w Chicago. Za granicą zadebiutowała, reprezentując Stany Zjednoczone na Międzynarodowym Festiwalu Rockowym dla 50 000 widzów w Rio de Janeiro. Wróciła do Stanów Zjednoczonych, gdzie Clive Davis podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Columbia Records. Jej jedynym przebojem w USA był „Thunder and Lightning”, który dotarł do 17. miejsca na listach przebojów w całym kraju. Coltrane miała dwa hity w Top 40 w Niemczech, osiągając 1. miejsce w Holandii i utrzymując tę ​​pozycję przez miesiąc dzięki oryginalnemu utworowi „Go Like Elijah”. 

 

Coltrane wielokrotnie gościnnie występowała w programach American Network TV, w tym w programie The Tonight Show stacji NBC oraz 76. odcinku Midnight Special stacji NBC z 12 lipca 1974 roku. Coltrane występowała z The Who, The Eagles, Steviem Wonderem i Rodem Stewartem. W latach 70. i 80-tych w Ameryce Chi była niegdyś nazywana „Pierwszą Damą Rocka”;  i zajmowała pierwsze miejsce w rankingu popularności „Music Express”. 

 

 Jej całokształt twórczości przyniósł wiele nagród i wyróżnień, zarówno w Ameryce, jak i za granicą, w tym europejski Złoty Młot i Srebrny Młot dla najlepszej artystki. W 1999 roku Chi została uhonorowana w Los Angeles.  Coltrane znalazł się na europejskiej liście „100 Najlepszych Muzyków WIEKU”. Magazyn „Rolling Stone” opisał Coltrane’a jako „porywającą wokalistkę/kompozytorkę/producentkę, której występy są po prostu porywające”. Paul Buckmaster, odnosząc się do jej nowego utworu „Yesterday, Today & Forever”, powiedział: „Musiałem kilka razy przerwać pracę nad aranżacją smyczkową „Yesterday, Today & Forever” z powodu głębokich emocji, jakie we mnie wywołała – to naprawdę wspaniały utwór. Myślę, że to prawdopodobnie najpiękniejsza piosenka, jaką kiedykolwiek słyszałem”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thunder And Lightning/Time To Come In	Chi Coltrane	09.1972	-	17[13]	Columbia 45 640	[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]
Go Like Elijah/It's Really Come To This	Chi Coltrane	01.1973	-	107[2]	Columbia 45 749	[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chi Coltrane	Chi Coltrane	09.1972	-	148[10]	Columbia 31 275	[produced by Toxey French]

Colour Club

 Colour Club to amerykański zespół smooth jazzowy założony w latach 90-tych XX
wieku przez Skippera Wise'a i Lesa Pierce'a. Wise i Pierce założyli Colour Club  na początku lat 90-tych, łącząc smooth jazz z hip-hopem. Do nagrania drugiego i trzeciego albumu zaangażowali wokalistkę >Lisę Taylor, a gościnnie wystąpili tacy muzycy jak Gary Meek i Rick Braun. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Colour Club”, z 1994 roku, zawierał singiel „Freedom Words”. Teledysk do niego był nominowany do American Music Award. 

 W 1994 roku Skipper poznał Lesa Pierce'a, który w tamtym czasie miał przebój w Top 40 z popowym zespołem „Louie Louie” i był producentem grupy wokalnej Take 6. Skipper podpisał kontrakt z JVC Records na trzy albumy, tworząc wraz z Lesem Pierce'em zespół „Colour Club”. „Colour Club”, album o tym samym tytule, został wydany przez wytwórnię JVC na początku 1994 roku i osiągnął 5. miejsce na liście przebojów radiowych NAC. Album został okrzyknięty nowym ruchem w Europie o nazwie „Acid Jazz”. Teledysk do singla „Freedom Words”  został nakręcony w Zuma Beach w Malibu w południowej Kalifornii, a jego producentem był Mitchel Linden. Efektem tych starań było nominowanie do nagrody „Teledysk roku” w konkursie American Billboard Video Awards. 

 Album „In the Flow”  został wydany w 1996 roku przez wytwórnię JVC/VERTEX. Teraz, z Lisą Taylor na stałe w roli wokalistki,  album przyniósł trzy single: „Be Yourself”, który znalazł się w pierwszej czterdziestce list przebojów w Japonii; „If it’s all Good” i „Pearls”.  Trzeci i ostatni album Colour Club, „Sexuality”, ukazał się w 1997 roku nakładem JVC/Vertex, a singiel „Tenderness” został wydany. Do albumu dołączono teledysk, a sześć tygodni później JVC America zamknęło swoje podwoje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If It's All Good	Colour Club	06.1996	-	-	JVC 8010	[written by Bernard Wise, Les Pierce][produced by Bernard Wise,Les Pierce][59[10].R&B Chart]
Tenderness	Colour Club	11.1997	-	-	JVC 8011	[written by Les Pierce, Bernard Wise & Lisa Taylor][79[4].R&B Chart]

Colts

Colts to jeden z dwóch czarnoskórych zespołów wokalnych z Bakersfield w Kalifornii
(drugim zespołem był The Paradons, znany z przeboju „Diamonds and Pearls”). Wokalista Ruben Grundy, jego brat Joe Grundy i Carl Moland mieszkali na tej samej ulicy w Bakersfield. Kiedy cała trójka przeprowadziła się do Los Angeles, aby studiować w L.A. City College, założyli zespół wokalny z kolegą ze studiów, Leroyem Smithem, pochodzącym z New Jersey. Kwartet szybko zwrócił na siebie uwagę promotora/autora tekstów/menedżera Samuela „Bucka” Ram, który podpisał z nimi kontrakt z wytwórnią Personality Productions i zapewnił im kontrakt z małą wytwórnią płytową Mambo z Pasadeny, należącą do Larry'ego Meada. 

 

Aby nadać im tożsamość, Ram podkreślił ich schludny, studencki wizerunek, wyposażając ich w czapki pierwszoroczniaków, co mogło ostatecznie podkopać ich popularność. Ram wykorzystał zespół do nagrania jednej ze swoich nowych piosenek, „Adorable”. Według Cashbox (13 sierpnia 1955 r.), ten „kwartet młodych studentów z Bakersfield” nagrał piosenkę wraz z kilkoma innymi w Pasadenie pod nadzorem czarnoskórego dyrektora artystycznego i filmowego Vity, Mike'a Gradny'ego. W ciągu tygodnia lub dwóch lokalny dystrybutor, Abe Diamond, zagrał dubbing utworu dla dealerów. Choć początkowo wydany przez Mambo, „Adorable” został przeniesiony na nową wytwórnię Meada, Vita, ponieważ szaleństwo na punkcie mambo stało się passe. Do 24 września singiel Vita był numerem jeden w programie radiowym Zeke'a Mannersa KFWB, a grupa występowała w programach telewizyjnych Ala Jarvisa i Larry'ego Finleya. Do 22 października utwór dotarł na szczyt listy przebojów R&B Cashbox w Los Angeles, gdzie utrzymał się przez niesamowite trzy miesiące. Płyta mogłaby stać się ogólnokrajowa, gdyby nie fakt, że The Drifters nagrali jej cover dla Atlantic Records. 

 

Cashbox pod koniec października wydał obie wersje w ramach Buy O' the Week: „Od momentu pojawienia się oryginalnej płyty Vita, entuzjazm wokół tego utworu narastał. Colts zaczęli z hukiem w Los Angeles, a później zaczęli robić furorę w Nowym Jorku, Filadelfii, Baltimore i Buffalo. Płyta Driftersów ukazała się później, ale w regionach, gdzie płyta Vita nie była dystrybuowana- i w wielu, gdzie była - również sprzedawała się bardzo dobrze. Choć Colts są już na krajowej liście przebojów, Drifters niewiele im ustępują. Ostatecznie zwyciężyła lepsza dystrybucja i mocniejsza wersja Atlantic; Drifters wynieśli „Adoreable” na pierwsze miejsce na liście R&B w kraju, podczas gdy oryginał Colts dotarł zaledwie do jedenastego miejsca na liście R&B. 

 

Aby kolejny singiel zespołu, „Sweet Sixteen”, zyskał popularność w całym kraju, Ram przyznał Alanowi Freedowi połowę autorstwa (drugą połowę stanowił Lyn Paul, jeden z pseudonimów Ram), ale emisja Freeda w radiu nie przyczyniła się do wzrostu popularności płyty, nawet gdy Colts występowali w okolicach Nowego Jorku z The Platters i The Penguins, a następnie odbywali trasę po kraju z Comets Billa Haleya, Frankie Lymonem, Clyde’em McPhatterem i innymi czołowymi artystami w ramach „The Biggest Rock 'n' Roll Show of 1956”. W międzyczasie „Sweet Sixteen” został przerobiony przez The Sounds (z udziałem niewymienionego w czołówce Bobby’ego Daya) w programie Modern. Records. Nawiasem mówiąc, druga strona singla, „Honey Bun”, została napisana przez Curtisa Williamsa z The Penguins. 

 

Trzeci singiel, „Never, No More” Joe Grundy'ego, nie wzbudził żadnego zainteresowania. W sierpniu 1956 roku Cashbox ogłosił, że Ramowi udało się podpisać kontrakt The Colts z wytwórnią Dot Records, ale nic z tego nie wyszło. Wrześniowa informacja w księgarniach z 1956 roku donosiła, że ​​The Colts dołączyli do składu żonę wokalisty Mela Williamsa, Mickey Lynn, zmienili nazwę na Four Colts & a Filly i zaliczyli występ w klubie nocnym Larry Potter's Supper Club w Los Angeles. Być może jednak przedsięwzięcie nie trwało długo, ponieważ w następnym roku The Colts byli stałymi bywalcami ekskluzywnego klubu Saints & Sinners, spotykając się z takimi gwiazdami jak Nat King Cole i Sammy Davis Jr. Pojawia się jednak wątpliwość, czy pierwotny zespół nadal istniał w tym czasie. 

 

 Właścicielem nazwy był Ruben Grundy, który najwyraźniej nie był już członkiem The Colts, a według wpisu w Cashbox z lipca 1957 roku, głównymi wokalistami zespołu byli Don Wyatt i Eddie Williams (dawniej The Aladdins), którzy zastąpili „członków powołanych do sił zbrojnych”. W tym samym miesiącu grupa Colts grała koncert w hotelu El Cortez w Las Vegas, a następnie w sierpniu wyruszała do Honolulu. To była ostatnia informacja, jaką media branżowe podały o zespole. Ruben Grundy, który najwyraźniej nie był już członkiem The Colts, nagrywał z girlsbandem dla wytwórni Spry Mike'a Gradny'ego w 1957 roku. Lokalne losy czterech Colts w latach 2000 są nieznane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Adorable/Lips Red As Wine	Colts	10.1955	-	-	Vita 112	[written by Buck Ram][11[1].R&B Chart]

Coming of Age

 

Coming of Age to kwintet R&B, w którego skład wchodzą Israel Spencer, Tao Kese, Terrance
Quaites, Ivan Shaw i Maranthony Tabb. Grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic Records w latach 90-tych. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Coming Home to Love”, ukazał się w 1993 roku i znalazł się w pierwszej dziesiątce listy Billboard Top Heatseakers. 

 

Ich debiutancki singiel „Coming Home to Love” osiągnął dwudzieste siódme miejsce na amerykańskiej liście przebojów, a ich kolejny singiel z 1994 roku, „Baby Be Still”, dotarł do sześćdziesiątego trzeciego miejsca. W 1994 roku grupa wystąpiła z Tishą Campbell i De La Soul w programie „Soul Train”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Coming Home To Love	Coming of Age	10.1993	-	101[12]	Zoo 14 099	[produced by Kashif][27[20].R&B Chart]
Baby Be Still	Coming of Age	01.1994	-	-	Zoo 14 116	[written by J. Valentine][produced by Dennis Lambert, Jeffrey Valentine][63[8].R&B Chart]

Willie Collins

Willie Collins pochodził z Karoliny Północnej, ale w połowie lat 60-tych mieszkał
w Nowym Jorku i pracował zawodowo. Moje uszy podpowiadają mi, że jego mało znany singiel 45 z Fats Gaines Orchestra dla F & G prawdopodobnie był jego pierwszym nagraniem. Te leniwe, swobodne, niemal wyspiarskie klimaty przywodzą mi na myśl lata 60-te. Ale to współpraca ze znanym muzykiem Ernestem Kelleyem, przed jego słynną przeprowadzką do Detroit, sprawiła, że ​​został zauważony. Chociaż nie jest pełnoprawnym członkiem The Combinations, wydaje się oczywiste, że ich singiel 45 dla małej wytwórni Kelleya Soul-O-Sonic zawiera ostre, gospelowe brzmienia Collinsa. Najważniejszą stroną tego mało znanego utworu jest ballada inspirowana doo wopem „Please Don’t Leave Me”, w której błaganie Williego trafia w sedno. Collins nagrywał również solo dla Kelleya z słusznie słynnym zespołem ListenTwo Lives w 1967 roku. 

Otis Redding był już wtedy tak ważnym i odnoszącym sukcesy artystą, że nieuniknione było, iż wpłynie na innych, być może mniej utalentowanych wokalistów. „Wpływ” w niektórych przypadkach przeradzał się oczywiście w „imitację”, ale wokaliści tacy jak Johnny Soul i James Duncan trzymali się głównie prawej strony granicy. „Two lives” Willie'ego Collinsa balansuje na granicy. Z rytmicznym riffem z „These Arms of Mine” i partią instrumentów dętych, która przywodzi na myśl „I've been loving you too long”, czynnik Otisa jest dość wysoki. To jednak, co czyni ten utwór klasykiem, to głębia i przekonanie, jakie Collins wnosi do utworu - porywający występ wokalny. Utwór został napisany przez niezwykle interesującego muzyka Billy'ego Nicholsa, którego ścieżki skrzyżowały się z Collinsem w trakcie jego kariery.  

Znakomity utwór Willie'ego „ListenDon’t Stop Now” był kolejnym dziełem Nicholsa - i prawdopodobnie zawierał również jego gitarę. Choć nie jest to tak głębokie, jak jego pierwsze wydawnictwo, to jest to bardziej wyrafinowana ballada rodem z Big Apple - a wokal Collinsa jest oczywiście nieskazitelny. Zarówno Collins, jak i Nichols byli pod koniec lat 60-tych członkami nowojorskiego zespołu Invaders. Przenieśli się do Wietrznego Miasta, zmieniając nazwę na chwytliwą B W & the Next Edition i podpisując kontrakt z wytwórnią Dakar. Najlepszym utworem z ich repertuaru jest niewątpliwie melodyjny utwór ListenChosen One, napisany wspólnie z Collinsem i zaaranżowany przez Nicholsa, na którym ponownie brzmi on po prostu perfekcyjnie - elastycznie i z doskonałym wyczuciem tempa. 

W miarę upływu lat 70-tych Collins zaczął nazywać siebie Wil Collins & Willpower, tworząc muzykę disco dla Mercury i Bareback. Pomimo niefortunnych aranżacji, Collins nigdy nie stracił charakteru i emocjonalnej mocy południowego soulu - a jego wokal to chyba jedyne pozytywne rzeczy, jakie mogę powiedzieć o tych dwóch 45-tkach. I to pomimo oddania fanów soulu z północy dla nudnego,   utworu „Anything I Can Do”, zdominowanego przez syntezatory. Jak to często bywało z prawdziwymi soulmanami w latach 80-tych, Collinsowi udało się nieco złagodzić swoje szorstkości, gdy dołączył do Capitol -swojej jedynej szansy na sukces z dużą wytwórnią płytową za plecami. Collins i Billy Nichols napisali większość utworów i wspólnie produkowali zestaw „Where You Gonna Be Tonight”, z którego Capitol wydał kilka płyt 45-calowych. Na pierwszym z nich znalazła się spokojna, spokojna ballada „ListenLet’s Get Started”, która zapewniła Collinsowi jedyne miejsce na listach przebojów. Tytułowy utwór był drugim singlem, ale niczym szczególnym się nie wyróżniał i brzmiał zbyt pochodnie od soulu z połowy lat 80-tych. Pomijając raczej nieudany duet z Beverly Crosby, to był koniec nagrań Willie Collinsa. Przez cały czas pozostawał on niedocenianym wokalistą- pełnym gospelowego ognia, ale niestety bez sukcesów. Ostatni raz słyszano o nim, gdy śpiewał gospel i wydał płytę CD, którą sam wyprodukował w nowym tysiącleciu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Get Started/Sticky Situation (Dub Version)	Willie Collins	05.1986	-	-	Capitol 5554	[written by Billy Nichols][produced by Billy Nichols, Willie Collins][43[13].R&B Chart]

Color Me Badd

Color Me Badd to amerykański zespół R&B/a cappella. Kwartet, w którego skład wchodzą
Bryan Abrams, Mark Calderon, Kevin Thornton i Sam Watters, powstał w Oklahoma City, zanim przeniósł się do Nowego Jorku. Color Me Badd zasłynął takimi hitami jak „I Wanna Sex You Up”, „I Adore Mi Amor” i „All 4 Love”. 

 Debiutancki album Color Me Badd, C.M.B., ukazał się latem 1991 roku. Dzięki piosence „I Wanna Sex You Up”, która znalazła się również na ścieżce dźwiękowej do filmu *New Jack City*, zespół szturmem podbił listy przebojów na całym świecie. W Stanach Zjednoczonych osiągnął 2. miejsce na liście przebojów, a w Wielkiej Brytanii nawet 1. miejsce. Kolejne dwa single, „I Adore Mi Amor” i „All 4 Love”, osiągnęły pierwsze miejsce w Stanach Zjednoczonych odpowiednio w 1991 i 1992 roku. Inne hity z pierwszej dwudziestki to „Slow Motion” i „Thinkin' Back”. 

 Debiutancki album Color Me Badd sprzedał się w ponad trzech milionach egzemplarzy. Po ukojeniu oczekiwania fanów na nowe wydawnictwa albumem z remiksami *Young, Gifted & Badd - The Remixes*, wydanym pod koniec 1992 roku, jesienią 1993 roku ukazał się ich drugi album, *Time & Chance*. Zawierał on 19 nowych utworów, w tym dwa single, „Choose” i „Time & Chance”, które nie dotarły do ​​pierwszej dwudziestki w USA. Mimo to album sprzedał się w ponad 500 000 egzemplarzy w USA, osiągając status złotej płyty RIAA. 

Dzięki singlowi „The Earth, the Sun, the Rain” z albumu *Now & Forever* z połowy 1996 roku, w końcu ponownie znaleźli się w pierwszej dwudziestce. Color Me Badd następnie podpisało kontrakt z Sony, aby wydać nowy album. Jednak *Awakening* nie odniósł sukcesu komercyjnego i doprowadził do rozpadu zespołu w 1998 roku. 

W 2010 roku nastąpił powrót bez Sama Wattersa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wanna Sex You Up	Color Me Badd	04.1991	1[3][14]	2[23]	Giant 19 382	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Elliot Straite, Color Me Badd][produced by Dr. Freeze][1[2][18].R&B Chart][piosenka z filmu "New Jack City"]
I Adore Mi Amor	Color Me Badd	07.1991	44[4]	1[2][20]	Giant 19 204	[gold-US][written by Hamza Lee, Color Me Badd][produced by Hamza Lee, Royal Bayyan][1[1][18].R&B Chart]
All 4 Love/Color Me Badd	Color Me Badd	11.1991	5[10]	1[1][28]	Giant 19 236	[gold-US][A:written by Bryan Abrams, Mark Calderon ,Steve Cropper, Isaac Hayes ,Howard Thompson, Kevin Thornton ,Sam Watters][A:produced by Howie Tee][B:produced by Cassandra Mills][B:56[8].R&B Chart]
Thinkin' Back	Color Me Badd	02.1992	-	16[20]	Giant 19 074	[written by Bryan Abrams,Mark Calderon,Troy Taylor Lee,Kevin Thornton,Sam Watters][produced by Royal Bayyan,Hamza Lee][31[9].R&B Chart]
Heartbreaker	Color Me Badd	02.1992	58[1]	-	Giant W 0078 [UK]	[written by Color Me Badd,Howard Thompson,Tarik Bayyan][produced by Howie Tee,Cassandra Mills]
Slow Motion	Color Me Badd	05.1992	-	18[20]	Giant 18 908	[written by Bryan Abrams,Mark Calderon,Howard Thompson,Kevin Thornton,Sam Watters][produced by Howie Tee][sample z "Spinning wheel"-Blood Sweat & Tears]
Forever Love	Color Me Badd	09.1992	-	15[18]	Giant 18 727	[written by Color Me Badd, James Harris III, Terry Lewis][produced by Color Me Badd, James Harris III, Terry Lewis][piosenka z filmu "Mo' Money"]
Time and Chance	Color Me Badd	10.1993	62[1]	23[19]	Giant 18 339	[written by Bryan Abrams,Mark Calderon,DJ Pooh,Kevin Thornton,Sam Watters][produced by DJ Pooh][9[20].R&B Chart][sample z "My philosophy"-Boogie Down Productions]
Choose	Color Me Badd	01.1994	65[2]	23[17]	Giant 18 270	[written by Bryan Abrams,Mark Calderon,DJ Pooh,Kevin Thornton,Sam Watters,James Harris III, Terry Lewis][produced by James Harris III, Terry Lewis]
The Bells	Color Me Badd	04.1994	-	-	Giant 18 268	[written by Marvin Gaye,Anna Gordy Gaye,Iris Gordy,Elgie Stover][produced by Terry Lewis,Jimmy Jam][73[6].R&B Chart]
Let's Start with Forever	Color Me Badd	05.1994	-	115[2]	Giant 18 200	[written by Diane Warren][produced by David Foster]
The Earth, the Sun, the Rain	Color Me Badd	05.1996	-	21[22]	Giant 17 654	[written by Elliot Wolff,Stacey Piersa][produced by Narada Michael Walden][89[10].R&B Chart]
Sexual Capacity	Color Me Badd	09.1996	-	121[2]	Giant 17 624	[written by Christopher A. Stewart,Sean K. Hall,Rob Thicke][produced by Christopher "Tricky" Stewart,Sean "Sep" Hall][piosenka z filmu "Striptease"]
Remember When	Color Me Badd	07.1998	-	48[13]	Epic 78 924	[written by Sam Watters,Mark Calderon,Kevin Thornton,Bryan Abrams, Louis "Kingpin" Biancaniello][produced by Louis "Kingpin" Biancaniello]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
C.M.B.	Color Me Badd	08.1991	3[22]	3[77]	Giant 24 429	[5x-platinum-US][gold-UK][produced by Royal Bayyan,Tarik Bayyan,Dr. Freeze,Hamza Lee,Nick Mundy,Spyderman,Howie Tee]
Young, Gifted & Badd: The Remixes	Color Me Badd	01.1993	-	189[1]	Giant 24 480	[produced by Color Me Badd, Nick Mundy, Royal Bayyan ,Dr. Freeze ,Michael Fossenkemper]
Time and Chance	Color Me Badd	12.1993	-	56[17]	Giant 24 524	[2x-platinum-US][produced by Color Me Badd, Howie Tee, DJ Pooh, Hamza Lee, Amir Bayyan, Mark Murray, Geoffrey Williams, Jimmy Jam and Terry Lewis, David Foster]
Now & Forever	Color Me Badd	06.1996	-	113[4]	Giant 24 622	[gold-US][produced by Aaron Zigman , Babyface , Chucky Thompson, Color Me Badd , Jonathan B., Narada Michael Walden , Nathan Morris , Sean "Sep" Hall, Shawn Stockman, Christopher "Tricky" Stewart, Wanya Morris]

Rodger Collins

Rodger Collins Jr. (ur. 20 sierpnia 1940 r.) znany również jako Hajji Rajah Kasim Sabrie, to
amerykański wokalista i muzyk soulowo-funkowy. 

 

 Collins urodził się w Santa Anna w Teksasie, a jako nastolatek przeprowadził się do San Francisco w Kalifornii. Wygrał konkurs talentów w Oakland, zanim studiował aktorstwo w San Francisco. Śpiewał w klubach, a na początku lat 60-tych podpisał kontrakt z wytwórnią Fantasy Records, która wydawała jego płyty w swojej filii, wytwórni Galaxy. Chociaż jego dwa pierwsze single nie odniosły sukcesu, jego trzeci singiel, „She's Looking Good”, napisany przez Collinsa i zaaranżowany przez Raya Shanklina, osiągnął 44. miejsce na liście Billboard R&B i 101. miejsce na liście przebojów pop w 1966 roku. Utwór stał się później większym hitem Wilsona Picketta, a nagrali go również David Lee Roth oraz Jack Mack and the Heart Attack do filmu Tuff Turf z 1985 roku.

 

  Do innych znaczących nagrań Collinsa należały: „Foxy Girls in Oakland” z 1970 roku, napisany przez Joe Crane'a z Hoodoo Rhythm Devils, oraz „You Sexy Sugar Plum” wydany przez Fantasy Records w 1973 roku. Ten ostatni utwór osiągnął 22. miejsce na brytyjskiej liście przebojów po wznowieniu w 1976 roku, w odpowiedzi na zapotrzebowanie północnej sceny soulowej.

 

  Collins był znany ze swoich energicznych występów, w tym jako support przed Elvisem Presleyem oraz Ike'em i Tiną Turner w Las Vegas w Nevadzie w połowie lat 70-tych. Pisał również piosenki nagrywane przez innych wokalistów, w tym Charlesa Browna i Sugar Pie DeSanto. Po trasie koncertowej z Joe Texem, Collins przeszedł na islam i zmienił nazwisko na Rajah Kasim Sabrie. W 1974 roku całkowicie wycofał się z występów, a później założył firmę zajmującą się naprawą sprzętu AGD w Oakland. Założył również Garden Tree Music, aby wydawać własne nagrania, wydając albumy „Through My Eyes” (2009) i „Just One More Time” (2013).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's Looking Good/I'm Serving Time	Rodger Collins	02.1967	-	-	Galaxy 750	[written by Rodger Collins][produced by David Lee Roth][44[5].R&B Chart]
You Sexy Sugar Plum (But I Like It)/I'll Be Here (When The Morning Comes)	Rodger Collins	04.1976	-	-	Fantasy FTC 132	[written by Rodger Collins][produced by Rodger Collins]

Keith Colley

Jarrell Keith Colley urodził się w Spokane w 1941 roku i jako nastolatek mieszkający
w Richland, pomógł założyć swój pierwszy zespół rockandrollowy, Corvairs, około 1958 roku. Członkowie Corvairs - Keith Colley [gitara, wokal], Larry Coryell [gitara]; Stan Cole [saksofon]; Don Eshelby [fortepian] i Ronnie Colley [perkusja] - pochodzili z okolic Tri-Cities (Richland, Pasco, Kennewick). Ich występ w restauracji/klubie nocnym Nagle's Big Apple w Portland był pierwszym profesjonalnym występem Coryella poza miastem, po czym dołączył do Yakima's Checkers. W 1961 roku zarówno Colley, jak i Coryell przeprowadzili się do Seattle, aby studiować na Uniwersytecie Waszyngtońskim. Podczas gdy Coryell dołączył do Dynamics, Colley szukał kariery solowej i podjął decyzję o nagraniu wersji przeboju Dion & the Belmont z 1959 roku, „A Teenager In Love”, w studiu lokalnej stacji radiowej. 

 

Stacja zaczęła nadawać utwór, a promotor płytowy z Seattle, Jerry Dennon, zwrócił na niego uwagę i podpisał kontrakt menedżerski z własną wytwórnią, Jerden Records. Pierwszą rzeczą, jaką zrobili, było nagranie przez Colleya wersji demo popowego standardu „Zing! Went The Strings of My Heart” w studiu Joe Bolesa w West Seattle. W tym czasie Dennon pracował dla kalifornijskiej wytwórni Era Records, która zgodziła się na przerobienie utworu i jego wydanie. Dennon przeniósł kontrakt do Era, Colley przeprowadził się do Los Angeles, nagrał utwór od podstaw, a „Zing!...” na krótko pojawił się w bostońskim radiu. Era uznała, że ​​piosenka wciąż ma potencjał i kolejny singiel Colleya, „Put 'Em Down”, był grany w Seattle i Spokane, a jego druga strona, „(And Her Name) Is Scarlet”, znalazła się w pierwszej czterdziestce w San Bernardino. 

 

 Po tym Colley mógł ruszyć dalej i pod koniec 1962 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Ala Allena Unical Records, gdzie wydał cztery single, z których pierwszym był autorski utwór Colleya, „Enamorado”. Choć pierwotnie napisany po angielsku, Allen przeczuwał, że lepiej sprawdzi się zaśpiewany po hiszpańsku. Zlecili więc tłumaczenie, a Colley dał z siebie wszystko, śpiewając go w języku, którego nawet nie znał. „Enamorado” stał się obiecującym hitem radiowym jesienią 1963 roku, osiągając 2. miejsce na listach przebojów w San Bernardino, 4. w Los Angeles, 5. w Seattle, 7. w Tucson i 11. w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej. „Enamorado” stało się jeszcze większym hitem, gdy Sandpipers nagrali swoją wersję, stając się swoistym standardem na chicano rockowej scenie, a nagrywali go również inni artyści - w tym wielki jazzman, Chet Baker.  

 

Później pojawiły się kolejne single o tej samej formule, a Unical wydał „Cuando La Luna” i „Queridita Mia”. Pod koniec 1963 roku nakładem wytwórni JAF ukazał się utwór Colleya „Discover A Lover”, ale piosenka odniosła większy sukces, gdy nagrali ją lokalni chicano rockerzy, zespół Jaguars. W połowie 1964 roku ukazał się „Welcome Home Baby” - utwór, który Colley napisał wspólnie z innym obiecującym młodym kompozytorem, P.F. Album „Sloan” nagrany z wybitnym inżynierem dźwięku Larrym Levine’em w legendarnych hollywoodzkich Gold Star Studios stał się jego bestsellerem po wydaniu przez Vee Jay Records w styczniu 1965 roku. W pewnym momencie Al De Lory - uznany producent i aranżer oraz członek słynnej grupy muzyków sesyjnych Wrecking Crew - został osobistym menedżerem Colleya.  

 

Stamtąd Colley przeszedł do Challenge Records, gdzie nagrał kilka singli - w tym „Tonight I'm Telling You” z 1966 roku, który znalazł się w pierwszej dwudziestce list przebojów w jego rodzinnym Richland. Z czasem Colley przeorientował swoje działania i został kompozytorem w Four Star Music Publishing. W kolejnych latach utwory Colleya nagrywało wielu artystów, którzy stali się przebojami, w tym: Bobby Bare, The Browns, Skeeter Davis, Jackie DeShannon, The Knickerbockers, George Morgan, The Newbeats, The New Christy Minstrels, The Standells, Thee Prophets, Gene Vincent i Lenny Welch. W 1967 roku Colley podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records, która wydała jego utwór „Shame, Shame” z re-nagraniem utworu „Enamorado”, którego producentem był Gary Usher.  

 

Brytyjski zespół The Magic Lanterns znalazł się w pierwszej trzydziestce listy przebojów dzięki swojej wersji utworu „Shame Shame” w 1968 roku. W 1974 roku Colley wyprodukował kilka nagrań pod pseudonimem Sun Child. W kolejnych latach Colley pozostał aktywny w administracyjnym sektorze wydawniczym i w 2005 roku Rev-Ola wydał album „Bird Doggin'” -od tytułu piosenki Colleya nagranej przez Gene'a Vincenta - na którym znalazły się wczesne dema Colleya. W 2014 roku wytwórnia Vinyl Vic Records wydała album „Keith Colley - Forgotten Teen Idol”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Enamorado/No-Joke	Keith Colley	09.1963	-	66[8]	Unical 3006	[written by Keith Colley,Paul Rubio][produced by Gary Usher]
Queridita Mia (Little Darlin')/Ramblin' Bee	Keith Colley	12.1963	-	122[1]	Unical 3011	[written by Maurice Williams,Paul Rubio]