Le Pamplemousse

 Zespół Le Pamplemousse był pomysłem Michaela Lewisa i Laurina Rindera.
Podobnie jak Phil Spector dekadę wcześniej, ci producenci tworzyli przestrzenie dla swojego muzycznego geniuszu. Te przestrzenie, czyli grupy studyjne, często składały się z tych samych muzyków i wokalistów. Wymienne elementy w planie głównym. Twarze mogły się zmieniać, ale imię i brzmienie pozostawały niezmienne. 

Laurin Rinder urodził się w Los Angeles w Kalifornii 3 kwietnia 1943 roku. Już w wieku sześciu lat wiedział, że chce zostać muzykiem. W wieku siedmiu lat grał na trąbce. Jego ojciec, który w latach 30. i 40-tych był dublerem Binga Crosby'ego, zachęcił Laurina do gry, a później zbudował mu zestaw perkusyjny z koszy na śmieci i tektury falistej. Wkrótce trąbka ustąpiła miejsca saksofonowi, a następnie perkusji w jego szkolnym zespole. Swój pierwszy album jako perkusista sesyjny nagrał w 1953 roku, mając zaledwie dziesięć lat. W drugiej klasie liceum postanowił rzucić szkołę średnią, aby poświęcić się muzyce na pełen etat, grając z lokalnymi zespołami w Los Angeles. Pierwszym zespołem, w którym grał, był Dick D’Augustine And The Swingers, który miał lokalny hit z piosenką „Nancy Lynn”. 

W wieku 19 lat Laurin zapisał się na kurs korespondencyjny w Berkeley School of Jazz i poświęcił się muzyce. Wielcy artyści jazzowi tamtych czasów, tacy jak Davis, Monk i Mingus, byli dla niego inspiracją. Laurin był jednym z pierwszych w niewielkiej grupie młodych muzyków, którzy grali rock and rolla w Hollywood w połowie i pod koniec lat 50-tych. Brakowało perkusistów, ponieważ niewielu, jeśli w ogóle, starszych muzyków chciało grać ten nowy styl muzyczny. Rock and roll w początkach swojej kariery był w zasadzie połączeniem bluesa, R&B i country & western. W okresie od 1956 do około 1963 roku Laurin twierdzi, że zagrał na mniej więcej połowie muzyki wydanej w tym czasie. Na początku lat 60-tych Laurin przeprowadził się do Detroit i wraz z przyjacielem Bernardem Purdym stał się częścią wczesnej historii Motown. Podczas pobytu w Detroit kontynuował podróże i nagrania w Filadelfii, Miami i słynnych studiach Muscle Shoals w Alabamie, gdzie grał na sesjach Arthura Prysocka, Anity O’Day i Billy’ego Ecksteina, między innymi.

  W latach 60-tych intensywnie podróżował autobusem z Jamesem Brownem, Muddym Watersem, Jimmym Reedem i Johnem Hookerem po Południu, gdzie zazwyczaj był jedynym białym muzykiem w czarnej grupie. Las Vegas również znalazło się w jego podróżach, gdzie w latach 1966-67 występował nawet jako komik w zespole „Rinder, Ryder And The Swinging Brass”. Zapytany, dlaczego ma na koncie tak wiele różnych osiągnięć, odpowiada jedynie: „Jestem oportunistą. Szukam drzwi i przez nie przechodzę”. „Na początku lat 70-tych, kiedy graliśmy hard rocka, trochę się pogubiliśmy i właśnie wtedy pojawił się Michael (Lewis).” 

 Około 1968 roku Laurin mieszkał w Laguna Beach w Kalifornii, kiedy zadzwonił do swojego przyjaciela Dicka Dodda, lidera i wokalisty zespołu The Standells, aby umówić się na przesłuchanie. The Standells zdobyli 11. miejsce na listach przebojów w 1966 roku utworem „Dirty Water”. Michael, pochodzący z Alabamy, był ich klawiszowcem i właśnie dołączył do innego zespołu, We Five, który miał w 1966 roku przebój „You Were On My Mind”. Michael wystąpił również w utworze „When A Man Loves A Woman” innego mieszkańca Alabamy, Percy'ego Sledge'a. Poznali się i później założyli zespół rockowy o nazwie Joshua. Sześcioosobowy zespół składał się z byłych członków The Righteous Brothers i Bonnie And Delaney. Po kilku nieudanych latach grupa się rozpadła. 

Menadżer zespołu, Seymour Heller, prezes „The Conference of the Personal Managers of the World” i opiekun takich gwiazd jak Liberace i Debbie Reynolds, miał inne plany wobec Rindera i Lewisa. Heller był właścicielem „Producer’s Workshop” i partnerem Raya Harrisa w wytwórni płytowej „American Variety International” (AVI). Około 1975 roku Harris zapytał ich, czy wiedzą coś o „nowej muzyce zwanej disco”. Następnie zapytano ich, czy chcieliby wejść do studia i spróbować czegoś nowego. Laurin wspomina: „Poszliśmy i zrobiliśmy to wszystko i byliśmy pierwszymi, którzy to zrobili. I dodawałem te sz, sz, sz hi-haty do piosenek R&B, które przerodziły się w piosenki disco. Potem powiedziałem, dlaczego nie zaczniemy używać dzwonków i gwizdków i zrobiłem kilka dziwnych dźwięków, takich jak ew-ee, ew-ee... dodamy do tego przerwy i zagramy trochę bębna basowego... bum-bum i kogo to obchodzi…”, na co wszyscy się zgodzili. Bardzo popularna gejowska dyskoteka o nazwie Studio One znajdowała się niedaleko domu Laurin, więc pewnego wieczoru Laurin i Michael postanowili tam wpaść i zobaczyć, o co chodzi w tej nowej muzyce disco. Oboje byli oszołomieni. Nie mogli nie zauważyć, że tłum to chłonie i pomyśleli, że możemy to zrobić bez problemu. 

Tak rozpoczęły się ich nagrania dla El Coco w 1976 roku. Ray Harris, który był w kontakcie z DJ-em, producentem i remikserem Rickiem Gianatosem za pośrednictwem chicagowskiego Dogs Of War Record Pool, dał Rinderowi i Lewisowi kolejny hit.  Rick opowiedział Rayowi o tańcu, który widział każdej nocy w klubie. Tancerze tańczyli coś zwanego „The Spank” do „Do Ya Wanna Get Funky With Me” Petera Browna i „It’s Ecstasy When You Lay Down Next To Me” Barry’ego White’a. Rick kontynuuje historię: „Ray Harris uznał nagranie płyty o The Spank za fantastyczny pomysł i wraz z Michaelem Lewisem przylecieli w następnym tygodniu do Chicago, żeby trochę posiedzieć i poobserwować tancerzy tańczących te piosenki. Zadbałem o to, żeby podczas ich obecności w klubie puszczać muzykę pasującą do tańca, w tym utwory obu ulubieńców, Petera Browna i Barry'ego White'a. Ray nie był zachwycony Peterem Brownem, ale rytm Barry'ego White'a go podekscytował. (Peter Brown był z pewnością bardziej ekstrawaganckim i mniej przewidywalnym utworem). Powiedział Michaelowi, że wrócą do Los Angeles, a Michael i Lauren powinni napisać coś nowego w stylu Barry'ego White'a. 

Kilka dni później Ray zadzwonił do mnie i powiedział, że ochrzcił koncept „Le Spank”, aby kontynuować swój „europejski import” w formacie AVI”. A reszta, jak to mówią, jest historią. Laurin wziął utwór i zmienił tekst, tworząc „Le Spank”, który stał się pierwszym hitem wytwórni Rinder/Lewis pod nazwą Le Pamplemousse. Duet wydał wcześniej dwa single 12" jako Le Pamplemousse, które odniosły umiarkowany sukces: „Gimme What You Got" z 1976 roku i „Get Your Boom Boom (Around The Room Room)" z 1977 roku, zanim „Le Spank" osiągnął pierwsze miejsce w 1977 roku. „Monkey See, Monkey Do" i „Sweet Magic" pojawiły się w 1978 roku, a ostatni singiel 12" „Do You Have Any, Do You Know Where I Can Get Some" w 1979 roku. 

„Grupa" wydała trzy albumy w latach 1977-1979: „Le Pamplemousse" (1977), „Sweet Magic" (1978) i „Planet Of Love" (1979). Muzycy wymienieni w napisach końcowych albumów Le Pamplemousse są fikcyjni. Laurin mówi: „Żaden z nich nie istniał, Mike i grałem na wszystkich instrumentach… na każdym albumie. Na każdym albumie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Your Boom, Boom (Around The Room, Room)/Gitcha Down	Le Pamplemousse	03.1977	-	-	AVI 135	[written by Gil Karson][produced by Laurin Rinder, Michael Lewis][18[8].Hot Disco/Dance;AVI 136 12"]
Le Spank/Monkey See, Monkey Do	Le Pamplemousse	11.1977	-	58[15]	AVI 153	[written by W. M. Lewis, L. Rinder, G. Karson, D. Williams][produced by Laurin Rinder, Michael Lewis][5[14].Hot Disco/Dance;AVI 154 12"][A:13[19].R&B Chart][B:76[9].R&B Chart]
You Can Get Off On The Music / Planet Of Love	Le Pamplemousse	03.1980	-	-	AVI 316	[45[15].Hot Disco/Dance;AVI 6080 12"]

Tommy Leonetti

 Tommy Leonetti (ur. jako Nicola Tomaso Lionetti; ur. 10 września 1929r - zm. 15 września 1979r)
był amerykańskim piosenkarzem popowym, autorem tekstów i aktorem lat 50., 60. i 70-tych. W Australii jego najsłynniejszą piosenką była „My City of Sydney” (napisana przez Leonettiego i Bobby'ego Troupa), która była wykorzystywana przez australijską stację telewizyjną ATN7 w Sydney do jej identyfikacji aż do lat 80-tych XX wieku oraz w ostatnim dniu nadawania telewizji analogowej w Australii, 3 grudnia 2013 roku. W Ameryce odniósł większy sukces jako autor tekstów piosenek do filmów i sztuk na Broadwayu. 

 Tommy Leonetti urodził się jako Nicola Tomaso Lionetti w hrabstwie Bergen w stanie New Jersey w 1929 roku. Jego rodzice byli imigrantami z Toritto. W 1958 roku ożenił się z Patricią Quinn (późniejszą „Alice” w filmie „Alice's Restaurant” z 1968 roku), z którą rozwiódł się w 1964 roku (nie miał dzieci). 27 listopada 1965 roku w Beverly Hills w Kalifornii poślubił amerykańską aktorkę Cindy Robbins. Aktor Leonetti grał drugoplanowe role w amerykańskich serialach telewizyjnych: „Gomer Pyle, U.S.M.C.” (1964–1965 jako kapral Nick Cuccinelli), „I Spy” (1966), „Hawaii Five-O” (1977), „The Waltons” (1978) i „The Eddie Capra Mysteries” (1978). Zagrał również w filmie science fiction „The Human Duplicators” (1965), opowiadającym o inwazji obcych. 

 „Free”, singiel Leonettiego z 1956 roku, został uznany za jeden z największych przebojów w USA, osiągając 23. miejsce na liście przebojów magazynu Billboard. Miał również mniejszy przebój w swojej wersji „I Cried”, która w 1954 roku osiągnęła 30. miejsce. Leonetti wystąpił w programach Your Hit Parade (1957–1958), The Steve Allen Show (1958–1959) i The Tonight Show Starring Johnny Carson (1971–1973). On również osiągnął sukces w USA z jedyną notowaną na listach przebojów wersją pieśni religijnej „Kum Ba Yah” na początku 1969 roku, która osiągnęła 54. miejsce na liście Billboard Hot 100, a jednocześnie znalazła się na szczycie listy Adult Contemporary na 4. miejscu (Billboard Hot 100 1 stycznia 1969 r. i Adult Contemporary Chart 18 grudnia 1968 r.  Tommy również trafił na listy Adult Contemporary 16 grudnia 1967 r. ze swoim singlem z Columbii „You Knew About Her All the Time” i ponownie 27 lipca 1968 r. z „All the Brave Young Faces of the Night”. 4 stycznia 1964 r. nagranie Tommy'ego „Soul Dance” (RCA) trafiło na listę Bubbling Under the Hot 100 na 105. miejsce, gdzie utrzymywało się przez 5 tygodni.  

Podczas pobytu w Australii Leonetti prowadził własny talk-show w latach 1968–1970 dla stacji ATN-7 i stał się inspiracją dla postaci parodiującej Normana Gunstona (według twórcy, Garry'ego McDonalda). Jego ostatnim utworem na amerykańskiej liście przebojów był „When I Needed You Most Of All”, który w 1974 roku osiągnął 120. miejsce na świecie w ciągu 6 tygodni. W 1968 roku w Melbourne  osiągnął 4. miejsce na liście przebojów dzięki utworowi „Let’s Take a Walk” (w wywiadzie jego pasierbica Kimberly Beck twierdziła, że ​​napisała „Let’s Take a Walk” w wieku 9 lat i nagrała go z ojczymem Tommym w wieku 11 lat, mieszkając w Sydney w Australii. Wykonanie utworu „My City of Sydney” w wykonaniu Leonettiego (napisanego przez Leonettiego i Bobby'ego Troupa, było wykorzystywane przez stację ATN7 do wieczornego pożegnania). 

 Punkowcy z Sydney, XL Capris  (z wokalistką Johanną Pigott), zaprezentowali swoją wersję w 1979 roku. Ta reklama zawiera niebieskawe fragmenty z telewizyjnego zakończenia Leonettiego. Inne wersje zostały wykonane przez jodłowaczkę Mary Schneider, punkrockowców z lat 90-tych, Frenzala Rhomba, oraz Jamesa Valentine'a w jego audycji radiowej w lutym 2008 roku. Po „My City of Sydney” zazwyczaj wyświetlano kreskówkę przedstawiającą kangura układającego swoje młode do snu na łóżku zrobionym z napisów „ATN Channel 7”: 191 i była ona używana aż do 1984 roku, kiedy to została zastąpiona kreskówką animatorki Debbie Glasser o Sydney. W australijskiej kulturze popularnej Według Garry'ego McDonalda, postać Normana Gunstona i jego program telewizyjny zostały pierwotnie wymyślone jako parodia nocnego programu telewizyjnego Leonettiego w Sydney.  

Amerykańskie Stowarzyszenie Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP) wymienia 49 utworów przypisywanych „Tommy'emu Leonettiemu”. Muzyka do filmów obejmowała: „Squeeze a Flower” (1970), „Masacre at Central High” (1976, z udziałem pasierbicy Beck) i „She Came to the Valley” (1979). Był także współautorem (z Jill Williams) i zaśpiewał „Cross Roads” do „Masacre at Central High”. Muzyka telewizyjna obejmowała: odcinki specjalne programu ABC Weekend Special: 1.2 „The Ransom of Red Chief”, 1.9 „Soup and Me”, 2.5 „Little Lulu” i 2.6 „Soup for President”. 

Śmierć Leonetti zmarł w 1979 roku w Houston w Teksasie po długiej walce z rakiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heartless/ Sometime	Tommy Leonetti	12.1955	-	99[1]	Capitol 3274	[written by Ernesto Lecuona]
Free/It's Wild	Tommy Leonetti	06.1956	-	23[10]	Capitol 3442	[written by Larry Connolly, Johnny Marks ]
Soul Dance/Somebody Loves You	Tommy Leonetti	01.1964	-	101[8]	RCA Victor 8251	[written by Gene Lynd][produced by Chet Atkins]
Kum Ba Yah/Cheatin' On Me	Tommy Leonetti	01.1969	-	54[9]	Decca 32421	[produced by O. Zucker, T. Leonetti, Bill Justiss]

Rosetta Howard

Rosetta Howard (ur. 30 sierpnia 1913r - zm. 8 października 1974r) była amerykańską piosenkarką
bluesową, która nagrywała w latach 30. i 40-tych XX wieku. O jej życiu wiadomo niewiele. Urodziła się w hrabstwie Woodruff w stanie Arkansas, a później przeprowadziła się do Chicago w stanie Illinois, gdzie rozpoczęła karierę, grając z jukeboxami w klubie, w którym pracowała.Około 1932 roku rozpoczęła karierę zawodową z Jimmiem Noone i innymi liderami zespołów, w tym Sonnym Thompsonem. Od 1937 roku dokonała szeregu nagrań z Harlem Hamfats, w tym peanu na cześć marihuany „If You're a Viper” i sprośnego „Let Your Linen Hang Low”. Ten ostatni utwór został odnotowany przez jednego z dziennikarzy muzycznych jako „Howard wciągająca Joe McCoya z Kansas w seksowne żarty”. 

Nagrywała również z Herbem Morandem i Odellem Randem, którzy byli członkami zespołu. W 1939 roku nagrywała z Harlem Blues Serenaders, w którego skład wchodzili Charlie Shavers, Buster Bailey, Lil Armstrong, Henry „Red” Allen i Barney Bigard. Kontynuowała występy w Chicago w latach 40-tych XX wieku, a w 1947 roku brała udział w nagraniach z Wielką Trójką, w tym z Williem Dixonem i Big Billem Broonzym.Nagrania okazały się nieudane i artystka nie nagrywała już więcej. W latach 50-tych XX wieku śpiewała z Thomasem A. Dorseyem w Pilgrim Baptist Church w Chicago.

  Howard zmarła w Chicago w 1974 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ebony Rhapsody / When I Been Drinking	Rosetta Howard with The Big Three Trio	08.1948	-	23[1]	Columbia 37573	[written by Arthur Johnston, Arthur Johnston][8[4].R&B Chart]

G-Wiz

 G-Wiz to grupa hip-hopowa/rapowa z Los Angeles w Kalifornii,
w skład której wchodzili Jamahl „Jamiz” Harris, Craig „Rascal” Cummins, Ron „Farve” Martin i Kevin „Trick’e” Williams. W 1993 roku wydali swój jedyny album studyjny „Naughty Bits” w wytwórni Scotti Bros. Records, który najwyraźniej nie znalazł się na listach przebojów. 

Główny singiel z albumu, „Teddy Bear”, osiągnął 73. miejsce na liście Billboard Hot 100, 29. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 71. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 11 tygodni. Kolejne single z albumu: „Come And Play With Me” i „Y-U-Doggin’ Me” nie odniosły żadnego sukcesu na listach przebojów. W 1994 roku G-Wiz wydał singiel „Dirty Luv” w Interscope Records, który nie odniósł sukcesu na listach przebojów. Po tym wydarzeniu zespół popadł w zapomnienie. Obecnie nie wiadomo, co robią członkowie zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teddy Bear	G-Wiz	07.1993	-	73[11]	Scotti Bros. 75360	[written by Jamahl Harris, Ron 'Farve' Martin][produced by Jamahl Harris][71[11].R&B Chart]

Enemys

 Cory Wells & The Enemys są najlepiej pamiętani jako zespół, którego liderem
był Cory Wells, zanim połączył siły z Dannym Huttonem i Chuckiem Negronem, tworząc Three Dog Night. 

 The Enemys zaczyna się w Buffalo w stanie Nowy Jork w połowie lat 60-tych, kiedy wokalista Cory Wells dołączył do zespołu The Vibratos po odejściu z Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Za namową menedżera zespołu, Gene'a Jacobsa, Wells wraz z gitarzystą Vibratos, Mikiem Lustanem, i perkusistą Dave'em Treigerem, udali się do Los Angeles. Trio zrekrutowało basistę Cala Titusa i zmieniło nazwę na Cory Wells & The Enemys. Scena muzyczna, na którą The Enemys weszli w Los Angeles w latach 1965/66, kwitła, a wschodzące zespoły, takie jak The Byrds, Buffalo Springfield, The Doors, Love, The Rising Sons, The Leaves, The Music Machine i Spirit, wypełniały liczne kluby, które powstały wzdłuż Sunset Strip i w okolicach Hollywood. 

The Enemys zagrali swój pierwszy koncert w The Rag Doll na Coldwater Canyon i Victory Blvd, a następnie grali we wszystkich dużych klubach Hollywood, w tym w Ciro's, The Crescendo, The Palomino Club, The London Fog, The Red Velvet, Gazzarri's na Strip, The Action na Melrose, Cinnamon Cinder na Ventura Blvd. i Danita's in the Valley. Ostatecznie The Enemys zostali zespołem domowym w Whisky a Go Go na długi okres. 

 The Enemys wydali swój pierwszy singiel „Sinner Man” z utworem „Say Goodbye To Donna” w wytwórni Valiant Records w 1965 roku. Przeszli do MGM Records, aby wydać kolejny singiel „Glitter And Gold / Too Much Monkey Business”, wyprodukowany przez legendarnego Toma Wilsona. Przy trzecim wydawnictwie The Enemys połączyli siły z producentem Dannym Huttonem, aby nagrać wersję utworu, który stał się podstawą repertuaru niemal każdego zespołu na Stripie w 1966 roku - folkowego klasyka Billy'ego Robertsa „Hey Joe” z utworem „My Dues Have Been Paid”. Ostatnim albumem Enemys był rockowy utwór R&B „Mo-Jo Woman”, który grupa wykonała również w odcinku serialu „The Beverly Hillbillies”, wraz z utworem „Oh, Pretty Woman” i utworem instrumentalnym. 

 Zespół zagrał również partię instrumentalną w odcinku serialu telewizyjnego „Burke’s Law” oraz wystąpił w młodzieżowym filmie akcji „Riot on Sunset Strip”, wykonując piosenkę „Jolene”. W 1967 roku zespół The Enemys rozpadł się, a Wells przeprowadził się do Arizony. Rok później wrócił do Los Angeles, gdzie ponownie spotkał się z Dannym Huttonem i założył zespół Three Dog Night.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Glitter And Gold/Too Much Monkey Business	Enemys	03.1966	-	-	MGM 13 485	[written by Barry Mann,Cynthia Weil][produced by Tom Wilson]
Hey Joe!/My Dues Have Been Paid	Enemys	06.1966	-	-	MGM 13 525	[written by adap. C. Wells, M. Lustan][produced by Danny Hutton]
Mo-Jo Woman/My Dues Have Been Paid	Enemys	09.1966	-	-	MGM 13 575	[written by Buford][produced by Tom Wilson]

Dearly Beloved

 Dearly Beloved to amerykański zespół grający rock garażowy z Tucson w Arizonie,
pierwotnie znany jako Intruders. Zaczynał jako instrumentalny zespół surfrockowy, ale ostatecznie, po wybuchu brytyjskiej inwazji, włączył wokale do swojego brzmienia. Po nagraniu pierwszego singla jako Intruders, zmienili nazwę na Quinstrels, nagrywając pod tym pseudonimem jeden singiel, ale później zdecydowali się na nazwę, pod którą są najbardziej znani - Dearly Beloved. Wraz z zespołem Grodes stali się jednym z czołowych zespołów w regionie Tucson, zdobywając tam pierwsze miejsce na listach przebojów i byli o krok od zdobycia szerszej publiczności w całym kraju, nagrywając nawet krótko dla Columbia Records i pojawiając się w rozgłośniach radiowych w innych częściach kraju, ale nie udało im się utrzymać dynamiki wystarczająco długo, aby osiągnąć szerszy sukces. Ich twórczość jest jednak wysoko ceniona wśród entuzjastów rocka garażowego i psychodelii.  

 Zespół Dearly Beloved powstał w 1963 roku jako Intruders w Tucson w Arizonie, które oprócz bazy sił powietrznych było również miastem uniwersyteckim i szczyciło się bogatą sceną muzyczną oraz życiem nocnym. Ich pierwotny skład składał się z Terry'ego Lee i Toma Walkera na gitarach, Shepa Cooke'a na basie oraz Pete'a Schuylera na perkusji. Zaczynali od grania instrumentalnych numerów surfowych inspirowanych Ventures, ale po przybyciu Beatlesów i brytyjskiej inwazji postanowili zatrudnić wokalistę i zatrudnili Larry'ego Coxa.Po wygraniu konkursu „Battle of the Bands” w Tucson, Intruders otrzymali kontrakt płytowy z małą wytwórnią Gallantry Records, której studio nagraniowe mieściło się w salonie właścicieli.

  Ich debiutancki singiel „Every Time It's You” z utworem Let me Stay ukazał się w wytwórni Gallantry w 1964 roku. W tym czasie Intruders, obok Grodes, stali się jednym z dwóch najpopularniejszych lokalnych zespołów w Tucson. Innymi popularnymi zespołami byli Lewallen Brothers i Five of Us. W 1965 roku wydali dwa single w wytwórni Moxie należącej do menedżera Dana Petersa: „Then I'd Know” ze stroną B „My Name”, a później przepełniony fuzzami „Why Me” wraz z „Now She's Gone” na drugiej stronie, zanim perspektywa pozwu ze strony innego zespołu z Detroit, również o nazwie Intruders, skłoniła ich do zmiany nazwy na Quinstrels. Grupa wydała swój kolejny singiel Moxie pod nazwą Quinstrels w 1966 roku, „I've Got a Girl”/ „Tell Her”, który został nagrany w studiu Audio Sound Recorders w Phoenix, a następnie, na prośbę lokalnego didżeja Dana Gatesa z KTKT, zmienili nazwę na Dearly Beloved.

Gates przekonał również zespół do nagrania własnej piosenki „Peep Peep Pop Pop”, którą napisał kilka lat wcześniej i którą zespół nagrał w Audio Sound. Według Gatesa: Nienawidzili tej piosenki i być może nadal jej nienawidzą, ale udało mi się ich przekonać, że choć może nie będzie to wielki hit, będzie to doskonała okazja do zaprezentowania możliwości zespołu. Po ustaleniu tego, wszyscy zgodziliśmy się, że potrzebujemy lepszej nazwy dla zespołu. Nie pamiętam, ile nazw zaproponowano, ale żadna nie wydawała się pasować. Zaczęliśmy przeglądać czasopisma i książki. Po chwili, patrząc na rząd książek w twardej oprawie na półce, zauważyłem książkę zatytułowaną „Dearly Beloved”. Zespół również nie był zachwycony tą nazwą, ale ostatecznie uległ.

  Piosenka została wydana wraz z drugą stroną „Is it Better” przez nowomeksykańską wytwórnię Boyd w lipcu 1966 roku. Wytwórnia przypadkowo wydrukowała na niej „the Beloved Ones”, ale piosenka odniosła sukces, zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów radiowych w Tucson przez całe lato 1966 roku, stając się najlepiej sprzedającą się piosenką w Tucson w tym roku, utrzymując się na pierwszym miejscu przez kilka tygodni na lokalnych listach przebojów.Właściciel wytwórni, Bobby Boyd, zwrócił się do Columbia Records, która w ramach umowy wykupu podpisała z nimi kontrakt z prestiżową wytwórnią i ponownie wydała „Peep Peep Pop Pop” we wrześniu, a piosenka otrzymała pewną popularność w całym kraju, osiągając wynik tuż pod Billobard Hot 100. Nawet rok później, w segmencie „Rate a Record” Dicka Clarka w American Bandstand, została wybrana zamiast „Psychotic Reaction” Count Five.

  Jednym z czynników ograniczających jej sukces był fakt, że Columbia nie wydrukowała wystarczającej liczby egzemplarzy.Zespół Dearly Beloved zagrał liczne koncerty w Tucson i Los Angeles, pojawiając się w lokalach na Sunset Strip, takich jak Gazzari's i Hullaballoo.Columbia zorganizowała dla zespołu nagranie albumu, więc zespół udał się do Los Angeles, aby go nagrać, nagrywając dwadzieścia utworów w ciągu trzech dni. Columbia, rozczarowana rezultatem, odłożyła projekt na półkę.Oficjalnie wydano jedynie singiel „Wait 'Till Mornin'”, napisany przez Toma Walkera, we wrześniu 1966 roku.Czując, że Columbia nie jest zainteresowana promocją zespołu, zespół pozwał wytwórnię, domagając się rozwiązania kontraktu, i ostatecznie został zwolniony.

  W przypływie frustracji perkusista zespołu, Pete Schuyler, wkrótce zrezygnował, a jego następcą został Rick Mellinger z The Grodes.

  W 1967 roku zespół wrócił do Los Angeles, aby wystąpić przed zespołem Leaves. Podczas podróży skontaktowali się z nim przedstawiciele White Whale Records, co zaowocowało ofertą kontraktu. Ślub wokalisty Larry'ego Coxa miał się odbyć następnego ranka w Tucson. O godzinie 3:00 nad ranem, bezpośrednio po koncercie, zespół wyruszył w drogę powrotną do domu, zmieniając się za kierownicą. Podczas podróży wyznaczony kierowca zasnął, a samochód rozbił się w Yumie w Arizonie, zabijając Coxa na miejscu 3 lipca 1967 roku. Jego śmierć unieważniła kontrakt z White Whale, ponieważ warunki umowy zabraniały składu bez zmian. Na krótko przed incydentem Cox napisał „Merry Go Round”, który przypadkowo był piosenką o śmierci.

 Zespołowi udało się podpisać kontrakt z wytwórnią Split Sound Records. W 1967 roku zespół wydał niespodziewanie proroczy utwór „Merry Go Round” z Jimem Perrym zasiadającym za wokalem zmarłego Coxa, który wykonał ostatni i fatalny obrót, jako stronę B ich kolejnego singla, który zawierał psychodelicznie zabarwiony „Flight 13” na stronie A śpiewany przez Terry'ego Lee. „Flight 13” stał się regionalnym hitem. Basista Shep Cooke odszedł wkrótce potem, aby dołączyć do zespołu Lindy Ronstadt, Stone Poneys. Po odejściu Cooke'a zespół zaczął się rozpadać i ostatecznie się rozpadł.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Peep Peep Pop Pop/It Is Better	Dearly Beloved	07.1966	-	-	Boyd 157	[written by Shorter, Harris, Kinder][produced by Bobby Boyd]
Peep Peep Pop Pop/It Is Better	Dearly Beloved	09.1966	-	-	Columbia 43 797	[written by Shorter, Harris, Kinder][produced by Bobby Boyd]
Wait Till The Morning/You Ain't Gonna Do What You Did To Him To Me	Dearly Beloved	12.1966	-	-	Columbia 43 959	[written by T. Walker][produced by Bobby Boyd]
Merry Go Round/Flight Thirteen	Dearly Beloved	12.1967	-	-	Splitsound 5	[written by Larry Cox][produced by Dan Gates]

Dennisons

Dennisons byli angielskim zespołem grającym muzykę Merseybeat, który pojawił się na scenie
liverpoolskiej na początku lat 60-tych XX wieku.  Pomimo swojego pochodzenia i kilku mniejszych przebojów, nie udało im się zdobyć większej liczby fanów niż lokalna publiczność i nie byli w stanie odnaleźć się w brytyjskiej inwazji. Jednak w 1963 roku Bob Wooler stwierdził, że „Dennisons wywarli największy wpływ na Liverpool od czasów Beatlesów”. Perkusista zespołu, Clive Hornby, później stał się aktorem najbardziej znanym z roli Jacka Sugdena w brytyjskiej operze mydlanej „Emmerdale”. 

Zespół   powstał w lipcu 1961 roku  w Liverpool Collegiate i wziął swoją nazwę od ulicy w Liverpoolu . Inspiracją dla zespołu był inny wczesny zespół grający muzykę Merseybeat, The Ravens, który później przekształcił się w Faron's Flamingos. Dennisons przeszli drogę od nauki akordów Ravens do budowania lokalnej reputacji w klubie BICC w Melling w Liverpoolu. W 1963 roku podpisali kontrakt z Kennedy Street Enterprises, co zapewniło im występy w The Cavern Club, gdzie dzielili rachunki z innymi aspirującymi artystami, takimi jak The Beatles.

 Ich pierwotny basista, Alan Willis, został zastąpiony w grudniu 1962 roku przez Terry'ego Carsona (1946–1991). Ich debiutanckim singlem był „Be My Girl” (1963), napisany przez członków zespołu Steve'a McLarena i Eddiego Parry'ego. „Be My Girl”, wydany przez Decca Records, osiągnął 46. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w sierpniu 1963 roku. Zaproponowano im nagranie utworu Lennona-McCartneya „All My Loving”, ale odrzucili propozycję i stracili szansę na większy wpływ na rozwijającą się scenę Merseybeat. Ich kolejnym wydawnictwem był cover utworu Rufusa Thomasa „Walking the Dog” ze stroną B utworu „You Don't Know What Love Is”, napisany przez Bena E. Kinga. Utwór ukazał się w maju 1964 roku i osiągnął 36. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.  

Ostatnim singlem Dennisonów był „Nobody Like Me Baby” wydany w listopadzie 1964 roku. Inne utwory, które nagrali, to „Little Latin Lupe Lu”, „Devoted to You”, „You Better Move On”, „Lucy (You Sure Did It This Time)”, „My Girl” i „Tutti Frutti”. Ich wokalista, Eddie Parry (1946–1995), opuścił grupę w marcu 1965 roku. Kontynuowali działalność w czteroosobowym składzie, aż do rozpadu w 1967 roku.

 W 1991 roku zespół ponownie się zjednoczył, aby wystąpić na koncercie upamiętniającym Terry'ego Carsona. Były perkusista Clive Hornby nagrał solowy album „This Is Your Life” w 1997 roku, na którym znalazły się muzyczne wstawki innych byłych członków Dennisons, Steve'a McLarena (1946–2007) i Raya Scragga (urodzonego jako Raymond Arthur Scragg, 4 sierpnia 1946 w Walton, Liverpool, Lancashire, zmarłego 7 lutego 2001 roku). Śmierć Scragga na raka płuc w lutym 2001 roku położyła kres wszelkim próbom powrotu do dawnych dni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Be My Girl/Little Latin Lupe Lu	Dennisons	08.1963	46[6]	-	Decca F 11691	[written by Steve McLaren, Eddie Parry][produced by Peter Sullivan]
Walking The Dog/You Don't Know What Love Is	Dennisons	05.1964	36[7]	-	Decca F 11880	[written by Rufus Thomas]

Laban

Laban był duńskim duetem popowym działającym w latach 80-tych XX wieku.
W jego skład wchodzili Lecia Jönsson i Ivan Pedersen. 

 W 1982 roku Laban wydał swój pierwszy singiel „Hvor Ska’ Vi Sove I Nat?”, duńską wersję przeboju „Sarà Perché Ti Amo” zespołu Ricchi e Poveri. Następnie ukazał się album zatytułowany po prostu „Laban” wydany przez EMI. Do 1987 roku niemal co roku wydawali nowy album, z duńskimi tekstami i zawsze zawierającymi nazwę zespołu oraz numer kolejny w tytule. W 1986 roku ukazała się anglojęzyczna wersja albumu „Laban 4” zatytułowana „Caught by Surprise”, a singiel „Love in Siberia” stał się międzynarodowym hitem. Album „Laban 5” zawiera cover utworu „Dein ist mein ganzes Herz” Heinza-Rudolfa Kunzego („Fange I Natten”, zatytułowany „Prisoner of the Night” w wersji angielskiej). Duet rozpadł się w 1988 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love In Siberia/It's A Fantasy	Laban	11.1986	-	88[4]	Critique 725	[written by Ivan Pedersen][produced by Cai Leitner]

Human Expression

The Human Expression to amerykański zespół grający garażowy i psychodeliczny rock
z Los Angeles, który wydał trzy dobrze przyjęte single i nagrał dodatkowe dema w latach 1966-1967.

 

 Zespół powstał w 1966 roku, a jego członkowie pochodzili z Westminster w Kalifornii i Tustin w Kalifornii (oba w hrabstwie Orange). Jim Quarles wymyślił nazwę, „ponieważ miała mistyczny i nieziemski wydźwięk”, a ojciec jednego z członków zespołu (Jima Fostera) został ich menedżerem. Obaj zaczęli pisać piosenki dla nowego zespołu: „Nie wiedziałem wtedy, co robię. Po prostu pisałem piosenki z Jimem Fosterem. Nie miałem żadnego wcześniejszego doświadczenia”. Zespół zaczął występować w lokalnych klubach i na szkolnych potańcówkach, aby stworzyć bardziej spójny zespół. Po sześciu miesiącach prób udali się do studia nagraniowego i nagrali demo na swój pierwszy singiel, ostatecznie podpisując kontrakt z wytwórnią Accent Records z Los Angeles. Podczas gdy strona „A” singla została wybrana, strona „B” została zastąpiona utworem, który jest prawdopodobnie ich najbardziej znanym nagraniem, „Love at Psychedelic Velocity”. 

 

 Dwa kolejne autorskie utwory złożyły się na drugi singiel; dema i opublikowane nagrania obu stron przetrwały do ​​dziś. Oba single zostały zmiksowane przez Wally'ego Heidera, znanego ze współpracy z Grateful Dead. Być może z powodu słabej sprzedaży własnych utworów zespołu, ich menedżer przyniósł zespołowi dema dwóch utworów nieznanego wówczas kompozytora Marsa Bonfire'a, aby rozważyć ich wykorzystanie na trzecim singlu. Wybrali „Sweet Child of Nothingness” jako stronę „A” trzeciego singla, a na stronie „B” miał być wsparty inną oryginalną kompozycją. Drugim utworem był „Born to Be Wild”, który nie zrobił wrażenia na Jimie Quarlesie; W 1968 roku utwór ten stał się wielkim przebojem zespołu Steppenwolf.  

 

W tym czasie zespół zaczął również grać na Sunset Strip, ale jego obecność była ograniczona ze względu na to, że wciąż byli nieletni. Zanim ukazał się trzeci singiel zespołu, gitarzysta prowadzący Martin Eshleman doznał kontuzji ręki. Zespół ćwiczył i robił sobie przerwę, gdy Tom Hamilton przypadkowo zatrzasnął drzwiami dłoń Eshlemana, wbijając ją w szkło. Eshleman zerwał ścięgna i tętnicę i został zmuszony do opuszczenia zespołu. Chociaż zatrudniono nowego gitarzystę, Quarles odszedł niemal natychmiast: „Ta zmiana w pewnym sensie zniszczyła chemię w zespole. Poczułem, że nadszedł czas, aby iść dalej”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Night/Love At Psychedelic Velocity	Human Expression	11.1966	-	-	Accent 1214	[written by The Human Expression]
Optical Sound/Calm Me Down	Human Expression	05.1967	-	-	Accent 1226	[written by Quarles, Foster][produced by Scott Seeley, Don Clifton]
Sweet Child Of Nothingness/I Don't Need Nobody	Human Expression	.1968	-	-	Accent 1252	[written by Mars Bonfire][produced by Scott Seeley]

Harbinger Complex

Harbinger Complex to amerykański zespół grający garażowy rock/psychodeliczny rock
z Fremont w Kalifornii, działający w połowie lat 60-tych XX wieku. Od czasu rozpadu ich twórczość przykuła uwagę fanów i kolekcjonerów garażowego rocka, pojawiając się na kilku retrospektywnych kompilacjach, w tym na 4-płytowym boxie Nuggets. Najbardziej zapamiętano ich z utworu „I Think I'm Down” z 1966 roku. 

 Zespół powstał w 1963 roku we Fremont w Kalifornii, w rejonie East Bay, niedaleko San Francisco. Założyli go Bob Hoyle III i Ron Rotarius, którzy kilka lat wcześniej, w ósmej klasie, zaczęli razem grać na gitarze. Kontynuowali współpracę w liceum, gdzie na drugim roku zwerbowali przyjaciół do założenia zespołu o nazwie Norsemen. W 1965 roku Hoyle został powołany do czynnej służby w Wietnamie jako rezerwista Marynarki Wojennej. Kiedy wrócił w 1966 roku, zespół, obecnie nazywający się Harbinger Complex, występował już pod wodzą Rotariusa. Po powrocie Hoyle został gitarzystą prowadzącym zespołu, a Rotarius gitarzystą rytmicznym. Podczas pobytu Hoyle'a w Wietnamie zespół zatrudnił Jima Hockstaffa, znanego ze swoich „dionizyjskich wyczynów”, który został wokalistą i frontmanem grupy. Pozostałymi członkami byli Gary Clark (gitara basowa), Jim Redding (perkusja) i Chuck Tedford (organy). Tedford opuścił zespół wkrótce potem i nie pojawił się na żadnym z nagrań grupy.

  Zespół, który zyskał rzesze fanów we Fremont, udał się do studia Golden State Records, aby nagrać swój pierwszy singiel wydany przez wytwórnię Amber, „Sometimes I Wonder”/ „Tomorrow's Soul Sound” w kwietniu 1966 roku.Te dwa utwory, podobnie jak cały ich późniejszy materiał nagraniowy, zostały napisane przez Hockstaffa i Hoyle'a (określanych jako „Hockstaff and Hoyle III”). Mniej więcej w czasie wydania pierwszego singla, supportowali Paula Revere & the Raiders, wraz z Baytovens.  

W sierpniu 1966 roku Harbinger Complex wydał swój drugi singiel, „I Think I’m Down”/„My Dear and Kind Sir”, który został wydany przez wytwórnię Brent i nagrany w United Studios w Los Angeles. Jim Hockstaff opuścił zespół na początku 1967 roku, a Gary Clark przejął rolę głównego wokalisty. Później tego samego roku miksy stereo i mono czterech utworów nagranych w United, w tym wcześniej wydane „I Think I’m Down” i „My Dear and Kind Sir”, znalazły się na kompilacji różnych artystów zatytułowanej With Love: A Pot of Flowers, wydanej przez Mainstream Records, wytwórnię macierzystą Brent.

 Pod koniec 1967 roku zespół się rozpadł.  Bob Hoyle III zmarł 6 maja 2003 roku.Jim Hockstaff zmarł 7 kwietnia 2026 roku. Twórczość Harbinger Complex na przestrzeni lat przykuła uwagę entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego i została wznowiona na kilku retrospektywnych kompilacjach, takich jak „Mindrocker, Volume 10” i „Nuggets, Vol. 12: Punk, Pt. 3”. „I Think I'm Down” znalazł się na 4-płytowym boxie Nuggets wydanym w 1998 roku przez Rhino Records. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tomorrow's Soul Sound/Sometimes I Wonder	Harbinger Complex	04.1966	-	-	Amber 8999	-
I Think I'm Down/My Dear And Kind Sir	Harbinger Complex	08.1966	-	-	Brent 7056	[written by J. Hockstaff, B. Hoyle III]

Hangmen

 The Hangmen - amerykański zespół rockowy założony w 1964 roku w Rockville,
w stanie Maryland.

Zespół został założony w 1964 roku przez basistę Mike'a Westa i gitarzystę rytmicznego George'a Daly'ego w Montgomery Junior College, w miejscowości Rockville, w stanie Maryland. W 1965 roku do zespołu dołączyli Tom Guernsey (gitara) i Bob Berberich (perkusja), byli członkowie zespołu The Reekers. Wokalistą zespołu został Dave Ottley pochodzący z Glasgow w Szkocji.

The Hangmen osiągnęli lokalny sukces w 1966 roku dzięki utworowi „What a Girl Can't Do” nagranemu jeszcze przez zespół The Reekers, jednak wydanym później (w 1965 roku) wraz z utworem „The Girl Who Faded Away” pod szyldem The Hangmen].

Po przeprowadzce Ottleya do Londynu zastąpił go Tony Taylor. Wraz z nim zespół wydał album „Bittersweet”. Następnie zespół wielokrotnie zmieniał swój skład, a także zmieniono nazwę na The Button oraz Graffiti.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What A Girl Can't Do/The Girl Who Faded Away	Hangmen	12.1965	-	-	Monument 910	[written by Tom Guernsey][produced by A Tri-Fi Production ]
Faces/Bad Goodbye	Hangmen	06.1966	-	-	Monument 951	[written by Daly, Guernsey][produced by Fred Foster]
Dream Baby/Let It Be Me	Hangmen	11.1966	-	-	Monument 983	[written by Cindy Walker][produced by Buzz Cason]

Fireflies

The Fireflies to amerykański zespół doo-wop z Long Island w stanie Nowy Jork,
działający od końca lat 50-tych do początku lat 60-tych XX wieku. Byli jednym z pierwszych zespołów, w których wszyscy członkowie śpiewali i grali na instrumentach. Ponadto byli pierwszym białym zespołem harmonizującym wokalnie, który wystąpił w Teatrze Apollo.  Zespół został założony przez producenta Gerry'ego Granahana na Long Island w 1957 roku i przeszedł kilka zmian w składzie. Ich debiutanckim singlem dla Roulette Records był „The Crawl”, a następnie wydany w 1959 roku przez Ribbon Records utwór „You Were Mine”, który był ich największym hitem. Utwór napisał 19-letni Paul Giacalone o dziewczynie, którą poznał podczas trasy koncertowej.  Utwór spędził 16 tygodni na liście Billboard Hot 100 i osiągnął szczyt na 21. miejscu 26 października 1959 roku, a na kanadyjskim CHUM Hit Parade osiągnął 15. miejsce.

 

 W utworze „You Were Mine” w 1959 roku wzięli udział: Paul Giacalone (basista i perkusista;ur.  28 września 1939r - zm. 27 czerwca 2013r), Ritchie Adams (wokalista; prawdziwe nazwisko: Richard Adam Ziegler), Lee Reynolds, John Viscelli (saksofon i wokal), Carl Girasoli (gitara i wokal). Najmłodszy brat Carla, Louie, był jednym z chórzystów. Ponieważ Louie był wówczas dzieckiem, pasował do wokalu, który był potrzebny do śpiewania odpowiedzi. Po sukcesie singla, The Paulette Sisters wydały płytę z odpowiedziami zatytułowaną „I Was Yours”.Późniejsze single to „I Can't Say Goodbye”, „Marianne” i „My Girl” (wszystkie z 1960 roku); „I Can't Say Goodbye” był jedynym, który znalazł się na liście Billboard Hot 100, spędzając trzy tygodnie na szczycie listy, osiągając 90. miejsce.

 

  W 1962 roku grupa ponownie pojawiła się w Taurus Records z utworami „You Were Mine for Awhile” i „Blacksmith Blues” w Hamilton Records; po tym ukazały się trzy kolejne single w Taurus, ale grupa nigdy nie wróciła na listy przebojów. Grupa przetrwała do 1967 roku, zanim ostatecznie się rozpadła. Adams wydał kilka solowych singli i odniósł sukcesy jako autor piosenek, w tym hity „Tossin' and Turnin'” i „After the Lovin'”. Pierwotny członek i saksofonista/wokalista, John Viscelli, nadal mieszka w południowej Florydzie.  U Paula Giacalone zdiagnozowano raka pod koniec 2012 roku. Zmarł na tę chorobę na Long Island 27 czerwca 2013 roku w wieku 73 lat.  Ritchie Adams zmarł 6 marca 2017 roku w wieku 78 lat.W późniejszych latach Carl Girasoli prowadził sklep z gitarami w Deltona na Florydzie i zmarł 17 czerwca 2009 roku. Obecnymi członkami są Marco Gueli, Nick „Nicky Stix” Catello, Tony Errigio i Vic Puma.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Were Mine (For Awhile)/One O'Clock Twist	Fireflies	09.1959	-	21[16]	Ribbon 6901	[written by P. Giacalone]
I Can't Say Goodbye/What Did I Do Wrong	Fireflies	01.1960	-	90[3]	Ribbon 6904	[written by P. De Maya, J. Crane, P. Tucker]

Echoes of Carnaby Street

The Echoes of Carnaby Street to amerykański zespół grający rock garażowy z
Miami na Florydzie, działający w latach 60-tych XX wieku. Zdobyli popularność jako zespół koncertowy w regionie Miami i odnieśli niewielki sukces regionalny dzięki utworowi „No Place Or Time”, wydanemu przez Thames Records. W międzyczasie ich twórczość przykuła uwagę entuzjastów rocka garażowego, szczególnie dzięki umieszczeniu utworu „No Place No Time” na składance „Louisiana Punk Groups From The 60's Vol. 1” z 1986 roku, co paradoksalnie przyczyniło się do ugruntowania błędnego przekonania o ich pochodzeniu z Luizjany. 

The Echoes of Carnaby Street powstał w 1965 roku jako Tidal Waves w Miami na Florydzie, a założyli go uczniowie gimnazjum Nautilus. Skład zespołu ostatecznie ustabilizował się: Mark Resnick i Russell Frehling na gitarach, Jeff Laibson na klawiszach, Sammy Weiselberg na basie i Eddie Marcus na perkusji.Ojciec gitarzysty Resnicka był dyrektorem zarządzającym hoteli Monte Carlo i Shelborne, co gwarantowało grupie regularne i stałe rezerwacje. Zespół zyskał jednak szacunek za swoje umiejętności sceniczne i z czasem stał się stałym elementem całego cyklu Florida Bandstand. Szybko wyszli poza ramy występów w mniejszych miejscach, takich jak Surfside Community Center i 163rd Street Mall, a ostatecznie zagrali w Dinner Key Auditorium.

  Pod wpływem brytyjskiej inwazji, ostatecznie zmienili nazwę na Echoes of Carnaby Street, na cześć popularnej ulicy, która w latach 60-tych była mekką londyńskiego świata mody. Steve Palmer z Florida Bandstand usłyszał ich i był pod takim wrażeniem, że zaaranżował dla zespołu nagranie w Criteria Studios dla swojej wytwórni Thames, pod okiem producenta i byłego perkusisty Canadian Legends oraz Jima Sessody'ego. Grupa nagrała dwa utwory: „No Place or Time” i „Baby Doesn't Know”, oba napisane lub współtworzone przez Travisa Fairchilda z innego zespołu z Miami, Clefs of Lavender Hill, który w tym samym roku odniósł sukces (pierwotnie w wytwórni Thames Records) piosenką „Stop! Get A Ticket”. 

 „No Place or Time” miało melodię, ale nie miało tekstu, więc Mark Resnick dopisał słowa do utworu, który został wybrany na stronę A singla zespołu, wydanego w sierpniu 1966 roku. „No Place Or Time” natychmiast zostało podchwycone przez radio WFUN i we wrześniu 1966 roku zajęło 52. miejsce w rankingu „Boss 79”. Pomimo pomyślnych perspektyw, grupa nie utrzymała się i wkrótce potem się rozpadła.Mark Resnick pojawił się później w zespole glamowym Wowii z Miami i Nowego Jorku, który zyskał kultowy status, oraz w ich następcy, Broken Heroes.Klawiszowiec Jeff Laibson kontynuował karierę jako artysta multimedialny, łącząc muzykę ze sztuką wizualną. Russell Frehling odniósł sukces w muzyce awangardowej.

 W międzyczasie twórczość Echoes of Carnaby przyciągnęła uwagę miłośników i kolekcjonerów rocka garażowego. Utwór „No Place No Time” znalazł się na kompilacji Louisiana Punk Groups From The 60's Vol. 1 z 1986 roku wydanej przez Eva Records, a następnie ponownie na płycie CD z 1991 roku Sixties Archives Vol. 3 Louisiana Punk. Podczas gdy Eva Records przybliżała twórczość zespołu szerszej publiczności, umieszczając grupę na kompilacjach Louisiana, nieumyślnie przyczyniła się do błędnego przekonania, że ​​Echoes of Carnaby to zespół z Luizjany, co zostało obalone przez byłych członków zespołu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Place Or Time/Baby Doesn't Know	Echoes of Carnaby Street	08.1966	-	-	Thames 105	[written by Travis, Fairchild, Mark Resnick]

Electras

Electras to amerykański zespół grający rock garażowy, założony w Ely w stanie Minnesota
w 1962 roku. Grupa nagrywała w latach 1965-1967, w tym swój najsłynniejszy utwór „Dirty Old Man”. Zespół, występujący również pod pseudonimem 'Twas Brillig, wydał wersję utworu „Action Woman”, który został uznany przez zespół Litter za klasyk rocka garażowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego utożsamiania obu zespołów. 

 Zespół Electras powstał, gdy bracia Bill (gitara prowadząca, wokal) i Earl Bulinski (gitara rytmiczna) połączyli siły w 1962 roku, wkrótce po przeprowadzce do Ely w stanie Minnesota i rozpoczęciu nauki w Ely Memorial High School. Bracia mieli już wcześniej doświadczenie w samodzielnej nauce gry na gitarze i występach na poziomie półprofesjonalnym. W połowie 1962 roku bracia byli zainteresowani założeniem zespołu, umieszczając najpierw ogłoszenie w szkolnej gazetce: „Uwaga, wszyscy basisci, proszę dzwonić do Billa Bulińskiego. Chce założyć zespół”. Gary Omerza, który był akordeonistą, jako pierwszy odpowiedział na ofertę Bulińskiego. Mimo to bracia zaakceptowali chęć Omerzy dołączenia do zespołu i zwerbowali Freda Godeca jako basistę Electras.  

Ich pierwszy koncert odbył się w klubie John's Bar, gdzie grupa grała covery rockandrollowych hitów; zespół został jednak zmuszony do opuszczenia lokalu po tym, jak miejscowy proboszcz skarżył się, że członkowie zespołu są zbyt młodzi, aby wystąpić w tym miejscu.Podczas drugiego koncertu Electras, do zespołu dołączyli Len Erickson (perkusja) i wokalistka Kaye Spalj, jednocześnie włączając do swojego repertuaru utwory The Ventures. W latach 1963–1965 Jerry Fink zastąpił Ericksona, a Tim Elfving został głównym wokalistą grupy, co ugruntowało jej najbardziej znany skład. Dodatkowo zespół zatrudnił Chucka Novaka jako menedżera i przekonał Omerzę do gry na organach Farfisa, co pozwoliło Electras na wykonywanie coverów utworów Paula Revere’a i zespołu Raiders and the Animals.

 Jesienią 1965 roku Novak skontaktował Electras z autorem tekstów i producentem muzycznym Warrenem Kendrickiem z Dove Recording Studio, aby ten napisał i nagrał debiutancki singiel grupy. Pierwszy singiel zespołu, „Bout My Love”, ukazał się pod koniec 1965 roku i osiągnął 39. miejsce na listach przebojów regionalnych, po czym zniknął z list przebojów w ciągu tygodnia. Niezrażony Kendrick podpisał kontrakt z Electras dla swojej własnej wytwórni płytowej Scotty Records. Ich następny singiel, "This Week's Children", osiągnął 12. miejsce na listach przebojów w Minneapolis na początku 1966 roku. To był trzeci singiel Electras, "Dirty Old Man", który okazał się ich największym hitem, ponieważ zespół cieszył się 17 tygodniami z płytą na pierwszym miejscu list przebojów regionalnych i sprzedał się w sumie w 6000 egzemplarzy. Historyk muzyki Richie Unterberger opisał, że grupa "brzmiała jak nieco surowsza wersja Paula Revere'a i Raidersów. Nigdy nie było to bardziej prawdziwe niż w przypadku ich regionalnego hitu "Dirty Old Man", z jego groźnymi unisono gitarowymi fuzzami i organami".

  Danny Raustadt z Eden Prairie w stanie Minnesota i muzyk studyjny Warrena, grał na wszystkich gitarach w Dirty Old Man i używał swojego Gibsona ES-335TD z połowy lat 60-tych i brzmienia Maestro Fuzz. Nagrania odbyły się w studiu Dove w Burnsville w stanie Minnesota. Choć singiel był bliski dystrybucji w całym kraju, Bill Bulinski został powołany do wojska w lipcu 1966 roku i wysłany na wojnę w Wietnamie, podczas gdy Novak wstąpił do marynarki wojennej. Bulinskiego zastąpił następnie pochodzący z Ely Harvey Korkki, a Omerza wziął na siebie obowiązek organizacji koncertów Electras.Pomimo utraty członka-założyciela, grupa nadal cieszyła się popularnością, rozszerzając swoją trasę koncertową po Środkowym Zachodzie.

  Jesienią 1966 roku Kendrick w końcu podpisał kontrakt dystrybucyjny z Columbia Records na wydanie utworu „Dirty Old Man” ze stroną B „This Week's Children”. Jednak kopie singla, wydane przez spółkę zależną Date Records, zostały wycofane, ponieważ odkryto, że prawa autorskie do nazwy Electras posiadał inny zespół, który w 1961 roku wydał album, na którym wystąpił przyszły senator i sekretarz stanu Massachusetts, John Kerry. Bez ingerencji zespołu, Kendrick zmienił nazwę na 'Twas Brillig i w lutym 1967 roku ponownie wydał „Dirty Old Man”. Wkrótce potem Elfving został powołany do służby w Wietnamie, co w konsekwencji spowodowało utratę wsparcia reklamowego ze strony wytwórni Columbia. Zespół nagrał dwa kolejne single pod tym pseudonimem, ale nie udało mu się powtórzyć wcześniejszych sukcesów i rozpadł się.

  Niejasności dotyczące relacji Electras z innym zespołem z Minneapolis, Litter, skłoniły kolekcjonerów płyt do powszechnego przekonania, że ​​oba zespoły mają tych samych członków. Było to wynikiem faktu, że Kendrick był producentem obu zespołów, a Electras nagrały swój najwspanialszy utwór „Action Woman”. Wykonanie Electras zawierało instrumentalne intro inspirowane barokowym popem, którego nie było w ponownie wydanym utworze Litter. Dodatkowo, album kompilacyjny „Rare Tracks” zawierał oba zespoły razem i w notatkach na okładce płyty Warren otwarcie twierdził, że „wykorzystał muzyków z Litter do nagrania kilku mało znanych singli pod nazwą 'Twas Brilling, Electras... 

W ten sposób utwory 'Dirty Old Man' i 'Soul Searchin' były grane przez Litter identycznie pod różnymi nazwami zespołów”.Jednakże, poza tym, że mają tego samego producenta i wytwórnię, zespoły nie mają ze sobą nic wspólnego.W 2010 roku Electras zostali wprowadzeni do Mid-America Music Hall of Fame, gdzie pierwotni członkowie zespołu ponownie spotkali się na koncercie reaktywacyjnym. Materiał zespołu został zebrany na płytach The Scotty Story i The Best of the Electras. Gary Omerza (urodzony 1 sierpnia 1946 roku) zmarł niespodziewanie 25 lipca 2011 roku w wieku 64 lat. Earl Bulinski zmarł nagle 3 kwietnia 2021 r. w South Padre Island w Teksasie w wieku 72 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
'Bout My Love/Memories...(Can Make You Happy)	Electras	.1966	-	-	Scotty 11	[written by Kendrick, Bulinski][produced by Warren Kendrick]
(Just A Little) Soul-Searchin'/This Week's Children	Electras	.1966	-	-	Scotty 6607	[written by Warren Kendrick][produced by Wake Productions]
Dirty Ol' Man/Courage To Cry	Electras	08.1966	-	-	Scotty 6621	[written by Warren Kendrick][produced by Wa Ke Productions]
Dirty Old Man/This Week's Children	Electras	02.1967	-	-	Date 1550	[written by Warren Kendrick ][produced by Warren Kendrick]
Action Woman/Pregnant Pig	Electras	02.1967	-	-	Scotty 6720	[written by Warren Kendrick]
I'm Not Talkin'/Pregnant Pig	Electras	02.1967	-	-	Scotty 6720	[written by Relf, McCarty, Beck, Page]
Soul Searchin'/Action Woman	Electras	.1993	-	-	Get Hip Archive Series 67	[written by Kendrick, Bulinski][produced by Warren Kendrick]
'Bout My Love/Memories...(Can Make You Happy)	Electras	.1966	-	-	Scotty 11	[written by Warren Kendrick]