Crack the Sky

Działający z przerwami od początku lat 70-tych, długoletni zespół rocka progresywnego
Crack the Sky zyskał lojalną publiczność w Baltimore, która towarzyszyła mu przez kolejne dekady, gdy unosił się na fali popularności przemysłu muzycznego. Charakteryzujące się zwartą grą, szybko zmieniającymi się strukturami utworów i śmiałymi tekstami wokalisty Johna Palumbo, wczesne albumy zespołu, wydane przez wytwórnię Lifesong, podchodziły do ​​hard rocka z zaawansowaną technicznie sprawnością. 

 

Zespół często rozpadał się i reaktywował na przestrzeni lat, a różne fazy działalności zaowocowały albumami takimi jak „Safety in Numbers” z 1978 roku, „Dog from Japan” z 2004 roku oraz mnóstwem albumów koncertowych i kompilacji. 

 

 Zespół Crack the Sky powstał w Weirton w Zachodniej Wirginii na początku lat 70-tych, z pozostałości po dwóch lokalnych zespołach, Uncle Louie i Sugar. Początkowo dziesięcioosobowy zespół, grupa ograniczyła się do frontmana Johna Palumbo, gitarzystów Jima Griffithsa i Ricka Witkowskiego, basisty Joe Macre i perkusisty Joeya D'Amico. Początkowo występując pod nazwą ArcAngel, grupa często grała w klubach Cleveland i Baltimore, zanim zmieniła nazwę i podpisała kontrakt z wytwórnią Lifesong w 1975 roku. Tego samego roku wydano debiutancki album o tym samym tytule, który spotkał się z uznaniem krytyków, ale problemy z dystrybucją utrudniły fanom znalezienie albumu, a sprzedaż płyt była minimalna.  

 

Zespół kontynuował działalność niezrażony, kończąc drugi album Animal Notes w 1976 roku i nieprzerwanie koncertując po Stanach, dzieląc nawet sceny z Rush, Yes, Supertramp i innymi wielkimi zespołami tamtych czasów. W 1977 roku Palumbo odszedł, aby rozpocząć karierę solową, a zespół zatrudnił nowego wokalistę Gary'ego Lee Chapella do Safety in Numbers z 1978 roku. Album okazał się najlepiej sprzedającym się wydawnictwem Crack the Sky, przebijając się na listę Billboard i sprzedając się lepiej niż pierwsze dwa. Zespół koncertował z Heart i wydał album koncertowy Live Sky, wybrany z nagrań z tej trasy w 1978 roku. Niedługo potem, ciągłe problemy z ich wytwórnią doprowadziły do ​​rozpadu zespołu, ale w 1980 roku Palumbo, Witkowski i klawiszowiec Vince DePaul na krótko reaktywowali grupę, aby nagrać album White Music, zanim ponownie się rozwiązali.

 

  Od tego momentu zespół przeszedł serię zmian składu i przerywanych przerw, począwszy od momentu, gdy Palumbo utworzył nowy skład w 1981 roku. Ta wersja Crack the Sky wydała serię albumów, w tym Photoflamingo, World in Motion I i Raw, zanim Palumbo ponownie połączył się z Witkowskim, D'Amico i DePaulem na serię koncertów w 1986 roku w klubie Hammerjacks w Baltimore i ostatecznie nowy studyjny LP z 1989 roku, From the Greenhouse. Dziewiąty album studyjny Dog City ukazał się w 1990 roku, a przez resztę dekady zespół wydawał różne albumy koncertowe i kompilacje, aż do dziesiątego albumu Cut w 1998 roku. Kolejne dziesięć lat było podobne, z powolnym dopływem nowego materiału, jak The Sale z 2007 roku, wydawano wśród bardziej archiwalnych nagrań koncertowych i kompilacji. 

 

Lata 2010 były nieco bardziej aktywne, ponieważ zespół występował częściej i wydał więcej nowej muzyki, w tym Machine z 2010 roku, Ostrich z 2012 roku i The Beauty of Nothing z 2015 roku. W 2018 roku ukazał się zarówno 17. album studyjny zespołu Living in Reverse, jak i Crackology, zbiór ponownie nagranych wersji ulubionych przez fanów utworów z ich bogatej dyskografii. W tym samym roku pojawiły się również rozmowy o ponownym zjednoczeniu pierwotnego składu na kilka koncertów.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(We Don't Want Your Money) We Want Mine/Invaders From Mars	Crack the Sky	12.1976	-	108[5]	Lifesong 45016	[written by John Palumbo][produced by Terence P. Minogue, Marty Nelson, William Kirkland]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crack the Sky	Crack the Sky	01.1976	-	161[6]	Lifesong 6000	[produced by Terence P. Minogue, Marty Nelson, William Kirkland]
Animal Notes	Crack the Sky	10.1976	-	142[5]	Lifesong 6005	[produced by Terence P. Minogue, Marty Nelson, William Kirkland]
Safety in Numbers	Crack the Sky	03.1978	-	124[8]	Lifesong 6015	[produced by Rob Stevens]
From the Greenhouse	Crack the Sky	06.1989	-	186[5]	Grudge 4500	[produced by John Palumbo]
Dog City	Crack the Sky	04.1990	-	164[10]	Grudge 4520	[produced by John Palumbo]

Back Street Crawler

Zespół Back Street Crawler, założony w Anglii na początku 1975 roku przez byłego
gitarzystę zespołu Free, Paula Kossoffa (syna pisarza Davida Kossoffa), otrzymał nazwę od solowego albumu gitarzysty z 1973 roku. W pierwszym składzie znaleźli się były wokalista Beckett, Terry Wilson-Slessor, klawiszowiec Michael Montgomery, były basista Speedy Keen, Terry Wilson, oraz perkusista Tony Braunagel. Ich debiutancki album ukazał się w 1975 roku na płycie „The Band Plays On” (Atlantic K50173), ale starania o wsparcie wydania albumu zostały zahamowane, gdy Kossoff doznał poważnego zawału serca- przez prawie trzydzieści minut był w stanie śmierci klinicznej - spowodowanego jego głośnym uzależnieniem od narkotyków. Wyzdrowiał na tyle, by zagrać trzy koncerty w listopadzie 1975 roku i rozpocząć pracę nad drugim albumem zespołu. 

 

Na początku 1976 roku lekarze dali mu zielone światło na kontynuowanie pracy i zorganizowali dużą trasę koncertową po Wielkiej Brytanii z okazji kwietniowej premiery albumu „Second Street” (Atlantic K50267). Jednak 19 marca 1976 roku, podczas lotu do Nowego Jorku, Kossoff zmarł we śnie z powodu nawrotu choroby serca. Po pośmiertnym wydaniu albumu „Second Street” pozostali członkowie zespołu skrócili nazwę zespołu do Crawler, zatrudnili byłego gitarzystę If, Geoffa Whitehorna, a Montgomery'ego zastąpili byłym członkiem Free, Johnem „Rabbitem” Bundrickiem.  

 

Jednak pomimo osiągnięcia niewielkiego sukcesu na amerykańskich listach przebojów dzięki dwóm albumom „Crawler” (CBS 1977) i „Snake Rattle And Roll” (CBS 1978), grupa zrozumiała, że ​​nie jest w stanie pozbyć się spuścizny Kossoffa i rozpadła się pod koniec 1978 r., a Braunagel dołączył później do zespołu City Boy i współpracował z Terrym Wilsonem przy nagraniach dla Erica Burdona.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stone Cold Sober/One Too Many Lovers	Crawler	10.1977	-	65[7]	Epic 50442	[written by J. Bundrick][produced by Alan Callan, Crawler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Band Plays On	Back Street Crawler	11.1975	-	111[10]	Atco 125	[produced by Back Street Crawler]
2nd Street	Back Street Crawler	08.1976	-	140[5]	Atco 138	[produced by Back Street Crawler]
Crawler	Crawler	09.1977	-	85[13]	Epic 34 900	[produced by Alan Callan, Crawler]

Duke Spirit

Duke Spirit to angielski zespół rockowy założony w Londynie w 2003 roku,
obecnie działający w Wielkiej Brytanii i Australii. Ich brzmienie jest postrzegane jako połączenie wpływów, od alternatywnych zespołów rockowych, takich jak The Jesus and Mary Chain i Spiritualized, przez porywający rock'n'roll takich zespołów jak The Gun Club i The Patti Smith Group, po charakterystyczny, rytmiczny soul Atlantic i wpływy wytwórni Motown. Wokalistka Liela Moss wydała kilka solowych płyt, a także występuje z Tobym Butlerem w electro-rockowym duecie Roman Remains. Perkusista Olly Betts jest również uznanym producentem muzycznym. 

 

Zespół powstał w Londynie w 2003 roku. Jego twórcami byli Liela Moss (wokal), Luke B. Ford (gitara), Toby Butler (gitara basowa) i Dan Higgins (gitara). Ford i Moss poznali się w szkole artystycznej w Cheltenham, gdzie on studiował fotografię, a Moss sztuki piękne. Po przeprowadzce do Londynu i krótkim okresie pisania i występów pod pseudonimem Solomon (do którego później dołączył Butler) założyli The Duke Spirit. Wraz z gitarzystą Danem Higginsem zajęli się pisaniem, nagrywaniem i samodzielną produkcją utworów, które stały się podstawą ich pierwszego singla i EP-ki. Higgins stworzył również drzeworyty, które stanowiły wczesną oprawę graficzną zespołu. 

 

 Zespół wydał w maju swój drugi singiel „Darling You're Mean/Bottom of the Sea” w wytwórni City Rockers. Skład uzupełnił perkusista Olly „The Kid” Betts, a zespół zagrał swój pierwszy koncert w Brixton Windmill jeszcze w tym samym roku. Pod koniec 2003 roku wydali EP-kę „Roll, Spirit, Roll”, która zdobyła uznanie krytyków, m.in. w NME. Zespół przeszedł do Loog Records/Polydor i 16 maja 2005 roku wydał w Wielkiej Brytanii swój pierwszy pełnometrażowy album „Cuts Across The Land”. Producentami albumu byli Simon Raymonde (dawniej basista The Cocteau Twins, a obecnie szef wytwórni Bella Union) oraz Flood, który był producentem wielu artystów podziwianych przez zespół, takich jak Nick Cave and the Bad Seeds i PJ Harvey.

 

  Po trasach koncertowych po Wielkiej Brytanii, album został wydany w Stanach Zjednoczonych, a zespół przez większą część 2006 roku podróżował po Ameryce, w tym podczas wysoko ocenianego występu na festiwalu Coachella 2006 w Kalifornii. Jedynym wydawnictwem 2006 roku była dostępna do pobrania EP-ka i limitowany 7-calowy singiel zatytułowany Covered in Love, wydany przez własną wytwórnię Velo Recordings zespołu. Był to zbiór piosenek nagranych na 8-ścieżkowym magnetofonie przez zespół, napisanych przez niedawno zmarłych (Arthura Lee, Desmonda Dekkera i Jessie Mae Hemphill). Na początku 2007 roku zespół podpisał kontrakt z You Are Here, nową niezależną anglo-kanadyjską wytwórnią. Utwór „Mayday”, będący efektem współpracy UNKLE i The Duke Spirit, został wydany na najnowszym albumie UNKLE, War Stories, w Wielkiej Brytanii 9 lipca 2007 roku. Utwór został nagrany z Chrisem Gossem w studiu Rancho De La Luna w Joshua Tree w Kalifornii, dokąd powrócili w kwietniu 2007 roku, aby nagrać swój drugi album, również z Gossem. Neptune został wydany w lutym 2008 roku.

 

 Niedługo potem Higgins opuścił zespół, co spowodowało zmianę personelu shuffle: Toby Butler przeszedł na gitarę, a jego wieloletni przyjaciel Marc Sallis zastąpił go na basie. W lutym 2009 roku zespół wydał 10-utworową składankę CD, zawierającą trzy utwory nigdy niepublikowane w USA („Masca”, „Souvenir”, „Do What You Love”), a także cover utworu Alexa Chiltona „Baby Doll”. Płyta była sprzedawana wraz z kolekcją Alexandra McQueena, w której znalazła się koszulka z twarzą wokalistki Lieli Moss. Trzeci album zespołu, „Bruiser” (wyprodukowany przez Andrew Schepsa i Rich File z UNKLE), ukazał się we wrześniu 2011 roku nakładem Fiction w Wielkiej Brytanii, Shangrila Music w USA oraz Co-Operative Music w pozostałych krajach świata. Album poprzedziła EP-ka Kusama na początku 2011 roku, nazwana na cześć japońskiej artystki Yayoi Kusamy, której twórczość stała się inspiracją dla zespołu podczas pisania trzeciego albumu. 

 

 „Bruiser” przyniósł kilka kolejnych tras  koncertowych po Stanach Zjednoczonych i Europie oraz wydanie albumu koncertowego Dresden Live (nagranego, jak sugeruje nazwa, w Dreźnie w Niemczech) z okazji Record Store Day 2012, z okładką zaprojektowaną przez brytyjskiego artystę Frencha. Następnie zespół zrobił sobie dwuletnią przerwę; w tym czasie Moss i Butler wydali nową muzykę pod pseudonimem Roman Remains, a Betts produkował i grał na perkusji dla londyńskiego zespołu Furs. W październiku 2014 roku zespół ponownie się zjednoczył i pracując między Londynem a Somerset, rozpoczął pracę nad czwartym albumem. Ponownie skorzystali z usług producenta Simona Raymonde'a, a w styczniu 2015 roku zespół rozpoczął nagrywanie nowego albumu zatytułowanego „Kin” w Urchin Studios w Hackney w Londynie, podczas trzytygodniowych sesji. Na albumie gościnnie wystąpili Mark Lanegan w utworze „Wounded Wing” oraz Sam Windett z Archie Bronson Outfit w utworze „Side By Side”. Wrzesień 2015 roku przyniósł to pierwszy występ Duke Spirit od trzech lat na End of the Road Festival z nowym basistą Richem Fownesem (Bad for Lazarus, Unkle, The Eighties Matchbox B-Line Disaster)  oraz pierwszy singiel Kin, utwór „Here Comes the Vapour”. Kolejny singiel, „Blue and Yellow Light”, ukazał się w listopadzie, a sam album w 2016 roku.

 

 Szósty album zespołu, „Sky Is Mine”, ukazał się wkrótce potem, w 2017 roku. Album został wyprodukowany przez sam zespół w Somerset, a gościnnie wystąpili na nim Josh T. Pearson z „Lift to Experience” w utworach „How Could”, „How Come” oraz Duke Garwood w „Broken Dream”. Od 2017 roku zespół nie wydał żadnego nowego materiału, ale wokalistka Liela Moss wydaje solowe albumy rok po „Sky Is Mine” od 2018 roku. 

 

 Początkowo zespół opierał się na poczcie pantoflowej, ale ich nieustanne trasy koncertowe pomogły im rozpowszechnić muzykę w Anglii i Ameryce oraz reszcie Europy, czego ukoronowaniem była nominacja do nagrody „Najlepszy Zespół Koncertowy” podczas gali Artrocker Magazine Awards w 2011 roku.  Zespół wielokrotnie występował jako support przed Queens of the Stone Age, Yeah Yeah Yeahs, R.E.M., Black Rebel Motorcycle Club, Jane's Addiction, Supergrass, Eagles Of Death Metal i wieloma innymi. Od 2008 roku zespół wielokrotnie występował w amerykańskiej i brytyjskiej telewizji, występując w programach Late Show z Davidem Lettermanem, Later... z Joolsem Hollandem, Late Night z Conanem O'Brienem, The Tonight Show z Jayem Leno, Jimmy Kimmel Live!, Last Call z Carsonem Daly, The Henry Rollins Show i Shameless.  

 

Ich piosenka „Send a Little Love Token” została wykorzystana w piątej części serii gier wideo Guitar Hero oraz na ścieżce dźwiękowej gry wyścigowej Forza Motorsport 3 z 2009 r., a ich piosenka z UNKLE Mayday została zaprezentowana na antenie fikcyjnej stacji radiowej „Radio Broker” w grze Grand Theft Auto IV z 2008 r. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dark Is Light Enough	Duke Spirit	06.2004	55[2]	-	Loog 9866673	[written by Liela Moss,Luke Ford,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Cuts Across the Land	Duke Spirit	10.2004	45[2]	-	Loog 9868119	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Lion Rip	Duke Spirit	02.2005	25[2]	-	Loog 9870092	[written by Liela Moss,Luke Ford,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Love Is an Unfamiliar Name	Duke Spirit	05.2005	33[2]	-	Loog 9871175	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Flood]
Cuts Across the Land	Duke Spirit	10.2005	66[1]	-	Loog 9873986	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cuts Across the Land	Duke Spirit	05.2005	40[2]	-	Loog 9867546	[produced by Flood, Giles Hall, Simon Raymonde, TDS Liela Moss]
Neptune	Duke Spirit	02.2008	63[1]	-	You Are Here YAHM 001	[produced by Chris Goss]
Bruiser	Duke Spirit	10.2011	80[1]	-	Fiction 2771382	[produced by Andrew Scheps]
Kin	Duke Spirit	05.2016	73[1]	-	Ex Voto EXVOTOCD 1	[produced by Simon Raymonde]

Les Crane

Les Crane (ur. 3 grudnia 1933 r. w Long Beach w stanie Nowy Jork lub San Francisco;
zm. 13 lipca 2008 r. w Greenbrae w Kalifornii; prawdziwe nazwisko: Lesley Stein) był amerykańskim prezenterem radiowym i telewizyjnym.  Po ukończeniu Uniwersytetu Tulane w Nowym Orleanie, Lesley Stein służył przez cztery lata w Siłach Powietrznych. Następnie rozpoczął karierę jako Les Crane, prowadząc programy radiowe i telewizyjne. Jego program Night Line (później The Les Crane Show) produkowany przez ABC ostatecznie nie mógł konkurować z Johnnym Carsonem, chociaż Crane wniósł znaczący wkład. Na przykład, przeprowadził pierwszy wywiad z Rolling Stones w amerykańskiej telewizji.  

 

W 1966 roku Crane wystąpił w filmie „Secondhand Murder”, opartym na książce Normana Mailera. Phil Ochs wspomina Crane'a w swojej piosence „Love Me, I'm a Liberal”. W latach 1966–1974 Crane był żonaty z piosenkarką Tiną Louise, swoją czwartą żoną. Mają córkę, Caprice Crane (ur. 1974), która obecnie pracuje jako producentka i scenarzystka MTV. W 1971 roku Les Crane wydał nagranie wiersza Maxa Ehrmanna „Desiderata”. Utwór osiągnął 8. miejsce na listach przebojów w USA i 7. miejsce na brytyjskich. W Niemczech wersja mówiona Crane'a osiągnęła 32. miejsce, a na stronie B znalazła się niemieckojęzyczna wersja Friedricha Schüttera. Crane zdobył za to nagranie nagrodę Grammy. 

 

W latach 80-tych Crane zmienił branżę i został prezesem firmy programistycznej The Software Toolworks.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Desiderata/A Different Drummer	Les Crane	10.1971	7[14]	8[12]	Warner Bros. 7520	[written by Fred Werner][produced by Fred Werner, Les Crane]

Consortium

West Coast Consortium, lub po prostu Consortium, to brytyjski zespół psychodelicznego popu,
który nagrywał dla Pye Records w latach 1967–1970. Najbardziej znany był z singla „All the Love in the World”.

 Zespół pierwotnie powstał jako Group 66, w którego skład wchodzili Robbie Fair (znany również jako Robbie Leggat, wokal prowadzący), Geoff Simpson (gitara prowadząca, wokal wspierający), Brian Bronson (gitara rytmiczna), John Barker (gitara basowa) i John Podbury (perkusja). Zaczynali od coverów, ale później zaczęli pisać własne utwory. Stali się zespołem śpiewającym harmonijnie, na wzór The Beach Boys i The Four Seasons. Początkowo zmienili nazwę na XIT, a po podpisaniu kontraktu z Pye Records ponownie zmienili nazwę na West Coast Consortium.

  Zespół wydał w 1969 roku utwór „All the Love in the World” pod skróconą nazwą Consortium, który osiągnął 22. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i 11. miejsce na holenderskiej liście. Wydali kilka kolejnych singli, ale nie znalazły się one na listach przebojów. Chociaż Pye zaoferował zespołowi możliwość nagrania albumu, zespół w tym czasie nie nagrał żadnego albumu.W tygodniu rozpoczynającym się 24 marca 1969 roku ich singiel „When the Day Breaks” znalazł się na 12. miejscu holenderskiej listy przebojów Tipparade.

  W 1970 roku zespół przeniósł się do wytwórni Trend, którą kierował Barry Class, menedżer The Foundations. W 1971 roku grupa wydała singiel „Annabella” .W tygodniu rozpoczynającym się 12 września 1971 roku ich singiel „Melanie Cries Alone” zadebiutował na 18. miejscu listy Top 20 TMP w Portugalii.Po kolejnym tygodniu na liście dotarł do 13. miejsca. Skład zespołu uległ wielu zmianom w latach 70-tych Simpson opuścił zespół, ponieważ nie chciał opuszczać swojej młodej rodziny, aby wyruszyć w trasę koncertową po Włoszech w 1970 roku. Zastąpił go Billy Mangham. Do składu dołączył również klawiszowiec John Caley. Później odeszli również Brian Bronson i John Barker, podobnie jak Mangham. Zespół powołał nowych członków: Briana Parkera (gitara) i Kena Browna (bas), ale Podbury i Caley odeszli, a ich miejsce zajął John Albert Parker (brat Briana) na perkusji, a Mick Ware dołączył jako drugi gitarzysta prowadzący.

  Zespół kontynuował swoją działalność w znacznie cięższym, niemal psychodelicznym stylu. W 1975 roku zespół nagrał album „Rebirth”, który jednak nie został wydany, a zespół rozpadł się bez wydania żadnego albumu. Antologia ich nagrań, zawierająca 27 utworów, została wydana w 2003 roku. Jedyny nagrany przez nich album, „Rebirth”, ukazał się dopiero w 2006 roku. Od tego czasu wydano kolejne zbiory wcześniej niepublikowanego materiału. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All The Love In The World/Spending My Life Saying Goodbye	Consortium	02.1969	22[9]	-	Pye 7N 17635	[written by Geoff Simpson][produced by Cyril Stapleton]

Cool Down Zone

  Krótko działające trio brit soulowe.Byli  ewolucją 52nd Street. Po rozpadzie zespołu,
wokalistka i autorka tekstów Diane Charlemagne, grająca na syntezatorze i basie, Tony Bowry oraz perkusista Myke Wilson, założyli Cool Down Zone, wydając zaledwie jeden album, wyprodukowany przez Johna Barnesa, oraz cztery single, zanim rozpadli się w 1993 roku z powodu braku sukcesu komercyjnego. 

Ich największym hitem jest „Heaven Knows” (52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów). Diane Charlemagne dołączyła do europejskiego zespołu tanecznego Urban Cookie Collective, Tony Bowry został basistą sesyjnym, a Myke Wilson grał w Swing Out Sister.

 W 1990 roku Charlemagne i Bowry reaktywowali się pod nazwą Cool Down Zone. Zaprosili do współpracy perkusistę Mike'a Wilsona z 52nd Street i wydali album „New Direction”. Z albumu wydali dwa single: „Heaven Knows” i „Waiting For Love”. „Heaven Knows” osiągnął 52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a „Waiting For Love” 97. 

Wydali jeszcze dwa single: „Lonely Hearts” w 1992 roku i „Essential Love” w 1993 roku, zanim zespół się rozpadł. Tony Henry założył FR'Mystery, wydając muzykę w wytwórni Gwarn Records w latach 1991-1994.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heaven Knows/Come Be My Lover	Cool Down Zone	06.1990	52[4]	-	10 Records TEN 309	[written by Charlemagne, Bowyer, Lever, Percy][produced by Tim Lever, Mike Percy]
Waiting For Love/Value Of Life	Cool Down Zone	10.1990	97[2]	-	10 Records TEN 318	[written by Charlemagne, Bowyer, Lever, Percy][produced by Tim Lever, Mike Percy, Cool Down Zone]

Cool Notes

The Cool Notes to brytyjski zespół pop-funk, który w latach 1984-1986 osiągnął szereg
przebojów na brytyjskich listach przebojów. Zespół, założony w południowym Londynie, składał się z siedmiu członków, utalentowanych wokalnie i instrumentalnie. Najbardziej znany jest z przeboju „Spend the Night”, który zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 

Zespół Cool Notes początkowo rozpoczął karierę nagraniową w stylu lovers rock, a Lauraine i Heather grały główne wokale. Pełny skład zespołu stanowili Joseph Charles, Peter Lee Gordon, Peter Rowlands i Ian Dunstan. W 1978 roku grupa nagrywała dla grupy Jama Pata Rhodena; sukces singla „My Tune” zaowocował udzieleniem przez Rhodena licencji na piosenkę dużym wytwórniom płytowym w 1979 roku, ponieważ oczekiwano, że piosenka wejdzie do głównego nurtu. Jama wydała również nieudane „Just Girls” i „Sweet Vibes”, które zasygnalizowały zmianę kierunku. 

Zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 80-tych, wydając „I Forgot How To Love You”, „Morning Child” i Down To Earth, które pokazały zdolność adaptacji grupy. Okładka albumu przedstawiała zespół przebrany za astronautów i pomimo tego żałosnego chwytu marketingowego, debiut został dobrze przyjęty. W 1984 roku zespół odczuł potrzebę dalszej transformacji, co doprowadziło do powstania wytwórni Abstract Dance i wydania utworu „Never Too Young”, skierowanego na scenę klubową i zajmującego niższe pozycje na listach przebojów. Wydanie spotkało się z entuzjazmem w klubach, a zespół po przeboju wydał  utwór „I Forgot”, dążąc do zaistnienia na radiowych playlistach. Singiel nie zachwycił prezenterów muzycznych i, podobnie jak poprzednik, znalazł się w Top 75.

 Rozsądna decyzja zaowocowała powrotem grupy do klubowego brzmienia z utworem „Spend The Night”, który osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, pomimo obojętności stacji radiowych wobec zespołu. Zespół cieszył się serią hitów, takich jak „In Your Car”, „Have A Good Forever”, a zwieńczeniem był „Into The Motion”. Ich utwory nadal charakteryzowały się klimatem reggae, co przeczyło ich zapewnieniom, że chcą być postrzegani jako brytyjski zespół soulowy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Your Never Too Young/Sound Of Summer	Cool Notes	08.1984	42[5]	-	Abstract Dance AD 001	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
I Forgot/Baby I Just Want It	Cool Notes	11.1984	63[4]	-	Abstract Dance AD 002	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes, John Burns]
Spend The Night/Halu (Spring)	Cool Notes	03.1985	11[10]	-	Abstract Dance AD 3	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
In Your Car/Secrets Of The Night	Cool Notes	07.1985	13[10]	-	Abstract Dance AD 4	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Have A Good Forever/Natural Energy	Cool Notes	10.1985	73[3]	-	Abstract Dance AD 5	[written by S. McIntosh, L. McIntosh][produced by The Cool Notes]
Into The Motion/Come Back To Me (Remix)	Cool Notes	05.1986	66[2]	-	Abstract Dance AD 8	[written by Steve McIntosh][produced by Bobby Ely]
Momentary Vision/Girls Night Out	Cool Notes	09.1986	94[2]	-	Abstract Dance AD 10	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Magic Lover/House Of Love	Cool Notes	.1988	169	-	Risin RAH 102	[written by S.J. McIntosh][produced by Charlie Maque ]
Spend The Night (7" Remix)/Come On Back To Me	Cool Notes	.1990	84	-	Swanyard SYD 5	[written by Steve McIntosh][produced by The Coolnotes]
Make This A Special Night/Where Do We Go From Here	Cool Notes	09.1991	86	-	PWL PWL 200	[written by Stock, Waterman][produced by Stock, Waterman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Have a Good Forever	Cool Notes	11.1985	66[2]	-	Abstract Dance ADLP 1	[produced by Cool Notes]

Cooper

Cooper to projekt dane wspierany przez holenderski zespół producencki Klubbheads ,
który w tamtym okresie tworzyli Koen Groeneveld, Addy van der Zwan i Jan Voermans, a na wokalu występowała holenderska wokalistka Eve , czyli Eva Simons (Eva Maria Simons, ur. 27 kwietnia 1984). Z projektem łączony jest także alias Antonio Cooper Cupertino. 

Eva Simons , której matką jest Ingrid Simons, rozpoczęła karierę w 2001 roku jako członkini Cooper , utworzonego przez Klubbheads . W 2004 roku wzięła udział w przesłuchaniach do holenderskiego programu telewizyjnego „Popstars: The Rivals”: w trakcie emisji dołączyła do girlsbandu Rash, który opuściła w 2005 roku, by rozpocząć karierę solową. Od 2010 roku jest znana m.in. ze współpracy z artystami takimi jak Afrojack , Will.I. Am i Sidney Samson.

 Koen Groeneveld to producent muzyki elektronicznej i DJ z Rotterdamu oraz założyciel i właściciel Abzolut. Najczęściej wraz z wieloletnim przyjacielem i partnerem muzycznym Addy van der Zwan wyprodukował ponad 30 międzynarodowych crossoverowych hitów między 1992 rokiem a współczesnością. Do jego najbardziej znanych projektów należą Klubbheads , DJ BoozyWoozy , Hi_Tack, Koen Groeneveld, DJ Disco , Drunkenmunky , Itty Bitty Boozy Woozy oraz The Ultimate Seduction. Produkował też utwory dla DJ Paul Elstak , w tym DJ Jean i The Launch , Love Come Home, Luv U More, Rainbow In The Sky i The Promised Land. 

W latach 1988–1990 Koen Groeneveld i Addy van der Zwan przygotowywali miksy i remiksy dla holenderskiego radia ogólnokrajowego, m.in. w audycjach „Ferry Maat Soul Show” i „TROS Dance Trax”, prowadzonych przez holenderską osobowość telewizyjną Martna Krabbé. W latach 1990–1995 duet zmiksował około 100 płyt CD z kompilacjami, m.in. serie „House Party” i „Turn Up The Bass” dla holenderskiej wytwórni Arcade. 

Addy van der Zwan (Adriaan van der Zwan) to holenderski DJ i producent (hard) house, znany od początku lat 90-tych jako remikser kompilacji „Turn Up The Bass” wydawanych przez Arcade, wspólnie z Koen Groeneveld. Razem wydali wiele nagrań pod różnymi nazwami, w tym przede wszystkim The Ultimate Seduction, a także publikacje jako Klubbheads . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Believe In Love	Cooper	01.2003	-	50[2]	Incentive PDT 05	[written by van der Zwan, van Andel, Voermans, Groeneveld][produced by van der Zwan, Voermans, Groeneveld]

Frank Cordell

Frank Cordell (ur. 1 czerwca 1918r -zm. 6 lipca 1980r)  był brytyjskim kompozytorem,
aranżerem i dyrygentem, który aktywnie współpracował z Institute of Contemporary Arts. Komponował również muzykę pod pseudonimem Frank Meilleur lub Meillear (Meillear to nazwisko panieńskie jego matki). 

 

 Urodził się jako Frank Cordell w Kingston-upon-Thames. Jego ojciec był lekarzem, który służył w Korpusie Medycznym Królewskiej Armii podczas I wojny światowej. Frank miał dwie siostry. Jego brat, Sid Cordell, który był zawodowym muzykiem, komponował muzykę do niektórych horrorów wytwórni Hammer, kręconych w Pinewood Studios. Jako nastolatek Frank krótko pracował dla Homfray & Company w przędzalniach bawełny w Halifax i Midlands dla krewnego, po czym wrócił do Londynu. W wieku 14 lat był już utalentowanym pianistą. Cordell wziął udział w londyńskim konkursie muzycznym i w wieku 17 lat wygrał plebiscyt Melody Maker na najbardziej obiecującego pianistę jazzowego 1935 roku. To pozwoliło mu zdobyć pracę jako realizator dźwięku w jednym z prestiżowych londyńskich studiów filmowych Warner Bros. 

 

 Kiedy wybuchła II wojna światowa, Cordell zaciągnął się do Królewskich Sił Powietrznych (RAF) i przeszkolił się na operatora radionawigacji, latając na Vickersach Wellingtonach w Dowództwie Bombowców RAF. W przerwach między niebezpiecznymi operacjami lotniczymi, Cordell był stale wykorzystywany, zapewniając rozrywkę swojemu dywizjonowi popularną muzyką fortepianową w mesie. Po ukończeniu 33 operacji został przeniesiony do pilotowania bombowców stealth De Havilland Mosquito, które przemieszczały się między Wielką Brytanią a Bliskim Wschodem. Podczas służby w RAF Middle East został później przydzielony jako lider zespołu z własną grupą muzyków i małym konwojem ciężarówek, aby umilić czas brytyjskim żołnierzom w Kampanii Pustyni Zachodniej. Następnie został mianowany dyrektorem muzycznym Forces Broadcasting Service w Kairze, gdzie prowadził cotygodniowy program radiowy Music For Moderns. Wśród przyjaciół i lokalnych artystów z Kairu, z którymi współpracował, była piosenkarka Delores El Greco. Stamtąd przydzielono mu podwójną rolę -muzyczną rozrywkę i wywiadowczą pracę w Palestynie. 

 

To właśnie w Palestynie, zajmując się muzyką rozrywkową, poznał swoją pierwszą żonę Magdę, węgierską uchodźczynię pracującą dla Brytyjczyków przy tłumaczeniu przechwyconych sygnałów radiowych. Magda później została artystką „brutalistyczną” i wraz z Cordellem brała udział w wystawie „This Is Tomorrow”, a oboje byli członkami-założycielami Independent Group w Institute of Contemporary Arts w Londynie. Praca w BBC Cordell wrócił do Wielkiej Brytanii w 1947 roku, zamieszkał przy Higher Drive w Banstead i dołączył do BBC jako kompozytor, aranżer i dyrygent orkiestry. Wśród studiów nagraniowych, z których korzystał, były Abbey Road Studios w St John's Wood i Aeolian Sound Studio na Bond Street, współpracował również z George'em Martinem.  

 

Niektóre z jego wczesnych hitów muzycznych to „Sadie's Shawl” (1956, UK #29) i „The Black Bear” (1961, UK #44), dyrygowane przez jego własną orkiestrę, a także „Wheels Cha Cha” w wykonaniu Joe Lossa (1961, UK #21) i jego orkiestry . Cordell został pochwalony w 1951 roku za swoją ścieżkę dźwiękową do radiowego dramatu historycznego The Gay Galliard, w którym główną rolę Marii, królowej Szkotów grała Valerie Hobson. Współpracował z większością wykonawców i muzyków tamtych czasów, w tym z Noëlem Cowardem, Charliem Chaplinem, wokalistami takimi jak Alma Cogan i Ronnie Hilton oraz jazzowym trębaczem Humphreyem Lytteltonem.  

 

W 1952 roku Cordell zainteresował się kinem i zadebiutował w filmie muzycznym. Zaczął również komponować muzykę do wielu reklam filmowych i telewizyjnych.  W latach 1952/53 Frank i Magda Cordell założyli pracownię artystyczną przy Cleveland Square 52 w londyńskiej dzielnicy Paddington, którą dzielili i którą współpracowali artystycznie z brytyjskim artystą modernistycznym Johnem McHale. Pracownia McHale/Cordell zajmowała trzy piętra w dużej georgiańskiej kamienicy szeregowej przy Cleveland Square. Frank wykorzystywał najwyższe piętro, z fortepianem i dużymi oknami z widokiem na park, jako pracownię kompozytorską. John McHale zajmował duże, oświetlone światłem dziennym studio z tyłu pracowni na parterze. Magda korzystała z drugiej, dużej pracowni malarskiej na dole, która również służyła całej trójce artystów jako studio filmowe. McHale wykorzystywał pracownię filmową na dole do produkcji fotogramów do serii kolaży Telemath. Na parterze znajdował się również oddzielny warsztat i ciemnia fotograficzna. Salon na parterze służył do przyjmowania gości, takich jak Reyner Banham i inni członkowie grupy ICA, muzycy, pisarze, tacy jak Eric Newby, dramaturdzy, tacy jak Arnold Wesker, oraz goście zagraniczni, tacy jak Buckminster Fuller i syn Picassa. Cordell dokonał licznych nagrań Fullera na kasetach. 

 

 W 1955 roku Cordell opuścił BBC, aby objąć stanowisko dyrektora muzycznego zespołu His Master's Voice, znanego później jako EMI. Stanowisko to piastował do 1962 roku, kiedy to postanowił zostać pełnoetatowym kompozytorem filmowym i skomponował muzykę do filmu The Captain's Table (1959). Na początku lat 60-tych Cordell rozwiódł się z Magdą, która wyjechała z McHale'em do Ameryki. Cordell poślubił swoją drugą żonę, Anję, którą poznał na planie filmowym w Japonii, podczas komponowania muzyki do filmu Lot z Ashiya (1964). Napisał muzykę przewodnią do szpiegowskiego serialu przygodowego z Robertem Lansingiem w roli głównej, zatytułowanego The Man Who Never Was (1966–67), a także muzykę wprowadzającą do odcinka The White Mountain w odcinku science fiction Space: 1999 - „Mission of the Darians” w 1975.

 

 Frank Cordell skomponował ponad dwadzieścia ścieżek dźwiękowych, w tym The Voice of Merrill (1952), First on the Road (1959), The Rebel (1961) z udziałem Tony'ego Hancocka, The Bargee (1964), Never Put It in Writing (1964), Khartoum (1966), Mosquito Squadron (1969), Ring of Bright Water (1969), Hell Boats (1970), Cromwell (1970), Trial by Combat (1976) i God Told Me To (US: Demon, 1976). Poza ścieżkami dźwiękowymi do filmów, Cordell skomponował utwory koncertowe, w tym Koncert na wiolonczelę, Koncert na róg, kwartet dęty zatytułowany Interplay; a także utwory na kwartet saksofonowy Gestures and Patterns oraz miniatury nastrojowe, takie jak Production Drive. Kompozycję chóralną skomponował dla chóru King's College w Cambridge; a także aranżację na instrumenty smyczkowe angielskiej melodii „Oh Dear, What Can the Matter Be”.  

 

Był nominowany do Oscara i Złotego Globu za muzykę do filmu fabularnego „Cromwell” z 1970 roku. Cordell brał udział w realizacji kilku filmów eksperymentalnych i dokumentalnych. Wśród nich znalazł się surrealistyczny film nakręcony w Jugosławii w 1957 roku z McHale'em i jego trzema synami oraz Arnoldem Bittlemanem, artystą wykształconym na Yale. Cordell skomponował również muzykę do filmu dokumentalnego „Tiger Tiger” (1977). Wystąpił w filmie „Ojcowie popu” z wywiadem Reynera Banhama w telewizyjnym dokumencie z lat 70-tych na temat początków brytyjskiego pop-artu. Cordell napisał również dwie znaczące ścieżki dźwiękowe dla orkiestry dętej: „Spirals” (1977) i „Movements” (1981). 

 

 Późniejsze lata Cordell przeszedł na emeryturę wraz z żoną i synem, przenosząc się do swojej farmy owiec na angielskiej wsi, gdzie gościli wielu czołowych brytyjskich artystów i muzyków, w tym The Beatles. Cordell zmarł w Hastings w 1980 roku, a jego oryginalne rękopisy znajdują się obecnie w archiwach Trinity College of Music w Londynie

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sadie's Shawl (Santie Se Kopdoek)/Flamenco Love	Frank Cordell	08.1956	29[2]	-	HMV POP 229	[written by Nico Carstens & Sam Lorraine]
The Black Bear/Darling Charlie	Frank Cordell And His Orchestra	02.1961	44[2]	-	HMV POP 824	[written by traditional]

Corduroy

Corduroy to angielski zespół acid jazzowy z siedzibą w Londynie, założony przez bliźniaków
Bena Addisona (perkusja/wokal) i Scotta Addisona (klawisze/wokal), którzy wcześniej grali w zespole Boys Wonder, należącym do Sire Records (Scott był gitarzystą w Boys Wonder, a Ben głównym wokalistą). Do bliźniaków w zespole dołączyli Richard Searle i gitarzysta Simon Nelson-Smith. Searle był basistą w zespole Doctor and the Medics, który w 1986 roku znalazł się na szczycie brytyjskiej listy przebojów dzięki coverowi utworu „Spirit in the Sky”. Searle dołączył do bliźniaków Addison w ostatecznym wcieleniu Boys Wonder, zanim zespół stopniowo przekształcił się w Corduroy w 1991 roku, początkowo na jednorazową imprezę sylwestrową. 

 

 Samodzielnie nazywana „czwórką z tkaniny” grupa nagrywała głównie w stylu muzyki filmowej, a wiele ich utworów było instrumentalnych. Przy okazji wydania ich pierwszego albumu „Dad Man Cat”. Wydając trzy albumy w wytwórni Acid Jazz Records Eddiego Pillera, w 1993 roku ich singiel „Something in My Eye” był grany w radiu, ale sukces na listach przebojów ominął ich, chociaż kilka singli z albumu „High Havoc” z 1993 roku znalazło się na brytyjskiej liście przebojów Independent Chart. Ich album „Out of Here” z 1994 roku osiągnął 73. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

 

  Pozostali popularną atrakcją koncertową, szczególnie na scenach uniwersyteckich. Zdobyli również sporą rzeszę fanów w Japonii, odbywając pierwszą z kilku podróży do tego kraju w 1993 roku, a w następnym roku nagrali album koncertowy „Quattro - Live in Japan”. Po odejściu z Acid Jazz Records podpisali kontrakt z Big Cat Records, wydając dwa kolejne albumy: „The New You!” (kwiecień 1997) i „Clik!” (sierpień 1999), którego producentem był Rob Playford. Kiedy jednak dowiedzieli się, że ich wytwórnia płytowa, Big Cat, została zamknięta przez właściciela V2, Corduroy postanowił się rozpaść. 

 

Corduroy reaktywował się i zagrał dwa wyprzedane koncerty w Jazz Cafe w Camden w Londynie 16 i 17 czerwca 2007 roku. Searle nie był zaangażowany w tę inkarnację zespołu, działając pod nazwą Corduroy Industries.  Ben wydał również album z coverami Beatlesów pod nazwą „Ben from Corduroy”. Corduroy wystąpili 17 kwietnia 2017 roku jako gwiazda wieczoru weekendu Le Beat Bespoké 2017 w 229 The Venue w Londynie, gdzie po raz pierwszy zaprezentowali cztery nowe utwory z nadchodzącego albumu. W 2018 roku Corduroy zapowiedzieli swój pierwszy od 18 lat album zatytułowany „Return of the Fabric Four”, który Lois Wilson z Record Collector określiła jako „odjazdowy” i „porywający”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
London, England / Motorhead	Corduroy	02.1994	82[2]	-	Acid Jazz JAZID 095T	[written by Ian Fraser Kilmister][produced by Eddie Piller]
London, England / Motorhead	Corduroy	02.1994	82[2]	-	Acid Jazz JAZID 095T	[written by Ian Fraser Kilmister][produced by Eddie Piller]
Mini	Corduroy	09.1994	76[2]	-	Acid Jazz JAZID 105T	[written by Ben Addison, Scott Addison][produced by Ben Addison, Scott Addison]
The Joker Is Wild	Corduroy	03.1997	80[1]	-	Big Cat ABB 129	[written by Corduroy ]
Moshi Moshi	Corduroy	06.1999	152[1]	-	Big Cat 5007353	[written by Ben Addison, Scott Addison][produced by Rob Playford]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Out of Here	Corduroy	10.1994	73[1]	-	Acid Jazz AZIDCD 107	[produced by Ben Addison, Scott Addison]
The New You!	Corduroy	04.1997	122[1]	-	Big Cat ABB 139	[produced by Ben Addison, Scott Addison & Ricky Ricketts]
Return of the Fabric Four	Corduroy	06.2018	31[1]	-	Acid Jazz AJXCD 439	[produced by Corduroy, Andrew Jones]

Jordan Davis

Jordan Carl Wheeler Davis (ur. 30 marca 1988r) to amerykański wokalista i autor tekstów country.
Jest związany kontraktem z wytwórnią Universal Music Group Nashville MCA Nashville, z którą wydał albumy Home State w 2018 roku, Bluebird Days w 2023 roku i Learn the Hard Way w 2025 roku, a także dwie EP-ki. Jego dyskografia obejmuje również jedenaście singli, z których pięć osiągnęło pierwsze miejsce na liście przebojów Country Airplay. 

 Jordan Carl Wheeler Davis urodził się w Shreveport w Luizjanie. Jego matka Luwanna i ojciec Ricky. Jego wujek, Stan Paul Davis, napisał przeboje Tracy Lawrence „Today's Lonely Fool” i „Better Man, Better Off”. Jego starszy brat, Jacob, również jest piosenkarzem country. Ukończył szkołę średnią C. E. Byrd w Shreveport oraz Uniwersytet Stanowy Luizjany w Baton Rouge, uzyskując dyplom z nauk o środowisku. Po ukończeniu studiów w 2012 roku przeprowadził się do Nashville i w 2016 roku podpisał kontrakt płytowy z Universal Music Group Nashville. Debiutancki singiel Davisa, „Singles You Up”, ukazał się w połowie 2017 roku. Piosenkę napisał wspólnie ze Stevenem Dale Jonesem i Justinem Ebachem. W kwietniu 2018 roku osiągnęła ona pierwsze miejsce na liście Billboard Country Airplay. 

Debiutancki album, Home State, ukazał się 23 marca 2018 roku. Album został wyprodukowany przez Paula DiGiovanniego, gitarzystę Boys Like Girls. Utwór „Take It from Me” został wydany w rozgłośniach country 7 maja 2018 roku; był to drugi singiel z albumu. Album osiągnął drugie miejsce na liście przebojów Country Airplay w marcu 2019 roku. Trzeci singiel z albumu, „Slow Dance in a Parking Lot”, ukazał się w rozgłośniach country 22 kwietnia 2019 roku i również znalazł się na szczycie listy Country Airplay. Jego przebój „Buy Dirt” z udziałem gwiazdy muzyki country Luke’a Bryana był jedynym z dwóch EP-ek, który znalazł się w pierwszej setce w Kanadzie. 

W maju 2020 roku Davis ogłosił wydanie swojego EP-ki o tym samym tytule, której producentem był Paul DiGiovanni. Davis powiedział: „Nie mogę wam powiedzieć, jak bardzo się cieszę, że usłyszycie te piosenki. Jestem z tego dumny”. EP-ce poprzedziły premiery „Cool Anymore”, „Detours” i „Almost Maybes”. Davis został nominowany do nagrody ACM Song of the Year i Single of the Year za utwór „Buy Dirt” z udziałem Luke’a Bryana. Davis był również nominowany do nagrody CMA za piosenkę „Buy Dirt” z udziałem Luke'a Bryana i zdobył nagrodę w kategorii Piosenka Roku. Davis jest współautorem singla „Broken Umbrella” Jojo Masona. 

 W listopadzie 2022 roku Davis wystąpił w przerwie meczu 109. edycji Grey Cup w Reginie w Saskatchewan u boku Tylera Hubbarda i Josha Rossa.W tym samym roku Davis wydał również single, takie jak „What My World Spins Around”, „Next Thing You Know”, „Midnight Crisis”, „Part of It”, „No Time Soon” i „Money Isn't Real”, które znalazły się na trzecim studyjnym albumie Davisa, „Bluebird Days”. To właśnie na tym albumie utwór Davisa „Tucson Too Late” zyskał popularność i w maju 2024 roku dotarł do pierwszego miejsca listy Billboard Country Airplay. 

Po wydaniu „Bluebird Days”, Davis został nominowany do nagrody CMA w kategoriach Piosenka Roku, Singiel Roku i Teledysk Roku za utwór „Next Thing You Know” w 2023 roku. Był również nominowany do nagrody ACM w kategorii Artysta Roku oraz do nagrody iHeartRadio Music Awards w kategoriach Najlepszy Tekst i Piosenka Country Roku za utwór „Buy Dirt”. W 2024 roku Davis wydał kilka singli, w tym „Good News Sold”, „I Ain't Sayin'” i „Know You Like That”, w oczekiwaniu na swój kolejny album studyjny. 

 Davis poślubił Kristen O'Connor w 2018 roku.Mają czworo dzieci. Ich pierwsza córka, Eloise, urodziła się 17 października 2019 r. Ich pierwszy syn, Locklan, przyszedł na świat 4 września 2021 r., następnie ich drugi syn, Elijah, 14 czerwca 2023 r., a ich druga córka, Sadie, 2 lipca 2025 r. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Singles You Up	Jordan Davis	02.2018	-	50[19]	MCA Nashville	[4x-platinum-US][written by Jordan Davis,Steven Dale Jones,Justin Ebach][produced by Paul DiGiovanni][4[42].R&B Chart]
Take It from Me	Jordan Davis	01.2019	-	46[13]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Jacob Davis,Jason Gantt][produced by Paul DiGiovanni][4[37].R&B Chart]
Slow Dance in a Parking Lot	Jordan Davis	01.2020	-	37[19]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Lonnie Fowler][produced by Paul DiGiovanni][6[38].R&B Chart]
Lose You	Jordan Davis	10.2020	-	-	MCA Nashville	[gold-US][49[1].R&B Chart]
Almost Maybes	Jordan Davis	01.2021	-	43[23]	MCA Nashville	[2x-platinum-US][written by Jordan Davis,Hillary Lindsey,Jesse Frasure][produced by Paul DiGiovanni][7[59].R&B Chart]
Buy Dirt	Jordan Davis Featuring Luke Bryan	08.2021	-	22[37]	MCA Nashville	[5x-platinum-US][gold-UK][written by Jacob Davis,Jordan Davis,Josh Jenkins,Matt Jenkins][produced by Paul DiGiovanni][1[4][50].R&B Chart]
What My World Spins Around	Jordan Davis	08.2022	-	40[28]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Ryan Hurd,Matt Dragstrem][produced by Paul DiGiovanni][8[34].R&B Chart]
Next Thing You Know	Jordan Davis	02.2023	-	23[31]	MCA Nashville	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Chase McGill,Greylan James,Jordan Davis,Josh Osborne][produced by Paul DiGiovanni][7[44].R&B Chart]
Tucson Too Late	Jordan Davis	03.2024	-	71[14]	MCA Nashville	[platinum-US][written by Jordan Davis, Jacob Davis, Josh Jenkins ,Matt Jenkins][produced by Paul DiGiovanni][13[26].R&B Chart]
I Ain't Sayin'	Jordan Davis	11.2024	-	58[14]	MCA Nashville	[gold-US][written by Travis Wood, Steve Moakler, Mark Holman ,Emily Reid][produced by Paul DiGiovanni][12[26].R&B Chart]
Bar None	Jordan Davis	07.2025	-	37[18]	MCA Nashville	[written by Ben Johnson ,Lydia Vaughan, Hunter Phelps][produced by Paul DiGiovanni][6[26].R&B Chart]
O Come All Ye Faithful	Jordan Davis	01.2026	-	121[1]	MCA Nashville	[written by trad][29[1].R&B Chart]
Ain't a Bad Life	Thomas Rhett Featuring Jordan Davis	02.2026	-	53[11]	Valory	[written by Thomas Rhett,Mark Trussell,John Byron,Ashley Gorley,Blake Pendergrass][produced by Paul DiGiovanni,Mark Trussell][14[25].R&B Chart]
Turn This Truck Around	Jordan Davis	03.2026	-	57[17]	MCA Nashville	[written by Jordan Davis, Devin Dawson, Jake Mitchell, Josh Thompson][produced by Paul DiGiovanni][11[26].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Home State	Jordan Davis	04.2018	-	47[18]	MCA Nashville 028014	[platinum-US][produced by Paul DiGiovanni]
Jordan Davis EP.	Jordan Davis	06.2020	-	124[1]	MCA Nashville 032478	[produced by Paul DiGiovanni]
Buy Dirt EP.	Jordan Davis	06.2021	-	86[18]	MCA Nashville 033776	[produced by Paul DiGiovanni]
Bluebird Days	Jordan Davis	03.2023	-	19[75]	MCA Nashville 037040	[platinum-US][produced by Paul DiGiovanni]
Learn the Hard Way	Jordan Davis	08.2025	25[1]	32[4]	MCA Nashville 602478225093	[produced by Paul DiGiovanni]