Z archiwum...rocka

poniedziałek, 23 marca 2026

Ohio Express

Popularni wykonawcy muzyki "bubblegum" z końca lat sześćdziesiątych.

Debiutowali w 1967 r. jako Rare Breed w Mansfield w stanie Ohio, USA, w składzie: Joey Levine (śpiew), Dale Powers (gitara prowadząca), Doug Grassel (gitara rytmiczna), Jim Pflayer (instrumenty klawiszowe), Dean Krastan (bas) i Tim Corwin (perkusja).
Pierwszy singel, "Beg, Borrow And Steal", zarejestrowali jeszcze w 1966 r., ale popularność zdobyła reedycja wytwórni Cameo z jesieni roku następnego. Patronat producenckiego tandemu Jerry Kasenetz/Jeff Katz ( przyniósł kolejny przebój "Try It" autorstwa Levine'a, znany też z wersji grupy The Standells.
W 1968 r. zespół podpisał kontrakt z kierowaną przez Neila Bogarta wytwórnią Buddah i wylansował swoje najgłośniejsze nagranie - singel "Yummy Yummy Yummy" (w pierwszych piątkach brytyjskich i amerykańskich szlagierów). Do 1969 r. Ohio Express udało się wprowadzić na listy jeszcze sześć przebojów (najpopularniejsze to "Down At Luin's" i "Chewy Chewy" ), w ostatnim zaś z nich - "Sausalito (Is The Place To Go)" jako wokalista wystąpił Graham Gouldman,
późniejszy lider 10 cc. Grupa nagrała też sześć albumów, z których jedynie Ohio Express i Chewy Chewy odniosły sukces na rynku amerykańskim. Rozwiązała się w 1972 r., a Levine założył dwa lata później własny zespół Reunion.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beg ,borrow and steal/Maybe	Ohio Express	10.1967	-	29[12]	Cameo 483	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Try it/Soul struttin'	Ohio Express	02.1968	-	83[2]	Cameo 2001	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz][oryginalnie nagrana przez The The Standells in 1967]
Yummy ,Yummy, Yummy/Zig zag	Ohio Express	05.1968	5[15]	4[14]	Buddah 38	[gold][written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Down at Lulu' s/She's not comin' home	Ohio Express	08.1968	-	33[9]	Buddah 56	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Chevy Chevy/Firebird	Ohio Express	10.1968	-	15[13]	Buddah 70	[gold][written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Sweter than sugar/Bitter lemon	Ohio Express	03.1969	-	96[1]	Buddah 92	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Mercy/Roll it up	Ohio Express	03.1969	-	30[8]	Buddah 102	[written by Joe Levine, Feldman][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Pinch me [Baby,convince me]/Peanuts	Ohio Express	06.1969	-	99[2]	Buddah 117	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Sasualito [Is the place to go]/Make love not war	Ohio Express	09.1969	-	86[2]	Buddah 129	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Cowboy convention/The race [That took place]	Ohio Express	11.1969	-	101[4]	Buddah 147	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ohio Express	Ohio Express	07.1968	-	126[11]	Buddah BDS 5018
Chevy Chevy	Ohio Express	02.1969	-	191[2]	Buddah BDS 5026

Mustard

Producent i beatmaker z Los Angeles Mustard (początkowo znany jako DJ Mustard)
jest architektem chwytliwej, szybkiej formy melodyjnego hip-hopu, którą nazywa muzyką ratchet. Mustard pracował nad hitami, które były kluczowe dla kariery wielu raperów i piosenkarzy, a także produkował mocny solowy materiał własny. Jego energetyczny, imprezowy i klubowy charakter brzmienia był zaraźliwy do tego stopnia, że zaczął działać jako nowy szablon dla brzmienia hip-hopu z Zachodniego Wybrzeża w latach 2010. Niezwykle popularne single Big Seana, Tygi, Jeremiha, Rihanny i długoletniego odpowiednika YG nosiły coraz bardziej wszechobecną etykietę producenta Mustarda. Oprócz dominacji na listach przebojów jako producent dla innych, konsekwentnie wydawał dobrze przyjęte solowe prace, takie jak hymnowy Perfect Ten z 2019 roku. Po wyprodukowaniu singla Kendricka Lamara „Not Like Us”, który w 2024 roku znalazł się na szczycie list przebojów, Mustard wydał swój czwarty album studyjny „Faith of a Mustard Seed”.

Urodzony jako Dijon McFarlane, Mustard zainteresował się muzyką, gdy w wieku 11 lat jego wujek zachęcił go do grania na rodzinnej imprezie. Przyjmując pseudonim DJ Mustard jako grę słów od swojego imienia „Dijon”, coraz bardziej interesował się swoim rzemiosłem i ostatecznie zaczął grać w lokalnych klubach i barach w Los Angeles. Przyjaźń z raperem YG z Compton zapoczątkowała przygodę Mustarda z tworzeniem muzyki na życie, ponieważ na wczesnym etapie swojej kariery YG był jednym z pierwszych artystów, którzy współpracowali z początkującym producentem. Mustard po raz pierwszy dostarczył beaty do mixtape'u YG z 2009 roku „The Real 4Fingaz”, rozwijając brzmienie, które było ostre, ale taneczne. Ta współpraca okazała się owocna, a Mustard pracował jako producent przy mixtape'ach YG i wielu jego utworach.

Począwszy od singla Tygi, który w 2011 roku znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów, styl Mustarda szybko się rozwinął, a wraz z nim seria komercyjnych hitów rapowych i R&B. W ciągu kolejnych kilku lat jego eleganckie, ale awangardowe brzmienie uświetniło takie przeboje jak „I'm Different” 2 Chainza, „My N***a” YG, klubowy hit Jeremiha „Don't Tell 'Em”, duet T.I. z Iggy Azaleą „No Mediocre”, agresywny „I Don't F**k with You” Big Seana, hymnowy „Post to Be” Omariona i wiele, wiele innych.

Wyraziste bity Mustarda wyznaczyły trendy w popowym radiu, a on sam wykorzystał swój kunszt w swojej solowej twórczości. Debiutancki mixtape z 2013 roku zatytułowany „Ketchup” był pierwszym zbiorem jego autorstwa, a debiutancki album studyjny „10 Summers” ukazał się w sierpniu następnego roku. Album znalazł się na liście Billboard Top 200 i osiągnął 20. miejsce na listach przebojów hip-hop/R&B. Gościnnie na płycie wystąpiło wielu gwiazd rapu, w tym Lil Wayne, Big Sean, Rick Ross, Nipsey Hussle, Ty Dolla $ign i wielu innych. Drugi album Mustarda, „Cold Summer”, ukazał się w 2016 roku i zawierał singiel „Don't Hurt Me” z gościnnym udziałem Nicki Minaj i Jeremiha.

Mustard kontynuował swoją standardową dominację na listach przebojów, rozwijając się wraz ze zmieniającymi się czasami rapu i R&B, tworząc rytmy dla młodszych gwiazd, takich jak Cardi B, Demi Lovato i 21 Savage. W 2019 roku ukazał się jego trzeci album, „Perfect Ten”, z gościnnym udziałem Gunny, Young Thuga, Migos i wielu innych na krótkim, dziesięcioutworowym albumie. „Ballin'”, wspólny singiel Mustarda z Roddym Ricchem, został nominowany do nagrody Grammy 2020 w kategorii „Najlepszy rap/śpiewany występ”.

Mustard produkował lub gościnnie występował w utworach Megan Thee Stallion, Vince'a Staplesa, Quavo i wielu innych. Wyprodukował również singiel Kendricka Lamara „Not Like Us”, który w 2024 roku znalazł się na szczycie list przebojów - najbardziej udany utwór, jaki powstał w wyniku głośnego konfliktu rapera z Drakiem. Następnie Mustard wydał „Parking Lot” z udziałem Travisa Scotta, a następnie dziesięciominutowy „Pray for Me”. Oba utwory znalazły się na jego czwartym albumie studyjnym „Faith of a Mustard Seed”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Or Nah	Ty Dolla Sign featuring The Weeknd,Wiz Khalifa and DJ Mustard	03.2014	-	48[20]	Atlantic	[diamond-US][platinum-UK][written by Tyrone Griffin,Cameron Thomaz,Dijon McFarlane,Mikely Adam,Lemmie Crockem,The Weeknd][produced by DJ Mustard,Mike Free][12[26].R&B; Chart]
Feelin' Myself	will.i.am featuring Miley Cyrus, French Montana, Wiz Khalifa and DJ Mustard	04.2014	2[17]	96[2]	Interscope USUM 71318557 [UK]	[platinum-UK][written by William Adams ,Jean-Baptiste, Dijon McFarlane, Karim Kharbouch, Mikely Adam, Cameron Jibril Thomaz][produced by DJ Mustard][26[18].R&B; Chart]
Whole Lotta Lovin'	DJ Mustard Featuring Travi$ Scott	01.2016	-	118[1]	Roc Nation	[gold-US][written by Dijon McFarlane,Jacques Webster II,Julian Gramma,Nick Audino][produced by DJ Mustard,J Gramm][38[1].R&B; Chart]
Pure Water	Mustard & Migos	02.2019	62[11]	23[25]	Interscope/Quality Control USUM 71823136 [UK]	[5x-platinum-US][gold-UK][written by Dijon McFarlane,Kiari Kendrell Cephus,Kirsnick Khari Ball,Quavious Keyate Marshall][produced by DJ Mustard,Gylttryp][10[26].R&B; Chart]
100 Bands	Mustard, YG, Meek Mill, 21 Savage & Quavo	06.2019	-	125[1]	10 Summers	[gold-US][38[1].R&B; Chart]
Baguettes in the Face	Mustard featuring Nav, Playboi Carti, and A Boogie wit da Hoodie	07.2019	-	81[16]	Interscope	[platinum-US][silver-UK][written by Dijon McFarlane,Navraj Goraya,Jordan Carter,Artist Dubose,Larry Sanders][produced by Mustard,Larry Jayy, Geronimo][33[11].R&B; Chart]
Ballin'	Mustard & Roddy Ricch	08.2019	37[13]	11[44]	Interscope USUM 71911808 [UK]	[7x-platinum-US][platinum-UK][written by Dijon McFarlane, Rodrick Moore, Jr., Shah Rukh Zaman Khan ,Donell Jones][produced by DJ Mustard,Justus West, Gylttryp][4[32].R&B; Chart]
Heartless	Polo G Featuring Mustard	10.2019	-	103[2]	Columbia	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Taurus Bartlett, Dijon McFarlane, Shah Rukh Zaman Khan][produced by DJ Mustard,GYLTTRYP]
High Fashion	Roddy Ricch featuring Mustard	01.2020	45[16]	20[28]	Atlantic USAT 21906985 [UK]	[4x-platinum-US][gold-UK][written by Rodrick Moore, Jr., Dijon McFarlane, Shahrukh Khan][produced by DJ Mustard,GYLTTRYP][12[26].R&B; Chart]
By Yourself	Ty Dolla Sign featuring Jhené Aiko and Mustard	10.2020	-	116[2]	Atlantic	[written by Tyrone Griffin, Jr., Jhené Chilombo Dijon McFarlane, Shah Rukh Zaman Khan, Melvin Moore, Nye Lee, Jr.][produced by DJ Mustard,GYLTTRYP]
Still Chose You	The Kid LAROI Featuring Mustard	08.2021	-	100[1]	RCA	[38[1].R&B; Chart]
Parking Lot	Mustard & Travis Scott	07.2024	83[1]	57[8]	BMG QMRSZ 2401183 [UK]	[gold-US][written by Dijon McFarlane, Jacques Webster II, Nicholas Balding ,Keanu Torres, Stefano Bauer, Quintin Gulledge][produced by DJ Mustard,Nic Nac ,Keanu Beats, Farmer][17[16].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
10 Summers	Mustard	09.2014	-	143[1]	Roc Nation	[produced by Corporal, Deputy, DJ Mustard, Mike Free, Shomari Wilson ,TeeFlii]
Perfect Ten	Mustard	07.2019	-	8[65]	Interscope	[platinum-US][produced by 1500 or Nothin' ,Gylttryp, Justus West, Khaliel ,Larry Jayy, Geronimo, Mustard ,Official ,Quintin Gulledge, Ryan Brown]
Faith of a Mustard Seed	Mustard	08.2024	-	50[2]	BMG	[produced by Agape Woodlyn ,Boobie, Dammo the Great, Farmer, Cam Griffin, J.Lbs, JHolt ,Keanu Beats, LarryJayy, Lewis Hughes ,Masego, Mike Robbins, Monte Booker, Mustard ,Nic Nac, Peter Lee Johnson, Phoelix, Quintin Gulledge, Samuel Jammeh, Sean Momberger, Terrace Martin, Victor Thell]

niedziela, 22 marca 2026

Oliver

William Oliver Swofford-ur. 22.02.1945r-zm.12.02.2000r,amerykański piosenkarz pop,
znany pod pseudonimem Oliver.Urodzony w Wilkesboro w Płn. Karolinie,zaczął śpiewać jako student Oniversity Of North Carolina w Chapel Hill na początku lat 60-tych.Był członkiem zespołów The Virginians ,a póżniej The Good Earth.Dysponował głębokim barytonem i doskonałą prezencją co było idealnym sposobem na wylansowanie w lipcu 1969r swojego pierwszego hitu "Good Morning Starshine" z rockowego musicalu "Hair".W pażdzierniku tego samego roku wspina się z singlem "Jean" autorstwa Roda McKuena na 2 pozycję listy Billboard.Piosenka pochodziła z nagrodzonego Oscarem filmu The Prime of Miss Jean Brodie.

Z tymi dwoma hitami Oliver występuje w tym czasie w wielu telewizyjnych show ,minn. w słynnym Ed Sullivan Show.Póżniejsze nagrania jak "Sunday Mornin '" [#35] czy "Angelica" [#97] nie odniosły już tak spektakularnych sukcesów.Singiel "I Can Remember" z lipca 1970r nie trafił nawet do Hot 100 listy Billboard.
Jego ostatnim nagraniem na listach bestsellerów był cover Gordona Lightfoota- " Early Morning Rain ".
W latach 1976 i 1977r koncertował w ponad stu uczelniach na wschodzie i południu USA.Pomimo swego talentu,nie potrafił utrzymać dobrej passy.Próba stworzenia duetu z Karen Carpenter pod koniec lat 70-tych też zakończyła się fiaskiem.W latach 80-tych z powodzeniem prowadzi karierę biznesmena w przemyśle farmaceutycznym w Luizjanie.Pod koniec kolejnej dekady zdiagnozowano u niego raka.Zmarł w 2000r w Shrevport w Luizjanie.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Morning Starshine/Can't you see	Oliver	05.1969	6[18]	3[13]	Jubilee 5659	[written by Galt MacDermot/James Rado/Gerome Ragni][produced by Bob Crewe ][piosenka z musicalu "Hair"]
Jean/The arrangements	Oliver	08.1969	-	2[14]	Crewe 334	[gold][written by Rod McKuen ][produced by Bob Crewe ][piosenka z filmu "The Prime Of Miss Jean Brodie"][1[4].Adult Contemporary Chart]
Sunday Morning / Letmekissyouwithadream	Oliver	11.1969	-	35[9]	Crewe 337	[written by Margo Guryan][produced by Bob Crewe ]
Angelica/Anna	Oliver	04.1970	-	97[3]	Crewe 341	[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Bob Crewe ]
Early mornin' rain/Catch me if you can	Oliver	05.1971	-	124[1]	United Artists 50 762	[written by Gordon Lightfoot][#91 hit for Peter,Paul & Mary in 1965]

Albumy

Tytu³ Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz

Good Morning Starshine Oliver 08.1969 - 19[38] Crewe 1333 -

Oliver Again Oliver 05.1970 - 71[13] Crewe 1344 -

Autor: martyn o 07:31 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: Płn. Karolina, pop

Maxïmo Park

Maxïmo Park, jeden z najbardziej trwałych zespołów z okresu odrodzenia post-punku
w latach 2000., tworzy inteligentne, chwytliwe, gitarowe utwory popowe. Podobnie jak ich przyjaciele i sąsiedzi z Field Music i Futureheads, czerpali inspirację z takich legend jak The Jam, XTC, Wire i The Smiths. W przeciwieństwie do wielu swoich rówieśników, serdeczny wokal i teksty wokalisty Paula Smitha dodały ich muzyce emocjonalnego dynamizmu, zwłaszcza na ich debiutanckim albumie nominowanym do Mercury Prize z 2005 roku, „A Certain Trigger”, oraz na albumie „Our Earthly Pleasures” z 2007 roku. Maxïmo Park nie bał się również dzielić swoimi otwarcie politycznymi poglądami, nawet gdy były one niemodne, jak na albumach „The National Health” z 2012 roku i „Too Much Information” z 2017 roku. Nigdy jednak nie stracili kontaktu z głębokimi emocjami zawartymi w ich muzyce, a albumy „Nature Always Wins” z 2021 roku i „Stream of Life” z 2024 roku udowodniły, że są równie ujmująco troskliwi i szczerzy, jak na początku.
Gitarzysta Duncan Lloyd, basista Archis Tiku, klawiszowiec Lukas Wooller i perkusista Tom English założyli w 2000 roku w Newcastle upon Tyne zespół Maxïmo Park, grający głównie instrumentalny avant-rock, i zagrali kilka koncertów w tym składzie. Jednak w 2003 roku zespół potrzebował wokalisty na pełen etat. Znaleźli go w osobie Paula Smitha, który wcześniej grał z zespołem Me and the Twins i został polecony na nowego wokalistę zespołu przez ówczesną dziewczynę Englisha, która usłyszała go śpiewającego „Superstitious” Steviego Wondera na wieczorze karaoke. Dzięki finansowemu wsparciu przyjaciela, Maxïmo Park samodzielnie nagrał i wydał swój debiutancki singiel „Graffiti/Going Missing” na początku 2004 roku. Kilka miesięcy później ich kolejny singiel, „The Coast Is Always Changing/The Night I Lost My Head”, trafił w ręce wytwórni Warp Records. Pomimo tego, że była to głównie wytwórnia elektroniczna, Warp podpisała kontrakt z Maxïmo Park i wydała kolejny singiel „Apply Some Pressure”. Utwór, który ukazał się na początku 2005 roku, znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. W lutym tego samego roku wytwórnia wydała w USA EP-kę „Apply Some Pressure”, zawierającą utwory z poprzednich singli zespołu.
Współpracując z producentem Paulem Epworthem, Maxïmo Park ukończył nagrywanie swojego debiutanckiego albumu i odbył trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, Japonii i Stanach Zjednoczonych. Wydany w maju 2005 roku album „A Certain Trigger” odniósł sukces komercyjny i zyskał uznanie krytyków. Album osiągnął 15. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, trzy single znalazły się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy przebojów i otrzymał nominację do nagrody Mercury Prize. Podczas światowej trasy promującej album, w 2006 roku ukazał się album „Missing Songs” z utworami ze stron B. Pod koniec tego samego roku Maxïmo Park nawiązał współpracę z producentem Gilem Nortonem przy tworzeniu kolejnego albumu. Nagrany w londyńskich Rak Studios, „Our Earthly Pleasures” ukazał się w kwietniu 2007 roku. Z bardziej dopracowanym brzmieniem niż poprzedni album, album zajął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a singiel „Our Velocity” znalazł się w pierwszej dziesiątce.
Na potrzeby albumu „Quicken the Heart” z maja 2009 roku zespół udał się do Los Angeles, aby nagrać go z producentem Nickiem Launayem. Nieco surowszy, ale wciąż taneczny zestaw utworów, był kolejnym hitem w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Margins W 2010 roku Maxïmo Park zrobił sobie przerwę od niemal nieustannego nagrywania i koncertowania, w tym czasie Smith nagrał solowy album Margins. Przerwa w działalności zespołu trwała do 2012 roku, kiedy to zespół powrócił w czerwcu z albumem „The National Health”, mocniejszym, upolitycznionym wydawnictwem wyprodukowanym przez Nortona. Pierwszy album grupy wydany przez V2, osiągnął 13. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. We wrześniu tego samego roku Tiku zrezygnował z tras koncertowych z Maxïmo Parkiem, a Paul Rafferty z Hot Club de Paris dołączył do nich jako basista na żywo. Aby nadać albumowi „Too Much Information” z 2014 roku bardziej kameralny i oparty na elektronice, zespół zaprosił do współpracy Dave'a Okumu z Invisible oraz Davida i Petera Brewisów z Field Music. Album, wydany przez własną wytwórnię Maxïmo Park, Daylighting, osiągnął siódme miejsce na brytyjskiej liście przebojów.
Po tym, jak Smith współpracował z braćmi Brewis przy dwóch solowych albumach (Frozen by Sight z 2014 roku i Contradictions z kolejnego roku), Maxïmo Park powrócił w kwietniu 2017 roku z albumem „Risk to Exist”, który odzwierciedlał burzliwe czasy, w których powstał. Nagrany w studiu Wilco Loft w Chicago, album zawierał chórki Mimi Parker z Low oraz Rafferty'ego na basie (Tiku opuścił zespół przed nagraniem albumu).
Przed premierą albumu, tytułowy utwór został wydany jako singiel, z którego dochód przeznaczono na organizację charytatywną Migrant Offshore Aid Station (MOAS), pomagającą uchodźcom. „Risk to Exist” osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Diagramy Smith wydał solowy album „Diagrams” w 2018 roku, a Wooller opuścił Maxïmo Parka w 2019 roku. Do składu zespołu dołączyła klawiszowiec Jemma Freese, tuż przed koncertowym albumem „As Long as We Keep Moving”. Na swoim pierwszym albumie jako trio grupa przyjęła bardziej osobiste podejście do pisania piosenek. Nagrany z producentem Benem Allenem, zdobywcą nagrody Grammy, album „Nature Always Wins” ukazał się w lutym 2021 roku i osiągnął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Maxïmo Park pracował nad swoim ósmym albumem, „Stream of Life” z września 2024 roku, z Allenem w Atlancie i z Burke’iem Reidem w studiu w Newcastle Upon Tyne.
Album, w którym wykorzystano frazę z opowiadania Clarice Lisspector, zawierał wypowiedzi wokalistki Pylon, Vanessy Briscoe Hay, oraz refleksje na temat rodzicielstwa, niesprawiedliwości i wieku średniego.

Single

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz

The Coast Is Always Changing Maxïmo Park 12.2004 121[1] - Warp WAP 183 [written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]

Apply Some Pressure Maxïmo Park 03.2005 20[2] - Warp WAP 185 [silver-UK][written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]

Graffiti Maxïmo Park 05.2005 15[4] - Warp WAP 187 [written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]

Going Missing Maxïmo Park 07.2005 20[4] - Warp WAP 190 [written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]

Apply Some Pressure Maxïmo Park 11.2005 17[4] - Warp WAP 198 [written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]

I Want You to Stay Maxïmo Park 03.2006 21[3] - Warp WAP 201 [written by Lukas Wooller,Paul Smith][produced by Paul Epworth]

Our Velocity Maxïmo Park 03.2007 9[11] - Warp WAP 220 [silver-UK][written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]

Books from Boxes Maxïmo Park 06.2007 16[3] - Warp WAP 223 [written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]

Girls Who Play Guitars Maxïmo Park 09.2007 33[2] - Warp WAP 227 [written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]

Karaoke Plays Maxïmo Park 12.2007 113[1] - Warp WAP 236 [written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]

The Kids Are Sick Again Maxïmo Park 05.2009 50[1] - Warp WAP 277 [written by Duncan Lloyd,Paul Smith,Lukas Wooller ][produced by Nick Launay]

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz
A Certain Trigger Maxïmo Park 05.2005 15[22] - Warp WARPCD 130 [gold-UK][produced by Paul Epworth]

Our Earthly Pleasures Maxïmo Park 04.2007 2[20] - Warp WARPCD 155 [gold-UK][produced by Gil Norton]

Quicken the Heart Maxïmo Park 05.2009 6[3] - Warp WARPCD 178 [produced by Nick Launay]

The National Health Maxïmo Park 06.2012 13[4] - V2 VVR 701652 [produced by Gil Norton]

Too Much Information Maxïmo Park 02.2014 7[2] - Daylighting DLGHT 1 >[produced by Field Music,Maximo Park,Dave Okumu]

Risk to Exist Maxïmo Park 05.2017 11[1] - Daylighting COOKCD 654 [produced by Tom Schick]

Nature Always Wins Maxïmo Park 03.2021 2[1] - Prolifica PROINC 13 [produced by Ben H. Allen III]

Stream of Life Maxïmo Park 10.2024 21[1] - Lower Third LWRTD 007 [produced by Ben H. Allen III, Burke Reid]

Autor: martyn o 07:17 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: Indie rock, Tyne and Wear

sobota, 21 marca 2026

Nadine Shah

Nadine Petra Katarina Shah (ur. 16 stycznia 1986) to brytyjska wokalistka i autorka tekstów.
Shah urodziła się w Whitburn. Jej matka pochodziła z South Shields, a jej ojciec był częściowo norweskiego pochodzenia. Przeprowadziła się do Londynu w wieku 17 lat, aby rozpocząć karierę piosenkarki jazzowej. Wkrótce po przeprowadzce zaprzyjaźniła się z Amy Winehouse.

Jej debiutancki album, wyprodukowany przez Bena Hilliera „Love Your Dum and Mad”, został w dużej mierze zainspirowany tragiczną śmiercią dwóch młodych mężczyzn. „Ten album opowiada głównie o dwóch chłopcach” - kontynuuje. „W czasie, gdy powstawały te piosenki, dwóch bardzo bliskich przyjaciół odebrało sobie życie”. Shah chętnie porusza temat stygmatyzacji społecznej osób cierpiących na choroby psychiczne. Shah i Hillier wydali swój drugi album zatytułowany „Fast Food” w kwietniu 2015 roku. Wystąpiła również gościnnie w dwóch utworach na albumie Ghostpoet „Shedding Skin”, który ukazał się w marcu 2015 roku.

W lutym 2016 roku Hillier i Shah skomponowali muzykę do produkcji „Get Carter” w Northern Stage. Znalazły się na niej oryginalne utwory oraz nowe interpretacje muzyki zespołu The Animals z North East.Jej album „Holiday Destination” ukazał się w sierpniu 2017 roku. Został on ponownie wyprodukowany przez Hilliera, która gra również na perkusji w zespole Shah. Album był nominowany do Mercury Prize w 2018 roku. Czwarty album studyjny „Kitchen Sink” ukazał się 26 czerwca 2020 roku i spotkał się z dużym uznaniem krytyków. Kluczowym tematem albumu jest to, co znaczy być kobietą po trzydziestce dzisiaj . W tym czasie matka Shah była śmiertelnie chora, co wpłynęło na istotne elementy albumu, poruszając tematykę zbliżającej się straty i wpływu, jaki ta sytuacja miała nie tylko na nią samą, ale także na jej ojca (w utworze „Prayer Mat”).

Czas wydania albumu zbiegł się z wyzwaniami związanymi z obostrzeniami związanymi z COVID-19, które objęły całą Wielką Brytanię. Trasy koncertowe i występy były niemożliwe. Shah kontynuowała szeroko zakrojoną promocję albumu, gdzie tylko było to możliwe, w tym organizując dobrze przyjęte wirtualne spotkanie z artystką na platformie QJam. W końcu miała okazję wykonać album na żywo, występując na Festiwalu w Edynburgu w sierpniu 2021 roku, wykonując utwór „Kitchen Sink” utwór po utworze, w tym kilka starszych utworów na bis. W listopadzie 2020 roku Shah złożyła zeznania przed Komisją ds. Cyfryzacji, Kultury, Mediów i Sportu brytyjskiego rządu w ramach trwającego dochodzenia w sprawie ekonomii streamingu muzyki, powołując się na brak przejrzystości w zakresie płatności tantiem dla muzyków.

Po okresie osobistych zawirowań, 19 lipca 2022 roku Shah dała kameralny koncert, który obejmował całą jej karierę, w sali prób w Brighton, mieszczącej zaledwie 100 gości. 23 lutego 2024 roku wydała swój piąty album „Filthy Underneath”, który spotkał się z uznaniem krytyków. Nawiązując do utworów „Wasps Nest” i „Prayer Mat” z albumu Kitchen Sink, Shah kontynuuje eksplorację tematu żalu i straty, brutalnie szczerze analizując własne doświadczenia związane z uzależnieniem i odwykiem. W przeciwieństwie do Kitchen Sink, album „Filthy Underneath” jest promowany szeroką trasą koncertową promującą nowy album, zarówno jako headliner (w salach koncertowych i licznych koncertach w sklepach), jak i jako support przed takimi artystami jak Depeche Mode, a później w tym roku Elbow w Ludlow Castle.

W wywiadzie Johna Freemana dla The Quietus podkreślono, że „zdrowie psychiczne jest dla Shah niezwykle ważną kwestią”. Shah cierpi na endometriozę.Jest muzułmanką i o swojej karierze muzycznej powiedziała: „[jeśli] inspiruje to jakąkolwiek młodą muzułmankę do chwycenia za gitarę i zagrania piosenki, to wspaniale”. Jest w separacji z filmowcem Matthewem Cumminsem. Para wcześniej mieszkała razem w Ramsgate w hrabstwie Kent. Po śmierci matki z powodu raka w sierpniu 2020 roku u Shah rozwinął się zespół stresu pourazowego (PTSD). Zmagała się z uzależnieniem i próbowała popełnić samobójstwo około Wielkanocy 2022 roku, zanim przeniosła się na dwa miesiące do ośrodka odwykowego. Shah obecnie mieszka w Newcastle.

W listopadzie 2019 roku, wraz z 34 innymi muzykami, Shah podpisała list poparcia dla lidera Partii Pracy Jeremy'ego Corbyna w wyborach powszechnych w Wielkiej Brytanii w 2019 roku, wzywając do zakończenia polityki oszczędności. W 2020 roku wyraziła poparcie dla nowo wybranego lidera Partii Pracy Keira Starmera. We wrześniu 2025 roku Shah dołączyła do bojkotu „No Music For Genocide”, aby zablokować geograficznie dostęp do jej muzyki na platformach streamingowych w Izraelu w ramach protestu przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy.

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[UK] Komentarz
Fast Food Nadine Shah 04.2015 48[1] - Apollo AMB 1506 [produced by Ben Hillier]

Holiday Destination Nadine Shah 09.2017 71[1] - 1965 OLIVE 1033 [produced by Ben Hillier]

Kitchen Sink Nadine Shah 07.2020 29[1] - Infectious Music 4050538600926 [produced by Ben Hillier]

Filthy Underneath Nadine Shah 03.2024 25[1] - EMI North EMINCD 1 [produced by Ben Hillier]

Autor: martyn o 08:20 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: Indie rock, Jazz, Tyne and Wear

One Night Only

Zespół One Night Only powstał w 2003 roku, początkowo grając covery i autorskie utwory,
zanim przekształcił się w brytyjski zespół rockowy, który osiągnął status złotej płyty. Członkowie: Mark Hayton (gitara, wokal), Daniel Parkin (gitara basowa), Sam Ford (perkusja) i gitarzysta prowadzący Kai Smith działali bez wokalisty, dopóki nie znaleźli George'a Craiga, którego chęć pełnienia funkcji zarówno frontmana, jak i gitarzysty prowadzącego doprowadziła do odejścia Smitha. Nowy skład zagrał swój pierwszy koncert w grudniu 2003 roku, gdy Craig miał zaledwie 13 lat, i ostatecznie wzbogacił brzmienie o klawiszowca Jacka Sailsa.
Po wydaniu debiutanckiego singla „You and Me” pod koniec 2007 roku, One Night Only zaczął wzbudzać ogólnokrajowe poruszenie w styczniu 2008 roku, kiedy kolejny singiel, „Just for Tonight”, rozpoczął podbój brytyjskich list przebojów. W kolejnym miesiącu ukazał się debiutancki album zespołu, „Started a Fire”, który zadebiutował w pierwszej dziesiątce list przebojów i ostatecznie pokrył się złotem. W międzyczasie członkowie zespołu przyciągnęli uwagę swoim stosunkowo młodym wiekiem (Craig skończył 18 lat dopiero w połowie trasy „Started a Fire”) i rodzinnym miastem Hemsley, małym miasteczkiem targowym w zdecydowanie mało modnym hrabstwie North Yorkshire.
Na początku 2010 roku One Night Only zrewidowało skład, do którego dołączył James Craig, zastępując Sama Forda. Zespół zakończył również sesje nagraniowe do swojego drugiego albumu, zatytułowanego po prostu „Started a Fire”, który ukazał się latem tego samego roku.

Single

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[UK] Komentarz

You and Me One Night Only 11.2007 46[2] - Vertigo 1747365 [written by Jack Sails][produced by Steve Lillywhite]

Just for Tonight One Night Only 02.2008 9[17] - Vertigo 1753471 [silver-UK][written by George Craig, Jack Sails, Daniel Parkin, Sam Ford, Mark Hayton][produced by Steve Lillywhite]

It's About Time One Night Only 05.2008 37[2] - Vertigo 1765451 [written by George Craig][produced by Steve Lillywhite]

Say You Don't Want It One Night Only 08.2010 23[3] - Vertigo 2748594 [written by George Craig, Jack Sails, Daniel Parkin, Sam Ford, Mark Hayton, Ed Buller][produced by Ed Buller,Matt Terry]

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[UK] Komentarz
Started a Fire One Night Only 02.2008 10[15] - Vertigo 1751839 [gold-UK][produced by Steve Lillywhite]

One Night Only One Night Only 09.2010 36[1] - Vertigo 2741838 [produced by Ed Buller]

Autor: martyn o 07:50 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: Alternative rock, North Yorkshire

Deon Estus

Deon Estus (urodzony jako Jeffrey Deon Estus w 1956 roku w Detroit w stanie Michigan) był
wokalistą R&B i basistą, znanym ze współpracy z zespołem Wham! i George'em Michaelem. Dorastając w Detroit, babcia Deona kupiła mu pierwszą gitarę, gdy miał trzy lata. Później występował w operze z młodzieżowym programem Philadelphia Philharmonic Orchestra. W wieku 10 lat grał już na pianinie, gitarze basowej, perkusji, gitarze i saksofonie. Uczęszczając do Northwestern High School, Deon śpiewał jako drugi tenor w chórze szkolnym. Uczył się również gry na basie u legendy wytwórni Motown, Jamesa Jamersona (który uczęszczał do tej samej szkoły co on). W wieku nastoletnim założył zespół, który supportował The Whispers i The Brothers Johnson podczas trasy koncertowej.
Po ukończeniu szkoły grał z zespołem R&B/funk Brainstorm na albumach „Journey to the Light” i „Funky Entertainment”, po czym w 1979 roku przeniósł się do Belgii, aby grać z Marvinem Gaye'em w jego zespole koncertowym. Deon został poproszony o zagranie na albumie Marvina „Midnight Love”, ale odmówił z powodu zobowiązań sesyjnych. W 1982 roku Deon przeprowadził się do Dublina w Irlandii, aby pracować z Philem Lynottem z zespołu rockowego Thin Lizzy. Podczas pobytu w Dublinie skontaktował się z nim wydawca George'a Michaela, Dick Leahy, który zaproponował mu współpracę z George'em Michaelem przy kilku jego utworach. Po spotkaniu w Londynie Deon i George świetnie się dogadywali; Deon szybko został zatrudniony jako basista i dyrektor muzyczny Wham!, gdzie grał również w ich zespole koncertowym; brał również udział w ich długiej światowej trasie koncertowej w latach 1984-85, której kulminacją były dwa historyczne koncerty w Pekinie i Kantonie, gdzie Wham! stał się pierwszym zachodnim zespołem popowym, który wystąpił w Chinach. Po rozwiązaniu Wham! w 1986 roku, Deon grał na solowych albumach George'a Michaela i Andrew Ridgleya. Występował również na albumach Annie Lennox, Tiny Turner, Franka Zappy, Eltona Johna i Arethy Franklin.
W 1989 roku wydał swój debiutancki album studyjny „Spell” w wytwórni Mika Records, który osiągnął 89. miejsce na liście Billboard 200 i 44. miejsce na liście Billboard Top R&B Albums. Główny singiel, „Me or the Rumours”, osiągnął 34. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales i 15. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Club Play, utrzymując się na niej przez 7 tygodni. Drugi singiel, „Heaven Help Me” (z dodatkowym wokalem George'a Michaela), osiągnął 5. miejsce na liście Billboard Hot 100, 3. miejsce na liście Billboard Adult Contemporary i 3. miejsce na liście Billboard Hot Black Singles, utrzymując się na niej przez 17 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Spell”, osiągnął 11. miejsce na liście Billboard Adult Contemporary i 74. miejsce na liście Billboard Hot Black Singles, utrzymując się na niej przez 6 tygodni.
W późniejszych latach Deon był wspólnikiem w firmie multimedialnej Vox Tone, gdzie zajmował się produkcją i rozwojem artystów. Udzielał się również podczas sesji i koncertów, a w 2012 roku wydał swój drugi album, „Only Love is Real”.
Zmarł 21 października 2021 roku w wieku 65 lat z nieznanych przyczyn.

Single

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[UU] Komentarz

My Guy, My Girl/Bring It On Back To Me Amii Stewart And Deon Estus 12.1985 63[7] - Sedition EDIT 3310 [written by W. Robinson, R. White][produced by Barry Leng]

Me Or The Rumours (remix)/Love Can't Wait Deon Estus 09.1988 - - Mika MIKA 1 [written by Deon Estus, Kenny Young][produced by The Quick][15[7].Hot Disco/Dance;Mika 887724 12"]

Spell/Love Me Over Deon Estus 06.1989 151 - Geffen GEF 5 [written by Deon Estus][produced by Chris Porter, Deon Estus][74[6].R&B; Chart]

Heaven Help Me/It's A Party Deon Estus 02.1989 41[4] 5[16] Mika MIKA 2 [written by D. Estus, G. Michael][produced by George Michael][3[17].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz
Spell Deon Estus 04.1989 - 89[15] Mika 835713 [produced by Colin Campsie, George McFarlane, John "Jellybean" Benitez, Chris Porter, Deon Estus, David Z, George Michael]

Autor: martyn o 07:31 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: Michigan, r&b

piątek, 20 marca 2026

Norman Connors

Norman Connors (ur. 1 marca 1947 r.) to amerykański perkusista jazzowy,
kompozytor, aranżer i producent, który przewodził wielu wpływowym zespołom jazzowym i R&B. Był również autorem kilku wielkich hitów R&B tamtych czasów, zwłaszcza ballad miłosnych. Najbardziej znany jest prawdopodobnie z przeboju „You Are My Starship” z 1976 roku, w którym partie wokalne śpiewał Michael Henderson.
Connors mieszkał w tej samej dzielnicy Filadelfii, co komik i aktor Bill Cosby i interesował się jazzem od najmłodszych lat, kiedy zaczął grać na perkusji W szkole podstawowej Connors intensywnie interesował się jazzem, a na jego twórczość duży wpływ mieli perkusista Lex Humphries i młodszy brat basisty i muzyka Jazz-Messenger, Spanky DeBrest. Po raz pierwszy spotkał swojego idola, Milesa Davisa, mając zaledwie 13 lat, w 1960 roku. Kiedyś zastąpił Elvina Jonesa na koncercie Johna Coltrane'a, na którym ten był w gimnazjum. Connors studiował muzykę na Temple University i w Juilliard. Jego pierwszym nagraniem był album Archiego Sheppa z 1967 roku, „Magic of JuJu”.
Przez kilka kolejnych lat grał z Pharoahem Sandersem, aż w 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią jazzową Cobblestone Records, będącą oddziałem Buddah Records, i wydał swoją pierwszą płytę jako lider zespołu. Connors zaczął koncentrować się na muzyce R&B w połowie lat 70-tych, po podpisaniu kontraktu z Buddah Records i objęciu stanowiska kierownika ds. artystycznych i artystycznych tej wytwórni. Nagrał kilka amerykańskich hitów z gościnnymi występami wokalnymi, takimi jak Michael Henderson, Jean Carn i Phyllis Hyman.
Największym sukcesem z nich był utwór „You Are My Starship” (4. miejsce na liście R&B, 27. miejsce na liście pop) z udziałem Hendersona w 1976 roku, a „Valentine Love”, jego pierwszy sukces na listach przebojów, osiągnął 10. miejsce na liście R&B w 1975 roku z wokalem Hendersona i Jean Carne. Dee Dee Bridgewater wystąpiła z nim również na jazzowym albumie „Love from the Sun”. Produkował również nagrania dla różnych artystów, w tym dla takich współpracowników jak Jean Carn, Phyllis Hyman, Al Johnson, Norman Brown i saksofonistka Marion Meadows.
Connors przeszedł do wytwórni Arista po przejęciu Buddah w 1978 roku i wkroczył na scenę disco w 1980 roku, wydając przebój „Take it to the Limit”, który ukazał się na singlu 12-calowym. Stronę B, „Black Cow” (instrumentalną) napisali Walter Becker ze Steely Dan i Donald Fagen. W 1988 roku odniósł sukces w Capitol Records dzięki utworowi „I Am Your Melody” (ze stroną B „Samba for Maria”) z albumu „Passion”, który wyprodukował z wokalistą Spencerem Harrisonem (1962–1994). Na płycie „Passion” Connors przedstawił również inną wschodzącą wokalistkę, Gabrielle Goodman, która zaśpiewała „Lovin' You”, „My One And Only Love”, „Private Stock” Minnie Riperton oraz duety z Harrisonem. Jego późniejsza twórczość, „Star Power”, charakteryzuje się elementami smooth jazzu i miejskiego crossovera. 30 października 2022 roku życie Connora zostało zaprezentowane w odcinku programu Unsung emitowanym na kanale TV One.

Single

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz

Valentine Love/Akia Norman Connors 11.1975 - 97[3] Buddah 499 [written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater][10[14].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Jean Cain]

We Both Need Each Other/So Much Love Norman Connors 07.1976 - 101[3] Buddah 534 [written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][23[11].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Phyllis Hyman]

You Are My Starship/Bubbles Norman Connors Featuring Michael Henderson 08.1976 - 27[16] Buddah 542 [written by M. Henderson][produced by S. Drinkwater, J. Schoenbaum][4[17].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson]

Betcha By Golly Wow/Kwasi Norman Connors Featuring Phyllis Hyman 01.1977 - 102[8] Buddah 554 [written by Thom Bell, Linda Creed][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][29[9].R&B; Chart][#3 hit for The Stylistics in 1972]

Once I've Been There/Romantic Journey Norman Connors 05.1977 - - Buddah 570 [written by Phillip Mitchell][produced by Skip Drinkwater][16[14].R&B; Chart][vocal:Prince Phillip Mitchell]

This Is Your Life/Captain Connors Norman Connors 07.1978 - - Arista 0343 [written by Jimmy Webb][produced by Norman Connors][31[12].R&B; Chart][vocal:Eleanor Mills]

Take It To The Limit/You Bring Me Joy Norman Connors 09.1980 - - Arista 0548 [written by Phyllis St. James][produced by Norman Connors][28[11].R&B; Chart][vocal:Adaritha]

Melancholy Fire/You've Been On My Mind Norman Connors 12.1980 - - Arista 0581 [written by David DeMarco][produced by Norman Connors][20[16].R&B; Chart][vocal:Glenn Jones]

She's Gone/Mr. C Norman Connors 01.1982 - - Arista 0632 [written by Nigel Martinez][produced by Norman Connors][86[2].R&B; Chart][vocal:Beau Williams]

I Am Your Melody/Samba For Maria [Norman Connors Featuring Freddie Hubbard] Norman Connors Featuring Spencer Harrison 03.1988 - - Capitol 44110 [written by J. Burwick, M. Meadows][produced by Norman Connors][26[14].R&B; Chart]

Remember Who You Are Norman Connors featuring Phyllis Hyman 04.1993 - - MoJazz 2201 [written by L. Defino, R. Ward][produced by Norman Connors][86[3].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz
Saturday Night Special Norman Connors 10.1975 - 150[5] Buddah 5643 [produced by Skip Drinkwater]

You Are My Starship Norman Connors 07.1976 - 39[24] Buddah 5655 [gold-US][produced by Jerry Schoenbaum ,Skip Drinkwater, Norman Connors ,Onaje Allan Gumbs]

Romantic Journey Norman Connors 04.1977 - 94[16] Buddah 5682 [produced by Skip Drinkwater]

This Is Your Life Norman Connors 05.1978 - 68[17] Arista 4177 [produced by Norman Connors]

The Best of Norman Connors & Friends Norman Connors 01.1979 - 175[5] Buddah 5716 [produced by Norman Connors, Skip Drinkwater]

Invitation Norman Connors 07.1979 - 137[7] Arista 4216 [produced by Norman Connors]

Take It to the Limit Norman Connors 09.1980 - 145[6] Arista 9534 [produced by Norman Connors,Jean Carn,Gerald Roberts]

Mr. C Norman Connors 12.1981 - 197[2] Arista 9575 [produced by Norman Connors]

Autor: martyn o 07:49 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: disco, Jazz, Pensylwania, r&b

Tones and I

Australijska piosenkarka popowa Tones and I odniosła natychmiastowy sukces,
gdy zaczęła wydawać single o swoim tanecznym, hipnotyzującym (ale wciąż optymistycznym) brzmieniu. Podbudowana ogromnym sukcesem singli „Johnny Run Away” i „Dance Monkey”, jej debiutancka EP-ka z 2019 roku, „The Kids Are Coming”, uzyskała status platynowej płyty. W ciągu kolejnych dwóch lat ukazały się kolejne single, co doprowadziło do jej pierwszego pełnometrażowego wydawnictwa, „Welcome to the Madhouse” z 2021 roku, które zadebiutowało na pierwszym miejscu w Australii.
Tones and I urodziła się jako Toni Watson na Półwyspie Mornington, na południe od Melbourne. W 2018 roku, znudzona pracą w handlu detalicznym, zaczęła grać na ulicy w Melbourne i czasami odbywała specjalne podróże do nadmorskiego miasteczka Byron Bay, aby grać piosenki dla przejeżdżających tłumów. Rzuciła pracę, gdy zyskała popularność, a nawet zaczęła wygrywać konkursy uliczne. Watson podpisała kontrakt z wytwórnią Bad Batch Records, powiązaną z Sony, w 2019 roku. Jej debiutancki singiel „Johnny Run Away” ukazał się w marcu tego samego roku i stał się viralową sensacją, zdobywając wiele odtworzeń i osiągając pierwsze miejsce na liście przebojów ARIA. Drugi singiel Tones and I, „Dance Monkey”, odniósł jeszcze większy sukces, ustanawiając australijski rekord czasu spędzonego na pierwszym miejscu i zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów w ponad 30 krajach. Oba utwory znalazły się na jej debiutanckiej EP-ce „The Kids Are Coming”, która ukazała się w sierpniu 2019 roku. Kolejny singiel Watson z wytwórni Tones and I, podnoszący na duchu „Fly Away”, ukazał się w 2020 roku, a rok później „Won't Sleep” i „Cloudy Day”, które znalazły się na jej debiutanckim albumie, Welcome to the Madhouse, który znalazł się na szczycie listy przebojów ARIA.
Wróciła do pracy na początku 2022 roku singlem „Eyes Don't Lie” i zainaugurowała rok 2023 inspirującym „I Made It”. Przed premierą jej drugiego albumu ukazała się cała seria utworów, w tym „I Am Free” i „The Greatest”. Na początku 2024 roku wydała singiel „Dreaming”, który wyznaczył poprzeczkę dla całego albumu, a w sierpniu ukazał się bardziej dojrzały i pełen emocji album „Beautifully Ordinary”.

Single

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz

Dance Monkey Tones and I 10.2019 1[11][116] 4[36] Parlophone QZES 71982312 [4x-platinum-US][6x-platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]

Never Seen the Rain Tones and I 02.2020 99[2] - Parlophone AUBM 01900174 [silver-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]

Fly Away Tones and I 06.2021 11[22] - Parlophone USAT 22006865 [platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Tones and I, Dann Hume]

Gone Gone Gone David Guetta, Teddy Swims and Tones and I 10.2025 47[19] 51[13] Atlantic UKWLG 2500132 [gold-US][written by David Guetta, Jaten Collin Dimsdale, Toni Watson, Ben Kohn ,Giorgio Tuinfort, Hector "Tor" Fernandez, Jack LaFrantz, Julian Bunetta, Naomi Robin, Yarden "Jordi" Peleg, Yuval Maayan][produced by David Guetta, Jordi]

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz
The Kids Are Coming EP. Tones and I 10.2019 - 30[48] Bad Batch 607326 [gold-US][produced by Konstantin Kersting]

Welcome to the Madhouse Tones and I 07.2021 - 144[2] Elektra 661929 [produced by Capi,Dann Hume,Konstantin Kersting,Randy Belculfine,Toni Watson]

Autor: martyn o 07:25 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: Australia, pop

czwartek, 19 marca 2026

Crusaders

The Crusaders (dawniej znani jako The Jazz Crusaders) to amerykański
zespół jazzowy/jazz fusion, działający od lat 60-tych XX wieku do 2010 roku. Początkowo znany jako Jazz Crusaders, od momentu powstania w 1960 roku, ostatecznie w 1971 roku zmienił nazwę na Crusaders. Na albumach zespołu spójnie prezentowany jest szeroki wachlarz gatunków, takich jak jazz, R&B, jazz-rock, blues i jazz-funk. The Crusaders zdobyli również łącznie dziewięć nominacji do nagrody Grammy.

Przyjaciele ze szkoły średniej, Joe Sample (fortepian), Wilton Felder (saksofon tenorowy) i Nesbert „Stix” Hooper (perkusja), założyli swój pierwszy wspólny zespół, Swingsters, w Wheatley High School w Houston w Teksasie w 1954 roku. Podczas studiów na Texas Southern University, grali mieszankę jazzu i R&B. Dołączyli do nich Wayne Henderson (puzon), Hubert Laws (flet) i Henry Wilson (kontrabas). Grupa wkrótce zwróciła się bardziej w stronę hard bopu i zmieniła nazwę na Modern Jazz Sextet, ale nagrywała również w stylu R&B jako Nighthawks (lub Nite Hawks). W 1960 roku Sample, Felder, Hooper i Henderson przeprowadzili się do Los Angeles i założyli Jazz Crusaders jako kwintet z szeregiem różnych basistów. Pod wpływem takich muzyków jak Cannonball Adderley, Art Blakey i John Coltrane zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Pacific Jazz w 1961 roku i wydał 16 albumów w tej wytwórni w ciągu kolejnych ośmiu lat. Z sekcją dętą Feldera i Hendersona na czele, brzmienie grupy było zakorzenione w hard bopie, ale z tendencją do R&B i soulu

. Ich pierwsze dwa albumy, z Jimmym Bondem na basie, to Freedom Sound (1961) i Lookin' Ahead (1962), a następnie album koncertowy At the Lighthouse (1962) i Tough Talk, pierwszy z kilku albumów z basistą Bobbym Haynesem. W sumie grupa nagrała pięć albumów koncertowych w latach 60-tych, z czego cztery w Lighthouse Café w Hermosa Beach. Zanotowali również swój pierwszy debiut na listach przebojów, a ich interpretacja utworu Steviego Wondera „Uptight (Everything's Alright)” osiągnęła 95. miejsce na liście Hot 100 w 1966 roku. Album grupy z 1969 roku, Powerhouse, był ich pierwszym albumem, który znalazł się na liście Billboard 200, osiągając 184. miejsce, a także był ich ostatnim albumem studyjnym dla Pacific Jazz. Grupa podpisała następnie kontrakt z wytwórnią Chisa, której współwłaścicielami byli trębacz Hugh Masekela i producent Stewart Levine. Ich album z 1970 roku, Old Socks, New Shoes, osiągnął 90. miejsce na liście albumów i był ostatnim albumem wydanym w ramach Jazz Crusaders. Podjęto decyzję o nazwaniu grupy po prostu Crusaders, aby nie ograniczać jej zasięgu i potencjalnej publiczności.

Po drugim albumie z Chisą (Pass the Plate, 1971) i jednym albumie dla wytwórni MoWest (Hollywood, 1972) podpisali kontrakt z Blue Thumb Records, w którym pozostali do końca lat 70-tych. W 1972 roku Crusaders wydali album Crusaders 1, zawierający utwór „Put It Where You Want It”, coverowany przez Average White Band w 1973 roku. Ich nagrania coraz bardziej nabierały stylu jazz-funk. Do swoich koncertów i nagrań włączali gitarę elektryczną i bas, a także korzystali z pianina elektrycznego i klawinetu Sample'a. Gitarzysta Larry Carlton dołączył do zespołu i występował na jego albumach na początku dekady. Bas często pełnił Felder, a na początku/w połowie lat 70-tych do zespołu dołączył Max Bennett, a pod koniec dekady Robert „Pops” Popwell.

Jednakże, według krytyka jazzowego Scotta Yanow z AllMusic, „po kilku doskonałych albumach na początku dekady... jakość grupy zaczęła spadać”. Sample później skomentował, że grupa była pod presją komercyjną ze strony wytwórni płytowych, aby nagrywać uwspółcześnione wersje współczesnych popularnych piosenek. Henderson odszedł, aby zostać producentem muzycznym w 1975 roku, a pozostali muzycy regularnie i coraz częściej pracowali jako muzycy sesyjni z takimi artystami jak Jackson 5, Marvin Gaye, Joni Mitchell, Steely Dan i Randy Newman. Wraz z rosnącą popularnością wśród szerszej publiczności, do najbardziej udanych komercyjnie nagrań grupy należał singiel „Put It Where You Want It” (52. miejsce na liście przebojów pop w 1972 r.) oraz albumy „The 2nd Crusade” (45. miejsce na liście przebojów w 1973 r.), „Southern Comfort” (31. miejsce na liście przebojów w 1974 r.), w tym „Stomp and Buck Dance”, „Chain Reaction” (26. miejsce na liście przebojów w 1975 r.), „Those Southern Knights” (38. miejsce na liście przebojów w 1976 r.) i „Images” (34. miejsce na liście przebojów w 1978 r.).

Szczytem komercyjnego sukcesu grupy był album „Street Life” z 1979 r., na którym głównym wokalistką była Randy Crawford. Album osiągnął 18. miejsce na listach przebojów pop, a tytułowy utwór znalazł się w pierwszej dziesiątce listy R&B, 36. miejscu na liście Hot 100 magazynu Billboard i 5. miejscu w Wielkiej Brytanii.] Na późniejszych albumach zespołu wystąpili wokaliści Bill Withers i Joe Cocker. Na albumie koncertowym Royal Jam z 1982 roku wystąpili gitarzysta B. B. King, basista James Jamerson i Królewska Orkiestra Filharmoniczna. Hooper odszedł w 1983 roku i chociaż Felder i Sample kontynuowali działalność zespołu w latach 80-tych, sukces komercyjny grupy osłabł. Felder i Henderson ponownie połączyli siły w połowie lat 90-tych jako Crusaders. Henderson później przewodził zespołowi Jazz Crusaders, w którym grali również Felder i Carlton, a Felder i Sample połączyli się ponownie jako Crusaders w 2003 roku.

Wayne Henderson zmarł w Culver City w Kalifornii 5 kwietnia 2014 roku; Joe Sample zmarł w Houston w Teksasie 12 września 2014 roku; a Wilton Felder zmarł w Whittier w Kalifornii 27 września 2015 roku.

Single

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz

Uptight (Everything's Alright)/Scratch The Jazz Crusaders 04.1966 - 95[1] Pacific Jazz 88125 [written by Stevie Wonder,Sylvia Moy,Henry Cosby][produced by Richard Bock]

Way Back Home/Jackson! The Jazz Crusaders 12.1970 - 90[3] Chisa 8010 [written by W. Felder][produced by Stewart Levine]

Put It Where You Want It/Mosadi (Woman) Crusaders 07.1972 - 52[9] Blue Thumb 208 [written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][39[9].R&B; Chart]

Don't Let It Get You Down/Journey From Within Crusaders 06.1973 - 86[5] Blue Thumb 225 [written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][31[7].R&B; Chart]

Scratch/Way Back Home Crusaders 01.1974 - 81[6] Blue Thumb 249 [written by Wayne Henderson][produced by Stewart Levine][70[7].R&B; Chart]

Stomp And Buck Dance/A Ballad For Joe (Louis) Crusaders 02.1975 - - ABC Blue Thumb 261 [written by W. Henderson][produced by Stewart Levine][41[10].R&B; Chart]

Creole/I Felt The Love Crusaders 11.1975 - - ABC Blue Thumb 267 [written by Wilton Felder][produced by Crusaders, Stewart Levine][84[5].R&B; Chart]

Keep That Same Old Feeling/Til' The Sun Shines Crusaders 06.1976 - - ABC Blue Thumb 269 [written by W. Henderson][produced by Stewart Levine][21[13].R&B; Chart]

And Then There Was The Blues/Feeling Funky Crusaders 10.1976 - - ABC Blue Thumb 270 [written by N. "Stix" Hooper][produced by Stewart Levine][92[2].R&B; Chart]

Feel It/The Way We Was Crusaders 06.1977 - - ABC Blue Thumb 272 [written by Stix Hooper, Wilton Felder, Larry Carlton, Robert Popwell, Lamont Dozier][produced by Stewart Levine][63[7].R&B; Chart]

Free As The Wind/The Way We Was Crusaders 08.1977 - - ABC Blue Thumb 273 [written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][84[3].R&B; Chart]

Bayou Bottoms/Covert Action Crusaders 09.1978 - - ABC Blue Thumb 278 [written by Wilton Felder][produced by "Stix" Hooper, Wilton Felder, Joe Sample][93[4].R&B; Chart]

Street Life/The Hustler Crusaders 08.1979 5[11] 36[16] MCA 41 054 [written by Joe Sample, Willl Jennings][produced by Wilton Felder, "Stix" Hooper, Joe Sample][17[16].R&B; Chart]

Soul Shadows/Sweet Gentle Love Crusaders 08.1980 - - MCA 41 295 [written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample][41[10].R&B; Chart]

I'm So Glad I'm Standing Here Today/Standing Tall Crusaders 09.1981 61[3] 97[3] MCA 51177 [written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, "Stix" Hooper, Joe Sample][67[6].R&B; Chart]

New Moves/Mr. Cool Crusaders 03.1984 - - MCA 52365 [written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler][27[12].R&B; Chart]

Dead End/Dream Street Crusaders 06.1984 - - MCA 52398 [written by Joe Sample][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler][57[6].R&B; Chart]

Night Ladies/Megastreet Crusaders 04.1984 55[3] - MCA MCA 853 [written by Leon Ndugu Chancler][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler]

Albumy

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz
Powerhouse Jazz Crusaders 01.1969 - 184[2] Pacific Jazz 20136 [produced by Richard Bock]

Old Socks New Shoes – New Socks Old Shoes Jazz Crusaders 10.1970 - 90[16] Chisa 804 [produced by The Crusaders]

Pass the Plate Crusaders 06.1971 - 168[4] Chisa 807 [produced by Stewart Levine]

Crusaders 1 Crusaders 03.1972 - 96[29] Blue Thumb 6001 [produced by Stewart Levine]

The 2nd Crusade Crusaders 03.1973 - 45[29] Blue Thumb 7000 [produced by The Crusaders]

Unsung Heroes Crusaders 11.1973 - 173[14] Blue Thumb 6007 [produced by Stewart Levine]

Scratch Crusaders 04.1974 - 73[20] Blue Thumb 6010 [produced by Stewart Levine]

Southern Comfort Crusaders 10.1974 - 31[23] Blue Thumb 9002 [gold-US][produced by Stewart Levine,Crusaders]

Chain Reaction Crusaders 08.1975 - 26[17] Blue Thumb 6022 [produced by Stewart Levine,Crusaders]

Those Southern Knights Crusaders 05.1976 - 38[18] Blue Thumb 6024 [produced by Stewart Levine,Crusaders]

The Best of the Crusaders Crusaders 12.1976 - 122[10] Blue Thumb 6027 -

Free as the Wind Crusaders 06.1977 - 41[15] Blue Thumb 6029 [produced by Stewart Levine,Crusaders]

Images Crusaders 07.1978 - 34[18] Blue Thumb 6030 [gold-US][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]

Street Life Crusaders 06.1979 10[16] 18[39] MCA 3094 [gold-US][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]

Rhapsody and Blues Crusaders 07.1980 40[5] 29[16] MCA 5124 [produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]

Standing Tall Crusaders 10.1981 47[5] 59[16] MCA 5254 [produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]

Royal Jam Crusaders 07.1982 - 144[7] MCA 8017 [produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]

Ghetto Blaster Crusaders 04.1984 46[4] 79[22] MCA 5429 [produced by Leon Ndugu Chancler, Wilton Felder, Joe Sample]

Healing the Wounds Crusaders 05.1991 - 174[2] GRP 9638 [produced by Marcus Miller]

Autor: martyn o 08:14 Brak komentarzy:
Wyślij pocztą e-mail Wrzuć na bloga Udostępnij w X Udostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest

Etykiety: jazz fusion, Teksas