Tommy Conwell and the Young Rumblers

Thomas Edward Conwell (ur. 14 stycznia 1962) to amerykański gitarzysta,
autor tekstów i wykonawca. Najbardziej znany jest jako frontman filadelfijskiego zespołu Tommy Conwell and the Young Rumblers. Zespół osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów rocka głównego nurtu w USA w 1988 roku dzięki utworowi „I'm Not Your Man”, który osiągnął również 74. miejsce na liście Billboard Hot 100. Pierwotny zespół, w którego skład wchodzili Conwell (gitara, wokal), Paul Slivka (kontrabas) i Jimmy Hannum (perkusja), słynął z surowych, energetycznych występów na żywo, podczas których prezentowano wiele klasycznych standardów bluesa i rocka, takich jak „Hideaway” Freddiego Kinga, „Rumble” Linka Wraya, „Time Has Come Today” The Chambers Brothers i „Downtown Train” Toma Waitsa, a także kilka autorskich utworów, z których część znalazła się na debiutanckim albumie „Walkin' on the Water”.  

Inne charakterystyczne utwory, takie jak „Demolition Derby”, który zdaniem niektórych stanowił kwintesencję surowego, trzyosobowego brzmienia zespołu, zostały porzucone po zmianie brzmienia zespołu, po dołączeniu dwóch członków: klawiszowca Roba Millera i gitarzysty Chrisa Daya. Tommy Conwell and the Young Rumblers odnieśli umiarkowany sukces w 1986 roku dzięki niezależnemu albumowi „Walkin' On the Water”. Debiut zespołu w dużej wytwórni krajowej miał miejsce, gdy Columbia Records wydała „Rumble” w 1988 roku, a następnie „Guitar Trouble” w 1990 roku. Nagrano trzeci album, ale wytwórnia zdecydowała się go nie wydawać. Conwell udostępnił go na swojej stronie internetowej. Conwella nadal można spotkać na solowych koncertach w Filadelfii, a w listopadzie 2010 i październiku 2013 roku ponownie spotkał się z Young Rumblers na koncertach reaktywacyjnych w Blockley w University City w Filadelfii. 

10 maja 2014 roku ponownie spotkał się z zespołem Young Rumblers na koncercie w Ardmore Music Hall w Ardmore w Pensylwanii, dawniej 23 East Cabaret, gdzie grali wiele lat wcześniej. Jako support tego koncertu wystąpił również filadelfijski zespół Dynagroove, który w przeszłości supportował Tommy'ego Conwella i Young Rumblers. Tommy Conwell i Young Rumblers wystąpili na festiwalu HoagieNation w Filadelfii 26 maja 2018 roku. W 2019 roku Tommy Conwell i Young Rumblers wydali swój piąty album studyjny, pierwszy od prawie 30 lat, „Showboats and Grandstanders”. Jest bratem zawodowego futbolisty Joe Conwella. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Not Your Man/Workout (Part II)	Tommy Conwell and the Young Rumblers	09.1988	-	74[7]	Columbia 07980	[written by T. Conwell, M. Rauer][produced by Rick Chertoff]
If We Never Meet Again/Everything They Say Is True	Tommy Conwell and the Young Rumblers	22.1988	-	48[11]	Columbia 08505	[written by J. Shear][produced by Rick Chertoff]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rumble	Tommy Conwell and the Young Rumblers	09.1988	-	103[28]	Columbia 44 186	[produced by Rick Chertoff]

Converge

Converge to amerykański zespół metalcore’owy  założony w Salem w stanie Massachusetts w 1990 roku przez wokalistę i artystę Jacoba Bannona oraz gitarzystę i producenta Kurta Ballou.  Podczas nagrywania przełomowego czwartego albumu „Jane Doe” w 2001 roku, grupa rozrosła się do czterech członków po odejściu gitarzysty Aarona Dalbeca oraz dołączeniu basisty Nate’a Newtona i perkusisty Bena Kollera. Skład ten pozostał nienaruszony do dziś. Członkowie zespołu brali również udział w różnych projektach pobocznych i kolaboracjach, w tym w zespołach Supermachiner (Bannon), Old Man Gloom (Newton) i Mutoid Man (Koller).  

Dzięki swojemu niezwykle agresywnemu i przekraczającemu granice brzmieniu, zakorzenionemu w hardcore i heavy metalu, są pionierami metalcore’u i jego podgatunku mathcore.  Zespół Converge zyskał na znaczeniu dzięki albumowi „Jane Doe”, który został uznany za najlepszy album 2001 roku przez magazyn „Terrorizer”, najlepszy album dekady przez magazyn „Sputnikmusic”, a później 61. najlepszy album metalowy wszech czasów przez magazyn „Rolling Stone”.

  Później przenieśli się z Equal Vision Records do większej wytwórni Epitaph Records, a ich produkcja płyt stała się bardziej rozbudowana i kosztowna. Wydania specjalne często obsługuje Deathwish Inc., założona przez Bannona w 1999 roku. Ich najnowsze wydawnictwa to ich pierwszy pełnometrażowy album we współpracy z Chelsea Wolfe, „Bloodmoon: I” (2021) oraz ich jedenasty album studyjny, „Love Is Not Enough” (2026). Ich dwunasty album „Hum of Hurt” ukazał się 5 czerwca 2026 roku. Według serwisu AllMusic są „uważani za jeden z najbardziej oryginalnych i innowacyjnych zespołów, które wyłoniły się z punkowego podziemia”.

Twórczość Converge jest niezwykle ciężka do scharakteryzowania. Powołując się na inspirację takimi zespołami jak Starkweather, Rorschach, Born Against, Godflesh, The Accused czy Entombed tworzą muzykę ekstremalnie ciężką i szybką, pełną dysonansów i łamania rytmu. Charakterystyczny krzyk wokalisty Jacoba Bannona, w połączeniu z chropowatymi, agresywnymi riffami Kurta Ballou i bardzo rozbudowanymi partiami perkusji daje razem niepowtarzalną ścianę dźwięku. Sami muzycy określają swój styl, jako po prostu „agresywną muzykę”. Converge można uznać za ojców wielu współczesnych zespołów grających chaotyczny hardcore.

Converge powstało zimą 1990 roku. Na początku grali jedynie covery piosenek hardcore/punk. Rok później zaczęli już grać koncerty oraz zarejestrowali swoje pierwsze demo. Od premiery albumu Jane Doe (Equal Vision Records, 2001), Converge staje się coraz bardziej popularne, także poza środowiskiem hardcore/punk. Owocuje to zmianą barw wytwórni - z niezależnego Equal Vision Records na jedną z największych wytwórni punk - Epitaph Records.  

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Fail Me	Converge	10.2004	190[1]	171[1]	Epitaph 86 715	[produced by Alan Douches ,Kurt Ballou]
No Heroes	Converge	11.2006	186[1]	151[1]	Epitaph 86 827	[produced by Kurt Ballou]
Axe to Fall	Converge	11.2009	196[1]	74	Epitaph 87 035	[produced by Kurt Ballou]
All We Love We Leave Behind	Converge	10.2012	186[1]	70	Epitaph 83 700	[produced by Kurt Ballou]
The Dusk in Us	Converge	11.2017	100[1]	60	Epitaph 87 541	[produced by Kurt Ballou]

Control

Grupo Control to regionalna meksykańska grupa cumbia z Matamoros w stanie Tamaulipas w
Meksyku, na granicy z Harlingen w Teksasie w USA. W skład grupy wchodzą Sergio Degollado na wokalu i basie; Guadalupe Degollado (lub Lupe) na drugim wokalu i bajo sexto; Sergio Alberto Alcocer na akordeonie; Alejandro Morin na perkusji; Daniel García jako MC i tancerz; oraz Ivan De León jako perkusista i tancerz. Podpisali kontrakt z Dego Music. Do hitów, które przyniosły im sławę, należą między innymi „La Diferencia”, „Lo Que No le Dije”, „Yo Pago Dos Veces” i „Mi Niña Chiflada”. 

 Grupę założyli bracia Sergio i Guadalupe Degollado, którzy postanowili zaoferować publiczności autentyczne i przyjemne doświadczenie muzyczne, co obecnie wyróżnia ich jako jeden z najbardziej nowatorskich i współczesnych zespołów w muzyce norteño. Grupo Control nadal składa się z sześciu oryginalnych członków: Sergio Degollado na wokalu i basie, Guadalupe Degollado (lub Lupe) na drugim wokalu i bajo sexto, Sergio Alberto Alcocer na akordeonie, Alejandro Morin na perkusji, Daniel García jako konferansjer i tancerz oraz Ivan De León jako perkusista i tancerz. Nie ulega wątpliwości, że Grupo Control wyróżnia się przede wszystkim występami i niepowtarzalnym stylem, który emanuje energią, radością, światłem, dźwiękiem, a przede wszystkim imponującą choreografią Daniela i Ivana. Chociaż pomysł włączenia tańca do zespołu był czysto przypadkowy, stał się on obecnie jednym z najważniejszych znaków rozpoznawczych grupy. W ten sposób „Królowie Cumbii” nadal podbijają miasta w Stanach Zjednoczonych, takie jak Las Vegas, Miami, New Jersey, Los Angeles, West Palm Beach w stanie Utah, a także główne lokalizacje w Monterrey i Mexico City w Meksyku. 

Grupo Control ma ponad 10-letnie doświadczenie w branży muzycznej i od samego początku nosi etykietę „Królowie Cumbii”. Guadalupe Degollado udzieliła wywiadu prasie, w którym opowiedziała o nowym stylu, jaki chce promować grupa, przedstawiając nową (i jedyną) członkinię zespołu: Jennifer Degollado, córkę Sergio Degollado. „Nie zmieniliśmy się, nic się nie zmienia; wręcz przeciwnie, dodajemy trochę talentu i młodości, ponieważ mój brat i ja jesteśmy najstarsi, ale nic się nie zmienia. Smak i esencja należą do Control; po prostu dokładamy „wisienkę na torcie”, jak to mówią”. W wywiadzie Sergio Degollado został zapytany, czy grupa kiedykolwiek myślała lub planowała, aby ich dzieci poszły w ich ślady w dziedzinie muzyki. Sergio odpowiedział: „Nigdy, przenigdy. Właściwie zaprosiliśmy ją tylko do udziału w piosence „Eres lo que más quiero” (Jesteś tym, co kocham najbardziej), piosence Joan Sebastian, ale ludziom bardzo się spodobała i, spójrzcie, to się dzieje teraz, ponieważ ta dziewczyna jest bardzo utalentowana. Gra na gitarze, keyboardzie, akordeonie i śpiewa - cóż, jest prawdziwą złotą rączką i to prawdziwy powód do dumy, że jest częścią rodziny, a teraz także częścią zespołu”.Aby zrozumieć styl wypracowany przez Grupo Control, należy pamiętać, że w latach 2000. norteño cumbia pozostała popularna w południowych Stanach Zjednoczonych i północno-wschodnim Meksyku, rozprzestrzeniając się na resztę kraju i prowadząc do powstania coraz większej liczby zespołów poświęconych temu gatunkowi. Do dziś do odnoszących największe sukcesy i najczęściej nagrywanych materiałów należą Grupo Tigrillos ze swoim hitem „Mira, oye”, Grupo Control, Los Hijos Del Pueblo, Traileros Del Norte, Paco Barrón, La Leyenda, Atrapado, Lalo Mora, a nawet autorytet norteño Los Tigres del Norte. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
La Historia	Control	09.2003	-	196[1]	EMI Latin 90 878	[produced by Nir Seroussi]

Contraband

 

Contraband był krótkotrwałą supergrupą/projektem pobocznym, w skład którego
wchodzili członkowie kilku znanych zespołów rockowych z lat 80-tych, takich jak Shark Island, McAuley Schenker Group, Ratt, L.A. Guns i Vixen. Contraband powstał po sesji unplugged Vixen i Ratt w MTV. Zespół wydał tylko jeden album o tym samym tytule w 1991 roku, który spotkał się z przeciętnymi recenzjami. Album okazał się komercyjną porażką, a zespół rozpadł się wkrótce potem, podczas trasy koncertowej z Ratt. Utwór „Loud Guitars, Fast Cars & Wild, Wild Livin'” znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu „If Looks Could Kill”. W Stanach Zjednoczonych album zajął 187. miejsce na listach przebojów.

 Ich cover utworu „All the Way from Memphis” pojawił się na brytyjskiej liście przebojów w lipcu 1991 roku. Utwór „Loud Guitars, Fast Cars & Wild, Wild Livin'” został później przerobiony na „Loud Guitars, Fast Cars & Wild, Wild Women” przez Blue Tears na początku lat 90-tych i wydany na albumie „Dancin' On the Back Streets” z 2005 roku. „Bad for Each Other” został wcześniej nagrany i wydany przez główny zespół Richarda Blacka, Shark Island, na ich albumie „Law of the Order” z 1989 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All The Way From Memphis/Loud Guitars, Fast Cars And Wild Wild Livin'	Contraband	07.1991	65[2]	-	Impact American EM 195	[written by Ian Hunter][produced by Kevin Beamish, Randy Nicklaus]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Contraband	Contraband	06.1991	-	187[1]	Impact 10 247	[produced by Kevin Beamish,Randy Nicklaus]

Conway Brothers

Conway Brothers byli amerykańską wokalno-instrumentalną grupą funk i soul z Chicago
w stanie Illinois, utworzoną na początku lat 80-tych XX wieku. W jej skład wchodzili czterej bracia: Frederick Conway (instrumenty klawiszowe), Hiawatha Conway (perkusja), Huston Conway (gitara basowa i wokal) oraz James Conway (gitara).Działali głównie w latach 1982-1987, specjalizowali się w energicznych, imprezowych utworach łączących funkowe rytmy z soulowym wokalem, wydając muzykę w niezależnych wytwórniach, takich jak Paula Records i Ichiban Records. Ich brzmienie czerpało z wpływów electro-funk i dance tamtej epoki, przyczyniając się do rozwoju undergroundowej sceny R&B.

 

  Największy sukces grupy przyszedł wraz z ich singlem z 1985 roku "Turn It Up", który osiągnął szczyt na nr 11 na UK Singles Chart i nr 81 na US R&B chart, prezentując ich energetyczny styl z zaraźliwymi rytmami i wielowarstwowymi harmoniami napisanymi wspólnie przez braci. Ten utwór pojawił się na ich debiutanckim albumie Turn It Up! (1986), który zawierał także kolejne single, takie jak "Raise the Roof" (1986, nr 81 US R&B) i podkreślił ich samodzielnie wyprodukowane podejście do funku gotowego do gry w klubach. Następnie wydali drugi album, Lady in Red (1987), zawierający singiel "I Can't Fight It" (nr 84 US R&B), zanim rozpadli się w obliczu zmieniającego się krajobrazu muzycznego końca lat 80-tych. Późniejsze kompilacje, takie jak Dance Club Hits Vol. 1 (1996), pomógł zachować ich dziedzictwo w retrospektywach funku i soulu.

 

  Choć osiągnęli skromny wpływ na amerykańskie listy przebojów, wkład Conway Brothers w niezależny R&B lat 80-tych podkreśla dynamikę regionalnych zespołów funkowych, a ich muzyka nadal przyciąga kolekcjonerów i DJ-ów surową, taneczną energią.

 

  Conway Brothers byli amerykańskim zespołem R&B i funku założonym przez czwórkę rodzeństwa, pochodzącego z Hot Springs w Arkansas, gdzie urodzili się wszyscy członkowie. Ich matka, szukając lepszych możliwości, przeniosła rodzinę do Chicago w stanie Illinois i podjęła pracę w szatni lokalnego klubu. Tam bracia- James, Frederick, Hiawatha i Huston- uzupełniali dochody rodziny, sprzątając lokal po godzinach, podczas których odkrywali porzucone instrumenty i zaczęli uczyć się grać samodzielnie. Podczas gdy inne dzieci bawiły się na świeżym powietrzu, bracia pozostawali w domu, pilnie ćwicząc swój warsztat.W 1985 roku członkami zespołu byli James Conway (26 lat, gitara), Huston Conway (25 lat, bas i wokal), Hiawatha Conway (24 lata, perkusja) i Frederick Conway (23 lata, instrumenty klawiszowe). Poprzedzał ich piąty brat, Willie Conway, który pełnił funkcję muzycznego lidera rodziny, ale zmarł przed powstaniem grupy; żyjący bracia czcili jego pamięć, często czując jego obecność podczas występów. Hiawatha, samookreślony „żartowniś” rodziny, nosił niezwykłe imię wybrane przez rodziców ze względu na jego śmiałe i prowokacyjne konotacje, które często wzbudzały ciekawość publiczności. Bracia podkreślali, że ich bliska dynamika rodzeństwa była centralna dla ich procesu twórczego, przy czym wszyscy czterej przyczyniali się do pisania, produkcji i aranżacji ich materiału.

 

  Skromne początki rodziny na scenie muzycznej Chicago ukształtowały ich wczesną determinację; Wygrali wiele lokalnych konkursów talentów, ale podkreślali potrzebę wychodzenia poza konkursy, aby osiągnąć prawdziwy sukces. Aby sfinansować swoje nagrania, podejmowali się nisko płatnych koncertów, odzwierciedlając surowy, samowystarczalny etos, który definiował ich korzenie. To podwaliny w Hot Springs i Chicago pielęgnowały brzmienie zakorzenione w soulowym, energetycznym R&B, inspirowanym tętniącym życiem klubowym otoczeniem, w którym pracowała ich matka i gdzie po raz pierwszy eksperymentowali z muzyką. Ich powstanie miało swoje korzenie w rodzinnej współpracy, a grupa zadebiutowała na płycie w 1982 roku singlem „Set It Out” / „Gonna Refuse Your Love” wydanym przez wytwórnię Gerim, który uwydatnił ich optymistyczne, imprezowe brzmienie. Konkretne osobiste inspiracje muzyczne braci pozostają słabo udokumentowane. To połączenie regionalnych korzeni i współczesnego R&B pomogło ukształtować ich charakterystyczny styl przed przełomem w 1985 roku.

 W 1987 roku grupa przeszła do Ichiban Records, wytwórni soulowej z siedzibą w Atlancie, gdzie nagrali swój drugi i ostatni album Lady in Red. To wydanie łączyło współczesne techniki produkcji lat 80-tych z tradycyjnymi wpływami southern soul. Lista utworów zawierała tytułowy utwór „Lady in Red”, „Por-Sha”, „I Can't Fight It” oraz instrumentalny jam „Ohio Jam” nawiązujący do stylu Ohio Players. Singiel „I Can't Fight It” osiągnął 84. miejsce na listach przebojów R&B w USA. Pomimo zaprezentowania ewoluującego brzmienia z mocnymi aranżacjami wokalnymi i rytmicznymi groove'ami, album nie doczekał się promocji.

 

  Po „Lady in Red” Conway Brothers nie wydali już żadnych kolejnych nagrań, co doprowadziło do rozpadu zespołu w 1987 roku po pięciu latach działalności. Brak kolejnych wydawnictw pod szyldem grupy oznaczał koniec ich wspólnej kariery, choć poszczególni członkowie w kolejnych latach realizowali się w innych dziedzinach muzycznych.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn It Up	Conway Brothers	06.1985	11[10]	-	10 Records TEN 57	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers, 'Hotmix' Hudson][81[5].R&B Chart]
Raise The Roof	Conway Brothers	12.1985	77[2]	-	10 Records TEN 83	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][81[5].R&B Chart]
I Can't Fight It	Conway Brothers	03.1987	-	-	Ichiban 112	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][84[7].R&B Chart]

Convertion

Convertion to jeden z wielu pseudonimów używanych przez płodnego piosenkarza,
autora tekstów, klawiszowca i producenta muzyki tanecznej Leroya Burgessa. Największym hitem Burgessa pod tym pseudonimem była piosenka Marthy Williams „Let's Do It”, wydana przez nowojorską wytwórnię Sam Records należącą do Sama Weissa. Ten pełen energii utwór, będący wielkim hitem tanecznym, osiągnął 90. miejsce na liście przebojów R&B na początku 1981 roku. 

 

Kolejnym ulubionym utworem Convertion był   utwór „Sweet Thing”, wydany latem 1983 roku przez nowojorską wytwórnię Vanguard Records. Burgess nagrał go ponownie ze szwedzką grupą house Slippery People jako „Slippery People Featuring Leroy Burgess” na singlu wydanym w lutym 2001 roku przez szwedzką wytwórnię Rip-a-Dip Recordings.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Do It/All I Want Is You	Convertion	02.1981	-	-	Sam 5017	[written by Leroy Burgess, James Calloway, Sonny Davenport][produced by Greg Carmichael][90[5].R&B Chart]
I Know You Will	Logg	08.1981	-	-	Salsoul 2146	[written by L. Burgess, J. Calloway, S. Davenport, W. Powell][produced by Greg Carmichael, Leroy Burgess][80[4].R&B Chart]

Controllers

 The Controllers to amerykańska grupa wokalna grająca soul i R&B,
pochodząca z Birmingham w Alabamie, która nagrała serię udanych nagrań pod koniec lat 70. i 80-tych XX wieku. 

Początkowo stanowili ośmioosobową grupę gospel, a do czasu rozpoczęcia nauki w gimnazjum zespół liczył już czterech członków: Reginalda McArthura (baryton), Rickeya Lewisa (tenor), Larry'ego McArthura i Lenarda Browna.  Rosnąca renoma w Birmingham doprowadziła do spotkania z Clevelandem Eatonem, basistą Ramsey Lewis Trio. Pod przewodnictwem Eatona, Soul Controllers, jak się wówczas nazywali,  nagrali swój pierwszy singiel zatytułowany „Right on Brother, Right On”. Stał się on regionalnym hitem, gdy zespół uczęszczał jeszcze do Fairfield High School. 

  W 1976 roku grupa zwróciła na siebie uwagę wytwórni Juana Records, prowadzonej przez Fredericka Knighta, również z Birmingham. Nagrywając w Malaco Studios w Jackson w stanie Missisipi, ich pierwszy singiel z płyty Juana trafił na listy przebojów, ale to ich drugi album, „Somebody's Gotta Win, Somebody's Gotta Lose”, ugruntował ich pozycję. Utwór, trwająca ponad osiem minut ballada, wspiął się na 8. miejsce na liście Billboard R&B w USA i na 3. miejsce na liście Cash Box soul w 1977 roku (103. miejsce na liście BB Pop). Występy sceniczne grupy pomogły im również supportować Raya Charlesa, Nancy Wilson, B.B. Kinga i The Temptations. 

 Następna ballada, „Heaven Is Only a Step Away”, wspięła się na 37. miejsce na liście R&B, ale pomimo wydania dwóch kolejnych albumów w Juana, grupie nie udało się odnieść kolejnego wielkiego sukcesu singlowego. W 1983 roku grupa podpisała kontrakt z nieżyjącym już Jimmym Bee, menedżerem z San Francisco, i podpisała kontrakt płytowy z MCA Records. Ich pierwszy singiel wydany przez wytwórnię, „Crushed” (z udziałem Steviego Wondera grającego na harmonijce ustnej), przywrócił im miejsce na listach przebojów, osiągając 30. miejsce na liście R&B w 1984 roku, a dwa lata później „Stay” wspiął się na 12. miejsce. Ich cover utworu Marvina Gaye'a „Distant Lover” również okazał się popularny. Te przeboje zaowocowały serią występów w programie Soul Train oraz w Radio City Music Hall i Carnegie Hall. W tym czasie grupa występowała również w MTV, w programie BET Video Soul oraz na antenie HBO. 

 Pod wodzą Bee, Controllers przenieśli się w 1989 roku do wytwórni Capitol Records, aby wydać album „Just in Time”, którego współproducentami byli Donnell Spencer Jr., Sam Sims, Ollie E. Brown i Vassal Benford. Album nie znalazł się w pierwszej czterdziestce list przebojów, ale przywrócił im popularność wśród wiernych fanów. Jednak dwa utwory z albumu trafiły na listy przebojów. Kompozycja Donnella Spencera, „Temporary Lovers”, dotarła do 43. miejsca na liście Billboard R&B, a kolejny utwór „Just in Time”, skomponowany wspólnie przez Spencera i Simsa, dotarł do 87. miejsca. Po przerwie w koncertowaniu i nagrywaniu, czwórka powróciła pod koniec lat 90-tych i dołączyła do Malaco Records, aby nagrać swój samodzielnie wyprodukowany album „Clear View”, który zawierał cover utworu Steviego Wondera „Superstition” oraz poprawioną wersję „Somebody's Gotta Win”.

 Reginald McArthur (urodzony jako Reginald Duwayne McArthur 25 września 1954 r.) zmarł 19 kwietnia 2018 r. w wieku 63 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The People Want Music/Feeling A Feeling	Controllers	08.1976	-	-	Juana 3406	[written by Mary Holland Bryant][produced by Frederick Knight][82[5].R&B Chart]
Somebody's Gotta Win, Somebody's Gotta Lose/Feeling A Feeling	Controllers	10.1977	-	102[2]	Juana 3414	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][8[19].R&B Chart]
Heaven Is Only One Step Away/Sho Nuff A Blessin'	Controllers	02.1978	-	-	Juana 3416	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][37[10].R&B Chart]
If Somebody Cares/The Reaper	Controllers	12.1978	-	-	Juana 3419	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][65[9].R&B Chart]
I Can't Turn The Boogie Loose/I'll Miss You Always	Controllers	09.1979	-	-	Juana 3424	[written by F. Knight, M. Ward][produced by Frederick Knight][90[4].R&B Chart]
We Don't/Gunning For Love	Controllers	02.1980	-	-	Juana 3426	[written by J. Sahmwell, T. Tate][produced by Frederick Knight][43[9].R&B Chart]
My Love Is Real/Ankle Chain	Controllers	04.1982	-	-	Juana 3701	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][76[5].R&B Chart]
Crushed/Nothing Can Stop This Feeling	Controllers	09.1984	-	-	MCA 52450	[written by Michael Watson][produced by Nick Johnson][30[14].R&B Chart]
Just For You/Leaving Me	The Controllers With Valerie DeNece	02.1985	-	-	MCA 52511	[written by Nick Johnson,Grady Young][85[3].R&B Chart]
Stay/Undercover Lover	Controllers	03.1986	-	-	MCA 52704	[written by Vernon Jeffrey Smith,Barry J. Eastmond][produced by Kenny Thomas][12[16].R&B Chart]
Distant Lover/Got A Thang	Controllers	07.1986	-	-	MCA 52865	[written by Marvin Gaye,Sandra Greene,Gwen Fuqua][produced by Galen Senogles, Ralph Benatar, The Controllers][34[12].R&B Chart]
Sleeping Alone/Deeper In Love	Controllers	08.1987	-	-	MCA 53149	[written by Victor Burns][produced by Galen L. Senogles, Ralph Benatar][24[12].R&B Chart]
Play Time	Controllers	02.1988	-	-	MCA 53214	[written by Sam Dees, Janet DuBois][produced by Ralph Benatar, Galen L. Senogles][69[7].R&B Chart]
Temporary Lovers	Controllers	04.1989	-	-	Capitol 44329	[written by D. Spencer, Jr., S. Sims][produced by Donnell Spencer Jr., Sam Sims, Jimmy Bee, Michael J. Brown][43[10].R&B Chart]
Just In Time/Temporary Lovers	Controllers	08.1989	-	-	Capitol 44414	[written by D. Spencer, Jr., S. Sims][produced by Donnell Spencer, Jr., Sam Sims, Jimmy Bee][87[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Control	Controllers	12.1977	-	146[6]	Juana 200 001	[produced by Frederick Knight]

Confederate Railroad

Confederate Railroad to amerykański zespół grający country rock i southern rock,
założony w 1987 roku w Marietcie w stanie Georgia przez Danny'ego Shirleya (wokal, gitara rytmiczna), Michaela Lamba (gitara prowadząca), Marka Dufresne'a (perkusja), Chrisa McDaniela (instrumenty klawiszowe), Warrena „Gatesa” Nicholsa (gitara hawajska) i Wayne'a Secresta (gitara basowa). Po występach jako zespół akompaniujący dla zespołów country Davida Allana Coe i Johnny'ego Paychecka, zespół podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Atlantic Records, wydając w tym samym roku swój debiutancki album o tym samym tytule. W latach 90-tych wydali cztery kolejne albumy dla Atlantic. 

 Confederate Railroad wydał sześć albumów studyjnych. Ponadto ponad dwadzieścia ich singli trafiło na listy przebojów Billboard Hot Country Songs. Doszło tylko do dwóch zmian w składzie, obie pod koniec lat 90-tych i na początku XXI wieku: Michaela Lamba zastąpił Jimmy Dormire na gitarze prowadzącej, a Cody McCarver zastąpił Chrisa McDaniela, pierwotnego klawiszowca zespołu. Oprócz współpracy z Confederate Railroad, McCarver wydał jeden solowy album i dwa single. W 2008 roku Dormire'a zastąpił Rusty Hendrix. 

 Najnowszy album studyjny zespołu, Lucky To Be Alive, ukazał się 15 lipca 2016 roku nakładem wytwórni D&B Masterworks. Zespół wydał swój pierwszy album koncertowy, Confederate Railroad Live: Back to the Barrooms, nakładem wytwórni E1 Music 15 czerwca 2010 roku. 

 Zespół Confederate Railroad został założony w 1987 roku przez Danny'ego Shirleya, Michaela Lamba, Gatesa Nicholsa, Chrisa McDaniela, Wayne'a Secresta i Marka Dufresne'a. Sześciu członków zespołu zaczęło grać w barach w Atlancie i okolicach w stanie Georgia. Z czasem zespół występował również jako zespół koncertowy Davida Allana Coe i Johnny'ego Paychecka. Shirley wcześniej podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Amor jako solista, pięciokrotnie pojawiając się na listach przebojów country w latach 1984-1988.  Po kilku latach w rejonie Atlanty, zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Atlantic Records w 1992 roku i wydał swój debiutancki album o tym samym tytule. Album przyniósł sześć przebojowych singli i uzyskał status podwójnej platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych. W 1993 roku Confederate Railroad otrzymało nagrodę dla najlepszego nowego zespołu na gali ACM Awards. W kolejności wydania, singlami były: „She Took It Like a Man”, „Jesus and Mama”, „Queen of Memphis” (ich najwyższa pozycja na liście przebojów, 2. miejsce), „When You Leave That Way You Can Never Go Back”, „Trashy Women” i „She Never Cried”. 

 „Notorious” był drugim albumem zespołu. Wydany w 1994 roku, również uzyskał status platynowej płyty. Album otwierał singiel „Daddy Never Was the Cadillac Kind” (9. miejsce), następnie „Elvis and Andy” (20. miejsce) i wreszcie „Summer in Dixie”, który nie znalazł się w Top 40. Również w 1994 roku Shirley i Mark Collie współtworzyli i zaśpiewali gościnnie w utworze Billy'ego Raya Cyrusa „Redneck Heaven”, który pochodził z jego płyty „Storm in the Heartland” z 1994 roku. 

W 1998 roku zespół wydał swój czwarty i ostatni album studyjny dla wytwórni Atlantic, zatytułowany Keep on Rockin'. Jego jedynymi dwoma singlami były „The Big One” i „Cowboy Cadillac”, które nie dotarły do ​​Top 60 na listach przebojów country. Po kolejnej kompilacji zatytułowanej Rockin' Country Party Pack (która przyniosła kolejny singel na listach przebojów - „Toss a Little Bone”, wcześniej wydany przez When and Where), zespół opuścił wytwórnię Atlantic. 

 

Rok później Confederate Railroad podpisało kontrakt z Audium/Koch Records (obecnie E1 Music) na swój piąty album studyjny, „Unleashed”. Album otwierał utwór „What Brothers Do”, który zajął 39. miejsce na liście przebojów. Chociaż był to pierwszy hit country zespołu, który znalazł się w Top 40 od ​​czasu „When and Where” z 1995 roku, pozostałe single - „She Treats Her Body Like a Temple” i „White Trash with Money” -również nie dotarły do ​​Top 40.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She Took It Like a Man	Confederate Railroad	05.1992	-	-	Atlantic	[written by Danny "Bear" Mayo, Paul Nelson & Karen Staley][37[3].Country Chart]
Jesus And Mama/Queen Of Memphis	Confederate Railroad	08.1992	-	-	Atlantic 87404	[A:written by Danny Bear Mayo, James Dean Hicks][B:written by Dave Gibson, Kathy Louvin][produced by Barry Beckett][A:4[14].Country Chart][B:2[16].Country Chart]
When You Leave That Way You Can Never Go Back/Trashy Women	Confederate Railroad	05.1993	-	B:113[12]	Atlantic 87357	[A:written by Steve Clark, Johnny MacRae][B:written by Chris Wall][produced by Barry Beckett][A:14[11].Country Chart][B:10[13].Country Chart]
She Never Cried	Confederate Railroad	01.1994	-	-	Atlantic	[written by Danny "Bear" Mayo, Diana Rae & Freddy Weller][27[8].Country Chart]
Daddy Never Was The Cadillac Kind/Jesus And Mama	Confederate Railroad	04.1994	-	-	Atlantic 87273	[written by Dave Gibson, Bernie Nelson][produced by Barry Beckett][9[14].Country Chart]
Elvis And Andy/Three Verses	Confederate Railroad	08.1994	-	-	Atlantic 87229	[written by Craig Wiseman][produced by Barry Beckett][20[9].Country Chart]
Summer in Dixie	Confederate Railroad	11.1994	-	-	Atlantic	[written by Gene Levine & John Robbin][55.Country Chart]
When And Where/Bill's Laundromat, Bar And Grill	Confederate Railroad	06.1995	-	-	Atlantic 87104	[A:written by Jess Brown, Brett Jones & Jeff Pennig][B:written by Mark Germino & Jimmy Alan Stewart][produced by Barry Beckett][A:24[9].Country Chart][B:54.Country Chart]
When He Was My Age	Confederate Railroad	11.1995	-	-	Atlantic	[written by Kenny Chesney, David Lowe & Billy Lawson][66.Country Chart]
See Ya	Confederate Railroad	05.1996	-	-	Atlantic	[written by Thom McHugh & Chris Ward][51.Country Chart]
The Big One/I Hate Rap	Confederate Railroad	11.1998	-	-	Atlantic 84441	[written by Jon Ims & Pam Matthews][66.Country Chart]
Cowboy Cadillac	Confederate Railroad	04.1999	-	-	Atlantic 84464	[written by Danny Wells & Craig Wiseman][70.Country Chart]
Toss a Little Bone	Confederate Railroad	09.2000	-	-	Atlantic	[written by Steve Bogard & Rick Giles][71.Country Chart]
That's What Brothers Do	Confederate Railroad	10.2001	-	-	Audium	[written by Chris Wallin & Anthony Smith][produced by Barry Beckett,Danny Shirley][39[1].Country Chart]
She Treats Her Body Like a Temple	Confederate Railroad with George Jones	08.1992	-	-	Audium	[written by Rivers Rutherford & Craig Wiseman][59.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Confederate Railroad	Confederate Railroad	09.1992	-	53[80]	Atlantic 82 335	[2x-platinum-US][produced by Barry Beckett]
Notorious	Confederate Railroad	04.1994	-	52[22]	Atlantic 82 505	[platinum-US][produced by Barry Beckett]
When and Where	Confederate Railroad	07.1995	-	152[5]	Atlantic 82 774	[2x-platinum-US][produced by Barry Beckett]

Coney Hatch

 Coney Hatch to kanadyjski zespół hardrockowy, który wydał trzy albumy w latach
80-tych XX wieku, a w 2013 roku ukazał się album „Four”, a w 2023 roku podwójny album koncertowy na winylu „Postcard From Germany”. Zespół ma siedzibę w Toronto w Ontario w Kanadzie. W jego skład wchodzili: wokalista i gitarzysta Carl Dixon, wokalista i basista Andy Curran, gitarzysta Steve Shelski oraz perkusista Dave „Thumper” Ketchum. Zespół znany był z głośnych koncertów.W 2023 roku zespół zagrał na festiwalu Sweden Rock Festival, zdobywając pozytywne recenzje. Zespół koncertuje w ograniczonym zakresie z trzema oryginalnymi członkami. Sean Kelly dołączył do składu w 2014 roku, zastępując Steve'a Shelskiego. 

 Zespół Coney Hatch powstał w 1981 roku  i zaczął występować oraz tworzyć autorski materiał. Nazwa zespołu pochodzi od szpitala psychiatrycznego Colney Hatch (1851–1993) w Londynie. Pierwszy album zespołu został wyprodukowany przez Kima Mitchella z Max Webster i wydany w 1982 roku. Ketchum opuścił zespół w 1983 roku, a jego miejsce zajął Barry Connors, który wcześniej grał na perkusji w zespole Toronto.W 1983 roku Coney Hatch supportował Iron Maiden na czterdziestu koncertach w ramach trasy World Piece Tour.Zespół wystąpił w Hollywood Palladium w 1985 roku z Rough Cutt  i Accept . W kwietniu 2008 roku Carl Dixon doznał poważnego urazu mózgu w wypadku samochodowym w Australii, w wyniku którego doznał urazu mózgu, wszczepiono mu rozległe implanty tytanowe i wykonano mu szklane oko. 5 sierpnia 2010 roku oryginalny skład Coney Hatch, w tym kontuzjowany Carl Dixon, zagrał koncert reaktywacyjny w Phoenix Concert Theatre w Toronto. Był to pierwszy występ oryginalnego składu od 1993 roku. Dwa dni później zagrali w Hamilton w Ontario na Festiwalu Przyjaciół. Byli przedostatnim zespołem na głównej scenie. Ostatnim występem wieczoru był Gord Downie. Kolejny koncert zaplanowano na 23 października 2011 roku na festiwalu rockowym Firefest w Nottingham w Anglii. Coney Hatch wystąpił na weekendowym wydarzeniu Rock n' Roar w sierpniu 2013 roku w Spanish w Ontario. Coney Hatch ponownie wystąpił na Firefest w Nottingham w październiku 2014 roku. W 2018 roku Coney Hatch ogłosił ośmiodniową trasę koncertową od października do grudnia, z Seanem Kellym na gitarze prowadzącej zamiast Steve'a Shelskiego. Coney Hatch koncertował w wypełnionych po brzegi salach z British Lion Steve'a Harrisa w Ontario i Quebecu. W listopadzie 2023 roku Coney Hatch wystąpił na festiwalu Firefest (10 Years After) w Wielkiej Brytanii w Manchester Academy w dniach 11–13 października 2024 roku. W piątkowy wieczór zespół wyprzedził Heavy Pettin, gwiazdę wieczoru.

 Dixon później grał z April Wine i był wokalistą Guess Who przez osiem lat, aż do niemal śmiertelnego wypadku samochodowego w 2008 roku w Australii. Kolega z Coney Hatch, Curran, rozmawiał z Dixonem przez telefon, gdy Dixon był jeszcze w śpiączce. Curran powiedział Dixonowi, że musi przeżyć, ponieważ „Coney Hatch ma przed sobą jeszcze więcej rocka”. Dixon przeżył z licznymi urazami i latami rehabilitacji. Pełnoetatowo koncertuje jako muzyk w różnych wcieleniach: solo, w duecie (z kolegą z Coney Hatch, Seanem Kellym); z pięcioosobowym zespołem i Coney Hatch. Wydał siedem solowych albumów. W 2016 roku spełnił swoje ambicje po wypadku, wracając do The Guess Who na dwa wyprzedane koncerty w USA. W 2017 roku Dixon wydał swój debiutancki album country Whole 'Nother Thing. Dzięki przeżyciu wypadku samochodowego Dixon stał się inspirującym mówcą. Jest zarejestrowany w kanadyjskim Krajowym Biurze Mówców.W 2015 roku nakładem Dundurn Press ukazała się jego pierwsza książka zatytułowana A Strange Way to Live, która zawiera między innymi jego doświadczenia z występami w Coney Hatch. 

 Dixon komponował utwory instrumentalne do seriali telewizyjnych, takich jak „Tornado Hunters” (Netflix), a jego piosenki pojawiały się w takich produkcjach jak „Degrassi High”, „Słoneczny patrol” („Smak miłości” napisany wspólnie z Brettem Walkerem) oraz w serialu telewizyjnym „The Saddle Club”. Curran wydał także solowy album i dwa przebojowe single, był nominowany do dwóch nagród Juno i otrzymał nagrodę dla „Najbardziej obiecującego wokalisty” w 1991 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Outa Hand	Coney Hatch	09.1983	-	186[2]	Mercury 812 869	[produced by Max Norman]

West Street Mob

West Street Mob to amerykański zespół boogie i electro, działający w latach 1981–1984,
najbardziej znany z utworu „Break Dance - Electric Boogie” z 1983 roku. W skład zespołu wchodzili Bill McGee, Joey Robinson Jr. i Sabrina Gillison. .Podpisali kontrakt z wytwórnią Sugar Hill Records. Przed powstaniem West Street Mob, Bill McGhee grał w zespole Hellaphenalia i angażował się w różne projekty muzyczne. Joey Robinson Jr. jest synem założycielki i piosenkarki Sugar Hill Records, Sylvii Robinson.

 

 W 1981 roku West Street Mob nagrał swój album o tym samym tytule, który osiągnął 57. miejsce na liście Billboard Black Albums. Singiel „Let's Dance” osiągnął 18. miejsce na liście Black Singles i 22. miejsce na liście Dance W 1983 roku zespół wydał swój drugi album, Break Dance -Electric Boogie. Tytułowy utwór zawiera fragment utworu „Apache” z 1973 roku, autorstwa Jerry'ego Lordana, w wykonaniu Incredible Bongo Band.

 

  Joseph „Joey” Robinson Jr., syn założycielki wytwórni Sugar Hill Records, Sylvii Robinson, zmarł na raka 11 lipca 2015 roku w Tenafly w stanie New Jersey w wieku 53 lat.

W 1983 roku West Street Mob wydał swój drugi album „Break Dance: Electric Boogie”, który pierwotnie ukazał się we Francji i Niemczech, a rok później w Stanach Zjednoczonych, Australii i Nowej Zelandii. Pierwszy singiel z albumu „Ooh Baby” osiągnął 55. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 8 tygodni. Tytułowy utwór został wydany jako drugi singiel z albumu, który osiągnął 52. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play Singles magazynu Billboard, 37. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na listach przebojów przez 11 tygodni i 64. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. 

 

 West Street Mob wydał trzy kolejne single: „I Can’t Stop”, „Rock the Party” i „Mosquito”, zanim popadł w zapomnienie. Sabrina Gillson zaśpiewała na albumie Duke’a Bootee „Bust Me Out” z 1984 roku i wystąpiła w duecie z Davidem Grantem na albumie „Hopes and Dreams” z 1985 roku. Jej ostatni występ muzyczny do tej pory to wokal w utworze Seven Windows „Shakey’s Got the Blues” w 1986 roku. 

Bill McGhee nadal pracuje nad różnymi projektami muzycznymi, ale jest również muzykiem jazzowym i administratorem szkoły. W 2006 roku wydał album jazzowy „Chase the Sunset”. Joey Robinson Jr. pisał i produkował muzykę dla artystów,

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Dance (Make Your Body Move)	West Street Mob	09.1981	-	88[3]	Sugar Hill 559	[written by Pleasure, W. Henderson, A. Johnson, J. Peters][produced by Joey Robinson Jr.][18[16].R&B Chart][22[14].Hot Disco/Dance;Sugar Hill 559 12"]
Got To Give It Up	West Street Mob	01.1982	-	-	Sugar Hill 570	[written by Joey Robinson Jr., Billy Jones ][produced by Joey Robinson Jr.][73[5].R&B Chart]
Sing A Simple Song	West Street Mob	04.1982	-	89[4]	Sugar Hill 576	[written by S. Stewart][produced by Joey Robinson Jr, Cheryl Cook][44[9].R&B Chart]
Ooh Baby	West Street Mob	09.1982	-	-	Sugar Hill 588	[written by Cheryl Cook, Joey Robinson, Jr.][produced by Cheryl Cook, Joey Robinson, Jr.][55[8].R&B Chart]
Break Dance (Electric Boogie)	West Street Mob	09.1983	64[4]	-	Sugar Hill 460	[written by Jerry Lordan][produced by Joey Robinson Jr., Lealand Robinson][37[11].R&B Chart][52[7].Hot Disco/Dance;Sugar Hill 460 12"]
Sugar Hill Remixes	Junior Cartier / West Street Mob / Roots Manuva / Grandmaster Flash	11.1999	-	85[1]	Sugar Hill NEEX 1009 [UK]	-

Janice

 Janice (urodzona jako Janice Bonner w Oxford w stanie Massachusetts) to

piosenkarka R&B i dance z połowy lat 80-tych. Niewiele wiadomo o jej przeszłości. W 1986 roku wydała swój debiutancki singiel „Bye Bye” w wytwórni Checkpoint Records. Utwór osiągnął 46. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales magazynu Billboard oraz 48. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles, utrzymując się na niej przez 11 tygodni. 

W 1987 roku Janice wydała swój kolejny singiel „Wanna Be With You” w wytwórni 4th & Broadway, który w ogóle nie pojawił się na listach przebojów. Później słuch o niej zaginął i wydaje się, że popadła w zapomnienie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bye-Bye	Janice	05.1986	-	-	4th & B'way 7424	[written by Irvin Lee][produced by Irvin Lee][48[11].R&B Chart]

Jamaica Girls

Jamaica Girls to trio muzyki tanecznej z lat 80-tych.W skład Jamaica Girls
wchodziły Brenda Hilliard, Deborah McGriff i Rita Saunders. Trio wydało trzy single: pierwszy to „Rock The Beat” w Becket Records w 1982 roku, drugi to „Need Somebody New” w Sleeping Bag Records w 1983 roku, a ostatni to „On The Move” w Sire Records w 1986 roku. 

 Brenda Hilliard była członkinią duetu „Brenda & Albert”, który wydał singiel w 1974 roku, oraz zespołu soulowo-disco Faith, Hope & Charity (1970-1978). W 1983 roku wydała również trudno dostępny solowy singiel. Deborah McGriff była członkinią eurodiscoowego zespołu „Ultimate” wytwórni Casablanca (1978-1980). Rita Saunders była również członkinią zespołu „Ultimate” (1978-1980) i po rozpadzie zespołu nadal śpiewała chórki u boku swojej koleżanki z zespołu Deborah, grając u boku takich artystów jak Gwen McRae, Natasha Wilson i Ruffin & Kendrick. 

 Singiel „Need Somebody New” został napisany przez Berta Reida (Crown Heights Affair) i Freda Zarra (Madonna/Eartha Kitt/Tina Turner). Bert Reid również wyprodukował singiel, a Larry Levan i Ron St. Germain zmiksowali utwór. 

Bert Reid był członkiem-założycielem Crown Heights Affair i pisał/produkował klasyczne utwory dla Unlimited Touch, Gwen McCrae, Denroya Morgana, Secret Weapon i wielu innych. Bert współpracował z legendami sceny muzyki tanecznej, takimi jak Larry Levan i Francois Kevorkian. Niestety Bert zmarł na raka płuc w 2004 roku, ale jego repertuar klasycznych utworów funkowych, disco i electro-soul jest świadectwem talentu tego wielkiego człowieka i zdecydowanie warto go poznać. „On The Move” był jednym z niewielu miksów Francois Kevorkiana z lat 80-tych.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Need Somebody New	Jamaica Girls	11.1983	-	-	Sleeping Bag 5	[written by Bert Reid, Fred Zarr][produced by Bert Reid][23[11].Hot Disco/Dance;Sleeping Bag 005 12"]
On The Move	Jamaica Girls	05.2006	-	-	Sire 20444	[written by Bert Reid,Clifford Branch][produced by Bert Reid, François Kevorkian][22[6].Hot Disco/Dance;Sire 20444 12"]

Conjunto Primavera

Conjunto Primavera to meksykański zespół grający na saksofonie norteño z Ojinagi w stanie Chihuahua. W latach 90-tych i 2000. byli jednym z najpopularniejszych zespołów w regionalnej muzyce meksykańskiej. 

Zespół Conjunto Primavera powstał pierwszego dnia wiosny 1978 roku z inicjatywy saksofonisty Juana Domingueza. Przez kilka lat pozostawali lokalnym zespołem, ale od 1980 roku podpisali kontrakt z niezależną wytwórnią Joey Records w San Antonio w Teksasie. To właśnie w Joey Records Conjunto Primavera nagrywał nie tylko popularne covery, takie jak „La Sirenita”, „Paloma Querida” i „Noches Eternas”, ale także kolejne uwielbiane przez fanów utwory, takie jak „Borracho Y Loco”, „Cuatro Primaveras” i „10 Kilometros”. Jednak grupa wciąż nie cieszyła się popularnością.  

Począwszy od połowy lat 80-tych, Conjunto Primavera zaczął nagrywać romantyczne ballady z saksofonem i keyboardem elektrycznym - styl, z którego grupa norteño stała się znana w kolejnych latach. Kolejna znacząca zmiana nastąpiła w 1988 roku, kiedy wokalista Nacho Galindo ogłosił, że opuszcza grupę, aby zostać artystą chrześcijańskim. Wkrótce potem, w wieku 18 lat, Tony Melendez objął to stanowisko i zaczął prowadzić grupę w nowym kierunku. Aby pogłębić sukces, Conjunto
Primavera podpisała w 1993 roku nowy kontrakt z AFG Sigma Records i nagrała swój pierwszy duży sukces, „Me Nortie”; wkrótce potem AFG zostało wykupione przez meksykańską wytwórnię Fonovisa. 

 Od czasu pierwszego wydania w Fonovisa w 1996 roku, grupa wydała kilka albumów, które osiągnęły status złotej płyty i była nominowana do wielu nagród Latin Grammy. W 2008 roku grupa otrzymała nagrodę Billboard Latin Music Lifetime Achievement Award. W 2014 roku, podczas 15. dorocznej gali Latin Grammy Awards, zespół otrzymał nagrodę Latin Grammy Best Norteño Album za album Amor Amor. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Una Vez Mas	Conjunto Primavera	03.2003	-	111[8]	Fonovisa 70646	-
Hoy Como Ayer	Conjunto Primavera	02.2005	-	101[17]	Fonovisa 70669	[written by Coco Villalobos]
Ese	Conjunto Primavera	03.2007	-	117[1]	Fonovisa
Basta Ya	Conjunto Primavera	08.2007	-	114[2]	Fonovisa	-
Te Llore	Conjunto Primavera	02.2008	-	114[5]	Fonovisa	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Morir de Amor	Conjunto Primavera	02.2000	-	153[4]	Fonovisa 9926	[gold-US][produced by Jesús Guillén]
Ansia de Amar	Conjunto Primavera	04.2001	-	139[5]	Fonovisa 6104	[gold-US][produced by Jesús Guillén]
Perdoname Mi Amor	Conjunto Primavera	09.2002	-	117[5]	Fonovisa 86 237	[gold-US][produced by Jesús Guillén]
Nuestra Historia	Conjunto Primavera	04.2003	-	159[3]	Fonovisa 50 786	-
Decide Tú	Conjunto Primavera	09.2003	-	124[4]	Fonovisa 350 875	-
Dejando Huella	Conjunto Primavera	05.2004	-	107[5]	Fonovisa 351 248	-
Hoy Como Ayer	Conjunto Primavera	02.2005	-	58[5]	Fonovisa 351 613	-
Dejando Huella II	Conjunto Primavera	07.2005	-	158[2]	Fonovisa 351 902	-
Algo de Mi	Conjunto Primavera	03.2006	-	82[4]	Fonovisa 0883 52250 2	-
Para Ti...Nuestra Historia	Conjunto Primavera	09.2006	-	174[2]	Fonovisa	-
El Amor Que Nunca Fue	Conjunto Primavera	02.2007	-	89[3]	Fonovisa	-
Mentir Por Amor	Conjunto Primavera	02.2009	-	103[3]	Fonovisa 53833	[produced by Jesús Guillén]