Stacey Q

Stacey Q, najbardziej znana z przeboju dance-pop z lat 80-tych „Two of Hearts”,
dzięki swojemu madonnowskiemu wyglądowi i młodzieńczemu wiekowi, zyskała uznanie zarówno nastolatków, jak i bywalców klubów w stosunkowo krótkim czasie swojej kariery. Urodzona jako Stacey Swain, zaczęła występować w Ringling Brothers Circus, a na początku lat 80-tych dołączyła do synthpopowego zespołu Q (nazwa pochodzi od imienia człowieka-gadżetu Jamesa Bonda). Gdy uwaga zespołu skupiła się na nowym wokaliście, zmieniono nazwę na SSQ (od Stacey Swain) i podpisano kontrakt z Enigmą, wydając w 1983 roku album zatytułowany „Playback”. Album przeszedł jednak bez większego echa, a przemianowana na Stacey Q rozpoczęła karierę solową. 

 

 Ostatecznie podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic i zadebiutowała solo w 1986 roku albumem „Better Than Heaven”. Główny singiel „Two of Hearts” wspiął się na szczyt listy przebojów Billboard Hot 100, dzięki czemu Stacey Q stała się gorącym towarem; wystąpiła w sitcomie „The Facts of Life” i zdobyła kolejny hit w Top 40 dzięki swojemu następcy, „We Connect”. 

 

Utrzymanie tego sukcesu okazało się jednak trudne; żaden z jej kolejnych albumów dla Atlantic, „Hard Machine” z 1988 roku i „Nights Like This” z 1989 roku, nie przyniósł kolejnego wielkiego hitu, a artystka zaginęła na fali młodzieżowego popu, który pojawił się mniej więcej w tym samym czasie. W 1995 roku ukazała się składanka z największymi przebojami, ale zawierała głównie remiksy, sporą selekcję utworów z ery Playback i brak materiału z jej dwóch ostatnich albumów Atlantic. 

 

W 1997 roku Stacey Q wydała skromny album powrotny zatytułowany „Boomerang”; Daleko jej do płyt dance-popowych z lat 80-tych, odzwierciedlały one jej nawrócenie na buddyzm i koncentrowały się głównie na akustycznym popie i rocku. W latach 2000. brała udział w różnych produkcjach teatralnych, nagrywała jako lektorka i okazjonalnie nagrywała. Album „Color Me Cinnamon”, wydany niezależnie w 2010 roku, był powrotem do muzyki tanecznej.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Two Of Hearts/Dancing Nowhere	Stacey Q	07.1986	-	3[22]	Atlantic 89381	[written by John Mitchell][produced by Jon St. James, William Walker, Jeff Fishman][56[9].R&B; Chart][4[11].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 797 12"]
We Connect/Don't Break My Heart	Stacey Q	12.1986	-	35[19]	Atlantic 89331	[written by Willie Wilcox][produced by Jon St. James][14[10].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 757 12"]
Shy Girl	Stacey Q	04.1987	-	89[11]	On The Spot 110	[written by St. James, Swain, Hahn][produced by Jon St. James]
Don't Make A Fool Of Yourself/Fly By Night	Stacey Q	02.1988	-	66[8]	Atlantic 89135	[written by Hahn, St. James, Swain][produced by Jon St. James][4[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 616 12"]
I Love You/Dance The Night	Stacey Q	07.1988	-	-	Atlantic 89081	[written by John Mitchell][produced by Jon St. James, William Walker, Jeff Fishman][49[3].Hot Disco/Dance;Atlantic 1175 12"]
Give You All My Love/Out Of My Heart	Stacey Q	07.1989	-	-	Atlantic 88893	[written by David Cole, S. Swain][produced by David Cole, Robert Clivilles][16[7].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 410 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Better Than Heaven	Stacey Q	09.1986	-	59[39]	Atlantic 81 676	[produced by Jon St. James]
Hard Machine	Stacey Q	03.1988	-	115[11]	Atlantic 81 802	[produced by Jon St. James]

Man 2 Man

Man 2 Man (później znany jako Man to Man) był amerykańskim zespołem hi-NRG z
Nowego Jorku, założonym na początku lat 80-tych XX wieku. Najbardziej znany był z przebojów „Male Stripper”, „Energy Is Eurobeat” i „I Need a Man”. 

Po zakończeniu sezonu The Fast, bracia Zone spędzili pierwszą połowę lat 80-tych, śpiewając na wielu płytach hi-NRG i disco dla producentów muzycznych, takich jak Bobby Orlando (płyty takie jak „Native Love” Divine i „Passion” The Flirts). Wkrótce potem założyli nowy zespół, który pierwotnie nazywał się Man's Favourite Sports. Jednak inny zespół już rościł sobie prawa do tej nazwy, więc stali się znani jako Man 2 Man. Man 2 Man występowali na żywo w większych klubach tanecznych Nowego Jorku: The Funhouse, The Limelight i The Saint. Wystąpili również na żywo w Heaven w Londynie w Wielkiej Brytanii. Duet nagrywał samodzielnie wyprodukowane 12-calowe single taneczne do 1985 roku. Kontynuowali występy na żywo, koncertując z Sylvesterem i Divine w średnich i dużych klubach w Wielkiej Brytanii, Ameryce Południowej i Meksyku. 

 Pod tą nazwą zespół stworzył swój największy hit, „Male Stripper”, nagrany we współpracy z kultowym producentem electro, Manem Parrishem. Pierwotnie wydany w Wielkiej Brytanii w sierpniu 1986 roku  nakładem wytwórni Bolts Records, „Male Stripper” był wielkim klubowym hitem jesieni i osiągnął 64. miejsce na brytyjskiej liście przebojów we wrześniu.  

Miki Zone zmarł 31 grudnia 1986 roku na zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych wywołane AIDS. Na początku 1987 roku „Male Stripper” ponownie pojawił się na brytyjskich listach przebojów i tym razem stał się jeszcze większym hitem, spędzając pięć tygodni w pierwszej dziesiątce i dwa tygodnie na 4. miejscu. W Australii utwór osiągnął 3. miejsce. „Male Stripper” był przełomowym przebojem crossover pop, a w marcu 1987 roku Man 2 Man pojawił się w segmencie brytyjskiego programu telewizyjnego Top of the Pops. Utwór „Male Stripper” pojawił się w brytyjskim filmie „The Fruit Machine” z 1988 roku. Kolejny singiel, „Who Knows What Evil”, osiągnął 90. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w kwietniu 1987 roku.

  Po śmierci Miki, Paul Zone postanowił zmienić nazwę zespołu na Man to Man i nagrał cover przeboju Grace Jones „I Need a Man”, który osiągnął 43. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Paul Zone kontynuował nagrywanie pod tym pseudonimem do lat 90-tych, współpracując z takimi producentami jak Jacques Morali. Utwór „I'll Try Anything Once” ukazał się w 2008 roku na iTunes i zawierał wokal Debbie Harry z Blondie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Male Stripper (Part One)/Male Stripper (Part Two)	Man 2 Man	08.1986	4[26]	-	Bolts BOLTS 4/7	[written by Miki Zone][produced by Miki Zone, Paul Zone, Man Parrish]
Who Knows What Evil	Man Two Man	04.1987	90[3]	-	Nightmare MARES 3	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
I Need A Man/Energy Is Eurobeat	Man 2 Man	07.1987	43[3]	-	Bolts BOLTS 5	[written by Miki Zone][produced by Miki Zone, Paul Zone, Man Parrish]

Taffy

Katherine Quaye (ur. 1963r), lepiej znana pod pseudonimem scenicznym Taffy,
to angielska wokalistka hi-NRG i italo disco z Deptford w Londynie, najbardziej znana z przeboju z lat 80-tych „I Love My Radio”. Utwór został wyprodukowany przez Claudio Cecchetto, który stał za wszystkimi jej wcześniejszymi włoskimi hitami. Został wydany w Wielkiej Brytanii przez Transglobal Records należącą do Rhythm King, obie wchodzące wówczas w skład Mute Records, i pierwotnie był hitem we Włoszech w 1985 roku.

 Utwór opowiada o didżeju nadającym w godzinach porannych. Ponieważ pod koniec lat 80-tych niewiele stacji radiowych w Wielkiej Brytanii nadawało po północy, to odniesienie w utworze zostało zmienione. Zamiast tego wydano ponownie nagraną wersję zatytułowaną „I Love My Radio (Dee Jay's Radio)”. To właśnie ta wersja osiągnęła 6. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. „Step by Step”, cover Silvera Pozzoli, stał się niewielkim przebojem w Wielkiej Brytanii, osiągając 59. miejsce na listach przebojów w 1987 roku. Druga wersja, autorstwa Marka Moore'a, który był prekursorem S'Express, została wydana jako „Step by Step (Moore Heavenly Mix)”.

  Taffy zaśpiewał w charytatywnym coverze utworu „Let It Be” dla Ferry Aid w 1987 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Love My Radio	Taffy	11.1986	6[16]	-	Transglobal TYPE 1	[written by C. Cecchetto, P. Bozzetti, G. Pegoraro][produced by Claudio Cecchetto][6[10].Hot Disco/Dance;Emergency 6561 12"]
Step By Step/Whose?	Taffy	07.1987	59[4]	-	Transglobal TYPE 5	[written by Graziano Pegoraro, Naimy Hackett, Romano Bais][produced by Pascal Gabriel]

Suzy Q

Suzy Q to kanadyjski projekt studyjny stworzony przez Jerry'ego Cucuzzellę.
Wśród wokalistek znalazły się Michelle Mills, Angie Vileno i Carol Jiani.Grupa jest najbardziej znana z utworu „Get on Up and Do It Again”, który dwukrotnie trafił na listy przebojów Billboardu.

 

  Pierwotnie utwór „Get on Up and Do It Again” został nagrany w 1981 roku z Carol Jiani jako wokalistką i pod koniec czerwca tego samego roku osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Club. Singiel osiągnął również 64. miejsce na liście R&B. W grudniu 1981 roku, z Michelle Mills jako wokalistką, utwór „With Your Love”/„Tonight” osiągnął 12. miejsce na liście Billboard Club. W 1985 roku Suzy Q nagrała cover utworu „Harmony”, którego autorami byli Geoff Bastow i Giorgio Moroder. 

 

 W 1986 roku Suzy Q nagrała piosenkę i klubowy hit w stylu italo-disco/Hi-NRG zatytułowany „Can't Live Without Your Love”, który osiągnął 19. miejsce na liście Billboard Club. Autorami utworu byli Giovanni D'Orazio i Antonio Bentivegna, a wokalistką Angie Vileno.

 

  W latach 1987–1989 Suzy Q nagrała kilka utworów w stylu eurobeat/hi-NRG dla wytwórni J.C. Records, po czym zespół się rozpadł.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get On Up Do It Again/Get On Up Do It Again Pt. II	Suzy Q	08.1981	-	-	Atlantic 3837	[written by S. Panzera, G. D'Orazio, J. Cucuzzella ][produced by Jerry Cucuzzella][64[8].R&B; Chart][4[19].Hot Disco/Dance;RFC/Atlantic 4813 12"]
With Your Love/I Can't Give You More	Suzy Q	12.1981	-	-	Atlantic 4002	[written by S. Panzera, G. D'Orazio][produced by Jerry Cucuzzella][12[16].Hot Disco/Dance;RFC/Atlantic 4813 12"]

Barbara Pennington

Barbara Pennington (1954–2023) była amerykańską artystką muzyki hi-nrg
  i soul, aktywną w latach 70. i 80-tych XX wieku. 

 Pennington urodziła się w Greenville w stanie Missisipi w 1954 roku, a jej rodzina przeprowadziła się do Chicago, gdy była bardzo młoda. Swoją karierę muzyczną rozpoczęła w tym mieście jako członkini kwartetu Feminiques, który powstał w 1969 roku. Zespół wydał jedną płytę w chicagowskiej wytwórni B&L do 1970 roku, a następnie rozpadł się w następnym roku. Pennington występowała z kilkoma innymi zespołami w kolejnych latach, zanim w 1973 roku rozpoczęła karierę solową.

  Pennington nabrała rozpędu po nawiązaniu kontaktu z brytyjskim autorem tekstów i producentem Ianem Levine'em, który przyjechał do Chicago w 1975 roku, głównie po to, by się z nią spotkać. Zaintrygowało go, jak bardzo jej głos przypominał głos Lindy Jones (co było celowe, ponieważ ćwiczyła swój głos, naśladując Jones, Chakę Khan i inne znane wokalistki soulowe tamtej epoki), i docenił, że jednocześnie wnosiła do swojej muzyki własny styl, dlatego podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Island Records. 

Według Levine'a, pierwsze wydawnictwa Pennington w Island Records nie odniosły tak dużego sukcesu, jak wydawnictwa Evelyn Thompson i L.J. Johnson, które również podpisały kontrakt z wytwórnią mniej więcej w tym samym czasie. Następnie, w 1976 roku, Pennington wydała singiel „Twenty Four Hours A Day”, który zyskał znaczną popularność wśród fanów Northern Soul w Wielkiej Brytanii. Martin Davis podpisał kontrakt z wytwórnią United Artists Records, po czym singiel został wydany w USA i w 1977 roku osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Disco Chart. 

Później tego samego roku Pennington osiągnęła 20. miejsce ze swoim singlem „You Are The Music Within Me”. W 1985 roku jej single „Fan The Flame” i „On A Crowded Street” znalazły się odpowiednio na 62. i 57. miejscu list przebojów. Barbara przeszła na emeryturę na początku lat 90-tych i zmarła w 2023 roku po walce z demencją. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Twenty Four Hours A Day/I Can't Erase The Thoughts Of You	Barbara Pennington	02.1977	-	-	United Artists UP 36170	[written by Ian Levine, Danny Raye Leake][produced by Ian Levine, Danny Raye Leake][4[15].Hot Disco/Dance;United Artists 928 12"]
You Are The Music Within Me/Running In Another Direction	Barbara Pennington	08.1977	-	-	United Artists UP 36234	[written by Ian Levine, Danny Raye Leake][produced by Ian Levine, Danny Raye Leake][20[10].Hot Disco/Dance;United Artists 1040 12"]
Fan The Flame	Barbara Pennington	04.1985	62[5]	-	Record Shack SOHO 37	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
On A Crowded Street	Barbara Pennington	07.1985	57[5]	-	Record Shack SOHO 49	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]

Evelyn Thomas

Ellen Lucille „Evelyn” Thomas (ur. 22 sierpnia 1953r - zm. 21 lipca 2024r) była amerykańską
wokalistką z Chicago w stanie Illinois, najbardziej znaną z hitów tanecznych hi-NRG: „High Energy”, „Masquerade”, „Standing at the Crossroads”, „Reflections” i „Weak Spot”. 

 

 Thomas urodziła się 22 sierpnia 1953 roku w Chicago w stanie Illinois. Chociaż najbardziej znana na całym świecie ze swoich klubowych hitów hi-NRG z lat 80-tych, Thomas nagrywała i wykonywała utwory disco, eurobeat, R&B i dance w latach 80-tych. Została odkryta przez brytyjskiego producenta Iana Levine'a, który w 1975 roku przebywał w Stanach Zjednoczonych w poszukiwaniu wokalistów gospel i soul, których mógłby promować w Wielkiej Brytanii. Nagrali kilka utworów, co zaowocowało kontraktem z wytwórnią 20th Century Records.

 

  Thomas odniosła sukces na listach przebojów swoim pierwszym singlem, docierając w 1976 roku do pierwszej trzydziestki brytyjskiej listy przebojów dzięki singlowi „Weak Spot”, napisanym wspólnie przez Levine i Paula Davida Wilsona. Kolejny singiel, „Doomsday”, dwukrotnie znalazł się na brytyjskich listach przebojów, a Levine i Thomas kontynuowali współpracę przez długi czas. Podpisała kontrakt z amerykańską wytwórnią Casablanca Records na swój pierwszy album, „I Wanna Make It on My Own”, który ukazał się w 1978 roku. Ponieważ Casablanca nie robiła wiele, by promować płytę, przeszła do AVI Records, gdzie wydała singiel „Have a Little Faith in Me” / „No Time to Turn Around” na 12-calowym singlu z podwójnym A-sidem, co skłoniło wytwórnię do wydania go jako płyty LP, z rozszerzonymi remiksami Ricka Gianatosa jej utworów z 1976 roku „My Head's in the Stars” i „Love's Not Just an Illusion”. 

 

 W 1984 roku Levine ponownie ugruntował swoją pozycję producenta i zaprosił Thomasa do Londynu, aby nagrać nowy utwór „High Energy”. Zaledwie kilka tygodni po premierze stał się on przebojem w Europie, osiągając pierwsze miejsce na listach przebojów w Niemczech i piąte miejsce w Wielkiej Brytanii. Utwór był jej jedynym singlem na liście Billboard Hot 100, osiągając 85. miejsce, choć trzy kolejne utwory trafiły na listę Billboard Dance Chart. Kolejny singiel, „Masquerade”, pochodził z jej trzeciego albumu „High Energy”, wydanego w tym samym roku. Choć był często grany w europejskich klubach, nie udało mu się dostać do pierwszej czterdziestki w Wielkiej Brytanii.

 

  Później tego samego roku „Heartless” stał się jej jedynym singlem, poza „High Energy”, który znalazł się na listach przebojów poza listami przebojów w USA. „Heartless” osiągnął 84. miejsce na liście Black Singles (później przemianowanej na Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks) w 1985 roku.  Choć nie powróciła na amerykańskie listy przebojów pop ani R&B, jej cover utworu „Reflections” zespołu Supremes z 1967 roku osiągnął 18. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play na początku 1986 roku. Drugi utwór Thomas wydany tego lata poradził sobie jeszcze lepiej na listach przebojów, a „How Many Hearts” minimalnie otarł się o miejsce w pierwszej dziesiątce, osiągając 11. miejsce. Te dwa utwory znalazły się później na czwartym albumie Thomas, „Standing at the Crossroads”, wydanym w 1986 roku.

 

  W 2009 roku Thomas wraz z trzema innymi osobami założyła firmę rozrywkową Eljopan Entertainment Incorporated.Thomas zmarł 21 lipca 2024 roku w wieku 70 lat.  Jej śmierć potwierdził Levine , który 1 sierpnia 2024 r. po raz pierwszy wykonał pośmiertną piosenkę „Out with the Old” na jej cześć.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Weak Spot/Dancin' Is My Weak Spot	Evelyn Thomas	01.1976	26[7]	-	20th Century BTC 1014	[written by Ian Levine, Paul Wilson][produced by Ian Levine, Danny Leake]
Doomsday/The Day After Doomsday	Evelyn Thomas	04.1976	41[2]	-	20th Century BTC 1017	[written by Ian Levine, Danny Leake][produced by Ian Levine, Danny Leake]
High Energy	Evelyn Thomas	04.1984	5[18]	85[5]	Record Shack SOHO 18	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench][1[1][15].Hot Disco/Dance;TSR 833 12"]
Masquerade	Evelyn Thomas	08.1984	60[4]	-	Record Shack SOHO 25	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Heartless	Evelyn Thomas	12.1984	95[3]	-	Record Shack SOHO 30	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench][84[4].R&B Chart]
Sorry Wrong Number/Second Best	Evelyn Thomas	06.1985	100[1]	-	Record Shack SOHO 41	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Cold Shoulder	Evelyn Thomas	02.1986	81[2]	-	Record Shack SOHO 60	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Reflections/Running Wild In The Night	Evelyn Thomas	01.1986	-	-	Record Shack SOHO 53	[written by Holland, Dozier, Holland][produced by Ian Levine, Fiachra Trench][18[8].Hot Disco/Dance;Record Shack 6955 12"]
How Many Hearts	Evelyn Thomas	08.1986	-	-	Sea Bright 5109	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench][11[9].Hot Disco/Dance;Sea Bright 7109 12"]
One World	Groove Box Featuring Evelyn Thomas	08.1994	81[2]	-	X-Clusive XCLU 009CD	[written by Joe Issa & Mark Walter][produced by Joe Issa & Mark Walker]
Tell The World	Redemption Featuring Evelyn Thomas	04.1997	-	-	20th Century BTC 1014	[written by Joe Issa, Mark Walker][produced by Mark Walker][43[5].Hot Disco/Dance;Max 2035 12"]

Diana King

Diana King (ur. 8 listopada 1970 r.)  to jamajska piosenkarka i autorka tekstów, która wykonuje
połączenie reggae, reggae fusion i dancehallu. Najbardziej znana jest z przeboju „Shy Guy” z 1995 roku oraz remake'u utworu „I Say a Little Prayer”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Wesele mojego przyjaciela”. Do 1998 roku King sprzedała ponad pięć milionów płyt na całym świecie. Uważana za jedną z najbardziej utytułowanych jamajskich artystek, wielokrotnie gościła na listach Billboard Hot 100 i Billboard 200.  King jest również laureatką nagrody „Vanguard Award” na gali Out Music Awards.

 

  King urodziła się w Spanish Town, z matki pochodzenia indo-jamajskiego i ojca pochodzenia afro-jamajskiego.

 

  King była członkiem zespołu City Heat, występując w lokalnych hotelach, zanim wydała swój pierwszy solowy singiel „Change of Heart” w 1991 roku. Po pojawieniu się w utworze Notoriousa B.I.G. z 1994 roku „Respect” z jego albumu Ready to Die, podpisali kontrakt płytowy z Sony Music. Ich pierwszym wydawnictwem był remake utworu Boba Marleya „Stir It Up” (który osiągnął 53. miejsce na liście Billboard Hot R&B/Hip Hop Songs) do ścieżki dźwiękowej filmu Cool Runnings w tym samym roku. Kolejny singiel King, „Shy Guy”, współtworzony i wyprodukowany przez Andy'ego Marvela, ukazał się w 1995 roku. Utwór, którego napisanie zajęło im zaledwie 10 minut, stał się hitem, osiągając 13. miejsce na liście Billboard Hot 100 i uzyskując certyfikat złotej płyty przyznany przez RIAA w USA; singiel osiągnął również 2. miejsce na UK Singles Chart, a także osiągnął 1. miejsce na liście Eurochart Hot 100 Singles, sprzedając prawie pięć milionów singli na całym świecie. „Shy Guy” został również sklasyfikowany przez japońską stację radiową J-Wave jako piosenka nr 1 w 1995 roku. W Wielkiej Brytanii utrzymywał się w pierwszej dziesiątce przez siedem tygodni. Był singlem ze ścieżki dźwiękowej do filmu Bad Boys z 1995 roku, a także był głównym wydawnictwem z ich debiutanckiego albumu Tougher Than Love, który ukazał się 25 kwietnia 1995 roku.

 

  Album osiągnął szczyt na nr 1 na liście Billboard Reggae, nr 85 na R&B i nr 179 na liście Billboard 200. W tym samym roku ukazały się dwa kolejne single: „Love Triangle” (nr 85 w R&B) i „Ain't Nobody” (nr 94 w Pop, nr 63 w R&B). W 1996 roku King współpracowała z Nahki przy singlu „I'll Do It”.Również w 1996 roku ich wersja utworu „Piece of My Heart” znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Zmowa pierwszych żon”.  W 1997 roku King odniosła kolejny sukces na liście Billboard Hot 100 (nr 38) i Hot Dance Club Play (nr 8) dzięki coverowi utworu „I Say a Little Prayer” (pierwotnie nagranego przez Dionne Warwick w 1967 roku), który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Mój najlepszy przyjaciel się żeni”.

 

 Jej drugi album „Think Like a Girl” ukazał się 30 września 1997 roku i wszedł na pierwsze miejsce listy przebojów Billboard  Top Reggae Albums. Album przyniósł dwa kolejne amerykańskie single: „L-L-Lies” i „Find My Way Back”, a także „Supa-Lova-Bwoy”, który został wydany wyłącznie w Japonii. King pojawiła się również na ścieżce dźwiękowej do filmu dokumentalnego „When We Were Kings” z 1997 roku, gdzie wykonała tytułowy utwór z Brianem McKnightem. W 1998 roku King dołączyła do Celine Dion i Brownstone na scenie, aby wykonać hit „Treat Her Like a Lady”, wcześniej napisany i nagrany przez King  z płyty „Tougher Than Love” podczas gali Essence Awards. W tym samym roku wystąpili również w programach Soul Train, The RuPaul Show i VIBE, promując „Think Like a Girl”. Współpracowali również z takimi artystami jak Toots Hibbert, Ziggy Marley, Buju Banton, Ini Kamoze, Maxi Priest, Shaggy, Tony Rebel, I-Three, Brian Gold, Handel Tucker, Lowell „Sly” Dunbar i Mikey Bennett przy charytatywnym singlu „Rise Up” z Jamaica United.

 

  W 1999 roku odbyli trasę koncertową po Indiach, obejmując pięć miast.  King rozpoczęła negocjacje z wytwórnią Madonny, Maverick Records, w 2000 roku. W 2002 roku  miał premierę jej singiel „Summer Breezin'” w serwisach wideo BET i VH1, a także był emitowany w miejskich stacjach radiowych. Jej trzeci album „Respect” ukazał się 24 lipca 2002 roku w Japonii, a plany dotyczące innych rynków, takich jak Stany Zjednoczone i Europa, zostały ostatecznie anulowane. Ostatecznie jednak album ukazał się na innych rynkach, takich jak Wielka Brytania 17 kwietnia 2006 roku  i Stany Zjednoczone 28 kwietnia 2008 roku. W 2006 roku wydała singiel „Spanish Town Blues” na składankę Taxi Records z udziałem Sly & Robbie.W 2007 roku King współtworzyła i nagrała utwór „The Light Within” z niemieckim artystą reggae Gentlemanem na jego album „Another Intensity”. Ponadto współpracowali z Sarah i Kid Capri przy singlu „Get Me @ This Party”. 

 

 Później tego samego roku założyła własną wytwórnię płytową ThinkLikeAgirl. W 2009 roku współpracowała z Richie Stephensem przy remake'u ballady „The Closer I Get to You” na jego album Forever. W 2010 roku wytwórnia płytowa King, ThinkLikeAgirL Music Inc., zawarła umowę licencyjną z Warner Music Japan, wydając swój czwarty album.  Album został wydany w Japonii 22 września 2010 roku.  Promował go singiel „Yu Dun Kno”, który ukazał się w tym samym roku. Nagrali również utwór „Bounce” na kolejny album kompilacyjny Taxi Records.  Na potrzeby międzynarodowej premiery albumu, King zmieniła jego nazwę na AgirLnaMeKING, a premiera odbyła się w dniu ich urodzin, 8 listopada 2012 roku.

 

 W 2012 roku ukazały się dwa kolejne single: „Closer” i „Jeanz N T-Shirt”. W 2016 roku King ogłosiła, że oprócz nowego albumu studyjnego i EP-ki pracuje nad wytwórnią płytową wyłącznie dla lesbijek. Album miał być wydany w stylu reggae, a EP-ka- w stylu EDM (elektronicznej muzyki tanecznej). 

 

 King była wcześniej żoną ich menedżera tras koncertowych Orville'a Arisa, z którym mają syna, urodzonego w 1996 roku. W czerwcu 2012 roku King ujawniła się jako lesbijka na Facebooku, stwierdzając: „Odpowiadam teraz nie dlatego, że to czyjaś sprawa, ale dlatego, że czuję się z tym dobrze i wierzę, że nieodpowiadanie lub ukrywanie tego przez te wszystkie lata sprawia, że ​​wyglądam, jakbym się tego wstydziła lub uważała, że ​​to złe”. Ma  15 rodzeństwa, ale z powodu coming outu King, teraz ma  tylko jedno. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stir It Up	Diana King	02.1994	-	-	Work 77 325	[written by Bob Marley][produced by Jimmy Bralower][53[11].R&B; Chart]
Shy Guy	Diana King	04.1995	2[13]	13[29]	Work 77 678	[gold-US][gold-UK][written by Diana King, Andy Marvel, Kingsley Gardner][produced by Andy Marvel][21[20].R&B; Chart]
Love Triangle	Diana King	11.1995	-	-	Work 77 989	[written by Diana King,Andy Marvel,Billy Mann][produced by Andy Marvel][85[5].R&B; Chart]
Ain't Nobody	Diana King	03.1996	13[5]	94[4]	Work 78 228	[written by Hawk Wolinski][produced by Handel Tucker][63[9].R&B; Chart]
I Say a Little Prayer	Diana King	07.1997	17[4]	38[20]	Work 78 596	[written by Burt Bacharach, Hal David][produced by Andy Marvel][68[15].R&B; Chart]
L-L-Lies	Diana King	11.1997	-	71[15]	Work 78 698	[written by Diana King,Andy Marvel,Arnold Roman][produced by Andy Marvel][67[18].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tougher Than Love	Diana King	08.1995	50[3]	179[4]	Work 64 189	[produced by Mikey Bennett, Clement "Coxsone" Dodd ,Andy Marvel ,Sugar Minott, Matt Noble, Handel Tucker]

Martin Page

Martin George Page (ur. 23 września 1959r) to angielski wokalista, autor tekstów i basista.
  Page współpracował z takimi artystami jak Paul Young, Starship, Robbie Robertson, Earth, Wind & Fire, Heart, Robbie Williams i Go West.

  Page urodził się w Southampton w hrabstwie Hampshire w Anglii, jako syn Alana Richarda Page'a (inżyniera lotnictwa) i Ruth Pameli Page. Przez większą część dzieciństwa Martin wraz z rodziną przeprowadzał się z jednej bazy wojskowej do drugiej, co było spowodowane karierą ojca. W tamtym czasie, jak sam przyznał, spędzał dużo czasu słuchając Petera Gabriela, Beatlesów i wytwórni Motown.

  Page założył zespół popowy Q-Feel ze swoim przyjacielem Brianem Fairweatherem. Q-Feel odniósł sukces dzięki przebojowi „Dancing in Heaven (Orbital Be-Bop)”. Wkrótce potem Page i Fairweather przeprowadzili się do Los Angeles, gdzie poznali dyrektor muzyczną Diane Poncher. Dostrzegła ona potencjał w Page i Fairweatherze i ostatecznie została ich menedżerką. Na początku Page i Fairweather współpracowali z takimi artystami jak Kim Carnes przy jej albumie „Cafe Racers” z 1983 roku, „Earth, Wind & Fire” na ich albumie „Electric Universe” z 1983 roku oraz z Barbrą Streisand przy jej albumie „Emotion” z 1984 roku. Page grał  również na klawiszach u Raya Parkera Jr. w piosence przewodniej filmu „Ghostbusters” z 1984 roku. 

 Następnie Page współpracował  z Berniem Taupinem, częstym autorem tekstów Eltona Johna. Duet wystąpił na albumie Maurice'a White'a z 1985 roku o tym samym tytule i napisał utwór „We Built This City” na album Starship z 1985 roku „Knee Deep in the Hoopla” oraz utwór „These Dreams” na album Heart z 1985 roku. Oba utwory dotarły do ​​pierwszego miejsca listy Billboard Hot 100. Page później współtworzył utwory na album Neila Diamonda z 1986 roku „Headed for the Future”, album Lee Ritenoura z 1986 roku „Earth Run” oraz album Chaki Khan z 1986 roku „Destiny”.

  Ponownie współpracował z Taupinem przy jego albumie „Tribe” z 1987 roku i współtworzył utwór na album Atlantic Starr z 1987 roku „All in the Name of Love”. Page współtworzył również album Starship z 1987 roku „No Protection” i współpracował z Robbie Robertsonem przy jego albumie z 1987 roku o tym samym tytule. Album ten uzyskał status złotej płyty w Wielkiej Brytanii . Page napisał również utwory do albumu Earth, Wind & Fire z 1988 roku „The Best of Earth, Wind & Fire, Vol. 2”. Page był również współproducentem albumu Toma Jonesa „Move Closer” z 1988 roku oraz albumu Paula Younga „Other Voices” z 1990 roku. Album „Other Voices” uzyskał status złotej płyty w Wielkiej Brytanii . Następnie współprodukował nominowany do nagrody Grammy album Robbiego Robertsona „Storyville” z 1991 roku.  

Później był współautorem hitów zespołu Go West: „King of Wishful Thinking” i „Faithful”. Był również współautorem utworu tytułowego „Sing” do ścieżki dźwiękowej filmu o tym samym tytule. Page współpracował również z Robbiem Williamsem i Joshem Grobanem.

 W 1994 roku Page wydał swój debiutancki solowy album „In the House of Stone and Light”. Tytułowy utwór, który napisał nawiązując do wizyty w Wielkim Kanionie, ukazał się w tym samym roku. Jako singiel, „In the House of Stone and Light” osiągnął 14. miejsce na liście Billboard Hot 100.Wkrótce potem zmarli jego rodzice i kilku bliskich przyjaciół. W 2008 roku powrócił do studia, aby nagrać swój drugi album, „In the Temple of the Muse”, dla IroningBoard Records, niezależnej wytwórni założonej przez Page’a i Ponchera.

 Wśród utworów na „In the Temple of the Muse” znajdują się nagrania Page’a „Mi Morena” i „Blessed” (piosenki, którą Page określił jako „piosenkę o zobowiązaniu”).  Trzeci album Page’a, „A Temper of Peace”, ukazał się w 2012 roku, a następnie w 2015 roku „Hotel of the Two Worlds”. W 2017 roku wydał swój piąty album, The Slender Sadness (The Love Songs). W 2018 roku wydał The Amber of Memory, swój pierwszy album z muzyką instrumentalną. Pod koniec 2019 roku Page rozpoczął prowadzenie podcastu muzycznego Radio OwlsNest. Pod koniec 2023 roku zakończył go pięćdziesiątym odcinkiem. 

 Jego siódmy album studyjny, The Poetry of Collisions, został wydany cyfrowo 10 listopada 2020 roku. Page wydał swój ósmy album studyjny, Fugitive Pieces, 19 kwietnia 2021 roku. Później tego samego roku Page ogłosił swój dziewiąty album, zatytułowany The Occupation of Hope, swój drugi album instrumentalny. Został on wydany 15 listopada 2021 roku. Page wydał swój drugi tom „The Poetry of Collisions”, dziesiąty w sumie, 11 lipca 2022 roku.

  Pod koniec 2024 roku uruchomił własny sklep na Bandcampie. Na tej samej platformie Page zapowiedział swój jedenasty album, „The First and Last Freedom”.[16] Został on wydany 2 czerwca 2025 roku.  Page mieszka w Południowej Kalifornii. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In the House of Stone and Light	Martin Page	12.1994	-	14[35]	Mercury 858 940	[written by Martin Page][produced by Martin Page]
Keeper of the Flame	Martin Page	08.1995	-	83[7]	Mercury 856 862	[written by Martin Page][produced by Martin Page]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In the House of Stone and Light	Martin Page	04.1995	-	161[11]	Mercury 522 104	[produced by Martin Page]