Zespół Le Pamplemousse był pomysłem Michaela Lewisa i Laurina Rindera.
Podobnie jak Phil Spector dekadę wcześniej, ci producenci tworzyli przestrzenie dla swojego muzycznego geniuszu.
Te przestrzenie, czyli grupy studyjne, często składały się z tych samych muzyków i wokalistów. Wymienne elementy w planie głównym. Twarze mogły się zmieniać, ale imię i brzmienie pozostawały niezmienne. Laurin Rinder urodził się w Los Angeles w Kalifornii 3 kwietnia 1943 roku. Już w wieku sześciu lat wiedział, że chce zostać muzykiem. W wieku siedmiu lat grał na trąbce. Jego ojciec, który w latach 30. i 40-tych był dublerem Binga Crosby'ego, zachęcił Laurina do gry, a później zbudował mu zestaw perkusyjny z koszy na śmieci i tektury falistej. Wkrótce trąbka ustąpiła miejsca saksofonowi, a następnie perkusji w jego szkolnym zespole.
Swój pierwszy album jako perkusista sesyjny nagrał w 1953 roku, mając zaledwie dziesięć lat. W drugiej klasie liceum postanowił rzucić szkołę średnią, aby poświęcić się muzyce na pełen etat, grając z lokalnymi zespołami w Los Angeles. Pierwszym zespołem, w którym grał, był Dick D’Augustine And The Swingers, który miał lokalny hit z piosenką „Nancy Lynn”.
W wieku 19 lat Laurin zapisał się na kurs korespondencyjny w Berkeley School of Jazz i poświęcił się muzyce. Wielcy artyści jazzowi tamtych czasów, tacy jak Davis, Monk i Mingus, byli dla niego inspiracją. Laurin był jednym z pierwszych w niewielkiej grupie młodych muzyków, którzy grali rock and rolla w Hollywood w połowie i pod koniec lat 50-tych. Brakowało perkusistów, ponieważ niewielu, jeśli w ogóle, starszych muzyków chciało grać ten nowy styl muzyczny. Rock and roll w początkach swojej kariery był w zasadzie połączeniem bluesa, R&B i country & western.
W okresie od 1956 do około 1963 roku Laurin twierdzi, że zagrał na mniej więcej połowie muzyki wydanej w tym czasie. Na początku lat 60-tych Laurin przeprowadził się do Detroit i wraz z przyjacielem Bernardem Purdym stał się częścią wczesnej historii Motown. Podczas pobytu w Detroit kontynuował podróże i nagrania w Filadelfii, Miami i słynnych studiach Muscle Shoals w Alabamie, gdzie grał na sesjach Arthura Prysocka, Anity O’Day i Billy’ego Ecksteina, między innymi.
W latach 60-tych intensywnie podróżował autobusem z Jamesem Brownem, Muddym Watersem, Jimmym Reedem i Johnem Hookerem po Południu, gdzie zazwyczaj był jedynym białym muzykiem w czarnej grupie. Las Vegas również znalazło się w jego podróżach, gdzie w latach 1966-67 występował nawet jako komik w zespole „Rinder, Ryder And The Swinging Brass”. Zapytany, dlaczego ma na koncie tak wiele różnych osiągnięć, odpowiada jedynie: „Jestem oportunistą. Szukam drzwi i przez nie przechodzę”. „Na początku lat 70-tych, kiedy graliśmy hard rocka, trochę się pogubiliśmy i właśnie wtedy pojawił się Michael (Lewis).”
Około 1968 roku Laurin mieszkał w Laguna Beach w Kalifornii, kiedy zadzwonił do swojego przyjaciela Dicka Dodda, lidera i wokalisty zespołu The Standells, aby umówić się na przesłuchanie. The Standells zdobyli 11. miejsce na listach przebojów w 1966 roku utworem „Dirty Water”. Michael, pochodzący z Alabamy, był ich klawiszowcem i właśnie dołączył do innego zespołu, We Five, który miał w 1966 roku przebój „You Were On My Mind”. Michael wystąpił również w utworze „When A Man Loves A Woman” innego mieszkańca Alabamy, Percy'ego Sledge'a. Poznali się i później założyli zespół rockowy o nazwie Joshua. Sześcioosobowy zespół składał się z byłych członków The Righteous Brothers i Bonnie And Delaney. Po kilku nieudanych latach grupa się rozpadła.
Menadżer zespołu, Seymour Heller, prezes „The Conference of the Personal Managers of the World” i opiekun takich gwiazd jak Liberace i Debbie Reynolds, miał inne plany wobec Rindera i Lewisa. Heller był właścicielem „Producer’s Workshop” i partnerem Raya Harrisa w wytwórni płytowej „American Variety International” (AVI).
Około 1975 roku Harris zapytał ich, czy wiedzą coś o „nowej muzyce zwanej disco”. Następnie zapytano ich, czy chcieliby wejść do studia i spróbować czegoś nowego. Laurin wspomina: „Poszliśmy i zrobiliśmy
to wszystko i byliśmy pierwszymi, którzy to zrobili. I dodawałem te sz, sz, sz hi-haty do piosenek R&B, które przerodziły się w piosenki disco. Potem powiedziałem, dlaczego nie zaczniemy używać dzwonków i gwizdków i zrobiłem
kilka dziwnych dźwięków, takich jak ew-ee, ew-ee... dodamy do tego przerwy i zagramy trochę bębna basowego... bum-bum i kogo to obchodzi…”, na co wszyscy się zgodzili.
Bardzo popularna gejowska dyskoteka o nazwie Studio One znajdowała się niedaleko domu Laurin, więc pewnego wieczoru Laurin i Michael postanowili tam wpaść i zobaczyć, o co chodzi w tej nowej muzyce disco. Oboje byli oszołomieni. Nie mogli nie zauważyć, że tłum to chłonie i pomyśleli, że możemy to zrobić bez problemu.
Tak rozpoczęły się ich nagrania dla El Coco w 1976 roku. Ray Harris, który był w kontakcie z DJ-em, producentem i remikserem Rickiem Gianatosem za pośrednictwem chicagowskiego Dogs Of War Record Pool, dał Rinderowi i Lewisowi kolejny hit. Rick opowiedział Rayowi o tańcu, który widział każdej nocy w klubie. Tancerze tańczyli coś zwanego „The Spank” do „Do Ya Wanna Get Funky With Me” Petera Browna i „It’s Ecstasy When You Lay Down Next To Me” Barry’ego White’a. Rick kontynuuje historię: „Ray Harris uznał nagranie płyty o The Spank za fantastyczny pomysł i wraz z Michaelem Lewisem przylecieli w następnym tygodniu do Chicago, żeby trochę posiedzieć i poobserwować tancerzy tańczących te piosenki. Zadbałem o to, żeby podczas ich obecności w klubie puszczać muzykę pasującą do tańca, w tym utwory obu ulubieńców, Petera Browna i Barry'ego White'a. Ray nie był zachwycony Peterem Brownem, ale rytm Barry'ego White'a go podekscytował. (Peter Brown był z pewnością bardziej ekstrawaganckim i mniej przewidywalnym utworem). Powiedział Michaelowi, że wrócą do Los Angeles, a Michael i Lauren powinni napisać coś nowego w stylu Barry'ego White'a.
Kilka dni później Ray zadzwonił do mnie i powiedział, że ochrzcił koncept „Le Spank”, aby kontynuować swój „europejski import” w formacie AVI”.
A reszta, jak to mówią, jest historią. Laurin wziął utwór i zmienił tekst, tworząc „Le Spank”, który stał się pierwszym hitem wytwórni Rinder/Lewis pod nazwą Le Pamplemousse. Duet wydał wcześniej dwa single 12" jako Le Pamplemousse, które odniosły umiarkowany sukces: „Gimme What You Got" z 1976 roku i „Get Your Boom Boom (Around The Room Room)" z 1977 roku, zanim „Le Spank" osiągnął pierwsze miejsce w 1977 roku. „Monkey See, Monkey Do" i „Sweet Magic" pojawiły się w 1978 roku, a ostatni singiel 12" „Do You Have Any, Do You Know Where I Can Get Some" w 1979 roku.
„Grupa" wydała trzy albumy w latach 1977-1979: „Le Pamplemousse" (1977), „Sweet Magic" (1978) i „Planet Of Love" (1979). Muzycy wymienieni w napisach końcowych albumów Le Pamplemousse są fikcyjni. Laurin mówi: „Żaden z nich nie istniał, Mike i grałem na wszystkich instrumentach… na każdym albumie. Na każdym albumie.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| Get Your Boom, Boom (Around The Room, Room)/Gitcha Down | Le Pamplemousse | 03.1977 | - | - | AVI 135 | [written by Gil Karson][produced by Laurin Rinder, Michael Lewis][18[8].Hot Disco/Dance;AVI 136 12"] |
| Le Spank/Monkey See, Monkey Do | Le Pamplemousse | 11.1977 | - | 58[15] | AVI 153 | [written by W. M. Lewis, L. Rinder, G. Karson, D. Williams][produced by Laurin Rinder, Michael Lewis][5[14].Hot Disco/Dance;AVI 154 12"][A:13[19].R&B Chart][B:76[9].R&B Chart] |
| You Can Get Off On The Music / Planet Of Love | Le Pamplemousse | 03.1980 | - | - | AVI 316 | [45[15].Hot Disco/Dance;AVI 6080 12"] |
