Z archiwum...rocka

sobota, 25 kwietnia 2026

Two Man Sound

Two Man Sound to belgijskie trio popowe z lat 70-tych. Ich styl łączył muzykę
disco typową dla tamtej epoki z sambą i bossa novą. Ich sztandarowymi przebojami były wersja „Charlie Brown” wydana w 1975 roku, która odniosła sukces w Belgii i Włoszech, oraz latynoska mieszanka brazylijskich piosenek popowych zatytułowana „Disco Samba”, wydana w 1977 roku. Ta ostatnia stała się wielkim europejskim hitem na początku lat 80-tych, wielokrotnie gościła na listach przebojów w Europie w latach 1983-1986, a także była oficjalną piosenką rodziny Reza.

Inne utwory to „Capital Tropical” wydany w 1977 roku, który osiągnął 11. miejsce na amerykańskiej liście przebojów tanecznych, oraz „Que Tal America”, przebój samby wydany w 1979 roku, który stał się „hymnem undergroundowego disco” w Ameryce Północnej .

Członkowie zespołu, Lacomblez i Deprijck, byli również producentami muzycznymi i autorami tekstów, którzy w 1977 roku napisali międzynarodowy hit „Ça plane pour moi” dla belgijskiego artysty Plastic Bertranda. Deprijck, który był również producentem „Ça plane pour moi”, występował w trakcie swojej kariery pod wieloma innymi pseudonimami; zyskał sławę w kilku krajach europejskich dzięki współpracy z „Lou and the Hollywood Bananas”, którzy wyprodukowali drugoplanowy przebój ska z 1978 roku „Kingston, Kingston”.

Utwór Two Man Sound z 1979 roku „Que Tal America” był drugoplanowym przebojem (46. miejsce) na brytyjskiej liście przebojów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Que tal America/Brazil O Brazil (Sarava Meu Amor)	Two Man Sound	09.1979	46[7]	-	Miracle M1 [UK]	[written by L. Deprijck][produced by Roland Kluger][47[6].Hot Disco/Dance;JDC Records 4 12"]
Capital Tropical	Two Man Sound	06.1981	-	-	TSR 100	[written by Alan Ward,J. P. Hawks,Nico Gomez][produced by Lou Deprijck][11[19].Hot Disco/Dance;TSR 826 12"]

USA European Connection

USA European Connection to grupa disco założona przez producenta Borisa Midneya, z
wokalistkami Lezą Holmes, Renne Johnson i Sharon Williams. W 1978 roku USA European Connection osiągnął 1. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play albumem Come into My Heart, a w 1979 roku wydał drugi album o tym samym tytule.

Midney, który był jednym z głównych architektów brzmienia eurodisco i jednym z pierwszych, którzy wykorzystali pełen potencjał nagrań 48-ścieżkowych, jego charakterystyczne połączenie instrumentów smyczkowych, dętych i perkusyjnych stworzyło głębokie, bogate brzmienie. Urodzony w Rosji Midney jest kompozytorem o klasycznym wykształceniu, który zaczynał od komponowania muzyki filmowej; jednak zwracając się ku disco, pracował pod różnymi pseudonimami, takimi jak Caress, Beautiful Bend, USA/European Connection, Masquerade, Double Discovery, Companion i Festival, produkując dużą liczbę utworów w swoim nowojorskim studiu ERAS.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Come Into My Heart	USA European Connection	02.1978	-	-	Marlin 2212	[produced by Boris Midney, Peter Pelullo][1[2][21].Hot Disco/Dance;Marlin 2212 LP.
USA-European Connection	USA European Connection	11.1979	-	-	Marlin 2231	[produced by Boris Midney][43[12].Hot Disco/Dance;Marlin 2231 LP.

Norma Jean

Pochodząca z Georgii grupa Norma Jean, czerpiąca inspirację z nazwiska
Marilyn Monroe, to metalcore'owy zespół, który powstał w latach 2000. po rozpadzie poprzedniego zespołu Luti-Kriss. W tamtych wczesnych latach przyjęli rap-metalowe podejście, które oferowało chrześcijański odpowiednik zespołów nu-metalowych takich jak Korn. Jednak wraz z rozwojem zespołu odchodzili od tej sceny na rzecz cięższego, pozbawionego zbędnych dodatków brzmienia, skupionego na brutalnych wrzaskach i dudniących dźwiękach.

Dzięki nowemu podejściu, zespół z Południa zyskał entuzjastyczny kult w undergroundowym podziemiu alt-metalowym, gdzie ich debiutancki album „Bless the Martyr & Kiss the Child” (2002) oraz szczyt list przebojów, „The Anti-Mother” (2008), przypadł do gustu zarówno fanom chrześcijańskim, jak i niechrześcijańskim. Pomimo licznych zmian personalnych na przestrzeni dekad (w oryginalnym składzie nie pozostał żaden z nich), Norma Jean nadal prosperuje, wydając triumfy pod koniec kariery, takie jak „Wrongdoers” (2013) i „Deathrattle Sing for Me” (2022).

Zespół Norma Jean powstał w 1997 roku na przedmieściach Atlanty, w Douglasville w stanie Georgia, z inicjatywy Josha Scogina, Scottiego Henry'ego, Chrisa Daya, Josha Swofforda, Daniela Davisona i Micka Baileya. Zanim zespół zdecydował się na hardcore'owe brzmienie, skład uległ zmianie - pozostali Henry, Day i Davison, a jednocześnie zatrudniono nowego wokalistę Cory'ego Brandana (który zastąpił tymczasowego frontmana Brada Norrisa). Na początku XXI wieku pierwsza odsłona zespołu nagrała dwa albumy pod szyldem Luti-Kriss. Ich pierwszym wydawnictwem była EP-ka „5”, a następnie, w 2001 roku, pełnowymiarowy album „Throwing Myself” w wytwórni Solid State z Seattle, należącej do Tooth & Nail. Często myleni z raperem Ludacrisem - który, co ciekawe, również pochodzi z okolic Atlanty -członkowie Luti-Kriss przyjęli pseudonim Norma Jean. Bless the Martyr & Kiss the Child wprowadzili ten nowy pseudonim w 2002 roku; był to również najcięższy i najbardziej brutalny album zespołu do tej pory.

Podczas gdy pierwsze nagrania Normy Jean inspirowały porównania do Limp Bizkit i Korn, Bless the Martyr & Kiss the Child często porównywano do Hatebreed. Producent Isis i Mastodon, Matt Bayles, pomagał przy albumie „O God, The Aftermath” z 2005 roku, a producent Ross Robinson odpowiadał za epicki album „Redeemer” z 2006 roku. Chris Raines, perkusista Spitfire, dołączył do zespołu na początku 2008 roku, a nowy skład wydał latem album „The Anti-Mother”.

W 2010 roku Norma Jean wydała album „Meridional” w nowej wytwórni Razor & Tie. Choć album wydawał się szczytowym momentem twórczości zespołu, powrót do studia okazał się trudny - basista Jake Schultz, gitarzysta Scottie Henry i perkusista Chris Raines rozstali się w trakcie dwuletniego procesu nagrywania. Pozostali członkowie kontynuowali jednak pracę, rekrutując gitarzystę Jeffa Hickeya, perkusistę Claytona Holyoaka i basistę Johna Finnegana. Efektem ich pracy był pełen energii i spójny album „Wrongdoers”, który ukazał się w 2013 roku. Zespół ponownie podpisał kontrakt z wytwórnią Solid State na kolejny album, wydając w czerwcu 2016 roku single „1,000,000 Watts” i „Synthetic Sun”. Powstały w ten sposób „Polar Similar”, ich siódmy studyjny longplay, ukazał się pod koniec sierpnia tego samego roku. W tym czasie doszło do kolejnych zmian w składzie, w tym odejścia Daya, Holyoaka i Finnegana; w okresie poprzedzającym wydanie kolejnego albumu zespół stracił również Jeffa Hickeya.

Pod wodzą Brandana i gitarzysty/wokalisty Philipa Farrisa, rozpoczęli nagrywanie ósmego albumu „All Hail”. Wydany w 2019 roku, album osiągnął trzecie miejsce na liście przebojów hard rockowych Billboardu. Album „Deathrattle Sing for Me” z 2022 roku pokazał Normę Jean, która kontynuowała rozwój, prezentując progresywny zestaw szaleńczego, metalcore’owego katharsis.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
O' God, the Aftermath	Norma Jean	03.2005	-	62[2]	Solid State 724387539204	[produced by Matt Bayles,Norma Jean]
Redeemer	Norma Jean	09.2006	-	38[3]	Solid State 094636356020	[produced by Ross Robinson]
The Anti Mother	Norma Jean	08.2008	-	29[3]	Solid State 5099920832728	[produced by Ross Robinson]
Meridional	Norma Jean	07.2010	-	45[2]	Razor & Tie 7930183087	[produced by Jeremy SH Griffith]
Wrongdoers	Norma Jean	08.2013	-	37[1]	Razor & Tie 7930183337	[produced by Josh Barber, Aaron Crawford, Norma Jean]
Polar Similar	Norma Jean	10.2016	-	75[1]	Solid State 000057	[produced by Josh Barber, Norma Jean]

Rosetta Tharpe

Sister Rosetta Tharpe (ur. 20 marca 1915r w Cotton Plant, zm. 9 października 1973r w Filadelfii)-
amerykańska piosenkarka, kompozytorka i gitarzystka. Była pionierką muzyki popularnej XX wieku i wykonywała będące podstawą rock and rolla kompozycje gospel, zdobywając dużą popularność w latach 30. i 40-tych. Tharpe była pierwszą gwiazdą gospelu i pierwszą, którą zauważyli fani bluesa i wczesnego rock and rolla. Została później okrzyknięta „Siostrą soulu” i „Matką chrzestną rock and rolla”. Zainspirowała takich artystów rock and rollowych jak: Little Richard, Johnny Cash, Chuck Berry, Elvis Presley i Jerry Lee Lewis.

Tharpe zainicjowała pop-gospel, włączając muzykę chóralną do mainstreamu. Jako pierwszy przykład takiej twórczości wokalistki podaje się "This Train" z 1939 roku. Jej unikalne kompozycje zainspirowały takie osobowości gospel jak Ira Tucker Senior z zespołu Dixie Hummingbirds. Pomimo odnajdowania się w różnych innych komercyjnych gatunkach muzyki, Tharpe nigdy nie pozostawiła gospel.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Strange Things Happening Every Day/Two Little Fishes And Five Loaves Of Bread	Sister Rosetta Tharpe	04.1945	-	-	Decca 48009	[written by Traditional][2[11].R&B Chart]
Precious Memories/Beams Of Heaven	Sister Rosetta Tharpe And Marie Knight	07.1948	-	-	Decca 48070	[written by Sister Rosetta Thape][13[1].R&B Chart]
Up Above My Head, I Hear Music In The Air/My Journey To The Sky	Sister Rosetta Tharpe And Marie Knight	12.1948	-	-	Decca 48090	[written by Sister Rosetta Tharpe][6[9].R&B Chart]
Silent Night/White Christmas	Sister Rosetta Tharpe	12.1949	-	-	Decca 48119	[written by Franz Gruber][6[3].R&B Chart]

piątek, 24 kwietnia 2026

Music of Arkansas

Arkansas to stan w południowych Stanach Zjednoczonych. Dziedzictwo muzyczne Arkansas obejmuje muzykę country i różne pokrewne style, takie jak bluegrass i rockabilly.

Dwóch polityków z Arkansas zasłynęło z łączenia muzyki z kampaniami prezydenckimi. Bill Clinton, prokurator generalny, 50. i 52. gubernator stanu, a później prezydent, grał na saksofonie, wykonując słynny utwór „Heartbreak Hotel” w programie The Arsenio Hall Show podczas wyborów prezydenckich w 1992 roku.Mike Huckabee, 54. gubernator, gra na gitarze basowej, a jego kampania prezydencka w 2008 roku obfitowała w covery wykonywane przez jego zespół Capitol Offense.

Tradycyjne instrumenty ludowe obejmują skrzypce i banjo, a także gitarę, mandolinę, cymbały i autoharfę. Położone w Górach Ozark, miasto Mountain View reklamuje się jako „Światowa Stolica Muzyki Folkowej”. Znajduje się tam Arkansas Entertainers Hall of Fame, w której grają tacy muzycy jak Ronnie Dunn, Melvin Endsley i Al Green. Indie folkowy zespół Little Chief, którego założycielem jest były student Uniwersytetu Arkansas, Matt Cooper, pochodzi z Fayetteville.

Muzyka gospel jest bardzo popularna w Arkansas. Ze względu na napięcia rasowe, które istniały od czasów niewolnictwa w regionie Delty, muzyka gospel wywarła ogromny wpływ na życie Afroamerykanów w Arkansas. Podczas gdy blues jest zdominowany przez mężczyzn, to kobiety z Arkansas przewodzą w muzyce gospel. Kompozytorka gospel, wokalistka, pianistka i aranżerka Roberta Martin urodziła się w Helenie. Szkoła Muzyki Gospel Brockwell w Brockwell w stanie Arkansas w hrabstwie Izard oferuje dwutygodniowe letnie kursy muzyki gospel od 1947 roku.

Wokalista country bluesowy i gitarzysta slide, Casey Bill Weldon, urodził się w Pine Bluff. Pianista bluesowy Roosevelt Sykes urodził się w Elmar. Wokalista jump bluesowy Jimmy Witherspoon urodził się w Gurdon. Artysta grający bluesa elektrycznego i chicagowskiego, Willie „Big Eyes” Smith, urodził się w Helenie. Gitarzysta, wokalista i autor tekstów, Pat Hare, urodzony w Cherry Valley, był muzykiem sesyjnym w Sun Records w Memphis. Dla Sun nagrywali również Billy Lee Riley, urodzony w Pocahontas, i Sonny Burgess, urodzony w pobliżu Newport. West Memphis, położone tuż za rzeką Missisipi od Memphis w stanie Tennessee, ma własną, prężnie działającą scenę muzyczną. Gdy ulica Beale zamykała się na noc, na 8th Street w West Memphis przychodzili artyści tacy jak B. B. King, Ike Turner, Junior Parker i Elmore James. Wayne Jackson powiedział nawet kiedyś, że „brzmienie Memphis narodziło się nad rzeką”. Jackson urodził się i wychował w West Memphis, podobnie jak chicagowski bluesman Junior Wells.

Scena R&B w West Memphis była integralną częścią Ruchu Praw Obywatelskich lat 60-tych.

Do artystów jazzowych urodzonych w Arkansas należą: pianista i lider zespołu Alphonse Trent z Fort Smith, puzonista Snub Mosley urodzony w Little Rock, pianista i kompozytor Walter Norris urodzony w Little Rock, Joe Bishop urodzony w Monticello, saksofonista Pharoah Sanders urodzony w Little Rock, saksofonista tenorowy free jazzowy Kalaparusha Maurice McIntyre urodzony w Clarksville, saksofonista tenorowy Red Holloway urodzony w Helenie, saksofonista tenorowy i lider zespołu Hayes Pillars urodzony w North Little Rock, Oliver Lake urodzony w Marianna, pianista Bob Dorough urodzony w Cherry Hill, basista James Leary urodzony w Little Rock,
pianista Art Porter Sr. i saksofonista Art Porter Jr. urodzeni w Little Rock oraz Amina Claudine Myers urodzona w Blackwell.

Sister Rosetta Tharpe z Cotton Plant była artystką gospel, która odniosła sukces w crossoverze i stała się pionierką rock and rolla, inspirując między innymi Johnny'ego Casha z Kingsland, rodowitego mieszkańca Arkansas. Sonny Burgess był kolejnym mieszkańcem Arkansas, który wpłynął na przemysł rock and rollowy jako artysta w wytwórni Sun Records w sąsiednim Memphis w stanie Tennessee. Wczesny rock and roll w Arkansas był typowo rockabilly, inspirowanym muzyką zydeco i bluesem.Garażowy rock i psychodeliczna muzyka Arkansas z lat 60-tych zostały ponownie zbadane przez Psych of the South w Lost Souls.

Chociaż Arkansas znane jest z muzyki południowej, istnieje również znacznie młodszy styl pochodzący z tego stanu. Pod koniec lat 90-tych i na początku XXI wieku działało wiele zespołów rockowych, a także pop-rockowych. Jednym z najbardziej znanych zespołów tamtego okresu był multiplatynowy zespół rockowy Evanescence, którego korzenie sięgają Little Rock. W latach 70-tych i 80-tych Little Rock stało się kolebką prężnie rozwijającej się sceny punkowej i metalowej. Scena DIY lat 90-tych została uchwycona w filmie „Towncraft” z 2007 roku. Wraz ze zmianą trendów, popularność zyskały zespoły post-hardcore i metalcore, takie jak Norma Jean.

Doom metal reprezentuje Pallbearer z Little Rock, a Rwake znany jest z południowego sludge metalu. American Princes z Little Rock prezentują indierockową stronę Arkansas. Young Freq to raper z Little Rock, współpracujący z lokalną, niezależną wytwórnią Roc Town Music Group, założoną w 2013 roku. Tommy Riggs (Tom Payton) to pochodzący z Arkansas piosenkarz, pianista i klawiszowiec, który w latach 60. i 70-tych XX wieku grał w kilku zespołach, występując w całym stanie. W latach 1968-69 pracował również jako DJ radiowy (jako Tom Jones) w KCLA, w 1964 roku jako Tom Payton w KXLR w North Little Rock, a w 1966 roku w KAAY. W tym okresie promował się jako Tom Payton and the Kingpins, Tom Payton with The Playboys i pod wieloma innymi pseudonimami. Nagrywał jako Rock Robbins z KAAY w wytwórni MY Records z Little Rock w 1966 roku. Dwa utwory z sesji zostały wydane na płycie 45 rpm: „My Little Girl” i „Good Lovin'”.

Naughty by Nature

Naughty by Nature udało się zręcznie wypromować wielkie, natychmiast chwytliwe hymny
na listach przebojów, zachowując jednocześnie swoją popularność wśród wiernych fanów hardcore rapu; był to jeden z pierwszych zespołów, którym udało się z powodzeniem połączyć te dwa elementy.

Grupa powstała w East Orange w stanie New Jersey w 1986 roku, gdy wszyscy trzej członkowie - MC Treach (urodzony jako Anthony Criss) i Vinnie (urodzony jako Vincent Brown) oraz DJ Kay Gee (urodzony jako Keir Gist) - uczęszczali do tej samej szkoły średniej. Początkowo nazywali się New Style, zaczęli występować na pokazach talentów i kilka lat później zostali zauważeni przez Queen Latifah, która podpisała kontrakt z zespołem i pomogła im podpisać kontrakt z wytwórnią Tommy Boy Records. Debiutancki album Naughty by Nature, zatytułowany po prostu „Naughty by Nature”, ukazał się w 1991 roku i przyniósł niekwestionowany hit w pierwszej dziesiątce listy przebojów, „O.P.P.” (co rzekomo oznaczało „własność innych ludzi”, choć uważne wsłuchanie się w tekst ujawniło, że drugie „P” oznaczało męskie lub żeńskie genitalia). „O.P.P.” uczyniło z Naughty by Nature gwiazdy crossovera, ale ich wrażliwość na getto i surowy, uliczny funk (nie wspominając o zwinnej technice rymowania Treacha) sprawiły, że stali się popularni również w hiphopowym podziemiu.

Treach rozpoczął drugoplanową karierę aktorską w 1992 roku, występując w filmie „Juice”; później grał drugoplanowe role w filmach „The Meteor Man”, „Who's the Man?” i „Jason's Lyric”, między innymi. Naughty by Nature powtórzyli swój sukces kolejnym albumem z 1993 roku, „19 Naughty III”, który przyniósł kolejny wszechobecny crossoverowy hit z okrzykiem „hej! ho!” „Hip Hop Hooray”; album trafił do pierwszej piątki i, podobnie jak poprzedni, pokrył się platyną. „Poverty's Paradise” z 1995 roku był ostatnim albumem grupy pod szyldem „Tommy Boy”; choć nie przyniósł żadnych wielkich hitów, zdobył nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Rapowy.

Nastąpiła kilkuletnia przerwa w nagrywaniu; w tym czasie Treach kontynuował karierę aktorską, zdobywając między innymi epizodyczną rolę w więziennym dramacie HBO „Oz”; a Kay Gee znacznie rozszerzył swoją działalność poza wytwórnią, nagrywając płyty między innymi dla Zhané, Aaliyah, Krayzie Bone i Next. Nawet poza muzyką grupa trafiła na pierwsze strony gazet; w 1997 roku Treach i Vinnie zostali aresztowani w Harlemie za nielegalne posiadanie broni, a w 1999 roku Treach poślubił Pepę z Salt-N-Pepa (związek, który rozpadł się dwa lata później).

Również w 1999 roku Naughty by Nature w końcu powróciło z nowym albumem w wytwórni Arista, zatytułowanym „19 Naughty Nine: Nature's Fury”. „Jamboree” z udziałem Zhané odniósł spory sukces, ale choć wydawało się, że zespół wraca na właściwe tory, Kay Gee odszedł, aby w pełni skupić się na karierze producenckiej. Treach i Vinnie podpisali umowę z TVT, a pierwszy album Naughty by Nature jako duet, IIcons, ukazał się na początku 2002 roku. Dynamika zespołu osłabła w drugiej połowie lat 2000., ale w 2011 roku pojawiły się plotki, że Naughty by Nature pracują nad nowym albumem zatytułowanym Anthem Inc.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
O.P.P./Wickedest man alive	Naughty By Nature	09.1991	35[4]	6[21]	Tommy Boy 988	[2x-platinum-US][written by Vincent Brown, Anthony Criss, Keir Gist, The Corporation, Herb Rooney][produced by Naughty by Nature][sample z "ABC"-The Jackson 5][5[28].R&B Chart]
Everything' s gonna be alright/O.P.P. [live]	Naughty By Nature	02.1992	76	53[20]	Tommy Boy 999	[written by Vincent Brown, Anthony Criss, Vincent Ford][produced by Naughty by Nature][sample z "No woman,no cry"-Boney M][12[17].R&B Chart]
Uptown anthem/Guard your grill	Naughty By Nature	06.1992	-	65[2].Hot 100 Singles Sales	Tommy Boy 519	[written by Vincent Brown, Anthony Criss, Keir Lamont Gist][produced by DJ Kay Gee][piosenka z filmu "Juice"][58[8].R&B Chart]
Hip hop hooray/The hood comes first	Naughty By Nature	01.1993	20[7]	8[22]	Tommy Boy 554	[platinum-US][written by Ronald Isley, Ernie Isley, Rudolph Isley, Chris Jasper ,O'Kelly Isley Jr., Marvin Isley ,Vincent Brown, Anthony Criss, Keir Gist][produced by DJ Kay Gee][1[1][21 ].R&B Chart]
It' s on/Hip hop hooray [remix]	Naughty By Nature	06.1993	48[2]	74[12]	Tommy Boy 569	[written by Anthony Criss, Vincent Brown, Kier Gist, Donald Byrd][produced by Naughty by Nature][43[13].R&B Chart]
Written on ya kitten/Klickow-Klickow	Naughty By Nature	10.1993	-	93[3]	Tommy Boy 583	[written by Anthony Criss, Vincent Brown, Kier Gist, Donald Byrd][produced by Naughty by Nature,QD III][53[11].R&B Chart]
Craziest /Holdin' fort	Naughty By Nature	04.1995	-	51[10]	Tommy Boy 670	[written by Ronald Isley, Ernie Isley, Rudolph Isley, Chris Jasper, O'Kelly Isley Jr., Marvin Isley, Vincent Brown, Anthony Criss, Keir Gist][produced by Naughty by Nature][27[13].R&B Chart][sample z "That' s all that matters baby"-Charles Wright]
Feel me flow/Hang out and hustle	Naughty By Nature	06.1995	23[10]	17[20]	Tommy Boy 7682	[gold-US][written by Anthony Criss, Vincent Brown, Kier Gist, Ziggy Modeliste, Art Neville ,Cyril Neville, Leo Nocentelli, George Porter Jr.][produced by Naughty by Nature][17[20].R&B Chart][sample z "Find yourself"-The Meters]
Clap yo hands	Naughty By Nature	09.1995	-	105[8]	Tommy Boy 7703	[written by Vincent Brown, Al Cooper, Anthony Criss, Keir Gist, Harry S. Pepper, John E. Watt][produced by Naughty by Nature][70[8].R&B Chart][sample z "Eric B. Is president"-Eric B. & Rakim i "I thank you"-Sam & Dave]
Mourn you til i join you/Nothing to lose [Naughty live]	Naughty By Nature	11.1997	-	51[12]	Tommy Boy 7427	[written by Anthony Criss][produced by Naughty by Nature][24[20].R&B Chart]
Live or Die	Naughty By Nature featuring Master P, Mystikal, Silkk the Shocker and Phiness	05.1999	-	-	Arista	[written by Keir Gist,Vincent Brown,Anthony Criss,Silkk the Shocker,Mystikal,Walter Becker,Donald Fagen][produced by Naughty by Nature,Mufi][86[5].R&B Chart]
Jamboree/On the run	Naughty By Nature feat Zhane	07.1999	51[6]	10[17]	Arista 13 712	[gold-US][written by Anthony Criss, Vincent Brown, Kier Gist, Benny Golson][produced by Naughty by Nature][4[22].R&B Chart][sample z "I' m always dancin' to the music"-Benny Golson]
Feels good [Don' t worry bout a thing]/Rah rah	Naughty By Nature feat 3LW	03.2002	44[2]	53[20]	TVT 2344	[written by Anthony Criss, Vincent Brown][produced by Naughty by Nature][25[20].R&B Chart][sample z "Feels good"-Tony! Toni! Tone!]
O.P.P./Wickedest man alive	Naughty By Nature	01.2005	71[21]	-	Tommy Boy 5046759840 [UK]	-

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Naughty By Nature	Naughty By Nature	09.1991	-	16[54]	Tommy Boy 1044	[platinum-US][produced by Naughty by Nature ,Luis Vega]
19 Naughty III	Naughty By Nature	03.1993	40[2]	3[31]	Tommy Boy 1069	[platinum-US][produced by Naughty by Nature ,S.I.D. Reynolds]
Poverty' s paradise	Naughty By Nature	06.1995	20[4]	3[18]	Tommy Boy 1111	[gold-US][produced by Naughty by Nature ,Minnesota,Brice,Kid Nyce]
Nineteen naughty nine-Nature' s fury	Naughty By Nature	05.1999	173[1]	22[17]	Arista 19 047	[gold-US][produced by Naughty by Nature ,Donald Robinson,Falonte Moore]
IIcons	Naughty By Nature	05.2002	-	15[10]	TVT 2340	[produced by Da Beatminerz,DJ Twinz,Lil' Jon,Jay "Griff",Keith "Wok" Watts,Naughty by Nature]

National

The National jest to formacja założona w mieście Cincinnati, w roku 1999.
Ich głównym stylem, który grają jest Indie rock.
W składzie grupy znajdują się: Matt Berninger, który jest frontmanem zespołu, bracia Dessner o imionach Aaron, który gra na basie, fortepianie oraz gitarze i Bryce, który jest gitarzystą a także Devendorf, perkusista Bryan i gitarzysta grający również na basie Scott.

W sumie jest to piątka bardzo bliskich sobie osób. Przed skupieniem się na tworzeniu albumu, muzycy bardzo często koncertowali, pozyskując fanów. Następnie w roku 2001 został wydany ich debiutancki krążek. Zatytułowany on jest tak jak brzmi nazwa zespołu, czyli "The National".
Płyta ta bardzo dobrze wpłynęła na popularność zespołu a także na ilość ich fanów. Przez kolejne dwa lata muzycy koncertowali, promując płytę. Następnie zamknęli się oni ponownie w wyciszonym pomieszczeniu by po jakimś czasie wydać kolejny hitowy album. Tym razem album nosi tytuł "Sad Songs for Dirty Lovers".

Z zespołem często współpracuje Padma Newsome z grupy The Clogs (którą współtworzy wraz z Brycem Dessnerem), wspierając The National przy pomocy skrzypiec, instrumentów klawiszowych i innych. W sumie formacja The National, na swoim koncie ma pięć albumów, z czego ostatnim dotychczas jest wydany w bieżącym 2010 roku, "High Violet".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Abel/Warm Singing Whores	National	03.2005	83[2]	-	Beggars Banquet BBQ 385	[written by National][produced by Peter Katis]
Mistaken For Strangers/ Blank Slate	National	05.2007	183[1]	-	Beggars Banquet BBQ 405	[written by National][produced by Peter Katis,National]
Coney Island	Taylor Swift Featuring The National	12.2020	-	63[1]	EMI USUG 12004711	[silver-UK][written by Taylor Swift ,William Bowery ,Aaron Dessner, Bryce Dessner][produced by Aaron Dessner, Bryce Dessner]
The Alcott	National feat. Taylor Swift	05.2023	90[1]	-	4 AD GBAFL 2200348	[written by Matt Berninger,Aaron Dessner,Taylor Swift][produced by National]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alligator	National	04.2005	165[1]	-	Beggars Banquet BBQLP 241	[silver-UK][produced by Peter Katis, Paul Mahajan]
Boxer	National	05.2007	57[2]	68[6]	Beggars Banquet BBQLP 252	[gold-UK][produced by Peter Katis and The National]
High Violet	National	05.2010	5[8]	3[21]	4AD CAD 3X03	[gold-US][gold-UK][produced by The National]
Trouble Will Find Me	National	06.2013	3[12]	3[25]	4AD CAD 3315	[gold-UK][produced by Aaron Dessner,Bryce Dessner,Marcus Paquin]
Sleep Well Beast	National	09.2017	1[1][5]	2[4]	4AD 4AD 0020	[silver-UK][produced by Aaron Dessner,Bryce Dessner,Matt Berninger,Peter Katis]
Boxer (Live in Brussels)	National	05.2018	70[1]	-	Unknown Rch 4AD 0077	-
I Am Easy to Find	National	06.2019	2[3]	5[2]	4AD 4AD 0154	[produced by Mike Mills ,The National]
First Two Pages of Frankenstein	National	05.2023	4[2]	14[2]	4AD 4AD 0566	[produced by The National]
Laugh Track	National	11.2023	24[1]	-	4AD 4AD 0679	[produced by Tony Berg ,John Leventhal ,Tucker Martine, The National]
Rome	National	12.2024	71[1]	-	4AD 4AD 0801	[produced by Bella Blasko]

czwartek, 23 kwietnia 2026

Vaughan Mason & Crew

Vaughan Mason & Crew to amerykański zespół funkowy i post-disco,
kierowany przez Vaughana Masona (ur. 24 października 1950r- zm. 2 kwietnia 2020r). Najbardziej znany jest z singla „Bounce, Rock, Skate, Roll”, który w 1980 roku osiągnął 5. miejsce na liście przebojów Hot Soul Singles magazynu Billboard i 38. miejsce na liście Disco Top 100, będąc u szczytu popularności roller disco w tamtym czasie.

W 1981 roku Vaughan Mason wydał singiel „Jammin' Big Guitar”, który uplasował się na 65. miejscu. Utwór „Bounce, Rock, Skate, Roll” był od tamtej pory wykorzystywany w różnych samplach przez zespoły De La Soul, Mr. Magic, Jimmy'ego Spicera i Daft Punk. Mason nagrywał później z Butchem Dayo i Raze.Mason zmarł śmiercią naturalną w 2020 roku w wieku 69 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bounce, Rock, Skate, Roll Pt. 1/Bounce, Rock, Skate, Roll Pt. 2	Vaughan Mason & Crew	03.1980	-	81[3]	Brunswick 211	[written by Vaughan Mason, Gregory Bufford, Jerome Bell][produced by Vaughan Mason, Ray Daniels][5[19].R&B Chart]
Roller Skate/Cravin Your Body	Vaughan Mason & Crew	06.1980	-	-	Brunswick 212	[written by Jerome Bell, Vaughan Mason][produced by Vaughan Mason][52[7].R&B Chart]
Jammin Big Guitar/Rockin Big Guitar (Instrumental)	Vaughan Mason	08.1981	-	-	Brunswick 220	[written by Vaughan Mason][produced by Vaughan Mason, Ray Daniels][65[9].R&B Chart]

środa, 22 kwietnia 2026

King Sunny Ade

King Sunny Ade jest niekwestionowanym królem muzyki juju, inspirującej do tańca hybrydy
zachodniego popu i tradycyjnej muzyki afrykańskiej, której korzenie tkwią w gitarowej tradycji Nigerii. Chociaż jeszcze nie osiągnął sukcesu, jaki odniósł dzięki albumom z początku lat 80-tych i trasom koncertowym po Ameryce, Ade i jego zespół His African Beats nadal tworzą zaraźliwą mieszankę gitar elektrycznych, syntezatorów i wielowarstwowych instrumentów perkusyjnych.

Urodzony w nigeryjskiej rodzinie królewskiej, Ade opuścił szkołę, aby rozpocząć karierę muzyczną. W połowie lat 60-tych występował z zespołem highlife, Federal Rhythm Dandies Mosesa Olaiya. Ade założył własny zespół, Green Spots, w 1967 roku. Sfrustrowany wyzyskiem przemysłu muzycznego, Ade założył własną wytwórnię płytową w 1974 roku. W ciągu kolejnych dekad wytwórnia wydała ponad 100 nagrań Ade'a w Nigerii. Ade zaczął przyciągać uwagę świata zachodniego, gdy trzy jego albumy - „Juju Music”, „Synchro System” i „Aura” -zostały wydane na początku lat 80-tych przez wytwórnię Mango, filię Island Records.

Ade & His African Beats zadebiutowali w Ameryce przed entuzjastyczną publicznością w 1983 roku. Chociaż Juju Music i Synchro System dawały sygnały, że Ade będzie w stanie sprostać wizerunkowi „afrykańskiego Boba Marleya”, „Aura” okazała się komercyjnym rozczarowaniem i zespół został wycofany z Island Records. Choć w 1990 roku wydali album „Autority of Your Ticket”, również nie wzbudził on większego zainteresowania komercyjnego. Album „E Dide” (Get Up), wydany w 1995 roku, sugerował, że najlepsze dni Ade and His African Beats dopiero nadeszły. W 1998 roku grupa wydała „Odu”, zbiór starożytnych nigeryjskich piosenek; album był nominowany do nagrody Grammy.

Jego kontynuacja, Seven Degrees North, ukazała się w 2000 roku. Ade pozostał potężną siłą w Nigerii. Pieniądze uzyskane z jego wczesnych albumów zostały wykorzystane do uruchomienia firmy naftowej, firmy górniczej, klubu nocnego, firmy produkującej filmy i wideo, firmy PR i wytwórni płytowej specjalizującej się w nagraniach afrykańskich artystów. Szacuje się, że firmy Ade'a zatrudniają ponad 700 osób. W połowie lat 90-tych Ade założył Fundację Króla Sunny'ego Ade'a, organizację, która obejmuje centrum sztuk performatywnych, najnowocześniejsze studio nagrań i mieszkania dla młodych muzyków i wykonawców na pięcioakrowym terenie przekazanym przez rząd stanu Lagos.

Ade obecnie pełni funkcję przewodniczącego Musical Copyright Society of Nigeria. W 1996 roku Ade założył supergrupę Way Forward, w której grają najwybitniejsi nigeryjscy muzycy. On i jego afrykański zespół Beats wystąpili w trzech filmach: Juju Music z 1988 r., Live at Montreux z 1990 r. i Roots of Rhythm z 1997 r.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Juju Music	King Sunny Adé	04.1983	-	111[29]	Mango 9712	[produced by Martin Meissonnier]
Syncro System	King Sunny Adé	08.1983	-	91[10]	Mango 9737	[produced by Martin Meissonnier]

wtorek, 21 kwietnia 2026

Leo Addeo

Addeo był jednym z kluczowych aranżerów RCA przez większość lat 50-tych i 60-tych XX wieku. Pochodzący z Brooklynu Amerykanin włoskiego pochodzenia, Addeo specjalizował się w muzyce hawajskiej. Jako dziecko uczył się gry na skrzypcach, ale w wieku nastoletnim przeszedł na klarnet i saksofon, gdy zauważył, że instrumenty te cieszą się większym zainteresowaniem lokalnych zespołów tanecznych. Stopniowo przeszedł od występów do aranżacji, współpracując z Gene'em Krupą, Larrym Clintonem i Frankiem Carle.

Hugo Winterhalter zatrudnił Addeo jako orkiestratora i sprowadził go do RCA na początku lat 50-tych. Addeo był stałym producentem dla RCA, wspierając wokalistów takich jak Vaughan Monroe i Don Cherry, aranżując i dyrygując licznymi instrumentalnymi utworami, zarówno wymienionymi w napisach, jak i niewymienionymi w napisach, a także pisząc okazjonalnie piosenki. Addeo był solistą zespołu marimbowego w ramach serii „Living” stacji RCA, gdzie wyprodukował godną szacunku kopię
Baja Marimba Band Juliusa Wechtera.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hawaii In Hi-Fi	Leo Addeo And His Orchestra	01.1961	-	143[13]	RCA Camden 510	[produced by Herman Diaz, Jr.]

Acceptance

Niewiele zespołów z początku XXI wieku, emo/pop-punkowych, może pochwalić się tak mityczną
tradycją jak Acceptance. Grupa wydała tylko jeden album długogrający -„Phantoms” z 2005 roku-zanim się rozpadła, a mimo to album ten stał się kultowym klasykiem, pomagając im zgromadzić tak lojalną rzeszę fanów, że pozostał jednym z ulubionych przez dekadę milczenia zespołu. Kiedy powrócili w 2017 roku z drugim albumem „Colliding by Design”, ich brzmienie ewoluowało wraz ze zmianami w życiu członków i zmienionym krajobrazem dźwiękowym, zapoczątkowując dopracowany styl pop/rockowy, który kontynuowano na albumie „Wild, Free” z 2020 roku.

Kiedy Acceptance pojawił się na początku XXI wieku, w okresie rozkwitu mainstreamowego emo, wyróżniał się chwytliwymi melodiami, porywającymi refrenami i śpiewaniem na wielką skalę, wplatając w swoje brzmienie ostrzejszy rock, podobnie jak ich współcześni Jimmy Eat World, Juliana Theory i Anberlin. Zespół powstał w Seattle w 1998 roku, a jego pierwotny skład stanowili Jason Vena (wokal, bas), Kaylan Cloyd (gitara), Chris DeCastro (gitara) i Peter Pizzuto (perkusja). Ich debiutancka EP-ka, Lost for Words, została wydana pod koniec 2000 roku nakładem lokalnej, niezależnej wytwórni Rocketstar Records.

Przed nagraniem kolejnego albumu zespół doświadczył kilku zmian w składzie: DeCastro i Pizzuto odeszli, a ich miejsce zajęli odpowiednio Christian McAlhaney i Garrett Lunceford. Do zespołu dołączyli również Christopher Camp i Ryan Zwiefelhofer. Ich druga EP-ka, „Black Lines to Battlefields”, została wyprodukowana przez Aarona Sprinkle’a (Relient K, Anberlin, MxPx) i wydana przez Militia Group w 2003 roku. Charakteryzowała się bardziej zwartym, mniej generycznym brzmieniem pop-punkowym, co pomogło przyciągnąć uwagę Ricka Rubina i Matta Pinfielda, przedstawiciela VJ/A&R. Jednak zanim zespół mógł nagrać swój debiutancki album dla Columbia Records, Lunceford rozstał się z Acceptance i został zastąpiony. Nowy skład powrócił do studia, a Sprinkle ponownie przejął obowiązki produkcyjne.

Album „Phantoms” został ostatecznie wydany w kwietniu 2005 roku, a nieco ponad rok później Acceptance rozpadło się. Kłopoty zaczęły się sześć miesięcy wcześniej, gdy „Phantoms” wyciekł do sieci, dając fanom mnóstwo czasu na delektowanie się albumem, zanim musieli za niego zapłacić. Kiedy fizyczne kopie w końcu ujrzały światło dzienne, były częścią partii kontrowersyjnych wydawnictw z zabezpieczeniem przed kopiowaniem, które doprowadziły do poważnego pozwu przeciwko wytwórni Sony BMG, co doprowadziło do wycofania wszystkich albumów objętych tym problemem. Narastały również wewnętrzne spory między zespołem a wytwórnią, zwłaszcza w związku z decyzją o wydaniu ballady „Different” jako głównego singla, która zdaniem zespołu nie odzwierciedlała brzmienia całego albumu. Z powodu słabego odbioru w mainstreamie, Columbia ostatecznie odrzuciła dema zespołu na swój drugi album. Te liczne problemy okazały się nie do pokonania i zespół zdecydował się zakończyć działalność latem 2006 roku.

Co dziwne, popularność Acceptance rosła w kolejnych latach, wspierana przez nieprzemijającą siłę Phantoms. 26 stycznia 2015 roku - w sam raz na dziesiątą rocznicę wydania Phantoms - Vena, Cloyd, McAlhaney, Zwiefelhofer i Lunceford pogodzili się i ponownie spotkali, zapraszając perkusistę Nicka Radovanovica na koncerty, z których pierwszym był Skate and Surf Fest, który odbył się w Asbury Park w stanie New Jersey. Kilka miesięcy później wydali swój pierwszy nowy utwór od dziesięciu lat, „Take You Away”. Powrót był kontynuowany, gdy Acceptance wyruszyli w krótką trasę koncertową, wracając do studia nagraniowego na swój drugi album, „Colliding by Design”, który ukazał się na początku 2017 roku. Z utworami „Diagram of a Simple Man” i „Haunted”, album znalazł się na liście Billboard 200.

Zespół ruszył naprzód w 2020 roku, wydając EP-kę „Wild”, czteroutworową zapowiedź swojego trzeciego oficjalnego albumu „Wild, Free”. Czerpiąc inspiracje brzmieniowe z takich zespołów jak The Killers i Jimmy Eat World, na albumie znalazły się single „Cold Air” i „Midnight”. Dwa lata później Acceptance wydało wersję deluxe tego albumu, dodając trzy utwory, które nawiązywały do zatwardziałej, natarczywej, wcześniejszej twórczości. W 2025 roku zespół świętował dwie dekady debiutu, prezentując fanom świeżą wizję. Na albumie Phantoms/Twenty znalazły się przerobione wersje oryginalnych utworów, a Vena, Cloyd, McAlhaney, Lunceford i Zwiefelhofer zaprosili gościnnego wokalistę do każdego utworu (nawet instrumentalnego „Ad Astra Per Aspera”). Oprócz takich gwiazd sceny jak Stephen Christian (Anberlin), Matty Mullins (Memphis May Fire), Martin Johnson (Boys Like Girls) i Jenna McDougall (Tonight Alive), na koncercie pojawiły się również nieoczekiwane twarze, takie jak Teddy Swims, Charlotte Sands i Mitch Grassi z Pentatonix. Zespół Acceptance kontynuował obchody rocznicy, organizując kameralną trasę koncertową z okazji 20. rocznicy Phantoms po Stanach Zjednoczonych.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Phantoms	Acceptance	05.2005	-	122[1]	Columbia 89 016	[produced by Aaron Sprinkle]
Colliding by Design	Acceptance	02.2017	-	134[1]	Rise 355	[produced by Aaron Sprinkle]

Anybody Killa

Anybody Killa, właściwie James Lowery (ur. 26 lipca 1973r w Detroit) - amerykański raper,
nagrywający dla wytwórni Psychopathic Records.
W 1995 roku, wspólnie ze swoim przyjacielem z dzieciństwa, Lavelem, założyli grupę Krazy Klan, w której występowali pod pseudonimami Jaymo (ABK) oraz Jayho (Lavel). W krótkim czasie Krazy Klan stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych horrorcore'owych grup w Detroit, zaraz za Insane Clown Posse i House of Krazees.

Pierwszym materiałem grupy był album "Frustrationz", wydany tylko na kasecie. W tym samym czasie, ABK stracił część środkowego palca prawej dłoni, który został ucięty podczas pracy w fabryce części do Chryslera.

Po trzech latach milczenia, Krazy Klan powrócił z drugim (a zarazem ostatnim) albumem, "DevelopMENTAL", wydanym w 1999 roku, na którym gościnnie udzielili się Sol i Skarpz z HaLFBrEEd. W przeciwieństwie do debiutu grupy, "DevelopMENTAL" został wydany tylko na płycie CD. Wkrótce po wydaniu drugiego albumu, Krazy Klan rozpadł się.

W 2000 roku, ABK (pod pseudonimem Native Funk) wydał pierwszy solowy album zatytułowany "Rain from the Sun", a wkrótce potem, na stałe przybrał pseudonim Anybody Killa.

Po wydaniu "Rain from the Sun", ABK zaprzyjaźnił się z najnowszym (w tamtym czasie) członkiem Psychopathic Records - Blaze Ya Dead Homie, z którym wystąpił podczas Gathering of the Juggalos 2000. Po tym wydarzeniu Lowery zaprzyjaźnił się również z członkami ICP i zaczął się gościnnie pojawiać na ich albumach.

W 2001 ABK podpisał kontrakt z Psychopathic Records i od razu zaczął pracę nad swoim drugim solowym albumem "Hatchet Warrior", który początkowo miał zostać wydany w 2002 roku. Przed premierą drugiego solowego albumu, ABK wystąpił na kilku utworach innych artystów z Psychopathic Records, z tego, najbardziej popularnym był "Skanta Clawz" z serii The Pendulum.

W lutym 2002, na stronie internetowej BlazeYaDeadHomie.com, został udostępniony pierwszy wspólny "kawałek " Drive-By, "Foo-Dang!".

Po tym jak Anybody Killa zajął miejsce Marza, na stanowisku szóstego członka grupy Dark Lotus, 13 listopada ukazało się ponowne wydanie albumu "Tales From The Lotus Pod", na którym zwrotki Marza zostały usunięte i zastąpione nowymi, nagranymi przez ABK-a. Pomimo iż "Tales From The Lotus Pod" z wersami ABK jest oficjalną i jedyną dostępną dzisiaj wersją płyty, to jednak Juggalos na całym świecie spierają się o to który z raperów wypadł lepiej, częściej obstawiając Marza.

Po rocznym opóźnieniu, 8 kwietnia 2003 roku, został wydany album "Hatchet Warrior". Debiutancki materiał Anybody Killa wydany w Psychopathic Records dotarł na 4. miejsce "Najbardziej Niezależnych Albumów" Billboardu.

Jeszcze w tym samym roku Lowery nagrał kilka kawałków na składankę "Psychopathics From Outer Space Part 2", która ukazała się na początku 2004.

6 kwietnia 2004 miała miejsce premiera drugiego albumu Dark Lotusa, "Black Rain", który jest jedynym w pełni nagranym albumem Lotusa z Anybody Killa w składzie.

Pod koniec lipca ukazał się album "Dirty History", który był nie tylko lepiej przyjęty od poprzedniej płyty, ale również okazał się jego najbardziej sukcesywnym albumem.
W tym samym roku ABK (jako Sawed Off) zaliczył debiutancki występ w szeregach grupy Psychopathic Rydas na ich trzecim albumie "Check Your Shit In Bitch!" oraz wspólnie z ICP udzielił się na płycie Fresh Kid Ice'a (2 Live Crew), "Freaky Chinese", w utworze "Tour Bus".

22 Marca 2005r została wydana EP-ka "Road Fools", z dodatkową płyta DVD, na której znalazły się fragmenty z trasy koncertowej. Również w 2005, ABK wspólnie z Blaze'em stworzyli krótkotrwały projekt Drive-By. Pierwszy materiał Drive-By ujrzał światło dzienne 6 października i nosił nazwę "Pony Down (Prelude)".

3 lutego 2006 roku, ogłoszono, że Lowery opuścił szeregi Psychopathic Records z powodu problemów kontraktowych.
Wkrótce po opuszczeniu Psychopathic, ABK otworzył swoją własną stronę www.thehatchetwarrior.com oraz wydał reedycję płyty "Rain from the Sun".
Materiał został ponownie wydany 1 czerwca, a do płyty dołączono gratisowy "krążek" o nazwie "Rattlesnake EP", na którym znalazły się same nowe utwory, w tym przerobiona wersja "Guillotine" (pt."Guillotine 2"), z gościnnym udziałem rapera Stricta.

W tamtym czasie ABK dograł się do "kawałka" "Rockstar", który był dissem w kierunku ICP oraz Psychopathic Records, nagranym przez Lavela i byłego członka Psychopathic, Eshama. Mimo iż jasne było, że utwór ten jest dissem, wiele osób debatowało, czy wersy ABK-a faktycznie się do nich zaliczają.

W 2006, Anybody Killa wspólnie z raperami Strict & Venomiz, założył grupę "Detroit Warriors", w którą wydali pierwszy album "Strike 1 Mix".
W tym samym roku skończył pracę nad projektem, który rozpoczął jeszcze zanim odszedł z Psychopathic, o nazwie "Orange/Black CDs". 1 października obie płyty zostały udostępnione na stronie ABK-a, a już 30 października można było ściągnąć Halloweenowy singiel "All Hallows Day".

W grudniu na jego stronie został umieszczony świąteczny singiel z dwoma utworami, "Grandmas House Got Robbed For A Case Of Warm Beer" i "Holiday Hoe".

W kwietniu 2007, Detroit Warriors wypuścili swój drugi album "Strike 2 Mix", na którym gościnnie wystąpili min. Strict, Flagrant, AJAX, Krazy Klan.
Podczas Gathering of The Juggalos 2007, Anybody Killa wystąpił na głównej scenie, co dało nadzieje na jego powrót do Psychopathic.

1 października ABK wydał swój drugi album z serii "Orange/Black CDs", zatytułowany "Devilish: Black Orange", natomiast w grudniu na stronie internetowej znalazły się kolejne dwa świąteczne utwory, "Jingle My Balls" i "Frosty The Dopeman".

W środę, 19 marca 2008 roku, w serwisie informacyjnym Weekly Freekly Weekly, została podana informacja że ABK oficjalnie wrócił do Psychopathic Records, a wydanie jego najnowszego albumu "Mudface" planowane jest pod koniec roku.
Wewnątrz okładki do "Mudface" znalazło się info że jego kolejną planowaną płytą będzie EP-ka "Possessed". Podczas trwania trasy "April Fools Foolin' Tour" ogłoszono, że "Possessed" będzie ekskluzywnie dostępna tylko podczas kolejnej trasy koncertowej ABK-a.
Jednak podczas Gathering of the Juggalos 2010, Anybody Killa potwierdził informację, że bonusowe "kawałki", które znajdą się na trzech wersjach albumu "Medicine Bag" były oryginalnie nagrane na "Possessed", a sama EP-ka nie zostanie wydana.

19 października 2010, po blisko dwóch latach przerwy, światło dzienne ujrzała piąta płyta ABK-a, "Medicine Bag".

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hatchet Warrior	ABK	04.2003	-	98[1]	Psychopathic 4012	[produced by Fritz The Cat,Monoxide Child,Violent J,Zug Izland]
Dirty History	ABK	08.2004	-	152[1]	Psychopathic 4026	[produced by Esham,Fritz The Cat,Lavel,Mike Puwal,The R.O.C.,Anybody Killa,Violent J]
Medicine Bag	ABK	11.2010	-	117[1]	Psychopathic 4801	[produced by Brian Kuma,Eric Davie]

niedziela, 19 kwietnia 2026

Narcotic Thrust

Narcotic Thrust to angielski duet grający muzykę elektroniczną, w którego skład
wchodzą producenci Stuart Crichton i Andy Morris. Nazwa Narcotic Thrust jest anagramem słowa „Stuart Crichton”. Ich piosenka „Safe from Harm” zajęła 1. miejsce na amerykańskiej liście przebojów Hot Dance Club Play w 2002 roku, a główną wokalistką była Yvonne John Lewis. Był to również pierwszy utwór wydany przez wytwórnię Yoshitoshi Records należącą do Deep Dish, który znalazł się na szczycie amerykańskiej listy przebojów dance.

W połowie 2004 roku Narcotic Thrust odniósł jeszcze większy sukces, gdy ich singiel „I Like It” osiągnął 9. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W trzecim singlu zespołu z 2005 roku, zatytułowanym „When the Dawn Breaks”, wokalistą był Gary Clark (wokalista szkockiego zespołu Danny Wilson). W 2006 roku Narcotic Thrust wydał swój czwarty singiel „Waiting for You”, w którym ponownie zaśpiewała Yvonne John Lewis.

Narcotic Thrust zremiksował również utwory „The Sound of Violence” Cassiusa, „Red Blooded Woman” Kylie Minogue oraz „Suffer Well” Depeche Mode.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Funky acid baby	Narcotic Thrust	04.1996	96[1]	-	Indochina ID 041 T	[written by A. Morris, S. Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
Safe from harm	Narcotic Thrust	08.2002	24[4]	-	FFRR FX 406	[written by Andy Morris, Kim Miller, Raymond Earl, Rob Davis, Stuart Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
I like it	Narcotic Thrust feat. Yvonne John-Lewis	04.2004	9[6]	83	Free 2 air 0153650F2AP	[written by Andy Morris, Stuart Crichton, Robert de Fresnes][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
When the dawn breaks	Narcotic Thrust	01.2005	28[2]	-	Free 2 Air F2A3CDX	[ written by Andy Morris , Gary Clark , Stuart Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton,Gary Clark]