Gino Latino

Gino Latino, pseudonim artystyczny Fabrizio Franchettiego (ur. 10 stycznia 1968r w Turynie),
to włoski didżej. 

 W 1983 roku, w wieku 15 lat, został rezydentem DJ-skim w historycznym klubie Charming Club w Turynie (dawniej Fire). Podczas swoich pierwszych występów dołączył do breakdancerów przed Teatro Regio, stając się regionalnym mistrzem breakdance'u pod pseudonimem Floppy. W 1985 roku zaczął wykonywać swoje miksy w innych klubach w Turynie i okolicach, ostatecznie zostając rezydentem DJ-skim w Bric. W tym samym roku, dzięki DJ-owi Roby'emu Giordana, dołączył do wytwórni Time Records Giacomo Maioliniego, produkując swój pierwszy singiel „Don't Get Away” pod pseudonimem Chester, który został nagrany w Factory Sound Studio przez Mauro Farinę i Giuliano Crivellente. Wydał również singiel „Hold the Line”. W 1987 roku porzucił projekt, który realizował pod pseudonimem Chester, by w pełni rozpocząć karierę jako Gino Latino.  

W latach 1987-1988 wydał dwa miksy singli: „Yes – È l'amore” i „Yes – È l'amore Latino Beat”. W 1989 roku, również nakładem Time Records, ukazał się singiel „No Sorry”, który osiągnął szóste miejsce na brytyjskiej liście przebojów i utrzymywał się tam przez pięć tygodni, podobnie jak singiel „Ride On Time” na pierwszym miejscu listy przebojów „Black Box”. W tym samym roku wystąpił w programie „Top of the Pops”, historycznym programie BBC, i zdobył nagrodę Disco Mix Club (DMC) dla wschodzącego artysty roku za singiel „No Sorry”. Jego pierwszy album, „The Prince”, został również wydany przez Time Records w 1989 roku. 

 W styczniu 1990 roku wystąpił gościnnie w programie „Ricomincio da Due” prowadzonym przez Raffaellę Carrà, gdzie miał premierę swojego nowego singla „I'll House You” dla Rai w wytwórni Time Records. W 1991 roku współpracował przy serii występów na żywo z pianistą Ivaldo Marcecą: Gino grał przy konsoli, a Ivaldo na fortepianie. Ivaldo otworzył później klub w Turynie (Hermitage Club), a Gino Latino był głównym artystą u boku Ivaldo Marcecy do 1993 roku, kiedy to postanowił odejść z branży. W 1994 roku, po okresie pracy jako rezydent DJ w Arenie w Asti i Onda Music Hall w Laigueglia, powrócił do Ivaldo Marcecy, gdzie został rezydentem DJ-skim w klubach Zoo Bar i Barrumba w Turynie. Ivaldo Marceca był również pomysłodawcą pierwszego Festiwalu Chicobum w Moncalieri, a Gino Latino został również rezydentem DJ-skim.  

W 1995 roku DJ rozpoczął współpracę ze światem profesjonalnej piłki nożnej, tworząc i miksując playlisty podczas treningów sportowych Torino Calcio i Juventus FC. Współpraca ta trwała do 2000 roku, kiedy dołączył do grupy radiowej GRP jako prelegent i dyrektor muzyczny.  Na początku XXI wieku kontynuował pracę jako DJ i producent, supportując takie zespoły jak Muse, Skunk Anansie, Alice Cooper, Morcheeba, George Benson, Al Jarreau i wiele innych. W 2015 roku dołączył do włoskiej reprezentacji śpiewaków; napisał remiks „Dico no” Squalo Iaco (Marco Iaconianni) dla Radia 105; i rozpoczął współpracę z piosenkarzem i autorem tekstów Lucą Carbonim. Od 31 grudnia 2015 do 16 grudnia 2016 roku brał udział w trasie koncertowej Luca Carboniego Pop-up Tour 2016 (promującej album Pop-up), otwierając koncerty setem DJ-skim w stylu lat 80-tych. 7 kwietnia 2018 roku dołączył do London One Radio, gdzie prowadził weekendowy program z listami przebojów oraz produkował sety DJ-skie i mash-upy. Od 8 do 30 czerwca 2018 roku uczestniczył z Lucą Carbonim w tournée po wielu włoskich miastach, promując nowy album „Sputnik” w księgarniach i centrach handlowych poprzez sesje autografów, miksując 35 lat muzyki artysty (w tym nowe utwory z albumu).  

 Rok 2020 rozpoczął się serią setów DJ-skich w Londynie i Włoszech, aż do początku marca 2020 roku, kiedy pandemia COVID-19 wstrzymała wszystko, odwołując wszystkie zaplanowane już koncerty na sezon wiosenno-letni. 23 lipca 2021 roku wydał swój nowy album „Go” w wytwórni Beat Sound Milano, dystrybuowany przez Artist First. Artysta mówi: „Od lat myślałem o albumie, który przeniósłby mnie w czasie. Do czasów, gdy tańczyłem break dance przed Teatro Regio w Turynie, do czasów, gdy narodzili się raperzy, którzy tworzyli historię, od Frankiego hi-nrg mc po Neffę. „Go” to podróż w przeszłość Italo House z końca lat 80-tych i początku 90-tych, wspomnienie mojej przeszłości, które przypomina mi o przeszłości. 

Z utworem „No Sorry” dotarł na szczyt brytyjskich list przebojów, obok „Ride On Time” Black Box, prekursorów tego, co stało się muzyką taneczną par excellence. Trąbka, oniryczny głos, który symbolizuje punkt zwrotny w kierunku wolności, podróż, która w końcu prowadzi do nowych horyzontów wolności! W latach 2022–2023 podkładał głos w licznych reklamach telewizyjnych i radiowych dla Live Nation oraz Friends and Partners dla sieci Rai i Mediaset, w tym Claudio Baglioni, Fiorella Mannoia, Antonello Venditti i Francesco De Gregori, Elisa, Alessandra Amoroso, Samuele Bersani, Giusy Ferreri, Modà, Niccoló Fabi, Litfiba, Gianna Nannini, Pooh, Ligabue, Red Hot Chili Peppers, George Ezra, Arctic Mokeys, Paolo Nutini, Ava Max, Ellie Goulding, Muse, Oliver Tree, 50 Cent, Travis Scott, Melanie Martinez, Jason Derulo i wielu innych. W 2024 roku zaczął pisać dla Crai TV Magazine, cotygodniowego magazynu informacyjnego i kulturalnego, skupiającego się na muzyce i rozrywce. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No Sorry	Gino Latino	09.1989	79[2]	-	Deconstruction PB 43041	[written by Lanzini, Bortolotti, Rossini, Feroldi][produced by Giacomo Maiolini, Severo Lombardoni]
Welcome	Gino Latino	01.1990	17[7]	-	FFRR F 126	[written by Jovanotti, C Cecchetto, L Cersoimo][produced by Jovanotti]

Latin Quarter

Latin Quarter to brytyjski zespół założony w 1983 roku. Mieli jeden singiel
„Radio Africa” w Wielkiej Brytanii, który znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów. Od początku odnosili większe sukcesy w Niemczech.Latin Quarter wydali swój najnowszy album, Releasing the Sheep, 29 października 2021 roku. Ich brzmienie łączy elementy popu, rocka, reggae i folku z tekstami o charakterze politycznym. 

 Zespół Latin Quarter powstał w 1982 roku, gdy były drukarz i urodzony w Lincoln Steve Skaith opuścił Liverpool i wyjechał do Londynu, aby pisać piosenki dla wydawnictwa muzycznego Chappell, wspólnie z klawiszowcem Stevem Jeffriesem. Skaith pracował również nad bardziej radykalną muzyką, której teksty napisał jego stary przyjaciel, Mike Jones. Obaj należeli do lewicowej grupy politycznej Big Flame. Sam Mike Jones nie grał na żadnym instrumencie w Latin Quarter, ale to on pisał teksty do piosenek. Były nauczyciel szkoły technicznej z Liverpoolu pisał już od ośmiu lat piosenki polityczne i przyjaźnił się ze Stevem Skaithem od czasów podstawówki. Ich poglądy polityczne znajdowały niekiedy odzwierciedlenie w wyborze tematów i tekstów utworów Latin Quarter. 

 Zespół Latin Quarter zarządzali Sean Clark i Marcus Russell (który wraz z Mikiem Jonesem pochodzi z Ebbw Vale). Clark i Russell założyli Ignition Management w 1983 roku. Jedynym problemem był brak zespołu, jedynie kilka już napisanych piosenek. Skaith, Jeffries i Jones założyli Latin Quarter jesienią 1983 roku z gitarzystą Richardem Wrightem, muzykiem o klasycznym wykształceniu i byłym członkiem Inversions, zespołu aktywnego na scenie jazzowo-funkowej, wraz z perkusistą Richiem Stevensem (który grał na albumie Lintona Kwesi Johnsona „Making History”). Pod koniec roku do zespołu dołączyli Yona Dunsford (wokal/fortepian) i Carol Douet (wokal/instrumenty perkusyjne), a skład uzupełnił Greg Harewood na basie. 

 Po pierwszych sporadycznych londyńskich koncertach zespołu w 1984 roku, były producent The Police, Nigel Gray, nagrał na własny koszt dwa utwory z „Latin Quarter”, a we wrześniu 1984 roku zespół wydał singiel „Radio Africa” we własnej, niezależnej wytwórni Ignition. Zespół podpisał kontrakt z Rockin’ Horse Records, odnogą Arista Records, i ukończył pracę nad debiutanckim albumem „Modern Times”. Po ponownym wydaniu, „Radio Africa” stał się w końcu brytyjskim hitem na początku 1986 roku, osiągając 19. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

  Jones określił ich pierwszy album „Modern Times” jako „prawdziwy manifest”. Album spędził zaledwie dwa tygodnie na brytyjskiej liście przebojów, osiągając 91. miejsce, ale znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów w Niemczech i Szwecji oraz dobrze sprzedawał się w całej Europie.Album sprzedał się w nakładzie ponad 300 000 egzemplarzy i został nazwany przez New York Daily News „jednym z najwspanialszych albumów electro-popowych, jakie kiedykolwiek wyszły z Anglii”.Po europejskiej trasie koncertowej w lutym i marcu 1986 roku, Latin Quarter zagrał na festiwalu Glastonbury 21 czerwca 1986 roku. W lutym 1987 roku zagrali na festiwalu „Rock for Peace” w Berlinie Wschodnim w Pałacu Republiki, a w sierpniu 1987 roku na festiwalu Hultsfred w Szwecji. Perkusista Darren Abraham i klawiszowiec Martin Lascalles byli nowymi członkami na kolejnym albumie, Mick And Caroline, wydanym w 1987 roku, który nie odniósł tak dużego sukcesu. Skaith powiedział później w wywiadzie, że nie był zadowolony z produkcji drugiego albumu, autorstwa Jasona Corsarosa.

  Na trzecim albumie „Swimming Against the Stream”, wydanym w 1989 roku przez niemiecką wytwórnię RCA, zespół zmniejszył się do kwartetu w składzie Skaith, Wright, Harewood i Dunsford. Album nagrali w Los Angeles z producentem Davidem Kershenbaumem i inżynierem dźwięku Paulem McKenną, a w dwóch utworach na skrzypcach zagrał David Lindley. Album nie został jednak wydany w USA. Wszystkie teksty piosenek nadal napisał Jones, a album zadedykowano jedenastu pracownikom Dunnes Stores w Dublinie, którzy zostali zwolnieni za odmowę obsługi towarów z RPA. Ich trzyletnia walka z wypowiedzeniem umowy zakończyła się wprowadzeniem przez rząd Irlandii zakazu importu południowoafrykańskich produktów rolnych. Singiel „Dominion” został pierwotnie nagrany na potrzeby serialu dokumentalnego „Animal Traffic”, wyreżyserowanego przez Arpada Bondy’ego i Rona Ordersa. Po niskiej sprzedaży w Wielkiej Brytanii zespół pierwotnie się rozpadł.  

W październiku 1990 roku ukazał się jednak kolejny album zatytułowany Nothing Like Velvet, na który składały się niewydane dema, wersje alternatywne i utwory koncertowe. Sądząc po notatkach na okładce, zespół zgodził się na wydanie tych utworów. Jednak wszyscy członkowie pozostali przyjaciółmi, spotykając się prywatnie. Skaith, Wright i Jones kontynuowali działalność jako Latin Quarter i współpracowali z The Bhundu Boys przy albumie Friends on the Road z 1993 roku, zawierającym przeróbkę utworu „Radio Africa” i dwa nowe utwory napisane przez członków obu zespołów.Latin Quarter wydał albumy Long Pig z 1993 roku i Bringing Rosa Home z 1997 roku, oba w niemieckich wytwórniach płytowych. Jones uważał, że album Long Pig zawierał najlepsze teksty w jego karierze.

  Latin Quarter ostatecznie zawiesił działalność w 1998 roku. Jones prowadził zajęcia z muzyki popularnej na Uniwersytecie w Liverpoolu. Wright został nauczycielem gry na gitarze w 2004 roku w Yehudi Menuhin School. Skaith zamieszkał w Meksyku, gdzie założył zespół Steve Skaith Band z meksykańskimi muzykami i wydał albumy Mexile (2003), Empires and Us (2005) oraz Imaginary Friend (2007). Następnie wrócił do Anglii i ponownie nagrał jedenaście utworów Latin Quarter na płycie Latin Quarter Revisited (2010). Teksty do utworu „Radio Africa” zostały przepisane na potrzeby albumu.

  W 2011 roku Skaith i autor tekstów Jones reaktywowali Latin Quarter z oryginalną wokalistką Yoną Dunsford, basistą Gregiem Harewoodem i klawiszowcem Stevem Jeffriesem. Zespół koncertował w Niemczech i Wielkiej Brytanii, wydając albumy „Ocean Head” w 2012 roku i „Tilt” w 2014 roku. Chris Rea był gościem specjalnym na albumie „Tilt”, grając na gitarze slide. Steve Skaith wydał „Bare Bones” w 2015 roku. Ideą albumu było przeniesienie wczesnych utworów z Latin Quarter do stanu, w którym powstały i zostały nagrane w wersji demo. We wrześniu 2016 roku Latin Quarter wydał album „The Imagination of Thieves”, w którym wystąpili Skaith, Jeffries, Martin Ditcham (perkusja), Yo Yo Buys (gitara basowa i gitara) oraz Mary Carewe (wokal, która śpiewała również na wczesnych demach studyjnych Latin Quarter w latach 80-tych, przed wydaniem „Modern Times”). Jones współtworzył teksty tylko do dwóch utworów: „Below The Water” i „Blue Drifting”.

  W kwietniu 2018 roku album „Pantomimé of Wealth” ukazał się nakładem Westpark Music. Oprócz politycznych piosenek zespołu, poruszających tematy sprawiedliwości społecznej, strachu przed bombardowaniem czy atakiem terrorystycznym, album zawierał również kilka bardzo osobistych utworów. Jones współtworzył teksty do „Niamh” i „A Bit Part of Life Itself”. W kwietniu 2019 roku Latin Quarter wydało „The Colour Scheme”, tym razem jako trio w składzie Skaith, Jeffries i Carewe. Album zawierał osiem akustycznych rearanżacji wczesnych utworów Latin Quarter, a także „Cut the Cord”, utwór Steve’a Skaitha Band, oraz nowy utwór „Little, by Less”, do którego tekst napisał Jones. W październiku 2021 roku ukazał się album „Releasing The Sheep”, który zawierał mieszankę nowo napisanych utworów oraz pięć świeżo zremiksowanych utworów z lat 80-tych, których zespół nigdy nie wydał, a których teksty napisał Jones.

  W 2023 roku Latin Quarter ogłosił, że świętuje 40. rocznicę pierwszej próby w 1983 roku, organizując trasę koncertową. 14 kwietnia 2023 roku ukazał się ich pierwszy album koncertowy „Remember”, nagrany w londyńskim klubie The Half Moon. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Toulouse/Thin White Duke	Latin Quarter	02.1985	93[1]	-	Rockin' Horse RH 101	[written by Mike Jones, Tony Joseph,Steve Skaith][produced by Latin Quarter, Pete Hammond]
Radio Africa/Voices Inside	Latin Quarter	04.1985	76[6]	-	Rockin' Horse RH 102	[written by Mike Jones,Keefe,Steve Skaith][produced by Nigel Gray]
Radio Africa/Voices Inside	Latin Quarter	01.1986	19[9]	-	Rockin' Horse RH 102	[written by Mike Jones,Keefe,Steve Skaith][produced by Nigel Gray]
Modern Times/Thin White Duke	Latin Quarter	03.1986	85[3]	-	Rockin' Horse RH 108	[written by Mike Jones,Steve Skaith][produced by Latin Quarter]
America For Beginners/Sandinista	Latin Quarter	08.1986	99[1]	-	Rockin' Horse RH 110	[written by Mike Jones,Steve Skaith]
Nomzamo (One People One Cause)/One Fell Swoop	Latin Quarter	04.1987	73[2]	-	Rockin' Horse RH 113	[written by Mike Jones,Steve Skaith][produced by Jason Corsaro]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Modern Times	Latin Quarter	03.1986	91[2]	-	Rockin' Horse RHLP 1	[produced by Pete Hammond,Latin Quarter,Nigel Gray]
Mick and Caroline	Latin Quarter	06.1987	96[1]	-	Rockin' Horse 208142	[produced by Jason Corsaro]

Joy Layne

Joy Layne (ur. jako Joy Lynne Nagl 11 listopada 1941 r.) to była amerykańska
piosenkarka pop z Chicago w stanie Illinois w Stanach Zjednoczonych, często porównywana  do Sandy Duncan, której styl inspirowany jest przynajmniej częściowo Teresą Brewer. Layne podpisała kontrakt z wytwórnią Mercury Records w 1956 roku, po tym jak jej matka zorganizowała spotkanie z Artem Talmadge'em, przedstawicielem A&R Mercury.

  Jej debiutancki singiel był coverem utworu „Your Wild Heart” zespołu The Poni-Tails, który stał się hitem w Stanach Zjednoczonych, osiągając 20. miejsce na liście Billboard Hot 100 na początku 1957 roku. Layne, która miała wówczas 15 lat, uczęszczała do liceum Lyons Township High School w LaGrange w stanie Illinois, małym miasteczku na zachodnich przedmieściach Chicago, kiedy singiel zyskał ogólnokrajową popularność. Kolejne , „My Suspicious Heart” i „After School”, nagrane podczas tej samej sesji co pierwsza płyta, nie znalazły się na listach przebojów, choć „After School” zaczęto kojarzyć z nią i został on coverowany przez Teresę Brewer, a jej ostatnie nagrania, wyprodukowane przez Lenny'ego LaCoura, zostały wydane w 1961 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Your Wild Heart/Dum-Dum	Joy Layne	02.1957	-	20[7]	Mercury 71038	[written by James Testa, Charles Sano]

Lanterns

The Lanterns to szkocki zespół indie, grający w latach 1997-1999.
Podpisali kontrakt z wytwórnią Columbia w 1997 roku. W jego skład wchodzili autor tekstów i muzyk Jim Sutherland oraz wokalistki Sylvia i Gina Rae. Ich singiel „High Rise Town” z 1998 roku trafił do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów, a po nim ukazał się chwalony przez krytyków album „Luminate yer Heid”. The Lanterns pojawili się na okładce magazynu modowego „Dazed and Confused” oraz byli bohaterami filmu dokumentalnego Channel 4 w 1999 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
HighRise Town	Lanterns	02.1999	50[2]	-	Columbia 6665712	[written by Jim Sutherland][produced by Peter John Vettese]

Thomas Lang

Thomas Lang (Thomas Jones) to angielski piosenkarz i autor tekstów, mieszkający w Liverpoolu.
Najbardziej znany jest z przepełnionego jazzem utworu „The Happy Man”, który w styczniu 1988 roku spędził trzy tygodnie na brytyjskiej liście przebojów, osiągając 67. miejsce. W 1987 roku wydał swój debiutancki album „Scallywag Jaz”. Jego ostatnim albumem (jak dotąd) był „The German Alphabet”, który ukazał się we wrześniu 2016 roku. Lang występował jako support przed Niną Simone w Royal Festival Hall i współpracował z wieloma najwybitniejszymi artystami jazzowymi. Jego basista John Murphy i współautor David A. Hughes skomponowali muzykę do wielu filmów, w tym do „Lock Stock and Snatch”, i wykorzystali go w filmie „The Batchelor”.

 

 Lang koncertował ze swoim zespołem pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych, zyskując wierną rzeszę fanów. Wystąpił także z zespołem Joolsa Hollanda w programie telewizyjnym „The Happening” w 1990 roku oraz odbył kilka rezydencji w słynnym na całym świecie londyńskim klubie jazzowym Ronnie Scott's. Lang nadal koncertuje w Wielkiej Brytanii, a czasami także poza nią. Był jednym z członków konsorcjum, które z powodzeniem walczyło o uratowanie liverpoolskiego Parr Street Recording Studios (studio znane ze współpracy z Coldplay, Doves, Embrace, Elbow i Badly Drawn Boy). 25 sierpnia 2006 roku Lang zaśpiewał w duecie z inną piosenkarką z Liverpoolu, Jennifer John, hymn „You'll Never Walk Alone” na Matthew Street Music Festival w Liverpoolu.

 

  Pod koniec października 2006 roku powrócił do studia nagraniowego w Liverpoolu i rozpoczął nagrywanie nowych utworów. Pierwszymi nagranymi utworami były „Scared” i „I Believe”. W marcu 2014 roku Lang wydał album koncertowy „Torch”, który został nagrany 16 kwietnia 2011 roku w Rodewald Suite w Liverpool Philharmonic Hall. W 2016 roku Lang wydał swój dziesiąty album „The German Alphabet” i obecnie pracuje nad nowym projektem, który wkrótce zostanie wydany.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Happy Man/Injury	Thomas Lang	01.1988	67[4]	-	Epic VOW 1	[written by David A. Hughes, Tom F. Jones][produced by Pete Smith, David A. Hughes]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Scallywag Jaz	Thomas Lang	02.1988	92[1]	-	Epic 4509961	[produced by David A. Hughes, Pete Smith]

Latif

Corey Latif Williams, znany zawodowo jako Latif, to amerykański wokalista R&B
i autor tekstów nominowany do nagrody Grammy.Był zwycięzcą konkursu Teen People's Who's Next. Był podopiecznym Teddy'ego Pendergrassa. Podpisał kontrakt z Universal Motown Records. 

 Latif urodził się w Filadelfii w Pensylwanii. Jego wczesna pasja do muzyki pochodziła głównie od rodziców, którzy, jak na ironię, nie mieli talentu muzycznego. Ta pasja do muzyki przerodziła się w zainteresowanie śpiewaniem. Bliski przyjaciel rodziny Latifa, Teddy Pendergrass, był mentorem młodego, początkującego artysty. To właśnie dzięki temu mentorstwu Latif nauczył się „śpiewać”. Ta relacja była pielęgnowana, ponieważ Latif był zabierany z Teddy'm na różne wywiady i występy. To właśnie dzięki temu Latif został zauważony przez córkę dyrektora wytwórni. To zaowocowało jego pierwszym kontraktem płytowym z Sony/550.Latif otrzymał kontrakt na demo, który pomógł mu doskonalić umiejętności kompozytorskie i dał mu wiedzę na temat procesu nagrywania. Wokale Latifa pojawiły się w niezwykle popularnej reklamie lokalnego banku. 

 W 2001 roku szum wokół wygranej w konkursie wystarczył, by zwrócić uwagę Kedara Massenburga. To ostatecznie wyszło Latifowi na dobre, ponieważ „smak rozgłosu” wywołany występem przekonał go do powiedzenia rodzicom, że nie chce wracać do Berklee College of Music. Chciał skupić się na muzyce na pełen etat. Matka dała mu jeden semestr na udowodnienie swoich umiejętności, w przeciwnym razie musiał wrócić do szkoły. Massenburg zainteresował się Latifem i podpisał z nim kontrakt z Universal Motown Records.

 Debiutancki album Latifa wydany przez Universal Motown nosił tytuł „Love in the First”. Ukazał się tylko jeden singiel, „I Don't Wanna Hurt You”. Utwór został napisany głównie przez Latifa, a produkcją zajęli się Ryan Leslie, Bryan-Michael Cox, Adonis Shropshire, Greg Charley, Andy C, Teddy Bishop, Mechalie Jamison, D „French” Spencer i Sean Garrett. Latif nie ma już kontraktu z Universal Motown Records. Zdobył liczną rzeszę fanów za granicą. Jednym z utworów, który można przypisać jego międzynarodowej popularności, jest „U Think U Know”.  

Nadal pisał również dla innych artystów, takich jak JoJo, Cassie, The Roots, Jim Jones, Joey Bada$$, Usher, Trey Songz, Chris Brown, Faith Evans i Musiq Soulchild, żeby wymienić tylko kilku. Podpisał umowę o współwydawnictwie z Universal Music Publishing Group (UMPG). W 2017 roku połączył siły z przyjacielem i współautorem tekstów i producentem Aaronem Kleinstaubem, tworząc duet Lo Boii. Zespół podpisał kontrakt z londyńską wytwórnią AWAL. Pierwszy singiel „Floor Seats” ukazał się w kwietniu 2019 r. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Don't Wanna Hurt You	Latif	06.2003	-	-	Motown 000439	[written by El DeBarge, Etterlene Jordan, Greg Charley, Latif, Sean Garrett & Teddy Bishop][97[2].R&B Chart]

Jacob Latimore

Jacob O'Neal Latimore Jr. (ur. 10 sierpnia 1996r) to amerykański aktor, wokalista i tancerz
pochodzący z Milwaukee w stanie Wisconsin. Jako piosenkarz, Latimore wydał samodzielnie cztery albumy studyjne: Connection (2016), Connection2 (2019), C3 (2020) i JL (2025). Jako aktor jest najbardziej znany z ról w filmach „Black Nativity”, „The Maze Runner”, „Collateral Beauty”, „Detroit” i „The Chi”. Zagrał również w oryginalnym filmie Netflixa „Candy Jar” u boku Samiego Gayle’a. 

 Latimore urodził się w Milwaukee w stanie Wisconsin, jako syn Latitii Taylor i Jacoba Latimore’a Sr. Latimore zagrał w kilku ważnych filmach, w tym w „Black Nativity” (2013) jako Langston i „Ride Along” (2014) jako Ramon. Wystąpił również w filmie „Więzień labiryntu”, który trafił do kin 19 września 2014 roku. Następnie zagrał w dramacie „Collateral Beauty”, który miał premierę 16 grudnia 2016 roku, oraz w dramacie o ulicznych iluzjonistach „Sleight”, który miał premierę 28 kwietnia 2017 roku. Latimore obecnie występuje w serialu „The Chi” stacji Showtime jako Emmett. W 2019 roku ukazał się film „Bilal: A New Breed of Hero”, w którym Latimore użyczył głosu lektorowi. W 2020 roku zagrał w komedii „Like a Boss”. W 2021 roku zagrał w filmie „Gully”. 

 Pierwszy singiel Latimore'a „Best Friend” został wydany w 2005 roku. W 2006 roku ukazał się „Superstar”. W czerwcu 2014 roku wydał swój przebój „Heartbreak Heard Around The World” z udziałem T-Paina. Jego debiutancki album Connection ukazał się w 2016 roku. Jego drugi album Connection2, będący kontynuacją Connection, ukazał się 26 kwietnia 2019 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Superstar	Jacob Latimore	09.2007	-	-	Crown World 0065	[written by Rico Love][84[1].R&B Chart]
Like 'Em All	Jacob Latimore featuring Issa or Diggy Simmons	10.2011	-	-	Jive	[written by Jacob Latimore, Miltone, Chad "C-Note" Roper, Diggy & TC][55.R&B Chart]

Debra Laws

 Debra Renee Laws (ur. 10 września 1956r) to amerykańska wokalistka i aktorka pochodząca z
Houston w Teksasie. Najbardziej znana jest z ballady R&B/soul „Very Special” z 1981 roku. W swojej karierze muzycznej ściśle współpracuje z rodzeństwem: Eloise Laws, Hubertem Lawsem i Ronniem Lawsem, którzy są producentami.

 Urodzona w Houston w Teksasie, Laws jest siódmym z ośmiorga dzieci Huberta Lawsa Seniora i Mioli Luverty Donahue. Występowała w całych Stanach Zjednoczonych w tak prestiżowych miejscach, jak Carnegie Hall, Berkeley Jazz Festival i Hollywood Bowl. Koncertowała również w Europie, Afryce i Azji. Jej album z 1993 roku nosi tytuł „Moments”, a ona sama jest producentką, autorką lub współautorką dziewięciu z dwunastu utworów zawartych na płycie. 

 Jej kariera zawodowa rozpoczęła się w 1977 roku, kiedy wystąpiła na albumie swojego brata Ronniego zatytułowanym „Friends and Strangers” dla United Artists Records. W 1979 roku była główną wokalistką na albumie swojego brata Huberta „Land of Passion” dla Columbia Records. Laws zadebiutowała jako solistka w 1981 roku, wydając album „Very Special” dla Elektra Records. Album ten, wyprodukowany przez jej dwóch braci, sprzedał się w nakładzie ponad 385 000 egzemplarzy, a dwa single, „Very Special” i „Be Yourself”, sprzedały się łącznie w nakładzie ponad 260 000 egzemplarzy. Trzeci singiel, „Meant for You”,został napisany przez Roxanne Seeman i Davida Lasleya. „Meant for You” pojawił się w filmie Paramount „Fighting Back” z udziałem Toma Skerritta i Patti LuPone. 

W latach 1981-1990 Laws współpracowała z trójką rodzeństwa, nagrywając i dając wiele koncertów w Stanach Zjednoczonych i za granicą. W 1985 roku nagrała utwór „Crusin' Tonight”, napisany i wyprodukowany przez George'a Duke'a, do ścieżki dźwiękowej filmu „The Heavenly Kid”. W czerwcu 1987 roku zdobyła pierwszą nagrodę w międzynarodowym konkursie wokalnym Midnight Sun Song Festival w Lahti w Finlandii. W kwietniu i maju 1991 roku odbyła trasę koncertową po Europie z zespołem Commodores, obejmującą 38 miast. W listopadzie tego samego roku wystąpiła z zespołami Kool and the Gang, Third World, Shabba Ranks, Ritą Marley, zespołem Commodores i wieloma innymi na koncercie charytatywnym dla dzieci Afryki, który odbył się w Lagos w Nigerii. W styczniu i lutym 1992 roku odbyła trasę koncertową po Azji, występując w Tajlandii, Singapurze, na Tajwanie i w Japonii. Raper Big Daddy Kane nagrał cover utworu „Very Special” w 1993 roku. Samplami z utworu „Very Special” były również Mary J. Blige i Jennifer Lopez. 

Następnie rozpoczęła pisanie i nagrywanie albumu, który został ukończony w październiku 1994 roku. W listopadzie i grudniu tego samego roku ponownie koncertowała w Europie. Współpracowała z Jeffreyem Ozbournem, Betty Wright i Steviem Wonderem. Oprócz filmu „The Heavenly Kid”, nagrała również ścieżki dźwiękowe do filmów „Fighting Back” i „Prison Dancer”, a także wystąpiła na albumie Pameli Williams „Eight Days of Ecstasy”. 

W marcu 2003 roku Debra Laws pozwała Sony Music Entertainment/Epic Records w Sądzie Okręgowym Stanów Zjednoczonych dla Centralnego Okręgu Kalifornii, za wykorzystanie sampli z utworu „Very Special” w nagraniu przez Jennifer Lopez utworu „All I Have” na jej albumie „This Is Me... Then”. Chociaż Sony uzyskało pozwolenie na wykorzystanie sampli od Elektra Entertainment Group, która posiadała prawa autorskie do utworu, Laws twierdziła, że ​​wykorzystanie jej głosu bez jej zgody naruszało jej ustawowe i zwyczajowe prawo do wizerunku na mocy prawa kalifornijskiego. W listopadzie 2003 roku sędzia Lourdes Baird uwzględniła wniosek Sony Music o wydanie wyroku w trybie uproszczonym, powołując się na fakt, że roszczenia Laws wynikające z prawa stanowego zostały wyparte przez art. 301 amerykańskiej ustawy o prawie autorskim. W 2006 roku orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Sąd Apelacyjny Stanów Zjednoczonych dla Dziewiątego Okręgu. W 2004 roku, po przegranej w procesie z Sony Music, Laws i jej firma producencka Spirit Productions, Inc. (należąca do jej brata Huberta i przez niego kontrolowana) pozwały Elektra Entertainment Group (a także spółkę macierzystą Elektry, Warner Music Group, i byłą spółkę macierzystą Warner Communications, Inc.), twierdząc, że Elektra była zobowiązana umownie do uzyskania zgody przed wyrażeniem zgody na wykorzystanie nagrania dźwiękowego „Very Special” w utworze „All I Have”. Roszczenia Laws zostały oddalone na wczesnym etapie sprawy z powodu powagi rzeczy osądzonej, a roszczenia Spirit zostały rozstrzygnięte na początku 2007 roku na nieujawnionych warunkach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Be Yourself/Your Love	Debra Laws	01.1981	-	-	Elektra 47084	[written by Debra Laws, Nathan East][produced by Ronnie Laws, Hubert Laws][31[15].R&B Chart]
Very Special/All The Things I Love	Debra Laws	08.1981	-	90[5]	Elektra 47142	[written by William Jeffrey, Lisa Peters][produced by Ronnie Laws, Hubert Laws][11[19].R&B Chart]
Meant For You/How Long	Debra Laws	09.1981	-	-	Elektra 47198	[written by David Lasley, Roxanne Joy Seeman][produced by Ronnie Laws, Hubert Laws][47[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Very Special	Debra Laws	04.1981	-	70[27]	Elektra 300	[produced by Ronnie Laws, Hubert Laws]

Landscape

Landscape to angielski zespół synthpopowy, znany przede wszystkim z hitów z 1981 roku,
takich jak „Einstein a Go-Go” i „Norman Bates”. Założony w Londynie w 1975 roku, zespół nieustannie koncertował w połowie i pod koniec lat 70-tych, grając w klubach rockowych, punkowych i jazzowych oraz wydając dwie instrumentalne EP-ki we własnej wytwórni Event Horizon. Grupa zaczęła eksperymentować z muzyką programowaną komputerowo i elektroniczną perkusją pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych, nagrywając płyty w rodzącym się gatunku synthpop.  

 

 Landscape tworzyli Richard James Burgess (perkusja, programowanie komputerowe, syntezatory, wokal), Christopher Heaton (syntezatory klawiszowe, fortepian, wokal), Andy Pask (gitary basowe progowe i bezprogowe, syntezator basowy, wokal), Peter Thoms (puzon, puzon elektryczny, wokal) oraz John L. Walters (lyricon, saksofon sopranowy, flet altowy, programowanie komputerowe, syntezatory, wokal). Zespół zyskał popularność dzięki występom na żywo, trasom koncertowym i założeniu niezależnej wytwórni Event Horizon, dla której wydał dwie EP-ki.

 

 Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią RCA, zespół wydał swój debiutancki album studyjny Landscape w 1979 roku. Kolejny album studyjny z 1981 roku, From the Tea-rooms of Mars..., zawierał przeboje z pierwszej piątki brytyjskiej listy przebojów „Einstein a Go-Go” i „Norman Bates”. Ich trzeci album studyjny to Manhattan Boogie-Woogie z 1982 roku. Po wydaniu tego albumu Heaton i Thoms opuścili zespół.  Po wydaniu trzeciego i ostatniego albumu studyjnego Landscape, Manhattan Boogie-Woogie, zespół przekształcił się w trio w składzie Burgess, Pask i Walters.

 

  Zmieniając nazwę zespołu na Landscape III, członkowie wydali single „So Good, So Pure, So Kind” i „You Know How to Hurt Me”. Trio rozpadło się w 1984 roku, a członkowie zespołu kontynuowali karierę w oddzielnych rolach.

 

  Burgess, Heaton i Walters zajęli się produkcją muzyczną. Walters był współzałożycielem magazynu płytowego Unknown Public w 1992 roku wraz z Laurence'em Astonem i pracował jako autor i redaktor. Od 1999 roku jest redaktorem naczelnym magazynu „Eye”, a od 2008 roku jego współwłaścicielem. Pask pracował jako muzyk sesyjny i współtworzył muzykę przewodnią do długo emitowanego brytyjskiego serialu „The Bill” na kanale ITV. Thoms pojawił się później na drugim albumie studyjnym Thomasa Dolby’ego „The Flat Earth” (1984) i w tym samym roku odbył trasę koncertową z Dolby’em, grając na puzonie. Był również członkiem personelu głównej siedziby związku muzyków w Wielkiej Brytanii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Einstein A Go-Go/New Religion	Landscape	02.1981	5[13]	-	RCA RCA 22	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape][produced by Landscape]
Norman Bates/From The Tea-Rooms Of Mars...To The Hell-Holes Of Uranus (Part 3, Tango)	Landscape	05.1981	40[7]	-	RCA RCA 60	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape,Christopher Heaton,Peter Thoms][produced by Landscape]
So Good, So Pure, So Kind/The Fabulous Neutrinos	Landscape III	03.1983	96[2]	-	RCA RCA 311	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape,BPW][produced by John L. Walters, Richard James Burgess,Pask]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
From the Tea-rooms of Mars ....	Landscape	03.1981	16[13]	-	RCA RCALP 5003	[produced by Landscape, Colin Thurston]

Trend Records

Trend Records to angielska wytwórnia płytowa, która istniała od końca
lat 60tych do początku lat 70-tych. Wydawała nagrania tak znanych artystów i osobowości, jak Consortium, The Foundations, Audrey Hall, Marcus Lipton, Julie Stevens, Warm Dust i Colin Young.  W lutym 1968 roku wytwórnia rozpoczęła działalność. Podpisali oni umowę z Associated Records. Promocją zajęli się Richard Eddy z Trend i Andrew Vere z Saga Records. Wszystkie zespoły, które podpisały kontrakt z Barry Class Management, firmą Barry'ego Classa, miały wydawać swoje nagrania w tej wytwórni. Jeden z nich, The Foundations, którym zarządzał Class, nie miał swoich nagrań w Trend. Przed lutowym startem Class rozważał wydawanie płyt budżetowych.

 

 Trend Records była jedną z firm grupy Class, do której należały również Class Destination Inc., Class Management, Class Theatrical Agency i sieć sklepów płytowych Disci. W 1968 roku siedziba wytwórni mieściła się w Classic House, przy 113 Westbourne Grove, Londyn W.2. Wydaje się, że przez pewien czas w 1968 roku Curtis Clements był zatrudniony jako asystent.

 

 W lutym 1968 roku Beat Instrumental poinformował o dwóch pierwszych wydawnictwach Trend Records: „Breaking up A Dream” Ways and Means oraz „Speak to Me” The Explosion. Obie płyty miały być dostępne 9 lutego. Również tego samego miesiąca, 23 lutego, miał ukazać się „Step Down” Rangersów. Ways and Means byli grupą zarządzaną przez Szkota Rona Fairwaya. Grupa wydała wcześniej singiel „Sea of ​​Faces” w wytwórni Pye, który dotarł do 9. miejsca na liście przebojów. 41. miejsce na liście przebojów Radio Caroline w tygodniu rozpoczynającym się 21 stycznia 1967 roku. Wydany w Trend utwór „Breaking Up A Dream”, uważany za ich najlepsze nagranie, odbiegał od dotychczasowych coverów muzyki surf. Zespół ostatecznie przyjął nazwę Chaucer's Tales. Producentem wytwórni był wówczas Eric Allandale, który grał na puzonie w zespole The Foundations. W styczniu 1969 roku hongkońska grupa Danny Diaz & The Checkmates wygrała konkurs Hong Kong's Battle of the Sounds, zorganizowany przez Levi Straussa. Zdobyli również kontrakt płytowy o wartości 10 000 dolarów z wytwórnią Trend Records.Rezultatem był singiel „Solomon Grundy” z piosenką „Goodbye Baby”, który ukazał się w Wielkiej Brytanii na Pye 7N 17690. Menadżer Foundations, Barry Class, zorganizował im przyjazd do Wielkiej Brytanii.

 

  Strona internetowa Seventies Sevens podaje, że w numerze Record Retailer z 5 listopada 1969 roku pojawiła się informacja, że ​​autorzy tekstów, David Myers i John Worsley, opuścili Southern Music, aby dołączyć w tym samym roku do wytwórni Trend należącej do Barry'ego Classa. Napisali oni dla The Foundations utwór „Baby, I Couldn't See”. Eric Allendale, który w 1968 roku został zatrudniony jako producent dla Trend, współreżyserował nagranie utworu z Worsleyem. Była to produkcja Trend, a Barry Class był producentem wykonawczym.Utwór, uzupełniony kompozycją Colina Younga „Penny Sir”, został wydany na singlu Pye 7N 17849 w 1969 roku. Utwór stał się niewielkim hitem w Holandii, trafiając na holenderską listę przebojów Tipparade. W trzecim tygodniu osiągnął 8. miejsce. W numerze Cash Box z 31 stycznia poinformowano, że Trend Records przygotowało sampler z fragmentami utworów trzech artystów: The Chads z utworem „Dearest Belinda”, Consortium z utworem „Melanie Cries Alone” i Abel Mann z utworem „The Sun in My Morning”. Każda sekcja zawierała wstęp didżeja Davida Hamiltona do każdego utworu.

 

 Utwór Consortium został wydany w tym samym miesiącu. Wsparty utworem „Copper Coloured Years” został wydany na antenie Trend TNT 52.W numerze New Musical Express z tygodnia kończącego się 10 października 1970 roku poinformowano, że Colin Young, wokalista The Foundations, opuścił grupę, aby rozpocząć karierę solową. Podpisał już kontrakt z Barrym Classem i zakładał nowy zespół o nazwie Development. Pod koniec 1970 roku Barry Class chciał reaktywować nazwę Foundations. Liderem reaktywowanego zespołu był Colin Young, który śpiewał. Dyrektorem muzycznym zespołu był Graham Preskett, który grał również na gitarze i skrzypcach elektrycznych. Pozostali członkowie to Jean Roussel grający na klawiszach, Steve B. Ingham i Roger Cawkwell na saksofonie i flecie. Koncertowali w Ameryce Łacińskiej, a nawet zagrali na Expo-Show w Buenos Aires. Działali jednak do początku 1971 roku. 

 

Jak doniesiono w numerze Record World z 19 grudnia, Class podpisał z Pathé-Marconi umowę dystrybucyjną na dystrybucję produktów Trend we Francji i Włoszech. Dwa zespoły gotowe do dystrybucji to Warm Dust i Swegas.Album Colina Younga został wydany przez wytwórnię w Stanach Zjednoczonych. Nosił tytuł „In The Beginning” i był przypisywany zespołowi Development Colina Younga, który został nagrany przez Trend.Muzycy na albumie to m.in. Graham Preskett grający na skrzypcach, gitarze, banjo, harmonijce ustnej i melodyce, Steve Bingham na basie, Roger Cawkwell na flecie, flecie prostym i saksofonie, Jean Roussel na organach i fortepianie oraz Eddie „Tan Tan” Thornton na puzonie i trąbce.W tym samym roku Colin Young wydał również singiel „Any Time at All” z utworem „You're No Good” na antenie Trend 6099 005. Jego producentami byli Tony Rockliff i Barry Class. Album został również wydany na antenie Uni 55286. Album, będący zapowiedzią 100 najpopularniejszych przebojów, znalazł się w sekcji Top 60 Pop Spotlight magazynu Billboard w tygodniu kończącym się 5 czerwca 1971 roku.

 

  Prowadzony przez Rodneya Harroda i Philipa Peverleya, Development wyjechał do Argentyny na początku 1971 roku.Argentyńska gazeta „Crónica” umieściła ich na pierwszej stronie i zamieściła artykuł o zespole na stronie 2. Dwa tygodnie później w innym artykule wyjaśniono, że zespół Colina Younga również występował pod nazwą Development.Leo Vanes w swoim artykule w „Leorama” w numerze „Crónica” z 25 lutego wystawił zespołowi chłodną recenzję. Również w 1971 roku, po niedawnych negocjacjach w Los Angeles z MCA Records, w których uczestniczyli prezes wytwórni Mike Maitland i Russ Reagan, Trend Records zawarło kolejną umowę. Jak donosił „Billboard” w numerze z 27 lutego, wytwórnia zawarła z Uni Records trzyletnią umowę dzierżawy na dystrybucję w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.W tym samym roku do wytwórni dołączyła Audrey Hall. Singiel, który nagrała dla „Trend”, to „Getting Ready For a Heartache”. Utwór był wspierany jej własną kompozycją „M.Y.O.B. Leave Me Alone”. Singiel był jednak grany w mainstreamowych stacjach radiowych. Po jego wydaniu nie było materiału od Trend, który mogłaby nagrać. Jej matka zaprosiła ją do Nowego Jorku, więc poprosiła wytwórnię o wydanie.

 

 Consortium wydało singiel „Annabella” jako Trend 6099 004 w 1971 roku. W tygodniu rozpoczynającym się 12 września utwór „Melanie Cries Alone” zespołu Consortium zadebiutował na 18. miejscu listy Top 20 TMP w Portugalii. Po kolejnym tygodniu na liście dotarł do 13. miejsca. Aktorka Julie Stevens nagrała singiel dla wytwórni. Utwór „After Haggerty” był promowany utworem „A Long Way From Home”, który ukazał się na Trend 6099 008.W numerze „Record World” z 13 listopada 1971 roku pojawiła się informacja, że ​​Director Class zawarł umowę z brytyjską wytwórnią MCA Records. Derek Everett, dyrektor zarządzający MCA, opisał tę umowę jako wyjątkową. Umowa umożliwiła wydanie singla „Stoney Ground” zespołu The Foundations. Płyta trafiła na listę Billboard Bubbling Under Hot 100, gdzie spędziła tydzień, osiągając szczyt na 113. miejscu. W 1972 roku Consortium wydało w Portugalii singiel „Sunday in The Park” i „Tell Me My Friend” na Trend 6099 011.

Cleo Laine

Dame Cleo Laine, Lady Dankworth (ur. Clementine Dinah Bullock;
ur. 28 października 1927r -zm.  24 lipca 2025r) była brytyjską piosenkarką i aktorką znaną ze swojego scatowego śpiewu. Była żoną kompozytora jazzowego i muzyka Sir Johna Dankwortha oraz matką basisty Aleca i piosenkarki Jacqui Dankworth. Laine odniosła popularny sukces dzięki takim singlom jak „You'll Answer To Me” i wystąpiła w wielu produkcjach teatralnych. Otrzymała wiele nagród i wyróżnień, w tym Order Imperium Brytyjskiego (OBE) w 1979 roku i nagrodę Grammy w 1986 roku. 

 Laine urodziła się jako Clementine Dinah Bullock 28 października 1927 roku w Southall w hrabstwie Middlesex, jako drugie z trojga dzieci Sylvana Alexandra Campbella i Minnie Blanche Bullock (z domu Hitchings). Zarejestrowano ją pod nazwiskiem Clementine Dinah Bullock. Jej ojciec był Jamajczykiem i weteranem I wojny światowej, który pracował jako robotnik budowlany i regularnie występował na ulicy. Jej matka była dzieckiem angielskich rodziców z Wiltshire, którzy oboje zmarli kilka lat przed pierwszym małżeństwem córki z mężczyzną o nazwisku Bullock w 1913 roku. Rodzina stale się przeprowadzała, ale większość dzieciństwa Laine spędziła w Southall. Jej rodzice pobrali się w 1933 roku. Wychowywała się jako Clementina Campbell, ale dopiero w 1953 roku, gdy miała 26 lat i ubiegała się o paszport na zbliżającą się podróż po Niemczech, Laine dowiedziała się o swoim prawdziwym nazwisku rodowym, ponieważ jej rodzice nie byli wówczas małżeństwem, a matka zarejestrowała ją pod nazwiskiem Bullock.

  Laine uczęszczała do szkoły z internatem przy Featherstone Road w Southall (później znanej jako Featherstone Primary School), a matka w młodym wieku wysyłała ją na lekcje śpiewu i tańca. Ona, jej siostra i brat wystąpili w niewymienionych w napisach rolach ulicznych urwisów w filmie fantasy Alexandra Kordy z 1940 roku „Złodziej z Bagdadu”, a następnie uczęszczała do Mellow Lane Senior School w Hayes, zanim zaczęła pracować jako praktykantka fryzjerska, trymerka kapeluszy, bibliotekarka i w lombardzie. 

 Laine w 1962 roku W wieku 24 lat Laine dołączyła do małego zespołu Johna Dankwortha, Johnny Dankworth Seven, po czym przyjęła imię „Cleo Laine”.Laine później grała z jego big bandami, Johnny Dankworth & His Orchestra oraz Johnny Dankworth & His New Radio Orchestra, z którymi występowała do 1958 roku. W tym samym roku Dankworth i Laine pobrali się. Zagrała główną rolę w sztuce Barry'ego Reckorda „Flesh to a Tiger” w londyńskim Royal Court Theatre. W tym samym roku zagrała tytułową rolę w „The Barren One”, adaptacji sztuki Federico Garcíi Lorki „Yerma” w reżyserii Sylvii Wynter. Doprowadziło to do kolejnych ról scenicznych, takich jak musical Valmouth w 1959 roku, sztuka „Czas śmiechu” w 1962 roku, „Botki z dżemem truskawkowym” w 1968 roku, a ostatecznie do roli Julii w inscenizacji „Statku wycieczkowego” Wendy Toye w londyńskim teatrze Adelphi w 1971 roku. „Statek wycieczkowy” miał jak dotąd najdłuższy jak dotąd występ w londyńskiej produkcji -910 przedstawień.

  W tym okresie Laine odniosła dwa duże sukcesy płytowe. Piosenka „You'll Answer to Me” dotarła do brytyjskiej pierwszej dziesiątki, gdy Laine wystąpiła w produkcji opery/baletu Kurta Weilla „Siedem grzechów głównych” na Festiwalu Edynburskim w 1961 roku. W 1964 roku jej album „Shakespeare and All that Jazz” nagrany z Dankworthem został dobrze przyjęty. Dankworth i Laine założyli teatr Stables w 1970 roku w dawnym budynku stajni na terenie ich domu. Ostatecznie dała ponad 350 koncertów rocznie.

  W 1972 roku Laine odbyła udaną trasę koncertową po Australii; wydała sześć albumów, które znalazły się w pierwszej setce list przebojów w tym kraju w latach 70-tych. Jej pierwszym występem w Stanach Zjednoczonych był koncert pod koniec tego samego roku w nowojorskim Lincoln Center, po którym w 1973 roku nastąpił pierwszy z jej licznych występów w Carnegie Hall. Wkrótce potem nastąpiły trasy koncertowe po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, a wraz z nimi szereg albumów płytowych i występów telewizyjnych, w tym w The Muppet Show w 1977 roku. Doprowadziło to, po kilku nominacjach, do jej pierwszej nagrody Grammy, w uznaniu nagrania na żywo jej koncertu w Carnegie z 1983 roku. Kontynuowała trasę koncertową aż do XXI wieku, między innymi w Australii w 2005 roku.Występowała na żywo w Wielkiej Brytanii aż do 2018 roku.

  Inne ważne nagrania z tego okresu to albumy duetów z Rayem Charlesem (Porgy and Bess) oraz Pierrot Lunaire Arnolda Schönberga, za który otrzymała nominację do nagrody Grammy. Laine zagrała role w musicalu Dankwortha „Colette” w 1979 roku, a także w „A Little Night Music” Stephena Sondheima w 1983 roku i w „Wesołej wdówce” Franza Lehára w kolejnym roku dla Michigan Opera. W 1985 roku po raz pierwszy wcieliła się w rolę Księżniczki Puffer w „Tajemnicy Edwina Drooda” na Broadwayu, za którą otrzymała nominację do nagrody Tony.W 1989 roku otrzymała nagrodę krytyków z Los Angeles za rolę Czarownicy w „Into the Woods” Sondheima.W maju 1992 roku Laine wystąpił z Frankiem Sinatrą na tygodniowym koncercie w Royal Albert Hall w Londynie. 

W 1978 roku Derek Jewell z  Sunday Times nazwał ją „po prostu najlepszą wokalistką na świecie”. Laine była reklamowana jako osoba o „pięciooktawowej skali”

  W 1946 roku Laine poślubiła George'a Langridge'a, dekarza, z którym miała syna. Para rozwiodła się w 1957 roku. Jej syn zmarł przed nią w 2019 roku, w wieku 72 lat. W 1958 roku wyszła za mąż za Johna Dankwortha, z którym miała dwoje dzieci: basistę Aleca Dankwortha i piosenkarkę Jacqui Dankworth. Pozostali w związku małżeńskim aż do jego śmierci 6 lutego 2010 roku. Tego samego dnia Laine wystąpiła na koncercie w The Stables z okazji 40. rocznicy istnienia lokalu i ogłosiła śmierć Dankwortha pod koniec koncertu, ku zaskoczeniu publiczności. Laine zmarła w swoim domu w Wavendon 24 lipca 2025 roku w wieku 97 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let's Slip Away/Thieving Boy	Cleo Laine	01.1961	42[1]	-	Fontana H 309	[written by Johnny Dankworth, David Dearlove]
You'll Answer To Me/I Only Have Eyes For You	Cleo Laine	09.1961	5[13]	-	Fontana H 326	[written by Sherman Edwards, Hal David]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cleo Laine Live!!! at Carnegie Hall	Cleo Laine	04.1974	-	157[8]	RCA Victor 5015	[produced by Pete Spargo]
Day By Day	Cleo Laine	07.1974	-	199[1]	Buddah 5607	[produced by Walter J. Ridley]
A Beautiful Thing	Cleo Laine	12.1974	-	168[5]	RCA Victor 5059	[produced by Mike Berniker]
Born On A Friday	Cleo Laine	02.1976	-	158[10]	RCA Victor 5113	[produced by George Martin, Rocky Thomas]
Porgy & Bess	Ray Charles & Cleo Laine	12.1976	-	138[11]	RCA Victor 1831	[produced by Norman Granz]
Best Friends	Cleo Laine with John Williams	01.1978	18[21]	-	RCA Victor RS 1094 [UK]	[produced by John Dankworth, Paul Hart]
Cleo	Cleo Laine	12.1978	68[1]	-	Arcade ADEP 37 [UK]	[produced by John Dankworth]
Sometimes When We Touch	Cleo Laine & James Galway	05.1980	15[14]	150[6]	RCA Victor 1831	[produced by Ralph Mace]