Willy Mason

 Willy Mason (ur. 21 listopada 1984r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Dorastał na Martha’s Vineyard w rodzinie muzyków i zaczął występować i nagrywać na początku XXI wieku. Mason występował w Wielkiej Brytanii, a później koncertował na całym świecie zarówno jako artysta solowy, jak i w duecie.

  Mason urodził się w White Plains w stanie Nowy Jork, jako syn Jemimy James i Michaela Masona, autorów tekstów piosenek. Mason jest bezpośrednim potomkiem XIX-wiecznego filozofa Williama Jamesa. Kiedy Mason miał pięć lat, wraz z rodziną przeprowadził się z Tarrytown w stanie Nowy Jork do West Tisbury w stanie Massachusetts na wyspie Martha’s Vineyard.Uczęszczał do szkoły podstawowej Chilmark Elementary School do piątej klasy, szkoły podstawowej West Tisbury Elementary School oraz liceum regionalnego Martha's Vineyard Regional High School, gdzie grał w kilku lokalnych zespołach, takich jak Keep Thinking, Cultivation i Slow Leslie. Był również członkiem MVRHS Minnesingers i występował w produkcjach musicalowych.

  Pierwszym komercyjnym wydawnictwem Masona był pięcioutworowy album EP G-Ma's Basement EP. Znajdowały się na nim solowe nagrania akustyczne utworów „Live It Up”, „Hard Hand to Hold”, „Waiter at the Station”, „Not Lie Down” i „Oxygen”. Album był sprzedawany podczas występów na żywo w 2004 roku oraz w internecie. Popularność Masona wzrosła po tym, jak Sean Foley, współpracownik muzyka Conora Obersta, odkrył jego muzykę w lokalnej audycji radiowej na Martha's Vineyard. Oberst wkrótce podpisał kontrakt z Masonem dla swojej nowej wytwórni, Team Love Records, i latem 2004 roku Mason i jego brat Sam udali się do Old Soul Studios w górach Catskill w stanie Nowy Jork, aby nagrać album „Where the Humans Eat”. Sesje nagraniowe odbywały się głównie na żywo, w nie więcej niż trzech ujęciach, z udziałem gitary i wokalu Willy'ego Masona oraz perkusji Sama Masona (reżysera). Później dodano minimalne dogrywki gitary, basu i innych instrumentów. Album został wydany w Stanach Zjednoczonych w październiku 2004 roku, a w Wielkiej Brytanii przez Virgin Records w lutym 2005 roku. 

Album i jego single („Oxygen” i „So Long”) znalazły się na listach przebojów UK Singles Chart i Albums Chart w 2005 roku. Po wielu występach na żywo w latach 2004 i 2005, zwieńczonych występem na Festiwalu Glastonbury, Mason wziął urlop i wrócił do domu rodzinnego na Martha’s Vineyard. Zaczął pisać nowe piosenki i założył zespół, w którym grała Nina Violet na altówce i wokalu wspierającym, a Zak Borden na mandolinie. Na początku 2006 roku zespół rozpoczął trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie, wraz z innymi muzykami. Supportował Beth Orton, Death Cab For Cutie, Radiohead, KT Tunstall i Sondre Lerche.

  Mason wydał swój drugi album, If the Ocean Gets Rough, w marcu 2007 roku. W tym samym roku zaśpiewał również w utworze „Battle Scars” z albumu We Are the Night (2007) zespołu The Chemical Brothers. Utwór „Pickup Truck”, nagrany na żywo w wytwórni Aboveground Records w Edgartown w stanie Massachusetts, znalazł się na albumie „Radio Waves, Vol. 1”, kompilacji muzyki z Martha’s Vineyard, wydanej 29 czerwca 2007 roku, aby wesprzeć zakup sprzętu nadawczego dla WVVY-LP, nowej lokalnej stacji radiowej. W 2007 roku ukazał się również koncertowy występ z festiwalu Austin City Limits. Mason zaśpiewał również w dwóch utworach na albumie „Hawk” (2010) Isobel Campbell i Marka Lanegana. Wystąpił również w utworze „No Room For Doubt” z EP-ki Lianne La Havas „Lost & Found”  (a następnie jej debiutanckiego albumu „Is Your Love Big Enough?”), który ukazał się 21 października 2011 roku nakładem wytwórni Labour of Love. 

W 2011 roku koncertował w małych lokalach w Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii, a podczas trasy nagrał sesję na żywo w 80 Hertz Studios w The Sharp Project w Manchesterze. Singiel „We Can Be Strong” pojawił się w finale brytyjskiego sitcomu „Fresh Meat” pod koniec 2011 roku. 21 września 2012 roku Mason ogłosił wydanie swojego trzeciego albumu „Carry On”. Miał on ukazać się 3 grudnia i był to jego pierwszy album wydany przez Fiction Records. Płytę wyprodukował Dan Carey. W ramach promocji albumu Mason zagrał w pierwszym tygodniu grudnia wyprzedaną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. W listopadzie 2012 roku Mason odbył trasę koncertową z Benem Howardem jako support. W październiku 2012 roku odbył również trasę koncertową po Australii z Mumford and Sons oraz Edwardem Sharpe’em i Magnetic Zeros. W 2013 roku wystąpił na festiwalach Mumford and Sons' Gentlemen of the Road w Ameryce Północnej. EP Don't Stop Now został wydany przez Communion Records w USA 14 stycznia 2013 roku,a następnie odbył czterotygodniową trasę koncertową. Communion Records wydało w USA w 2013 roku album Carry On.

  5 lutego 2013 roku Mason i Brendan Benson nagrali płytę Upstairs w United Vol. 7. Benson wyprodukował, zmontował i dyrygował grupą znakomitych muzyków, którzy nagrywali na piętrze w United Record Pressing. Siedem utworów, wszystkie napisane przez rodziców Masona, artystów folkowych Jemimę James i Michaela Masona.We wrześniu 2015 roku Mason odbył tournée po Australii jako członek obsady „A State of Grace” Później w tym samym roku zaśpiewał w singlu Jamiego Woona „Celebration” z jego albumu „Making Time”. We wrześniu 2016 roku Mason otworzył koncert WUMB w Strand Theatre w Oak Bluffs, wykonując zestaw autorskich utworów, zanim dołączyła do niego na scenie jego żona, Marciana Jones.

  W grudniu 2016 roku Mason wystąpił na imprezie z okazji premiery płyty w The Ritz w Oak Bluffs, występując u boku Jemimy James i innych muzyków z wyspy. W maju 2017 roku Mason odbył trasę koncertową po Republice Południowej Afryki, występując w Johannesburgu i Kapsztadzie w ramach weekendowego programu, w którym wystąpili Nakhane Toure, Jamie Lee Sexton, Mark Fransman i inni lokalni artyści. W czerwcu 2017 roku Mason wystąpił w Lerwick Legion na Szetlandach, z Arthurem Nicholsonem jako supportem. W lipcu 2017 roku Mason współpracował z bułgarską wokalistką Eugenią Georgievą nad nową aranżacją chóralną utworu We Can Be Strong na festiwal Voices Now w londyńskim Roundhouse.

  Na początku 2018 roku Mason ogłosił dziewięciodniową trasę koncertową po Irlandii, z zaplanowanymi występami w Cork, Galway, Navan, Bangor, Derry, Dublinie i Limerick. W 2019 roku BBC Radio 6 Music wyemitowało sesję nagraną przez Masona 28 listopada 2012 roku w ramach programu Live Hour, prezentowaną przez Chrisa Hawkinsa.W październiku 2020 roku Mason dał koncert plenerowy w Muzeum Martha's Vineyard w Vineyard Haven.W lipcu 2021 roku wystąpił ze swoim zespołem na Sonic Revolution at the Loft, darmowym koncercie organizowanym przez Martha’s Vineyard Concert Series w Oak Bluffs. W czerwcu 2022 roku Mason dał darmowy publiczny występ w Bibliotece West Tisbury na Martha’s Vineyard. W styczniu 2023 roku wystąpił jako gwiazda wieczoru w Atwood’s Tavern w Cambridge w stanie Massachusetts. W maju 2024 roku Mason kontynuował występy na żywo, a liczne koncerty zostały udokumentowane przez JamBase. W listopadzie 2025 roku powrócił do Europy na trasę koncertową i wystąpił w Witloof Bar w Le Botanique w Brukseli ze swoim trio. We wrześniu i październiku 2026 roku Mason ma wystąpić jako gość specjalny na trasie koncertowej The Lemonheads po Wielkiej Brytanii, która obejmuje dziesięć koncertów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Oxygen	Willy Mason	02.2005	23[3]	-	Virgin VSCDX 1892	[written by Willy Mason]
So Long	Willy Mason	05.2005	45[2]	-	Virgin VS 1898	[written by Willy Mason][produced by Sam Mason, Tom Schick, Willy Mason]
Save Myself	Willy Mason	03.2007	42[1]	-	Virgin VSCDT 1928	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]
We Can Be Strong	Willy Mason	05.2007	52[2]	-	Virgin VS 1939	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where the Humans Eat	Willy Mason	02.2005	38[11]	-	Virgin CDV 2993	[produced by Willy Mason, Sam Mason, Tom Schick]
If the Ocean Gets Rough	Willy Mason	03.2007	33[3]	-	Radiate CDV 3029	[produced by Chris Shaw, Doug Easley, Willy Mason]

Freeloaders

Freeloaders byli brytyjskim duetem produkującym muzykę house, założonym przez
Kevina O'Toole'a i Dale'a Longwortha, członków założycieli zespołu tanecznego N-Trance. Działający w połowie lat 2000, specjalizowali się w utworach electro-house, często z gościnnym udziałem wokalistów i gitarzystów Vinny'ego Burnsa, a Jerome Stokes zapewniał wokale w wybranych projektach. Przełom nastąpił wraz z singlem z 2005 roku „So Much Love to Give” z udziałem zespołu soulowego The Real Thing i samplowaniem ich przeboju z 1977 roku „You to Me Are Everything”. Utwór osiągnął 9. miejsce na liście UK Singles Chart, spędzając 4 tygodnie w pierwszej 40-tce (9 tygodni na liście ogółem) i osiągając również 8. miejsce na liście Physical Singles Chart.

 Kolejne wydawnictwa to „Now I'm Free (Freefalling)” z 2006 roku, który rozwijał ich komercyjne brzmienie house. Jedyny album duetu, Freshly Squeezed, ukazał się w 2006 roku i zawierał 11 utworów, kładących nacisk na optymistyczne, oparte na samplach produkcje house, z „So Much Love to Give” na czele. Choć ich dorobek ograniczał się do kilku singli i debiutanckiego albumu wydanego przez wytwórnię All Around the World, Freeloaders przyczynili się do odrodzenia house'u w Wielkiej Brytanii w połowie lat 2000., obok takich artystów jak Freemasons i Eric Prydz.

Freeloaders powstali w 2004 roku jako angielski projekt muzyki house zainicjowany przez Kevina O'Toole'a i Dale'a Longwortha, duet, który dekadę wcześniej współtworzył elektroniczny zespół N-Trance. Czerpiąc ze swojego ugruntowanego doświadczenia produkcyjnego z eurodance'owych hitów N-Trance z lat 90., O'Toole i Longworth pod nowym pseudonimem skupili się na muzyce house, wykorzystując kontakty z wcześniejszej pracy z wytwórnią All Around The World. Współpracowali z gitarzystą Vinnym Burnsem i wokalistą Jerome'em Stokesem przy kilku utworach. Projekt, mający siedzibę w Wielkiej Brytanii, we wczesnej fazie obejmował eksperymentalne nagrania, które łączyły elementy house z samplami i współpracą, budując na doświadczeniu założycieli w dziedzinie inżynierii dźwięku z Oldham College. Taka konfiguracja pozwoliła im działać jako elastyczny zespół produkcyjny, odmienny od bardziej wokalnego brzmienia eurodance N-Trance, jednocześnie wykorzystując tę ​​samą sieć kontaktów branżowych do początkowego rozwoju.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Much Love to Give	Freeloaders featuring the Real Thing	04.2005	9[9]	-	All Around The World 12GLOBE 412	[written by Chris Amoo ,Eddie Amoo][produced by Dale Longworth ,Kevin O'Toole]

Sparkles

 The Sparkles to amerykański zespół grający rock garażowy z Levelland w Teksasie,
działający w latach 1957–1972. Jednak najpopularniejszą wersją zespołu był skład istniejący w latach 1965–1967, w którym nagrano utwory „No Friend of Mine” i „Hipsville 29 B. C.” 

 Pierwszy skład The Sparkles składał się ze Stanleya Smitha i Carla Huckeby'ego na gitarach, Boba Donnella na basie, Johnny'ego Wallera na pianinie, braci Jessego i Guya Balewów na saksofonie i wokalu oraz Gary'ego Blakeya na perkusji. Zespół nagrał swoje pierwsze nagranie w 1958 roku dla legendarnego producenta muzycznego Normana Petty'ego (który współpracował również z Buddym Hollym i Royem Orbisonem), ale nagranie nie zostało wydane. Ten skład rozpadł się wkrótce potem i ponownie utworzył z Garym Blakeyem na perkusji, Charliem Hatchettem i Stanleyem Smithem na gitarach oraz Donem Settle'em na basie i wokalu wspierającym.Skład zespołu zmienił się ponownie, gdy dołączyli do niego perkusista Harold „Lucky” Floyd, basista Bobby Smith i gitarzysta Donnie Roberts. Hatchett odszedł, aby wraz z Blakeyem założyć własną grupę The Raiders.

  Ten trzeci skład zyskał lokalną popularność i zaczął grać w klubach w zachodnim Teksasie.Z powodu nieporozumień między członkami zespołu, ten skład również się rozpadł. Harold „Lucky” Floyd i Bobby Smith zaprosili następnie Louiego Holta, Gary'ego P. Nunna i perkusistę Jimmy'ego Marriotta, w wyniku czego czwarty skład liczył dwóch perkusistów, choć Floyd czasami śpiewał.Producenci płytowi z Nashville, Larry Parks i Jay Turnbow, zaproponowali zespołowi podpisanie kontraktu z wytwórnią Hickory Records. Zespół zgodził się i wydał w 1966 roku singiel „The Hip” (napisany przez Parksa, Turnbowa i Joe Melsona), który stał się wielkim hitem w Austin. Wkrótce potem nagrano utwory „Something That You Said” i „Jack and the Beanstalk”. Wszystkie te nagrania miały miejsce w Odessie w Teksasie, w studiu Westex Tommy'ego Allsupa.

 W następnym roku zespół nagrał „No Friend of Mine” i „Hipsville 29 B. C.” w Nashville w stanie Tennessee. Kiedy Nunn i Holt zdecydowali się odejść z zespołu, około 1968 roku, Floyd, Smith i Marriott przenieśli się do Kalifornii i zmienili nazwę zespołu na Pearly Gate, występując kilkakrotnie w serialu telewizyjnym „Judd” dla The Defense. Później wrócili do Austin i reaktywowali The Sparkles. To właśnie w tym okresie dołączył do nich Steve Weisberg, przyszły gitarzysta The John Denver Band. The Sparkles ostatecznie rozpadli się w 1972 roku, a Floyd wrócił do Kalifornii, by grać z Red Wilder Blue.

  Wielu komentatorów, w tym autor Jeff Jarema, zauważyło, że przez prawie piętnaście lat istnienia zespołu i w różnych składach, wersją grupy, która najbardziej rozsławiła nazwę The Sparkles, był czwarty skład, który nagrał single „Hipsville 29 B. C.” i „No Friend of Mine”. Na przestrzeni lat utwory zespołu pojawiały się na kompilacjach różnych artystów: „The U.T.” znalazło się na albumie „Highs in the Mid-Sixties, Volume 17”, a „I Want to Be Free” znalazło się na albumie „Turds On A Bum Ride, Vol. 1, i „Hipsville 29 B. C.” pojawiły się na Mayhem & Psychosis, Vol. 2 i Garage Beat '66, Vol. 1. Ponadto „No Friend of Mine” pojawiło się na zestawie pudełkowym Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965-1968 z 1998 r., wersji CD Pebbles, Volume 1, Songs We Taught The Fuzztones, Garage Beat '66, Vol. 1, Uptight Tonight: Ultimate 60's Garage Collection, Acid Dreams: Testament, Trash Box, Best of Pebbles, Vol. 1 i Ear-Piercing Punk.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The U.T./He Can't Love You	Sparkles	10.1962	-	-	Caron 94	[written by The Sparkles]
The Hip/Oh, Girls, Girls	Sparkles	01.1966	-	-	Hickory 1364	[written by Joe Melson, Larry Parks,Jay Turnbow]
Something That You Said (Makes Me Cry)/Daddy Gonna’ Put The Hurt On You	Sparkles	05.1966	-	-	Hickory 1390	[written by Larry Parks,Jay Turnbow]
Jack And The Beanstalk/Oh, Girls, Girls	Sparkles	08.1966	-	-	Hickory 1406	[written by Lucky Floyd, Bob Morris]
No Friend Of Mine/First Forget (What Has Made You Blue)	Sparkles	03.1967	-	-	Hickory 1443	[written by Larry Parks,Jay Turnbow]
Hipsville 29 B. C. (I Need Help)/I Want To Be Free	Sparkles	09.1967	-	-	Hickory 1474	[written by Don Turnbow][produced by urnbow, Parkes, Rose]

DaniLeigh

DaniLeigh (ur. 20 grudnia 1994 roku w Miami na Florydzie jako Danielle Leigh Curiel) to
amerykańska piosenkarka, tancerka i choreografka. Współtworzyła duet hiphopowy Curly Fryz ze swoją siostrą Charli Curiel. 

 

 Danielle Curiel urodziła się w Miami, jej rodzice pochodzili z Dominikany. Zaczęła tańczyć w wieku 12 lat, a śpiewać w wieku 14 lat. W wieku 16 lat przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie pracowała jako tancerka. Wkrótce potem uruchomiła swój kanał na YouTube, gdzie publikowała swoje pierwsze covery. W 2013 roku Prince zlecił jej wyreżyserowanie teledysku do utworu „Breakfast Can Wait” z albumu *Art Official Age*, w którym również wystąpiła.

 

  Wraz z siostrą Charli Curiel występują również jako duet Curly Fryz na jego albumie *Hitnrun Phase One* (2015).Od 2017 roku Danielle Curiel wydaje własne utwory pod szyldem wytwórni Def Jam Recordings. Do najbardziej znanych utworów należą „Lil Bebe” z Lil Baby (2018) oraz „Easy (Remix)” z Chrisem Brownem (2019). W 2020 roku była nominowana do nagrody MTV Video Music Award za choreografię do teledysku zespołu DaBaby do utworu „Bop”. 

 

 W maju 2023 roku Danielle Curiel została aresztowana po spowodowaniu wypadku, w którym potrąciła nastolatka na hulajnodze i uciekła z miejsca zdarzenia. Gdy policja zatrzymała ją wkrótce potem, badanie alkomatem wykazało, że Danielle Curiel była pod wpływem alkoholu, co potwierdziło badanie krwi. Nastolatka w wypadku doznała pęknięcia nerki i złamania kręgu. Sąd uznał Curiel winną prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu i ucieczki z miejsca wypadku, w wyniku którego odniosła poważne obrażenia, i skazał ją na pięć lat więzienia w zawieszeniu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Easy	DaniLeigh featuring Chris Brown	11.2018	-	79	Def Jam USUM 71816809	[4x-platinum-US][silver-UK][written by Danielle Leigh Curiel, Christopher Maurice Brown ,Fallon King ,Christopher Allen Clark ,Mathias Sorum ,Ronald M. Ferebee Jr][produced by Fallon King,Christopher Allen Clark][34.R&B Chart]

Cochise

Zespół Cochise powstał w 1969 roku, kiedy gitarzysta steel guitar Brian John „BJ” Cole
i wokalista Stewart Brown - połączeni przez kogoś z zewnątrz, by założyć zespół country- spotkali multiinstrumentalistę Micka Grabhama, osobę z dużym doświadczeniem, która chciała rozpocząć nowy projekt. Cole (ur. 1946 w Enfield, Middlesex) grał w brytyjskich zespołach country od połowy lat 60-tych XX wieku. W erze psychodelii grał na gitarze pedałowej steel guitar w zespole The Nite Life, który wydał album „Country Meets Folk” w małym wydawnictwie Beacon w 1969 roku. Wtedy też był zdecydowany na przejście do post-psych rocka. 

Brown (ur. 1942 w Pinner, Middlesex) po raz pierwszy wystąpił około 1960 roku w The Corvettes, zespole rockandrollowym, w którym grał młody Reginald Dwight. Obaj założyli Bluesology, który przez sześć lat koncertował w rytmach beatów i wydał trzy single w latach 1965–1967. Przez skład przewinęło się dziewiętnastu wykonawców, w tym przyszli członkowie Hookfoot, Heads Hands & Feet, Soft Machine oraz wokaliści Marsha Hunt i Long John Baldrey. Bluesology rozpadło się w 1968 roku, kiedy Dwight nawiązał współpracę z autorem tekstów Berniem Taupinem i przyjął pseudonim sceniczny Elton John. 

W 1969 roku Cole i Brown zostali przedstawieni przez menedżera rockowego Petera Granta, który planował utworzenie „Brytyjskich Latających Braci Burrito”. Zanim zdążył poświęcić projektowi więcej czasu, Grant został pochłonięty przez szybki rozwój swojego głównego klienta, Led Zeppelin. W międzyczasie para poznała Grabhama, talent, który miał podobne pomysły. Grabham (ur. 1948 w Sunderland) właśnie zakończył dwuletni okres gry w Plastic Penny, zespole pop-psych, który wydał dwa albumy w Page One, wytwórni beatowej współzałożonej przez Dicka Jamesa z DJM Records. Dzięki temu Grabham miał swobodny dostęp do studia demo DJM na New Oxford Street, gdzie wymieniali się godzinami sesji z Eltonem Johnem i The Troggs. Zatrudnili basistę Ricka Willsa i perkusistę Willie'ego Wilsona, byłego członka sekcji rytmicznej Jokers Wild, beatowego combo z połowy lat 60-tych, w którym na gitarze grał młody David Gilmour. 

Nowy kwintet nazwał się Cochise na cześć XIX-wiecznego wodza Indian Apaczów. Cochise koncertował na uczelniach i festiwalach oraz podpisał kontrakt menedżerski z Clearwater Productions, która reprezentowała również Hawkwind i High Tide. Clearwater zapewniło wszystkim trzem zespołom kontrakt z United Artists, który skupiał rosnącą liczbę podobnie myślących artystów (Brinsley Schwarz, Man). 

Cochise to angielski zespół country rockowy, który występował na początku lat 70-tych XX wieku. Ich albumy i single zostały wydane przez wytwórnie United Artists i Liberty Records.  Zespół ten jest bardziej znaczący ze względu na to, kto w nim grał, niż ze względu na to, co produkował. Wokalista Stewart Brown dorastał z Reggie Dwightem, późniejszym Eltonem Johnem, i wspólnie z nim założył zespół Bluesology. Po rozpadzie Cochise, Mick Grabham nagrał solowy album w 1972 roku i dołączył do Procol Harum w następnym roku. B.J. Cole również nagrał solowy album w 1972 roku, zatytułowany „The New Hovering Dog”,\ zanim stał się ważnym muzykiem sesyjnym, grając z Eltonem Johnem, Uriah Heep i wieloma innymi artystami w latach 70-tych.

  Rick Wills i John „Willie” Wilson grali na debiutanckim solowym albumie Davida Gilmoura w 1978 roku.John Gilbert dołączył do zespołu Pluto na około sześć miesięcy. Zaśpiewał na jednym z ich singli.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Watch This Space/59th Street Bridge Song (Feeling Groovy)	Cochise	07.1970	-	-	United Artists UP 35134	[written by Stuart Brown][produced by Dick Taylor]
Love's Made A Fool Of You/Words Of A Dying Man	Cochise	11.1970	-	-	Liberty LBF 15425	[written by Buddy Holly][produced by Cochise]
Why I Sing The Blues/Jed Collder	Cochise	04.1971	-	-	Liberty LBF 15460	[written by Mick Grabham][produced by Cochise]

Daybreakers

 Daybreakers to amerykański zespół grający rock garażowy i psychodeliczny z Muscatine
w stanie Iowa, działający w latach 60-tych XX wieku. Stał się jednym z najpopularniejszych zespołów w swoim regionie, obejmującym również Quad Cities. Jack Barlow, popularny DJ i artysta country, zlecił im nagranie utworów na planowany singiel w Columbia Recording Studios. Podpisał kontrakt z wytwórnią Atlantic Records, która wydała singiel grupy w ich wytwórni Dial. Utwór „Psychedelic Siren” zawierał efekty dźwiękowe syren generowane przez prymitywne urządzenie elektroniczne. Chociaż utwór stał się wielkim regionalnym hitem w Iowa, Atlantic stracił zainteresowanie zespołem i nie nagrali kolejnych płyt. W międzyczasie ich twórczość przykuła uwagę entuzjastów rocka garażowego i znalazła się na kilku kompilacjach. Daybreakers zostali wprowadzeni do Galerii Sław Rock and Rolla w stanie Iowa w 2008 roku. 

 Zespół Daybreakers został założony przez klawiszowca Maxa Allana Collinsa w 1966 roku w Muscatine w stanie Iowa. Collins, uczeń ostatniej klasy liceum Muscatine High School, którego ojciec był tam kiedyś nauczycielem muzyki, poprosił George'a Dunkera, nauczyciela gry na gitarze, o pomoc w rekrutacji muzyków do zespołu.Dunker polecił trzech uczniów gimnazjum, których Collins uznał za odpowiednich do utworzenia składu zespołu: gitarzystów Mike'a Bridgesa i Denny'ego Maxwella oraz perkusistę Buddy'ego Buscha. Bridges grał na gitarze prowadzącej i rytmicznej Maxwell, a Collins na klawiszach i wokalu prowadzącym, choć pozostali członkowie okazjonalnie śpiewali partie solowe i harmoniczne. Ojciec Collinsa pomógł zespołowi wypracować styl wokalny. Chuck Bunn, który grał w kilku innych lokalnych zespołach, dołączył do zespołu na basie.

  Zespół ćwiczył w piwnicy domu rodziców Collinsa. Daybreakers szybko stali się jednym z najpopularniejszych zespołów w Muscatine.Innymi popularnymi zespołami byli XLs z Wilton oraz Night People z okolic Quad Cities. W listopadzie 1966 roku Daybreakers wygrali konkurs Carnival of Bands, który odbył się w Col Ballroom w Davenport. Max Collins, który wciąż jest posiadaczem trofeum, wspomina: Wystąpiło około 30 zespołów z całego Środkowego Zachodu, w tym z Minneapolis i Chicago. Wygraliśmy, ponieważ zagraliśmy zupełnie inny set niż wszyscy inni. Zrobiliśmy kilka kroków jak The Raiders i nosiliśmy złote, błyszczące koszulki![

 Zespół poznał Jacka Barlowa, popularnego DJ-a radiowego i artystę nagrywającego muzykę country, który był uczniem muzyki ojca Collinsa.Barlow poprosił swojego specjalistę od A&R, Buddy'ego Killena, o wyprodukowanie sesji dla zespołu do singla, który początkowo miał zostać wydany na rynku lokalnym.Collins zagrał Killenowi sześć oryginalnych utworów zespołu, w tym „Psychedelic Siren”. Podczas występów na żywo zespół wykorzystywał efekt syreny generowany przez urządzenie elektroniczne (prymitywną wersję syntezatora zbudowanego przez kolegę Collinsa ze studiów), obsługiwanego przez gitarzystę rytmicznego Denny'ego Maxwella.Pomimo odniesienia utworu do psychodelii, żaden z członków zespołu nie zażywał narkotyków.Killen zabrał grupę na nagrania do Columbia Recording Studios, gdzie nagrali „Psychedelic Siren” i cztery inne numery, w tym kompozycję gitarzysty Mike'a Bridgesa „Afterthoughts". Thom Hetzer został zaproszony do gry na basie podczas sesji. Killen zaproponował grupie trzyletni kontrakt nagraniowy z Atlantic Records za pośrednictwem jej wytwórni Dial, która wydała singiel „Psychedelic Siren”/„Afterthoughts” w grudniu 1967 roku. Każdy z członków grupy podpisał pięcioletni kontrakt na pisanie piosenek.

Pomimo entuzjazmu, w drodze powrotnej do Muscatine grupa usłyszała w radiu Jimiego Hendrixa i The Doors i zdała sobie sprawę, że ich styl muzyczny może wkrótce wyjść z mody.  „Psychedelic Siren” mimo wszystko stał się lokalnym i regionalnym hitem.W grudniu 1967 roku utwór trafił na listy przebojów stacji radiowej KSTT w Davenport i utrzymywał się na nich przez ponad trzy miesiące. Na początku 1968 roku zespół odbył małą trasę koncertową promującą singiel i supportował Young Rascals, Gary’ego Pucketta i Union Gap na kilku koncertach w Davenport i Des Moines, a także Buckinghams i Strawberry Alarm Clock. W 1969 roku wygrali konkurs Teen Town Battle of the Bands na targach stanowych Iowa.Daybreakers zamieścili w swoich występach na żywo wiele oryginalnego materiału, w większości napisanego przez Collinsa, Bridgesa, Maxwella i Petersa.Umowa Daybreakers z Buddym Killenem i Atlantic Records doprowadziła do braku dalszych wydawnictw.Taśmy demo nagrane w Fredlo Records w Davenport nie przyciągnęły uwagi, podczas gdy nie udało się odebrać telefonu do Nashville. Chuck Bunn odszedł, a jego miejsce na basie zajął Bruce Peters, a następnie Terry Beckey, a później Paul Thomas.

Na początku lat 70-tych Daybreakers przekształcili się w grupę Rox. Pozostali pod przewodnictwem Collinsa, ale wraz z Brucem Petersem zaczęli dominować muzycznie, podążając w kierunku bardziej popowym, nawiązując do Beach Boys z końca lat 60-tych i wczesnego Raspberries. W połowie lat 70-tych Collins, Peters i Thomas ponownie połączyli siły z Crusin', jednym z pierwszych zespołów odrodzeniowych lat 60-tych, który grał w różnym składzie, w tym z Bunnem i Maxwellem, ale zawsze z Collinsem. Collins został również scenarzystą serii komiksów Dick Tracy.

 Paul Thomas kontynuował muzykę aż do śmierci w 2004 roku. Peters i Beckey również nie żyją. Zespół Daybreakers ponownie zjednoczył się w oryginalnym składzie 30 sierpnia 2008 roku w Arnolds Park w stanie Iowa, gdzie odbył się ich debiut w Iowa Rock & Roll Hall of Fame. Fani garażowego rocka na nowo odkryli zespół na początku lat 80-tych XX wieku wraz z wydaniem kompilacji „Psychedelic Unknowns”. Ich utwór „Psychedelic Siren” pojawił się również na płycie Garage Beat '66, Volume 6: Speak of the Devil..., wydanej przez Sundazed Music. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Psychedelic Siren/Afterthoughts	Daybreakers	12.1967	-	-	Dial 4066	[written by Al Collins, Buddy Busch ][produced by Buddy Killen]

Dixie Nightingales

 Dixie Nightingales, znani również jako Ollie & the Nightingales i The Nightingales,
byli afroamerykańskim męskim zespołem wokalnym, którego repertuar obejmował muzykę gospel, a później rhythm and bluesa i soul. 

 Zespół, z siedzibą w Memphis w stanie Tennessee, powstał jako The Gospel Writer Juniors, a później zmienił nazwę na The Dixie Nightingales. Wśród członków założycieli znaleźli się Ollie Hoskins (ur. 1936r w Batesville w stanie Missisipi w Stanach Zjednoczonych, zm. 26 października 1997r w Memphis w stanie Tennessee),Willie Neal, Nelson Lesure, Bill Davis i Rochester Neal. Z Hoskinsem jako wokalistą, The Dixie Nightingales stali się jednym z najwybitniejszych i najbardziej utytułowanych zespołów gospel z południa USA lat 50. i 60-tych XX wieku, a swoje pierwsze płyty nagrali dla wytwórni Pepper Records w 1958 roku. 

Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych jednym z ich członków był nastoletni David Ruffin, który później zdobył sławę jako wokalista zespołu The Temptations. W 1962 roku The Dixie Nightingales przenieśli się do Nashboro Records. Trzy lata później Randle Catron przeniósł zespół do Stax Records, gdzie nowy dyrektor Al Bell założył filię gospel, Chalice Records. The Dixie Nightingales nagrali trzy single dla Chalice, w tym „The Assassination”, opowiadający o zabójstwie prezydenta USA Johna F. Kennedy'ego.Po pewnych namowach ze strony Ala Bella, w 1968 roku grupa zdecydowała się zwrócić ku świeckiemu soulowi. Tym razem Willie Neal odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął Quincy Billops Jr., były członek The Mad Lads z wytwórni Stax. 

Zmieniając nazwę na Ollie & the Nightingales, grupa przeniosła się do głównej wytwórni Stax, gdzie wydała kilka singli. Największym sukcesem okazał się singiel „I Know I've Got a Sure Thing” z 1968 roku, kompozycja Williama Bella i Bookera T. Jonesa, która zajęła 16. miejsce na liście Billboard Black Singles. Kolejne single, takie jak „I've Got a Feeling” i „You're Leaving Me”, nie odniosły już takiego sukcesu. Ollie & the Nightingales zaśpiewali również chórki dla Eddiego Floyda w jego hicie z 1968 roku „I've Never Met a Girl (To Love Me Like You Do)” . W 1969 roku grupa wydała album długogrający „Ollie & the Nightingales”; utwór „I Got a Sure Thing” nie znalazł się na nim, ponieważ Atlantic Records zachowało prawa do tego singla i wszystkich innych materiałów Stax sprzed 1968 roku, po tym jak Stax zerwał umowę dystrybucyjną z Atlantic Records. 

  W 1970 roku Hoskins odszedł, aby rozpocząć karierę solową jako „Ollie Nightingale”.  Nagrał kilka singli R&B, które trafiły na listy przebojów, zanim przeniósł się do Memphis, gdzie grał bluesa.  Sir Mack Rice ze Stax zatrudnił Tommy'ego Tate'a  na miejsce Hoskinsa, a grupa nagrała trzy single dla Stax na początku lat 70-tych, zanim się rozpadła.. Bill Davis, Quincy Billops Jr. i Rochester Neal opuścili Stax i dołączyli do The Ovations. Ollie Nightingale zagrał w filmie „Firma” z 1993 roku z Tomem Cruisem w roli głównej, a następnie nagrał cztery albumy dla Ecko Records. 

 Zmarł w Memphis 26 października 1997 roku na zawał serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Got A Sure Thing/Girl, You Have My Heart Singing	Ollie And The Nightingales	04.1968	-	73[9]	Stax 245	[written by Booker T. Jones, William Bell, Ollie Hoskins][produced by Booker T. Jones][16[7].R&B Chart]
You're Leaving Me/Showered With Love	Ollie And The Nightingales	12.1968	-	-	Stax 0014	[written by Floyd, Jones, Isbell][produced by Ron Capone, Al Bell][47[5].R&B Chart]
I've Got A Feeling/You'll Never Do Wrong	Ollie And The Nightingales	08.1969	-	-	Stax 0045	[written by L. Watson, J. Frierson][produced by I. Hayes, D. Porter][45[2].R&B Chart]
It's A Sad Thing/Standing On Your Promise	Ollie Nightingale	05.1971	-	121[3]	Memphis 104	[written by Ollie Nightingale][produced by Gene "Bowlegs" Miller][23[9].R&B Chart]
May The Best Man Win/ How Far Am I From New York City	Ollie Nightingale	09.1972	-	-	Pride 1002	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancey][produced by Gene "Bowlegs" Miller][39[11].R&B Chart]

Chad Mitchell Trio

 Chad Mitchell Trio, później znane jako The Mitchell Trio, było amerykańskim zespołem
wokalnym, którego szczytowe lata przypadły na lata 60-te XX wieku. Wykonywali tradycyjne pieśni ludowe oraz niektóre z wczesnych kompozycji Johna Denvera. Szczególnie znani byli z wykonywania utworów satyrycznych, krytykujących bieżące wydarzenia z czasów zimnej wojny, ruchu na rzecz praw obywatelskich i wojny w Wietnamie. 

 Pierwotny zespół został założony w 1958 roku przez Williama Chadbourne'a „Chada” Mitchella (z Portland w stanie Oregon, urodzonego 5 grudnia 1936 r.), Mike'a Kobluka (z Trail w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie, urodzonego 10 grudnia 1937 r.) i Mike'a Pugha (z Pasco w stanie Waszyngton), gdy byli studentami i członkami chóru na Uniwersytecie Gonzaga w Spokane w stanie Waszyngton w Stanach Zjednoczonych. Zachęcił ich do tego ksiądz katolicki ze Spokane, Reinard W. Beaver, który zaprosił całą trójkę do podróży z nim do Nowego Jorku latem 1959 roku i spróbowania swoich sił na rozwijającej się scenie muzyki folkowej. Kluczowymi osobami, które pomogły triu, byli aranżer muzyczny Milton Okun oraz gwiazdor muzyki i wokalista Harry Belafonte. Okun zapewnił im profesjonalny szlif, co pomogło im zdobyć zarówno kluczową rolę w nowojorskim klubie Blue Angel, jak i występy radiowe z Arthurem Godfreyem oraz telewizyjne z Patem Boone'em. Belafonte zaprezentował zespół na swoim koncercie w Carnegie Hall w maju 1960 roku i podpisał z nim kontrakt z firmą zarządzającą Belafonte Enterprises. 

Latem 1960 roku Pugh opuścił zespół, aby wrócić na studia. Po przesłuchaniach ponad 150 wokalistów, grupa wybrała Joe Fraziera (urodzonego w Lebanon w Pensylwanii 14 stycznia 1937 roku) na następcę Pugha. Po nagraniu głównie konwencjonalnych piosenek folkowych, trio wydało wówczas śmiałą satyrę na John Birch Society, która udowodniła ich zdolność do wykonywania bardziej kontrowersyjnego materiału. Odejście z Belafonte Enterprises w 1962 roku, a następnie przeniesienie się do Mercury Records w 1963 roku, dało im większą swobodę w dodawaniu agresywnych utworów politycznych do swojego dorobku folkowego, miłosnego i world music. Występowali w wielu amerykańskich programach telewizyjnych, w tym w „The Bell Telephone Hour” i „Hootenanny”. 

 Mitchell opuścił trio w 1965 roku, aby rozpocząć solową karierę wokalną. W kolejnym procesie przesłuchań zastąpił go młody (i nieznany) piosenkarz i autor tekstów John Denver. Grupa zachowała nazwę „Mitchell Trio”, a Denver napisał niektóre utwory grupy. Odejście Fraziera z tria w 1966 roku spowodowało nadejście Davida Boise'a. Po ostatnim albumie koncertowym Kobluk odszedł; Denvera i Boise zastąpili Kobluk z  Michaelem Johnsonem (który później nagrał „Bluer Than Blue” jako artysta solowy), a ze względu na wymogi kontraktowe, które zabraniały używania nazwy „Mitchell” po odejściu ostatniego oryginalnego członka, nazwa została zmieniona na „Denver, Boise and Johnson”. Wkrótce potem, w 1969 roku, grupa się rozpadła.

  Mike Kobluk, Joe Frazier i David Boise opuścili później branżę muzyczną; Chad Mitchell wydał kilka solowych albumów, zanim przeszedł na emeryturę; czas spędzony z Denverem w trio stał się trampoliną do jego udanej kariery solowej. Michael Johnson nagrał ponad 15 albumów jako artysta solowy; Zmarł w swoim domu w Minneapolis 25 lipca 2017 roku. Frazier został księdzem Kościoła Episkopalnego.Trio Mitchell/Kobluk/Frazier i John Denver połączyli siły w 1987 roku na kilka koncertów, niektóre transmitowane przez stację PBS. Są to jedyne nagrania całej czwórki śpiewającej razem. Trio Mitchell/Kobluk/Frazier zjednoczyło się ponownie w 2005 roku na krótki program, w ramach koncertu w Minneapolis w stanie Minnesota, w którym wystąpili również Tom Paxton i obecny skład The Kingston Trio. Mitchell/Kobluk/Frazier spotkali się ponownie na jednodniowy występ 6 października 2007 roku w Spokane, siedzibie ich macierzystej uczelni, gdzie Mitchell i Kobluk mieszkają około dwóch przecznic od siebie. 

Przez kilka lat kontynuowali trasę koncertową z takimi artystami jak Tom Paxton i wystąpili dla prezydenta Obamy podczas obchodów 40. rocznicy w Waszyngtonie, na cześć kongresmena Dave'a Obeya, który jest fanem zespołu. Koncerty w 2009 roku były częścią trasy z okazji 50. rocznicy, której kulminacją był koncert charytatywny w Big Bear Lake w Kalifornii w grudniu. Joe Frazier zmarł we śnie 28 marca 2014 roku w wieku 77 lat. Chad Mitchell, Mike Kobluk i basista zespołu Ron Greenstein zagrali swój pożegnalny koncert 15 listopada 2014 roku w Bethesda Blues & Jazz w Bethesdzie w stanie Maryland.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lizzie Borden/Super Skier	Chad Mitchell Trio	01.1962	-	44[8]	Kapp 439	[written by Michael Brown]
The John Birch Society/Golden Vanity	Chad Mitchell Trio	05.1962	-	99[1]	Kapp 457	[written by Michael Brown]
The Marvelous Toy/The Bonny Streets Of Fyve-Io	Chad Mitchell Trio	11.1963	-	43[9]	Mercury 72197	[written by Tom Paxton]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mighty Day on Campus	Chad Mitchell Trio	03.1962	-	39[21]	Kapp 3262	[produced by Bob Bollard]
The Chad Mitchell Trio At The Bitter End	Chad Mitchell Trio	09.1962	-	81[9]	Kapp 3281	[produced by Bob Bollard]
Blowin' In The Wind	Chad Mitchell Trio	04.1963	-	87[30]	Kapp 3313	[produced by Bob Bollard]
The Best Of	Chad Mitchell Trio	09.1963	-	63[28]	Kapp 3334	[produced by Bob Bollard]
Singin' Our Mind	Chad Mitchell Trio	11.1963	-	39[22]	Mercury 60 838	[produced by Frank Fried]
Reflecting	Chad Mitchell Trio	03.1964	-	29[30]	Mercury 60 891	[produced by Franklin Fried]
The Slightly Irreverent Mitchell Trio	The Mitchell Trio	11.1964	-	128[11]	Mercury 60 944	-
Typical American Boys	The Mitchell Trio	05.1965	-	130[3]	Mercury 60 992	-

Le Roux

Zespół, nazwany na cześć sosu kreolskiego, powstał jako wewnętrzna sekcja rytmiczna
w Studio in the County, głównym centrum nagrań w Bogalusie w Luizjanie. Producent Leon Medica przejął rolę basisty, Rod Roddy wziął na siebie klawisze, Bobby Campo grał na flecie i waltorni, David Peters na perkusji, a Jeff Pollard wystąpił z gitarą. Ekipa pracowała stabilnie, grając z lokalnymi legendami, takimi jak Clifton Chenier i Clarence „Gatemouth” Brown. Wkrótce kwintet koncertował jako Jeff Pollard Band.  

Podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol w 1977 roku, grupa zmieniła nazwę na Louisiana's Le Roux, a gitarzysta Tony Haselden dołączył do zespołu, aby wydać album o tym samym tytule na początku 1978 roku. „New Orleans Ladies” zyskało rozgłos i doprowadziło do wydania Keep the Fire Burnin' (tytuł przejęty przez REO?) oraz wyprodukowanego przez Jai Windinga albumu UP (inspirowanego Russem Meyerem?). Chłopcy regularnie koncertowali i można ich było usłyszeć na płycie Charliego Danielsa "Wax Volunteer Jam VI".  

Louisiana's Le Roux zabłysnął również w "Midnight Special" i "Rock Concert" Dona Kirshnera. W 1981 roku Le Roux skrócił nazwę i podpisał kontrakt z wytwórnią RCA. Debiutancki album "Last Safe Place" zawierał dopracowany rock i walczył o ograniczony czas antenowy. "Addicted" był pokazywany w MTV, a zespół wystąpił na płycie "Solid Gold". Następnie Pollard i Campo przenieśli się (Pollard rozpoczął działalność chrześcijańską), ustępując miejsca młodemu, pochodzącemu z Baton Rouge, Jimowi Odomowi, grającemu na gitarze prowadzącej. Odom studiował w Berklee dzięki stypendium Down Beat, a następnie założył grupę Asia (nie supergrupę, która konsultowała się z Odomem przed rozkwitem nazwy), zanim dołączył do Le Roux. Gwiazda rocka Dennis „Fergie” Frederiksen opuścił chicagowski zespół Trillion, by zaśpiewać główną rolę w utworze „So Fired Up” (drobny przebój „Carrie's Gone” opowiada o romansie Frederiksena z córką Carol Burnett).  

Unikając korzeni R&B i uznawany za klasyk przez wielu elitarnych fanów AOR, „So Fired Up” nie powstrzymało RCA przed porzuceniem Le Roux. Frederiksen natychmiast przeszedł do Toto. Medica i Haselden zajęli się następnie pisaniem piosenek. Różni członkowie Le Roux reaktywowali się w latach 90-tych, wydając przyzwoity album „Bayou Degradable”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New Orleans Ladies/Love Abductor	Louisiana's Le Roux	06.1978	-	59[14]	Capitol 4586	[written by H. Garrick, L. Medica][produced by Leon S. Medica]
Take A Ride On A Riverboat/Backslider	Louisiana's Le Roux	12.1978	-	109[3]	Capitol 4651	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]
Let Me Be Your Fantasy/I Know Trouble When I See It	Le Roux	09.1980	-	105[1]	Capitol 4928	[written by Jeff Pollard][produced by Jai Winding ]
Nobody Said It Was Easy (Lookin' For The Lights)/Can't You See It In My Eyes	Le Roux	02.1982	-	18[13]	RCA 13059	[written by Tony Haselden][produced by Leon S. Medica]
The Last Safe Place On Earth/Make Believe	Le Roux	02.1982	-	77[5]	RCA 13224	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]
Carrie's Gone/Look Out	Le Roux	03.1983	-	81[4]	RCA 13456	[written by Fergie Frederiksen, Jim Odom, Rod Roddy][produced by Leon S. Medica]
Take A Ride On A Riverboat/Backslider	Louisiana's Le Roux	12.1978	-	109[3]	Capitol 4651	[written by Jeff Pollard][produced by Leon S. Medica]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Louisiana's Le Roux	Louisiana's Le Roux	07.1978	-	135[15]	Capitol 11 734	[produced by Leon S. Medica]
Keep the Fire Burnin'	Louisiana's Le Roux	06.1979	-	162[4]	Capitol 11 926	[produced by Leon S. Medica]
Up	Le Roux	08.1980	-	145[6]	Capitol 12 092	[produced by Jai Winding]
Last Safe Place	Le Roux	02.1982	-	64[21]	RCA Victor 4195	[produced by Leon S. Medica]

Untamed

Urodzony w 1945 roku w zachodniolondyńskiej dzielnicy Hammersmith,
Lindsay Muir wraz z rodziną przeprowadził się w połowie lat 50-tych do nadmorskiego miasteczka Worthing w West Sussex, gdzie Lindsay (wokal/gitara) zagrał swój pierwszy koncert w 1956 roku, mając jedenaście lat. Wkrótce dołączył do niego Duncan Pratt grający na gitarze rytmicznej, a Nick Hallam na perkusji. Przez szeregi zespołu przewinęło się wielu perkusistów, aż do momentu, gdy mieszkaniec Storrington, Roger Dunbar, dołączył do składu po otrzymaniu ogłoszenia w lokalnej gazecie. Graham Smith, występujący pod pseudonimem Graham Stewart, został zrekrutowany do gry na gitarze rytmicznej, a Duncan zdecydował, że zespół powinien nazywać się The Untamed Four. 

 

Lindsay ukończył szkołę w wieku czternastu lat i rozpoczął pracę w firmie budowlanej swojego ojca, jednocześnie grając muzykę półprofesjonalnie wieczorami. Ian Muir, brat Lindsay, pełnił funkcję roadie, kierowcy i menedżera zespołu, a także rezerwował wszystkie ich koncerty, a w ciągu dnia pracował w firmie budowlanej ojca Muira. The Untamed Four grali siedem wieczorów w tygodniu, grając w wiejskich salach i na lokalnych potańcówkach, takich jak The Top Hat w Littlehampton, The Mexican Hat w Worthing oraz w piątkowy wieczór w Lancing. W lutym 1964 roku zespół wygrał konkurs beatowy South Coast w Pier Pavilion w Worthing, a lokalni rywale, The Tremors, zajęli drugie miejsce. 

 

 Kilka tygodni później The Untamed Four wrócili do Pier Pavilion, aby wziąć udział w „Top Four Beat Night” u boku The Beat Merchants, The Tremors i The Stentones. W tym samym tygodniu grupa wystąpiła na „Festival of Beat” obok innych lokalnych artystów, dzieląc scenę z Craigiem Douglasem, Mikiem Sarne oraz Peterem Jayem i The Jaywalkers. W tym momencie lokalny przedsiębiorca Ken Chaplin (menedżer Nat Gonella) zaoferował się jako menedżer zespołu po tym, jak został jurorem w konkursie, zwalniając z tego obowiązku Iana Muira, choć Ian nadal współpracował z zespołem. Wiosną 1964 roku grupa postanowiła przejść na zawodowstwo, ale Graham Smith zrezygnował, nie chcąc grać na pełen etat, a zastąpił go gitarzysta Tony Everett z The Saxons. Ken Chaplin zapewnił prestiżowe występy zespołowi The Untamed (nie The Untamed Four), a grupa stała się stałym gościem w programie Beat Room stacji BBC 2, wyprodukowanym przez Barry'ego Langforda. Chaplin doprowadził również do podpisania kontraktu z agencją Don Arden Agency oraz nagrania w IBC Studios w Portland Place pierwszego singla „So Long” z utworem „Just Wait”, wydanego przez wytwórnię Decca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Uk]	Komentarz
So Long/Just Wait	Untamed	12.1964	-	-	Decca F 12045	[written by Lindsay Muir][produced by Mark Wildey]
Once Upon A Time/I'm Asking You	Untamed	03.1965	-	-	Parlophone R 5258	[written by Lindsay Muir][produced by Shel Talmy]
I'll Go Crazy/My Baby Is Gone	Untamed	06.1965	-	-	Stateside SS 431	[written by James Brown][produced by Shel Talmy]
It's Not True/Gimme, Gimme Some Shade	Untamed	12.1965	-	-	Planet PLF 103	[written by Pete Townshend][produced by Shel Talmy]
Daddy Long Legs/Trust Yourself A Little Bit	Lindsay Muir's Untamed	06.1966	-	-	Planet PLF 113	[written by Langley, Stewart ]

Le Pamplemousse

 Zespół Le Pamplemousse był pomysłem Michaela Lewisa i Laurina Rindera.
Podobnie jak Phil Spector dekadę wcześniej, ci producenci tworzyli przestrzenie dla swojego muzycznego geniuszu. Te przestrzenie, czyli grupy studyjne, często składały się z tych samych muzyków i wokalistów. Wymienne elementy w planie głównym. Twarze mogły się zmieniać, ale imię i brzmienie pozostawały niezmienne. 

Laurin Rinder urodził się w Los Angeles w Kalifornii 3 kwietnia 1943 roku. Już w wieku sześciu lat wiedział, że chce zostać muzykiem. W wieku siedmiu lat grał na trąbce. Jego ojciec, który w latach 30. i 40-tych był dublerem Binga Crosby'ego, zachęcił Laurina do gry, a później zbudował mu zestaw perkusyjny z koszy na śmieci i tektury falistej. Wkrótce trąbka ustąpiła miejsca saksofonowi, a następnie perkusji w jego szkolnym zespole. Swój pierwszy album jako perkusista sesyjny nagrał w 1953 roku, mając zaledwie dziesięć lat. W drugiej klasie liceum postanowił rzucić szkołę średnią, aby poświęcić się muzyce na pełen etat, grając z lokalnymi zespołami w Los Angeles. Pierwszym zespołem, w którym grał, był Dick D’Augustine And The Swingers, który miał lokalny hit z piosenką „Nancy Lynn”. 

W wieku 19 lat Laurin zapisał się na kurs korespondencyjny w Berkeley School of Jazz i poświęcił się muzyce. Wielcy artyści jazzowi tamtych czasów, tacy jak Davis, Monk i Mingus, byli dla niego inspiracją. Laurin był jednym z pierwszych w niewielkiej grupie młodych muzyków, którzy grali rock and rolla w Hollywood w połowie i pod koniec lat 50-tych. Brakowało perkusistów, ponieważ niewielu, jeśli w ogóle, starszych muzyków chciało grać ten nowy styl muzyczny. Rock and roll w początkach swojej kariery był w zasadzie połączeniem bluesa, R&B i country & western. W okresie od 1956 do około 1963 roku Laurin twierdzi, że zagrał na mniej więcej połowie muzyki wydanej w tym czasie. Na początku lat 60-tych Laurin przeprowadził się do Detroit i wraz z przyjacielem Bernardem Purdym stał się częścią wczesnej historii Motown. Podczas pobytu w Detroit kontynuował podróże i nagrania w Filadelfii, Miami i słynnych studiach Muscle Shoals w Alabamie, gdzie grał na sesjach Arthura Prysocka, Anity O’Day i Billy’ego Ecksteina, między innymi.

  W latach 60-tych intensywnie podróżował autobusem z Jamesem Brownem, Muddym Watersem, Jimmym Reedem i Johnem Hookerem po Południu, gdzie zazwyczaj był jedynym białym muzykiem w czarnej grupie. Las Vegas również znalazło się w jego podróżach, gdzie w latach 1966-67 występował nawet jako komik w zespole „Rinder, Ryder And The Swinging Brass”. Zapytany, dlaczego ma na koncie tak wiele różnych osiągnięć, odpowiada jedynie: „Jestem oportunistą. Szukam drzwi i przez nie przechodzę”. „Na początku lat 70-tych, kiedy graliśmy hard rocka, trochę się pogubiliśmy i właśnie wtedy pojawił się Michael (Lewis).” 

 Około 1968 roku Laurin mieszkał w Laguna Beach w Kalifornii, kiedy zadzwonił do swojego przyjaciela Dicka Dodda, lidera i wokalisty zespołu The Standells, aby umówić się na przesłuchanie. The Standells zdobyli 11. miejsce na listach przebojów w 1966 roku utworem „Dirty Water”. Michael, pochodzący z Alabamy, był ich klawiszowcem i właśnie dołączył do innego zespołu, We Five, który miał w 1966 roku przebój „You Were On My Mind”. Michael wystąpił również w utworze „When A Man Loves A Woman” innego mieszkańca Alabamy, Percy'ego Sledge'a. Poznali się i później założyli zespół rockowy o nazwie Joshua. Sześcioosobowy zespół składał się z byłych członków The Righteous Brothers i Bonnie And Delaney. Po kilku nieudanych latach grupa się rozpadła. 

Menadżer zespołu, Seymour Heller, prezes „The Conference of the Personal Managers of the World” i opiekun takich gwiazd jak Liberace i Debbie Reynolds, miał inne plany wobec Rindera i Lewisa. Heller był właścicielem „Producer’s Workshop” i partnerem Raya Harrisa w wytwórni płytowej „American Variety International” (AVI). Około 1975 roku Harris zapytał ich, czy wiedzą coś o „nowej muzyce zwanej disco”. Następnie zapytano ich, czy chcieliby wejść do studia i spróbować czegoś nowego. Laurin wspomina: „Poszliśmy i zrobiliśmy to wszystko i byliśmy pierwszymi, którzy to zrobili. I dodawałem te sz, sz, sz hi-haty do piosenek R&B, które przerodziły się w piosenki disco. Potem powiedziałem, dlaczego nie zaczniemy używać dzwonków i gwizdków i zrobiłem kilka dziwnych dźwięków, takich jak ew-ee, ew-ee... dodamy do tego przerwy i zagramy trochę bębna basowego... bum-bum i kogo to obchodzi…”, na co wszyscy się zgodzili. Bardzo popularna gejowska dyskoteka o nazwie Studio One znajdowała się niedaleko domu Laurin, więc pewnego wieczoru Laurin i Michael postanowili tam wpaść i zobaczyć, o co chodzi w tej nowej muzyce disco. Oboje byli oszołomieni. Nie mogli nie zauważyć, że tłum to chłonie i pomyśleli, że możemy to zrobić bez problemu. 

Tak rozpoczęły się ich nagrania dla El Coco w 1976 roku. Ray Harris, który był w kontakcie z DJ-em, producentem i remikserem Rickiem Gianatosem za pośrednictwem chicagowskiego Dogs Of War Record Pool, dał Rinderowi i Lewisowi kolejny hit.  Rick opowiedział Rayowi o tańcu, który widział każdej nocy w klubie. Tancerze tańczyli coś zwanego „The Spank” do „Do Ya Wanna Get Funky With Me” Petera Browna i „It’s Ecstasy When You Lay Down Next To Me” Barry’ego White’a. Rick kontynuuje historię: „Ray Harris uznał nagranie płyty o The Spank za fantastyczny pomysł i wraz z Michaelem Lewisem przylecieli w następnym tygodniu do Chicago, żeby trochę posiedzieć i poobserwować tancerzy tańczących te piosenki. Zadbałem o to, żeby podczas ich obecności w klubie puszczać muzykę pasującą do tańca, w tym utwory obu ulubieńców, Petera Browna i Barry'ego White'a. Ray nie był zachwycony Peterem Brownem, ale rytm Barry'ego White'a go podekscytował. (Peter Brown był z pewnością bardziej ekstrawaganckim i mniej przewidywalnym utworem). Powiedział Michaelowi, że wrócą do Los Angeles, a Michael i Lauren powinni napisać coś nowego w stylu Barry'ego White'a. 

Kilka dni później Ray zadzwonił do mnie i powiedział, że ochrzcił koncept „Le Spank”, aby kontynuować swój „europejski import” w formacie AVI”. A reszta, jak to mówią, jest historią. Laurin wziął utwór i zmienił tekst, tworząc „Le Spank”, który stał się pierwszym hitem wytwórni Rinder/Lewis pod nazwą Le Pamplemousse. Duet wydał wcześniej dwa single 12" jako Le Pamplemousse, które odniosły umiarkowany sukces: „Gimme What You Got" z 1976 roku i „Get Your Boom Boom (Around The Room Room)" z 1977 roku, zanim „Le Spank" osiągnął pierwsze miejsce w 1977 roku. „Monkey See, Monkey Do" i „Sweet Magic" pojawiły się w 1978 roku, a ostatni singiel 12" „Do You Have Any, Do You Know Where I Can Get Some" w 1979 roku. 

„Grupa" wydała trzy albumy w latach 1977-1979: „Le Pamplemousse" (1977), „Sweet Magic" (1978) i „Planet Of Love" (1979). Muzycy wymienieni w napisach końcowych albumów Le Pamplemousse są fikcyjni. Laurin mówi: „Żaden z nich nie istniał, Mike i grałem na wszystkich instrumentach… na każdym albumie. Na każdym albumie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Your Boom, Boom (Around The Room, Room)/Gitcha Down	Le Pamplemousse	03.1977	-	-	AVI 135	[written by Gil Karson][produced by Laurin Rinder, Michael Lewis][18[8].Hot Disco/Dance;AVI 136 12"]
Le Spank/Monkey See, Monkey Do	Le Pamplemousse	11.1977	-	58[15]	AVI 153	[written by W. M. Lewis, L. Rinder, G. Karson, D. Williams][produced by Laurin Rinder, Michael Lewis][5[14].Hot Disco/Dance;AVI 154 12"][A:13[19].R&B Chart][B:76[9].R&B Chart]
You Can Get Off On The Music / Planet Of Love	Le Pamplemousse	03.1980	-	-	AVI 316	[45[15].Hot Disco/Dance;AVI 6080 12"]