No Doubt

Wraz z powrotem punków w połowie lat 90-tych nastąpił renesans ich
nieco bardziej komercyjnych rywali, zespołów new wave. No Doubt znalazło niszę jako zespół new wave/ska, dzięki sile osobowości wokalistki Gwen Stefani -na przemian ucieleśniającej utraconą niewinność małej dziewczynki i feminizm riot grrrl - co znalazło odzwierciedlenie w przełomowym singlu zespołu „Just a Girl”. 

 Założony w 1986 roku jako zespół ska inspirowany zespołem Madness, No Doubt początkowo tworzyli John Spence, Gwen Stefani i jej brat Eric. Grając w klubach imprezowych w Anaheim, trio dołączyło do basisty Tony'ego Kanala, urodzonego w Indiach, ale wychowanego w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Zahartowani samobójstwem Spence w grudniu 1987 roku, No Doubt mimo to kontynuowali działalność; Gwen została jedyną wokalistką, a do zespołu dołączyli gitarzysta Tom Dumont i perkusista Adrian Young. 

 Występy na żywo zespołu No Doubt zaczęły budzić zainteresowanie w regionie, a w 1991 roku wytwórnia Interscope Records podpisała z nim kontrakt. Debiutancki album zespołu, zatytułowany po prostu „Beacon Street Collection”, wydany rok później, będący osobliwym połączeniem popu i ska z lat 80-tych, popadł w zapomnienie w obliczu ruchu grunge. W rezultacie Interscope odmówiło wsparcia trasy koncertowej No Doubt ani dalszych nagrań. Zespół zareagował, nagrywając samodzielnie w latach 1993 i 1994; rezultatem był wydany własnym sumptem album Beacon Street Collection, znacznie surowszy i bardziej inspirowany punkiem niż debiut. Eric Stefani odszedł tuż po jego wydaniu, pracując później jako animator w serialu „Simpsonowie”. 

 Pod koniec 1994 roku Interscope zezwoliło na wznowienie nagrań, a album „Tragic Kingdom” ukazał się w październiku 1995 roku. Album stanowił dokument rozstania Gwen Stefani i Kanala, których związek trwał siedem lat. Dzięki nieustannym trasom koncertowym i występom utworów „Just a Girl” i „Spiderwebs” w programie Buzz Bin na kanale MTV, album trafił do pierwszej dziesiątki w 1996 roku. Stefani, która nie kryła swoich popowych ambicji, stała się centralnym punktem uwagi jako alternatywa dla grupy twardzielek dominujących na listach przebojów. Pod koniec roku „Tragic Kingdom” osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów, prawie rok po premierze; trzeci singiel z płyty, ballada „Don't Speak”, był jak dotąd największym hitem zespołu. 

 Długo oczekiwany następca No Doubt, „The Return of Saturn”, ukazał się wiosną 2000 roku, a „Simple Kind of Life” i „Ex-Girlfriend” odniosły sukces zarówno na scenie mainstreamowej, jak i uniwersyteckiej. Rok później Stefani nawiązała również współpracę z raperką Eve, nagrywając singiel „Let Me Blow Your Mind” (który w 2002 roku zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Najlepsza współpraca rapowo-wokalna”). Stefani dołączyła jednak również do jej zespołu, wydając ich piąty album. Odrodzenie ska i new wave'owe brzmienia Rock Steady pojawiły się tuż po premierze głównego singla „Hey Baby” w grudniu 2001 roku. Album przyniósł kilka wielkich hitów – największym z nich były ciężkie syntezatory w „Hella Good” i uwodzicielskie reggae w „Underneath It All” - a grupa kontynuowała trasę koncertową promującą płytę przez kolejne kilka lat, co doprowadziło do wydania w 2003 roku zbioru hitów „The Singles 1992-2003”. 

 W następnym roku zespół zrobił sobie przerwę o nieokreślonej długości, gdy Stefani rozpoczęła karierę solową, wydając w 2004 roku album „Love.Angel.Music.Baby”. Ta przerwa trwała prawie dekadę, podczas której Stefani utrzymywała się w centrum uwagi dzięki dwóm przebojowym solowym albumom (drugi, „The Sweet Escape”, ukazał się w 2006 roku), podczas gdy pozostali członkowie zespołu realizowali inne projekty, z których najbardziej znaczącym był projekt Tony'ego Kanala z P!nk w 2008 roku. 

Zespół No Doubt powrócił do działania w 2009 roku, organizując trasę koncertową, której towarzyszyła zapowiedź nowego albumu. Ukończenie tego albumu zajęło trochę czasu, ale ostatecznie został ukończony w 2012 roku i wydany jesienią tego samego roku pod tytułem „Push and Shove”. Poprzedził go singiel „Settle Down”, który zadebiutował na trzecim miejscu listy przebojów Billboardu. W 2016 roku, gdy Stefani wracała z trzecim solowym albumem „This Is What the Truth Feels Like”, Dumont, Kanal i Young utworzyli nowy zespół o nazwie DREAMCAR z frontmanem AFI, Daveyem Havokiem. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just a girl/Different people	No Doubt	10.1996	38[7]	23[29]	Interscope IN 80 034	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Gwen Stefani/Tom Dumont][produced by Matthew Wilder]
Don' t speak	No Doubt	02.1997	1[3][25]	1[16][63].Airplay Hot Chart [10.96]	Interscope IN 95 513	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Gwen Stefani/Eric Stefani][produced by Matthew Wilder]
Just a girl [reissue]	No Doubt	07.1997	3[14]	-	Interscope IN 95 539
Spiderwebs	No Doubt	10.1997	16[12]	18[39].Airplay Hot Chart	Trauma IND 95 551	[platinum-US][written by Gwen Stefani/Tony Kanal][produced by Matthew Wilder]
Sunday morning	No Doubt	12.1997	50[6]	-	Interscope INDX 95 556	[gold-US][written by Gwen Stefani/Eric Stefani,Tony Kanal][produced by No Doubt, Guy Charbonneau, Charlie Bouis]
New	No Doubt	06.1999	30[4]	123[2]	Work/Higher Ground HIGHS 22	[written by Gwen Stefani/Tom Dumont][produced by Jerry Harrison, Eric Stefani, Gwen Stefani, Tom Dumont, Tony Kanal][piosenka z filmu "Go"][7[22].Modern Rock Tracks]
Ex- Girlfriend	No Doubt	03.2000	23[7]	111[7]	2000 Interscope 497 358-2	[written by Gwen Stefani/Tom Dumont,Tony Kanal][produced by Glen Ballard][2[18].Modern Rock Tracks]
Simple kind of life/Full circle/Beauty contest	No Doubt	10.2000	69[2]	38[13]	Interscope 4974162	[written by Gwen Stefani][produced by Glen Ballard]
Hey baby	No Doubt feat Bounty Killer	02.2002	2[33]	5[20]	Interscope 4976682	[gold-US][written by Eric Stefani, Gwen Stefani, Tom Dumont, Tony Kanal, Mark Stent, Sly & Robbie]
Hella good	No Doubt	06.2002	12[7]	13[20]	Interscope 4977362	[platinum-US][written by Gwen Stefani,Pharrell Williams, Chad Hugo, Tony Kanal][produced by Nellee Hooper, Eric Stefani, Gwen Stefani, Tom Dumont, Tony Kanal]
Underneath it all/Hella good/Hey baby	No Doubt	10.2002	18[13]	3[30]	Interscope 497779	[platinum-US][written by Gwen Stefani,Django Stewart][produced by Eric Stefani, Gwen Stefani, Tom Dumont, Tony Kanal, Mark Stent, Sly & Robbie]
Running	No Doubt	03.2003	-	62[6]	Interscope
It's my life	No Doubt	12.2003	20[9]	11[10]	Interscope 9813724
It's my life/Bathwater	No Doubt	03.2004	17[19]	10[28]	Interscope 9861993	[platinum-US][silver-UK][written by Mark Hollis, Tim Friese-Greene][produced by No Doubt, Hellee Hopper]
Settle Down	No Doubt	10.2012	85[1]	34[8]	Interscope USUM 71207364	[written by Gwen Stefani,Tony Kanal,Tom Dumont][produced by Spike Stent]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tragic Kingdom	No Doubt	10.1995	3[63]	1[9][90]	Interscope IND 9003	[diamond-US][platinium-UK][produced by Matthew Wilder]
Return to Saturn	No Doubt	04.2000	31[4]	2[46]	Interscope 4906382	[platinium-US][produced by Glen Ballard, Jerry Harrison, No Doubt]
Rock steady	No Doubt	12.2001	43[29]	9[76]	Interscope 493158	[2x-platinium-US][gold-UK][silver-UK][produced by No Doubt, Nellee Hooper, The Neptunes, Ric Ocasek, William Orbit, Prince, Sly & Robbie, Steely & Clevie, Philip Steir, Mark "Spike" Stent]
The singles 1992-2003	No Doubt	12.2003	5[65]	2[45]	Interscope 001495	[2x-platinium-UK][2x-platinium-UK][produced by Glen Ballard, Dito Godwin, Jerry Harrison, Nellee Hooper, No Doubt, Sly and Robbie, Matthew Wilder]
Everything in time [B-sides,rarities,remixes]	No Doubt	10.2004	-	182[1]	Interscope 003289	[produced by Glen Ballard, Elvis Costello, Jerry Harrison, No Doubt, et al.]
Push and Shove	No Doubt	10.2012	16[2]	3[13]	Interscope 3712422	[produced by Glen Ballard, Elvis Costello, Jerry Harrison, No Doubt, et al.]

Nine Black Alps

Zespół Nine Black Alps z Manchesteru w Anglii tworzą Sam Forrest (wokal/gitara),
James Galley (perkusja/wokal), Martin Cohen (gitara basowa) i David Jones (gitara). Ten indierockowy kwartet powstał w 2003 roku, a jego nazwa pochodzi od wersu z wiersza Sylvii Plath „Kurierzy”. Dwa lata później Nine Black Alps podpisało kontrakt płytowy z brytyjską wytwórnią Island. 

Ich debiutancki album „Everything Is” ukazał się w czerwcu tego samego roku. W lipcu podpisano kontrakt płytowy z Interscope w USA oraz wydano EP-kę o tym samym tytule. Trasy koncertowe z Kaiser Chiefs, Hard-Fi i Weezer, a także występy na festiwalach w Glastonbury, T in the Park, Reading i Leeds zbiegły się w czasie z sukcesem takich singli z Top 40, jak „Shot Down”, „Not Everyone”, „Unsatisfied” i „Just Friends”. Wyprodukowany przez Roba Schnapfa (Beck, Elliott Smith, the Vines), album Everything Is ukazał się w Stanach Zjednoczonych w lutym 2006 roku, a wkrótce potem ukazała się limitowana, sześcioutworowa EP-ka „Glitter Gulch”. 

 Latem tego samego roku zespół zagrał na zachodnim wybrzeżu z Social Distortion, a w październiku 2007 roku ukazał się ich drugi album „Love/Hate”. Po zakończeniu kontraktu z dużą wytwórnią, w październiku 2009 roku zespół wydał trzeci album „Locked Out from the Inside” nakładem własnej wytwórni Lost House Records. Po odejściu Cohena - który nie tylko podpisał kontrakt z Fat Cat na projekt „Milk Maid”, ale także rozpoczął karierę fotografa rockowego - na basie zastąpił go Karl Astbury, były członek zespołu Witches.  

Kolejnym krokiem dla Nine Black Alps było podpisanie umowy z wytwórnią Brew Records z siedzibą w Leeds, która w październiku 2012 roku wydała ich czwarty album, Sirens. Po zamknięciu wytwórni Brew w następnym roku, Nine Black Alps podpisało kontrakt z Hatch Records, gdzie w 2014 roku wydali swój piąty album, Candy for the Clowns. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cosmopolitan/Over The Ocean	Nine Black Alps	10.2004	101[1]	-	Melodic melo 026	[written by Nine Black Alps][produced by Rob Schnapf ]
Shot Down/Ilana Song	Nine Black Alps	03.2005	25[5]	-	Island IS 885	[written by Nine Black Alps][produced by Rob Schnapf ]
Not Everyone/Idiot Riff #9	Nine Black Alps	06.2005	31[6]	-	Island ISX 892	[written by Nine Black Alps][produced by Rob Schnapf ]
Unsatisfied/I Knew A Girl	Nine Black Alps	08.2005	30[7]	-	Island IS 899	[written by Nine Black Alps][produced by Rob Schnapf ]
Just Friends/Never Coming Down	Nine Black Alps	10.2005	52[3]	-	Island IS 915	[written by Nine Black Alps][produced by Rob Schnapf ]
Bitter End/Daytime Habit	Nine Black Alps	10.2007	-	-	Island 1748668	[produced by David Sardy]
Burn Faster/Heartstring	Nine Black Alps	08.2007	42[1]	-	Island 1741647	[produced by David Sardy]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everything Is	Nine Black Alps	06.2005	51[12]	-	Island CID 8158	[produced by Rob Schnapf ]
Love/Hate	Nine Black Alps	11.2007	69[1]	-	Island 1740807	[produced by Dave Sardy]

Night Ranger

Utalentowana i wyrafinowana amerykańska grupa pomprockowa,
która w latach 1981-88 nagrała całą serię interesujących albumów. Zespół debiutował w składzie Jack Blades (śpiew/bas), Brad Gillis (gitara), Alan Fitzgerald (klawisze, wcześniej w Montrose), Kelly Keagy (perkusja) i Jeff Watson (gitara).
Początkowo występowali w okolicy swojego rodzinnego San Francisco. Szybko przyciągnęli uwagę promotora Billa Grahama, który załatwił im koncerty u boku Santany, Judas Priest i Doobie Brothers. Pierwsze cztery albumy grupy znalazły się w czołowej czterdziestce na listach "Billboardu", a longplay Seven Wishes w 1985 r. osiągnął nawet pierwszą dziesiątkę.
Zespół wydał także dwa przebojowe single "Sister Christian" i "Sentimental Street", które znalazły się odpowiednio na 5. i 8. miejscu listy "Billboardu". Tuż przed nagraniem w 1988 r. płyty Man In Motion grupę opuścił Fitzgerald, a pozostali muzycy zmienili orientację na bardziej hardrockową.
Album, wyprodukowany przez Keitha Olsena, był pierwszą komercyjną klapą zespołu. Kilka miesięcy później uległ on rozwiązaniu. W 1990 r. ukazał się zestaw Live In Japan, prezentujący jeden z koncertów formacji z 1988 r. Jack Blades utworzył razem z Tedem Nugentem, Tommym Shawem i Michaelem Cartelone popularną grupę Damn Yankees, natomiast Brad Gills najpierw dołączył do Ozzy'ego Osbourne'a, a w 1993 r. wydał solowy album Gilrock Ranch.
Night Ranger był solidną formacją w typie Journey/Kansas/Styx. Jednak pomimo sukcesu odniesionego w USA, grupa nie zrobiła większego wrażenia w Europie.  

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Tell Me You Love Me / Night Ranger	Night Ranger	01.1983	-	40[11]	Boardwalk 171	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser][4.Mainstream Rock]
Sing Me Away / Play Rough	Night Ranger	04.1983	-	54[9]	Boardwalk 175	[written by Jack Blades,Kelly Keagy ][produced by Pat Glasser]
(You Can Still) Rock in America / Let Him Run	Night Ranger	12.1983	-	51[12]	MCA/Camel 52 305	[written by Jack Blades,Brad Gillis][produced by Pat Glasser]
Sister Christian / Chippin' Away	Night Ranger	03.1984	-	5[24]	MCA/Camel 52 3505	[written by Kelly Keagy ][produced by Pat Glasser]
When You Close Your Eyes / Why Does Love Have to Change	Night Ranger	07.1984	-	14[17]	MCA/Camel 52 420	[written by Jack Blades,Brad Gillis,Alan Fitzgerald][produced by Pat Glasser]
Sentimental Street / Night Machine	Night Ranger	05.1985	-	8[17]	MCA/Camel 52 591	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
Four in the Morning (I Can't Take Any More) / This Boy Needs to Rock	Night Ranger	08.1985	-	19[13]	MCA/Camel 52 661	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
Goodbye / Seven Wishes	Night Ranger	11.1985	-	17[18]	MCA/Camel 52 729	[written by Jack Blades,Jeff Watson ][produced by Pat Glasser]
The Secret of My Success / Carry On	Night Ranger	03.1987	-	64[8]	MCA/Camel 53 013	[written by Jack Blades,David Foster,Tom Keane,Mike Landau ][produced by David Foster]
Hearts Away / Better Let It Out	Night Ranger	07.1987	-	90[3]	MCA/Camel 53 131	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
I Did It for Love / Woman in Love	Night Ranger	10.1988	-	75[5]	MCA/Camel 53 364	[written by Russ Ballard ][produced by Pat Glasser]
Forever all over again/Anything for you	Night Ranger	08.1997	-	102[7]	Legacy 78 617	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dawn Patrol	Night Ranger	12.1982	-	38[69]	Boardwalk 33 259	[produced by Pat Glasser]
Midnight Madness	Night Ranger	11.1983	-	15[69]	MCA/Camel 5456	[platinum][produced by Pat Glasser]
Seven Wishes	Night Ranger	06.1985	-	10[45]	MCA/Camel 5593	[platinum][produced by Pat Glasser]
Big Life	Night Ranger	04.1987	-	28[18]	MCA/Camel 5839	[gold][produced by Kevin Elson, Wally Buck, David Foster , Night Ranger]
Man in Motion	Night Ranger	10.1988	-	81[8]	MCA/Camel 6238	[produced by Keith Olsen, Brian Foraker]
Greatest Hits	Night Ranger	05.1989	-	-	MCA MCAD-42307	[gold][produced by Pat Glasser]

Night

 Night, była grupą dosyć lużno związanych ze sobą muzyków sesujnych
z Los Angeles,którą stanowili wokalista Stevie Lange, występujący wcześniej z Grahamem Bonnetem i Eltonem Johnem,Chris Thompson, wcześniej wspomagający War of the Worlds i współpracujący z grupą Manfred Mann's Earth Band i pianista Nicky Hopkins.
 

Pierwszym ich nagraniem był cover utworu "Hot Summer Nights" Waltera Egana,który trafił do Top20 zestawienia Billboard.Ich debiutancki album Night wyprodukował Richard Perry dla własnej wytwórni Planet w 1979r.Kolejny Long Distance wydany rok póżniej przepadł na rynku.Thompson wraca do grupy Manfreda Manna a Night rozwiązuje się w 1982r.
 

Utalentowany Lange nagrywa album solowy High Cost of Living, i pracuje z tak uznanymi grupami jak: Gang of Four, Johnny Hates Jazz, Mighty Lemon Drops, i Swing Out Sister.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot Summer Nights / Party Shuffle	Night	06.1979	-	18[15]	Planet 45 903	[written by W. Egan][produced by Richard Perry]
If You Remember Me/Theme from "The Champ" [Dave Grusin]	Chris Thompson with Night	08.1979	-	17[19]	Planet 45 904	[written by Carole Bayer Sager , Marvin Hamlisch][produced by Richard Perry]
Love On The Airwaves / Day After Day	Night	02.1981	-	87[3]	Planet 47 921	[written by Chris Thompson, Robert Weston][produced by Tim Friese-Green]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Night	Night	08.1979	-	166[4]	Planet 2	[produced by Richard Perry]
Long Distance	Night	.1980	-	-	Planet 52 251	[produced by Tim Friese-Green]

Nichelle Nichols

Nichelle Nichols właśc. Grace Nichols (ur. 28 grudnia 1933) - amerykańska aktorka
i piosenkarka. Największą sławę przyniosła jej rola Uhury w serialu Star Trek.
Podczas studiów w Nowym Jorku Nichols występowała jako piosenkarka w nocnych klubach, była także modelką i grała w musicalach. Przemierzyła Stany Zjednoczone, Kanadę i Europę występując w zespołach Duke Ellingtona i Lionela Hamptona.
 

Podczas pierwszego sezonu Star Trek Nichols chciała zrezygnować z występów, ze względu na marginalną rolę jej postaci. Pozostała w obsadzie po osobistych namowach Martina Luthera Kinga, który uświadomił jej, jak wielką rolę może odegrać w emancypacji młodych murzyńskich kobiet. Do inspiracji postacią Uhury przyznają się dziś m.in. Whoopi Goldberg (zagrała potem w Star Trek: Następne Pokolenie) oraz pierwsza czarnoskóra astronautka Mae Jemison.
 

Do historii przeszedł jej pocałunek z Williamem Shatnerem, grającym kapitana Kirka, który uważany jest za pierwszy ekranowy pocałunek ciemnoskórej kobiety i białego mężczyzny.
Ciekawostką może być fakt że jedną z planetoid pasa głównego nazwano 68410 Nichols właśnie w odniesieniu do jej roli Uhury w serialu Star Trek.
 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Know What I Mean/Why Don't You Do Right?	Nichelle Nichols	02.1967	-	-	Epic 10131	[written by F. Huddleston][produced by Stu Phillips]
Beyond Antares / Uhura's Theme	Nichelle Nichols	.1979	-	-	R-Way 1001	[written by Gene Coon, Wilbur Hatch][produced by Rahn Coleman]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down to Earth	Nichelle Nichols	.1967	-	-	Epic BN 26351	[produced by Larry Williams]
Out of this World	Nichelle Nichols	.1991	-	-	GNP 2209	[produced by Jim Meechan]

Marc Hamilton

Marc Hamilton (ur. 2 lutego 1944r - zm. 17 lutego 2022r) był kanadyjskim piosenkarzem,
znanym przede wszystkim z singla z 1970 roku „Comme j'ai toujours envie d'aimer”. 

 W 1963 roku, w wieku 19 lat, u szczytu sukcesu The Beatles w latach sześćdziesiątych i popularności inspirowanych Beatlesami zespołów francuskojęzycznych, Hamilton założył czteroosobowy zespół Les Shadols, pisząc sześć autorskich piosenek, które ukazały się na trzech kolejnych singlach. W 1965 roku założył swój zespół Les Monstres. Jako solowy artysta odniósł pewien sukces dzięki singlowi „Je n'apprendrai pas le violon”. W 1969 roku dołączył do kolegi z zespołu Shadol, Normanda Boucharda, wydając dwa single „Nous avons marché” i „J'irai un jour à Paris”. 

 

Hamilton jest najbardziej znany ze swojego singla z 1970 roku „Comme j'ai toujours envie d'aimer”, który odniósł wielki sukces w Quebecu i we Francji, gdzie 12 września 1970 roku osiągnął 1. miejsce na francuskiej liście przebojów, utrzymując się na szczycie przez trzy kolejne tygodnie. Był również numerem 1 w Belgii, numerem 2 w Szwajcarii i osiągnął 14. miejsce na holenderskiej liście przebojów. Singiel doczekał się kolejnych coverów Jeana-François Michaëla w 1970 roku, coverów muzycznych Grand Orchestre de Paul Mauriat i Georges'a Jouvina, a także anglojęzycznego coveru zatytułowanego „Time” kanadyjskiego piosenkarza Marty'ego Butlera. Wśród późniejszych coverów znalazły się m.in. jeden autorstwa Rocha Voisine'a z 1993 roku i kolejny autorstwa Mitsou z 1994 roku. 

 

W 2003 roku utwór został uhonorowany na liście „Grands Classiques de la chanson québécoise” (Wielkie klasyki quebeckiej piosenki) przez SOCAN. SODRAC (Stowarzyszenie Prawa Reprodukcji Autorów, Kompozytorów i Edytorów Kanady) uznało go za wielką piosenkę Quebecu. Z okazji 50. rocznicy flagi Quebecu, utwór został uznany za jedną z 50 piosenek Quebecu w historii. Został również uhonorowany przez minister kultury Quebecu Line Beauchamp oraz Fundację SPAC. 27 stycznia 2007 roku utwór został wpisany do Galerii Sław Kanadyjskich Autorów Piosenek. Kontynuując sławę utworu „Comme j'ai toujours envie d'aimer”, Hamilton wydał również singiel „Tapis magique”. 

 

Na początku lat 70-tych wydał trzy albumy: „Marc Hamilton” w 1970 roku, „Comme j'ai toujours envie d'aimer” również w 1970 roku, z jego słynną piosenką tytułową, oraz „Au fond des choses” w 1972 roku. W 1973 roku, w wyniku wypadku, stracił lewe oko, ale kontynuował projekty muzyczne, zwłaszcza programowanie dla Grand Salon de Mascouche. Na początku lat 80-tych odniósł pewien sukces, wydając m.in. singiel „Peau de femmes”. W tym okresie wydał trzy albumy: „Peau de femmes” (1981), „J'ai un bon deal” (1984) - komedię muzyczną w reżyserii Rogera Pilona oraz „J'ai un rendez-vous d'amour” (1987). Opublikował również autobiografię zatytułowaną „La chanson qui m'a tué”. 

 

Jako producent współpracował z wieloma artystami i brał udział w filmach. Dyrygował Orkiestrą Opery Narodowej w Paryżu. Pod koniec lat 80-tych otworzył bar muzyczny Le Soph. W 2003 roku wydał album z coverami zatytułowany „Marc Hamilton chante Aznavour” w hołdzie francuskiemu piosenkarzowi Charlesowi Aznavourowi. W 2007 roku trio JohnE-5, w którego skład wchodzili Jonathan Gauthier (znany również jako JohnE) jako wokalista oraz Yannick Brosseau (znany również jako Yann So) i Charles Dauphin (znany również jako Carlito) jako muzycy, wydało album w hołdzie Hamiltonowi, interpretując wiele jego utworów pod tytułem „Comment ça va Marc Hamilton”. Album został zainspirowany autobiograficzną książką Hamiltona i po raz pierwszy zaprezentowany na festiwalu Francouvertes w 2007 roku.

 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Can

Hol

Aut

Sve

Bel

Wytwórnia [Can]

Komentarz

Comme J'ai Toujours Envie D'aimer/Tapis Magique

Marc Hamilton

01.1970

1

2[18]

-

-

14[7]

-

-

1[28]

Trans-Canada TC 3323

[written by Marc Hamilton ]

Viens/J'Ai Fait Le Tour D'La Gaspesie

Marc Hamilton

07.1972

-

-

-

6

-

-

-

-

Trans-Canada TC 4109

[written by Hamilton, Doyon, Hamilton]