Ivie Anderson

Urodzona w Gilroy w Kalifornii, Anderson cieszyła się już pewnym czasem w centrum uwagi
, gdy Duke Ellington zatrudnił ją w 1931 roku. Udowodniwszy swoją atrakcyjność dla publiczności jako chórzystka Cotton Club, Anderson spędziła rok z Earlem Hinesem i jego orkiestrą w Chicago, zanim wpadła w oko Ellingtonowi. „Głos Ellingtona”, piękna i stylowa Anderson, była z liderem zespołu przez jedenaście lat, dłużej niż którykolwiek z jego pozostałych wokalistów.  

 

Z luźnym stylem, lekkim tonem i znakomitą dykcją, kompetentnie wykonywała bluesa, ballady i nowatorskie utwory z entuzjazmem i swobodą. W 1932 roku zaprezentowała utwór „It Don’t Mean a Thing” z Duke’iem Ellingtonem i jego orkiestrą. Wśród jej licznych nagranych przebojów znajdują się „I’m Satisfied” (1933), „Cotton” (1935), „Isn’t Love the Strangest Thing?” (1936), “Isn’t Love the Strangest Thing?” (1936), “Love Is Like a Cigarette” (1936), “There’s a Lull in My Life” (1937), “All God’s Children Got Rhythm” (1937), “If You Were in My Place (What Would You Do?)” (1938), “At a Dixie Road Diner” (1940), and “I Got It Bad (and That Ain’t Good)” (1941). 

 

W 1942 roku odeszła z zespołu, aby otworzyć własną restaurację Chicken Shack w Los Angeles. Jej odejście z branży muzycznej było, przynajmniej częściowo, spowodowane przewlekłą astmą, która doprowadziła do jej przedwczesnej śmierci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mexico Joe	Ivie Anderson	04.1944	-	16[1]	Exclusive 3113	[written by Leon René & Johnny Lange]

Counts

The Counts to zespół doo-wop z Indianapolis w stanie Indiana, założony
w latach 50-tych XX wieku.W skład zespołu wchodzili Chester Brown, James Lee, Robert Penick, Robert Wesley i Robert Young.The Counts byli również znani jako The Original Counts, ponieważ grali w oryginalnym składzie aż do śmierci Roberta Younga w 2001 roku.Uważano ich za najdłużej działający zespół doo-wop, złożony wyłącznie z ich pierwotnego składu.

 

 Young napisał większość piosenek Counts, w tym „Hot Tamale” i „Darling Dear”. „Darling Dear”  dotarł do 6. miejsca na liście przebojów R&B.Wszyscy członkowie uczęszczali do liceum Crispus Attucks w Indianapolis, gdzie pierwotnie powstali jako Five Diamonds. Zmienili nazwę w 1954 roku, podpisując kontrakt z wytwórnią Dot Records. The Counts nagrywali w Wilkins Studio, prawdopodobnie z Jimmym Coe (lub, być może, z Jimmym Cole’em), a czasami na żywo wspierał ich Wes Montgomery.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Darling Dear / I Need You Always	Counts	03.1954	-	-	Dot 1188	[written by Counts][6[5].R&B Chart]

Anne LeSear

Anne LeSear (urodzona w Houston w Teksasie) to wokalistka R&B z lat 80-tych.
Niewiele wiadomo na jej temat, ale podpisała kontrakt z wytwórnią Houston Connection Recording Corporation jako wokalistka i członkini zespołu. W 1984 roku wydała swój jedyny album studyjny „Tasty”, który najwyraźniej w ogóle nie trafił na listy przebojów. Główny singiel, „Take Him Back (Taxi)”, osiągnął 94. miejsce na liście przebojów Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 3 tygodnie. 

 

 Kolejne single z albumu: „Q Boy” i „I Stand Accused” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. W późniejszych latach pracowała w stacjach radiowych KMJQ i Music Quest, gdzie grała w różnych sztukach i produkcjach teatralnych. Obecnie (według badań) Anne nadal śpiewa, pracuje jako dyrektor i lider sieci NABFEME Houston, kieruje programem muzycznym Sisters Jam z Brothers on The Side w Houston i wydała singiel „Lately” w 2020 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take Him Back (Taxi)/Take Him Back (Taxi) Part II	Anne LeSear	04.1984	-	-	HCRC 31901	[written by H. Banks, C. Brooks, A. LeSear, C. Rhinehart, R. West. T. Jones][produced by Houston Connection Staff][94[3].R&B Chart]

Phajja

Phajja to żeńskie trio grające współczesny R&B, które wydało dwa albumy w wytwórni
Warner Bros. Records i kilka umiarkowanie udanych singli. W jego skład wchodzą Kena i Nakia Epps, siostry z Chicago, oraz Karen Johnson z Bostonu. Panie zaczęły śpiewać razem w 1987 roku. Zespół pierwotnie składał się z pięciu członkiń, a jego pierwotna nazwa brzmiała „Not Your Average Girls”. Pięć pań podróżowało i wykonywało autorską muzykę przez kilka lat, zanim w 1991 roku podpisały pierwszy kontrakt płytowy z Capitol Records, jednak nigdy nie wydały albumu. W 1993 roku zespół się rozpadł, a Kena, Karen i Nakia kontynuowały działalność, zmieniając nazwę na „Phajja”, a wkrótce potem opuszczając Capitol Records i podpisując kontrakt z Arista Records.  

 

W 1995 roku Phajja podpisała kontrakt z Warner Brothers Records. Chociaż podpisały kontrakty z trzema dużymi wytwórniami, to właśnie Warner Brothers Records wydały swój pierwszy album „Seize The Moment”. Phajja wydała dwa single ze swojego debiutanckiego albumu „Seize the Moment” (1997): „What Are You Waiting For” i „So Long (Well, Well, Well)”. Stacje radiowe Smooth Jazz grały również ich cover utworu „Sailing” nagranego pierwotnie przez amerykańskiego artystę Christophera Crossa. Phajja wystąpiła również w programie „Soul Train” 17 maja 1997 roku.

 

 Po krótkiej przerwie zespół wydał w 1999 roku singiel „Checkin' for Me”, wyprodukowany przez Mario Winansa, a napisany przez nich samych i Shari „Truth Hurts” Watson, z ich drugiego albumu „Meeting in the Ladies' Room” (1999).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What Are You Waiting For	Phajja	07.1997	-	112[3]	Warner 17 372	[written by Joe Belmaati, Michael O'Hara][produced by Cutfather & Joe, Michael O'Hara][38[13].R&B Chart]
So Long (Well, Well, Well)	Phajja	02.1998	-	87[5]	Warner 17 308	[written by Eric Roberson, Rick White, Kevin Jackson][produced by Keith Andes][30[20].R&B Chart]

Cosmic Rough Riders

 Cosmic Rough Riders to alternatywny zespół rockowy z Glasgow w Szkocji.
Zespół powstał w 1998 roku z inicjatywy Daniela Wyliego i Stephena Fleminga, a później dołączyli do niego Mark Brown, James Clifford, Gary Cuthbert i Paul Docherty. Do tej pory nagrali pięć albumów i mieli cztery single w pierwszej czterdziestce brytyjskiej listy przebojów. 

Własnym sumptem wydali albumy „Deliverance” (1999) i „Panorama” (2000), oba nagrane w studiu nagraniowym finansowanym przez społeczność, zlokalizowanym w osiedlu Castlemilk w Glasgow. Oba albumy znalazły się w Encyklopedii Najlepszych Albumów Wszech Czasów wydawnictwa Virgin. Zespół Cosmic Rough Riders podpisał umowę licencyjną na jeden album z Poptones Records, nowo utworzoną wytwórnią byłego szefa Creation Records, Alana McGee, która w listopadzie 2000 roku wydała trzeci album zespołu, „Enjoy the Melodic Sunshine”, będący kompilacją utworów z „Panoramy” i „Deliverance”. Wydanie singli w 2001 roku przyniosło im rosnącą rzeszę fanów w prasie. 

Ich singiel „Revolution (In the Summertime?)” został wydany i trafił na brytyjską listę przebojów, zapewniając im pierwszy hit w Top 40 i debiut w programie telewizji BBC „Top of the Pops”. Zaraz po nim na liście znalazł się „The Pain Inside”, zapewniając im kolejny sukces w Top 40. Do końca 2001 roku album „Enjoy the Melodic Sunshine” osiągnął status srebrnej płyty (sprzedaż 60 000 egzemplarzy) w Wielkiej Brytanii, a magazyn „Q” uznał go za jeden z 50 najlepszych albumów roku.  

W marcu 2002 roku Stephen Fleming, założyciel zespołu Cosmic Rough Riders, dołączył do grona wokalistów, gdy pierwotny wokalista, Daniel Wylie, odszedł z zespołu, aby rozpocząć karierę solową. Wydanie we wrześniu 2002 roku albumu „Pure Escapism”, zawierającego rzadkie utwory i strony B, zamknęło jeden rozdział w historii zespołu. W czerwcu 2003 roku ukazał się utwór „Because You”. Utwór znalazł się na 34. miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii - stając się trzecim z rzędu hitem zespołu w Top 40 i jak dotąd jego najwyższym osiągnięciem.

  Album „Too Close to See Far”, napisany i wyprodukowany przez siebie, został wydany przez Measured Records w lipcu 2003 roku. Cały album znalazł się na liście przebojów BBC Radio 2 i po premierze wszedł na 7. miejsce oficjalnej, niezależnej listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Drugi singiel z albumu ukazał się we wrześniu 2003 roku, a „Justify the Rain” trafił na UK Singles Chart, dając zespołowi cztery przeboje z rzędu w Top 40. Rok 2003 zakończył się przyznaniem  Cosmic Rough Riders nagrody dla najlepszego debiutanta podczas gali Tartan Clef Awards, która przyniosła ponad 100 000 funtów na rzecz organizacji charytatywnej Nordoff Robbins Music Therapy. Zespół odebrał nagrodę z rąk Pierwszego Ministra Szkocji, Jacka McConnella. W 2005 roku zespół napisał i nagrał w południowej Hiszpanii nowy album „The Stars Look Different from Down Here”. Album ukazał się w maju 2006 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Melanie	Cosmic Rough Riders	03.2001	100[1]	-	Poptones 5033	[written by Daniel Wylie, Stephen Fleming,Gary Cuthbert][produced by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
Baby, You're So Free	Cosmic Rough Riders	05.2001	76[1]	-	Poptones MC 5042SCD	[written by Daniel Wylie][produced by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
Revolution (In The Summertime)	Cosmic Rough Riders	08.2001	35[2]	-	Poptones MC 5047SCD	[written by Daniel Wylie, Stephen Fleming][produced by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
The Pain Inside	Cosmic Rough Riders	09.2001	36[2]	-	Poptones MC 5052SCD	[written by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
Because You	Cosmic Rough Riders	07.2003	34[2]	-	Measured MRCOSMIC 002SCD	[written by Stephen Fleming][produced by Stephen Fleming]
Justify The Rain	Cosmic Rough Riders	09.2003	39[1]	-	Measured MRCOSMIC 3SCD	[written by Stephen Fleming][produced by Stephen Fleming]
In Time	Cosmic Rough Riders	05.2006	102[2]	-	Korova KOW 1003P	[written by Cosmic Rough Riders]
When Yoo Come ARound	Cosmic Rough Riders	08.2006	139[1]	-	Korova KOW 1003P	[written by Cosmic Rough Riders]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Enjoy the Melodic Sunshine	Cosmic Rough Riders	08.2001	82[2]	-	Poptones MC 5015CD	[produced by Daniel Wylie, Stephen Flemming]
Too Close to See Far	Cosmic Rough Riders	07.2003	83[1]	-	Measured MRCOSMIC 001	[produced by Stephen Flemming]

Mike Cotton Jazzmen

Michael Edward Cotton (ur. 12 sierpnia 1939r) to angielski trębacz jazzowy i R&B,
flugelhornista, harmonijkarz, wokalista i lider zespołu, urodzony w Tottenham w północnym Londynie. Najbardziej znany jest z prowadzenia zespołu pod nazwami The Mike Cotton Jazzmen i The Mike Cotton Sound.Obecnie Cotton gra z zespołem Stars of British Jazz.

 Mike Cotton założył The Mike Cotton Jazzmen na początku lat 50-tych XX wieku, w okresie boomu na „trad jazz”. Od 1962 roku zmienił nazwę zespołu na The Mike Cotton Sound, a ich kierunek muzyczny na bardziej popowy, osiągając w tym samym roku przebój na brytyjskiej liście przebojów „Swing That Hammer”.Wystąpili w filmie z 1962 roku „Dzika droga”. Członek zespołu, Dave Rowberry, opuścił zespół w 1965 roku, aby dołączyć do The Animals, a wśród osób, które ubiegały się o jego miejsce, byli Elton John i Joe Cocker. Ostatecznie stanowisko to przypadło Steve'owi Grayowi, który później grał w The Eric Delaney Band i Sky. 

W 1966 roku Cotton ponownie zmienił styl zespołu na bardziej soulowy i zatrudnił drugiego wokalistę, byłego amerykańskiego lotnika Bruce'a McPhersona Lucasa, znanego pod jego nazwiskiem. Współpracował on z zespołami z okolic Norwich. Zespół wspierał wielu artystów na żywo i w studiu w różnych okresach lat 60-tych, w tym Sugar Pie DeSanto, Gene'a Pitneya, Steviego Wondera, Doris Troy, The Four Tops i Solomona Burke'a. Kiedy ich basista, Jim Rodford, dołączył do swojego kuzyna Roda Argenta w jego nowym zespole Argent w 1969 roku, Cotton zmienił nazwę zespołu na nowocześniej brzmiącą Satisfaction, a zespół nagrał jeden album pod tą nazwą w 1970 roku, zanim się rozpadł.

  Zachował sekcję dętą, a ten skład, ponownie występując pod pseudonimem Mike Cotton Sound, dołączył do The Kinks, najpierw na ich albumie Muswell Hillbillies z 1971 roku, a następnie występując z nimi zarówno w studiu, jak i na koncertach do połowy lat 70-tych, po czym Cotton powrócił do grania jazzu. W 1968 roku jako The Mike Cotton Sound współpracowali z producentem muzycznym i DJ-em BBC Radio One, Mikiem Ravenem, aby wydać swoją wersję utworu „Soul Serenade” Kinga Curtisa, którą Raven wykorzystał następnie jako motyw przewodni swojego programu radiowego z soulem i R&B w Radio One. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Swing That Hammer/Heartaches	Mike Cotton Jazzmen	06.1963	36[4]	-	Columbia DB 7029	[written by trad]

Billy Corgan

William Patrick Corgan (ur. 17 marca 1967r w Chicago) -amerykański wokalista,
gitarzysta i autor piosenek, najlepiej znany jako frontman grupy The Smashing Pumpkins.

Dziennikarz muzyczny Jim DeRogatis powiedział o nim, że „ze wszystkich pamiętnych artystów ery alternatywnej,Corgan był najbardziej tradycyjną gwiazdą rocka, ze wszystkimi wadami i zaletami wynikającymi z tego faktu”. Po rozpadzie grupy, razem z jej perkusistą, Jimmym Chamberlinem, założył krótko istniejący zespół Zwan. Następnie, po wydaniu solowego albumu i tomiku poezji, w 2005 roku ogłosił reaktywację The Smashing Pumpkins.
Dzieciństwo i początki kariery

Corgan jest najstarszym synem Williama Seniora i Marthy Corganów. Ma dwóch młodszych braci: przybranego Jessego, niepełnosprawnego psychicznie i fizycznie, a także Ricky'ego, który jest malarzem. Rodzice Billy’ego szybko się rozwiedli, a jego ojciec ponownie się ożenił niedługo po tym wydarzeniu. Większość dzieciństwa spędził właśnie z ojcem i macochą w Glendale Heights w stanie Illinois. Nie był to szczęśliwy okres, głównie ze względu na bardzo złe stosunki między chłopcem a macochą. Przez wiele lat Billy musiał opiekować się swoim bratem Jessem. Uczęszczał do Glenbard North High School w miejscowości Carol Stream.

Corgan postanowił nauczyć się gry na gitarze po ujrzeniu u kolegi modelu Flying V. Dał swoje oszczędności ojcu, muzykowi jazzowemu, aby ten kupił odpowiedni sprzęt. Ten nabył mu używanego Gibsona Les Paula. Następnie starał się ukierunkować gust syna, zachęcając go do słuchania Jimiego Hendriksa i Jeffa Becka. Corgan okazał się jednak samoukiem, podobnie jak wielu współczesnych mu gitarzystów alt-rockowych. Po latach nauczył się jednak czytać nuty.

Corgan dorastał słuchając hard rocka i heavy metalu, między innymi grup Led Zeppelin i Black Sabbath, aby po jakimś czasie odkryć rock alternatywny poprzez Bauhaus, The Cure i The Smiths. Podczas uczęszczania do szkoły średniej zaczął grywać w zespołach. W 1985 roku przeniósł się do St. Petersburg na Florydzie wraz ze swoim pierwszym poważnym zespołem, The Marked, jednak ten po około dziewięciu miesiącach rozpadł się, a Corgan wrócił do swojego ojca w Chicago.

W Chicago Corgan podjął pracę w sklepie muzycznym, gdzie spotkał gitarzystę Jamesa Ihę. Wspólnie zaczęli pisać piosenki, z konieczności korzystając przy tym z automatu perkusyjnego. Nieco później Corgan poznał basistkę D’arcy Wretzky, która po jakimś czasie dołączyła do grupy, nazwanej The Smashing Pumpkins. Trio zaczęło wkrótce pojawiać się w miejscowych klubach. Gdy członkowie próbowali zakontraktować występ w Cabaret Metro, znanej chicagowskiej hali koncertowej, jej właściciel postawił im warunek - znalezienie perkusisty. Ostatecznie jazzowy pałkarz Jimmy Chamberlin wszedł w skład zespołu dzięki rekomendacji jednego ze znajomych Corgana. 5 października 1988 zespół po raz pierwszy wystąpił w komplecie w Cabaret Metro.

W roku 1991 wydany został pierwszy album grupy, Gish, ze brzmieniem mieszającym rock psychodeliczny i heavy metal. Dwa lata później w sprzedaży pojawiło się kolejne wydawnictwo grupy, Siamese Dream, które pozwoliło im zaistnieć w mainstreamie. W tym czasie zespół przechodził jednak poważne kryzysy wewnętrzne, zaś sam Corgan był opisywany przez prasę jako tyran, który posuwał się nawet do usuwania partii instrumentalnych nagranych przez pozostałych członków grupy i zastępowania ich własnymi. Frontman cierpiał w tym okresie na ciężką depresję, podczas pracy nad albumem praktycznie mieszkając w studio, nagrywając większą część ścieżek gitary i basu. Album został bardzo dobrze przyjęty przez krytyków, piosenki Today i Disarm stały się hitami, a teledyski do nich bardzo często pojawiały się na MTV.

W 1995 roku zespół wydał podwójny, trwający ponad dwie godziny album Mellon Collie and the Infinite Sadness, który odniósł jeszcze większy sukces od poprzednika, osiągając status dziewięciokrotnej platyny i zdobywając nominacje do siedmiu Nagród Grammy.

Podczas występu grupy w programie Saturday Night Live 11 listopada 1995 Corgan po raz pierwszy pokazał się publicznie z ogoloną głową -od tego czasu nigdy nie zapuścił włosów z powrotem. Przed tą drastyczną zmianą wokalista często zmieniał swoją fryzurę.

Podczas promującej album trasy koncertowej problemem stało się uzależnienie Chamberlina od heroiny. 12 lipca 1996 on i towarzyszący grupie keyboardzista Jonathan Melvoin przedawkowali w pokoju hotelowym w Nowym Jorku, co przeżył tylko Chamberlin. Reszta grupy podjęła decyzję o wyrzuceniu go z zespołu i zakończeniu trasy z zastępcami na miejscach perkusisty i klawiszowca.

Wydana w roku 1998 płyta Adore została nagrana przy pomocy zastępczych pałkarzy oraz automatów perkusyjnych w miejsce Chamberlina, a w zawartym na niej materiale widać było wyraźne wpływy muzyki elektronicznej. Gdy zespół nagrywał piosenki na nowy album, Martha, matka Corgana, zmarła na raka, a frontman poświęcił jej piosenkę „For Martha”. Adore spotkała się z przychylnością niektórych fanów i krytyków, ale wielu z nich uważało, że grupa zbyt wyraźnie odeszła od tego, co w jej muzyce było najlepsze i zaowocowało to sprzedażą nieco ponad miliona sztuk albumu, co było bardzo niskim wynikiem w porównaniu do 4,5 miliona sprzedanych egzemplarzy Mellon Collie.

W 1999 roku Chamberlin powrócił do zespołu, a rok później światło dzienne ujrzało kolejne wydawnictwo The Smashing Pumpkins, Machina/The Machines of God. Ponownie spotkał się on z mieszanymi uczuciami fanów i krytyków, rozchodząc się w jeszcze mniejszym nakładzie od poprzednika. Co więcej, pod koniec nagrywania grupę opuściła D’arcy Wretzky. Na czas trasy koncertowej zastąpiła ją basistka Hole, Melissa Auf der Maur.

Ostatnim albumem okazała się Machina II/The Friends & Enemies of Modern Music, z początku mająca być wydana jako podwójna płyta na wzór Mellon Collie, ale wytwórnia Virgin nie zgodziła się na taki ruch wobec spadającej popularności zespołu. Wobec tego album został rozpowszechniony za darmo w Internecie w postaci plików MP3.

The Smashing Pumpkins rozpadli się pod koniec roku 2000, grając swój ostatni koncert 2 grudnia w Chicago.

W roku 2001, Corgan założył zespół Zwan, w skład którego weszli poza nim Chamberlin oraz gitarzyści Matt Sweeney i David Pajo, a w roku 2002 także basistka Paz Lenchantin znana z A Perfect Circle. Powstały album, Mary Star of the Sea, spotkał się z dość przychylnymi recenzjami krytyków. Corgan i Zwan wzięli także udział w tworzeniu soundtracku do Spun, filmu Jonasa Åkerlunda. Mimo przychylnej opinii krytyki, zespół rozpadł się w połowie 2003 roku.


Corgan zaczął umieszczać autobiograficzne posty na swojej stronie internetowej i w serwisie Myspace, mówiąc „Nie chcę już dłużej chronić ludzi, przez których cierpiałem”. 17 lutego 2004 zamieścił gorzką wypowiedź, w której obwinił gitarzystę, Jamesa Ihę o rozpad zespołu cztery lata wcześniej. Nazwał także D’arcy Wretzky „nikczemną narkomanką”.  Pod koniec 2004 roku Corgan wydał tomik poezji, Blinking With Fists. Mimo raczej negatywnych recenzji, książka zadebiutowała na liście bestsellerów New York Times, w pierwszym tygodniu sprzedaży będąc na szczycie notowania dla poezji.

W tym samym roku zaczął także karierę solową, początkowo tworząc akustyczne, folkowe piosenki związane z historią Chicago. Wkrótce jednak przystąpił do nagrywania albumu TheFutureEmbrace, łączącego brzmieniowo muzykę elektroniczną, shoegazera i rock alternatywny. Płyta została wydana 21 czerwca 2005 przez Reprise Records, spotykając się z mieszanymi uczuciami fanów i krytyków, rozchodząc się w zaledwie 69 tysiącach egzemplarzy. Podczas trasy promującej album, skromnej w porównaniu do tych z The Smashing Pumpkins czy Zwan, Corganowi towarzyszyli Linda Strawberry, Brian Liesegang i Matt Walker.

21 czerwca 2005, w dniu wydania swojego solowego albumu TheFutureEmbrace, Corgan zamieścił całostronne ogłoszenie w Chicago Tribune, w którym ogłosił swoje plany odrodzenia grupy. Na jego apel odpowiedział jednak tylko Chamberlin. 20 kwietnia 2006 na oficjalnej stronie zespołu pojawiło się oficjalne potwierdzenie reaktywacji. 22 maja 2007 grupa dała swój pierwszy występ od siedmiu lat, a jej nowymi członkami okazali się basistka Ginger Reyes oraz gitarzysta Jeff Schroeder, zastępujący odpowiednio Wretzky i Ihę. 10 lipca ukazał się nowy album grupy, Zeitgeist, debiutując na drugim miejscu w zestawieniu magazynu Billboard.

Billy Corgan był narzeczonym Courtney Love zanim ta poznała i wyszła za Kurta Cobaina, frontmana Nirvany. W 1993 roku ożenił się ze swoją długoletnią znajomą Chris Fabian. Pojawiły się jednak plotki, jakoby Corgan i Love ponownie nawiązali romans tuż po śmierci Cobaina, podczas festiwalu Lollapalooza w roku 1994, w którym brali udział The Smashing Pumpkins. Artysta od 1995 roku pozostawał ze swoją żoną w stanie separacji, by ostatecznie rozwieść się w 1997. Corgan odmawiał dyskusji na ten temat w wywiadach, podkreślając, że to jedyny temat, na który nie będzie się wypowiadać. Opisał w końcu nieco szczegółów swojego małżeństwa w swoim blogu w roku 2005.

Pod koniec 1995 roku Corgan zaczął umawiać się z fotograf, Yeleną Yemchuk, która miała swój wkład w kilku teledyskach grupy i zaprojektowała grafikę w niektórych jej wydawnictwach. Pozostała ona narzeczoną Corgana do 2004 roku, a on sam napisał o niej utwór Stand Inside Your Love z albumu Machina/The Machines of God. Muzyk przyznał, że rozstanie z Yemchuk miało ogromny wpływ na teksty piosenek z jego solowego albumu, wydanego w 2005 roku TheFutureEmbrace.

Na początku 2006 roku Corgan wprowadził się do Courtney Love i jej córki, Frances Bean Cobain, zajmując dla siebie całe skrzydło w ich nowej rezydencji w Hollywood Hills. W latach 2010–2012 piosenkarz był w związku partnerskim z wokalistką zespołu The Veronicas- Jessicą Louise Origliasso.

Corgan otwarcie przyznaje się do kibicowania drużynie bejsbolowej Chicago Cubs, a także koszykarzom Chicago Bulls i hokeistom Chicago Blackhawks. Zawiązał także bliskie znajomości z Dennisem Rodmanem i Chrisem Cheliosem. Corgan to także fan wrestlingu.

16 listopada 2015 urodził mu się syn z Chloe Mendel, Augustus Juppiter Corgan.

Corgan zajął się produkcją albumów Rika Ocaseka, The Frogs, Catherine oraz Hole. Napisał także kilka piosenek zawartych na albumie ostatniej z tych grup, wydanym w 1998 roku Celebrity Skin. Pełnił także funkcję konsultanta podczas produkcji albumu Mechanical Animals Marilyna Mansona. Stworzył dodatkowo ścieżki dźwiękowe do trzech filmów: Okup (1996), Stygmaty (1999) i Spun (2002). Udzielał się wokalnie i na gitarze dla Tony’ego Iommi, Blindside, New Order i Marianne Faithfull, poza tym gościnnie użyczył swojego głosu w utworze „Loki Cat”, zawartej na albumie Life Begins Again grupy Jimmy Chamberlin Complex; z kolei sam Chamberlin zagrał na perkusji w piosence „DIA” z solowego albumu Corgana.

Obecnie Corgan współpracuje przy produkcji nowych albumów Courtney Love, Shirley Manson i grupy Scorpions.

W 2010 roku pomagał zespołowi The Veronicas, w tworzeniu nowej płyty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Walking Shade	Billy Corgan	06.2005	74[1]	-	Reprise W 673DVD	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan,Bjorn Thorsrud, Bon Harris]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
TheFutureEmbrace	Billy Corgan	07.2005	89[1]	31[3]	Reprise 9362487122	[produced by Billy Corgan, Bjorn Thorsrud]
Ogilala	Billy Corgan	10.2017	-	183	BMG	[produced by Rick Rubin,Billy Corgan]

Cotton, Lloyd and Christian

Cotton, Lloyd and Christian byli trio grającym soft rock, w którego skład wchodzili wokalista
i autor tekstów Darryl Cotton z Australii oraz Michael Lloyd i Chris Christian ze Stanów Zjednoczonych. Odnieśli pewien sukces w połowie lat 70-tych XX wieku. 

 

Amerykański multiinstrumentalista, wokalista i autor tekstów Michael Lloyd, który jako nastolatek, w połowie i pod koniec lat 60-tych, był członkiem psychodelicznego zespołu rockowego The West Coast Pop Art Experimental Band, został w 1970 roku mianowany przez swojego mentora Mike'a Curba wiceprezesem ds. A&R w MGM Records. Lloyd kontynuował pracę jako producent muzyczny, zwłaszcza z The Osmonds, ale kontynuował również karierę jako wykonawca. W 1973 roku założył z Darrylem Cottonem i Stevem Kipnerem trio nagrywające i piszące teksty piosenek Friends. Darryl Cotton był członkiem zespołu Zoot, który w latach 1969-1971 miał na swoim koncie kilka przebojów w Australii. Po rozpadzie zespołu, w 1972 roku, wyjechał do Wielkiej Brytanii, a następnie do Stanów Zjednoczonych. Kipner był Australijczykiem pochodzenia amerykańskiego, wcześniej członkiem Steve & the Board oraz brytyjskiego zespołu Tin Tin, który w 1971 roku odniósł sukces w USA piosenką „Toast and Marmalade for Tea”.  

 

Album „Friends” został wydany przez wytwórnię MGM. Większość utworów została napisana przez Cottona, Lloyda i Kipnera, z wyjątkiem singla „Gonna Have a Good Time”, który był coverem utworu The Easybeats „Good Times”. Album został wyprodukowany przez Lloyda. Zespół Friends wkrótce się rozpadł, a Kipner założył nowy zespół, Skyband. Lloyd i Cotton opuścili MGM, gdy Curb również odszedł, aby założyć własną firmę produkcyjną. Para zrekrutowała urodzonego w Teksasie Chrisa Christiana i w 1975 roku trio nagrało swój pierwszy album, Cotton, Lloyd & Christian, wydany przez 20th Century Records. Ich wersja piosenki Dela Shannona „I Go to Pieces” -hitu Petera i Gordona z 1965 roku- osiągnęła 66. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 10. miejsce na liście Easy Listening. Inne utwory obejmowały spowolnioną wersję hitu Supremes „Baby Love”; medley piosenek z utworu Tommy'ego z Who; i „I Don't Know Why You Love Me”.  

 

Album został ponownie wydany przez Curb and Lloyd w 1976 roku i wykorzystany jako ścieżka dźwiękowa filmu The Pom Pom Girls. Drugi album tria, Number Two, również ukazał się w 1976 roku, a w kwietniu 1977 roku wydali kolejny singiel, „Crying in the Rain”, napisany przez Carole King i Howie'ego Greenfielda, a pierwotnie nagrany przez Everly Brothers.Oba albumy zostały wyprodukowane przez Lloyda i Curba. Trio nie wydało żadnych dalszych nagrań. 

 

 Lloyd kontynuował pracę w Los Angeles i wyprodukował przeboje Shauna Cassidy'ego i Leifa Garretta, a także ścieżkę dźwiękową do filmu Dirty Dancing. Cotton kontynuował karierę jako autor tekstów piosenek i wykonawca, wracając do Australii w 1978 roku; zmarł w 2012 roku. Christian kontynuował również z powodzeniem pracę jako autor tekstów piosenek i producent muzyczny, współpracując z Amy Grant i innymi artystami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Go To Pieces/Mr. Rock 'N' Roll	Cotton, Lloyd and Christian	09.1975	-	66[5]	20th Century 2217	[written by Del Shannon][produced by Mike Curb, Michael Lloyd]

Course

The Course to holenderski zespół muzyki tanecznej.

W jego skład wchodzili DJ/producent
Vincent Hendriks oraz wokalistek Dewi Lopulalan i Irma Derby. Największy sukces komercyjny odnieśli w 1997 roku. Hendriks i Lopulalan poznali się po raz pierwszy w 1990 roku na mistrzostwach DJ-skich w miksowaniu w Holandii. Spotkali się ponownie w 1996 roku, w tym samym miejscu, i postanowili wspólnie stworzyć muzykę. Na początku 1997 roku grupa wydała swój pierwszy singiel „Ready or Not”, taneczny cover utworu The Fugees z 1996 roku, z echami innych współczesnych hitów, takich jak „Ultra Flava” Farley & Heller i „Hold That Sucker Down” The OT Quartet.  

 

W kwietniu singiel osiągnął 5. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, dając zespołowi pierwszy przebój. Kolejny singiel, cover utworu Chaki Khan i Rufusa „Ain't Nobody”, również odniósł sukces, osiągając 8. miejsce w lipcu. Jednak ich trzeci singiel, „Best Love”, dotarł dopiero do 51. miejsca na liście przebojów w grudniu. Kolejne single nie znalazły się na listach przebojów, co dowodzi, że The Course to „cudo dwóch hitów”. Zespół rozpadł się pod koniec lat 90-tych z powodu braku sukcesu komercyjnego po wydaniu dwóch pierwszych singli.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ready Or Not	Course	04.1997	5[7]	-	The Brothers 12BRUV 2	[written by Wyclef Jean,Lauryn Hill,Thom Bell,William Hart,Samuel Michel][produced by Keepon]
Ain't Nobody	Course	07.1997	8[6]	-	The Brothers 12BRUV 3	[written by David Hawk Wolinski][produced by Keepon]
Best Love	Course	12.1997	51[2]	-	The Brothers CDBRUV 6	[written by Robert Daniels, Ron Artis][produced by Keepon]

Michael Cox

Michael James Cox (ur. 19 marca 1940r) to brytyjski piosenkarz popowy i aktor.
Jako Michael Cox, w 1960 roku znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów dzięki piosence „Angela Jones”, wyprodukowanej przez Joe Meeka. Później pracował jako aktor i w nowozelandzkiej telewizji, używając zarówno swojego pełnego imienia, jak i nazwiska Michael James. 

 Urodził się w Huyton w Liverpoolu. Po tym, jak jego cztery młodsze siostry napisały do ​​stacji ABC z żądaniem wzięcia udziału w przesłuchaniu do programu popowego „Oh Boy!”, szybko podpisał kontrakt z producentem Jackiem Goodem i po raz pierwszy pojawił się w programie w kwietniu 1959 roku, śpiewając utwór Ricky'ego Nelsona „Never Be Anyone Else But You”. Good zdobył dla niego kontrakt płytowy z wytwórnią Decca Records, a jego pierwszy singiel „Teenage Love” został napisany przez Marty'ego Wilde'a, a na gitarze zagrał Joe Brown. Jednak ani ten, ani jego następca „Too Hot To Handle” nie odniosły sukcesu. 

 Cox nadal pojawiał się w telewizji, w nowym programie Gooda „Boy Meets Girls”, a Good polecił go producentowi muzycznemu Joe Meekowi, który w tym czasie zakładał własną wytwórnię Triumph. Jego pierwszym utworem dla Triumph był utwór „Angela Jones” napisany przez Johna D. Loudermilka, który był hitem w USA w wykonaniu Johnny'ego Fergusona. Wersja utworu Coxa, wyprodukowana przez Meeka, w czerwcu 1960 roku osiągnęła 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

Wytwórnia Triumph upadła, a kolejny utwór Coxa, podobnie brzmiący utwór „Along Came Caroline”, również wyprodukowany przez Meeka i współtworzony przez Geoffa Stephensa i Coxa pod pseudonimem Michael Steel, został wydany przez wytwórnię His Master's Voice; osiągnął 41. miejsce na liście i był jedynym innym hitem Coxa. Cox odniósł większy sukces w Skandynawii. Jego „Stand up” przez cztery tygodnie w styczniu/lutym 1963 roku znajdował się na szczycie szwedzkiej listy najlepiej sprzedających się utworów. Cox z powodzeniem koncertował z zespołem akompaniującym w Danii i Szwecji, a także w Wielkiej Brytanii, i kontynuował nagrywanie pod kierunkiem Meeka przez kilka lat.  

Wydał single w wytwórniach His Master's Voice, Pye i Parlophone, z których wiele zawierało występy czołowych muzyków sesyjnych, takich jak gitarzysta Big Jim Sullivan. Jednak jego późniejsze nagrania nie były hitami i w połowie lat 60-tych porzucił karierę nagraniową, aby rozpocząć studia teatralne. W 1966 roku, występując pod pseudonimem Michael James Cox, zagrał w filmie „Gdzie latają kule”, a także w sztukach telewizyjnych i reklamach. W 1976 roku wystąpił w filmowej wersji musicalu Rogera Glovera „The Butterfly Ball”.Pod koniec lat 70-tych rozpoczął pracę na statkach wycieczkowych, gdzie poznał swoją żonę urodzoną w Nowej Zelandii. Zaczął występować w Stanach Zjednoczonych, ostatecznie tam emigrując, po czym przeniósł się do Nowej Zelandii. Tam kontynuował pracę w telewizji pod pseudonimem Michael James. Kompilacje nagrań Coxa zostały wydane na płytach CD przez wytwórnię Zircon Records w 1999 roku i Sequel Records w 2003 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Angela Jones/Don't Want To Know	Michael Cox	06.1960	7[13]	-	Triumph RGM 1011	[written by John D. Loudermilk][produced by Joe Meek]
Along Came Caroline/Lonely Road	Michael Cox	10.1960	41[2]	-	His Master's Voice POP 789	[written by Geoff Stephens,Steele]

Peter Cox

Peter John Cox (ur. 17 listopada 1955 r.)  to angielski wokalista i autor tekstów.
Najbardziej znany jest jako wokalista angielskiego duetu popowego Go West. Jako artysta solowy, w latach 90-tych zdobył trzy przeboje w pierwszej czterdziestce brytyjskiej listy przebojów. 

 

 W 1982 roku Cox i Richard Drummie założyli duet Go West, z Coxem jako wokalistą, a Drummie na gitarze i wokalu wspierającym.Po podpisaniu przez Go West kontraktu z Chrysalis Records, utwór „We Close Our Eyes” znalazł się w pierwszej piątce brytyjskiej listy przebojów w 1985 roku.W następnym roku Go West został uznany za „Najlepszego Debiutanta” na gali Brit Awards w 1986 roku.Inne single Go West z pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów to „Call Me”, „Goodbye Girl” i „Don't Look Down”. W 1987 roku zespół dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów w USA dzięki singlowi „Don't Look Down -The Sequel”. W 1990 roku Go West osiągnął 8. miejsce na liście przebojów w USA dzięki utworowi „King of Wishful Thinking” z filmu „Pretty Woman”.

 

  W 1992 roku duet wydał swój trzeci album studyjny „Indian Summer”, na którym znalazł się utwór „Faithful”; piosenka dotarła do pierwszej dwudziestki w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Od 2026 roku Go West nadal koncertuje.

 

 Cox przeprowadził się do Los Angeles w 1993 roku, aby rozpocząć karierę solową.Pod koniec lat 90-tych wydał trzy single, które znalazły się w pierwszej czterdziestce brytyjskich list przebojów: „Ain’t Gonna Cry Again”, „If You Walk Away” i „What A Fool Believes”. W 2003 roku Cox zastąpił Marka Shawa z Then Jerico w brytyjskim reality show „Reborn” w USA, po tym jak Shaw zrezygnował z programu. Chociaż Cox odniósł już wcześniej sukces za Atlantykiem jako główny wokalista w programie „Go West”, mógł wystąpić w programie, ponieważ był nieznany w USA jako artysta solowy. Był faworytem do wygranej, ale został wyeliminowany w Nowym Jorku, ponieważ zapomniał tekstu przeboju Norah Jones, który wykonywał. Głos Coxa opisywano jako „gładki jak jedwab” z „chropowatym podbrzuszem”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ain't Gonna Cry Again	Peter Cox	08.1997	37[2]	-	Chrysalis CDCHS 5056	[written by Peter Cox, Peter-John Vettese][produced by Peter-John Vettese]
If You Walk Away	Peter Cox	11.1997	24[2]	-	Chrysalis CDCHS 5069	[written by Peter Lord , VJ Smith][produced by Peter-John Vettese]
What a Fool Believes	Peter Cox	06.1998	39[2]	-	Chrysalis CDCHS 5089	[written by Michael McDonald, Kenny Loggins][produced by Peter-John Vettese]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Peter Cox	Peter Cox	11.1997	64[1]	-	Chrysalis CDCHR 6130	[produced by Peter-John Vettese]

Tears

 The Tears - brytyjski zespół muzyczny założony w 2004 roku przez wokalistę
Bretta Andersona i gitarzystę Bernarda Butlera. Formacja w swojej karierze wydała tylko jedną płytę zatytułowaną Here Come The Tears.

Brett Anderson i Bernard Butler poznali się w roku 1989, w którym też założyli grupę Suede, tworząc duet kompozytorski. Mimo zdobycia dużej popularności i przychylności krytyków muzycznych Butler odszedł z zespołu w roku 1994, podczas nagrywania drugiej płyty formacji, Dog Man Star. Powodem jego decyzji były nieporozumienia między nim a zespołem.

Przez kolejne dziesięć lat Anderson i Butler nie podjęli żadnej współpracy. Dopiero w roku 2004 uformowali grupę The Tears, której nazwę zaczerpnęli z poematu Philipa Larkina zatytułowanego Femmes Damnées. Z założenia zespół miał nie wykonywać utworów Suede. Tylko jeden raz zrobił wyjątek, grając stronę B The Living Dead. Pierwszy koncert odbył się 14 grudnia 2004 roku i zaprezentowano na nim jedynie nowy materiał. Szóstego czerwca 2005 roku wydali jak dotąd jedyną płytę zatytułowaną Here Come The Tears. Podobnie. jak w poprzednich latach, za całość materiału odpowiedzialni byli jedynie Anderson i Butler. Utworem promującym album została piosenka Refugees, której udało się dotrzeć do pierwszej dziesiątki najlepiej sprzedających się singli. Tego sukcesu nie udało się powtórzyć kolejnemu singlowi, jakim był utwór Lovers.

Album zdobył pozytywne recenzje, lecz jego sprzedaż utrzymywała się na średnim poziomie. Formacja ruszyła w trasę koncertową, grając między innymi na festiwalach w Glastonbury i T in the Park. Mniej więcej w tym czasie Anderson i Butler zaczęli czuć się zmęczeni aktywnością związaną z grupą. W roku 2006 ogłoszono zawieszenie działalności zespołu. Wokalista przyznał, że mieli zamiar zacząć tworzyć materiał na kolejny album, lecz nie sprawiało im to już przyjemności. Dodał jednak, że szanse na wydanie kolejnej płyty są duże. Mimo to, ta jak dotąd kolejna płyta nie ukazała się.

Po roku 2006 Anderson rozpoczął karierę solową, a Butler zajął się produkcją muzyczną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Refugees	Tears	05.2005	9[4]	-	Independiente ISOM 92MS	[written by Brett Anderson,Bernard Butler][produced by Bernard Butler]
Lovers	Tears	07.2005	24[2]	-	Independiente GBBPF 0501284	[written by Brett Anderson,Bernard Butler][produced by Bernard Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here Come the Tears	Tears	06.2005	15[2]	-	Independiente ISOM 49CD	[produced by Bernard Butler]

Sunset Strippers

Sunset Strippers to brytyjski zespół muzyki elektronicznej. Najbardziej znany jest z utworu „Falling Stars” z 2005 roku, który zawiera sample z przeboju „Waiting for a Star to Fall” zespołu Boy Meets Girl z 1988 roku. Zespół brał udział w bitwie na sample z Cabin Crew. „Falling Stars” osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w marcu 2005 roku. 

 

 Członkowie zespołu, Sergei Forster-Hall i Kieron McTernan, poznali się w Northbrook College. W 2004 roku Sunset Strippers zremiksowali przebój „Cry Little Sister” z 25 najlepszych miejsc na listach przebojów, pierwotnie napisany przez Gerarda McMahona (pod pseudonimem „Gerard McMann”) jako motyw przewodni filmu „Straceni chłopcy”. W 2005 roku zremiksowali utwór Planet Funk „The Switch”, który pojawił się w reklamach telewizyjnych Mitsubishi, a w 2007 roku zremiksowali utwór irlandzkiego zespołu popowego Westlife „Total Eclipse of the Heart” na album „The Love Album”.  

 

Ostatnim wydawnictwem grupy pod nazwą Sunset Strippers był utwór „Step Right Up” z 2008 roku, który pojawił się w dostępnej do pobrania wersji Clubbers Guide '08 wydawnictwa Ministry of Sound. Forster-Hall i McTernan rozpoczęli wydawanie remiksów pod nazwą My Digital Enemy w 2006 roku, aż do zmiany nazwy na MDE w 2017 roku. Tworzą głównie muzykę tech house i deep house.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Falling Stars (Waiting For A Star To Fall)	Sunset Strippers	03.2005	3[15]	-	Direction 6758312	[written by George Robert Merrill, Shannon Alexandria Rubicam][produced by Harry Diamond, Kieron McTernan, Sergei Hall, The Sunset Strippers]

Cousins

The Cousins ​​(lub The Continental Cousins ​​w Stanach Zjednoczonych i Los Primos w Ameryce
Południowej) to belgijski zespół rockowy z lat 60-tych XX wieku. Byli jednym z pierwszych zespołów rock and rollowych w Belgii i pierwszym, który odniósł międzynarodowy sukces. 

 Grupa, która powstała z zespołu tanecznego La Jeune Équipe założonego w 1954 roku, odniosła międzynarodowy sukces dzięki utworowi „Kili Watch” z 1960 roku, wyprodukowanemu przez Jeana Klügera dla wytwórni Palette. Utwór „Kili Watch”, piosenka harcerska przekształcona w energetyczny numer rock and rollowy, został szybko przerobiony przez Johnny'ego Hallydaya we Francji i Bobbejaana Schoepena w niderlandzkojęzycznej części Belgii. Znani są również z utworów „Kana Kapila” (1961), „Parasol” (1961), „Dang Dang” (1961, cover „Dingue Dingue” Annie Cordy), „Peppermint Twist” (1962, cover „Joey Dee and the Starliters”), „Limbo Rock” (1962, cover „Chubby Checker”), „Do Ré Mi” (1964, cover „Lee Dorsey”) oraz „The House Of The Rising Sun” (1964, tradycyjna piosenka inspirowana wersją brytyjskiej grupy The Animals). 

W marcu 1962 roku wystąpili przed Cateriną Valente w paryskiej Olympii. Oprócz sukcesów w Europie, zespół odbył również tournée po Madagaskarze i Reunionie (1963), Afryce Środkowej (Kongo, Rwanda, Burundi, Republice Środkowoafrykańskiej i Angoli w 1965 roku) oraz Argentynie (1965 i 1966). W tym samym roku, podczas trasy koncertowej po Włoszech, postanowili się rozstać. Dotrzymywali jednak swoich kontraktów do lutego 1967 roku, kiedy to wystąpili po raz ostatni w Tubize . 

Cousins spotkali się ponownie po raz pierwszy w czerwcu 1976 roku, aby uczcić 25. rocznicę panowania króla Baldwina I w wypełnionej po brzegi sali Palais 5 w Centrum Wystawowym Heysel. Podczas tego wyjątkowego i wyjątkowego koncertu wystąpili razem z Salvatore Adamo, Annie Cordy i Johanem Verminnenem. Na zaproszenie gazety De Gentenaar, Kuzyni spotkali się ponownie w 1986 roku na Festiwalu w Gandawie. Wystąpili tam z Helen Shapiro i Burtem Blancą. Ten powrót trwał do 1989 roku, roku ich ostatecznego rozpadu. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Bel	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Kili-Watch (Cha Cha Rock)/Fuego (Cha Cha)	Cousins	10.1960	-	-	-	-	6[11]	3[24]	-	-	Palette PB 40.047	[written by Gus Derse]
Bouddha/Kana Kapila	Cousins	04.1961	-	-	-	-	-	10[12]	-	-	Palette PB 40.070	[written by Guy Dovan,Bob Drean]
Parasol/Plere Pays Moin	Cousins	06.1961	-	-	-	-	-	15[4]	-	-	Palette PB 40.075	[written by Pierre Catty, Guy Dovan, Phil Dape]
Dang Dang/Stodola	Cousins	11.1961	-	-	-	-	-	9[12]	-	-	Palette PB 40.092	[written by Jean Rolle, Guy Dovan]
Relax/The Robot	Cousins	10.1962	-	-	-	-	-	14[4]	-	-	Palette PB 40.140	[written by Dovan, Gary, Van Aleda]
Lawdy Lawdy/Sweet Virginia	Cousins	12.1962	-	-	-	-	-	15[8]	-	-	Palette PB 40.148	[written by Jean Rolle, Earl Gary, Van Aleda]
Dansevise (Where Are You Now?)/Boomeranga	Cousins	05.1963	-	-	-	-	-	15[4]	-	-	Palette PB 40.160	[written by Otto Francker, Sejr Volmer, Sörensen]