Cooper Brothers

 Cooper Brothers to kanadyjski zespół grający southern rock południowy, założony w Ottawie w
Ontario przez braci Briana Coopera i Dicka Coopera oraz ich wieloletniego przyjaciela Terry'ego Kinga. 

 Pierwszy singiel zespołu, „From Day to Day”, został wydany w 1973 roku pod szyldem lokalnej wytwórni Diana. W następnym roku zespół wydał dwa kolejne single pod kierownictwem Lesa Emmersona dla Polydor; „Finally (With You)” i „Miss Lonely Heart”. Uważa się, że przełom w karierze zespołu nastąpił, gdy w 1978 roku nawiązali współpracę z Garym Cape'em i podpisali kontrakt z wytwórnią Capricorn Records. Zaowocowało to dwoma albumami: „The Cooper Brothers” i „Pitfalls of the Ballroom”. Oba albumy sprzedały się dobrze, a single „The Dream Never Dies”, „Show Some Emotion” i „I'll Know Her When I See Her” znalazły się na liście Billboard Hot 100. 

Cooper Brothers zostali wybrani przez Canadian Contemporary Music Programmers najlepszym nowym zespołem w 1978 roku, najlepszym zespołem MOR w 1979 roku i najlepszym zespołem w 1980 roku. W 1980 roku utwór „The Dream Never Dies” zdobył również nagrodę ASCAP jako jeden z najczęściej wykonywanych utworów w amerykańskim radiu. Utwór został następnie nagrany przez kilku innych artystów, w tym Billa Andersona i Juice'a Newtona, a także był tematem przewodnim pełnometrażowego filmu dokumentalnego o kanadyjskiej reprezentacji w narciarstwie. U szczytu kariery zespół intensywnie koncertował w Ameryce Północnej, supportując takich artystów jak The Doobie Brothers, Black Oak Arkansas, Joe Cocker, Charlie Daniels, Atlanta Rhythm Section, McGuinn, Clark & ​​Hillman oraz Seals and Crofts. Zespół współpracował również z Chuckiem Leavellem, który zagrał w utworze Cooper Brothers „Ridin' High”. 

 Zespół przeszedł dramatyczną transformację w 1980 roku, kiedy wytwórnia Capricorn Records upadła. W 1982 roku wrócili do studia z Cape, do którego dołączył Les Emmerson z Five Man Electrical Band, i wyprodukowali album „Learning to Live with It”, który odniósł niewielki sukces. Bracia Cooper wyprodukowali kolejny album z Lesem Emmersonem, „Reach for the Sky”, ale ten nie został wydany. Członkowie zespołu rozstali się w 1983 roku. 

Dick Cooper przeszedł z muzyki do kariery scenarzysty programów telewizyjnych dla dzieci, w tym „You Can't Do That on Television”. Pracując w ottawskiej stacji telewizyjnej CJOH, stworzył własny serial dla młodzieży „Highschool Confidential”. W październiku 2006 roku bracia Cooper zjednoczyli się ponownie, aby wydać płytę CD ze swoimi najpopularniejszymi utworami zatytułowaną „The Best of the Cooper Brothers” pod szyldem wytwórni Pacemaker. Zespół wystąpił na żywo po raz pierwszy od ponad dwudziestu lat. Występ ten zaowocował kilkoma wyprzedanymi koncertami w południowym Ontario, w tym koncertem na Ottawa Bluesfest, gdzie zespół wystąpił przed Jamesem Taylorem przed publicznością liczącą ponad 25 000 osób. Po tym Richard Cooper ponownie zaczął pisać piosenki, a bracia zwrócili się do Colina Lindena z zamiarem nagrania kolejnego albumu. 

We wrześniu 2009 roku, z Colinem u steru, bracia udali się do Masterlink Studio w Nashville, aby rozpocząć nagrywanie z muzykami sesyjnymi, takimi jak Audley Freed, Dan Dugmore, Lynn Williams i Steve Mackey. Po kolejnych nagraniach w Ottawie i Toronto, płyta została zmiksowana w Los Angeles przez Johna Whynota. W lutym 2010 roku ukazał się nowy album Cooper Brothers, „In From the Cold”, zawierający 12 nowych utworów. Na płycie wystąpili również gościnnie, m.in. Jim Cuddy z Blue Rodeo, Delbert McClinton i Chuck Leavell. W czerwcu 2013 roku bracia Cooper wydali album „Southbound”, który został nagrany w studiu Tragically Hip w Bath w Ontario, a jego producentem był Colin Cripps. Album zawierał jedenaście nowych utworów autorstwa Richarda Coopera, w tym pierwszy singiel „Southbound”. Album zawiera również utwory „Love's Been a Stranger” w duecie z Brianem i laureatką nagrody Juno, Kellylee Evans, a także „Maybe This is the Night” i „Bridges”. 

W składzie zespołu grającego na żywo w tamtym czasie znaleźli się Ed Bimm, Rob Holtz, Jeff Rogers, Darwin Demers i John Steele. Inni muzycy sesyjni to Gary Craig, Topher Stott i Carey Blackwell. Radio Silence, siódmy album studyjny braci Cooper, ukazał się w 2017 roku. Był to ósmy album w karierze zespołu i pierwszy, który nagrali w swojej rodzinnej Ottawie - w Audiovalley Studios. Bracia spędzili ponad rok nad tym projektem. Polegali na swoim zespole koncertowym, w którego skład wchodzili Jeff Rogers, Darwin Demers, Ed Bimm, Rob Holtz i John Steele. Wśród gości specjalnych na nagraniu znaleźli się Colin Cripps, Ray Legere i Rebecca Noelle. Bracia Cooper otrzymali nagrodę Mayor's City Builder Award od burmistrza Ottawy Jima Watsona w uznaniu ich działalności charytatywnej. Wśród nich było bycie członkami-założycielami organizacji Ringside for Youth, która zebrała 3,5 miliona dolarów w latach 1993-2019.  

Były członek zespołu, Al Serwa, zmarł 30 grudnia 2021 r. Były członek zespołu, Glenn Bell (ur. 3 września 1954 r.) zmarł we śnie 16 lutego 2019 r. w wieku 64 lat.Inny były członek zespołu, Ed Bimm (ur. 9 lipca 1951 r.), zmarł 6 października 2019 r. w wieku 68 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Dream Never Dies/Crazy Sunday	Cooper Brothers	10.1978	-	48[13]	Capricorn 0308	[written by Richard Cooper][produced by Gary Cope]
I'll Know Her When I See Her/Heroes	Cooper Brothers	06.1979	-	79[4]	Capricorn 0325	[written by Richard Cooper][produced by Gary Cope]

Corey

 Corey Jerome Hodges (ur. 13 listopada 1988r), lepiej znany jako Bando Jonez
(wcześniej Lil' Corey), to wokalista autor tekstów i raper z Atlanty w stanie Georgia. Zadebiutował w 2002 roku utworem „Hush Lil' Lady”, popowym crossoverem  z udziałem Lil' Romeo, co doprowadziło do wydania jego pełnowymiarowego albumu „I'm Just Corey”, zawierającego wspomniany wcześniej główny singel, a także „MVP” (z udziałem Shaquille'a O'Neala) i „All I Do” (z udziałem Michaela Jacksona). Jego debiutancki singiel „Sex You” (jako Bando Jonez) został odtworzony w rozgłośniach miejskich na początku 2014 roku. 

 Jonez dorastał w Atlancie w latach 90-tych. Nauczył się grać na pianinie ze słuchu w wieku 5 lat i po raz pierwszy zaśpiewał przed publicznością na szkolnym wiecu motywacyjnym. Z powodu uzależnienia rodziców od narkotyków, Jonez musiał sam o siebie zadbać. Załatwiał swoje codzienne potrzeby i często znajdował schronienie w opuszczonych domach, stąd jego imię „Bando”, które w slangu oznacza opuszczone domy. Skupiał się na muzyce, wypełniając wolny czas słuchaniem muzyki i oglądaniem filmów.

  Zanim przyjął imię Bando Jonez, znany był jako Lil Corey i w wieku 13 lat stworzył przebój „Hush Lil' Lady” (z udziałem Lil' Romeo), który przyniósł mu duży sukces, co doprowadziło do wydania jego debiutanckiego albumu „I'm Just Corey” 19 marca 2002 roku, w wieku 13 lat. Album ten zaowocował kolejnym singlem „My First Time”. Jedna z piosenek z albumu „Ghetto Superstar” znalazła się również na albumie „Madison Mix”, który został wydany w celu promocji lalek My Scene. W 2008 roku Hodges wydał piosenkę „Say Yes”, pierwszą piosenkę po długiej przerwie. Piosenka odniosła ogromny sukces i odniosła sukces w internecie, ale artysta ponownie zrobił sobie przerwę od muzyki, by powrócić w 2011 roku. 

Ponownie rozkręcił karierę wraz ze swoją firmą (Fast Money Gang Music). Pod kierownictwem „Muzic Leakz Management” ponownie wydał swój hit z 2008 roku „Say Yes” wraz z 6 nowymi utworami „Make Love, All Night, Cant Lose You, D.N.A, Your Body, Give It All To Me” na swojej oficjalnej stronie promocyjnej w serwisie Reverberation. Hip-hopowa grupa Pretty Ricky zremiksowała utwór „Say Yes” Lil Coreya w 2011 roku na swój mixtape „SEX MUSIC Vol. 1 Streets N The Sheets”, dostępny za darmo na Datpiff. Oprócz tego, jego oficjalna strona promocyjna znajduje się na Reverbnation. Hodges został ponownie odkryty przez Polow  da Don  w 2013 roku. To było przypadkowe spotkanie na stacji benzynowej, gdzie Jonez zaprezentował swój talent Polowowi, który ostatecznie podpisał z nim kontrakt z wytwórnią Zone 4. 

Jonez podpisał również kontrakt z Epic Records po wydaniu swojego pierwszego singla „Sex You”. Singiel został uznany za jeden z najlepszych nowych utworów magazynu Complex w 2014 roku. Styl Joneza określany jest jako powolny R&B, a jego zdolność do nasycania nut i tekstów surowymi emocjami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hush Lil' Lady	Corey Feat. Lil' Romeo	01.2002	-	63[13]	Motown 015474	[37[18].R&B Chart]
Sex You	Bando Jonez	01.2014	-	-	Zone 4 888430350724	[written by Jamal F. Jones, Bennie Julius Amey III, Askia Fountain, Tamika Faye Means & Todd Daniel Moore][produced by Polow Da Don][31.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Radio Fusion Radio	College Boyz	05.1992	-	118[11]	Virgin 91 658	[produced by Adonis,Dez,DJ Ron-Ski,Eric "Quicksilver" Johnson,Humphrey Riley,I-Roc,Jammin' James Carter,Karl F. Stephenson,Tony Joseph,Wiz1]

Craig T. Cooper

 „The Reds” to jedyne trafne określenie płynnego, zmysłowego stylu gry na gitarze, który opanował
Craig T. Cooper. Nie tylko blues, nie tylko jazz - Craig T. to „Uncola Jazzu”. Craig T. Cooper to artysta nagrywający, producent, autor tekstów, aranżer, lekarz, inżynier dźwięku, programista, mistrz miksu i remiksów, właściciel CRAIGLAND Studios w Los Angeles i absolutnie dobry muzyk. Jego dorobek jest nieograniczony, a doświadczenie nieocenione. Zacznijmy więc od początku… Kim jest Craig T. Cooper? 

Craig T. Cooper, najmłodszy z siedmiorga dzieci, urodził się i wychował w Los Angeles w Kalifornii. Już jako małe dziecko przejawiał oznaki ogromnego talentu muzycznego. Jego talent muzyczny ujawnił się po raz pierwszy w wieku czterech lat. Wkrótce po rozpoczęciu nauki gry na wiolonczeli miał nadzieję pójść w ślady swojego brata Rona, światowej sławy wiolonczelisty. Pragnienie muzyki Craiga było nienasycone i przeszedł od wiolonczeli do trąbki, perkusji i fortepianu, a w końcu gitary -swojego ulubionego instrumentu. Nie tylko miał wyjątkowy talent do gry na gitarze, ale także szybko ugruntował swoją tożsamość jako muzyk studyjny i solista. W połączeniu z jego siłą twórczą, z którą musiał się liczyć już na początku swojej kariery muzycznej.

  Rok 1984 był początkiem jego kariery jako muzyka studyjnego. Jego pierwszy wielki przełom z El DeBarge doprowadził następnie do nieustannej pracy w studiu. Doskonalił swoje umiejętności i styl, pracując z takimi luminarzami muzyki jak: Anita Baker, Bob Dylan, Barry Manilow, The Boys, Tiffany, The O'Jays, George Duke, Patrice Rushen, Lalah Hathaway, Klymaxx, LeVert, The Jacksons, The Crusaders i Tone Loc. Aby urozmaicić swoją działalność, pracował nad licznymi ścieżkami dźwiękowymi do filmów i własnymi „ulubionymi projektami”.

  Czasami Craig T. również ruszał w trasę koncertową z takich jak Cheryl Lynn, Billy Preston, Ronnie Laws i wielu innych. Po zakończeniu tras koncertowych, Craig T. podpisał w 1989 roku kontrakt z wytwórnią Valley Vue Records, co zaowocowało czterema uznanymi przez krytyków albumami: „CRAIG T. COOPER PROJECT” (1989), „GOT THAT THANG” (1990), „DARKM'N” (1991) i „GREATEST HITS” (1994). Jego współpraca z wokalistką i autorką tekstów Denise Stewart doprowadziła do powstania singla „Quality Time” z albumu „GOT THAT THANG”. Craig T. napisał i wyprodukował materiał, grał na wszystkich instrumentach, a także programował, miksował i remiksował albumy. Te unikalne umiejętności pozwoliły mu na inżynierię dźwięku i miksowanie innych płyt. Wielu artystów, by wymienić tylko kilku, wnosiło swój talent do jego oryginalnych projektów na przestrzeni lat, takich jak Joe Sample, Bobby Lyle, George Duke i Patrice Rushen, Jazz Crusaders, Gerald Albright, Gerald LeVert, a najbardziej niezwykłym było solo na harmonijce z udziałem Mykeltiego Williamsona z „Forresta Gumpa” i „Waiting to Exhale”. 

 Jego sukces w Valley Vue Records zainspirował wytwórnię SIN-DROME do podpisania z nim kontraktu w 1995 roku. Craig wydał dwa wspaniałe wydawnictwa dla tej wytwórni; pierwszym był „TOUCH-TONE” (1995), na którym w przebojowym singlu „Can I Still Play With The Band?” wystąpili jego koledzy z wytwórni, Wayne Henderson i Wilton Felder. Drugi, zatytułowany „ROMANTIC LETTER” (1996), zawierał covery takie jak „Sensitivity” (autorstwa Jimmy'ego Jama i Terry'ego Lewisa) i „Never Too Much” (autorstwa Luthera Vandrossa), spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem samych Mastersów! W rzeczywistości byli oni całkowicie zachwyceni niezwykle odważnym potraktowaniem ich utworu przez Craiga. hity. Co ostatnio robił ten impresario? No cóż, delikatnie mówiąc, jest gościem na kolejnym, już multiplatynowym albumie LSG. Nawet George Benson musiał spróbować - z którym właśnie skończył nagrywać. 

Craig T. właśnie ukończył swój siódmy album i z niecierpliwością czeka na letnią premierę z duetem z Geraldem LeVertem. Craig T. właśnie zakończył 18-miesięczny kontrakt z Adrianą Evans jako dyrektorem muzycznym. Adriana (artystka nagrywająca w LOUD RECORDS) polubiła go tak bardzo, że praktycznie zabrała go ze sobą w podróż dookoła świata, a także wystąpiła z nim w programie BET. Jego długotrwała przyjaźń i współpraca muzyczna z Geraldem LeVertem zapewniły mu rezydenturę w studiu Geralda w Ohio, a także trasę koncertową z obecnie bardzo popularną (multiplatynowską) trasą LSG (Gerald Levert, Keith Sweat i Johnny Gill).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Dues	Craig T. Cooper	02.1989	-	-	Valley Vue 75 707	[written by Denise Stewart,Craig T. Cooper][produced by Craig T. Cooper][79[5].R&B Chart]

Michael Cooper

Urodzony w Kalifornii Michael Vernon Cooper rozpoczął karierę muzyczną w liceum,
zakładając z Louisem McCallem zespół Project Soul. Michael, niezwykle wszechstronny artysta, miał szerokie i zróżnicowane umiejętności muzyczne, doskonaląc grę na gitarze, sitarze, timbalesach, instrumentach perkusyjnych i wokalnie. W 1972 roku wraz z Louisem przeniósł się do Memphis, gdzie założyli zespół Con Funk Shun. Michael został wokalistą i pisał piosenki dla zespołu, zanim w 1987 roku podpisał solowy kontrakt z wytwórnią Warner Brothers. 

 

 Jego pierwszym solowym albumem był „Love Is Such A Funny Game” (1987), zawierający utwór „To Prove My Love” (który dotarł do trzeciego miejsca na listach przebojów R&B). Jego kolejny album, „Just What I Like”, z 1989 roku, również odniósł umiarkowany sukces. W międzyczasie współtworzył utwór „Do Me Right” dla zespołu Pebbles. Następnie ukazał się album „Get Closer”, na którym wystąpili muzycy jazzowi Roy Ayers, Charles Tolliver i Buddy Montgomery, a który ukazał się w 1992 roku. 

 

 W 2001 roku Michael powrócił do nagrywania, wydając „This Heart Of Mine”, na którym znalazła się kompetentna wersja utworu Steviego Wondera „Looking For Another Pure Love” (pierwotnie pochodzącego z albumu Steviego „Talking Book” z 1972 roku).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
To Prove My Love	Michael Cooper	11.1987	-	-	King Jay 28 200	[written by Thomas McElroy, Denzil Foster, Jay King][produced by Jay King][3[20].R&B Chart]
Dinner For Two	Michael Cooper	04.1988	-	-	King Jay 27 934	[written by Ron Everette][produced by Michael Cooper, Ron Everette, Felton Pilate][24[12].R&B Chart]
Quickness/Look Before You Leave	Michael Cooper	08.1988	-	-	King Jay 27 872	[written by Michael Cooper, Erell Smith][produced by Michael Cooper][67[9].R&B Chart]
Just What I Like	Michael Cooper	07.1989	-	-	King Jay 22 950	[written by Michael Cooper, Tony Shockency][produced by Michael Cooper][16[14].R&B Chart]
Should Have Been You/You've Got A FriendTo Prove My Love	Michael Cooper	11.1989	-	-	King Jay 22 713	[written by Michael Cooper, Kirk Crumpler][produced by Michael Cooper][8[15].R&B Chart]
My Baby's House/Perpetratin' A Move	Michael Cooper	03.1990	-	-	King Jay 19 937	[written by Michael Cooper, Tony Shockency][produced by Michael Cooper][7[17].R&B Chart]
Over & Over/Should Have Been You	Michael Cooper	07.1990	-	-	King Jay 19 794	[written by Michael Cooper, Robert Brookins][produced by Roberrt Brookins][81[6].R&B Chart]
Let's Get Closer	Michael Cooper	09.1992	-	-	Reprise 18 783	[written by Bryan Carter][33[10].R&B Chart]
Shoop Shoop (Never Stop Givin' You Love)	Michael Cooper	12.1992	-	67[9]	Reprise 18 649	[written by Tony Shockency, Michael Cooper][produced by Tony Shockency][17[20].R&B Chart]
So Good	Michael Cooper	05.1993	-	-	Reprise 18 573	[written by Tony Shockency, Michael Cooper][43[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Is Such A Funny Game	Michael Cooper	01.1988	-	98[25]	Warner 25 653	[produced by Benjamin Wright, David Agent, Denzil Foster, Felton Pilate , Jay King, Michael Cooper, Ron Everette , Thomas McElroy]

Les Cooper

Les Cooper (ur. 15 marca 1921r -zm. 3 sierpnia 2013r) był amerykańskim muzykiem
doo wop, najbardziej znanym z przeboju rockowego „Wiggle Wobble”. 

 

Cooper urodził się w Norfolk w stanie Wirginia w Stanach Zjednoczonych. Śpiewał w kilku nowojorskich zespołach doo wop, między innymi w The Empires i The Whirlers, a także był menedżerem zespołu The Charts. W 1962 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Everlast Records i wydał singiel „Dig Yourself” / „Wiggle Wobble”, reklamowany wraz ze swoim zespołem jako Les Cooper & the Soul Rockers. Obie strony zostały wyprodukowane przez Bobby'ego Robinsona. Strona B była instrumentalna, na której na saksofonie zagrał Joe Grier (dawniej sam członek The Charts);  

 

Piosenka zyskała popularność w radiu i stała się ogólnokrajowym hitem, osiągając 12. miejsce na liście przebojów Billboard R&B w USA w 1962 roku i 22. miejsce na liście Billboard Hot 100 na początku 1963 roku. Był to jego jedyny hit; jednym z kolejnych singli był podobny brzmieniowo utwór „Let's Do the Boston Monkey”, nagrany dla Enjoy Records.

 

  Cooper zmarł 3 sierpnia 2013 roku w oddziale specjalistycznej opieki hospicyjnej VNSNY Haven w Nowym Jorku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wiggle Wobble/Dig Yourself	Les Cooper	10.1962	-	22[16]	Everlast 5019	[written by L. Cooper][produced by Bobby Robinson, Danny Robinson][12[7].R&B Chart]

Dimension Records

Dimension Records w zamyśle jej twórcy Dona Kirschnera miała być wytwórnią
wydającą utwory znakomitej spółki autorskiej,a jednocześnie małżeństwa, Carole King-Jerry Goffin,a jednocześnie odskocznią dla Carole King do solowej kariery już jako wykonawczyni własnych kompozycji.
W rezultacie powstała w 1962 roku z siedzibą w Nowym Jorku,początkowo pod nazwą Companion,wkrótce zmienioną po wydaniu pierwszej płyty na Dimension.Wytwórnia początkowo koncentrowała się na brzmieniu typowych wówczas grup dziewczęcych,wykorzystując doświadczenia autorów piosenek ze współpracy z Shirelles.
 

Pierwszy hit dla wytwórni i zarazem największy w jej dziejach "The Loco-motion" został napisany początkowo dla Dee Dee Sharpa,ale demo nastoletniej opiekunki ich dzieci Evy Boyd,póżniej znaną jako Little Eva bardziej spodobało się Kirschnerowi i tą wersję zdecydowano się wydać na singlu latem 1962r.
Chórki w tym utworze wykonywał zespół Cookies,który w końcu tego roku samodzielnie wylansował przebój "The Chains"[#2 Billboard chart].Latem tego samego roku Carole King wydaje swój pierwszy przez siebie wykonany hit "It Might As Well Rain Until September".Na następne musiała czekać aż do 1970r.
 

Dimension Records jest aktywny do 1965 roku kiedy Kirschner sprzedaje ją dla Columbia Pictures.W 1970 roku Roulette Records pozyskuje prawa do katalogu Dimension,a ta ostatnia zostaje również sprzedana Rhino w 1980r.Łącznie wydano w Dimension Records 51 singli i 2 LP [jeden Little Evy i jedną kompilację].W W.Brytanii płyty tej wytwórni wydawał London Rec i Colpix Rec. 

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

Cookies Chains/Stranger In My Arms 17 1962 Cookies Don't Say Nothin Bad About My Baby/Softly In The Night 7 1963 Cookies I Want A Boy For My Birthday/Will Power 72 1963 Cookies Girls Grow Up Faster Than Boys/Only To Other People 33 1963 Carole King It Might As Well Rain Until September/Nobody's Perfect 22 1962 Carole King He's A Bad Boy/We Grew Up Together 94 1963 Little Eva Keeps Your Hands Off My Baby/Where Do I Go 12 1962 Little Eva Let's Turkey Trot/Down Home 20 1963 Little Eva Old Smoky Locomotion/Just A Little Girl 48 1963 Big Dee Irwin Swinging On A Star/Another Night With The Boys 38 1963

 

Cookie and his Cupcakes

 Cookie and his Cupcakes to amerykański zespół popowy z południowej Luizjany,
znany przede wszystkim z przeboju „Mathilda” z 1959 roku, nieoficjalnego hymnu popu z bagien

  Zespół pierwotnie powstał jako Boogie Ramblers, a jego liderami byli Shelton Dunaway (3 sierpnia 1934 - 19 listopada 2022).Huey „Cookie” Thierry (urodzony w Roanoke w Luizjanie, 13 sierpnia 1936r - 23 września 1997r)[4] dołączył w 1952 roku i dzielił z Dunawayem rolę wokalisty i saksofonu tenorowego. Pozostali członkowie to Sidney „Hot Rod” Reynaud (saksofon tenorowy), Marshall Laday lub LeDee (gitara), Ernest Jacobs (fortepian), Joe „Blue” Landry (gitara basowa) i Ivory Jackson (perkusja).Zespół miał siedzibę w Lake Charles w Luizjanie. Zaczęli grać w 1953 roku jako zespół domowy w klubie Moulin Rouge w Lake Charles.W 1955 roku Boogie Ramblers wydali w wytwórni Goldband Records utwory „Cindy Lou” i „Such As Love”. Stali się popularnym regionalnym zespołem koncertowym i koncertowali z Jerrym Lee Lewisem i Fatsem Domino.  

W 1956 roku Cookie został frontmanem, a nazwę zespołu zmieniono na „Cookie and the Boogie Ramblers”. Wkrótce potem zespół zmienił nazwę na ostateczną, po tym jak usłyszał ją żartobliwie wykrzykiwaną przez publiczność. W 1957 roku nagrali swój sztandarowy utwór „Mathilda” dla wytwórni Judd Records. Po początkowych trudnościach z nagraniem utworu udało im się skorzystać ze studia KAOK. Płyta osiągnęła 47. miejsce na liście przebojów Billboardu na początku 1959 roku i jest uważana za nieoficjalny hymn gatunku swamp pop.  

Na początku lat 60-tych wydali szereg wysoko cenionych, ale mniej udanych komercyjnie singli, w tym „Belinda”, „Betty and Dupree” i „Got You on My Mind”; ten ostatni dotarł do listy Billboard Hot 100 w maju 1963 roku. Nagrywali również dla Khourys Records. W sierpniu 1965 roku Thierry przeprowadził się do Los Angeles, aby pracować poza branżą muzyczną, pozostawiając Cupcakes bez niego. Cookie został zastąpiony jako wokalista przez „Little Alfred” (lub „Lil' Alfred”) Babino (5 stycznia 1944r, Lake Charles - 14 listopada 2006r). Z Ernestem Jacobsem jako liderem, grupa działała przez kilka lat, ale na początku lat 70-tych uległa rozpadowi. Thierry został ponownie odkryty na początku lat 90-tych i grał okazjonalnie na festiwalach bluesowych, ponownie spotykając się z resztą zespołu, aż do swojej śmierci w 1997 roku. Następnie zespół, kierowany przez Lil' Alfreda, kontynuował występy w klubach Luizjany i południowo-wschodniego Teksasu. Babino zmarł w swojej rezydencji w Lake Charles w 2006 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mathilda/Married Life	Cookie and his Cupcakes	01.1959	-	47[15]	Judd 1002	[written by Cookie, George Khoury]
Got You On My Mind/I've Been So Lonely	Cookie and his Cupcakes	05.1963	-	94[4]	Chess 1848	[written by J. Thomas, H. Biggs]

Cookies

The Cookies to amerykański girlsband R&B działający w dwóch odrębnych składach:
pierwszym w latach 1954-1958, który później przekształcił się w Raelettes, oraz drugim w latach 1961-1967. Kilka członkiń obu składów pochodziło z tej samej rodziny. Oba składy były najbardziej znane jako wokalistki sesyjne i wokalistki wspierające. 

 Zespół The Cookies, założony w 1954 roku w Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych, pierwotnie składał się z Dorothy Jones, Darlene McCrea i kuzynki Dorothy, Beulah Robertson. W 1956 roku Robertson została zastąpiona przez Margie Hendrix. Zespół poznał Raya Charlesa dzięki pracy sesyjnej dla Atlantic Records. W 1958 roku The Cookies wystąpili z Rayem Charlesem i Ann Fisher na koncercie Cavalcade of Jazz, wyprodukowanym przez Leona Hefflina Sr., który odbył się w Shrine Auditorium w Los Angeles 3 sierpnia. Pozostałymi gwiazdami byli Little Willie John, Sam Cooke, Ernie Freeman i Bo Rhambo. Sammy Davis Jr. był obecny, aby ukoronować zwyciężczynię konkursu piękności Miss Cavalcade of Jazz.

  Po wspieraniu Charlesa i innych artystów Atlantic Records, McCrea i Hendricks pomogli w utworzeniu Raelettes w 1958 roku. W 1961 roku w Nowym Jorku pojawiła się nowa wersja The Cookies, a Dorothy Jones dołączyła do debiutantów Earl-Jean McCrea (młodszej siostry Darlene) i innej kuzynki Dorothy, Margaret Ross. Jones nagrała również jedno solowe nagranie dla Columbii w 1961 roku. To trio odniosło największy sukces jako The Cookies: pod własnym nazwiskiem; jako wokale wspierające dla innych artystów, w tym przebojów Neila Sedaki „Breaking Up Is Hard to Do”, „The Dreamer” i „Bad Girl”; a także nagrywali dema dla Aldon Music pod dyrekcją Carole King i Gerry'ego Goffina. Zaśpiewali chórki w przeboju Little Eva „The Loco-Motion”, a także w jej kolejnym hicie „Let's Turkey Trot”, oba z 1962 roku; oraz w przebojowej wersji „Comin' Home Baby” Mela Tormégo.

  Swój największy hit odnieśli w 1963 roku utworem „Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)”, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B i 7. miejsce na liście Billboard Hot 100. Przebój z 1962 roku, „Chains”, został nagrany przez Beatlesów na ich debiutanckim albumie „Please Please Me”. Earl-Jean McCrea opuściła zespół w 1965 roku po wydaniu dwóch solowych singli, na których znalazł się pierwszy utwór Goffina/Kinga „I'm Into Something Good”, rozsławiony przez Herman's Hermits. 

The Cookies wydali również kilka płyt pod innymi nazwami, głównie z Margaret Ross jako wokalistką. Ich alternatywne nazwy na nagraniach to Palisades (Chairman), Stepping Stones (Philips), Cinderellas (Dimension) i Honey Bees (Fontana 1939); nazwy wytwórni podano w nawiasach. W kwietniu 1967 roku wydali swój ostatni album, wyprodukowany przez The Tokens. Darlene McCrea powróciła, aby zastąpić siostrę w tym nagraniu. 

 Margie Hendrix zmarła 14 lipca 1973 roku w wieku 38 lat. Dorothy Jones zmarła w Columbus w stanie Ohio 25 grudnia 2010 roku w wieku 76 lat z powodu powikłań choroby Alzheimera. Darlene McCrea zmarła na raka 4 lutego 2013 roku w wieku 76 lat. Margaret Ross Williams kontynuowała trasę koncertową jako The Cookies z wokalistkami wspierającymi. Okazjonalnie występowała również z Barbarą Harris i zespołem The Toys. Ross Williams zmarła 23 stycznia 2026 roku w wieku 83 lat. Earl-Jean McCrea zmarła 7 maja 2026 roku w wieku 83 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Paradise/Passing Time	Cookies	03.1956	-	-	Atlantic 1084	[written by Eddie Floyd,Carmen Taylor,Willis Carroll][9[2].R&B Chart]
Chains/Stranger In My Arms	Cookies	11.1962	50[1]	17[12]	Dimension 1002	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][6[10].R&B Chart]
Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)/Softly In The Night	Cookies	03.1963	-	7[13]	Dimension 1008	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][3[10].R&B Chart]
Will Power/I Want A Boy For My Birthday	Cookies	07.1963	-	72[5]	Dimension 1012	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin]
Girls Grow Up Faster Than Boys/Only To Other People	Cookies	11.1963	-	33[11]	Dimension 1020	[written by Gerry Goffin,Jack Keller][produced by Gerry Goffin][18[7].R&B Chart]

Bernadette Cooper

Bernadette Cooper jest amerykańską perkusistką, autorką tekstów i producentką,
najbardziej znaną z założenia w 1979 roku żeńskiego zespołu R&B Klymaxx i bycia jego perkusistką oraz kreatywną siłą napędową w przełomie lat 80-tych. Dorastając w Compton w Kalifornii, rozwijała swoje umiejętności gry na perkusji w dużym chórze kościelnym w Los Angeles, co dało jej wczesne doświadczenie sceniczne i wpłynęło na jej styl muzyczny.Cooper zgromadziła grupę poprzez przesłuchania i ogłoszenia prasowe, co doprowadziło do podpisania przez nich kontraktu z SOLAR Records i osiągnięcia komercyjnego sukcesu dzięki hitom takim jak „The Men All Pause”, który napisała i współprodukowała, oraz „Meeting in the Ladies Room”, w którym współtworzyła teksty.  

 Klymaxx, zgodnie z wizją Cooper, wyróżniał się tematami kobiecego wzmocnienia, niezależności i odważnej osobowości, łącząc wpływy dźwięków syntezatorów z Minneapolis, funku i produkcji pop.  Przeszła od grania głównie na perkusji do bardziej widocznej roli frontmanki, wychodząc, by śpiewać i angażować publiczność podczas występów.  Różnice twórcze i wewnętrzne konflikty doprowadziły do ​​jej odejścia z grupy w 1987 roku po sukcesie ich albumu Meeting in the Ladies Room.  Po opuszczeniu Klymaxx, Cooper produkowała grupę Madame X, której album z 1987 roku Just That Kind of Girl zawierał przebój o tym samym tytule, i wydała swój własny solowy projekt The Drama According to Bernadette Cooper w 1990 roku w MCA Records.  Później brała udział w reunionach, w tym w specjalnym programie VH1 Bands Reunited z 2005 roku i innych występach z oryginalnymi członkiniami. Cooper nadal koncertuje i występuje jako Klymaxx Featuring Bernadette Cooper, podtrzymując jej dziedzictwo pionierskiej postaci R&B i zwolenniczki kobiet w produkcji muzycznej.  

 Bernadette Cooper urodziła się w listopadzie 1958 roku w Los Angeles w Kalifornii.  Wychowała się w dzielnicach Inglewood i Compton w Los Angeles.  Cooper wcześnie wykazała pasję do muzyki, zdając sobie sprawę jako dziecko, że jest przeznaczona do życia w tej dziedzinie i wykazując zdolność do przewidywania progresji akordów podczas słuchania radia.  W pierwszej klasie wykonywała piosenki Arethy Franklin podczas pokazów i opowiadań, a Aretha Franklin pozostała głównym wpływem w dzieciństwie ze względu na częste odtwarzanie płyt piosenkarki przez jej matkę.  W wieku 12 lat nauczyła się grać na perkusji i zaczęła występować w kościele, rozwijając swoje umiejętności poprzez codzienne ćwiczenia i występy w objazdowej posłudze swojego ojczyma.  Inne wczesne inspiracje to Sly Stone w radiu i dźwięki perkusji na płytach Isaaca Hayesa. 

Jako nastolatka Cooper wpadła na pomysł zespołu złożonego wyłącznie z dziewcząt, opisując go jako pomysł zrodzony w jej nastoletniej głowie i przekształcający się w wizję skupioną podczas lekcji muzyki w liceum.  W wieku 17 lat położyła podwaliny pod tę koncepcję, uczęszczając do liceum w okolicach Compton i Inglewood. Ta wczesna wizja zespołu złożonego wyłącznie z kobiet doprowadziła później do założenia przez nią Klymaxx. 

 Bernadette Cooper założyła Klymaxx w 1979 roku, będąc pionierką jako Afroamerykanka, która stworzyła całkowicie żeński, niezależny zespół funkowy i R&B, który odniósł duży sukces komercyjny.  Oryginalny skład zespołu został skompletowany poprzez ukierunkowaną rekrutację, w skład której weszli gitarzystka Cheryl Cooley, klawiszowcy Lynn Malsby i Robbin Grider oraz wokalistka Lorena Porter Shelby. Basistka i wokalistka Joyce Irby dołączyły do ​​zespołu później, po podpisaniu kontraktu z wytwórnią płytową SOLAR Records. Jako wizjonerka stojąca za grupą, Cooper ukształtowała jej charakterystyczną tożsamość, kładąc nacisk na odważną postawę, dramatyczny styl i elementy spoken word, które łączyły zadziorne komentarze z tematami wzmocnienia pozycji kobiet i ich niezależności. Cooper była perkusistką, wokalistką i wschodzącą gwiazdą muzyki zespołu, występując zza perkusji podczas występów, by wygłaszać „przekomarzania” i bezpośrednio angażować publiczność.  Odegrała kluczową rolę w popchnięciu grupy w stronę autonomii twórczej, opowiadając się przeciwko podrzędnym tekstom pisanym przez zewnętrznych autorów piosenek płci męskiej i przewodząc przejściu na samodzielnie pisany materiał pod kierownictwem dyrektora SOLAR Records Dicka Griffeya. 

Ta zmiana osiągnęła punkt kulminacyjny wraz z ich przełomowym trzecim albumem, Meeting in the Ladies Room (1984), który ugruntował pozycję Klymaxx jako siły napędowej branży dzięki pewnemu sobie, kobiecemu brzmieniu. Wśród jej bezpośrednich wkładów twórczych, Cooper była współautorką i współproducentką przeboju „The Men All Pause” (1984) z Joyce Irby, podobno tworząc tekst w godzinę po otrzymaniu ścieżki instrumentalnej. Jako centralna artystka i siła twórcza, odegrała kluczową rolę w sukcesie innych kluczowych hitów z tamtej epoki, w tym „Meeting in the Ladies Room” (1985) i ballady „I Miss You” (1985), która podkreśliła połączenie funku, charakteru i emocjonalnej głębi zespołu.

 Bernadette Cooper rozpoczęła karierę solową wydaniem debiutanckiego albumu Drama According to Bernadette Cooper w 1990 roku w wytwórni MCA Records. Ten 12-utworowy projekt uwydatnił jej wszechstronną rolę jako artystki, autorki tekstów i producentki w stylu new jack swing.  Oprócz pracy solowej, Cooper opracowała koncepcję, wyprodukowała i wyreżyserowała krótkotrwały, całkowicie żeński zespół wokalny Madame X pod koniec lat 80-tych. Trio, w którego skład wchodziły Alisa Randolph, Iris Parker i Valeria Victoria, wydało swój album o tym samym tytule w 1987 roku i osiągnęło sukces na listach przebojów dzięki singlowi „Just That Type of Girl”.  Cooper współpracowała również z innymi artystami, pisząc teksty piosenek i produkując je, w tym z Bette Midler, Teeną Marie i Salt-N-Pepą.  Te umiejscowienia odzwierciedlają jej ciągły wpływ jako twórczej siły działającej za kulisami, wykraczający poza jej własne nagrania i przedsięwzięcia zespołowe. 

Wkład w ścieżkę dźwiękową Bernadette Cooper wniosła znaczący wkład w ścieżki dźwiękowe filmów dzięki swojej roli autorki tekstów, producentki, aranżerki i okazjonalnej wykonawczyni, zajmując się głównie umiejscowieniem utworów, a nie oryginalną ścieżką dźwiękową do filmów. Jej praca obejmuje kilka filmów z końca lat 80. i lat 90-tych, często czerpiąc z doświadczeń z Klymaxx lub tworząc nowy materiał do konkretnych projektów.  Do filmu Fatal Beauty z 1987 roku Cooper napisała piosenkę „Just That Type of Girl” w wykonaniu Madame X, która pojawiła się w filmie i jego ścieżce dźwiękowej. W filmie Action Jackson z 1988 roku wyprodukowała, napisała i zaaranżowała piosenkę przewodnią „Action Jackson”.  W 1991 roku została uznana za autorkę ścieżki dźwiękowej do filmu „True Identity”, gdzie napisała i wykonała główną piosenkę „The Underground”. W 1995 roku Cooper wyprodukowała, napisała i zaaranżowała utwór „I Am the Body Beautiful” do ścieżki dźwiękowej filmu „To Wong Foo, Thanks for Everything!” Julie Newmar, w wykonaniu Salt-N-Pepa z udziałem Bernadette Cooper, który został wykorzystany jako utwór otwierający film.  Ponadto skomponowała utwór „I Look Good” do teledysku Bette Midler o tym samym tytule z 1997 roku. 

Występy Bernadette Cooper na ekranie ograniczają się wyłącznie do teledysków, w których została wymieniona jako aktorka, grająca samą siebie jako artystkę i członkinię zespołu Klymaxx, a także w roli solowej. Wystąpiła w kilku teledyskach Klymaxx podczas aktywnych lat zespołu w latach 80-tych, w tym „The Men All Pause” (1984), „Meeting in the Ladies Room” (1985), „I Miss You” (1985), „Sexy” (1986) i „Man Size Love” (1986).  Cooper zagrała także w swoim solowym teledysku „Bernadette Cooper: I Look Good” (1990).  Oprócz występów, była producentką muzyczną wybranych teledysków Klymaxx, w szczególności „The Men All Pause” (1984) i „Sexy” (1986). Nie ma żadnych osiągnięć Cooper w filmach fabularnych, serialach telewizyjnych ani innych formatach innych niż teledyski jako aktorka. 

Bernadette Cooper przewodzi trasie koncertowej Klymaxx z udziałem Bernadette Cooper, którą przedstawia jako najbliższą jej pierwotnej wizji grupy, z pełnymi energii występami klasycznych hitów, kładącymi nacisk na mocny wokal, styl, charakter i dramaturgię.  Nadal wydaje nową muzykę i koncertuje pod tym szyldem, będąc wyłącznym właścicielem nazwy Klymaxx w Wielkiej Brytanii.  Klip z jednego z jej występów w 2024 roku stał się viralem na Instagramie i TikToku w ciągu 24 godzin, osiągając 1,4 miliona wyświetleń.  Cooper brała udział w reaktywacjach Klymaxx, w tym w specjalnym programie VH1 Bands Reunited z 2004 roku, który próbował ponownie połączyć oryginalnych członków, oraz w dokumencie TV One Unsung z 2009 roku, który przedstawiał historię grupy.  W 2021 roku dołączyła do oryginalnych członkiń Lynn Malsby i Loreny Porter Shelby, publicznie kwestionując wprowadzenie grupy do inauguracyjnej klasy Women Songwriters Hall of Fame, twierdząc, że wyróżnienie to przyznano składowi koncertowemu prowadzonemu przez Cheryl Cooley, który błędnie przedstawił autorstwo piosenek.  Cooper stwierdziła, że ​​Cooley „napisała minimalną ilość utworów i żadnych hitów” i określiła prezentację jako „oszustwo”, zauważając, że ona i kwestionujące członkinie nie wezmą udziału w ceremonii. 

Bernadette Cooper mieszka w Jersey City w stanie New Jersey. Wcześniej była właścicielką i zarządczynią Museum 68 (znanego również jako Museum68Vintage), sklepu z odzieżą vintage w okolicy.Po przeprowadzce wynajęła kamienicę w dzielnicy Van Vorst Park, przekształcając parter w butik, a sama mieszkając na piętrze. Sklep został od tego czasu zamknięty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Look Good (An Interview With Bernadette Cooper)	Bernadette Cooper	09.1990	-	-	MCA 79022	[written by Bernadette Cooper][produced by Bernadette Cooper][30[10].R&B Chart]
Stupid	Bernadette Cooper	12.1990	-	-	MCA 53 978	[written by Bernadette Cooper,James Wilson III][produced by Bernadette Cooper][69[6].R&B Chart]

Cool Breeze

Frederick Bell (ur. 12 sierpnia 1971r), lepiej znany pod pseudonimem Cool Breeze,
to amerykański raper i członek południowego kolektywu hip-hopowego Dungeon Family. W 1999 roku wydał swój debiutancki solowy album East Point's Greatest Hit. W 2001 roku dołączył do dwóch raperów z grupy Sniper Unit i stał się znany jako Freddie Calhoun. 

Występuje na debiutanckim albumie Goodie Mob Soul Food z 1996 roku, który znalazł się na liście Billboard Hot 100, oraz jest autorem tytułu piosenki "Dirty South". Jego singiel "Watch for the Hook" z 1998 roku, na którym wystąpili Goodie Mob, Outkast i Witchdoctor, dotarł na 73. miejsce listy Billboard Hot 100 i znalazł się na szczycie listy US Hot Rap Songs. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Watch For The Hook	Cool Breeze featuring OutKast, Goodie Mob & Witchdoctor	01.1999	-	73[10]	Organized Noize 97 046	[written by A. Benjamin, A. Patton, C. Gipp, E. Johnson, F. Bell, N. Young, Organized Noize, R. Barnett, R. Bailey, T. Burton, W. Knighton][produced by Organized Noize][sample z "Southern Man"-Merry Clayton[18[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
East Point's Greatest Hit	Cool Breeze	04.1999	-	38[6]	Orgazined Noize 90 159	[produced by 2 Cold Capone,Mr. DJ,Organized Noize,Skinny Miracles]

Coo Coo Cal

Calvin Bellamy (ur. 4 lipca 1970r), znany zawodowo jako Coo Coo Cal,
to amerykański raper i kierowca ciężarówki z Milwaukee w stanie Wisconsin. Najbardziej znany jest z singla „My Projects” z 2001 roku, który zadebiutował na szczycie listy przebojów Billboard Hot Rap Songs i znalazł się na liście Billboard Hot 100. Debiutancki album Coo Coo Cala, Game (1996), został wydany własnym sumptem przez In The Trunk Records.  

Drugi album Cala, Walkin' Dead (1999), został wydany przez Infinite Recordings. Jego trzeci album, Disturbed (2001), został wydany przez Tommy Boy Entertainment i zaowocował singlem „My Projects”. Po odejściu z Tommy Boy w 2002 roku, Cal wydał kontynuację albumu Walkin' Dead zatytułowaną Still Walkin'. Piąty album, All or Nothin', ukazał się w 2004 roku. W 2018 roku Coo Coo Cal powrócił z nowym singlem „Home” wydanym przez Tone Struck Entertainment oraz filmem dokumentalnym, w którym opowiedział o wszystkim. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Projects	Coo Coo Cal	08.2001	-	81[9]	Tommy Boy 2225	[written by Calvin Bellamy,Henry Cook][produced by Bigg Hank][22[20].R&B Chart]
Throw It Up	Illicit Biznez Featuring Coo Coo Cal	07.2002	-	-	Felonious Music 80 012	[88[6].R&B Chart]
We Got That	Coo Coo Cal Feat. Juvenile	04.2005	-	75[9]	FVS2 6141	[produced by Bigg Hank][75[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Disturbed	Coo Coo Cal	10.2001	-	45[7]	Tommy Boy 1466	[produced by Bigg Hank,Bink!,Cipha Sounds,Double 8,Eric "Rated X" Phillips,KayGee]

Tommy Conwell and the Young Rumblers

Thomas Edward Conwell (ur. 14 stycznia 1962) to amerykański gitarzysta,
autor tekstów i wykonawca. Najbardziej znany jest jako frontman filadelfijskiego zespołu Tommy Conwell and the Young Rumblers. Zespół osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów rocka głównego nurtu w USA w 1988 roku dzięki utworowi „I'm Not Your Man”, który osiągnął również 74. miejsce na liście Billboard Hot 100. Pierwotny zespół, w którego skład wchodzili Conwell (gitara, wokal), Paul Slivka (kontrabas) i Jimmy Hannum (perkusja), słynął z surowych, energetycznych występów na żywo, podczas których prezentowano wiele klasycznych standardów bluesa i rocka, takich jak „Hideaway” Freddiego Kinga, „Rumble” Linka Wraya, „Time Has Come Today” The Chambers Brothers i „Downtown Train” Toma Waitsa, a także kilka autorskich utworów, z których część znalazła się na debiutanckim albumie „Walkin' on the Water”.  

Inne charakterystyczne utwory, takie jak „Demolition Derby”, który zdaniem niektórych stanowił kwintesencję surowego, trzyosobowego brzmienia zespołu, zostały porzucone po zmianie brzmienia zespołu, po dołączeniu dwóch członków: klawiszowca Roba Millera i gitarzysty Chrisa Daya. Tommy Conwell and the Young Rumblers odnieśli umiarkowany sukces w 1986 roku dzięki niezależnemu albumowi „Walkin' On the Water”. Debiut zespołu w dużej wytwórni krajowej miał miejsce, gdy Columbia Records wydała „Rumble” w 1988 roku, a następnie „Guitar Trouble” w 1990 roku. Nagrano trzeci album, ale wytwórnia zdecydowała się go nie wydawać. Conwell udostępnił go na swojej stronie internetowej. Conwella nadal można spotkać na solowych koncertach w Filadelfii, a w listopadzie 2010 i październiku 2013 roku ponownie spotkał się z Young Rumblers na koncertach reaktywacyjnych w Blockley w University City w Filadelfii. 

10 maja 2014 roku ponownie spotkał się z zespołem Young Rumblers na koncercie w Ardmore Music Hall w Ardmore w Pensylwanii, dawniej 23 East Cabaret, gdzie grali wiele lat wcześniej. Jako support tego koncertu wystąpił również filadelfijski zespół Dynagroove, który w przeszłości supportował Tommy'ego Conwella i Young Rumblers. Tommy Conwell i Young Rumblers wystąpili na festiwalu HoagieNation w Filadelfii 26 maja 2018 roku. W 2019 roku Tommy Conwell i Young Rumblers wydali swój piąty album studyjny, pierwszy od prawie 30 lat, „Showboats and Grandstanders”. Jest bratem zawodowego futbolisty Joe Conwella. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Not Your Man/Workout (Part II)	Tommy Conwell and the Young Rumblers	09.1988	-	74[7]	Columbia 07980	[written by T. Conwell, M. Rauer][produced by Rick Chertoff]
If We Never Meet Again/Everything They Say Is True	Tommy Conwell and the Young Rumblers	22.1988	-	48[11]	Columbia 08505	[written by J. Shear][produced by Rick Chertoff]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rumble	Tommy Conwell and the Young Rumblers	09.1988	-	103[28]	Columbia 44 186	[produced by Rick Chertoff]