Johnny Copeland

John Clyde Copeland (ur. 27 marca 1937r- zm.  3 lipca 1997r) był amerykańskim gitarzystą i
wokalistą bluesowym z Teksasu. W 1983 roku został uhonorowany tytułem Blues Entertainer of the Year przez Blues Foundation. Jest ojcem wokalistki bluesowej Shemekii Copeland. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Blues Hall of Fame.

 

  Copeland urodził się w Haynesville w Luizjanie. Zainspirowany T-Bone Walkerem, założył zespół Dukes of Rhythm w Houston w Teksasie i zadebiutował na scenie muzycznej w 1956 roku, podpisując kontrakt z Duke Records w następnym roku. Chociaż jego wczesne płyty odniosły niewielki sukces komercyjny, stał się popularnym artystą koncertowym przez kolejne dwie dekady. Jego wczesna kariera nagraniowa obejmowała bluesa, soul i rock and rolla. Nagrywał single między innymi dla Mercury, Golden Eagle i All Boy.

 

  Jego pierwszym singlem był „Rock 'n' Roll Lily”, a później nagrał takie hity jak „Down on Bending Knees” i „Please Let Me Know”. W większości jego singli Copeland prezentował się bardziej jako wokalista niż gitarzysta. Zachęcony disco do przemyślenia swojej przyszłości, w 1976 roku przeprowadził się do Nowego Jorku  i intensywnie koncertował w miastach Wschodu. W Nowym Jorku poznał młodego producenta muzycznego Dana Doyle'a, który odegrał kluczową rolę w podpisaniu przez Copelanda kontraktu z Rounder Records.

 

  Doyle wyprodukował pierwsze wydawnictwa Copelanda dla Rounder, w tym „Copeland Special”, za który otrzymał nagrodę W. C. Handy w 1981 roku, oraz „Bringin' It All Back Home” (1985). Copeland nagrywał również z Albertem Collinsem i Robertem Crayem, zdobywając w 1987 roku nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Tradycyjnego Bluesa za album „Showdown!”. Podczas licznych tras koncertowych Copeland wystąpił na Long Beach Blues Festival w 1983 roku oraz San Francisco Blues Festival w 1988 roku. Copeland zagrał również na Montreux Jazz Festival w 1985 roku, jako gość u boku Steviego Raya Vaughana i jego zespołu Double Trouble. Vaughan i Copeland wykonali wspólnie utwór Boba Geddinsa „Tin Pan Alley” na albumie kompilacyjnym Vaughana „Blues at Sunrise”. Zagrał również na pierwszej edycji BRBF (Blues Peer Festival) jeszcze w tym samym roku. 

 

 Jego późniejsze lata życia były naznaczone problemami zdrowotnymi spowodowanymi wrodzoną wadą serca. Zmarł w wieku 60 lat w Columbia-Presbyterian Medical Center w Nowym Jorku w wyniku powikłań po operacji przeszczepu serca, które przeszczepiono sześć miesięcy wcześniej. Copeland mieszkał w Teaneck w stanie New Jersey. Jego córka, Shemekia Copeland, odniosła sukces jako piosenkarka. Pozostawił żonę, syna i dwie córki. W 2017 roku Copeland został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]

Copeland

Copeland to amerykański zespół rockowy założony w 2001 roku w Lakeland na Florydzie
przez wokalistę i pianistę Aarona Marsha (grającego również na gitarze) wraz z przyjacielem, basistą i wokalistą wspierającym Jamesem Likenessem. Zespół rozpadł się w 2010 roku i zjednoczył w kwietniu 2014 roku. 

  Aaron Marsh i Bryan Laurenson podpisali kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią The Militia Group w 2002 roku i rok później wydali swój pierwszy album, Beneath Medicine Tree. W latach 2004, 2005 i 2006 wystąpili na corocznym festiwalu Cornerstone Florida Festival w Orlando na Florydzie. „In Motion”, drugi pełnometrażowy album Copelanda, ukazał się 22 marca 2005 roku. Jego produkcją zajęli się Matt Goldman i Aaron Marsh, a miksem zajął się Ken Andrews. Wczesne wersje „In Motion” zawierały czteroutworową akustyczną EP-kę (kompilację lo-fi wersji utworów z samego In Motion), a także „Beneath Medicine Tree”. 

 „Beneath Medicine Tree” ma silny motyw medyczny. Aaron Marsh stwierdził, że teksty na tym albumie zostały zainspirowane hospitalizacją jego dziewczyny i śmiercią babci. W książeczce albumu znajdują się zdjęcia scen szpitalnych autorstwa ówczesnego basisty Jamesa Likenessa. Marsh mówi: „W przypadku Beneath Medicine Tree chciałem stworzyć płytę, która poruszy ludzi”, a „W przypadku In Motion chciałem stworzyć płytę, która poruszy ludzi”. Wokalista, Marsh, występował z innymi zespołami, takimi jak Morning Of na albumie „The Way I Fell In”, Underoath na albumie „They're Only Chasing Safety”, Anberlin na albumie „Cities” i Lydia na albumie „Illuminate”. Wytwórnia Columbia Records ogłosiła podpisanie kontraktu z wytwórnią Copeland w komunikacie prasowym z 14 listopada 2006 roku Zespół oficjalnie ogłosił opuszczenie wytwórni 6 września 2007 roku. 

18 lipca 2007 roku James Likeness ogłosił swoją decyzję o odejściu z wytwórni Copeland. Jako główny powód swojej decyzji podał karierę grafika (dziedzinę, w której posiada dyplom ukończenia studiów wyższych). Około rok po „Eat, Sleep, Repeat” ukazał się „Dressed Up & in Line” 20 listopada 2007 roku. Album zawierał strony B, remiksy i rzadko spotykane utwory.  Rok później, w 2008 roku, Copeland wydał swój ostatni album „You Are My Sunshine” w wytwórni Tooth & Nail Records. Zespół zdecydował się wówczas na rozpad, organizując trasę koncertową Farewell Tour przed zakończeniem działalności. 

 Piąty album studyjny zespołu, „Ixora”, ukazał się w listopadzie 2014 roku. Marsh, który produkował w swoim studiu The Vanguard Room w Lakeland na Florydzie, ponownie połączył siły z Bryanem Laurensonem, Stephenem Laurensonem i Jonathanem Bucklewem. Następnie, 14 lutego 2019 roku, ukazał się „Blushing”. 

  Chrześcijaństwo Chociaż niektórzy twierdzą, że jest to zespół chrześcijański, Marsh twierdzi, że nim nie jest. Powiedział: „Nie leży w naszej naturze nawiązywanie do religii. Nie jesteśmy zespołem duszpasterskim. W zespole są niektórzy chrześcijanie, ale nie jest to główny cel naszego zespołu”. „W naszym zespole nie realizujemy żadnych celów poza sztuką”. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Motion	Copeland	04.2005	-	115[1]	The Militia Group 030	[produced by Matt Goldman, Aaron Marsh]
Eat, Sleep, Repeat	Copeland	11.2006	-	90[1]	The Militia Group 049	[produced by Matt Goldman, Aaron Marsh]
You Are My Sunshine	Copeland	11.2008	-	48[1]	Tooth & Nail 13 502	[produced by Aaron Sprinkle, Aaron Marsh]
Ixora	Copeland	12.2014	-	93[2]	Tooth & Nail 040	[produced by Aaron Marsh]

Cornelius Brothers & Sister Rose

Cornelius Brothers & Sister Rose to amerykański rodzinny zespół soulowy z Dania Beach na
Florydzie w Stanach Zjednoczonych. Powstał w 1970 roku i zyskał popularność na początku lat 70-tych. W jego skład wchodziło rodzeństwo Carter, Eddie i Rose Cornelius, do których w 1972 roku dołączyła ich siostra Billie Jo Cornelius. Cleveland E. Barrett (przyjaciel z dzieciństwa), pierwszy członek zespołu, zginął w wypadku samochodowym, zanim zespół osiągnął sukces na listach przebojów. 

 

Zespół powstał pierwotnie w połowie lat 60-tych XX wieku z Eddiem i Carterem Cornelius jako Cornelius Brothers. Po zobaczeniu ogłoszenia o poszukiwaniu talentów w gazecie, duet udał się na przesłuchanie do producenta Boba Archibalda, który następnie podpisał z nimi kontrakt ze swoją wytwórnią. Rose Cornelius wystąpiła już w programie The Ed Sullivan Show w czerwcu 1967 roku i występowała w Las Vegas i na całym świecie, koncertując w 1970 roku z zespołem Gospel Jazz Singers. Na prośbę matki wróciła na Florydę, aby pomóc w założeniu zespołu. 

 

 Grupa trafiła na listy przebojów w 1971 roku z singlem „Treat Her Like a Lady” (miejsce 20 na liście R&B w USA, 3. miejsce na liście Billboard Hot 100). Płyta uzyskała status złotej płyty przyznany przez Recording Industry Association of America 2 sierpnia 1971 roku. Zespół odniósł kolejny sukces w 1972 roku z utworem „Too Late to Turn Back Now” (5. miejsce na liście R&B w USA, 2. miejsce na liście Hot 100); oba utwory napisał Eddie Cornelius.Płyta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy, a w sierpniu 1972 roku otrzymała status złotej płyty.Chociaż grupie nie udało się osiągnąć sukcesu na skalę dwóch pierwszych singli, dwa wydawnictwa, „Don't Ever Be Lonely” i „I'm Never Gonna Be Alone Anymore”, dotarły do ​​listy Billboard Top 40.

 

  Ich ostatnim singlem na listach przebojów był „Since I Found My Baby” z 1974 roku, pochodzący z ich trzeciego i ostatniego albumu. Wszystkie ich płyty zostały wyprodukowane przez Boba Archibalda w Music Factory w Miami. 

 

 Grupa rozpadła się w 1976 roku, kiedy Carter Cornelius dołączył do czarnej hebrajskiej sekty w Miami i przyjął nazwę Prince Gideon Israel. Pisał, nagrywał i miksował muzykę oraz teledyski dla tej grupy przez kolejne 15 lat. Zmarł na zawał serca 7 listopada 1991 roku. Eddie Cornelius został odrodzonym chrześcijaninem, a później wyświęconym pastorem, który kontynuował śpiewanie, produkcję i komponowanie muzyki. W czerwcu 2020 roku wydał autobiografię zatytułowaną „It's Not Too Late To Turn Back Now (Back To The Open Arms Of God)”. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Treat Her Like A Lady/Over At My Place	Cornelius Brothers & Sister Rose	01.1971	-	3[18]	United Artists 50 721	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][20[8].R&B Chart]
Too Late To Turn Back Now/Lift Your Love Higher	Cornelius Brothers & Sister Rose	05.1972	-	2[14]	United Artists 50 910	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][5[13].R&B Chart]
Don't Ever Be Lonely (A Poor Little Fool Like Me)/I'm So Glad (To Be Loved By You)	Cornelius Brothers & Sister Rose	09.1972	-	23[11]	United Artists 50 924	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][28[7].R&B Chart]
I'm Never Gonna Be Alone Anymore/Let's Stay Together	Cornelius Brothers & Sister Rose	12.1972	-	37[9]	United Artists 50 996	[written by E. Cornelius, C. Cornelius][produced by Bob Archibald ][43[3].R&B Chart]
Let Me Down Easy/Gonna Be Sweet For You	Cornelius Brothers & Sister Rose	04.1973	-	96[2]	United Artists 208	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ]
I Just Can't Stop Loving You/These Lonely Nights	Cornelius Brothers & Sister Rose	10.1973	-	104[11]	United Artists 313	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][79[5].R&B Chart]
Big Time Lover/A Wonderful Tune	Cornelius Brothers & Sister Rose	02.1974	-	-	United Artists 377	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][88[4].R&B Chart]
Since I Found My Baby/I Love Music	Cornelius Brothers & Sister Rose	12.1974	-	-	United Artists 534	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][59[10].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cornelius Brothers & Sister Rose	Cornelius Brothers & Sister Rose	07.1972	-	29[25]	United Artists 5568	[produced by Bob Archibald]

Al Corley

 Alford Corley to amerykański aktor, piosenkarz i producent, znany przede wszystkim jako
Steven Carrington w serialu „Dynastia” oraz z przeboju „Square Rooms” z 1984 roku. 

 Pod koniec lat 70-tych pracował jako portier w Studio 54, aby opłacić studia w Actors Studio. Później pojawił się w programie specjalnym VH1 „Behind the Music” w Studio 54, aby opowiedzieć o swoich doświadczeniach. Al Corley był pierwszym aktorem, który wcielił się w rolę Stevena Carringtona w operze mydlanej z lat 80. „Dynastia”. Po tym Al Corley zagrał w czternastu filmach, a następnie wyprodukował pięć. Al Corley opuścił „Dynastię” pod koniec drugiego sezonu w 1982 roku, po tym jak publicznie narzekał w wywiadzie, że „Steven nie ma zabawy… Nie śmieje się; nie ma poczucia humoru”. Ubolewał również nad „ciągle zmieniającymi się preferencjami seksualnymi” Stevena i stwierdził, że chciałby „robić coś innego”.Postać ta została ponownie obsadzona w 1983 roku przez Jacka Colemana; zmiana w wyglądzie została przypisana operacji plastycznej po wybuchu platformy wiertniczej. Coleman pozostał w serialu do 1988 roku, ale Corley powrócił do roli Stevena w miniserialu Dynasty: The Reunion z 1991 roku, kiedy Coleman był niedostępny z powodu konfliktów w harmonogramie.

  Corley pojawił się później w krótkotrwałej operze mydlanej Bare Essence w 1983 roku, grając ukochaną Genie Francis, a także zagrał u boku swojej byłej koleżanki z Dynasty, Pameli Sue Martin, w filmie Torchlight (1985). W latach 80-tych był również znany jako piosenkarz. Jego singiel „Square Rooms” z 1984 roku, pochodzący z debiutanckiego albumu o tym samym tytule, stał się przebojem numer jeden we Francji (w 1985 roku), osiągając również 6. miejsce w Szwajcarii, 12. miejsce we Włoszech (w 1985 roku), 13. miejsce w Niemczech, 15. miejsce w Austrii i 80. miejsce w USA. W tym samym roku wydał „Cold Dresses”, który również był wielkim hitem we Francji, osiągając 5. miejsce. 

Jego drugi album, „Riot of Color”, ukazał się w 1986 roku, a trzeci, „Big Picture”, w 1988 roku. 

 W 1989 roku ożenił się z niemiecką aktorką Jessiką Cardinahl. Mają troje dzieci. Przed ślubem miał krótki romans z gwiazdą popu Carly Simon. To właśnie Corley (odwrócony tyłem do kamery) pojawił się z Simon na okładce jej albumu „Torch” z 1981 roku. Mieszka w dzielnicy Pacific Palisades w Los Angeles.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Square Room/Don't Play with Me	Al Corley	05.1985	-	80[5]	Mercury 822 241	[written by Al Corley,Harold Faltermeyer,Peter John Woods][produced by Harold Faltermeyer]

Imani Coppola

Imani Francesca Coppola (ur. 6 kwietnia 1978r) to amerykańska wokalistka, autorka tekstów,
producentka i skrzypaczka. Jej debiutancki singiel „Legend of a Cowgirl” dotarł do pierwszej czterdziestki listy Billboard Hot 100 i UK Singles Chart w 1997 roku. Jej debiutancki album „Chupacabra”, wydany przez Columbia Records, spotkał się z uznaniem krytyków i znalazł się na amerykańskiej liście Heatseekers Albums. W 2001 roku Coppola wystąpiła gościnnie w singlu Baha Men „You All Dat”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce w Australii i zapewnił Coppoli drugi jak dotąd udział w Billboard Hot 100. 

 

Coppola wydała kilka niezależnie nagranych albumów na początku XXI wieku, a także zagrała w musicalu „The Singing Biologist”, do którego napisała muzykę. W 2007 roku podpisała kontrakt z Ipecac Records i w tym samym roku wydała album „The Black & White Album”. Album spotkał się z przychylnymi recenzjami krytyków muzycznych i oznaczał powrót Coppoli. W następnym roku założyła duet pop/R&B Little Jackie z programistą Adamem Pallinem. Ich debiutancki singiel „The World Should Revolve Around Me” dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Utwór został wykorzystany jako motyw przewodni reality show stacji VH1 „New York Goes to Hollywood” i osiągnął 90. miejsce na liście Billboard Pop 100. Debiutancki album duetu, „The Stoop”, został wydany przez wytwórnię S-Curve w 2008 roku, jednak w Wielkiej Brytanii nie znalazł się w pierwszej setce, a duet został usunięty z wytwórni. 

 

Po The Stoop, Coppola wydała dwa kolejne solowe albumy: The Glass Wall w 2012 i Hypocrites w 2017. Oprócz solowej pracy, Coppola nagrała dwa kolejne albumy w ramach Little Jackie: Made4TV w 2011 i Queen of Prospect Park w 2014. Wydała również niezależnie solowe albumy Glass Wall w 2012, Hypocrites w 2017 i ponownie połączyła siły z Ipecac Recordings przy jej najnowszym, samodzielnie wyprodukowanym albumie The Protagonist z 2019. Współtworzyła z Leslie Odom Jr. jego debiutancki album Mr. i nadal pisze dla wielu utalentowanych artystów, którzy przełamują bariery swoim innowacyjnym brzmieniem.  

 

Miała ponad sto piosenek umieszczonych w filmach i telewizji zarówno jako Imani Coppola, jak i Little Jackie. Można ją również usłyszeć śpiewającą w szeregu reklam, takich jak Revlon, Secret, Cheerios, Target, Febreze. Coppola koncertowała jako wokalistka wspierająca Enrique Iglesiasa, grała na skrzypcach i śpiewała chórki u Sandry Bernhard i Mike'a Pattona w kolektywie muzycznym Peeping Tom. Można ją usłyszeć na albumie Davida Byrnesa „Look into the Eyeball” jako wokalistkę wspierającą w utworze „Every One's in Love With You”, a także na albumie Blackalicious, który przypadkowo nosi tytuł „Imani”, gdzie współtworzyła i zaśpiewała piosenkę „The Sun”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Legend of a Cowgirl	Imani Coppola	09.1997	32[3]	36[20]	Columbia 78 651	[written by Donovan Leitch ,Imani Coppola ,Michael Mangini][produced by Michael Mangini][sample z "Sunshine Superman"-Donovan]
You All Dat	Baha Men featuring Imani Coppola	02.2001	14[6]	94[4]	S-Curve 151 002	[written by Nehemiah Heild,Michael Mangini,Steven Greenberg,Mark Hudson,Herschel Small,Solomon Linda][produced by Steve Greenberg, Michael Mangini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chupacabra	Imani Coppola	05.1998	128[2]	-	Columbia 68541	[produced by Michael Mangini]

Pam Russo

 Pam Russo (z Nowego Jorku) to piosenkarka dance-popowa z końca lat 80-tych.
Niewiele wiadomo o niej na jej temat, ale podpisała kontrakt z wytwórnią płytową 4th & Broadway. W 1986 roku śpiewała na albumie Lovebug Starski „House Rocker” w utworze „Baby Tell Me”. W 1987 roku wydała swój debiutancki singiel „You Can’t Take My Love”, który osiągnął 11. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 10 tygodni. W tym samym roku śpiewała na albumie The Cover Girls „Show Me”. 

W 1988 roku wydała singiel „It Works For Me”, który osiągnął 38. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 6 tygodni. W 1989 roku Pam wydała swój debiutancki i jak dotąd jedyny album studyjny, „A Girl Like Me”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. Dwa ostatnie single z albumu: „Hold Tight” i „Love Is The Way To My Heart” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. Potem wydawało się, że Pam popadła w zapomnienie; jednak (według badań) prawdopodobnie mieszka w West Chester w Pensylwanii i posługuje się imieniem Pamela Russo-Ramsburg. Nie wiadomo, czy nadal prowadzi karierę muzyczną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Take My Love	Pam Russo	06.1987	-	-	4th & B'way 7436	[written by Shedrick Guy, Guy Vaughn][produced by Shedrick Guy, Guy Vaughn][11[10].Hot Disco/Dance;4th & B'way 436 12"]
It Works For Me	Pam Russo	04.1988	-	-	4th & B'way 7457	[written by S. Guy, G. Vaughn, P. Russo][produced by Shedrick Guy, Guy Vaughn][38[6].Hot Disco/Dance;4th & B'way 457 12"]

cc: Diva

 cc: Diva to duet pop-dance, w którego skład wchodziły wokalistka Natalie Bonelli oraz
instrumentalista i producent Nayan Lassiter. Nazwa duetu pochodzi od „Coat Check Diva”, czyli „Diva Szachownicy”, z czasów, gdy Natalie pracowała jako szatniarka, zanim rozpoczęła karierę muzyczną. W 1988 roku wydali swój debiutancki i jedyny album studyjny „Yowusupwidat?” w wytwórni EMI-Manhattan Records, który nie znalazł się na listach przebojów. Główny singiel, „I’ll Always Follow You”, osiągnął 40. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard (wraz z utworem „I’m Gonna Get To You”), utrzymując się na niej przez 3 tygodnie. 

Kolejny singiel, „Searchin For'”, osiągnął 15. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 8 tygodni, co czyni go ich jedynym jak dotąd najwyżej notowanym singlem. Ostatni singiel z albumu, cover utworu Hugh Masekeli z 1968 roku „Grazin’ in the Grass”, osiągnął 40. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 3 tygodnie.  

W 1989 roku grupa cc:Diva została rozwiązana. Natalie Bonelli została autorką tekstów piosenek. W 1999 roku skomponowała utwór „Letting Go” do ścieżki dźwiękowej serialu telewizyjnego „Jezioro marzeń” stacji WB. W tym samym roku pracowała również w firmie Bag Ladies Tea jako współdyrektor kreatywna i copywriterka do 2003 roku. W 2001 roku Natalie założyła wraz z przyjaciółką Nancy firmę makijażową Personatalie, która działała do 2005 roku. Według badań obecnie pracuje jako freelancerka i copywriterka. Obecnie Nayan Lassiter nadal jest aktywny w branży muzycznej jako producent muzyczny, twórca remiksów, inżynier dźwięku i muzyk.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'll Always Follow You/I'm Gonna Get To You	cc: Diva	07.1988	-	-	EMI-Manhattan 56 091	[written by Damon T., Nayan][produced by Nayan][47[3].Hot Disco/Dance;EMI-Manhattan 56 091 12"]
Searchin' For	cc: Diva	10.1988	-	-	EMI 56 111	[written by Damon T., Nayan][produced by Nayan][15[8].Hot Disco/Dance;EMI 56 111 12"]
Grazing In The Grass	cc: Diva	03.1989	-	-	EMI 56 129	[written by Harry Elston, Philemon Hou][produced by Nayan][40[3].Hot Disco/Dance;EMI 56 129 12"]

Cowboy Copas

 Lloyd Estel Copas (ur. 15 lipca 1913r - zm. 5 marca 1963r), znany pod pseudonimem
Cowboy Copas, był amerykańskim piosenkarzem country. Był popularny od lat 40-tych XX wieku aż do śmierci w katastrofie lotniczej w 1963 roku, w której zginęli również gwiazdy country Patsy Cline i Hawkshaw Hawkins. Copas był członkiem Grand Ole Opry.

  Copas urodził się w 1913 roku w Blue Creek w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych. Zaczął występować lokalnie w wieku 14 lat i występował w rozgłośniach WLW-AM i WKRC-AM w Cincinnati w latach 30-tych XX wieku. W 1940 roku przeniósł się do Knoxville w stanie Tennessee, gdzie występował w rozgłośni WNOX-AM ze swoim zespołem Gold Star Rangers. W 1943 roku Copas zyskał ogólnokrajową sławę, zastępując Eddy'ego Arnolda jako wokalista w zespole Pee Wee King i rozpoczynając występy w zespole Grand Ole Opry. Jego pierwszy solowy singiel „Filipino Baby”, wydany przez King Records w 1946 roku, zajął czwarte miejsce na liście przebojów country magazynu Billboard i zapoczątkował najbardziej udany okres w jego karierze.

  Kontynuując występy w zespole Pee Wee King, Copas nagrał kilka innych hitów pod koniec lat 40-tych i na początku lat 50-tych, w tym „Signed Sealed and Delivered”, „The Tennessee Waltz”, „Tennessee Moon”, „Breeze”, „I'm Waltzing with Tears in My Eyes”, „Candy Kisses”, „Hangman's Boogie” i „The Strange Little Girl”. Singiel Copasa z 1952 roku, „'Tis Sweet to Be Remembered”, dotarł do ósmego miejsca na liście przebojów country Billboardu, ale był to jego ostatni hit w pierwszej czterdziestce przez osiem lat. Chociaż Copas nie utrzymał popularności z końca lat 40-tych przez kolejną dekadę, kontynuował regularne występy w Grand Ole Opry i pojawił się w programie Ozark Jubilee w telewizji ABC. 

Po niezbyt udanej współpracy z Dot Records, Copas ponownie wspiął się na szczyt list przebojów w 1960 roku dzięki największemu przebojowi w swojej karierze, „Alabam”, który utrzymywał się na pierwszym miejscu przez trzy miesiące. Inne ważne przeboje z okresu sukcesów w Starday Records na początku lat 60-tych, w tym „Flat Top” i remake „Signed, Sealed And Delivered”, niosły obiecujące implikacje dla przyszłości jego kariery.

  Katastrofa samolotu Camden PA-24 w 1963 roku 3 marca 1963 roku Copas, Patsy Cline, Hawkshaw Hawkins i inni wystąpili na koncercie charytatywnym w Soldiers and Sailors Memorial Hall w Kansas City w stanie Kansas, zorganizowanym dla rodziny didżeja Cactusa Jacka Calla, który zginął w grudniu poprzedniego roku w wypadku samochodowym. 5 marca wylecieli do Nashville samolotem Piper Comanche pilotowanym przez zięcia Copasa (i menedżera Cline'a), Randy'ego Hughesa. Po postoju na tankowanie w Dyersburgu w stanie Tennessee, samolot wystartował o 18:07 czasu centralnego. Samolot wpadł w trudne warunki atmosferyczne i rozbił się o 18:29 w lesie niedaleko Camden w stanie Tennessee, 90 mil od celu, bez ocalałych. Miejsce katastrofy upamiętnia kamienny nagrobek, odsłonięty 6 lipca 1996 roku. Copas został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Gardens w Goodlettsville w stanie Tennessee, w „Music Row” wraz z Hawkinsem i innymi gwiazdami muzyki country.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Filipino Baby/I Don't Blame You	Cowboy Copas	08.1946	-	-	King 505	[written by Bill Cox,Clarke Van Ness][4[1].Country Chart]
Signed Sealed And Delivered/Opportunity Is Knocking At Your Door	Cowboy Copas	01.1948	-	-	King 658	[written by Cowboy Copas,Lois Mann][2[20].Country Chart]
Tennessee Waltz/How Much Do I Owe You	Cowboy Copas	05.1948	-	-	King 696	[written by Cowboy Copas,Pee Wee King,Pee Wee King][3[17].Country Chart]
Tennessee Moon/The Hope Of A Broken Heart	Cowboy Copas	07.1948	-	-	King 714	[written by Gene Branch ][7[9].Country Chart]
Breeze/Dolly Dear	Cowboy Copas	09.1948	-	-	King 618	[written by Al Lewis,Dick Smith,Dick Smith][12[1].Country Chart]
I'm Waltzing With Tears In My Eyes/Down In Nashville, Tennessee	Cowboy Copas	02.1949	-	-	King 775	[written by Louis Innis,Cowboy Copas][12[1].Country Chart]
Candy Kisses/Forever	Cowboy Copas	02.1949	-	-	King 777	[written by George Morgan][5[13].Country Chart]
Hangman's Boogie/Blue Pacific Waltz	Cowboy Copas	11.1949	-	-	King 811	[written by Larry Cassidy][14[2].Country Chart][piosenka z filmu "Square Dance Jubilee"]
The Strange Little Girl/You'll Never Ever See Me Cry [Cowboy Copas And Kathy Copas]	Cowboy Copas	04.1951	-	-	King 951	[written by Bill Cox,Clarke Van Ness][5[11].Country Chart]
'Tis Sweet To Be Remembered/Because Of You	Cowboy Copas	01.1952	-	-	King 1000	[written by Mac Wiseman][8[3].Country Chart]
Alabam/I Can	Cowboy Copas	07.1960	-	63[12]	Starday 501	[written by Cowboy Copas][1[12][34].Country Chart]
Flat Top/True Love (Is The Greatest Thing)	Cowboy Copas	04.1961	-	-	Starday 542	[written by Cowboy Copas,Tommy Hill][9[8].Country Chart]
Sunny Tennessee/Dreaming [Cowboy Copas And Cathey Copas]	Cowboy Copas	07.1961	-	-	Starday 552	[written by Cowboy Copas][12[10].Country Chart]
Signed, Sealed And Delivered/New Filipino Baby	Cowboy Copas	09.1961	-	-	Starday 559	[written by Cowboy Copas, Lois Mann][10[8].Country Chart]
Goodbye Kisses/The Gypsy Girl	Cowboy Copas	04.1963	-	-	Starday 621	[written by Lefty Frizzell, Lloyd Copas][produced by Tommy Hill][12[14].Country Chart]

Al Lewis

Al Lewis (ur. 18 kwietnia 1901r - zm. 4 kwietnia 1967r) był amerykańskim autorem tekstów,
autorem tekstów i wydawcą muzycznym. Uważa się go głównie za autora tekstów z epoki Tin Pan Alley; jednak czasami pisał też muzykę. Zawodowo był najbardziej aktywny w latach dwudziestych XX wieku, pracując do lat pięćdziesiątych XX wieku. W tym czasie najczęściej współpracował z autorami piosenek, takimi jak Al Sherman i Abner Silver.

 

  Do jego najsłynniejszych piosenek należą „Blueberry Hill” i „You Gotta Be a Football Hero”.  W latach 1931–1934, podczas ostatnich dni wodewilu, Lewis i kilku innych ówczesnych twórców hitów wystąpili w rewii zatytułowanej „Songwriters on Parade”, występując na całym wschodnim wybrzeżu na torach Loew's i Keith. 

 

  Kariera Lewisa nabrała rozpędu w 1956 roku, kiedy „Blueberry Hill”, piosenka, którą w latach czterdziestych XX wieku napisał wspólnie z Larrym Stockiem, stała się wielkim hitem Fatsa Domino. Dwa lata później Lewis i Sylvester Bradford, niewidomy afroamerykański autor tekstów, napisali „Tears on My Pillow”, który stał się hitem Little Anthony and the Imperials.

 

Kompozycje Ala Lewisa na listach przebojów


[with Carmen Lombardo]
.1927 A Lane in Spain Jean Goldkette & His Orchestra 13.US

[with Al Sherman & Joe Burke]
.1929 Dream Mother Gene Austin 12.US

[with Al Sherman]

.1930 Living in the Sunlight, Loving in the Moonlight Paul Whiteman & His Orchestra 16.US
.1931 Ninety-Nine out of a Hundred (Wanna Be Loved) Ben Bernie & His Orchestra 13.US
.1934 Over Somebody Else's Shoulder Isham Jones & His Orchestra 6.US

[with Al Sherman & Fred Phillips]
.1931 Got the Bench, Got the Park Noble Sissle 14.US

[solo]
.1932 All-American Girl George Olsen and His Orchestra 6.US

[with Al Sherman, Buddy Fields]
.1933 You Gotta be a Football Hero (To Get Along with the Beautiful Girls) Ben Bernie & His Orchestra 10.US

[with Abner Silver, Al Sherman]
.1934 Isn't It a Shame Connee Boswell 19.US
.1934 Isn't It a Shame? Jan Garber and His Orchestra 15.US
12/1935 One Night in Monte Carlo Freddy Martin and His Orchestra 15.US

[with Tony Sacco & Dick Smith]
.1934 The Breeze Anson Weeks & His Orchestra 7.US
06/1953 The Breeze (That's Bringin' My Honey Back to Me) Trudy Richards 19.US

[with Tom Waring]
.1935 Way Back Home Victor Young & His Orchestra 6.US
11/1949 'Way Back Home Bing Crosby and Fred Waring 21.US

[with Al Sherman, Gerald Marquee]
.1936 It's Like Reaching for the Moon Teddy Wilson & His Orchestra 17.US
[with Charles Tobias, Maurice Spitalny]
.1939 (Ho-Dle-Ay) Start the Day Right Bing Crosby and Connee Boswell 12.US

[with Vincent Rose,Larry Stock]
.1940 Blueberry Hill The Glenn Miller Orchestra 1.US
09/1940 Blueberry Hill Russ Morgan 17.US
09/1940 Blueberry Hill Kay Kyser and His Orchestra 15.US
10/1956 Blueberry Hill Fats Domino 2.US/6.UK
11/1956 Blueberry Hill Louis Armstrong 29.US
08/1960 Blueberry Hill John Barry 34.UK

[with Mabel Wayne]
.1942 Why Don't You Fall in Love with Me? Connee Boswell 21.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me Dinah Shore 3.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me? Johnny Long and His Orchestra 1.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me? Dick Jurgens and His Orchestra 16.US

[with Charles Tobias]
01/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha-Song) Freddy Martin and His Orchestra 17.US
01/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha-Song) The Four King Sisters 18.US
02/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha Song) Kate Smith 8.US
03/1942 Rose O'Day Woody Herman and His Orchestra 18.US

[with Walter Donovan, Dick Jurgens,, Country Washburne]
04/1942 One Dozen Roses Dick Jurgens and His Orchestra 17.US
06/1942 One Dozen Roses Harry James and His Orchestra 4.US
06/1942 One Dozen Roses Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 8.US
06/1942 One Dozen Roses Dinah Shore 8.US

[with Guy Wood]
09/1950 Cincinnati Dancing Pig Red Foley 7.US
09/1950 Cincinnati Dancing Pig Vic Damone 11.US

[with Paul Mann]
12/1954 The Finger of Suspicion Dickie Valentine 1.UK

[with Larry Stock]
01/1957 The Adoration Waltz David Whitfield with the Roland Shaw Orchestra 9.UK

[with Sylvester Bradford]
12/1957 Uh-Huh-mm Sonny James 92.US
08/1958 Tears on My Pillow Little Anthony & the Imperials 4.US
03/1959 Wishful Thinking Little Anthony & the Imperials 79.US
06/1969 Tears on My Pillow Johnny Tillotson 119.US
01/1990 Tears on My Pillow Kylie Minogue 1.UK

[with Antoine Domino & Sylvester Bradford]
05/1959 I'm Ready Fats Domino 16.US

Stands

 Zespół The Stands z Liverpoolu został założony przez lokalną legendę, Howie’ego Payne’a, po
rozpadzie jego poprzedniej grupy, The Big Kids. (Brat Howie’ego, Sean Payne, oraz Russ Pritchard z The Big Kids założyli później zespół The Zutons wraz z Dave’em McCabe’em, Boyanem Choudhurym i Abi Harding). O The Stands zrobiło się głośno w całym kraju, gdy Noel Gallagher z Oasis zobaczył ich występ w klubie Zanzibar w Liverpoolu. Podstawowy skład kwartetu - Howie Payne (wokal, gitara), Luke Thomson (gitara), Dean Ravea (bas) i Steve Pilgrim (perkusja) – uformował się w 2002 roku, a wytwórnia Echo Label (należąca do Chrysalis) zwyciężyła w zaciętej rywalizacji o podpisanie kontraktu z zespołem. Debiutancki album grupy, „All Years Leaving”, przyniósł kilka przebojów, które trafiły do ​​pierwszej czterdziestki list przebojów. Do 2005 roku The Stands intensywnie koncertowali u boku takich wykonawców jak Oasis, The Libertines, Paul Weller czy Jet. Po przeprowadzce do Los Angeles w celu nagrania drugiego albumu, „Horse Fabulous”, miejsce Luke’a Thomsona zajął Paul Molloy (wcześniej związany z grupą The Skylarks). Płyta „Horse Fabulous” ukazała się w poniedziałek, 24 lipca 2005 roku, i spotkała się z uznaniem krytyki. Choć niektóre kręgi powierzchownej prasy popowej wyśmiewały zamiłowanie Payne’a do składania muzycznych hołdów – traktując to jako „pastisz brzmienia lat 60.” – artysta zyskał uznanie w bardziej opiniotwórczych mediach muzycznych (takich jak „Mojo” czy „Q”) oraz w oczach najważniejszych postaci brytyjskiego przemysłu muzycznego, co ugruntowało jego pozycję jako poważnego i utalentowanego twórcy piosenek. Tuż przed premierą „Horse Fabulous” wytwórnia Echo Label drastycznie ograniczyła działalność (redukując personel o trzy czwarte), przez co album pozostał bez odpowiedniego wsparcia, mimo świetnych recenzji i dużego zainteresowania ze strony odbiorców.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When This River Rolls Over You	Stands	08.2003	32[2]	-	Echo ECSCD 142	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
I Need You	Stands	10.2003	39[2]	-	Echo ECSCD 146	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
Here She Comes Again	Stands	02.2004	25[2]	-	Echo ECSCD 148	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
Outside Your Door	Stands	06.2004	49[2]	-	Echo ECSCX 151	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
Do It Like You Like	Stands	05.2005	28[2]	-	Echo ECSCD 165	[written by Howie Payne][produced by Tom Rothrock]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Years Leaving	Stands	03.2004	28[3]	-	Echo ECHCD 50	[produced by Howie Payne]
Horse Fabulous	Stands	08.2005	62[2]	-	Echo ECHCD 64	[produced by Tom Rothrock]

Cooper Brothers

 Cooper Brothers to kanadyjski zespół grający southern rock południowy, założony w Ottawie w
Ontario przez braci Briana Coopera i Dicka Coopera oraz ich wieloletniego przyjaciela Terry'ego Kinga. 

 Pierwszy singiel zespołu, „From Day to Day”, został wydany w 1973 roku pod szyldem lokalnej wytwórni Diana. W następnym roku zespół wydał dwa kolejne single pod kierownictwem Lesa Emmersona dla Polydor; „Finally (With You)” i „Miss Lonely Heart”. Uważa się, że przełom w karierze zespołu nastąpił, gdy w 1978 roku nawiązali współpracę z Garym Cape'em i podpisali kontrakt z wytwórnią Capricorn Records. Zaowocowało to dwoma albumami: „The Cooper Brothers” i „Pitfalls of the Ballroom”. Oba albumy sprzedały się dobrze, a single „The Dream Never Dies”, „Show Some Emotion” i „I'll Know Her When I See Her” znalazły się na liście Billboard Hot 100. 

Cooper Brothers zostali wybrani przez Canadian Contemporary Music Programmers najlepszym nowym zespołem w 1978 roku, najlepszym zespołem MOR w 1979 roku i najlepszym zespołem w 1980 roku. W 1980 roku utwór „The Dream Never Dies” zdobył również nagrodę ASCAP jako jeden z najczęściej wykonywanych utworów w amerykańskim radiu. Utwór został następnie nagrany przez kilku innych artystów, w tym Billa Andersona i Juice'a Newtona, a także był tematem przewodnim pełnometrażowego filmu dokumentalnego o kanadyjskiej reprezentacji w narciarstwie. U szczytu kariery zespół intensywnie koncertował w Ameryce Północnej, supportując takich artystów jak The Doobie Brothers, Black Oak Arkansas, Joe Cocker, Charlie Daniels, Atlanta Rhythm Section, McGuinn, Clark & ​​Hillman oraz Seals and Crofts. Zespół współpracował również z Chuckiem Leavellem, który zagrał w utworze Cooper Brothers „Ridin' High”. 

 Zespół przeszedł dramatyczną transformację w 1980 roku, kiedy wytwórnia Capricorn Records upadła. W 1982 roku wrócili do studia z Cape, do którego dołączył Les Emmerson z Five Man Electrical Band, i wyprodukowali album „Learning to Live with It”, który odniósł niewielki sukces. Bracia Cooper wyprodukowali kolejny album z Lesem Emmersonem, „Reach for the Sky”, ale ten nie został wydany. Członkowie zespołu rozstali się w 1983 roku. 

Dick Cooper przeszedł z muzyki do kariery scenarzysty programów telewizyjnych dla dzieci, w tym „You Can't Do That on Television”. Pracując w ottawskiej stacji telewizyjnej CJOH, stworzył własny serial dla młodzieży „Highschool Confidential”. W październiku 2006 roku bracia Cooper zjednoczyli się ponownie, aby wydać płytę CD ze swoimi najpopularniejszymi utworami zatytułowaną „The Best of the Cooper Brothers” pod szyldem wytwórni Pacemaker. Zespół wystąpił na żywo po raz pierwszy od ponad dwudziestu lat. Występ ten zaowocował kilkoma wyprzedanymi koncertami w południowym Ontario, w tym koncertem na Ottawa Bluesfest, gdzie zespół wystąpił przed Jamesem Taylorem przed publicznością liczącą ponad 25 000 osób. Po tym Richard Cooper ponownie zaczął pisać piosenki, a bracia zwrócili się do Colina Lindena z zamiarem nagrania kolejnego albumu. 

We wrześniu 2009 roku, z Colinem u steru, bracia udali się do Masterlink Studio w Nashville, aby rozpocząć nagrywanie z muzykami sesyjnymi, takimi jak Audley Freed, Dan Dugmore, Lynn Williams i Steve Mackey. Po kolejnych nagraniach w Ottawie i Toronto, płyta została zmiksowana w Los Angeles przez Johna Whynota. W lutym 2010 roku ukazał się nowy album Cooper Brothers, „In From the Cold”, zawierający 12 nowych utworów. Na płycie wystąpili również gościnnie, m.in. Jim Cuddy z Blue Rodeo, Delbert McClinton i Chuck Leavell. W czerwcu 2013 roku bracia Cooper wydali album „Southbound”, który został nagrany w studiu Tragically Hip w Bath w Ontario, a jego producentem był Colin Cripps. Album zawierał jedenaście nowych utworów autorstwa Richarda Coopera, w tym pierwszy singiel „Southbound”. Album zawiera również utwory „Love's Been a Stranger” w duecie z Brianem i laureatką nagrody Juno, Kellylee Evans, a także „Maybe This is the Night” i „Bridges”. 

W składzie zespołu grającego na żywo w tamtym czasie znaleźli się Ed Bimm, Rob Holtz, Jeff Rogers, Darwin Demers i John Steele. Inni muzycy sesyjni to Gary Craig, Topher Stott i Carey Blackwell. Radio Silence, siódmy album studyjny braci Cooper, ukazał się w 2017 roku. Był to ósmy album w karierze zespołu i pierwszy, który nagrali w swojej rodzinnej Ottawie - w Audiovalley Studios. Bracia spędzili ponad rok nad tym projektem. Polegali na swoim zespole koncertowym, w którego skład wchodzili Jeff Rogers, Darwin Demers, Ed Bimm, Rob Holtz i John Steele. Wśród gości specjalnych na nagraniu znaleźli się Colin Cripps, Ray Legere i Rebecca Noelle. Bracia Cooper otrzymali nagrodę Mayor's City Builder Award od burmistrza Ottawy Jima Watsona w uznaniu ich działalności charytatywnej. Wśród nich było bycie członkami-założycielami organizacji Ringside for Youth, która zebrała 3,5 miliona dolarów w latach 1993-2019.  

Były członek zespołu, Al Serwa, zmarł 30 grudnia 2021 r. Były członek zespołu, Glenn Bell (ur. 3 września 1954 r.) zmarł we śnie 16 lutego 2019 r. w wieku 64 lat.Inny były członek zespołu, Ed Bimm (ur. 9 lipca 1951 r.), zmarł 6 października 2019 r. w wieku 68 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Dream Never Dies/Crazy Sunday	Cooper Brothers	10.1978	-	48[13]	Capricorn 0308	[written by Richard Cooper][produced by Gary Cope]
I'll Know Her When I See Her/Heroes	Cooper Brothers	06.1979	-	79[4]	Capricorn 0325	[written by Richard Cooper][produced by Gary Cope]

Corey

 Corey Jerome Hodges (ur. 13 listopada 1988r), lepiej znany jako Bando Jonez
(wcześniej Lil' Corey), to wokalista autor tekstów i raper z Atlanty w stanie Georgia. Zadebiutował w 2002 roku utworem „Hush Lil' Lady”, popowym crossoverem  z udziałem Lil' Romeo, co doprowadziło do wydania jego pełnowymiarowego albumu „I'm Just Corey”, zawierającego wspomniany wcześniej główny singel, a także „MVP” (z udziałem Shaquille'a O'Neala) i „All I Do” (z udziałem Michaela Jacksona). Jego debiutancki singiel „Sex You” (jako Bando Jonez) został odtworzony w rozgłośniach miejskich na początku 2014 roku. 

 Jonez dorastał w Atlancie w latach 90-tych. Nauczył się grać na pianinie ze słuchu w wieku 5 lat i po raz pierwszy zaśpiewał przed publicznością na szkolnym wiecu motywacyjnym. Z powodu uzależnienia rodziców od narkotyków, Jonez musiał sam o siebie zadbać. Załatwiał swoje codzienne potrzeby i często znajdował schronienie w opuszczonych domach, stąd jego imię „Bando”, które w slangu oznacza opuszczone domy. Skupiał się na muzyce, wypełniając wolny czas słuchaniem muzyki i oglądaniem filmów.

  Zanim przyjął imię Bando Jonez, znany był jako Lil Corey i w wieku 13 lat stworzył przebój „Hush Lil' Lady” (z udziałem Lil' Romeo), który przyniósł mu duży sukces, co doprowadziło do wydania jego debiutanckiego albumu „I'm Just Corey” 19 marca 2002 roku, w wieku 13 lat. Album ten zaowocował kolejnym singlem „My First Time”. Jedna z piosenek z albumu „Ghetto Superstar” znalazła się również na albumie „Madison Mix”, który został wydany w celu promocji lalek My Scene. W 2008 roku Hodges wydał piosenkę „Say Yes”, pierwszą piosenkę po długiej przerwie. Piosenka odniosła ogromny sukces i odniosła sukces w internecie, ale artysta ponownie zrobił sobie przerwę od muzyki, by powrócić w 2011 roku. 

Ponownie rozkręcił karierę wraz ze swoją firmą (Fast Money Gang Music). Pod kierownictwem „Muzic Leakz Management” ponownie wydał swój hit z 2008 roku „Say Yes” wraz z 6 nowymi utworami „Make Love, All Night, Cant Lose You, D.N.A, Your Body, Give It All To Me” na swojej oficjalnej stronie promocyjnej w serwisie Reverberation. Hip-hopowa grupa Pretty Ricky zremiksowała utwór „Say Yes” Lil Coreya w 2011 roku na swój mixtape „SEX MUSIC Vol. 1 Streets N The Sheets”, dostępny za darmo na Datpiff. Oprócz tego, jego oficjalna strona promocyjna znajduje się na Reverbnation. Hodges został ponownie odkryty przez Polow  da Don  w 2013 roku. To było przypadkowe spotkanie na stacji benzynowej, gdzie Jonez zaprezentował swój talent Polowowi, który ostatecznie podpisał z nim kontrakt z wytwórnią Zone 4. 

Jonez podpisał również kontrakt z Epic Records po wydaniu swojego pierwszego singla „Sex You”. Singiel został uznany za jeden z najlepszych nowych utworów magazynu Complex w 2014 roku. Styl Joneza określany jest jako powolny R&B, a jego zdolność do nasycania nut i tekstów surowymi emocjami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hush Lil' Lady	Corey Feat. Lil' Romeo	01.2002	-	63[13]	Motown 015474	[37[18].R&B Chart]
Sex You	Bando Jonez	01.2014	-	-	Zone 4 888430350724	[written by Jamal F. Jones, Bennie Julius Amey III, Askia Fountain, Tamika Faye Means & Todd Daniel Moore][produced by Polow Da Don][31.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Just Corey	Corey	04.2002	-	73[5]	Noontime 016 713	-