niedziela, 1 listopada 2026

Miri Ben-Ari

Miri Ben-Ari   (ur. 4 grudnia 1978 w Tel Awiwie) -izraelska skrzypaczka, półkrwi Polka,
laureatka wielu nagród Grammy. Jest znana za swoje występy w projektach hip-hopowych. Stworzyła swój własny styl muzyki łącząc muzykę poważną, jazz, R&B i hip-hop. Obecnie przebywa w Stanach Zjednoczonych. Została odkryta przez byłego członka grupy Fugees, Wyclef Jeana.

Jej najnowszy album, The Hip-Hop Violinist, został wydany 20 września 2005 roku.

25 czerwca 2009 wystąpiła w Łodzi w TOYA STUDIOS. Był to jej pierwszy koncert organizowany w Polsce.

Miri Ben-Ari jest też słynna ze swej działalności społecznej. Prowadzi organizację Gedenk („Pamiętam”), która uświadamia społeczeństwu znaczenie Holocaustu. Za swą aktywność otrzymała wiele nagród.

Wystąpiła gościnnie w albumie Armina van Buurena Intense, w tytułowym utworze. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Symphony Of BrotherhoodMiri Ben-Ari07.2006--Mirimode 6242[77[10].R&B Chart]

David Bendeth

David Jonathan Bendeth (ur. 17 czerwca 1954 r.) to brytyjski producent muzyczny,
którego nagrania wielokrotnie osiągały status platynowych. Był również liderem grupy The Bendeth Band. 

 David Bendeth urodził się 17 czerwca 1954 roku w Stoke Newington (dzielnica Hackney w Londynie). Uczęszczał do szkoły Parkhill w Ilford, a w 1963 roku wraz z rodziną przeprowadził się do Toronto w kanadyjskiej prowincji Ontario. Tam uczęszczał do szkoły średniej Georges Vanier Secondary School. Po jej ukończeniu w 1973 roku miał rozpocząć studia, jednak wyjechał na letnie wakacje do Londynu i zdecydował się tam pozostać. Jego pierwszą pracą w Londynie była posada w sklepie muzycznym Harlequin Records; z czasem dołączył również do zespołu grającego w londyńskim klubie Speakeasy, gdzie występował jako gitarzysta u boku Joe Jammera. W 1976 roku powrócił do Kanady. Występując z zespołem Boule Noire podczas festiwalu muzycznego Riviera 76 w Nicei, poznał takich muzyków jazzowych jak Jeff Berlin, Lenny White, Joe Beck i wielu innych. Bendeth wziął również udział w nagraniach albumu quebeckiej grupy Toulouse, współpracując z sekcją rytmiczną Muscle Shoals oraz wokalistą Leroyem Sibblesem z zespołu The Heptones. 

W 1977 roku Bendeth powrócił do Toronto. Założył zespół The David Bendeth Band i podpisał kontrakt z wytwórnią Interglobal Music (dystrybuowaną przez Epic Records). Producentem grupy został Alan Caddy. W nagraniach albumu wzięli udział m.in. Lenny White, Marcus Miller oraz Billy Cobham. Choć początkowo materiał miał być w pełni instrumentalny, Bendeth zdecydował, że w jednym z utworów - „Feel the Real” - zaśpiewają jego przyjaciele. Kompozycja ta stała się numerem jeden na brytyjskich listach przebojów muzyki tanecznej . W 1979 roku utwór „Feel the Real” dotarł do 44. miejsca na brytyjskiej liście przebojów UK Singles Chart.

 W tym samym roku artysta wydał album zatytułowany „Adrenalin”. Następnie Roger Ames podpisał z nim kontrakt za pośrednictwem EMI Records UK, kierując go do wytwórni Sidewalk Records. The David Bendeth Band zaczęli koncertować u boku takich wykonawców jak The Pointer Sisters, Gary U.S. Bonds oraz The Police. Łącznie Bendeth wydał trzy płyty i 15 singli, po czym uznał, że ma już dość; podjął pracę jako producent oraz specjalista ds. A&R (repertuaru i artystów) w CBS Records - najpierw w Toronto, a później w Nowym Jorku, gdzie pracował w dziale międzynarodowym. W tym okresie Bendeth wyprodukował i zmiksował dwa albumy zespołu Platinum Blonde, w tym płytę „Contact”. 

Po odejściu z CBS Records, w latach 1987–1990, Bendeth pracował jako autor piosenek dla Chrysalis Records. Podczas pobytu w Anglii, gdzie wraz z Simonem Climie i Robem Fisherem tworzył zespół, Bendeth i Climie napisali utwór „Ecstasy”. Piosenka ta trafiła na stronę B singla Jeffa Becka „People Get Ready”, pochodzącego z albumu „Flash”. W 1987 roku, wspólnie z Eddiem Schwartzem, Bendeth napisał utwór „Two Wrongs (Don't Make a Right)” na album Joe Cockera „Unchain My Heart”; piosenka ta dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych oraz na świecie. W latach 1987–1995 Bendeth pełnił funkcję producenta oraz szefa działu A&R w kanadyjskim oddziale BMG. W tym czasie pozyskał dla wytwórni takich wykonawców jak Cowboy Junkies, Crash Test Dummies, Sven Gali, Big House, Charlie Major oraz Prairie Oyster. 

Od 1995 do 2002 roku zajmował stanowisko starszego wiceprezesa działu A&R w nowojorskim oddziale RCA Records. Podczas pracy w tej wytwórni podpisał kontrakty z zespołami Vertical Horizon i SR-71, wyprodukował singiel Vertical Horizon „You’re a God”, album Bruce’a Hornsby’ego „Big Swing Face” oraz singiel SR-71 „Right Now”. Był również producentem i realizatorem miksu kompilacji Elvisa Presleya „ELV1S: 30 #1 Hits”. Do 2003 roku album uzyskał certyfikaty w ponad piętnastu regionach, a jego sprzedaż na całym świecie przekroczyła dziesięć milionów egzemplarzy. 21 listopada 2011 roku w Kanadzie Bendeth otrzymał nagrodę SOCAN w kategorii muzyki pop za współautorstwo utworu „Perfect” zespołu Hedley. Piosenka ta była najczęściej odtwarzanym utworem w radiu w minionym roku w kategorii rock/pop.

  W 2023 roku Bendeth wystąpił jako gościnny instruktor na platformie produkcyjnej Nail the Mix, gdzie szczegółowo omówił proces miksowania utworu „Writing on the Walls” zespołu Underoath, pochodzącego z albumu *Define the Great Line*. Bendeth współpracował również z kilkoma firmami tworzącymi oprogramowanie audio, opracowując autorskie narzędzia produkcyjne. W ramach partnerstwa z Boz Digital Labs stworzył „David Bendeth Signature Series” - zestaw wirtualnych instrumentów i efektów, oparty na jego własnym procesie nagrywania i miksowania.Firma Boz Digital Labs wydała później zaktualizowane wersje 2.0 wtyczek z serii „10dB” sygnowanych nazwiskiem Bendetha. Jego autorska wtyczka typu kompresor została również wyróżniona w branżowym serwisie Mixonline.Oprócz współpracy z Boz Digital Labs, Bendeth wydał za pośrednictwem platformy Drumforge bibliotekę próbek perkusyjnych zatytułowaną „Drumshotz: David Bendeth”. Współpracował także z firmą MBSoft-Lab przy stworzeniu wtyczki pogłosowej (reverb) o nazwie MBDBVerb.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Feel The Real/BreakdownDavid Bendeth09.197944[5]-Deluxe Audio DELR 005[written by D. Bendeth, B. Boyer][produced by Alan Caddy]

Benelux & Nancy Dee

Nancy Dee, urodzona jako Annemarie Verhegghe  (Sint-Amandsberg, 19 grudnia 1949r),
jest byłą flamandzką piosenkarką.
   W latach 1979-1980 Nancy Dee tworzyła trio disco Benelux and Nancy Dee z dwoma holenderskimi piosenkarzami, które odniosło sukces z piosenką Switch. W 1979 roku Micha Marah została wybrana do reprezentowania Belgii na Konkursie Piosenki Eurowizji w Jerozolimie. Marah wygrała preselekcje z piosenką „Hey nana”, której nienawidziła. Zagroziła wycofaniem się, po czym Nancy Dee została poproszona o zaśpiewanie piosenki w jej miejsce. Ostatecznie Micha Marah zdecydowała się jednak zaśpiewać piosenkę, a Dee pojechała do Jerozolimy jako wokalistka wspierająca. Hey Nana zajęła ostatnie miejsce. 
 
 Dwa lata później Nancy Dee próbowała dostać się do Konkursu Piosenki Eurowizji w Dublinie z piosenką „Blij bij jou te zijn”, ale wygrała Emly Starr. W 1986 roku zagrała we flamandzkim filmie „Paniekzaaiers”, w którym zagrała samą siebie. Zaśpiewała również tytułową piosenkę „I Love You”. Obecnie nie jest już aktywna muzycznie. Kariera wokalna Dee dobiegła końca na początku XXI wieku, kiedy miała wypadek samochodowy na festynie. W maju 2016 roku Nancy Dee oświadczyła w wywiadzie, że pracuje nad powrotem do kariery piosenkarki.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
SwitchBenelux & Nancy Dee08.197952[4]-Scope SC 4[written by G. Delo, J. Jeffrey, Kesteman, Nancy Dee][produced by D. Springer, F. Van Swoll]

Bennet

Zespół o nieco zawadiackim, londyńskim (typu „cockney”) brzmieniu, często porównywany
do grupy Blur. Mieli przebój „Mum's Gone To Iceland”, ale z różnych powodów - w tym przez zawirowania z wytwórniami płytowymi - rozeszli się, choć w zgodzie... Byli bez wątpienia jednym z najlepszych zespołów koncertowych, jakie widziałem, a ich piosenki – choć momentami nieco zwariowane – były świetnym, zabawnym popem! Wielka szkoda. 

Zespół Bennet, czteroosobowa grupa z Reading w południowej Anglii, powstał latem 1993 roku. Muzycy spędzali czas na komponowaniu, próbach i koncertowaniu w swojej okolicy. Gdy w końcu wypracowali własne brzmienie, w 1995 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Roadrunner Records. W marcu 1996 roku zespół wydał w Wielkiej Brytanii swój debiutancki singiel „If You Met Me, Then You'd Like Me”, który trafił do pierwszej dziesiątki niezależnych list przebojów . W maju tego samego roku ukazał się drugi singiel, „Colossal Man”, który również odnotował sukces na listach, a zespół ruszył w trasę koncertową m.in. z grupami Number One Cup, Pusherman i Supermodel. 

Bennet otrzymał również propozycję od wytwórni Fierce Panda, by nagrać wspólny singiel z zespołami Bis oraz Number One Cup. Latem grupa wystąpiła przed pełnym namiotem na festiwalu w Reading i po raz pierwszy wzięła udział w sesji nagraniowej dla audycji Johna Peela. Podczas wizyty w Radio 1 muzycy poprosili samego Peela o wspólne zdjęcie; ten odparł: „Jasne, oczywiście! Będę mógł mieć kopię i pokazywać ją ludziom, kiedy już staniecie się sławni”. John Peel pozostał wielkim fanem zespołu, prezentując w swojej audycji przynajmniej jeden utwór Bennet tygodniowo. 

Przy okazji wydania trzeciego singla, „Someone Always Gets There First”, zespół nakręcił swój pierwszy teledysk, w którym wykorzystał niezwykle modny wówczas gadżet - kostiumy zapaśników sumo! Muzycy biegali w nich po plaży, goniąc pewną kobietę. Audycja „The Evening Session” uznała ten utwór za „priorytet tygodnia” (Priority Tune), co stanowiło doskonały wstęp do premiery debiutanckiego albumu grupy, zatytułowanego „Super natural”. Recenzje były niezwykle entuzjastyczne; pisano m.in.: „Postawiłbym Applina w jednym rzędzie z takimi twórcami jak Jarvis [Cocker]… to znakomity debiut” („Time Out”); „Gitarowy pop z zadziornym poczuciem humoru” („Top of The Pops Magazine”); „Cóż za absolutnie fantastyczna płyta!” („NME”). 

W kolejnych miesiącach zespół Bennet czekał największy jak dotąd koncert w roli głównej gwiazdy w londyńskim klubie The Garage, europejska trasa u boku grupy Dodgy oraz seria wyjątkowych koncertów świątecznych. Podczas festiwalu Reading w 1997 roku Jason Aplin ogłosił, że zespół opuszcza perkusista. Rozstali się w zgodzie. Wydaje mi się, że wytwórnia zerwała z nimi kontrakt. Nikt nie kupował „Street vs Science”, więc ich skreślili. Szkoda, bo to był dobry zespół. Mogli być jak Blur - gdyby Blur już nie istnieli jako Blur. Cóż, przez to ta część strony staje się już chyba tylko kwestią historyczną, prawda? 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Mum's Gone To IcelandBennet02.1997-34[2]Roadrunner RR 22853[written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Marc Waterman]
Someone Always Gets There FirstBennet05.1997-69[1]Roadrunner RR 22983[written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Marc Waterman]
I Like RockBennet10.1997-79[1]Roadrunner RR 22603[written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Phil Vinall]

Gary Benson

Gary Benson (urodzony jako Harry Hyams) to angielski wokalista i autor piosenek. 
W 1975 roku utwór autorstwa Bensona, „Don't Throw It All Away”, przez osiem tygodni utrzymywał się na brytyjskiej liście przebojów .
Singiel, wydany nakładem wytwórni State Records , dotarł do 20. miejsca na liście, co zaowocowało występem artysty w programie „Top of the Pops” na antenie BBC. Piosenka została wcześniej nagrana przez zespół The Shadows, który wykonał ją podczas konkursu „A Song for Europe” w 1975 roku, zajmując czwarte miejsce wśród sześciu uczestników. W 1978 roku własną wersję utworu nagrała w Stanach Zjednoczonych grupa The Delfonics. Powstało również wiele wersji w stylu reggae, w tym interpretacja w stylu dancehall autorstwa Barringtona Levy’ego. Swoją wersję nagrała także Olivia Newton-John; znalazła się ona na jej albumie „Come On Over” z 1976 roku. 

 Wcześniej, w 1974 roku, Benson był autorem jednej z piosenek zakwalifikowanych do finału brytyjskich eliminacji - utwór „Someday”, wykonywany przez Olivię Newton-John, zajął wówczas ostatnie, szóste miejsce. Benson podejmował kolejne próby zdobycia przepustki do Konkursu Piosenki Eurowizji: w 1977 roku dotarł do brytyjskiego finału z utworem „After All This Time” (wykonanym przez trio Wesley, Park and Smith), zajmując piąte miejsce na 12 uczestników; w 1981 roku z piosenką „All Cried Out” (wykonaną przez niego samego), która zajęła czwarte miejsce na 8 uczestników i została później wydana przez wytwórnię WEA; a w 1993 roku z utworem „It's Just a Matter of Time” w wykonaniu Sonii, który zajął ostatnie, ósme miejsce.  

W 1998 roku Benson, wraz z Alanem Glassem, zgłosił piosenkę „Give It Up” w wykonaniu Lisy Millet; utwór ten zajął ósme miejsce na osiem propozycji w radiowym etapie eliminacji. W 1970 roku kompozycja Bensona „Can't Afford to Lose”, nagrana przez Jona Lukasa, trafiła do pierwszej czterdziestki list przebojów w Wielkiej Brytanii oraz w niektórych innych krajach europejskich. Utwór ten zajmował również pierwsze miejsce na listach przebojów w Libanie przez pełny miesiąc, uniemożliwiając piosence „The Long and Winding Road” zespołu The Beatles dotarcie na szczyt zestawienia. Kompozycja Bensona „Let Her In” została nagrana przez Johna Travoltę i stała się hitem w 1976 roku. Travolta nagrał także kilka innych utworów napisanych i zarejestrowanych wcześniej przez Bensona, takich jak „Can't Let You Go” oraz „Whenever I'm Away from You”; po kompozycję Bensona „Something's Up (Love Me Like the First Time)” sięgnął z kolei jego brat, Joey Travolta. Inny utwór autorstwa Bensona, „Close to You”, został nagrany przez Maxi Priesta.W 1976 roku Benson skomponował i wykonała piosenkę „You”, jednak nie trafiła ona na brytyjskie listy przebojów. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Don't Throw It All Away/This HouseGary Benson08.197520[8]-State STAT 10[written by David Mindel,Gary Benson][produced by Steve Edgley]

 
 


Kompozycje Gary Bensona na listach przebojów



[with David Mindel]
08/1975 Don't Throw It All Away Gary Benson 20.UK
10/1976 Whenever I'm Away from You John Travolta 38.US
02/1977 Don't Throw It All Away Dave & Sugar 5.Country Chart
07/1982 Don't Throw It All Away Stacy Lattisaw 101.US

[solo]
05/1976 Let Her In John Travolta 10.US

[with Allan Clarke]

03/1978 (I Will Be Your) Shadow in the Street Allan Clarke 41.US
02/1989 Find Me a Family The Hollies 79.UK

[with Frank Wildhorn]
07/1983 Miracles Stacy Lattisaw 40.US

[with Max Elliott,Winston Sela]
06/1990 Close to You Maxi Priest 1.US/7.UK

[with Brinsley Forde, Tony Robinson, Angus Gaye, Alan Glass]
09/1994 Warriors Aswad 33.UK

[with Barrington Levy]
09/1994 Work Barrington Levy 65.UK

[with , Kevin Flournoy & Quino]
10/1995 Caribbean Blue Big Mountain 113.US

[with Max Elliott, Robert Livingston, Shaun Pizzonia, Orville Burrell, Booker T. Jones, Steve Cropper & Lewie Steinberg]
06/1996 That Girl Maxi Priest 20.US/15.UK

[with Livingstone Brown]
06/1996 On and On Beverlei Brown 138.UK

[with Livingston Brown, Louise Gold & Michelle Charles]
05/1997 The Honeymoon Is Over Louchie Lou & Michie One 109.UK

[with Chiedza Nhamburo, Jahseen Foster, Keith Finch, Kezia Bennett, Livingston Brown, Louise Gold, Michelle Charles & Rich Drury]
07/2004 Too Hot Fya 49.UK

sobota, 31 października 2026

Eileen Flores

Eileen Flores to ceniona artystka nurtu muzyki freestyle, znana przede wszystkim z przeboju
„Touch Me with Your Heart”.
Urodzona i wychowana w nowojorskim Bronksie, Flores stała się znaczącą postacią sceny freestyle na przełomie lat 80. i 90-tych XX wieku. Jej twórczość wyróżnia się chwytliwymi melodiami, pełnymi emocji tekstami oraz rytmami zachęcającymi do tańca, dzięki czemu zyskała szerokie grono odbiorców. 
 
Utwór „Touch Me with Your Heart” - jeden z jej największych hitów - stanowi doskonały przykład jej potężnych możliwości wokalnych i do dziś pozostaje klasyką gatunku freestyle. Innym ważnym nagraniem w dorobku artystki jest piosenka „Got to Have Your Love”, która dodatkowo ugruntowała jej pozycję na scenie muzyki freestyle. Wkład Eileen Flores w rozwój tego gatunku- za sprawą jej charakterystycznego głosu oraz pamiętnych występów - zapewnił jej oddane grono fanów i uznanie w branży. Jej twórczość wciąż inspiruje i dostarcza rozrywki, dzięki czemu Flores pozostaje jedną z wpływowych postaci w świecie muzyki tanecznej.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Touch Me With Your HeartEileen Flores12.1989--Micmac 524[written by Charlie Babie, Mike Lorello, Nelson Cruz, Sonia Colon][produced by Charlie Babie, Nelson "FFWD" Cruz, Tommy Uzzo][21[9].Hot Disco/Dance;Micmac 524 12"]

Paul Francis Webster

Paul Francis Webster (ur. 20 grudnia 1907r - zm. 18 marca 1984r)  był amerykańskim autorem
tekstów piosenek, który zdobył trzy Oscary w kategorii „najlepsza piosenka oryginalna” i był nominowany do tej nagrody 16 razy. 

 Webster urodził się w Nowym Jorku  jako syn Myrona Lawrence’a Webstera i Blanche Pauline Stonehill Webster. Jego rodzina była pochodzenia żydowskiego. Jego ojciec urodził się w Augustowie w Polsce. Uczęszczał do Horace Mann School (w dzielnicy Riverdale na nowojorskim Bronksie), którą ukończył w 1926 roku. Następnie studiował na Uniwersytecie Cornella (1927–1928) oraz na Uniwersytecie Nowojorskim (1928–1930), jednak studiów nie ukończył. Pracował na statkach kursujących po Azji, a później został instruktorem tańca w studiu Arthura Murraya w Nowym Jorku. Po zakończeniu edukacji służył jako oficer w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. 

Około 1931 roku skierował swoją karierę ku pisaniu tekstów piosenek. Jego pierwszym profesjonalnym tekstem był utwór „Masquerade” (z muzyką Johna Jacoba Loeba), który w 1932 roku stał się przebojem w wykonaniu Paula Whitemana. W 1935 roku wytwórnia Twentieth Century Fox podpisała z nim kontrakt na pisanie tekstów do filmów z udziałem Shirley Temple, jednak niedługo potem Webster powrócił do pracy jako niezależny autor. Jego pierwszym znaczącym sukcesem była współpraca z Duke’em Ellingtonem w 1941 roku przy piosence „I Got It Bad (And That Ain't Good)”. 

Po 1950 roku Webster pracował głównie dla wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer. Zdobył dwa Oscary we współpracy z Sammym Fainem (w 1953 i 1955 roku) oraz trzeciego - wspólnie z Johnnym Mandelem (w 1965 roku). Łącznie 16 jego piosenek otrzymało nominacje do Oscara. Wśród autorów tekstów zajmuje trzecie miejsce - za Sammym Cahnem (26 nominacji) oraz Johnnym Mercerem (18 nominacji). Ponadto wiele jego utworów stało się wielkimi przebojami na listach popularnej muzyki. 

 W latach 50. XX wieku Webster był najskuteczniejszym autorem piosenek na brytyjskiej liście przebojów. W 1967 roku otrzymał zlecenie napisania tekstu do piosenki przewodniej serialu animowanego o Spider-Manie. W 1972 roku został wprowadzony do galerii sław Songwriters Hall of Fame. Jego archiwalia znajdują się w zbiorach bibliotek Uniwersytetu w Syracuse. Pierworodny syn Webstera, Guy Webster, był w latach 60. i 70-tych XX wieku cenionym fotografem muzyków i zespołów. Jego młodszy syn, Mona Roger Webster, jest artystą konceptualnym, inwestorem na rynku nieruchomości oraz wieloletnim mieszkańcem Venice w Kalifornii. Webster kontynuował pracę twórczą do 1983 roku.  

Zmarł w 1984 roku w Beverly Hills w Kalifornii i został pochowany na cmentarzu Hillside Memorial Park w Culver City w Kalifornii. 

 Awards

Oscar [Muzyka filmowa]
"Secret Love" (Calamity Jane, 1953)
"Love Is a Many-Splendored Thing" (Love Is a Many-Splendored Thing, 1955)
"The Shadow of Your Smile" (The Sandpiper, 1965)

Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa]
"Remember Me to Carolina" (Minstrel Man, 1944)
"Friendly Persuasion (Thee I Love)" (Friendly Persuasion, 1956)
"April Love" (April Love, 1957)
"A Certain Smile" (A Certain Smile, 1958)
"A Very Precious Love" (Marjorie Morningstar, 1958)
"The Green Leaves of Summer" (The Alamo, 1960)
"Love Theme from El Cid (The Falcon and the Dove)" (El Cid, 1961)
"Tender Is the Night" (Tender Is the Night, 1962)
"Love Song From Mutiny on the Bounty (Follow Me)" (Mutiny on the Bounty, 1962)
"So Little Time" (55 Days at Peking, 1963)
"A Time for Love" (An American Dream, 1966)
"Strange Are the Ways of Love" from the film The Stepmother (1972)
"A World that Never Was" from the film Half a House (1976)

Golden Globe




                                        Piosenki na listach przebojów
 
 


Kompozycje Paula Francisa Webstera na listach przebojów



[with John Jacob Loeb]
.1932 Masquerade Ted Black & His Orchestra 3.US

[with Zdenko Fibich]
.1933 My Moonlight Madonna Paul Whiteman & His Orchestra 11.US

[with Joe Burke]

.1933 The Whisper Waltz Donald Novis 18.US
.1933 The Whisper Waltz Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 6.US
04/1949 How It Lies, How It Lies, How It Lies! Connie Haines 19.US
05/1949 How It Lies, How It Lies, How It Lies Kay Starr 28.US
06/1949 Black Coffee Sarah Vaughan 13.US
12/1949 Merry Christmas Polka The Andrews Sisters and Guy Lombardo and His Royal Canadians 18.US

[with John Jacob Loeb, Billy Rose ]
.1934 Got the Jitters Ben Pollack & His Orchestra 9.US

[with Lew Pollack]
.1934 Two Cigarettes in the Dark Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 10.US
.1934 Two Cigarettes in the Dark Jerry Johnson & His Orchestra 6.US
.1934 Two Cigarettes in the Dark Frank Parker 6.US
.1934 Two Cigarettes in the Dark Bing Crosby 5.US
.1934 Two Cigarettes in the Dark Johnny Green & His Orchestra 2.US

[with Louis Alter]
.1937 A Thousand Dreams of You Fats Waller 8.US
.1937 Rainbow on the River Guy Lombardo and His Royal Canadians 15.US
.1937 Turn On That Red Hot Heat (Burn Your Blues Away) Bunny Berigan & His Orchestra 18.US

[with Frank Churchill]
.1938 Put Your Heart in a song Larry Clinton and His Orchestra 17.US

[with Duke Ellington]
01/1942 I Got It Bad (And That Ain't Good) Duke Ellington 17.US
01/1942 I Got It Bad and That Ain't Good Dinah Shore 19.US

[with Hoagy Carmichael ]
12/1945 Doctor, Lawyer, Indian Chief Betty Hutton 1.US
03/1946 Doctor, Lawyer, Indian Chief Les Brown and His Orchestra 6.US
03/1946 Doctor Lawyer Indian Chief Hoagy Carmichael
18.US
08/1948 Bubble-Loo Bubble-Loo Peggy Lee 29.US
06/1952 Watermelon Weather Perry Como and Eddie Fisher 19.US
07/1952 Watermelon Weather Bing Crosby and Peggy Lee 28.US

[with Juventino P. Rosas, Irving Aaronson]
04/1951 The Loveliest Night of the Year Mario Lanza 3.US


[with Dimitri Tiomkin]
01/1954 Blowing Wild Frankie Laine 2.UK
09/1956 Friendly Persuasion (Thee I Love) Pat Boone 5.US/3.UK
09/1956 Friendly Persuasion (Thee I Love) The Four Aces 45.US
10/1956 Giant Jack Pleis 91.US
10/1956 Giant Les Baxter 63.US
11/1956 Giant Art Mooney 77.US
01/1957 Friendly Persuasion The Four Aces 29.UK
10/1960 Ballad of the Alamo Bud & Travis 64.US
10/1960 Ballad of the Alamo Marty Robbins 34.US
10/1960 The Green Leaves of Summer The Brothers Four 65.US
07/1961 The Guns of Navarone Joe Reisman 74.US
05/1962 The Green Leaves of Summer Kenny Ball & His Jazzmen 87.US/7.UK
06/1963 The Peking Theme (So Little Time) Andy Williams 115.US
04/1967 Guns of Navarone The Skatalites 36.UK

[with Sammy Fain]
01/1954 Secret Love Doris Day 1.US/1.UK
01/1954 Secret Love Slim Whitman 2.Country Chart
04/1954 I Speak to the Stars Doris Day 16.US
08/1954 The Black Hills of Dakota Doris Day 7.UK
08/1955 Love Is a Many Splendored Thing The Four Aces 1.US/2.UK
11/1955 Love Is a Many-Splendored Thing Don Cornell 26.US
11/1955 Love Is a Many-Splendored Thing Woody Herman and His Orchestra 79.US
11/1955 Love Is a Many-Splendored Thing David Rose and His Orchestra 54.US
12/1955 Love Is a Many-Splendored Thing Don, Dick & Jimmy 96.US
05/1956 A Little Love Can Go a Long, Long Way The Dream Weavers 33.US
06/1956 If You Wanna See Mamie Tonight The Ames Brothers 89.US
10/1957 April Love Pat Boone 1.US/7.UK
03/1958 A Very Precious Love The Ames Brothers 23.US
06/1958 A Very Precious Love Doris Day 16.UK
06/1958 A Certain Smile Johnny Mathis 14.US/4.UK
10/1958 I'll Remember Tonight Pat Boone 34.US/18.UK
06/1959 A Very Precious Love Hernando and the Orchestra 103.US
11/1963 Secret Love Kathy Kirby 4.UK
09/1966 Secret Love Groove Holmes 99.US
10/1966 Secret Love Billy Stewart 29.US
03/1973 April Love Ricky Wilde 53.UK
10/1975 Secret Love Freddy Fender 20.US
06/1995 Secret Love Daniel O'Donnell & Mary Duff 28.UK

[with Jerry Livingston ]
12/1954 Veni Vidi Vici Ronnie Hilton 12.UK
02/1956 Who Are We Gogi Grant 62.US
06/1956 Who Are We Vera Lynn 30.UK
06/1956 Who Are We Ronnie Hilton 6.UK
10/1957 The Twelfth of Never Johnny Mathis 9.US
10/1958 Blue Bell Mitch Miller 94.US
05/1959 Fountain of Youth The Four Lads 90.US
03/1962 Sweet Thursday Johnny Mathis 99.US
10/1964 The Twelfth of Never Cliff Richard 8.UK
09/1969 The Twelfth of Never The Chi-Lites 122.US
03/1973 The Twelfth of Never Donny Osmond 8.US/1.UK
11/1995 The Twelfth of Never Elvis Presley 21.UK

[with Nikolaus Brodszky]
02/1955 I'll Walk with God Mario Lanza 18.UK

[with Max Steiner]
04/1955 Honey-Babe Art Mooney 6.US

[with Alfred Newman]
12/1956 Anastasia Pat Boone 37.US
06/1962 Marianna Johnny Mathis 86.US

[with Sammy Fain, Bernie Lowe, Hal Norton & Kal Mann]
10/1957 Man on Fire / Wanderin' Eyes Frankie Vaughan 6.Uk

[with Alain Romans]
05/1958 Padre Toni Arden 13.US
12/1970 Padre Marty Robbins 113.US

[with André Previn]
06/1959 Like Young André Previn & David Rose 46.US

[with Bruce Belland, Glen A. Larson, Ruth Lowe, Paul Francis Webster greentick, Al Hoffman, John Klenner, traditional, Dion DiMucci & Ernie Maresca]
03/1962 The Big Draft The Four Preps 61.US

[with Johnny Mandel ]
11/1965 The Shadow of Your Smile (Love Theme from The Sandpiper) Tony Bennett 95.US
09/1966 A Time for Love Tony Bennett 119.US/54.UK
12/1966 The Shadow of Your Smile Boots Randolph 93.US
09/1983 The Shadow of Your Smile D Train 88.UK

[with Maurice Jarre]
06/1966 Somewhere, My Love Ray Conniff 9.US
09/1966 Somewhere My Love Mike Sammes Singers 14.UK
10/1966 Somewhere My Love Manuel & His Music of the Mountains 42.UK

[with Herb Alpert, John Pisano, Nick Ceroli ]
03/1968 Wind Song Wes Montgomery 103.US

[with Richard Bennett]
03/1972 Too Beautiful to Last Engelbert Humperdinck 86.US/14.UK

[with Freddie Harris]
11/1975 What's the Name of This Funk (Spider Man) Ramsey Lewis 69.US

George Bean

Kariera muzyczna George’a Beana rozpoczęła się w 1963 roku, kiedy to po podpisaniu
kontraktu z wytwórnią Decca Records wydał cztery single. Pierwszym z nich był „Secret Love” (co ciekawe, wydany przez Deccę w tym samym czasie, co wersja Kathy Kirby), z utworem „Lonely Weekends” na stronie B. Następnie ukazały się „A Sad Story” (strona B: „Er Um Er”) oraz „Will You Be My Lover Tonight” (strona B: „It Should Be You”). Warto dodać, że te dwie ostatnie piosenki były pierwszymi nagraniami kompozycji autorstwa duetu Jagger/Richards, które nie zostały zarejestrowane przez sam zespół The Rolling Stones. Powstanie tych nagrań było możliwe dzięki przyjaźni Beana z Andrew Loog Oldhamem, który pełnił również funkcję producenta. Ostatnim wydawnictwem dla wytwórni Decca w 1965 roku był cover utworu Boba Dylana „She Belongs To Me”; na stronie B znalazła się autorska kompozycja Beana, utrzymana w stylu Dylana - „Why Must They Criticize”, napisana wspólnie z Tonym Catchpole’em. 

 W 1966 roku Bean i Catchpole, występujący pod szyldem „Bean & Loopy’s Lot”, wydali w wytwórni Parlophone Records singiel z własnymi utworami: „Haywire” oraz „A Stitch In Time”. Dopiero rok później ukazało się kolejne nagranie George’a Beana, tym razem nakładem CBS Records - singiel „The Candy Shop Is Closed” (strona B: „Smile For Sequin”), napisany wspólnie przez Beana i Marka Londona. Drugim singlem dla CBS - a zarazem ostatnim wydawnictwem Beana jako solowego artysty - był „Bring Back Lovin’” (autorstwa Beana i Catchpole’a), z utworem „Floatin’” (autorstwa Beana i Londona) na stronie B. 

 Kolejnym etapem w karierze Beana był udział w filmie „Privilege” (z Paulem Jonesem w roli głównej) oraz nagranie utworów na ścieżkę dźwiękową do tego obrazu. Bean wystąpił tam wraz z grupą The Runner Beans, wykonując kompozycje „Onward Christian Soldiers” oraz „Jerusalem”. Z czasem zespół George Bean and The Runners przekształcił się w grupę Trifle. Po licznych zmianach w składzie, w 1971 roku ukazał się ich jedyny album, zatytułowany „First Meeting”, wydany przez wytwórnię Dawn Records.  

George zmarł, niestety, w kwietniu 1972 roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Secret Love/Lonely WeekendsGeorge Bean10.1963--Decca F 11762[written by Sammy Fain, Paul Francis Webster][produced by Andrew Loog Oldham]
A Sad Story (All I Can Do Is Cry)/Er Um ErGeorge Bean.1964--London F. 11922[written by Bobby Gregg][produced by Andrew Loog Oldham]
Will You Be My Lover Tonight?/It Should Be YouGeorge Bean01.1964--Decca F 11808[written by Jagger, Richards][produced by Andrew Loog Oldham]
A Sad Story (All I Can Do Is Cry)/Er Um ErGeorge Bean06.1964--Decca F 11922 [written by Bobby Gregg][produced by Andrew Loog Oldham]
She Belongs To Me/Why Must They CriticiseGeorge Bean08.1965--Decca F 12228[written by Bob Dylan][produced by Richard Lloyd]
The Candy Shop Is Closed/Smile From SequinGeorge Bean06.1967--CBS 2801[written by M. London, G. Bean][produced by Mark London ]
Bring Back Lovin'/Floatin'George Bean03.1968--CBS 3374[written by George Bean, Catchpole][produced by Mark London]

piątek, 30 października 2026

Bent

Bent to brytyjski duet z Nottingham, tworzący muzykę elektroniczną, w skład którego wchodzą
Neil „Nail” Tolliday oraz Simon Mills.
W 2000 roku wydali swój debiutancki album, *Programmed to Love*. Początkowo duet zyskał rozpoznawalność dzięki umiejętności tworzenia własnego, pełnego humoru stylu nagrań, opartego na samplowaniu prywatnych kolekcji płyt (które sami określali mianem „podejrzanych”). W singlu „Magic Love” z 2003 roku wykorzystali fragment nagrania Toni Tennille. Jedną z artystek, po której twórczość sięgali najczęściej, jest Nana Mouskouri. Innym znaczącym przykładem jest kanadyjska piosenkarka Anne Murray - utwór „Just Bidin’ My Time” posłużył jako podstawa tekstowa dla kompozycji „Leavin’ Me”. 
 
Wraz z wydaniem albumu *Ariels* w 2004 roku, zespół obrał nowy kierunek, stawiając na nagrania oparte na żywym instrumentarium i autorskim materiale. Płyta *Intercept!* z 2006 roku stanowiła powrót do stylistyki znanej z pierwszych dwóch albumów, wzbogaconej jednak o elementy muzyki disco. Do swojego żartobliwego wizerunku muzycy nawiązali w utworze „Stay Out All Night”, w którym jedyny tekst (powtórzony dwukrotnie) brzmi: „Ludzie, którzy boją się ciemności, wysyłają dzieci do łóżek, a sami zostają na zewnątrz przez całą noc”. Po okresie względnej aktywności zespołu (w 2009 roku ukazała się kompilacja największych przebojów, a cztery lata później dwupłytowe wydawnictwo zawierające wcześniej niepublikowane nagrania), zarówno Nail, jak i Simon Mills kontynuowali własne projekty muzyczne. 
 
Simon Mills powołał do życia solowy projekt o nazwie Napoleon; jego debiutancki, imienny album ukazał się w formie cyfrowej w 2011 roku i - podobnie jak wczesne dokonania Bent - ​​łączył delikatną elektronikę z samplami w stylu retro. W 2013 roku ukazał się drugi album, *Magpies*, również utrzymany w duchu twórczości Bent, a w 2014 roku projekt Napoleon wzbogacił się o dwanaście minialbumów (EP), publikowanych na początku każdego miesiąca. Simon Mills współpracował z zespołem Capital Cities, nagrywając w 2011 roku dwa utwory: „Postcards” (z gościnnym udziałem Capital Cities) oraz „Two Timin' My Mind” (również z udziałem Capital Cities). Oba znalazły się na debiutanckim albumie projektu Napoleon. Mills przygotował także dwa remiksy: „New Town Crier” (Napoleon Remix) - wydany na amerykańskiej wersji EP-ki *Kangaroo Court* grupy Capital Cities - oraz „Patience Gets Us Nowhere Fast” (Napoleon Remix), zamieszczony w rozszerzonej edycji albumu *In a Tidal Wave of Mystery*. Na tym samym wydawnictwie znalazł się również utwór „Lazy Lies”, wyprodukowany przez Millsa. 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
SwollenBent Featuring Zoë Johnston03.200187[1]-Sport SPORT 4CDS[written by Simon Mills,Nail Tolliday,Zoë Johnstone]
AlwaysBent07.200184[1]-Sport SPORT 6CDS[written by Nail Tolliday, Simon Mills, Ernesto Lecuona & Kim Gannon][produced by Bent]
Stay The SameBent07.200359[2]-Sport SPORT 9CDS[written by Nail Tolliday, Simon Mills & David Essex][produced by Bent]
Comin' BackBent09.200489[1]-Open OPEN 06CDS[written by Nail Tolliday, Simon Mills & Rachel Foster][produced by Bent]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Programmed to LoveBent07.200093[1]-Sport SPORTCD 01[produced by Nail Tolliday , Simon Mills]
The Everlasting BlinkBent03.200390[1]-Sport SPORTCD 02[produced by Nail Tolliday , Simon Mills]
ArielsBent08.200486[1]-Open OPENCD 04[produced by Bent]

Benz

Benz to brytyjska grupa muzyczna z Hackney, w skład której wchodzili: B.I.G. Ben
(Benedict Spencer Ofoedu), Tim Shade (Benjamin Balogun) oraz Darkboy (Anthony Benedict Thompson).
Nazwa zespołu wzięła się stąd, że imię „Ben” pojawiało się w imionach lub pseudonimach wszystkich członków grupy. Zespół odnotował obecność na brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart) dzięki utworom: „Boom Rock Soul” (62. miejsce), „Urban City Girl” (31. miejsce), „Miss Parker” (35. miejsce), „If I Remember” (59. miejsce) oraz „On a Sun-Day” (73. miejsce). 
 
 Zespół został założony przez B.I.G. Bena (Benedicta Spencera Ofoedu), Tima Shade’a (Benjamina Baloguna) oraz Darkboya (Anthony’ego Benedicta Thompsona). Do powstania grupy doszło po tym, jak Ofoedu zobaczył występ Baloguna (występującego wówczas pod pseudonimem Overlord X). Ofoedu, pod wrażeniem występu, zaproponował Balogunowi współpracę przy produkcji utworu. Gdy Balogun znudził się dotychczasową działalnością artystyczną, obaj założyli duet o nazwie Benz - nazwa nawiązywała do faktu, że imię „Ben” było częścią ich imion. Thompson, dawny znajomy Baloguna, dołączył do składu po tym, jak Balogun przypadkiem spotkał go na ulicy. Pierwsze próby zespołu odbywały się w centrum społecznościowym Wally Foster Community Centre w Hackney. 
 
 W lipcu 1993 roku grupa podpisała kontrakt ze swoim menedżerem, Paulem Hendricksem z wytwórni Hendricks Records, a w grudniu tego samego roku -z wytwórnią RCA Records, do której siedziby muzycy przyszli osobiście, przynosząc swoje demo. W listopadzie 1995 roku Hendricks podjął próbę zastrzeżenia nazwy „Benz Boom Rock Soul” jako znaku towarowego. We wrześniu kolejnego roku firmy Daimler-Benz oraz Mercedes-Benz (wówczas jeszcze odrębne podmioty) pozwały zespół, zarzucając mu naruszenie praw autorskich. Pozew został oddalony, a w sierpniu 2000 roku orzeczono, że powodowe firmy muszą wypłacić zespołowi kwotę 935 funtów. 
 
 W grudniu 1995 roku ich singiel „Boom Rock Soul” dotarł do 62. miejsca na brytyjskiej liście przebojów UK Singles Chart, a w marcu 1996 roku singiel „Urban City Girl” zajął na tym samym zestawieniu 31. miejsce. 13 maja 1996 roku wydali utwór „Miss Parker”, który uplasował się na 35. pozycji tej listy; tego samego dnia rozpoczęli nadawanie w Hacktown FM - własnej stacji radiowej. W wydaniu magazynu „Billboard” z 22 czerwca 1996 roku odnotowano, że stacja ta prezentowała muzykę z nurtów R&B, rap, hip-hop, swing oraz pop. Wskazano również, że takiej mieszanki stylistycznej można spodziewać się na ich debiutanckim albumie „3 Men Called Ben”, którego premiera była zaplanowana na dalszą część tego samego roku.  
 
W 1997 roku, nakładem wytwórni Hendricks Records, zespół wprowadził na brytyjską listę przebojów kolejne dwa single: „If I Remember” (59. miejsce) oraz „On a Sun-Day” (73. miejsce). 
 
Zespół Benz czerpał inspiracje z twórczości The Beatles, Public Enemy oraz dzielnicy Hackney. Istotny wpływ na grupę miały również przekonania religijne Ofoedu (skrót „B.I.G.” w jego pseudonimie oznaczał „Believe in God” – „wierz w Boga”). Muzycy określali swój styl mianem „Boom Rock Soul” -termin ten, ukuty przez ich menedżera, odnosił się do wkładu poszczególnych członków zespołu. W grudniowym wydaniu magazynu „Echoes” z 1995 roku wyjaśnili, że Balogun odpowiadał za „Boom” (głęboki hip-hop, mocny bas), Ofoedu za „Rock”, a Thompson za „Soul”.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
BoomRockSoulBenz12.199562[2]-RCA 74321329652[written by B. Ofoedu, B. Balogun][produced by Benz]
Urban City GirlBenz03.199631[3]-Hacktown 74321348742[written by Leee John, Steve Jolley, Tony Swain, Ben Ofoedu, Benjamin Balogun & Ashley Ingram][produced by Benz]
Miss ParkerBenz05.199635[2]-RCA 74321377292[written by B. Ofoedu, B. Balogun,Tony Thompson][produced by Benz]
If I RememberBenz03.199759[1]-Hendricks CDBENZ 1[written by B. Balogun]
On A Sun-DayBenz08.199773[1]-Hendricks CDBENZ 2[written by B. Ofoedu, B. Balogun][produced by Tim Shade]

LaSalle Records

LaSalle Records to amerykańska wytwórnia płytowa, będąca niegdyś oddziałem Atlantic Records.
 
Wytwórnia została założona w 2004 roku, a jej właścicielem był muzyk Travis Barker.
Siedziba firmy znajduje się w Coronie w Kalifornii. Większość zespołów, które były związane z LaSalle, odeszła do innych wytwórni. Sam Barker stwierdził jednak: „Podpiszę kontrakt z każdym - od punka, przez hip-hop i country, aż po speed metal. Mam to w dupie, byle muzyka była dobra”. 
 
Pierwszym zespołem, który w 2004 roku podpisał kontrakt z wytwórnią, był The Kinison; ich debiutancki album, *What Are You Listening To?*, był pierwszą płytą wydaną przez LaSalle. Z wytwórnią związały się również grupy The Nervous Return oraz Transplants - zespół samego Barkera. W 2011 roku, gdy wydawało się, że LaSalle Records zakończyła działalność, wytwórnia - przy współpracy z głównym wydawcą, Interscope Records -wsparła premierę solowego albumu Travisa Barkera, *Give The Drummer Some*. 
 
W 2015 roku LaSalle podpisała kontrakt z duetem Prayers z San Diego, reprezentującym nurt „cholo-goth”. 23 czerwca 2015 roku nakładem wytwórni ukazała się trzecia EP-ka zespołu, zatytułowana *Young Gods*. W nagraniach wziął udział Travis Barker (perkusja), a w poszczególnych utworach gościnnie wystąpili Skinhead Rob oraz DJ Klever. Podczas koncertu promującego wydawnictwo w klubie The Roxy - na który wyprzedano wszystkie bilety -Barker zagrał na perkusji w czterech utworach, a Skinhead Rob wykonał jeden utwór. W dniu premiery EP-ka dotarła na 11. miejsce listy przebojów muzyki elektronicznej w serwisie iTunes. Obecnie LaSalle Records nie prowadzi aktywnej działalności, jednak katalog wytwórni jest wciąż dostępny w formie cyfrowej i dystrybuowany przez firmę The Orchard.

 

czwartek, 29 października 2026

Berri

Berri (właśc. Rebecca Sleight, ur. 1974 w Yorku) to angielska piosenkarka, najbardziej znana ze
swojego przeboju z 1994 roku „The Sunshine After the Rain”. Utwór ten został pierwotnie nagrany przez Ellie Greenwich w 1968 roku, a później stał się hitem w wykonaniu Elkie Brooks, docierając w 1977 roku do 10. miejsca na listach przebojów. Singiel „The Sunshine After the Rain” wydano dwukrotnie: w grudniu 1994 roku dotarł on do 26. miejsca na brytyjskiej liście przebojów, a po ponownym wydaniu, we wrześniu 1995 roku, osiągnął 4. pozycję. Przy pierwszym wydaniu jako wykonawców wskazano New Atlantic/U4EA z gościnnym udziałem Berri. W przypadku drugiego wydania Berri figurowała już jako jedyna wykonawczyni. Singiel ten był 45. najlepiej sprzedającym się utworem w Wielkiej Brytanii w 1995 roku oraz 77. najlepiej sprzedającym się singlem w Australii w tym samym roku. W Australii „The Sunshine After the Rain” uzyskał również status złotej płyty. 

Kolejny singiel artystki, „Shine Like a Star”, dotarł w grudniu 1995 roku do 20. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. W 1996 roku w Japonii ukazał się jej album zatytułowany „About Time”. W 1998 roku Berri użyczyła głosu w utworze „Come and Get My Lovin’” projektu Hectors House, a także zaśpiewała w piosence „Here Comes the Rain” grupy Indigo. W 1999 roku Berri wystąpiła gościnnie w utworze „Last Night a DJ Saved My Life” projektu A Few Good Loops. 

W 2000 roku Berri nagrała utwór taneczny „Do U Believe” wraz z grupą Plasma. W 2014 roku zaśpiewała w piosence „The Perfect Kiss” zespołu Mono Life. W 2017 roku Berri powróciła na scenę, występując w sierpniu tego samego roku na festiwalu „Return to the 80s and 90s” w Leicester. Następnie współpracowała z wieloma zespołami, w tym z grupą Degrassi z Tooting Bec. Berri występowała również i nagrywała jako członkini folkowego duetu The Raggy Anns. 

 W 2022 roku Berri powróciła do studia nagraniowego, by pracować nad nowym materiałem we współpracy z Rickiem Lloydem z formacji New Atlantic. Berri pojawiła się w utworze „Snap!”, pochodzącym z wydanego w 2024 roku albumu *Enjoy Youth* artysty Bright Light Bright Light. Berri wciąż występuje na festiwalach muzycznych w całej Wielkiej Brytanii.W czerwcu 2024 roku album Berri pt. *About Time* został udostępniony w serwisach streamingowych - był to pierwszy raz, kiedy płyta ta stała się dostępna poza Japonią. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
The Sunshine After the Rain New Atlantic/U4EA featuring Berri)11.199426[6]-Ffrreedom TABX 223[written by Ellie Greenwich][produced by Richard Lloyd, Neil Bowser]
The Sunshine After the RainBerri)09.19954[11]-Ffrreedom TABCD 232[written by Ellie Greenwich][produced by Richard Lloyd, Neil Bowser]
Shine Like a StarBerri)12.199520[5]-Ffrreedom TABCD 239[written by Christian Leibl, Daneel, M.G.A.][produced by Two Cowboys]

David Benoit

 David Benoit (ur. 18 sierpnia 1953r w Bakersfield) - amerykański pianista jazzowy i smoothjazzowy,
kompozytor, dyrygent oraz producent muzyczny. Związany jest z Los Angeles, gdzie się wychował. W swojej karierze był pięciokrotnie nominowany do nagrody Grammy[1]. Obecnie łączy karierę wykonawcy jazzowego z pracą kierownika muzycznego Azjatycko-Amerykańskiej Orkiestry Symfonicznej[1].
Kariera

Rozpoczął edukację muzyczną w wieku 13 lat pod okiem Maryi Cressy Wright oraz Abrahama Frasera (pianisty Arturo Toscaniniego). Naukę kontynuował w El Camino College oraz na Uniwersytecie Kalifornijskim (UCLA)[1].

Profesjonalną karierę rozpoczął w 1976 jako kierownik muzyczny i dyrygent zespołów towarzyszących piosenkarkom i aktorkom: Lainie Kazan, Ann-Margret i Connie Stevens.

Debiutancką płytę Freedom at Midnight wydał w 1977. Płyta osiągnęła 5. miejsce w zestawieniu Billboard’s Top Contemporary Jazz Albums[2]. Benoit jest uważany za jednego z twórców gatunku smooth jazz[3] za sprawą coveru utworu Vince’a Guaraldiego Linus and Lucy, pochodzącego z albumu This Side Up, wydanego w 1985.

Jednymi z najlepiej ocenianych w dorobku artysty płyt były albumy: The Benoit/Freeman Project i Benoit/Freeman Project 2. Pierwszy album został oceniony na 4,5 gwiazdki przez AllMusic oraz wspiął się na drugą pozycje rankingu Top Contemporary Jazz Albums (Billboard)[2], drugi – wydany dekadę później – osiągnął miejsce siódme[4].

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Every Step of the WayDavid Benoit06.1988-129[14]GRP 1047[produced by Jeffrey Weber ,David Benoit]
Urban DaydreamsDavid Benoit05.1989-101[14]GRP 9587[produced by Don Grusin,David Benoit]
Waiting for SpringDavid Benoit11.1989-187[3]GRP 9595[produced by Jeffrey Weber ,David Benoit]
Inner MotionDavid Benoit10.1990-161[4]GRP 9621[produced by Allen Sides ,David Benoit]
The Benoit/Freeman ProjectThe Benoit/Freeman Project03.1994-118[7]GRP 9739[produced by Russ Freeman ,David Benoit]