Max Graham

Kanadyjski DJ Max Graham zaczynał od techniki „cut and scratch”, by z czasem przejść w stronę
gatunków trance i progressive house. Swoją przygodę za gramofonami rozpoczął w 1986 roku, mając zaledwie 15 lat. Z czasem porzucił styl oparty na skreczowaniu na rzecz muzyki house - w okresie, gdy przeżywała ona swój renesans. Około 1992 roku, u zarania nurtu progressive house, Graham zetknął się z brzmieniami takich artystów jak BT czy grupa Underworld. Zainspirowany repertuarem prezentowanym przez DJ-ów pokroju Paula Oakenfolda i Sashy, postanowił zająć się popularyzacją tego brzmienia w Kanadzie. 

 

Choć muzyka trance zyskiwała wówczas popularność w Europie, w Kanadzie grało ją niewielu DJ-ów. Z biegiem lat gatunek ten przyjął się również w Kanadzie, a Graham stał się jednym z najbardziej rozchwytywanych DJ-ów grających progressive house w tym kraju. Wytwórnia Kinetic Records dostrzegła jego potencjał, powierzając mu przygotowanie czwartej części serii kompilacji „Tranceport”, która ukazała się w maju 2001 roku. 

 

Niedługo przed premierą tego wydawnictwa Graham zaczął tworzyć własne produkcje w niewielkim studiu; trzy lub cztery z jego utworów trafiły nawet na listy przebojów muzyki tanecznej w Wielkiej Brytanii i Europie. W 2003 roku Graham rozpoczął prowadzenie comiesięcznej audycji w internetowej rozgłośni Proton Radio, a rok później wydał nakładem wytwórni System płytę miksowaną zatytułowaną „Shine”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Owner Of A Lonely Heart	Max Graham Vs Yes	05.2005	9[13]	-	Data DATA 92	[written by Chris Squire, Jon Anderson, Trevor Rabin][produced by Max Graham]

Bimbo Jet

Bimbo Jet to francuska grupa nurtu euro disco, której liderami byli Claude Morgan
(ur. 1 listopada 1947 r.)  oraz Laurent Rossi (ur. 22 maja 1948 r. - zm. 20 sierpnia 2015 r.). Zespół zyskał międzynarodową sławę latem 1974 i 1975 roku dzięki utworowi „El Bimbo” (włoskie słowo oznaczające „dziecko” ). W połowie 1975 roku grupa odniosła kolejny sukces - szczególnie we Francji - za sprawą piosenki „La Balanga”. 

Laurent Rossi zmarł na zawał serca 20 sierpnia 2015 roku w wieku 67 lat. Był synem piosenkarza Tino Rossiego. 

 Utwór „El Bimbo” został wydany we Francji w czerwcu 1974 roku nakładem wytwórni Pathé-Marconi, a w Wielkiej Brytanii - w sierpniu 1975 roku. Kompozycja dotarła do 1. miejsca na listach przebojów we Francji oraz do 12. miejsca na brytyjskiej liście singli. Sam tylko nakład we Francji wyniósł 1,3 miliona egzemplarzy, a na całym świecie sprzedano ponad trzy miliony płyt. Oprócz Francji, utwór zdobył szczyty list przebojów w Hiszpanii, Włoszech, Danii, Turcji i Libanie. W Argentynie zajął 2. miejsce; był również notowany na listach przebojów w Belgii, Szwajcarii, Meksyku oraz Stanach Zjednoczonych. W USA nagranie dotarło do 1. miejsca na liście Billboard Disco Singles, 5. miejsca na liście Disco File Top 20  oraz 43. miejsca na liście Hot 100[4]. W Kanadzie piosenka uplasowała się na 77. pozycji zestawienia Top Singles oraz na 31. miejscu listy Pop Music Playlist. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
El Bimbo	Bimbo Jet	05.1975	12[10]	43[10]	Scepter 12406	[written by Claude Morgan][produced by Laurent Rossi]

Birdlegs & Pauline

Wytwórnia Cuca Records, ukryta głęboko w dzikich zakątkach Wisconsin, stanowiła lokalne
centrum nagraniowe i tłocznię płyt dla tego stanu. Od momentu założenia w 1959 roku aż do zamknięcia w 1973 roku, Jim Kirchstein zarejestrował tam blisko 2000 utworów - od polki i gospel, po country i R&B - oraz wydał ponad 1000 singli   nakładem swoich wytwórni: Cuca, Sara, Age of Aquarius, Night Owl, Citation, Psalms, Top Gun oraz Jolly Dutchman. Choć studio mieściło się w wiejskim Sauk City, Cuca szybko stała się popularnym miejscem dla czarnoskórych artystów poszukujących niedrogiego studia nagrań. „Czarnoskórzy muzycy, zwłaszcza młode zespoły grające R&B, uwielbiali przyjeżdżać do tego miasteczka, ponieważ traktowano ich tam jak królów” – wspominał Kirchstein. „Często słyszałem: »Hej, przecież tu nie ma żadnych czarnych!«. Sklep spożywczy moich rodziców, znajdujący się tuż obok, zawsze oferował chleb i wędlinę, a po wino można było szybko skoczyć do centrum - w tamtych czasach alkohol na wynos sprzedawano nawet do północy. Było przy tym mnóstwo zabawy; nawet nie czuło się, że to praca, choć sesje nagraniowe bywały długie”. 

 Na początku 1963 roku Sidney „Birdlegs” Banks wraz z żoną Pauline przybyli do Sauk City z niedalekiego Rockford w stanie Illinois. Wspierani przez braci Macka i Floyda Murphych, występujących pod nazwą The Versatility Birds, nagrali utrzymany w bluesowym rytmie utwór „Spring” (ze stroną B „So Many Ways”). Singiel ukazał się nakładem Cuca w lutym tego samego roku, dotarł do 18. miejsca na liście przebojów R&B, a później został wznowiony przez wytwórnię Vee Jay, która znajdowała się wówczas na skraju bankructwa. 

 „Pauline była jedną z najlepszych wokalistek, jakie kiedykolwiek słyszałem” - mówił Kirchstein. „Gdyby [Vee Jay] utrzymała się na rynku, mogli zarobić mnóstwo pieniędzy. Niedługo potem nagraliśmy z nimi cały album”. Płyta ta przeszła jednak bez większego echa, a pod koniec dekady małżeństwo Banksów się rozpadło. Pauline Shivers, znana wcześniej jako Mrs. Banks, nagrała pod swoim panieńskim nazwiskiem kilka płyt dla chicagowskich wytwórni Expo i Opex. Birdlegs natomiast nigdy więcej nie weszła do studia nagraniowego - była artystką, której udało się zaistnieć dzięki jednemu jedynemu przebojowi. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Spring/In So Many Ways	Birdlegs & Pauline	07.1963	-	94[2]	Vee Jay 510	[written by Sidney Banks][18[6].R&B Chart]

Biscuit

Steve „Biscuit” Walker od ponad dwudziestu pięciu lat działa na światowym rynku rozrywkowym.
Już jako młody chłopak, w latach 60. i 70-tych, towarzyszył swojemu starszemu bratu, Irze, na scenie muzycznej w Oakland w Kalifornii, gdzie miał okazję poznać legendy muzyki, m.in. Sly’a Stone’a oraz Billa Summersa. Steve jest członkiem z prawem głosu w National Academy of Recording Arts & Sciences (organizacji przyznającej nagrody Grammy), a także należy do związku zawodowego Screen Actors Guild oraz wielu innych stowarzyszeń i fundacji branżowych. Jego postać pojawiała się w ponad czterystu artykułach, materiałach prasowych i wystąpieniach na całym świecie. 

 Swoją karierę rozpoczął w 1976 roku jako promotor koncertowy, organizując występy takich artystów jak Marvin Gaye, Dennis Edwards, Felipe Wynn czy zespół Zapp. W 1983 roku został osobistym asystentem aktora Ernesta Thomasa, znanego z roli „Raja” w popularnym serialu telewizyjnym „What’s Happening!!”. Z czasem zajął się profesjonalnym zarządzaniem karierami artystów, współpracując m.in. z grupami Ready for the World oraz Toni! Toni! Toni!, a także z Billym Prestonem, Johnnym „Guitar” Watsonem i Felipe Wynnem (byłym członkiem zespołu The Spinners). W 1985 roku jego działalność nabrała nowego rozmachu. Jako przedstawiciel agencji Artists Heller współpracował z tak znaczącymi wykonawcami i grupami jak Eazy-E, N.W.A., J.J. Fad oraz LA Dream Team. 

 W agencji tej pracował u boku jej założyciela, Atrona Gregory’ego, współpracując również z formacją Digital Underground. Ich wspólne wysiłki szybko przyniosły sukces - projekt „Humpty Dance” grupy Digital Underground zaowocował kolejną platynową płytą w dorobku Walkera. W 1988 roku „Biscuit” przeniósł się do Nowego Jorku, by podjąć współpracę z Mauricem Starrem i Dickiem Scottem. W firmie Dick Scott Entertainment rozwijał swoje kompetencje menedżerskie, pracując od podstaw z grupą New Kids on the Block. Zespół ten w ciągu niespełna pięciu lat wygenerował ponad miliard dolarów przychodu, a Walker towarzyszył im na każdym etapie tej drogi. W 1991 roku założył firmę Biscuit Productions i podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records jako artysta wykonujący muzykę rap. W ciągu dwóch lat, we współpracy z Biscuit Productions, założył firmę Rhythmic Temple Entertainment - ​​przedsiębiorstwo zajmujące się zarządzaniem i doradztwem, świadczące usługi na rzecz niezależnych oraz początkujących firm menedżerskich i/lub produkcyjnych.  

W 1993 roku skontaktował się z nim jego wieloletni przyjaciel, Johnny Wright (który również pracował w Dick Scott Entertainment). Wright właśnie stworzył zespół Backstreet Boys wspólnie z Lou Pearlmanem. Niedługo potem Steve został zatrudniony jako konsultant w firmach Transcontinental Records, WIRE, WEG oraz Spectra Management, które reprezentowały gwiazdy światowego formatu, takie jak: Backstreet Boys, N'Sync, Nick Carter (członek Backstreet Boys) oraz jego ówcześnie dziewięcioletni brat, dziecięca gwiazda popu -Aaron Carter. Obecnie pełni funkcję konsultanta dla wielu artystów, aktorów i sportowców. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Biscuit's In The House	Biscuit	10.1990	-	85[3]	Columbia 73 585	[written by Biscuit, R.O.B. Hathcock, Romeo JD, Steve "Wiz" Arcand, A. Fraser, P. Rodgers][produced by Biscuit, R.O.B. Hathcock, Romeo JD, Steve "Wiz" Arcand]

Ray Stevens

 Harold Ray Ragsdale (ur. 24 stycznia 1939 r.), znany pod pseudonimem Ray Stevens,
to amerykański piosenkarz country, autor tekstów i komik. Największą rozpoznawalność przyniosły mu nagrodzone nagrodą Grammy utwory „Everything Is Beautiful” oraz „Misty”, a także humorystyczne przeboje, takie jak „Ahab the Arab”, „Gitarzan” oraz „The Streak”. Stevens zdobył status „złotych płyt”, a także pracował jako producent, aranżer muzyczny i prezenter telewizyjny. Został również wprowadzony do galerii sław: Nashville Songwriters Hall of Fame, Georgia Music Hall of Fame, Christian Music Hall of Fame oraz Country Music Hall of Fame and Museum. 

 Harold Ray Ragsdale urodził się 24 stycznia 1939 roku w Clarkdale w stanie Georgia. Był starszym z dwóch synów Willisa Harolda Ragsdale’a (1915–2001) oraz Frances Stephens Ragsdale (1916–1997). Jego młodszy brat, John - który zmarł w 2020 roku w wieku 75 lat - został aktorem i pisarzem. W czasach licealnych Stevens założył swój pierwszy zespół -grupę rhythm and bluesową o nazwie The Barons. Rozpoczął studia z zakresu zarządzania (business administration) w Georgia State College w Atlancie, jednak szybko zmienił kierunek na muzykę. Stevens przerwał naukę po trzech z czterech lat wymaganych do uzyskania dyplomu, uznając, że wykształcenie wyższe nie jest mu potrzebne. 

 W 1957 roku, w wieku 18 lat, Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią Prep Records (oddziałem Capitol Records) i wyprodukował singiel „Silver Bracelet”, na którego stronie B znalazł się cover utworu „Rang Tang Ding Dong” (oryginalnie nagranego w 1956 roku przez grupę doo-wopową The Cellos). Singiel spotkał się z pozytywną recenzją w magazynie „Billboard”. Według Country Music Hall of Fame: „W okresie między nagraniem płyty w 1957 roku a jej wydaniem, artysta zmienił nazwisko na »Ray Stevens« - na naleganie Kena Nelsona, szefa działu A&R w wytwórni Capitol Records, który stwierdził, że nazwisko »Ray Ragsdale« nie jest wystarczająco »chwytliwe«”.

 W 1961 roku Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią Mercury Records. Jeszcze w tym samym roku odniósł swój pierwszy sukces dzięki humorystycznemu utworowi „Jeremiah Peabody's Polyunsaturated Quick-Dissolving Fast-Acting Pleasant-Tasting Green and Purple Pills”, który dotarł do 35. miejsca na listach przebojów muzyki pop. Zapoczątkowało to długą serię piosenek o charakterze komediowym, z których Stevens jest najbardziej znany - znalazły się wśród nich m.in. „Ahab the Arab” (5. miejsce, 1962 r.), „Harry the Hairy Ape” (17. miejsce, 1963 r.) oraz „Gitarzan” (8. miejsce, 1969 r.). Od 1962 roku Stevens mieszkał w Nashville, gdzie pracował również jako multiinstrumentalista sesyjny oraz autor piosenek. Jak podaje Country Music Hall of Fame: „Stevens stał się ulubieńcem mistrza Cheta Atkinsa. Śpiewał z grupą The Jordanaires, grał na trąbce podczas sesji nagraniowej Elvisa Presleya, pisał utwory dla takich artystów jak Brook Benton, Skeeter Davis czy Dolly Parton, a także miał swój wkład w powstanie klasycznego przeboju Waylona Jenningsa »Only Daddy That'll Walk the Line«”.

 Choć Stevens zasłynął przede wszystkim z repertuaru komediowego, okazjonalnie nagrywał również typowe piosenki popowe. Największym sukcesem w tej kategorii okazał się w 1968 roku utwór „Mr. Businessman”, który dotarł do 28. miejsca na liście Billboard Hot 100.

  W 1970 roku Stevens związał się z wytwórnią Barnaby Records, należącą do piosenkarza Andy’ego Williamsa. Następnie poprowadził w telewizji NBC program rozrywkowy „Andy Williams Presents Ray Stevens”, który był emitowany w okresie letnim w zastępstwie stałego programu Williamsa. Doprowadziło to do powstania największego przeboju Stevensa w Stanach Zjednoczonych - utrzymanego w stylistyce gospel singla „Everything Is Beautiful” (1970), który artysta napisał i wykonał jako utwór przewodni swojego programu telewizyjnego. Kompozycja zdobyła nagrodę Grammy, dotarła na szczyt list przebojów zarówno w kategorii muzyki pop, jak i adult contemporary, a także po raz pierwszy wprowadziła Stevensa do pierwszej czterdziestki zestawień muzyki country (osiągając 39. miejsce). Singiel sprzedał się w nakładzie przekraczającym milion egzemplarzy, dzięki czemu uzyskał status złotej płyty. W 1974 roku Stevens odniósł międzynarodowy sukces utworem „The Streak” - piosenką o charakterze humorystycznym (tzw. *novelty song*), traktującą o zjawisku „streakingu” (biegania nago w miejscach publicznych). Kompozycja ta zdobyła pierwsze miejsce na listach przebojów zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Wielkiej Brytanii. Rok później artysta odnotował kolejny sukces dzięki autorskiej aranżacji jazz-popowego standardu Errolla Garnera „Misty”, która dotarła do 3. miejsca na liście muzyki country oraz 14. miejsca na liście Hot 100. 

 Od końca lat 70-tych do początku lat 80-tych - z pewnymi wyjątkami, takimi jak utwór „Shriner's Convention” z 1981 roku - Stevens skupiał się głównie na poważniejszym repertuarze, uznając, że piosenki o charakterze humorystycznym tracą w tamtym okresie na popularności. Mimo to w 1977 roku wydał własną wersję big-bandowego standardu Glenna Millera „In the Mood”, w której partie wokalne brzmiały jak gdakanie kurczaków; nagranie to firmowano nazwą The Henhouse Five Plus Too. W 1979 roku Stevens odniósł również sukces w formacie adult contemporary dzięki utworowi „I Need Your Help Barry Manilow”, pochodzącemu z albumu *The Feeling's Not Right Again*, będącego jednocześnie hołdem i parodią twórczości Barry’ego Manilowa. 

W 1980 roku Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią RCA Records, dla której w ciągu kolejnych dwóch lat nagrał trzy albumy. W 1983 roku na krótko powrócił do wytwórni Mercury Records, dla której nagrał jeden album. Przekonany, że piosenki o charakterze humorystycznym (tzw. *novelty songs*) znów zyskują na popularności, doprowadził w 1984 roku do przyspieszonego wydania utworu „Mississippi Squirrel Revival” nakładem MCA Records; nagranie to trafiło do pierwszej dwudziestki list przebojów muzyki country.W 1985 roku Stevens wystąpił w Lanierland Music Park w Cumming w stanie Georgia wraz z duetem Pinkard & Bowden.

W 2002 roku, po zamachach z 11 września, Stevens wydał album *Osama-Yo' Mama: The Album*. Utwór tytułowy, wydany wcześniej jako singiel pod koniec 2001 roku, dotarł do 48. miejsca na liście *Hot Country Songs*. Sam album zajął 29. miejsce na liście *Top Country Albums*. W kwietniu 2010 roku artysta opublikował *We the People* - zestaw CD/DVD zawierający piosenki o tematyce politycznej, który znalazł się w pierwszej piątce notowania *Billboard Comedy Album*. W okresie od marca 2013 do stycznia 2014 roku w telewizji cyfrowej emitowano program *RAY-ality TV*. W marcu 2014 roku zadebiutowała seria internetowa pod tym samym tytułem. Jeszcze w 2014 roku Stevens wystąpił w filmie *Campin' Buddies*.  

W tym samym roku opublikował również swoje wspomnienia w formie autobiografii pt. *Ray Stevens' Nashville*. 24 marca 2015 roku ukazał się album *Here We Go Again*, zawierający m.in. parodię twórczości Taylor Swift - utwór „Taylor Swift is Stalking Me”- oraz piosenkę „Come to the USA”. Również w 2015 roku Stevens rozpoczął produkcję i prowadzenie *Ray Stevens Nashville* - cotygodniowego, 30-minutowego programu rozrywkowo-muzycznego w telewizji kablowej. Z czasem format zmienił nazwę na *Ray Stevens CabaRay Nashville*. Na początku 2018 roku otwarto dla publiczności *CabaRay Showroom* - własny lokal artysty, w którym na scenie nagrywany jest wspomniany program telewizyjny. 

 Stevens i Penny Jackson Ragsdale byli małżeństwem przez ponad 60 lat. Doczekali się dwóch córek, Suzi i Timi, oraz czworga wnucząt. Penny zmarła 31 grudnia 2021 roku po długiej walce z chorobą nowotworową. Dwa dni wcześniej Stevens odwołał swój koncert sylwestrowy w *CabaRay* z powodu gwałtownego pogorszenia się stanu zdrowia żony. 4 lipca 2025 roku Stevens trafił do szpitala, skarżąc się na bóle w klatce piersiowej. Zdiagnozowano u niego „lekki” zawał serca i umieszczono na oddziale intensywnej terapii. 7 lipca Stevens przeszedł pomyślną operację serca, a dwa dni później opuścił oddział intensywnej terapii. 5 kwietnia 2026 roku ponownie trafił do szpitala po upadku, w wyniku którego złamał kark; jego stan oceniono jako stosunkowo dobry, a powrót do zdrowia miał być możliwy dzięki stosowaniu kołnierza ortopedycznego. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sergeant Preston Of The Yukon/Who Do You Love	Ray Stevens	08.1960	-	108[1]	NRC 057	[written by Ray Stevens]
Jeremiah Peabody's Poly Unsaturated Quick Dissolving Fast Acting Pleasant Tasting Green And Purple Pills/Teen Years	Ray Stevens	08.1961	-	35[6]	Mercury 71843	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Ahab, The Arab/It's Been So Long	Ray Stevens	06.1962	-	5[11]	Mercury 71966	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][9[8].R&B Chart]
Further More/Saturday Night At The Movies	Ray Stevens	10.1962	-	91[3]	Mercury 72039	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Santa Claus Is Watching You/Loved And Lost	Ray Stevens	12.1962	-	45[3]	Mercury 72058	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Funny Man/Just One Of Life's Little Tragedies	Ray Stevens	03.1963	-	81[3]	Mercury 72098	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Harry The Hairy Ape/Little Stone Statue	Ray Stevens	06.1963	-	17[9]	Mercury 72125	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][14[5].R&B Chart]
Speed Ball/It's Party Time	Ray Stevens	10.1963	-	59[3]	Mercury 72189	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][29[1].R&B Chart]
Butch Babarian/Don't Say Anything	Ray Stevens	08.1961	-	35[6]	Mercury 71843	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Party People/A-B-C	Ray Stevens	12.1965	-	130[1]	Monument 911	[written by Joe South][produced by Fred Foster]
Freddie Feelgood (And His Funky Little Five Piece Band)/There's One In Every Crowd	Ray Stevens	07.1966	-	91[2]	Monument 946	[written by Ray Stevens]
Unwind/For He's A Jolly Good Fellow	Ray Stevens	04.1968	-	52[9]	Monument 1048	[written by Ray Stevens][produced by Fred Foster, Ray Stevens]
Funny Man/Just One Of Life's Little Tragedies	Ray Stevens	07.1968	-	122[1]	Monument 72816	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Mr. Businessman/Face The Music	Ray Stevens	08.1968	-	28[7]	Monument 1083	[written by Ray Stevens][produced by Fred Foster, Ray Stevens]
The Great Escape/Isn't It Lonely Together	Ray Stevens	11.1968	-	114[3]	Monument 1099	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens, Fred Foster]
Gitarzan/Bagpipes- That's My Bag	Ray Stevens	04.1969	-	8[13]	Monument 1131	[gold-US][written by Ray Stevens, Bill Everette][produced by Fred Foster, Ray Stevens, Jim Malloy]
Along Came Jones/Yakety Yak	Ray Stevens	06.1969	-	27[8]	Monument 1150	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Ray Stevens, Jim Malloy]
Sunday Mornin' Comin' Down/The Minority	Ray Stevens	10.1969	-	81[3]	Monument 1163	[written by Kris Kristofferson][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
Have A Little Talk With Myself/The Little Woman	Ray Stevens	12.1969	-	123[2]	Monument 1171	[written by Ray Stevens][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
I'll Be Your Baby Tonight/The Fool On The Hill	Ray Stevens	03.1970	-	112[2]	Monument 1187	[written by Bob Dylan][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
Everything Is Beautiful/A Brighter Day	Ray Stevens	04.1970	6[16]	1[2][15]	Barnaby 2011	[gold-US][written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][39[2].Country Chart]
America, Communicate With Me/Monkey See, Monkey Do	Ray Stevens	07.1970	-	45[6]	Barnaby 2016	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Sunset Strip/Islands	Ray Stevens	11.1970	-	81[4]	Barnaby 2021	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Bridget The Midget (The Queen Of The Blues)/Night People	Ray Stevens	12.1970	2[14]	50[10]	Barnaby 2024	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
A Mama And A Papa/Melt	Ray Stevens	05.1971	-	82[3]	Barnaby 2029	[written by T. Autry][produced by Ray Stevens]
All My Trials/Have A Little Talk With Myself	Ray Stevens	08.1971	-	70[6]	Barnaby 2039	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Turn Your Radio On/Loving You On Paper	Ray Stevens	11.1971	33[4]	63[7]	Barnaby 2048	[written by A. E. Brumley][produced by Ray Stevens][17[8].Country Chart]
Nashville/Golden Age	Ray Stevens	09.1973	-	-	Barnaby 5020	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
The Streak/You've Got The Music Inside	Ray Stevens	04.1974	1[1][12]	1[3][17]	Barnaby 600	[gold-US][written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][1[9].Country Chart]
Moonlight Special/Just So Proud To Be Here	Ray Stevens	07.1974	-	73[7]	Barnaby 604	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Everybody Needs A Rainbow/Inside	Ray Stevens	01.1975	-	-	Barnaby 610	[written by Layng Martine Jr.][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
Misty/Sunshine	Ray Stevens	04.1975	2[10]	14[16]	Barnaby 614	[written by Erroll Garner, Johnny Burke][produced by Ray Stevens][3[11].Country Chart]
Indian Love Call/Piece Of Paradise	Ray Stevens	10.1975	34[4]	68[5]	Barnaby 616	[written by Rudoph Fainl, Otto Harbach, Oscar Hammerstein Il ][produced by Ray Stevens][38[3].Country Chart][#3 hit for Paul Whiteman in 1925]
Young Love/Deep Purple	Ray Stevens	01.1976	-	93[2]	Barnaby 618	[written by Carol Joyner, Ric Cartey][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
Lady Of Spain/Mockingbird Hill	Ray Stevens	07.1976	-	108[1]	Barnaby 619	[written by R. Hargreaves, T. Evans, S. Damerell, H. B. Tilsley][produced by Ray Stevens][#5 hit for Ray Noble in 1931][#6 hit for Eddie Fisher in 1952]
You Are So Beautiful/One Man Band	Ray Stevens	05.1976	-	101[2]	Warner Bros. 8198	[written by Billy Preston, Bruce Fisher][produced by Ray Stevens][16[8].Country Chart]
Honky Tonk Waltz/Om	Ray Stevens	08.1976	-	-	Warner Bros. 8237	[written by Paul Craft][produced by Ray Stevens][27[5].Country Chart]
In The Mood/Classical Cluck	Henhouse Five Plus Too	01.1977	31[4]	40[7]	Warner Bros. 8301	[written by Joe Garland, Andy Razaf][39[2].Country Chart]
Be Your Own Best Friend/With A Smile	Ray Stevens	09.1978	-	-	Warner Bros. 8603	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][36[2].Country Chart]
I Need Your Help Barry Manilow/Daydream Romance	Ray Stevens	03.1979	-	49[8]	Warner Bros. 8785	[written by Dale Gonyea ][produced by Ray Stevens]
Shriner's Convention/You're Never Goin' To Tampa With Me	Ray Stevens	03.1980	-	101[8]	RCA 11911	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][7[8].Country Chart]
Night Games/Let's Do It Right This Time	Ray Stevens	10.1980	-	-	RCA 12069	[written by C. W. Kalb Jr.][produced by Ray Stevens][20[7].Country Chart]
One More Last Chance/I Believe You Love Me	Ray Stevens	03.1981	-	-	RCA 12170	[written by Hal Bynum, Bud Reneau ][produced by Ray Stevens][33[4].Country Chart]
Written Down In My Heart/Country Boy, Country Club Girl	Ray Stevens	03.1982	-	-	RCA 13038	[written by W. T. Davidson][produced by Bob Montgomery, Ray Stevens][35[2].Country Chart]
Mississippi Squirrel Revival/Ned Nostril (And His South Seas Paradise, Put Your Blues On Ice, Cheap At Twice The Price Band-Ikky-Ikky, Ukky-Ukky)	Ray Stevens	01.1985	-	-	MCA 52492	[written by C. W. Kalb Jr., C. Kalb][produced by Ray Stevens][20[7].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
1,837 Seconds of Humor	Ray Stevens	09.1962	-	135[2]	Mercury 60 732	[produced by Shelby Singleton]
Gitarzan	Ray Stevens	06.1969	-	57[13]	Monument 18 115	[produced by Fred Foster, Ray Stevens, Jim Malloy]
Everything Is Beautiful	Ray Stevens	06.1970	62[1]	35[19]	Barnaby 35 005	[produced by Ray Stevens]
Unreal!!!	Ray Stevens	12.1970	-	141[8]	Barnaby 30 092	[produced by Ray Stevens]
Ray Stevens' Greatest Hits	Ray Stevens	09.1971	-	95[8]	Barnaby 30 770	[produced by Ray Stevens]
Turn Your Radio On	Ray Stevens	02.1972	-	135[2]	Barnaby 30 809	[produced by Ray Stevens]
Boogity Boogity	Ray Stevens	06.1974	-	159[11]	Barnaby 6003	[produced by Ray Stevens]
Misty	Ray Stevens	06.1975	23[7]	106[14]	Barnaby 6012	[produced by Ray Stevens]
The Very Best of Ray Stevens	Ray Stevens	12.1975	-	173[4]	Barnaby 6018	[produced by Shelby Singleton,Ray Stevens]
Shriner's Convention	Ray Stevens	03.1980	-	132[8]	RCA Victor 3674	[produced by Ray Stevens]
He Thinks He's Ray Stevens	Ray Stevens	01.1985	-	118[19]	MCA 5517	[platinum-US][produced by Ray Stevens]

Spectrum

Zespół The Spectrum był znany głównie w Europie, mimo że był grupą brytyjską.
W rzeczywistości był to projekt stworzony sztucznie - według doniesień, brytyjski oddział wytwórni RCA powołał go do życia, licząc na wykreowanie brytyjskiego odpowiednika grupy The Monkees. Zespół nie odniósł jednak sukcesu w swoim kraju, pomimo występowania w popularnym programie telewizyjnym dla dzieci oraz emisji jednego z singli przez czołową piracką stację radiową. W skład grupy wchodzili: Tony Atkins (gitara prowadząca), Colin Forsey (śpiew), Bill Chambers (organy), Tony Judd (gitara basowa) oraz Keith Forsey (perkusja). Zadebiutowali na początku 1967 roku singlem „Samantha's Mine” (ze stroną B „Saturday's Child”), który zdobył znacznie większą popularność w Hiszpanii- gdzie dotarł na szczyt list przebojów - niż w Anglii. 

 Ich drugi singiel, „Portobello Road”, trafił na antenę Radio London - najważniejszej pirackiej rozgłośni w Anglii -i był tam bardzo często odtwarzany, jednak nie zdołał wejść na listy przebojów. Trzeci singiel zespołu, „Headin' for a Heatwave”, zajął pierwsze miejsce w Hiszpanii, a piąty - cover utworu „Ob-La-Di, Ob-La-Da”- w 1968 roku dotarł na szczyt notowań w Niemczech. Zespół pojawił się również w napisach końcowych serialu „Captain Scarlet & the Mysterons” (produkowanego przez Gerry'ego Andersona), wykonując piosenkę tytułową. Mimo to, ekspozycja ta nie przełożyła się na znaczącą sprzedaż nagrań, a sam utwór nigdy nie został wydany komercyjnie. Co ciekawe, dzięki wykonaniu motywu przewodniego grupa zyskała pewną rozpoznawalność nawet w Stanach Zjednoczonych (gdzie serial cieszył się dużą popularnością i był przez lata emitowany w powtórkach, choć same single zespołu nigdy nie zostały tam wydane) - jednak muzycy nie zdołali wykorzystać tej szansy. 

W 1968 roku Petera Wooda zastąpił na organach Bill Chambers, a rok później Tony Atkins przeszedł na gitarę basową, Colin Forsey został gitarzystą rytmicznym, natomiast miejsce gitarzysty prowadzącego zajął John Beattie. Zespół wydał jeszcze dwa single nakładem wytwórni RCA oraz album długogrający zatytułowany *The Light Is Dark Enough*, po czym przeniósł się do wytwórni Parlophone, gdzie ukazał się ich ostatni singiel, zanim grupa ostatecznie zakończyła działalność. 

 Te początkowe, niezbyt spektakularne osiągnięcia okazały się jedynie drobnym epizodem w karierze Keitha Forseya. Później z powodzeniem udzielał się on jako perkusista współpracujący z wieloma artystami, a także zyskał uznanie jako wybitny autor piosenek (był m.in. współtwórcą utworów „Flashdance (What a Feeling)” oraz „Don’t You Forget About Me”). Ponadto zajmował się produkcją nagrań dla takich wykonawców jak Billy Idol, Nina Hagen, The Pointer Sisters czy The Psychedelic Furs, a także skomponował muzykę do kilku filmów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little Girl/Asking You	Spectrum	10.1965	-	-	Columbia DB 7742	[written by D. Clarkson][produced by Peter Snell]
Samantha's Mine/Saturday's Child	Spectrum	04.1967	-	-	RCA Victor RCA 1589	[written by Harry Roberts, Frank Kinsella][produced by Harry Roberts]
Portobello Road/Comes The Dawn	Spectrum	08.1967	-	-	RCA Victor RCA 1619	[written by John Marsh, Andrew Veal][produced by Harry Roberts ]
Headin' For A Heatwave/I Wanna Be With You	Spectrum	12.1967	-	-	RCA Victor RCA 1651	[written by Harry Roberts, Frank Kinsella][produced by Harry Roberts]
London Bridge Is Coming Down/Tables And Chairs	Spectrum	06.1968	-	-	RCA Victor RCA 1700	[written by Harry Roberts][produced by Harry Roberts]
Little Red Boat By The River/Forget Me Not	Spectrum	10.1968	-	-	RCA Victor RCA 1753	[written by Leka, David Gross][produced by Gary Osborne]
Ob-La-Di, Ob-La-Da/Music Soothes The Savage Breast	Spectrum	11.1968	-	-	RCA Victor RCA 1775	[written by Lennon, McCartney][produced by Harry Roberts]
Free/The Tale Of Wally Toft	Spectrum	07.1969	-	-	RCA Victor RCA 1853	[written by Chris Andrews][produced by Chris Andrews]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Light Is Dark Enough	Spectrum	.1970	-	-	RCA International (Camden) INTS 1118	[produced by H. Roberts, Richard Kerr]

Tales Of Justine

Nastoletnie trio grające muzykę psychodeliczną, pochodzące z hrabstwa Hertfordshire i kierowane
przez Davida Daltreya. Zespół powstał w połowie 1964 roku pod nazwą The Sound Of Silence, następnie przyjął nazwę The Court Jesters, a na początku 1967 roku ostatecznie przekształcił się w Tales Of Justine. W latach 60-tych ukazał się tylko jeden singiel grupy, jednak muzycy zarejestrowali znacznie więcej materiału, który został wydany w późniejszym czasie. 

Korzenie tego zespołu sięgają grupy o nazwie The Court Jesters, założonej w okresie brytyjskiego boomu na muzykę typu „beat” przez przyjaciół ze szkoły Mount Grace w Potter’s Bar (hrabstwo Hertfordshire). Pod koniec 1966 roku, zainspirowani nowymi brzmieniami z USA - często powiązanymi z kulturą narkotykową - i po kilku zmianach w składzie, muzycy przyjęli nazwę Tales Of Justine. Jako przedstawiciele pierwszej fali autentycznych angielskich grup psychodelicznych, stali się stałym punktem programu w klubach Happening 44 oraz The Electric Garden (później znanym jako The Middle Earth Club). Jeden z ich menedżerów, Martin Wilcox, zwrócił na nich uwagę Tima Rice’a, pracownika wytwórni EMI (pełniącego wówczas funkcję łowcy talentów, początkującego producenta muzycznego oraz asystenta Norrie’ego Paramora). 

Dzięki niemu zespół otrzymał możliwość nagrywania w słynnym studiu EMI przy Abbey Road. Wcześniej muzycy zaliczyli spontaniczny występ podczas imprezy „International Love-in” w Alexandra Palace (wydarzenia będącego w dużej mierze powtórką festiwalu „Fourteen Hour Technicolour Dream”, który odbył się w tym samym miejscu trzy miesiące wcześniej). Okazja nadarzyła się, gdy koncert grupy Pink Floyd został przedwcześnie przerwany, ponieważ Syd Barrett był w stanie uniemożliwiającym dalszą grę. Trzy dni później zespół wszedł do studia EMI na sesję próbną. Zarejestrowano pięć utworów: lekki i niezobowiązujący popowy numer „Albert (A Pet Sunflower)”; trzy bardziej nietuzinkowe kompozycje -„Sunday School”, „Music To Watch Us By” oraz „Obsolete Incident” - wyróżniające się surrealistycznymi tekstami; a także utwór „Evil Woman”, w którym dominują partie organów i który szczególnie przykuwa uwagę. Około dwa tygodnie po pierwszej sesji muzycy powrócili do studia, by nagrać szybszą i mniej ospałą wersję „Albert”. Na stronie B znalazł się znacznie lepszy utwór, „Monday Morning”, wzbogacony partią sitaru w wykonaniu Davida Daltreya oraz znakomitą aranżacją. 

 Co ciekawe, wydawnictwo to stało się przedostatnim popowym singlem opublikowanym nakładem wytwórni HMV - marki należącej do EMI, która w tamtym czasie uchodziła za wyjątkowo niemodną. W tygodniach następujących po sesji nagraniowej Bruce Hurford popełnił samobójstwo, a jego miejsce w zespole zajął Paul Locke. Zespół nagrał na płycie acetatowej utwór „Sitting On A Blunstone” - zachwycającą kompozycję z nurtu psychodelicznego popu, wzbogaconą solówką gitarową Davida Daltreya. Nagranie powstało w biurach wydawnictwa Southern Music jako demo dla celów wydawniczych. John Peel zaprezentował je w swojej audycji „Top Gear”, jednak wytwórnia EMI - co niewiarygodne- odmówiła oficjalnego wydania tego, co stanowiło największe osiągnięcie grupy. W tym czasie Tim Rice i Andrew Lloyd Webber pracowali intensywnie nad musicalem „Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat” i namówili Davida Daltreya, by objął główną rolę zarówno na płycie, jak i w samym spektaklu.  

To rosnące zainteresowanie osobą Daltreya zaczęło dystansować go od reszty zespołu. Mimo to, 12 grudnia 1968 roku muzycy powrócili do studia Abbey Road, by zarejestrować cztery kolejne, atrakcyjne utwory w stylu „flower-pop” - „Aurora”, „Morpheus”, „Pathway” oraz „Something Special”. Wytwórnia EMI uznała je jednak za zbyt specyficzne dla masowego odbiorcy - nie wróżyło to niczego dobrego. Odbyły się jeszcze kolejne sesje nagraniowe, lecz niechęć EMI do publikacji nowego materiału ostatecznie doprowadziła do rozpadu grupy. Daltrey zajął się później nagrywaniem demówek jako autor-wykonawca, a następnie założył zespół Carillion. Grupa ta grała rocka inspirowanego twórczością The Byrds i występowała jako support przed Davidem Bowiem podczas jego trasy koncertowej „Ziggy Stardust”. 

 Gdy nie udało się podpisać kontraktu płytowego, Daltrey odszedł z zespołu, a Carillion z czasem przekształciło się w formację Starry Eyed and Laughing. Wszystkie nagrania studyjne grupy Tales Of Justine można dziś znaleźć na kompilacji „Petals From A Sunflower” - pozycji godnej polecenia każdemu miłośnikowi nurtu „flower-pop”. 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Albert/Monday Morning	Tales Of Justine	10.1967	-	-	His Master's Voice POP 1614	[written by David Daltrey][produced by Tim Rice]

Hamilton, Joe Frank & Reynolds

Hamilton, Joe Frank & Reynolds to trio grające muzykę soft rock, działające w latach 70. XX wieku
i wywodzące się z Los Angeles. W skład pierwotnego zespołu wchodzili: Dan Hamilton (gitara, główny wokal), Joe Frank Carollo (bas, wokal) oraz Tommy Reynolds (multiinstrumentalista, wokal). Wszyscy oni wcześniej występowali w grupie The T-Bones – zespole popularnym w latach 60., znanym przede wszystkim z instrumentalnego przeboju „No Matter What Shape (Your Stomach's In)”. Zespół po raz pierwszy trafił na listy przebojów w 1971 roku za sprawą utworu „Don't Pull Your Love”. Pod koniec 1972 roku z grupy odszedł Tommy Reynolds, którego zastąpił klawiszowiec Alan Dennison, jednak zespół zachował nazwę Hamilton, Joe Frank & Reynolds aż do 1976 roku. To właśnie w tym składzie muzycy nagrali swój największy przebój – wydany w 1975 roku utwór „Fallin' in Love”. Nowy skład Zespół The T-Bones, stworzony przez Judda Hamiltona (brata Dana Hamiltona), wyruszył w trasę koncertową w styczniu 1966 roku, promując swój pierwszy singiel „No Matter What Shape (Your Stomach's In)” – utwór instrumentalny, zainspirowany popularną wówczas reklamą telewizyjną środka Alka-Seltzer. Po przebyciu dziesiątek tysięcy mil w trakcie tras koncertowych, z zespołu odeszli Dee i Torres; zastąpili ich Tommy Reynolds (który w 1969 roku został głównym wokalistą grupy Shango) oraz Joe Frank Carollo. W marcu 1966 roku utwór „No Matter What Shape (Your Stomach's In)” dotarł do 3. miejsca na amerykańskiej liście przebojów Billboard Hot 100. W tym zmienionym składzie zespół The T-Bones koncertował w Stanach Zjednoczonych oraz Japonii. Ich trzeci i zarazem ostatni album nie odniósł sukcesu komercyjnego, a pod koniec 1976 roku grupa zakończyła działalność. Wielki przebój W 1970 roku wytwórnia Dunhill Records zaproponowała kontrakt nagraniowy nowo powstałemu zespołowi Hamilton, Joe Frank & Reynolds. W kolejnym roku utwór „Don't Pull Your Love” – wyprodukowany przez Steve'a Barriego i zaaranżowany przez Jimmiego Haskella – dotarł do 1. miejsca na liście „Cash Box Top 100” oraz do 4. miejsca na liście „Billboard Hot 100”. W samych Stanach Zjednoczonych singiel sprzedał się w nakładzie przekraczającym milion egzemplarzy, za co w sierpniu 1971 roku otrzymał od RIAA status złotej płyty[1]. Utwór zdobył również szczyt notowań w Kanadzie i znalazł się w pierwszej dziesiątce w Australii. Dwa kolejne single („Annabella” oraz „Daisy Mae”) również trafiły na listy przebojów, jednak dwa albumy oraz kilka innych singli zespołu Hamilton, Joe Frank & Reynolds nie odniosły większego sukcesu komercyjnego. Pod koniec 1972 roku grupę opuścił Tommy Reynolds. Hamilton i Carollo kontynuowali koncertowanie, wspierani przez różnych muzyków sesyjnych, m.in. Larry'ego Knechtela (instrumenty klawiszowe) oraz Joe Correro (perkusja). Brak sukcesów doprowadził jednak do rozwiązania kontraktu z wytwórnią Dunhill w 1973 roku. Zespół – wzmocniony przez Alana Dennisona i Ricka Shulla – kontynuował występy na lokalnej scenie. Zmiana nazwy i późniejsze lata W drugiej połowie 1974 roku muzycy podpisali nowy kontrakt płytowy z wytwórnią Playboy Records. Umowa wymagała zachowania nazwy Hamilton, Joe Frank & Reynolds, mimo że Reynolds nie był już członkiem grupy[2]. Kilka miesięcy później zespół wydał singiel „Fallin' in Love”, który dotarł na szczyt listy „Billboard Hot 100”. Utwór ten przyniósł grupie drugą złotą płytę i stał się ich jedynym nagraniem, które trafiło na brytyjską listę przebojów (UK Singles Chart) – dzięki licencji udzielonej wytwórni Pye Records, jesienią 1975 roku dotarł tam do 33. miejsca[1][3]. Po tym sukcesie wydali utwór „Winners & Losers”, który w 1976 roku dotarł do 21. miejsca na listach przebojów, jednak kolejne single – „Don't Fight the Hands (That Need You)” oraz „Everyday Without You” – nie zdołały już wejść do pierwszej czterdziestki. Choć na okładce albumu „Fallin' in Love” zespół posłużył się swoją pierwotną nazwą, na tylnej stronie okładki widniała już dokładniejsza nazwa: „Hamilton, Joe Frank & Dennison”. W przypadku „Love & Conversation” – drugiego albumu wydanego w 1976 roku nakładem wytwórni Playboy Records – grupa oficjalnie przyjęła nazwę Hamilton, Joe Frank & Dennison. W 1980 roku zespół ponownie zakończył działalność, tym razem już na stałe. Hamilton kontynuował pisanie i publikowanie piosenek; skomponował również i nagrał kilka utworów do ścieżek dźwiękowych filmów. Pod koniec 1993 roku poważnie zachorował – zdiagnozowano u niego zespół Cushinga. Hamilton zmarł w Los Angeles 23 grudnia 1994 roku w wieku 48 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Pull Your Love/Funk-in-Wagnal	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	05.1971	-	4[14]	Dunhill 4276	[gold-US][written by D. Lambert, B. Potter][produced by Steve Barri]
Annabella/Goin' Down	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	08.1971	-	46[7]	Dunhill 4287	[written by C. Arnold, D. Martin, G. Morrow][produced by Steve Barri]
Daisy Mae/It Takes The Best	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	12.1971	-	41[11]	Dunhill 4296	[written by D. Lambert, B. Potter][produced by Steve Barri]
One Good Woman/Don't Refuse My Love	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	03.1972	-	113[4]	Dunhill 4305	[written by D. Lambert, B. Potter][produced by Steve Barri]
Fallin' In Love/So Good At Lovin' You	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	06.1975	-	1[1][17]	Playboy 6024	[gold-US][written by Dan Hamilton, Ann Hamilton][produced by Jim Price]
Winners And Losers/Barroom Blues	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	11.1975	-	21[15]	Playboy 6054	[written by Dan Hamilton, Ann Hamilton][produced by Dan Hamilton, Joe Frank Carollo, Alan Dennison]
Everyday Without You/Badman	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	04.1976	-	62[7]	Playboy 6068	[written by Dan Hamilton][produced by H, JF And D]
Light Up The World With Sunshine/Houdini	Hamilton, Joe Frank And Dennison	07.1976	-	67[5]	Playboy 6077	[written by Ben Findon, G. Wilkens][produced by John D'Andrea]
Don't Fight The Hands (That Need You)/Get On The Bus	Hamilton, Joe Frank And Dennison	10.1976	-	72[8]	Playboy 6088	[written by Jimmy George, Robert Caldwell][produced by John D'Andrea]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hamilton, Joe Frank & Reynolds	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	06.1971	-	59[15]	Dunhill/ABC 50 103	[produced by Steve Barri]
Hallway Symphony	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	02.1972	-	191[4]	Dunhill/ABC 50 113	[produced by Steve Barri]
Fallin' in Love	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	12.1975	-	82[14]	Playboy 407	[produced by Hamilton, Joe Frank & Reynolds]

Bo Bice

Harold „Bo” Bice, wokalista o charakterystycznym, chropowatym głosie, który zasłynął dzięki
programowi „American Idol”, pochodzi z miasta Helena w stanie Alabama. Do czwartej edycji tego popularnego talent show wniósł swoją południową wrażliwość. W cotygodniowych rywalizacjach Bice - ze swoimi długimi włosami, spodniami typu dzwony i wzorzystymi bluzami w stylu hippisowskim - mierzył się z innym rockmanem, Constantinem Maroulisem, który stawiał na skórzane kurtki i nowojorski styl bycia. Ostatecznie Bice dotarł do finału, gdzie zajął drugie miejsce, ustępując jedynie Carrie Underwood, pochodzącej z Oklahomy wokalistce o jasnych włosach. 

 

 Latem po zakończeniu programu Bice wziął udział w tradycyjnej trasie koncertowej uczestników „American Idol”. Musiał również zmierzyć się z dociekliwymi pytaniami o swoją przeszłość, w której - jak się okazało - pojawiły się incydenty związane z posiadaniem narkotyków. W międzyczasie premiera jego debiutanckiego albumu była kilkakrotnie przekładana. Płyta „Real Thing” ukazała się ostatecznie w grudniu 2005 roku. Za jej produkcję odpowiadał Clive Davis, a w prace nad materiałem zaangażowali się m.in. rockmani Chad Kroeger (Nickelback) i Richie Sambora oraz uznani twórcy piosenek, John Shanks i Max Martin. Choć album uzyskał status złotej płyty, wytwórnia RCA zdecydowała się zakończyć współpracę z artystą. Bice założył własną wytwórnię, Sugar Money Records, nakładem której w 2007 roku wydał album „See the Light”, a w 2010 roku - „Different Shades of Blue”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Inside Your Heaven	Bo Bice	07.2005	-	2[7]	RCA 69 495	[gold-US][written by Andreas Carlsson, Pelle Nylén, Savan Kotecha][produced by Desmond Child]
The Real Thing	Bo Bice	03.2006	-	56[16]	RCA	[written by Kara DioGuardi & Marti Frederiksen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Real Thing	Bo Bice	12.2005	-	4[17]	RCA 71 196	[gold-US][produced by Clive Davis, Marti Frederiksen, Clif Magness, Chad Kroeger, Joey Moi, Dr. Luke ,Max Martin ,John Shanks, Ben Moody]
See the Light	Bo Bice	10.2007	-	150	StratArt	[produced by Bo Bice, Frank Liddell, Mike Wrucke]
3	Bo Bice	05.2010	-	154	Saguaro Road 25650	[produced by D. Scott Miller,Bo Bice]

Miri Ben-Ari

Miri Ben-Ari   (ur. 4 grudnia 1978 w Tel Awiwie) -izraelska skrzypaczka, półkrwi Polka,
laureatka wielu nagród Grammy. Jest znana za swoje występy w projektach hip-hopowych. Stworzyła swój własny styl muzyki łącząc muzykę poważną, jazz, R&B i hip-hop. Obecnie przebywa w Stanach Zjednoczonych. Została odkryta przez byłego członka grupy Fugees, Wyclef Jeana.

Jej najnowszy album, The Hip-Hop Violinist, został wydany 20 września 2005 roku.

25 czerwca 2009 wystąpiła w Łodzi w TOYA STUDIOS. Był to jej pierwszy koncert organizowany w Polsce.

Miri Ben-Ari jest też słynna ze swej działalności społecznej. Prowadzi organizację Gedenk („Pamiętam”), która uświadamia społeczeństwu znaczenie Holocaustu. Za swą aktywność otrzymała wiele nagród.

Wystąpiła gościnnie w albumie Armina van Buurena Intense, w tytułowym utworze. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Symphony Of Brotherhood	Miri Ben-Ari	07.2006	-	-	Mirimode 6242	[77[10].R&B Chart]

David Bendeth

David Jonathan Bendeth (ur. 17 czerwca 1954 r.) to brytyjski producent muzyczny,
którego nagrania wielokrotnie osiągały status platynowych. Był również liderem grupy The Bendeth Band. 

 David Bendeth urodził się 17 czerwca 1954 roku w Stoke Newington (dzielnica Hackney w Londynie). Uczęszczał do szkoły Parkhill w Ilford, a w 1963 roku wraz z rodziną przeprowadził się do Toronto w kanadyjskiej prowincji Ontario. Tam uczęszczał do szkoły średniej Georges Vanier Secondary School. Po jej ukończeniu w 1973 roku miał rozpocząć studia, jednak wyjechał na letnie wakacje do Londynu i zdecydował się tam pozostać. Jego pierwszą pracą w Londynie była posada w sklepie muzycznym Harlequin Records; z czasem dołączył również do zespołu grającego w londyńskim klubie Speakeasy, gdzie występował jako gitarzysta u boku Joe Jammera. W 1976 roku powrócił do Kanady. Występując z zespołem Boule Noire podczas festiwalu muzycznego Riviera 76 w Nicei, poznał takich muzyków jazzowych jak Jeff Berlin, Lenny White, Joe Beck i wielu innych. Bendeth wziął również udział w nagraniach albumu quebeckiej grupy Toulouse, współpracując z sekcją rytmiczną Muscle Shoals oraz wokalistą Leroyem Sibblesem z zespołu The Heptones. 

W 1977 roku Bendeth powrócił do Toronto. Założył zespół The David Bendeth Band i podpisał kontrakt z wytwórnią Interglobal Music (dystrybuowaną przez Epic Records). Producentem grupy został Alan Caddy. W nagraniach albumu wzięli udział m.in. Lenny White, Marcus Miller oraz Billy Cobham. Choć początkowo materiał miał być w pełni instrumentalny, Bendeth zdecydował, że w jednym z utworów - „Feel the Real” - zaśpiewają jego przyjaciele. Kompozycja ta stała się numerem jeden na brytyjskich listach przebojów muzyki tanecznej . W 1979 roku utwór „Feel the Real” dotarł do 44. miejsca na brytyjskiej liście przebojów UK Singles Chart.

 W tym samym roku artysta wydał album zatytułowany „Adrenalin”. Następnie Roger Ames podpisał z nim kontrakt za pośrednictwem EMI Records UK, kierując go do wytwórni Sidewalk Records. The David Bendeth Band zaczęli koncertować u boku takich wykonawców jak The Pointer Sisters, Gary U.S. Bonds oraz The Police. Łącznie Bendeth wydał trzy płyty i 15 singli, po czym uznał, że ma już dość; podjął pracę jako producent oraz specjalista ds. A&R (repertuaru i artystów) w CBS Records - najpierw w Toronto, a później w Nowym Jorku, gdzie pracował w dziale międzynarodowym. W tym okresie Bendeth wyprodukował i zmiksował dwa albumy zespołu Platinum Blonde, w tym płytę „Contact”. 

Po odejściu z CBS Records, w latach 1987–1990, Bendeth pracował jako autor piosenek dla Chrysalis Records. Podczas pobytu w Anglii, gdzie wraz z Simonem Climie i Robem Fisherem tworzył zespół, Bendeth i Climie napisali utwór „Ecstasy”. Piosenka ta trafiła na stronę B singla Jeffa Becka „People Get Ready”, pochodzącego z albumu „Flash”. W 1987 roku, wspólnie z Eddiem Schwartzem, Bendeth napisał utwór „Two Wrongs (Don't Make a Right)” na album Joe Cockera „Unchain My Heart”; piosenka ta dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych oraz na świecie. W latach 1987–1995 Bendeth pełnił funkcję producenta oraz szefa działu A&R w kanadyjskim oddziale BMG. W tym czasie pozyskał dla wytwórni takich wykonawców jak Cowboy Junkies, Crash Test Dummies, Sven Gali, Big House, Charlie Major oraz Prairie Oyster. 

Od 1995 do 2002 roku zajmował stanowisko starszego wiceprezesa działu A&R w nowojorskim oddziale RCA Records. Podczas pracy w tej wytwórni podpisał kontrakty z zespołami Vertical Horizon i SR-71, wyprodukował singiel Vertical Horizon „You’re a God”, album Bruce’a Hornsby’ego „Big Swing Face” oraz singiel SR-71 „Right Now”. Był również producentem i realizatorem miksu kompilacji Elvisa Presleya „ELV1S: 30 #1 Hits”. Do 2003 roku album uzyskał certyfikaty w ponad piętnastu regionach, a jego sprzedaż na całym świecie przekroczyła dziesięć milionów egzemplarzy. 21 listopada 2011 roku w Kanadzie Bendeth otrzymał nagrodę SOCAN w kategorii muzyki pop za współautorstwo utworu „Perfect” zespołu Hedley. Piosenka ta była najczęściej odtwarzanym utworem w radiu w minionym roku w kategorii rock/pop.

  W 2023 roku Bendeth wystąpił jako gościnny instruktor na platformie produkcyjnej Nail the Mix, gdzie szczegółowo omówił proces miksowania utworu „Writing on the Walls” zespołu Underoath, pochodzącego z albumu *Define the Great Line*. Bendeth współpracował również z kilkoma firmami tworzącymi oprogramowanie audio, opracowując autorskie narzędzia produkcyjne. W ramach partnerstwa z Boz Digital Labs stworzył „David Bendeth Signature Series” - zestaw wirtualnych instrumentów i efektów, oparty na jego własnym procesie nagrywania i miksowania.Firma Boz Digital Labs wydała później zaktualizowane wersje 2.0 wtyczek z serii „10dB” sygnowanych nazwiskiem Bendetha. Jego autorska wtyczka typu kompresor została również wyróżniona w branżowym serwisie Mixonline.Oprócz współpracy z Boz Digital Labs, Bendeth wydał za pośrednictwem platformy Drumforge bibliotekę próbek perkusyjnych zatytułowaną „Drumshotz: David Bendeth”. Współpracował także z firmą MBSoft-Lab przy stworzeniu wtyczki pogłosowej (reverb) o nazwie MBDBVerb.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Feel The Real/Breakdown	David Bendeth	09.1979	44[5]	-	Deluxe Audio DELR 005	[written by D. Bendeth, B. Boyer][produced by Alan Caddy]