czwartek, 19 listopada 2026

Barney Bigard

 Albany Leon Bigard, ps. „Barney” (ur. 3 marca 1906r w Nowym Orleanie,
zm. 27 czerwca 1980r w Culver City)- amerykański klarnecista, saksofonista i bandlider jazzowy.

Jego rodzice- Alexander i Emanuella - byli Kreolami. Miał dwóch braci - Alexandra juniora i Sidneya. Od dzieciństwa nazywano go „Barnim”. Jego stryj, Emile, był skrzypkiem jazzowym. Gry na klarnecie oraz teorii muzyki uczył się u znanego w Nowym Orleanie instrumentalisty Lorenza Tio oraz jego stryja „Papy” Tio. Początkowo jednak dał się poznać jako saksofonista tenorowy.

Po występach w kilku grupach w Nowym Orleanie przeniósł się w 1924 do Chicago, gdzie od 1925 do 1927 grał z kornecistą „Kingiem” Oliverem. Ponadto nagrywał z Jelly Roll Mortonem, Johnnym Doddsem i Louisem Armstrongiem. W 1927, po tournée z grupą Olivera, przez krótki czas występował w Charles Elgar’s Creole Orchestra i zespole Luisa Russella. Jeszcze w tym samym roku dołączył do big-bandu Duke’a Ellingtona, w którym głównie grał na klarnecie i bardzo dobrze się odnalazł. Stał się także jego filarem. Do 1931 orkiestra występowała w nowojorskim Cotton Clubie, a potem przez dziesięć lat nieprzerwanie jeździła w trasy koncertowe. 

W tym czasie również dokonywała nagrań. Wśród wielu zarejestrowanych utworów, w których grał, i które przeszły do klasyki jazzu, była słynna kompozycja Mood Indigo, napisana przez niego przy udziale Ellingtona. Ponadto sporadycznie nagrywał pod własnym szyldem, m.in. jako Barney Bigard and His Jazzopaters.

Zmęczony ciągłymi podróżami z Ellingtonem, w 1942 zamieszkał w Los Angeles i podjął pracę w lokalnym big-bandzie pianisty Freddiego Slacka. Następnie współpracował z grającą jazz nowoorleański Kid Ory’s Creole Orchestra. W tym okresie był także muzykiem studyjnym nagrywającym ścieżki dźwiękowe do filmów hollywoodzkich. Od 1947 do 1955 grał w grupie The Louis Armstrong All-Stars, z którą znów podróżował, koncertując na całym świecie. W latach 1958-1959 współpracował z zespołem perkusisty i wokalisty Cozy’ego Cole’a, kolegi z grupy gwiazd „Satcha”. Następnie w okresie 1960-1961 ponownie grał z Armstrongiem. Po 1962 ograniczył działalność zawodową. Jednak od czasu do czasu koncertował i nagrywał z pianistami Artem Hodesem i Earlem Hinesem, oraz jako lider. Ponadto grał w zespole The Young Men from New Orleans bandżysty Johnny’ego St. Cyra. Występował z nim na parowcu bocznokołowym z epoki Marka Twaina, pływającym w sekcji „Frontierland” Disneylandu.

W czasie kariery miał epizody kinematograficzne. W 1947 jako klarnecista pojawił się z wieloma gwiazdami jazzu w romantycznym musicalu filmowym New Orleans. Pojawiał się także w takiej samej roli, choć nieuwzględniony w napisach końcowych, w obrazach: The Strip (1951) i St. Louis Blues (1958), opowiadającym o W.C. Handym, którego zagrał Nat „King” Cole.

Zmarł w szpitalu Brotman Memorial w kalifornijskim Culver City. Miał 74 lata. Został pochowany na tamtejszym rzymskokatolickim cmentarzu Świętego Krzyża[7].

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
"C" Blues/Brown SuedeBarney Bigard11.1942--Bluebird 11581[written by Duke Ellington][7[4].R&B Chart]

Big Boi

Poza współpracą z André 3000 w ramach duetu OutKast oraz kluczową rolą w
kolektywie Dungeon Family, raper i producent Big Boi stworzył również bogatą, niezależną dyskografię solową. Znany ze swojego opanowanego stylu bycia oraz błyskotliwych, niezwykle szybkich partii rapowanych, Big Boi zaistniał jako solowy artysta dzięki pierwszej części nagrodzonego Grammy, wielkiego hitu OutKast - albumu *Speakerboxxx/The Love Below* (2003). Jego pierwszy pełnoprawny solowy krążek, *Sir Lucious Left Foot... The Son of Chico Dusty* (2010), trafił do pierwszej dziesiątki zestawienia Billboard 200, wspierany przez nominowany do nagrody Grammy singiel „Shutterbugg”.  

Kolejne solowe wydawnictwa Big Boia - *Vicious Lies and Dangerous Rumors* (2012) oraz *Boomiverse* (2017) - a także projekty takie jak *Big Grams* (z zespołem Phantogram, 2015) czy *The Big Sleepover* (ze Sleepy Brownem, 2021), przeplatały się z jego intensywną pracą w roli producenta i gościnnego wykonawcy. Wśród artystów, którym pomógł rozwinąć karierę dzięki tym działaniom, znaleźli się m.in. Killer Mike i Janelle Monáe. 

Gdy w 1993 roku grupa OutKast przebiła się do głównego nurtu z hitem „Player's Ball”, Big Boi- urodzony jako Antwan André Patton w Savannah w stanie Georgia - przez kolejną dekadę pojawiał się gościnnie w wybranych utworach innych wykonawców. Do grona notowanych na listach przebojów piosenek z jego udziałem należały m.in. „Dirty South” (zespołu Goodie Mob, również członków Dungeon Family), „All N My Grill” (Missy Elliott), „In da Wind” (Trick Daddy) oraz „A.D.I.D.A.S.” (Killer Mike). 

Przy okazji piątego albumu OutKast, Big Boi i André 3000 zdecydowali się nagrać odrębne materiały, które wydano wspólnie jako *Speakerboxxx/The Love Below*. Płyta ta, która dotarła na szczyt listy Billboard 200, zdobyła w 2003 roku nagrody Grammy w kategoriach „Najlepszy album rapowy” oraz „Album roku”. W ciągu kolejnych trzech lat Big Boi rozszerzył swoją działalność, powołując do życia wytwórnię Purple Ribbon. Nakładem tego labelu ukazały się kompilacje „Purple Ribbon All-Stars” - „Got That Purp” oraz „Got Purp? Vol. II”. Na drugiej z nich po raz pierwszy szerszej publiczności zaprezentowała się Janelle Monáe; znalazł się tam również przebój „Kryptonite (I'm on It)” - utwór nagrany wspólnie z Killer Mike’em. W tym samym okresie Big Boi pojawił się gościnnie w singlu Brooke Valentine „Girlfight” (który dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów) oraz w notowanym na listach utworze „Hood Boy” artystki o pseudonimie Fantasia. 

 Po wydaniu w 2006 roku projektu „Idlewild”, zespół OutKast rozpoczął długą przerwę w działalności. Big Boi pracował nad swoim pierwszym pełnoprawnym solowym albumem, publikując w latach 2008-2009 pojedyncze utwory. Singiel „Royal Flush”, nagrany z udziałem André 3000 oraz Raekwona, otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii „najlepszy występ rapowy duetu lub grupy”. W 2010 roku artysta wystąpił gościnnie w utworze Janelle Monáe „Tightrope” i wydał solowy singiel „Shutterbugg”, a w lipcu tego samego roku ukazał się jego album „Sir Lucious Left Foot... The Son of Chico Dusty”. Ten pełen energii i swobody materiał zadebiutował na trzecim miejscu list Billboard 200, R&B/hip-hop oraz rap. Utwór „Shutterbugg” przyniósł artyście kolejną nominację do Grammy w kategorii rapowej, a piosenka „Tightrope” była nominowana w kategorii „najlepszy występ urban/alternatywny”. 

W grudniu 2012 roku ukazał się kolejny krążek, „Vicious Lies and Dangerous Rumors”, który dotarł do 34. miejsca na liście Billboard 200. Na płycie znalazło się wielu gości spoza świata hip-hopu, m.in. zespoły Little Dragon, Wavves oraz Phantogram. Big Boi kontynuował współpracę z tym drugim projektem w ramach duetu Big Grams; ich debiutancka EP-ka, zatytułowana po prostu „Big Grams”, w 2015 roku trafiła do pierwszej dziesiątki zestawień muzyki rapowej oraz alternatywnej. W czerwcu 2017 roku artysta wydał swój trzeci oficjalny solowy album, „BOOMIVERSE”. Za produkcję materiału odpowiadali przede wszystkim jego wieloletni współpracownicy z kolektywu Organized Noize, a wsparcia udzielili im m.in. Scott Storch (znany już ze współpracy przy utworze „Shutterbugg”), Dr. Luke oraz Cirkut. 

 W przerwach między kolejnymi albumami Big Boi otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii „najlepsza piosenka rapowa” za utwór „Chase Me”, stworzony wspólnie z Danger Mouse’em oraz duetem Killer Mike i El-P (znanym jako Run the Jewels). W lutym 2019 roku, przy okazji występu u boku grupy Maroon 5 podczas przerwy meczu Super Bowl w Atlancie, Big Boi zaprezentował singiel „Doin' It”, nagrany z udziałem Sleepy Browna. Później ukazały się kolejne wspólne nagrania z Brownem- „Intentions” (z gościnnym udziałem CeeLo Greena) oraz wydany w 2020 roku utwór „Can't Sleep”. Na 2021 rok zaplanowano premierę „The Big Sleepover” - długo wyczekiwanego wspólnego albumu Big Boia i Sleepy Browna - który poprzedził singiel „The Big Sleep Is Over”. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
All N My Grill Missy "Misdemeanor" Elliott Featuring Big Boi & Nicole 07.199920[4]64[14]Elektra E 3742C[written by Melissa Elliott, Tim Mosley ,Antwan Patton][produced by Timbaland][16[22].R&B Chart]
Get Rich to ThisGoodie Mob Featuring Big Boi + Backbone 12.1999--LaFace[written by Antwan Patton,Patrick Brown,Rico Wade,Cameron Gipp,Ray Murray,Thomas Callaway,Willie Knighton,Robert Barnett,Jamahr Williams][65[17].R&B Chart]
85Youngbloodz Featuring Jim Crow And Big Boi02.2000--LaFace[53[15].R&B Chart]
In da WindTrick Daddy featuring Cee Lo Green and Big Boi07.2002-70[18] Slip-n-Slide 85 333[written by Maurice Young, Antwan Patton, Thomas Callaway, Phalon Alexander][produced by Jazze Pha][28[20].R&B Chart]
A.D.I.D.A.S.Killer Mike Featuring Big Boi 02.200322[3]60[9]Columbia 6738652 [UK][written by Michael Render, Antwan Patton, David Sheats][produced by Mr. DJ][42[17].R&B Chart]
GirlfightBrooke Valentine Featuring Lil Jon & Big Boi03.200535[3]23[20]Virgin 76 601[written by D. Johnson ,Penelope Magnet, Antwan Patton, J. Smith ,Chris "Tricky" Stewart, Brooke Valentine][produced by Lil Jon][13[21].R&B Chart]
Hood BoyFantasia Featuring Big Boi12.2006-103[4]J Records[written by Johnta Austin, Frank DeVol, Holland-Dozier-Holland, Anthony McIntyre, Antwan Patton][produced by Tone Mason ,Austin][21[19].R&B Chart]
MargaritaSleepy Brown Featuring Pharrell & Big Boi06.2006--Purple Ribbon 65 412[written by Patrick Brown,Pharrell Williams,Charles Hugo,Antwan Patton][produced by The Neptunes][64[13].R&B Chart]
Royal FlushBig Boi Featuring Andre 3000 & Raekwon04.2008--LaFace[written by Antwan Patton,André Benjamin,Corey Woods,Jeron Ward,Ricky Walker,Earle Hagen,Ronald Isley,Ernie Isley,Marvin Isley,O'Kelly Isley Jr.,Rudolph Isley,Chris Jasper][produced by The Flush][68[12].R&B Chart]
Sumthin's Gotta GiveBig Boi Featuring Mary J. Blige08.2008--LaFace[written by Antwan Patton, James Ho & Johntà Austin][produced by Kawan "KP" Prather, Malay][83[6].R&B Chart]
ShutterbuggBig Boi Featuring Cutty07.201031[4]120[1]Mercury CATCO 161482827 [UK][written by Antwan Patton,Scott Storch,Ricardo Lewis,Christopher Carmouche][produced by Scott Storch,Big Boi ][60[13].R&B Chart]
All NightBig Boi 07.2018-116[3] Epic[gold-US][written by Patton,Lukasz Gottwald,Henry Walter,Griffin Oskar,Chloe Angelides,Aaron Jennings,Gamal Lewis][produced by Dr. Luke,Cirkut,Griffin Oskar ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico DustyBig Boi07.201080[1]3[13]Def Jam 2740085 [UK][produced by Big Boi,André 3000,DJ Cutmaster Swiff,DJ Speedy,J Beatzz,Lil Jon,Malay,Mr. DJ,Organized Noize,Royal Flush,Salaam Remi,Scott Storch,Terrence "Knightheet" Culbreath]
Vicious Lies and Dangerous RumorsBig Boi12.2012-34[6]Def Jam 17918[produced by Big Boi,Chris Carmouche ,Andramadon,Arthur McArthur,Bosko Kante,BlackOwned C-Bone,Cy Fyre,DJ Aries,Gary Fly,Jai Paul,Jerod Ward,John Hill,Mr. DJ,Nathan Williams,Organized Noize,Phantogram,Sharif Wilson,Showdown,The Flush,Tre Luce]
BoomiverseBig Boi07.2017-28[3]Epic 44669 [produced by Big Boi,Organized Noize,Beat Butcha,Cory Mo,Cirkut,Diego Ave,DJ Dahi,DJ Khalil,Dr. Luke,Griffin Oskar,Ian Kirkpatrick,Jake Troth,Mannie Fresh,Scott Storch,Siege Monstrosity,TM88,Young Cali of The Inkkwell]

środa, 18 listopada 2026

Bigga Figgaz

Duet wykonujący gangsta rap, pochodzący z Houston w Teksasie, w skład którego
wchodzą Kenneth „Big Neph” King oraz Jevon „350” Roberson.
W 2000 roku, nakładem wytwórni King B Music, wydali pełnowymiarowy album zatytułowany „Heavy In The Game”. Za produkcję materiału odpowiadali m.in. Byrd, J.B. Money oraz Sean „Solo” Jemison, a gościnnie pojawili się na nim artyści związani z tą samą wytwórnią, w tym grupa Phenomenon. Zespół Bigga Figgaz wydał również dwa single: „Who's Gonna Love Ya'” (2001) oraz „Still Gangsta”. Pierwszy z nich dotarł w 2001 roku do 2. miejsca na liście Billboard Hot Rap Singles. W nagraniu drugiego utworu gościnnie wystąpiła legenda składu S.U.C. - Big Pokey.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Who's Gonna Love Ya'Bigga Figgaz05.2001--King B 3002[written by Jevon Roberson, Kenneth King][produced by Dannie "DX" Longmire][63[8].R&B Chart]
Get MoSherm Featuring: Bigga Figgas & Daz Dillinger11.2001--Dean's List 001[produced by Mike Dean][71[7].R&B Chart]

wtorek, 17 listopada 2026

Big Gank

Mike Berry był artystą tworzącym muzykę z nurtu gangsta rap, znanym pod pseudonimem Big Gank.
Na początku XXI wieku wycofał się ze sceny rapowej i poświęcił karierze artystycznej jako powieściopisarz, reżyser filmowy oraz producent. Swoją przygodę z rapem Mike Berry rozpoczął w połowie lat 90-tych, a w 1998 roku zaistniał na scenie dzięki minialbumowi (EP) „Weight Of The World”.  
 
W 2000 roku ukazał się jego pełnowymiarowy album „8mm Film”, w którego nagraniu wzięli udział lokalni raperzy (m.in. Myti) oraz gwiazda z Teksasu - Devin The Dude. Oba wydawnictwa spotkały się z dobrym przyjęciem i odniosły sukces, trafiając na listy przebojów Billboardu. Następnie Mike Berry porzucił rap, nie rezygnując jednak z pisania. W 2006 roku wydał własnym sumptem swoją pierwszą powieść, zatytułowaną „The Dangerous Times”, która sprzedała się w nakładzie 5000 egzemplarzy. W 2012 roku ukazał się jego pierwszy film pełnometrażowy, „The Skip Thomas Project”, po którym powstały kolejne produkcje filmowe...

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Me Without a RhymeBig Gank05.2000--Fade 2197[written by Mike Berry][93[2].R&B Chart]

Big Kap

Keith Carter (ur. 26 lutego 1970r - zm. 3 lutego 2016r), znany również jako Big Kap
oraz The Wardin, był amerykańskim DJ-em hip-hopowym, urodzonym w Nowym Jorku, który później zamieszkał w Atlancie.
 
 
W 1995 roku był członkiem hip-hopowej supergrupy The Flip Squad. Zasłynął dzięki wydanemu w 1999 roku albumowi „The Tunnel”, nagranemu wspólnie z Funkmaster Flexem - tytuł nawiązywał do nowojorskiego klubu nocnego, w którym Carter był stałym DJ-em. Zmarł późnym wieczorem 3 lutego 2016 roku w Mableton w stanie Georgia na skutek zawału serca. W chwili śmierci miał 45 lat. Według jego menedżera koncertowego, Ab Traxxa, Carter chorował na cukrzycę, choć menedżer nie uważał, by to właśnie ona była przyczyną śmiertelnego zawału. Na dzień swojej śmierci Carter miał zaplanowany występ podczas wydarzenia w Atlancie; po jego odejściu impreza ta przekształciła się w wydarzenie upamiętniające artystę. 
 
 Big Kap jest również znany z nagrania, które w 2011 roku zyskało dużą popularność w internecie: widać na nim, jak podczas koncertu Summer Jam w 1995 roku raper The Notorious B.I.G. rzuca w stronę Big Kapa butelką z wodą, po czym gwałtownie schodzi ze sceny.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
We In Here / Real G'sFunkmaster Flex & Big Kap featuring The Ruff Ryders12.1999--Def Jam 562 541[written by Aston Taylor, Earl Simmons, Eve Jeffries, David Styles, Sean Jacobs, Jason Phillips, M. Smalls, Kasseem Dean, J. Parker & C. Cason][produced by Funkmaster Flex][83[10].R&B Chart]
ConfrontationFunkmaster Flex & Big Kap featuring Mary J. Blige01.2000--Def Jam [written by Aston Taylor, Mary J. Blige, JoJo Brim, J. Heard, Lorenzo Grooms, Anthony Prendatt, Alphonse Constant & Patrick Harvey][81[5].R&B Chart]
III BombFunkmaster Flex & Big Kap featuring LL Cool J02.2000--Def Jam 562 606[written by James Todd Smith, George Spivey & Elias Wrubel][produced by DJ Scratch][56[10].R&B Chart]
Bia' Bia'Lil Jon & The East Side Boyz Featuring Ludacris Too $hort Big Kap Chyna Whyte08.2001-94[3]BME/TVT 7780[written by Jonathan Smith & Christopher Bridges][produced by Lil Jon][47[24].R&B Chart]

Big Lady K

 Big Lady K (urodzona jako Rosa Lee Chambers w Riverside w Kalifornii) była raperką
działającą na scenie hip-hopowej na przełomie lat 80. i 90-tych XX wieku.

Raperka z Riverside w Kalifornii, znana jako Big Lady K, zaistniała na scenie muzycznej dzięki współpracy z najważniejszym promotorem hip-hopowym w regionie Inland Empire (obejmującym Riverside i San Bernardino) -Cliffem Richeyem Jr. Dzięki wsparciu Richeya, Big Lady K zyskała rozpoznawalność w mieście, występując na koncertach i biorąc udział w rozmaitych wydarzeniach promocyjnych. Z czasem zaowocowało to kontraktem z wytwórnią Priority Records; tym samym stała się - obok Rodneya O, który podpisał umowę z Atlantic Records - pierwszą artystką z regionu Inland Empire, która związała się z dużą wytwórnią hip-hopową (została również pierwszą kobietą zakontraktowaną przez Priority Records). W tym samym roku ukazał się jej debiutancki singiel „Don’t Get Me Started”.
 
W 1989 roku artystka wydała swój drugi singiel, „Ffun”, który dotarł do 85. miejsca na liście Billboard Hot Black Singles, utrzymując się w zestawieniu przez zaledwie 5 tygodni. Rok później ukazał się jej jedyny album, zatytułowany „Bigger Than Life”. Nie wiadomo, czy płyta była notowana na listach przebojów; zebrała ona umiarkowane recenzje. 
 
W tamtym okresie Lady K uczęszczała do szkoły średniej La Sierra High School w Riverside, do której chodził także przyszły artysta hip-hopowy, Robert „ODM” Guiterrez. To właśnie ona przedstawiła Guiterreza Richeyowi, który następnie połączył go z dwoma innymi lokalnymi raperami z Riverside. W 1990 roku artyści ci utworzyli grupę Lighter Shade of Brown.
 
Trzeci singiel Big Lady K, „Smiling Faces”, nie odniósł sukcesu na listach przebojów, a po tym wydarzeniu artystka niemal całkowicie zniknęła z życia publicznego.  

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Ffun / I'm Comin' OutBig Lady K05.1990--Priority 7276[produced by DJ Romeo][85[5].R&B Chart]

Big Lew

Darius „Busta” Kirlew, znany również jako Big Lew, to raper z hrabstwa Polk na Florydzie.
W swoim regionie zyskał rozpoznawalność dzięki kreatywnemu stylowi i charakterystycznemu flow.
Sam zajmuje się produkcją muzyki, często tworząc własne podkłady instrumentalne. Należy do grupy „Dem Wood Boyz”, która jednak napotyka trudności w zdobywaniu kontraktów - a to za sprawą aktów przemocy, w które uwikłali się jej członkowie. W tej sytuacji Busta postanowił szukać własnej drogi, by stać się gwiazdą rapu. Obecnie studiuje na kierunku biznesowym na Florida A&M University. 

 Jako raper wywodzący się z trudnego środowiska („z dzielnicy”), chce przekazać istotne przesłanie: pochodzenie z takiego miejsca nie stanowi przeszkody, by stać się wykształconym czarnoskórym mężczyzną. Jako artysta występował przed wykonawcami ze sceny undergroundowej, takimi jak „Iceberg” czy „Treal”. Otrzymywał również propozycje od lokalnych wytwórni płytowych, jednak odrzucił je, mierząc znacznie wyżej - jego marzeniem jest osiągnięcie sukcesu na miarę takich postaci jak Jeezy, Plies, Boosie czy Tupac. Jego plan zakłada opanowanie wszystkich aspektów hip-hopu, a punktem wyjścia jest dla niego właśnie rap. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
How We Do Big Lew Feat. Nonchalant09.2001-- Col-Beast 22172[written by Lewis T. Powell II & Tonya Pointer][produced by Big Lew][80[7].R&B Chart]

Big Maceo Merriweather

Major „Big Maceo” Merriweather (ur. 31 marca 1905r - zm. 23 lutego 1953r)  był amerykańskim
pianistą i wokalistą bluesowym. W latach 40-tych XX wieku działał głównie w Chicago. 

Merriweather urodził się w Newnan w stanie Georgia i był samoukiem w grze na pianinie. W latach 20-tych XX wieku przeniósł się do Detroit w stanie Michigan, aby rozpocząć karierę muzyczną. W 1941 roku przeprowadził się do Chicago, gdzie poznał Tampa Reda. Red przedstawił go Lesterowi Melrose’owi z wytwórni RCA Victor oraz jej filii, Bluebird Records; w rezultacie Merriweather podpisał kontrakt płytowy. Jego pierwszym nagraniem był utwór „Worried Life Blues” (1941), który stał się bluesowym przebojem, standardem gatunku i jego najbardziej rozpoznawalną kompozycją. Utwór ten zawierał elementy zaczerpnięte z piosenki „Someday, Baby” autorstwa Sleepy Johna Estesa.  

Później powstały kolejne klasyczne nagrania bluesowe z partiami pianina, takie jak „Chicago Breakdown”, „Texas Stomp” oraz „Detroit Jump”. Styl gry Merriweathera kształtował się pod wpływem takich muzyków jak Leroy Carr i Roosevelt Sykes, a także stylu boogie-woogie, reprezentowanego przez Meade’a Luxa Lewisa i Alberta Ammonsa. On sam z kolei wywarł wpływ na innych artystów, m.in. Little Johnny’ego Jonesa oraz Henry’ego Graya - ten ostatni przyznawał, że to właśnie Merriweather pomógł mu rozpocząć karierę pianisty bluesowego. Jego styl wpłynął na niemal każdego znaczącego powojennego pianistę bluesowego. 

 Jego najsłynniejszy utwór, „Worried Life Blues”, stanowi stały element repertuaru bluesowego i jest regularnie wykonywany na koncertach przez artystów takich jak Eric Clapton. Utwór ten znalazł się w pierwszej grupie nagrań wprowadzonych do Blues Hall of Fame w kategorii „Klasyczne nagrania bluesowe -single lub utwory z albumów”, obok takich kompozycji jak „Stormy Monday”, „Sweet Home Chicago”, „Dust My Broom” oraz „Hellhound on My Trail”.

 W 1946 roku Merriweather przeszedł udar mózgu. Zmarł na zawał serca 23 lutego 1953 roku w Chicago; został pochowany na cmentarzu Detroit Memorial Cemetery w Warren w stanie Michigan. Jego nagrania dla wytwórni RCA Victor/Bluebird zostały wydane w 1975 roku w formie dwupłytowego albumu zatytułowanego „Chicago Breakdown”. Od tamtej pory ukazywały się one również w ramach innych wydań nakładem różnych wytwórni. W 2002 roku Merriweather został pośmiertnie wprowadzony do Blues Hall of Fame. 3 maja 2008 roku w teatrze Howmet Playhouse w Whitehall (stan Michigan) odbył się festiwal White Lake Blues Festival. Wydarzenie to zostało zorganizowane przez producenta Steve’a Saltera z organizacji non-profit Killer Blues w celu zebrania funduszy na ufundowanie nagrobka dla Merriweathera, którego grób pozostawał wówczas nieoznaczony. Koncert zakończył się sukcesem, a w czerwcu 2008 roku na grobie ustawiono nagrobek. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Things Have Changed/Kid Man BluesBig Maceo12.1945--Bluebird 0735[written by Big Maceo][4[1].R&B Chart]

poniedziałek, 16 listopada 2026

Big Mike

Big Mike (pseudonim Michaela Barnetta, Nowy Orlean, ur. 27 września 1971r) to
amerykański raper. Jego solowe albumy Somethin' Serious (1994), Still Serious (1997) i Hard to Hit (1999) znalazły się na liście Billboard 200 i zajęły odpowiednio 40., 16. i 63. miejsce. Nagrywał z takimi artystami jak Scarface, Bushwick Bill, The Notorious B.I.G., Busta Rhymes, Rick Ross, Redman i Snoop Dogg. Jego muzyka pojawiła się na ścieżkach dźwiękowych do filmów Dangerous Minds, 8 Mila i Ride. 

Barnett urodził się 27 września 1971 roku w Nowym Orleanie. Dorastał zarówno w Nowym Orleanie, jak i w Houston. Jego kariera nabrała rozpędu, gdy Tony Draper, założyciel Suave House Records, przedstawił go wytwórni Rap-A-Lot Records i ostatecznie podpisał z nią kontrakt. Jego pierwszy album pochodził z projektu muzycznego Convicts, zespołu, w którym współpracował ze swoim dobrym przyjacielem z Houston, 3-2. Projekt zyskał rozgłos na scenie undergroundowej i przyciągnął uwagę Death Row Records. Podczas nagrywania debiutanckiego albumu o tym samym tytule, Convicts (1991), dla tej wytwórni, Barnett otrzymał propozycję nagrania płyty z Geto Boys, zespołem powiązanym z Rap-A-Lot. Przyjął ją po tym, jak Willie D z Geto Boys na krótko odszedł. 

 Wraz z Scarface'em i Bushwick Billem wydał album Till death do us part (1993). Album ten został początkowo przyjęty chłodno, ale mimo to zapewnił zespołowi status złotej płyty. Po przepychance między Barnettem a Scarface'em, Barnett został wyrzucony z zespołu. Następnie wydał solowy album Somethin' Serious. Przyniósł mu on nominację do Source Award w 1995 roku w kategorii Autor Tekstów Roku. Wśród innych nominowanych znaleźli się Nas, The Notorious B.I.G. i Redman.  

Sukces Somethin' Serious umożliwił Barnettowi wydanie dwóch kolejnych solowych albumów, Still Serious (1997) i Hard to Hit (1999), które również zostały dobrze przyjęte. W 2004 roku Barnett został zwolniony po odsiedzeniu 3,5 roku kary więzienia za podpalenie studia powiązanego z wytwórnią Rap-A-Lot Records. Następnie ukazały się Keep It Playa (2006) i Serious as Can Be (2009). 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
All A DreamBig Mike 05.1997--Rap-A-Lot[written by Michael Barnett, Mike Dean,Tremaine Scranton][produced by Mike Dean][51[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Somethin' Serious Big Mike 07.1994-40[20]Rap-A-Lot 53 907[gold-US][produced by N.O. Joe,Big Mike,Troy "Pee Wee" Clark,Pimp C,Mike Dean,Mike B.,John Bido,Crazy C]
Still Serious Big Mike 04.1997-16[11]Rap-A-Lot 44 099[produced by J. Prince ,Mike Dean,Mike B.,Loranzo Samuels,Anthony Dent,Big Mike,N.O. Joe]
Hard to HitBig Mike 06.1999-63[3]Rap-A-Lot 50 104[produced by J. Prince,Mike B.,Mike Dean,Mr. Lee,Sinister Sam]

Big Moe

Kenneth Doniell Moore  (ur. 20 sierpnia 1974r - zm. 14 października 2007r), znany szerzej pod
pseudonimem artystycznym Big Moe, był amerykańskim raperem z Houston w Teksasie. 

 Kenneth Doniell Moore urodził się 20 sierpnia 1974 roku w Houston w Teksasie i dorastał w dzielnicy Third Ward, położonej w południowo-wschodniej części miasta. W 1992 roku ukończył szkołę średnią Yates High School, gdzie był gwiazdą drużyny futbolu amerykańskiego.  Pochodzący z Houston w Teksasie Big Moe - jeden z członków założycieli grupy „Original Screwed Up Click” - rozpoczynał swoją przygodę z muzyką od improwizowanych rapowanych zwrotek (freestyle’i) na składankach (mixtape’ach) DJ-a Screw, podobnie jak wielu innych artystów z Houston. Z czasem podpisał kontrakt z wytwórnią Wreckshop Records. 

 W 2000 roku nakładem tej wytwórni ukazał się debiutancki album Big Moe, zatytułowany „City of Syrup”. Tytuł nawiązywał do popularnego w Houston zwyczaju picia syropu z dodatkiem kodeiny - na okładce płyty widać nawet Moe, który nalewa taki napój do styropianowego kubka. Na albumie znalazł się singiel „Mann!”, który w zamyśle artysty miał być odpowiedzią południowej sceny (South Side) na przebój „Whoa!” nowojorskiego rapera Black Roba. 

W 2002 roku Moe powrócił z drugim albumem, „Purple World”. Na płycie pojawiła się plejada artystów z Houston, a także dwie wersje przełomowego singla Moe - „Purple Stuff”. Teledysk do tego utworu, utrzymany w stylistyce filmu „Willy Wonka i fabryka czekolady”, był emitowany na antenie MTV, a sam album dotarł do 3. miejsca na liście „Top R&B/Hip-Hop Albums” magazynu Billboard.  

Trzeci i zarazem ostatni album Big Moe, „Moe Life”, ukazał się w 2003 roku i zawierał komercyjnie udany singiel „Just a Dog”. 18 marca 2008 roku, już po śmierci artysty, nakładem wytwórni Wreckshop Records oraz Koch Records wydano pośmiertny album zatytułowany „Unfinished Business”. W 2009 roku jego album *City of Syrup* znalazł się na 25. miejscu zestawienia 25 najlepszych albumów hiphopowych z Houston, przygotowanego przez serwis houstonpress.com.

  Moe zmarł 14 października 2007 roku w wieku 33 lat, tydzień po tym, jak przeszedł zawał serca, w wyniku którego zapadł w śpiączkę. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Barre Baby / ChoppazBig Moe01.2001--Wreckshop [produced by Blue, Double D , Noke D][68[10].R&B Chart]
Purple StuffBig Moe03.2002--Wreckshop 81 617[written by Derrick Haynes, Darrell Monroe & Salih Williams][produced by Salih Williams][67[13].R&B Chart]
Just a DogBig Moe09.2003--Wreckshop [69[20].R&B Chart]
Flossin' / Screw DatMike Jones feat. Big Moe11.2005-111Swishahouse 42 850[produced by Mike B.][69[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
City of SyrupBig Moe08.2000-176[2]Wreckshop 4441[produced by D-Reck,Noke D,Blue,Salih Williams,Double D]
Purple WorldBig Moe05.2002-29[7]Wreckshop 50 244[produced by Blue,Noke D,Salih Williams,T-Gray]

Big Noyd

TaJuan Akeem Perry (ur. 15 sierpnia 1975 r.), znany bardziej pod pseudonimem Big Noyd, to
amerykański raper.
Jest ściśle związany z grupą Mobb Deep i pojawia się na wszystkich jej albumach, z wyjątkiem „Blood Money”. 
 
Debiutem Big Noyda była jego zwrotka w utworze „Stomp 'Em Out”, pochodzącym z wydanego w 1993 roku debiutanckiego albumu Mobb Deep pt. „Juvenile Hell”. Jednak to dopiero w 1995 roku, dzięki udziałowi w albumie Mobb Deep „The Infamous”, Big Noyd zyskał szerszy rozgłos. Wystąpił w utworach „Right Back At You”, „Party Over” oraz „Give Up the Goods (Just Step)”. Później wyjaśnił, że to właśnie dzięki swojej zwrotce w „Give Up The Goods (Just Step)” otrzymał swój pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią Tommy Boy, opiewający na kwotę 300 000 dolarów. 
 
 Jego debiutancki album, „Episodes Of A Hustla”, ukazał się w 1996 roku nakładem Tommy Boy Records. W momencie premiery płyty Noyd przebywał w więzieniu. Według Prodigy’ego, album sprzedał się w „rozczarowującej liczbie 30 000 egzemplarzy”. W 2000 roku Big Noyd podpisał kontrakt z wytwórnią Prodigy’ego - Infamous Records - i pojawił się w utworach „Infamous Minded” oraz „Gun Play” na debiutanckim solowym albumie Prodigy’ego, „H.N.I.C.”, który uzyskał status złotej płyty przyznany przez RIAA. W 2003 roku Big Noyd powrócił z drugim albumem, „Only The Strong”. Podobnie jak w przypadku debiutu, na płycie znalazło się wielu gości związanych z Mobb Deep. Noyd przypisuje słabą sprzedaż faktowi, że wytwórnia Landspeed Records (później przekształcona w Traffic Entertainment Group) ogłosiła upadłość w związku z niezwiązanym z nim procesem sądowym, dokładnie w momencie premiery albumu. 
 
W 2004 roku Big Noyd wydał swój trzeci album, „On the Grind”, na którym również pojawiło się wielu artystów powiązanych z Mobb Deep. Album został wydany niezależnie nakładem wytwórni Monopolee Records, którą Noyd współtworzył i w ramach której zachował pełną kontrolę nad publikacją materiału - pozwoliło to uniknąć problemów, z jakimi mierzył się wcześniej przy współpracy z Landspeed oraz Tommy Boy Records. W 2007 roku założył firmę Noyd Inc. Swój rapowy pseudonim zawdzięcza znajomemu, który uznał, że jest on podobny do „The Noida” - postaci reklamowej sieci pizzerii Domino’s Pizza.
 
  Jest pochodzenia portorykańskiego i afroamerykańskiego. Ma córkę, która wciąż mieszka w Queensbridge w dzielnicy Queens.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Recognize & RealizeBig Noyd Featuring Prodigy04.1996--Tommy Boy 725[written by A. Johnson, K. Muchita, T. Perry][produced by Mobb Deep][88[2].R&B Chart]
Double Shots / Favorite RapperMobb Deep feat. Big Noyd 04.2003--Landspeed 3019[written by A. Johnson, K. Muchita, T. Perry][produced by S.C.][81[7].R&B Chart]

niedziela, 15 listopada 2026

Big Three Trio

Na długo przed tym, jak stał się jedną z kluczowych postaci powojennego chicagowskiego bluesa,
potężnie zbudowany Willie Dixon eksperymentował - w ramach swojego zespołu Big Three Trio – z brzmieniem opartym na płynnych harmoniach wokalnych, przystępniejszym dla szerszej publiczności. Urodzony 1 lipca 1915 roku w Vicksburgu w stanie Missisipi, „wielki Willie” dysponował głosem równie niskim i donośnym, co jego gra na kontrabasie. Zanim w 1936 roku przybył do Chicago z zamiarem zrobienia kariery w boksie wagi ciężkiej, pisał piosenki i śpiewał muzykę gospel. Jego przygoda z boksem nie trwała jednak długo; szczęśliwym zrządzeniem losu poznał gitarzystę Leonarda „Baby Doo” Castona, który przekonał go, że muzyka będzie lepszym wyborem. 

W 1939 roku Willie i „Baby Doo” założyli grupę The Five Breezes, której bluesowe kompozycje wzbogacone były o łagodne harmonie wokalne; rok później zespół zadebiutował w wytwórni Bluebird. Po odbyciu kary za uchylanie się od poboru w czasie wojny, Willie wraz z byłym członkiem The Five Breezes, Gene’em Gilmore’em, stworzył formację The Four Jumps Of Jive, która w 1945 roku nagrała dwie płyty (zapisane na płytach szelakowych 78 obr./min) dla wytwórni Mercury. Następnie, w 1946 roku, Dixon ponownie połączył siły z „Baby Doo” (tym razem grającym na pianinie) oraz gitarzystą Bernardo Dennisem, tworząc The Big Three Trio. 

Zespół nagrał dwa single dla wytwórni Bullet z Nashville, należącej do Jima Bulleita - w tym pikantny utwór Dixona „Signifying Monkey” - po czym Dennisa zastąpił Ollie Crawford. W 1947 roku The Big Three Trio podpisało kontrakt z wytwórnią Columbia. Sesje nagraniowe zespołu prowadził zazwyczaj Lester Melrose, który w tamtym czasie kontrolował niemal całą scenę bluesową w Chicago. „Lester Melrose był jednym z pierwszych ludzi, z którymi nagrywaliśmy” – wspominał Dixon, dodając, że sprzedawali mu swoje piosenki za niewielkie kwoty, rzędu 10 czy 15 dolarów. 

W 1948 roku utwór „You Sure Look Good To Me” w wykonaniu tria trafił do pierwszej dziesiątki zestawienia R&B wytwórni Columbia. Caston zaśpiewał w nim własną kompozycję „After Awhile” - żywy, energiczny utwór zarejestrowany 3 września 1947 roku, w którym na perkusji zagrał Charles Saunders, a Dixon wydobywał dźwięki ze swojego kontrabasu z takim samym zapałem, z jakim śpiewał. 

Choć zespół The Big Three Trio przetrwał aż do 1951 roku, Dixon z powodzeniem rozwijał swoją karierę jako sesyjny basista bluesowy oraz niezwykle płodny autor piosenek. W latach 50. i 60-tych był prawdziwym bardem chicagowskiego bluesa - stworzył przełomowe przeboje dla takich artystów jak Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Little Walter, Otis Rush czy Koko Taylor (którą sam odkrył). Pracował również jako niezastąpiony łowca talentów (A&R) dla wytwórni Chess i Cobra. Zmarł 29 stycznia 1992 roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
You Sure Look Good To Me/88 BoogieBig Three Trio04.1948--Columbia 38093[written by Leonard Caston][10[2].R&B Chart]

Big Tuck

Cedric Lee Juan Tuck, znany głównie pod pseudonimem scenicznym Big Tuck,
to amerykański raper z Dallas w Teksasie.
Jest członkiem grupy hiphopowej Dirty South Rydaz, wywodzącej się z Dallas. 

 Tuck urodził się 29 marca 1979 roku. Dorastał w dzielnicy Queen City w południowym Dallas; uczęszczał do szkoły średniej Lincoln High School, a następnie studiował muzykę na University of Arkansas w Pine Bluff. Po przerwaniu studiów Tuck wrócił do południowego Dallas, gdzie rozpoczął karierę rapową. W 2004 roku dołączył do siedmioosobowego zespołu Dirty South Rydaz. Nagrał również dobrze przyjęty niezależny solowy album, „Purple Hulk”, dzięki któremu w listopadzie 2005 roku zarówno on, jak i grupa Dirty South Rydaz podpisali kontrakt z wytwórnią Universal.  

W 2006 roku wydał album „Tha Absolute Truth”, w którego nagraniu udział wzięli m.in. Erykah Badu, Chamillionaire oraz Paul Wall. Płyta dotarła do 27. miejsca na liście Billboard Top R&B/Hip-Hop Albums oraz do 14. miejsca na liście Billboard Top Rap Albums. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I Know U Want ThatBig Tuck09.2006--T-Town 007571[written by Tony Klique Montrez Richardson, Cedric Tuck, Juan Salinas, Hakeem T. Seriki & Oscar Salinas][95[3].R&B Chart]
Not a Stain on MeBig Tuck03.2008--T-Town [written by Cedric Tuck][72[20].R&B Chart]

Edwin Birdsong

 Edwin L. Birdsong (ur. 22 sierpnia 1941r -zm.  21 stycznia 2019r)  był amerykańskim
klawiszowcem i organistą, znanym w latach 70. i 80-tych XX wieku ze swojej eksperymentalnej muzyki z pogranicza funku i disco.
Choć nie odniósł znaczących sukcesów na listach przebojów, zdołał zgromadzić wokół siebie wierne grono fanów. Jego twórczość była wielokrotnie wykorzystywana w formie sampli przez innych artystów-najbardziej znane przykłady to użycie fragmentu utworu „Cola Bottle Baby” przez duet Daft Punk w kompozycji „Harder, Better, Faster, Stronger” oraz wykorzystanie singla „Rapper Dapper Snapper” przez grupę Gang Starr w utworze „Skills”. 

 Birdsong był synem pastora i dorastał w surowym, fundamentalistycznym środowisku. Przez pewien czas śpiewał w chórze Los Angeles Community Choir, a następnie, w okresie wojny w Wietnamie, odbył służbę wojskową, podczas której stacjonował w Niemczech. W Niemczech występował w klubach, a później przeniósł się do Nowego Jorku, by rozwijać karierę muzyczną. Kierował tam jazzowo-bluesowym trio, jednak nie przyniosło mu to większego powodzenia. W Nowym Jorku studiował kompozycję w Manhattan School of Music oraz w Juilliard School. W 1971 roku podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Polydor. Nakładem tej wytwórni ukazały się jego dwa pierwsze albumy długogrające: „What It Is” oraz „Supernatural”.  

W 1975 roku wydał płytę „Dance of Survival” dla wytwórni Bamboo, a w 1979 roku nagrał album „Edwin Birdsong” dla Philadelphia International, na którym znalazł się singiel „Phiss-Phizz”. Birdsong ściśle współpracował również z Royem Ayersem- współprodukował trzy jego albumy oraz współtworzył utwory „Running Away” i „Freaky Deaky”. Z czasem Birdsong ograniczył tworzenie własnej muzyki, kontynuował jednak pracę jako muzyk sesyjny dla wielu znanych artystów, w tym Steviego Wondera. Na wczesnym etapie kariery artysty hiphopowego i producenta Funkghosta, Birdsong pełnił rolę jego mentora.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Rapper Dapper SnapperEdwin Birdsong03.1981--Salsoul 2135[written by Edwin Birdsong][produced by Edwin Birdsong][65[7].R&B Chart]
She's Wrapped Too Tight (She's A Button Buster)Edwin Birdsong05.1982--Salsoul 7024[written by Edwin Birdsong][produced by Edwin Birdsong][55[8].R&B Chart]

Larry Birdsong

Lawrence E. Birdsong (ur. 15 czerwca 1934r - zm. 7 sierpnia 1990r) był amerykańskim wokalistą
R&B, nagrywającym w okresie od lat 50-tych do 70-tych XX wieku. Jego największym przebojem był utwór „Pleadin' For Love”, który w 1956 roku trafił na listę przebojów R&B magazynu „Billboard”. 

 Urodził się w Pulaski w stanie Tennessee, w rodzinie o tradycjach muzycznych; wszyscy jego bracia i siostry również śpiewali. Jako nastolatek trafił do zakładu poprawczego w Pikeville, skąd wydostał go Ted Jarrett, promotor muzyczny z Nashville. Jarrett twierdził później, że doprowadził do zwolnienia Birdsonga z nadzoru kuratorskiego, podpisując z nim kontrakt płytowy dla wytwórni Excello Records. W 1955 roku Birdsong nagrywał po raz pierwszy wraz z grupą Louis Brooks and His Hi-Toppers, a jego drugi singiel, „Pleadin' For Love”, w kolejnym roku dotarł do 11. miejsca na liście przebojów R&B. Był to jego jedyny utwór, który odniósł sukces na listach przebojów. Następnie Birdsong nagrywał dla wytwórni Calvert, należącej do Jarretta; jeden z jego utworów, „Let's Try It Again”, został przekazany wytwórni Decca Records, jednak nie przyniósł sukcesu.  

W 1957 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Vee-Jay Records, podobnie jak inny podopieczny Jarretta, Gene Allison. O ile Allison zdołał osiągnąć pewien sukces, o tyle nagrania Birdsonga dla Vee-Jay nie sprzedawały się dobrze. Część sesji nagraniowych odbyła się w studiu Cosimo Matassy w Nowym Orleanie, przy udziale muzyków takich jak Lee Allen czy Red Tyler. Po odejściu z Vee-Jay, niektóre z jego wcześniejszych nagrań zostały wydane przez Jarretta w latach 1958 i 1959 w innej jego wytwórni, Champion. Opisywano go jako „bardzo wszechstronnego wokalistę, który wykonywał bluesa, doo-wop, jazz, gospel, rock and roll, utwory w stylu smooth crooning oraz soul”.

 W 1961 roku Birdsong nagrywał dla wytwórni Home of the Blues w Memphis, a producentem jego nagrań był Willie Mitchell. Na niektórych nagraniach jego zespół towarzyszący figurował pod nazwą Larryettes. Mimo to komercyjny sukces wciąż pozostawał poza jego zasięgiem; do nagrywania powrócił dopiero w 1966 roku, podpisując kontrakt z wytwórnią Sur-Sound, należącą do Reda Worthama. Pod koniec lat 60-tych nagrywał dla wytwórni Ref-O-Ree, której właścicielem był z kolei Ted Jarrett. Jego jedynym nagraniem po 1973 roku był singiel gospel „I Felt Alright”, wydany w 1981 roku.

  Zmarł w Nashville w 1990 roku, w wieku 56 lat. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Pleadin' For Love/You'll Never Never KnowLarry Birdsong07.1956--Excello 2076[written by L. Birdsong][11[1].R&B Chart]