Cleo Laine

Dame Cleo Laine, Lady Dankworth (ur. Clementine Dinah Bullock;
ur. 28 października 1927r -zm.  24 lipca 2025r) była brytyjską piosenkarką i aktorką znaną ze swojego scatowego śpiewu. Była żoną kompozytora jazzowego i muzyka Sir Johna Dankwortha oraz matką basisty Aleca i piosenkarki Jacqui Dankworth. Laine odniosła popularny sukces dzięki takim singlom jak „You'll Answer To Me” i wystąpiła w wielu produkcjach teatralnych. Otrzymała wiele nagród i wyróżnień, w tym Order Imperium Brytyjskiego (OBE) w 1979 roku i nagrodę Grammy w 1986 roku. 

 Laine urodziła się jako Clementine Dinah Bullock 28 października 1927 roku w Southall w hrabstwie Middlesex, jako drugie z trojga dzieci Sylvana Alexandra Campbella i Minnie Blanche Bullock (z domu Hitchings). Zarejestrowano ją pod nazwiskiem Clementine Dinah Bullock. Jej ojciec był Jamajczykiem i weteranem I wojny światowej, który pracował jako robotnik budowlany i regularnie występował na ulicy. Jej matka była dzieckiem angielskich rodziców z Wiltshire, którzy oboje zmarli kilka lat przed pierwszym małżeństwem córki z mężczyzną o nazwisku Bullock w 1913 roku. Rodzina stale się przeprowadzała, ale większość dzieciństwa Laine spędziła w Southall. Jej rodzice pobrali się w 1933 roku. Wychowywała się jako Clementina Campbell, ale dopiero w 1953 roku, gdy miała 26 lat i ubiegała się o paszport na zbliżającą się podróż po Niemczech, Laine dowiedziała się o swoim prawdziwym nazwisku rodowym, ponieważ jej rodzice nie byli wówczas małżeństwem, a matka zarejestrowała ją pod nazwiskiem Bullock.

  Laine uczęszczała do szkoły z internatem przy Featherstone Road w Southall (później znanej jako Featherstone Primary School), a matka w młodym wieku wysyłała ją na lekcje śpiewu i tańca. Ona, jej siostra i brat wystąpili w niewymienionych w napisach rolach ulicznych urwisów w filmie fantasy Alexandra Kordy z 1940 roku „Złodziej z Bagdadu”, a następnie uczęszczała do Mellow Lane Senior School w Hayes, zanim zaczęła pracować jako praktykantka fryzjerska, trymerka kapeluszy, bibliotekarka i w lombardzie. 

 Laine w 1962 roku W wieku 24 lat Laine dołączyła do małego zespołu Johna Dankwortha, Johnny Dankworth Seven, po czym przyjęła imię „Cleo Laine”.Laine później grała z jego big bandami, Johnny Dankworth & His Orchestra oraz Johnny Dankworth & His New Radio Orchestra, z którymi występowała do 1958 roku. W tym samym roku Dankworth i Laine pobrali się. Zagrała główną rolę w sztuce Barry'ego Reckorda „Flesh to a Tiger” w londyńskim Royal Court Theatre. W tym samym roku zagrała tytułową rolę w „The Barren One”, adaptacji sztuki Federico Garcíi Lorki „Yerma” w reżyserii Sylvii Wynter. Doprowadziło to do kolejnych ról scenicznych, takich jak musical Valmouth w 1959 roku, sztuka „Czas śmiechu” w 1962 roku, „Botki z dżemem truskawkowym” w 1968 roku, a ostatecznie do roli Julii w inscenizacji „Statku wycieczkowego” Wendy Toye w londyńskim teatrze Adelphi w 1971 roku. „Statek wycieczkowy” miał jak dotąd najdłuższy jak dotąd występ w londyńskiej produkcji -910 przedstawień.

  W tym okresie Laine odniosła dwa duże sukcesy płytowe. Piosenka „You'll Answer to Me” dotarła do brytyjskiej pierwszej dziesiątki, gdy Laine wystąpiła w produkcji opery/baletu Kurta Weilla „Siedem grzechów głównych” na Festiwalu Edynburskim w 1961 roku. W 1964 roku jej album „Shakespeare and All that Jazz” nagrany z Dankworthem został dobrze przyjęty. Dankworth i Laine założyli teatr Stables w 1970 roku w dawnym budynku stajni na terenie ich domu. Ostatecznie dała ponad 350 koncertów rocznie.

  W 1972 roku Laine odbyła udaną trasę koncertową po Australii; wydała sześć albumów, które znalazły się w pierwszej setce list przebojów w tym kraju w latach 70-tych. Jej pierwszym występem w Stanach Zjednoczonych był koncert pod koniec tego samego roku w nowojorskim Lincoln Center, po którym w 1973 roku nastąpił pierwszy z jej licznych występów w Carnegie Hall. Wkrótce potem nastąpiły trasy koncertowe po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, a wraz z nimi szereg albumów płytowych i występów telewizyjnych, w tym w The Muppet Show w 1977 roku. Doprowadziło to, po kilku nominacjach, do jej pierwszej nagrody Grammy, w uznaniu nagrania na żywo jej koncertu w Carnegie z 1983 roku. Kontynuowała trasę koncertową aż do XXI wieku, między innymi w Australii w 2005 roku.Występowała na żywo w Wielkiej Brytanii aż do 2018 roku.

  Inne ważne nagrania z tego okresu to albumy duetów z Rayem Charlesem (Porgy and Bess) oraz Pierrot Lunaire Arnolda Schönberga, za który otrzymała nominację do nagrody Grammy. Laine zagrała role w musicalu Dankwortha „Colette” w 1979 roku, a także w „A Little Night Music” Stephena Sondheima w 1983 roku i w „Wesołej wdówce” Franza Lehára w kolejnym roku dla Michigan Opera. W 1985 roku po raz pierwszy wcieliła się w rolę Księżniczki Puffer w „Tajemnicy Edwina Drooda” na Broadwayu, za którą otrzymała nominację do nagrody Tony.W 1989 roku otrzymała nagrodę krytyków z Los Angeles za rolę Czarownicy w „Into the Woods” Sondheima.W maju 1992 roku Laine wystąpił z Frankiem Sinatrą na tygodniowym koncercie w Royal Albert Hall w Londynie. 

W 1978 roku Derek Jewell z  Sunday Times nazwał ją „po prostu najlepszą wokalistką na świecie”. Laine była reklamowana jako osoba o „pięciooktawowej skali”

  W 1946 roku Laine poślubiła George'a Langridge'a, dekarza, z którym miała syna. Para rozwiodła się w 1957 roku. Jej syn zmarł przed nią w 2019 roku, w wieku 72 lat. W 1958 roku wyszła za mąż za Johna Dankwortha, z którym miała dwoje dzieci: basistę Aleca Dankwortha i piosenkarkę Jacqui Dankworth. Pozostali w związku małżeńskim aż do jego śmierci 6 lutego 2010 roku. Tego samego dnia Laine wystąpiła na koncercie w The Stables z okazji 40. rocznicy istnienia lokalu i ogłosiła śmierć Dankwortha pod koniec koncertu, ku zaskoczeniu publiczności. Laine zmarła w swoim domu w Wavendon 24 lipca 2025 roku w wieku 97 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let's Slip Away/Thieving Boy	Cleo Laine	01.1961	42[1]	-	Fontana H 309	[written by Johnny Dankworth, David Dearlove]
You'll Answer To Me/I Only Have Eyes For You	Cleo Laine	09.1961	5[13]	-	Fontana H 326	[written by Sherman Edwards, Hal David]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cleo Laine Live!!! at Carnegie Hall	Cleo Laine	04.1974	-	157[8]	RCA Victor 5015	[produced by Pete Spargo]
Day By Day	Cleo Laine	07.1974	-	199[1]	Buddah 5607	[produced by Walter J. Ridley]
A Beautiful Thing	Cleo Laine	12.1974	-	168[5]	RCA Victor 5059	[produced by Mike Berniker]
Born On A Friday	Cleo Laine	02.1976	-	158[10]	RCA Victor 5113	[produced by George Martin, Rocky Thomas]
Porgy & Bess	Ray Charles & Cleo Laine	12.1976	-	138[11]	RCA Victor 1831	[produced by Norman Granz]
Best Friends	Cleo Laine with John Williams	01.1978	18[21]	-	RCA Victor RS 1094 [UK]	[produced by John Dankworth, Paul Hart]
Cleo	Cleo Laine	12.1978	68[1]	-	Arcade ADEP 37 [UK]	[produced by John Dankworth]
Sometimes When We Touch	Cleo Laine & James Galway	05.1980	15[14]	150[6]	RCA Victor 1831	[produced by Ralph Mace]

Spiller

Cristiano Spiller (ur. 3 kwietnia 1975) to włoski DJ i producent muzyczny, grający muzykę
elektroniczną. Najbardziej znany jest z singla z 2000 roku „Groovejet (If This Ain't Love)” z udziałem Sophie Ellis-Bextor. Utwór osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w Wielkiej Brytanii, Australii, Irlandii i Nowej Zelandii. Sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy i podobno był pierwszym utworem odtwarzanym na iPodzie.

 

  Już jako nastolatek wprowadzał się w świat włoskiej muzyki house i dance. W 1997 roku wydał swój pierwszy singiel „Laguna”. Reklamowany jako Laguna, w 1997 roku Spiller nawiązał współpracę z innym włoskim producentem Tommym Vee, aby wydać singiel „Spiller From Rio (Do It Easy)”, który dotarł do 40. miejsca na brytyjskiej liście przebojów.W 1998 roku podpisał kontrakt z brytyjską wytwórnią płytową Positiva Records, spółką zależną EMI UK, wydając w Wielkiej Brytanii swój pierwszy solowy singiel zatytułowany „Batucada”.  

 

W 1999 roku wydał „Mighty Miami EP”, maxi-singiel zawierający instrumentalny utwór „Groovejet”. Popularność w mainstreamie i „Groovejet” W 2000 roku ukazała się wokalna wersja „Groovejet”. „Groovejet (If This Ain't Love)” z udziałem brytyjskiej piosenkarki Sophie Ellis-Bextor (dawniej z theaudience) osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w Wielkiej Brytanii, Australii i wielu innych krajach, stając się jednym z najpopularniejszych albumów tanecznych roku i zdobywając liczne nagrody. Według dziennikarza technologicznego Stevena Levy'ego i programu BBC TOTP2 Goes Disco!, był to również pierwszy utwór odtwarzany na iPodzie.  Groovejet sprzedał się w ponad 2 000 000 egzemplarzy na całym świecie. 

 

W 2002 roku wydał w Wielkiej Brytanii utwór „Cry Baby”. W 2003 roku Spiller postanowił przejąć kontrolę nad własnymi produkcjami i założył niezależną wytwórnię Nano Records z siedzibą w Wenecji we Włoszech. W 2004 roku Positiva wydała singiel „Sola”. W Wielkiej Brytanii singiel był promowany przez Pete'a Tonga w BBC Radio 1. W 2006 roku wydał „Jumbo”. Jego singiel z 2011 roku „Pigeonman's Revenge” to instrumentalny utwór house z teledyskiem stworzonym przez Starlings, wyreżyserowanym przez fotografa Jamesa Mollisona. W 2013 roku Spiller wydał utwór „Urastar” z udziałem Niny Mirandy (byłej wokalistki zespołu Smoke City).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Spiller from Rio (Do It Easy)	Laguna	11.1997	40[2]	-	Positiva 12TIV83	[written by C.Spiller][produced by Cheeky Not Cheesy Productions][6[12].Hot Disco/Dance;Groovilicious 40 12"]
Groovejet (If This Ain't Love)	Spiller	08.2000	1[1][30]	-	Parlophone ITA 160300762	[platinum-UK][written by Cristiano Spiller, Sophie Ellis-Bextor, Rob Davis][produced by Cristiano Spiller, Boris Dlugosch]
Cry Baby	Spiller	02.2002	40[2]	-	Positiva 12TIV167	[written by C. Spiller, L. Troutman, R. Troutman][produced by Cristiano Spiller]

Vicki Lawrence

Znana aktorka, komik, piosenkarka i tancerka Vicki Lawrence występowała w programach
telewizyjnych, na Broadwayu i w klubach nocnych. Jej kariera obejmowała występy z tak popularnymi aktorami, jak Carol Burnett, Harvey Korman i Tim Conway. Urodzona w Inglewood w Kalifornii, Vicki Lawrence zainteresowała się śpiewem i tańcem już we wczesnym wieku. W liceum była cheerleaderką i została wybrana przez swoją klasę na osobę o największych szansach na sukces. W latach 1965-1967 Lawrence śpiewała z zespołem muzycznym Young Americans i wystąpiła w filmie „The Young Americans”, który zdobył Oscara w kategorii „Najlepszy film dokumentalny”. 

 Vicki Lawrence przypieczętowała swój los jako sławna aktorka i komik, wysyłając Carol Burnett wycinek z gazety ukazujący ich niezwykłe podobieństwo oraz list z prośbą o udział w konkursie Miss Fireball w Kalifornii. Burnett wzięła udział w wydarzeniu, mając nadzieję na znalezienie gwiazdy, która zagrałaby jej młodszą siostrę w programie rozrywkowym. Lawrence została wybrana na młodszą siostrę i od tego momentu jej kariera rozkwitła. Jesienią 1967 roku zadebiutowała w pierwszym odcinku programu The Carol Burnett Show. Spędziła w nim 11 lat i zdobyła jedną nagrodę Emmy oraz pięć nominacji. W 1967 roku rozpoczęła również studia teatralne na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. Aby rozwinąć karierę wokalną, pojechała do Wietnamu, aby wystąpić dla żołnierzy amerykańskich z Johnnym Grantem. 

Jej kariera muzyczna osiągnęła szczyt w 1973 roku, kiedy otrzymała złotą płytę za swój znany na całym świecie przebój „The Night the Lights Went Out in Georgia”. W 1974 roku Lawrence wyszła za mąż za charakteryzatora CBS Ala Schultza, z którym ma dwoje dzieci. Po zakończeniu programu The Carol Burnett Show, Vicki Lawrence wystąpiła we własnym programie komediowym Mama's Family, w którym wystąpili również Dorothy Lyman, Ken Berry, Beverly Archer i Betty White; Carol Burnett również często pojawiała się w programie. Po zakończeniu sitcomu Lawrence zajęła się prowadzeniem programów telewizyjnych. Została pierwszą odnoszącą sukcesy kobietą prowadzącą teleturniej, prowadząc program Win, Lose or Draw; prowadziła również własny talk-show o trafnym tytule Vicki!, który był emitowany w latach 1992-1994. 

Dorobek Vicki Lawrence nie ogranicza się wyłącznie do telewizji. Jej występy na scenie obejmują występy w takich produkcjach jak Carousel, Hello Dolly, Annie Get Your Gun, No, No, Nanette i My Fat Friend. W latach 90-tych występowała w programach I'm Getting My Act Together i Taking It on the Road. Jej autobiografia, Vicki! The True Life Adventures of Miss Fireball, opowiada o jej karierze muzycznej, teatralnej i telewizyjnej. Większość czasu spędza na wygłaszaniu motywacyjnych przemówień dla grup kobiecych i organizacji charytatywnych. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Night The Lights Went Out In Georgia/Dime A Dance	Vicki Lawrence	02.1973	-	1[2][20]	Bell 45,303	[gold-US][written by Bobby Russell][produced by Snuff Garrett]
He Did With Me/Mr. Allison	Vicki Lawrence	08.1973	-	75[7]	Bell 45,362	[written by Gloria Sklerov, Harry Lloyd][produced by Snuff Garrett]
The Other Woman/Cameo	Vicki Lawrence	10.1975	-	81[3]	Private Stock 45,036	[written by Tom Bahler, Harry Shannon][produced by Snuff Garrett]
The Night The Lights Went Out In Georgia/Dime A Dance	Vicki Lawrence	02.1973	-	1[2][20]	Bell 45,303	[written by Bobby Russell][produced by Snuff Garrett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Night the Lights Went Out in Georgia	Vicki Lawrence	04.1973	-	51[14]	Bell 1120	[produced by Snuff Garrett]

Tracy Lawrence

 Tracy Lawrence, jeden z kilku rockowych wokalistów honky tonk, którzy zdobyli sławę na
początku lat 90-tych, zyskał wierną publiczność dzięki połączeniu nowoczesnych i tradycyjnych brzmień country. Debiutując w 1991 roku z zespołem Sticks and Stones, Lawrence stał się filarem neotradycyjnej sceny country po wydaniu albumów Alibis (1993) i Time Marches On (1996), które uzyskały status podwójnej platyny. W kolejnych dekadach jego 40 singli znalazło się na listach przebojów Billboard Country, w tym numery „Can't Break It to My Heart”, „My Second Home” i „Find Out Who Your Friends Are”. W 2021 roku wydał potrójny album „Hindsight”, który obejmował całą jego karierę i zbiegł się z 30. rocznicą jego kariery jako piosenkarza country. 

 Urodzony w Atlancie w Teksasie w 1968 roku, Lawrence dorastał głównie w Foreman w Arkansas, gdzie chłonął tradycyjny i nielegalny country, a także rock z południa. Zaczął występować publicznie w wieku 15 lat i już w wieku 17 lat był stałym bywalcem lokalnych klubów honky tonk. Po studiach w 1990 roku przeprowadził się do Nashville, gdzie dorabiał, wygrywając jednocześnie liczne talent show. To doprowadziło do występu radiowego na żywo, a w 1991 roku do występu pokazowego, który zapewnił mu kontrakt z wytwórnią Atlantic. W maju 1991 roku, tuż przed planowaną premierą debiutanckiego albumu Lawrence'a, odprowadzał on dziewczynę do pokoju hotelowego, gdy zostali napadnięci przez kilku uzbrojonych napastników. Lawrence bronił się, dając swojej towarzyszce czas na ucieczkę i został postrzelony cztery razy; dwie kule tylko go drasnęły, ale jedną trzeba było usunąć chirurgicznie z kolana, a druga pozostała głęboko wbita w miednicę. Na szczęście dzięki fizjoterapii robił szybkie postępy, a album „Sticks and Stones” ukazał się jeszcze w tym samym roku, kiedy Lawrence mógł wrócić do pracy nad promocją. Jego główny singiel, tytułowy utwór, dotarł aż na pierwsze miejsce list przebojów country, czemu sprzyjał rozgłos. Kolejne hity znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów, „Runnin' Behind”, „Today's Lonely Fool” i „Somebody Paints the Wall”, a Lawrence był na dobrej drodze do sławy.

  Dotarł tam z albumem „Alibis”, platynowym następcą z 1993 roku, który przyniósł aż cztery single na szczytach list przebojów: tytułowy „Can't Break It to My Heart”, „My Second Home” i „If the Good Die Young”. W 1994 roku Lawrence dodał do ścieżki dźwiękowej filmowej wersji „Maverick” przebój z pierwszej dziesiątki listy przebojów „Renegades, Rebels and Rogues”, a także wydał swój trzeci album, „I See It Now”. „Texas Tornado” stał się jego szóstym przebojem numer jeden, a trzy kolejne single - tytułowy, „As Any Fool Can See” i „If the World Had a Front Porch” - wszystkie dotarły do ​​drugiego miejsca. W tym sukcesie nieco przepadło aresztowanie Lawrence'a w tym samym roku pod zarzutem posiadania broni, ale wcale nie spowolniło to jego kariery. W 1995 roku zagrał na koncercie „Live and Unplugged”, który zawierał utwory akustyczne i koncerty z zespołem Little Elvis.  

W 1996 roku powrócił z kolejnym albumem „Time Marches On”. Utwór tytułowy odniósł ogromny sukces, zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów country, a „If You Love Me”, „Stars Over Texas” i „Is That a Tear” znalazły się w pierwszej piątce. Jego passa przebojów trwała nadal wraz z albumem „The Coast Is Clear” z 1997 roku, który zawierał dwa kolejne single w pierwszej piątce - tytułowy i „Better Man, Better Off”. 

 Jednak za kulisami nie wszystko układało się dobrze. W styczniu 1998 roku Lawrence został skazany za popełnienie przestępstwa, w wyniku którego jego żona oskarżyła go o uderzenie i grożenie jej, a para wkrótce się rozwiodła. Lawrence przez jakiś czas trzymał się na uboczu, odbudowując swoje życie i powrócił w 2000 roku z nierównym, ale bardzo osobistym albumem „Lessons Learned”. Tytułowy utwór znalazł się w pierwszej piątce, ale był jedynym dużym przebojem na płycie, a Lawrence wkrótce rozstał się z wytwórnią Atlantic. Następnie podpisał kontrakt z Warner Bros. i zadebiutował albumem zatytułowanym po prostu „Tracy Lawrence” w 2001 roku. Pomimo dobrych recenzji, album nie zdołał powstrzymać jego spadku popularności.  

Lawrence wydał album studyjny „Strong” w 2004 roku, a rok później zestaw największych przebojów wydany przez Dreamworks Nashville. Album „For the Love” ukazał się na początku 2007 roku nakładem własnej wytwórni Lawrence'a, Rocky Comfort Records. Dwa lata później, w 2009 roku, piosenkarz wkroczył na rynek muzyki chrześcijańskiej z albumem „The Rock” i jego głównym singlem „Up to Him”.Lawrence powrócił do muzyki country w 2011 roku z albumem „The Singer”, po którym szybko pojawił się „Headlights, Taillights and Radios” w 2012 roku. W 2014 roku ukazał się zbiór ponownie nagranych singli „Greatest Hits: Evolution”. W 2015 roku Lawrence rozpoczął program z muzyką country „Honky Tonkin' with Tracy Lawrence”, który był emitowany przez kolejne kilka lat.  

W listopadzie 2017 roku wydał „Good Ole Days”, zbiór, w którym ponownie nagrał 11 swoich najpopularniejszych piosenek w duetach ze współczesnymi gwiazdami country; wśród gości znaleźli się Tim McGraw, Luke Bryan, Dustin Lynch i Chris Young. Drugi świąteczny album Lawrence'a, Frozen in Time, ukazał się pod koniec 2018 roku, a w 2019 roku ukazał się jego głęboko poruszający album Made in America.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sticks and Stones/Paris, TN	Tracy Lawrence	11.1991	-	-	Atlantic 87588	[written by Roger Dillon, Elbert West][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
Today's Lonely Fool	Tracy Lawrence	02.1992	-	-	Atlantic 4348	[written by Kenny Beard,Stan Paul Davis][produced by James Stroud][3[20].R&B Chart]
Runnin' Behind	Tracy Lawrence	06.1992	-	-	Atlantic 4639	[written by Mark D. Sanders,Ed Hill][produced by James Stroud]4[20].R&B Chart]
Somebody Paints the Wall/Somebody Paints the Wall	Tracy Lawrence	10.1992	-	-	Atlantic	[written by Tommy Smith, Charles Browder, Elroy Kahanek, Nelson Larkin][produced by James Stroud][8[20].R&B Chart]
Alibis	Tracy Lawrence	04.1993	-	72[12]	Atlantic 87 372	[written by Randy Boudreaux][produced by James Stroud][1[2][20].R&B Chart]
Can't Break It to My Heart	Tracy Lawrence	06.1993	-	-	Atlantic 87 330	[written by Tracy Lawrence, Kirk Roth, Earl Clark, Elbert West][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
My Second Home/Crying Ain't Dying	Tracy Lawrence	09.1993	-	-	Atlantic 87 312	[written by Tracy Lawrence,Paul Nelson,Kenny Beard][produced by James Stroud][1[1][20].R&B Chart]
If the Good Die Young	Tracy Lawrence	02.1994	-	-	Atlantic 5466	[written by Craig Wiseman,Paul Nelson][produced by James Stroud][1[2][20].R&B Chart]
Renegades, Rebels and Rogues	Tracy Lawrence	05.1994	-	-	Atlantic	[written by Larry Boone,Earl Clark,Paul Nelson][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][7[20].R&B Chart]
I See It Now/God Made Woman on a Good Day	Tracy Lawrence	11.1994	-	84[9]	Atlantic 87 199	[written by Larry Boone,Paul Nelson,Woody Lee][produced by James Stroud][2[20].R&B Chart]
As Any Fool Can See/Texas Tornado	Tracy Lawrence	12.1994	-	-	Atlantic 87 180	[written by Paul Nelson,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Texas Tornado	Tracy Lawrence	04.1995	-	-	Atlantic 6135	[written by Bobby Braddock][produced by Tracy Lawrence][1[1][20].R&B Chart]
If the World Had a Front Porch	Tracy Lawrence	11.1991	-	-	Atlantic 87 119	[written by Tracy Lawrence,Paul Nelson,Kenny Beard][produced by James Stroud][2[20].R&B Chart]
If You Loved Me	Tracy Lawrence	12.1995	-	-	Atlantic 6546	[written by Paul Nelson,Tom Shapiro][produced by Don Cook][4[20].R&B Chart]
Time Marches On	Tracy Lawrence	03.1996	-	-	Atlantic 6699	[written by Bobby Braddock][produced by Don Cook][1[3][20].R&B Chart]
Stars over Texas/Is That a Tear	Tracy Lawrence	07.1996	-	-	Atlantic 87 052	[written by Larry Boone,Tracy Lawrence,Paul Nelson][produced by Tracy Lawrence,Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Is That a Tear	Tracy Lawrence	01.1997	-	104[10]	Atlantic 87 020	[written by John Jarrard,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
Better Man, Better Off	Tracy Lawrence	04.1997	-	108[10]	Atlantic 83 004	[written by Stan Paul Davis,Brett Jones][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][2[20].R&B Chart]
How a Cowgirl Says Goodbye	Tracy Lawrence	05.1997	-	-	Atlantic 8133	[written by Larry Boone, Tracy Lawrence, Paul Nelson][produced by Don Cook][4[20].R&B Chart]
The Coast Is Clear	Tracy Lawrence	09.1997	-	-	Atlantic 8299	[written by Jess Brown,Brett Jones][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][26[13].R&B Chart]
While You Sleep	Tracy Lawrence	07.1998	-	-	Atlantic 84 166	[written by Paul Nelson,Tracy Lawrence,Larry Boone][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][46[8].R&B Chart]
Lessons Learned	Tracy Lawrence	01.2000	-	40[20]	Atlantic	[written by Paul Nelson,Larry Boone,Tracy Lawrence][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson,Butch Carr][3[29].R&B Chart]
Lonely	Tracy Lawrence	08.2000	-	106[9]	Atlantic	[written by Robin Lee Bruce, Roxie Dean][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson,Butch Carr][18[21].R&B Chart]
Unforgiven/Time Marches On	Tracy Lawrence	03.2001	-	-	Atlantic 85 102	[written by Larry Boone, Bobby Pinson, Paul Nelson][produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Butch Carr][35[12].R&B Chart]
Life Don't Have to Be So Hard	Tracy Lawrence	09.2001	-	-	Atlantic	[written by Casey Beathard, Kenny D. West][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][36[15].R&B Chart]
What a Memory	Tracy Lawrence	02.2002	-	-	Atlantic	[written by Jeff Bates,Kenny Beard][produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson][53[7].R&B Chart]
Paint Me a Birmingham	Tracy Lawrence	04.2004	-	42[16]	DreamWorks Nashville 14205	[written by Buck Moore,Gary Duffy][produced by James Stroud][4[32].R&B Chart]
It's All How You Look at It	Tracy Lawrence	06.2004	-	-	DreamWorks 0002547	[written by Dave Berg, Georgia Middleman, Rivers Rutherford][produced by James Stroud][36[13].R&B Chart]
Sawdust on Her Halo	Tracy Lawrence	10.2004	-	-	DreamWorks	[written by Monty Criswell, Rick Huckaby][produced by James Stroud][40[7].R&B Chart]
Used to the Pain	Tracy Lawrence	07.2005	-	-	DreamWorks	[written by Tony Martin, Mark Nesler][produced by Kyle Lehning, Jerry Crutchfield][35[19].R&B Chart]
If I Don't Make It Back	Tracy Lawrence	11.2005	-	-	Mercury	[written by Bobby Pinson, Brett Jones][produced by James Stroud,Tracy Lawrence][42[20].R&B Chart]
Find Out Who Your Friends Are	Tracy Lawrence	04.2007	-	61[20]	Rocky Comfort	[written by Casey Beathard,Ed Hill][produced by Julian King,Tracy Lawrence][1[1][44].R&B Chart]
Til I Was a Daddy Too	Tracy Lawrence	08.2007	-	-	Rocky Comfort	[written by Larry Boone, Tracy Lawrence & Paul Nelson][32[22].R&B Chart]
All Wrapped Up in Christmas	Tracy Lawrence	01.2008	-	-	Rocky Comfort	[written by Flip Anderson & Kenny Beard][57[1].R&B Chart]
You Can't Hide Redneck	Tracy Lawrence	12.2008	-	-	Rocky Comfort	[written by Casey Beathard & Dan DeMay][56[4].R&B Chart]
Up to Him	Tracy Lawrence	06.2009	-	-	Rocky Comfort	[written by Tim Johnson & David Kent][47[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sticks and Stones	Tracy Lawrence	01.1992	-	71[40]	Atlantic 82 326	[platinum-US][produced by James Stroud]
Alibis	Tracy Lawrence	03.1993	-	25[48]	Atlantic 82 483	[2x-platinum-US][produced by James Stroud]
I See It Now	Tracy Lawrence	10.1994	-	28[54]	Atlantic 82 656	[platinum-US][produced by James Stroud,Flip Anderson,Tracy Lawrence]
Tracy Lawrence Live	Tracy Lawrence	10.1995	-	151[4]	Atlantic 82 847	[produced by Flip Anderson,James Stroud,Tracy Lawrence]
Time Marches On	Tracy Lawrence	02.1996	-	25[56]	Atlantic 82 866	[2x-platinum-US][produced by Don Cook,Tracy Lawrence,Flip Anderson ]
The Coast Is Clear	Tracy Lawrence	04.1997	-	45[22]	Atlantic 82 985	[gold-US][produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Don Cook]
The Best of Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	09.1998	-	92[6]	Atlantic 83 137	[gold-US][produced by various]
Lessons Learned	Tracy Lawrence	02.2000	-	69[6]	Atlantic 83 269	[produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence, Don Cook]
Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	11.2001	-	136[1]	Atlantic 48 187	[produced by Tracy Lawrence, Flip Anderson]
Strong	Tracy Lawrence	04.2004	-	17[15]	DreamWorks Nashville 001032	[produced by James Stroud]
Then & Now: The Hits Collection	Tracy Lawrence	11.2005	-	35[5]	DreamWorks 001032	[produced by Tracy Lawrence,James Stroud]
For the Love	Tracy Lawrence	02.2007	-	53[35]	Rocky Comfort	[produced by Flip Anderson,Julian King,Tracy Lawrence]
The Very Best of Tracy Lawrence	Tracy Lawrence	07.2007	-	163[1]	Rhino 171708	[produced by various]
The Rock	Tracy Lawrence	06.2009	-	104[2]	Rocky Comfort	[produced by Julian King, Tracy Lawrence]
Headlights, Taillights and Radios	Tracy Lawrence	09.2013	-	124[1]	Lawrence Music Group 006	[produced by Flip Anderson, Tracy Lawrence]
Good Ole Days	Tracy Lawrence	12.2017	-	87[1]	Lawrence Music Group 00008	-

Last Word

 Nie mylić z podobnie brzmiącymi zespołami z Anglii, Kanady czy Ohio, nowojorski
The Last Word (znany również jako „The Last Words” na albumie z 1968 roku) prezentował talenty gitarzysty Mike'a Byrnesa, perkusisty Rogera Cooka, wokalisty Johnny'ego Lombardo i klawiszowca Steve'a Sechaka. Założony w 1966 roku kwartet przeniósł się do Miami na Florydzie, gdzie szybko podpisał kontrakt z małą wytwórnią Boom. Napędzany odpowiednio szorstkim głosem Lombardo, zadebiutowali singlem „Hot Summer Days” z utworem „Bidin’ My Time” ( Boom 60014). 

 Ten udany kawałek garażowego rocka nie sprzedał się, ale przyciągnął uwagę filii Atlantic, ATCO, która podpisała z nimi kontrakt w następnym roku. Wydany w 1967 roku zespół niespodziewanie znalazł się w pierwszej setce listy przebojów dzięki soulowemu singlowi „Can’t Stop Lovin’ You” z „Don’t Fight It” (ATCO 6498). ATCO, z radością wykorzystując ten sukces, natychmiast wysłało zespół do studia, aby nagrać album towarzyszący. Pomysłowo zatytułowany „The Last Words” zespół nagrał z producentami Bradem Shapiro i Stevem Alaimo. 

Muzycznie set nie był szczególnie imponujący. Zgodnie ze standardową procedurą marketingową, set oferował mieszankę popularnych coverów (najważniejszym był cover utworu The Beatles „No Reply” w tempie żałobnym) i marginalnych utworów autorskich. Choć Lombardo miał niezły głos, a Byrnes był kompetentnym gitarzystą (z dobrym wyczuciem efektów fuzz), zamiłowanie zespołu do ballad i mdłych, softrockowych aranżacji („One More Time”, fatalny cover „Be My Baby” i „A Basket of Flowers”) pozostawiało wiele do życzenia. Zespół był o wiele ciekawszy w nietypowych rockowych utworach, takich jak cover „Mor’een” zespołu The Raiders, „It’s Not Over” zespołu Lomboardo i ich spastyczna wersja „The Kids Are Alright” zespołu The Who.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can't Stop Loving You / Don't Fight It	Last Word	10.1967	-	78[5]	Atco 6498	[written by Johnny Lombardo,Michael Byrnes][produced by Brad Shapiro, Steve Alaimo]

L.A. Style

Michiel van der Kuy (ur. 10 lipca 1962r) to holenderski producent muzyczny.
Jego najbardziej udane projekty muzyczne to Laserdance, L.A. Style i Koto.  Van der Kuy był uczniem liceum, gdy w 1984 roku zwrócił się do niego Erik van Vliet, ówczesny właściciel dobrze prosperującego sklepu płytowego w Rotterdamie. Van Vliet importował płyty z Włoch, ale sam chciał się bardziej zaangażować w gatunek italo disco, więc Van der Kuy został zatrudniony jako muzyk. Pod pseudonimem Laserdance (pisanym również Laser Dance lub Lazer Dance) ukazało się wiele singli i albumów z rytmiczną, taneczną muzyką elektroniczną.  

 

Van der Kuy tworzył muzykę, używając analogowych syntezatorów, automatów perkusyjnych i wokoderów. Pierwsze dwa single sprzedały się dobrze, a debiutancki album zatytułowany „Future Generation” z 1987 roku okazał się sukcesem komercyjnym, sprzedając się na całym świecie w nakładzie około 150 000 egzemplarzy. Album jest uważany za jeden z najbardziej udanych albumów w gatunku spacesynth i zawiera single „Humanoid Invasion” i „Power Run”. Pod koniec lat 90-tych sprzedaż Laserdance spadła, po czym projekt został zawieszony. 

 

 Poza produkcjami dla Laserdance, Van der Kuy pracował nad kilkoma projektami spacesynth. Na przykład w 1987 roku współpracował z zespołem Proxyon, we współpracy z Robem van Eijkiem. W 1988 roku ukazały się dwa single pod pseudonimem Rygar, a w 1989 roku Van der Kuy rozpoczął nagrywanie pod pseudonimem Koto. Pod tym pseudonimem ukazało się kilka singli i albumów. W 1991 roku Van der Kuy odniósł wielki sukces piosenką „James Brown Is Dead”, wydaną pod pseudonimem L.A. Style. Był to projekt muzyczny, w którym współpracował z Wesselem van Diepenem. Utwór wywołał reakcję łańcuchową. Wkrótce potem inni producenci muzyczni również stworzyli podobne utwory.  

 

Pod koniec 2015 roku Van der Kuy powrócił do Laser Dance i zapadła decyzja o wydaniu nowego materiału. Efektem był album „Force Of Order”, który ukazał się 30 września 2016 roku. W tym samym roku ukazał się również album kompilacyjny „Greatest Hits & Remixes”. W 2018 roku ukazał się album „Trans Space Express”. Pod pseudonimem Koto wydał w 2021 roku nowy album zatytułowany „Return of the Dragon”, nawiązujący stylem do albumów Koto z lat 1989–1992.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
James Brown Is Dead	L.A. Style	04.1992	-	59[20]	Arista 12 387	[written by Denzil Slemming][produced by Denzil Slemming]

Latimore

Benjamin William Lattimore (ur. 7 września 1939r -zm. 22 sierpnia 2026r),
znany zawodowo jako Latimore, był amerykańskim wokalistą bluesowym i R&B, autorem tekstów piosenek i pianistą. W 2017 roku Latimore został wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

  Latimore urodził się 7 września 1939 roku w Charleston w stanie Tennessee i inspirował się muzyką country, chórem swojego kościoła baptystycznego oraz bluesem. Jego pierwszym doświadczeniem zawodowym było granie na pianinie w różnych zespołach z Florydy, w tym Steve'a Alaimo. Pierwsze nagrania nagrał około 1965 roku dla wytwórni płytowej Dade Henry'ego Stone'a w Miami na Florydzie. Na początku lat 70-tych przeszedł do wytwórni Glades i w 1973 roku osiągnął swój pierwszy duży przebój, jazzową przeróbkę utworu T-Bone Walkera „Stormy Monday”, który dotarł do 27. miejsca na liście R&B. Jego pierwszym ogólnokrajowym przebojem był „If You Were My Woman”, zmodyfikowany pod względem płci cover utworu „If I Were Your Woman” (napisanego przez Pam Sawyer, Claya McMurraya i Glorię Jones, a spopularyzowanego przez Gladys Knight & the Pips), który dotarł do 70. miejsca na liście R&B.  

Największy sukces odniósł w 1974 roku, wydając „Let's Straighten It Out”, przebój numer 1 na liście R&B, który dotarł również do 31. miejsca na liście Billboard Hot 100 w USA. Potem pojawiły się kolejne hity, w tym „Keep The Home Fire Burnin'” (nr 5 na liście R&B, 1975) i „Somethin' 'Bout 'Cha” (nr 7 na liście R&B, 1976). Jego przeboje zniknęły pod koniec lat 70-tych. 

  Latimore przeniósł się do Malaco Records w 1982 roku, wydając w tej wytwórni siedem albumów z nowoczesną muzyką bluesową. Na krótko opuścił wytwórnię w 1994 roku i wydał dla niej utwór „Turning Up The Mood”, po czym powrócił do Malaco w 2000 roku z „You're Welcome To Ride”. Następnie Latimore nagrał album z wytwórnią Mela Waitersa, Brittney Records, zatytułowany „Latt Is Back”.W październiku 2007 roku Latimore nawiązał współpracę z Henrym Stone'em w nowej wytwórni płytowej LatStone, która wydała jego pierwszy od sześciu lat album zatytułowany „Back 'Atcha”. 

Kontynuował pracę jako pianista sesyjny. Ostatnio pojawił się na albumach Joss Stone „The Soul Sessions” (2003) i „Mind Body & Soul” (2004), wraz z innymi weteranami muzyki z Miami: Betty Wright, Timmym Thomasem i Williem Hale'em, a w maju 2014 roku wystąpił w programie „The Tonight Show Starring Jimmy Fallon”. W 2017 roku Latimore został wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

 Latimore zmarł 22 sierpnia 2026 roku w wieku 86 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stormy Monday/There's No End	Latimore	01.1974	-	102[3]	Glades 1716	[written by Earl Hines, Billy Eckstine][produced by Steve Alaimo][27[16].R&B Chart]
If You Were My Woman/Put Pride Aside	Latimore	04.1974	-	-	Glades 1720	[written by C. McMurry, P. Sawyer, L. Ware][produced by Steve Alaimo][70[5].R&B Chart]
Let's Straighten It Out/Ain't Nobody Gonna Make Me Change My Mind	Latimore	10.1974	-	31[12]	Glades 1722	[written by B Latimore][produced by Steve Alaimo][1[2][20].R&B Chart]
Keep The Home Fire Burnin'/That's How It Is	Latimore	04.1975	-	-	Glades 1726	[written by B. Latimore, S. Alaimo][produced by Steve Alaimo][5[16].R&B Chart]
There's A Red-Neck In The Soul Band/Just One Step	Latimore	09.1975	-	-	Glades 1729	[written by B. Latimore, S. Alaimo, Clarke][produced by Steve Alaimo][36[10].R&B Chart]
Qualified Man/She Don't Ever Lose Her Groove	Latimore	02.1976	-	-	Glades 1733	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][43[11].R&B Chart]
Somethin' 'Bout 'Cha/Sweet Vibrations	Latimore	02.1977	-	37[10]	Glades 1739	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][7[19].R&B Chart]
I Get Lifted/All The Way Lover	Latimore	07.1977	-	104[4]	Glades 1742	[written by H. W. Casey, R. Finch][produced by Steve Alaimo][30[9].R&B Chart]
Let Me Live The Life I Love/It Ain't Where You Been	Latimore	11.1977	-	-	Glades 1744	[written by Benny Latimore][produced by Steve Alaimo][49[12].R&B Chart]
Dig A Little Deeper/Let Me Go	Latimore	12.1978	-	-	Glades 1750	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][42[11].R&B Chart]
Long Distance Love/Out To Get 'Cha	Latimore	04.1979	-	-	Glades 1752	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][75[4].R&B Chart]
Goodbye Heartache/We Got To Hit It Off	Latimore	07.1979	-	-	Glades 1755	[written by Ish Ledesma][produced by Ish Ledesma, Joe Galdo][82[4].R&B Chart]
Discoed To Death/Just One Step	Latimore	12.1979	-	-	Glades 1756	[written by B. Latimore][produced by Marsha Radcliffe, Latimore][68[10].R&B Chart]
Sunshine Lady/There's No Limit To My Love	Latimore	11.1986	-	-	Malaco 2130	[written by Homer Banks, Lester Snell][produced by Wolf Stephenson][76[6].R&B Chart]
I Need A Good Woman Bad/If I Wasn't A Gentlemen	Latimore	06.1991	-	-	Malaco 2170	[written by S. Bassett, R. McCormick, L. Byrom ][produced by The Mystic Soul Bubbas][86[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It Ain't Where You Been...	Latimore	03.1977	-	181[5]	Glades 7509	[produced by Steve Alaimo]

Lil Tjay

Pochodzący z Bronxu raper Lil Tjay jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy
nowojorskiej sceny drill, z dwoma albumami na szczytach list przebojów i kilkoma platynowymi singlami na koncie. Po zdobyciu popularności pod koniec lat 2010. dzięki dwóm dobrze przyjętym EP-kom, włączył do swojego stylu elementy R&B i stał się filarem list przebojów Billboardu dzięki takim albumom jak „Destined 2 Win” z 2021 roku. Kolejne single, takie jak „Beat the Odds” i „Give You What You Want”, doprowadziły do ​​wydania jego trzeciego albumu, „222” z 2023 roku. Następnie wydał EP-kę „Farewell” z 2024 roku i „They Just Ain't You” z 2026 roku. 

Tjay (właśc. Tione Jayden Merritt) odsiadując wyrok w więzieniu za rozbój, znalazł motywację do odbycia kary w pisaniu tekstów piosenek. Po wyjściu na wolność w 2016 roku, Tjay, będąc jeszcze nastolatkiem, zaczął nagrywać swoje piosenki i publikować je w internecie. Niemal z dnia na dzień kilka utworów zyskało popularność i zostało odtworzonych w milionach egzemplarzy, zyskując raperowi ogromną popularność dzięki jego często przygnębiającym utworom, łączącym chwytliwe wokale i rymowanki o trudnościach, napisanym w więzieniu. „Resume” był jego pierwszym całkowicie solowym utworem i szybko stał się viralem, ostatecznie odtworzonym ponad 14 milionów razy w nieco ponad rok. W 2018 roku wydał kolejne, pojedyncze utwory, z których wiele sprzedało się/odtworzono w milionach egzemplarzy.  Utwory wydane własnym nakładem, takie jak „Brothers”, „Goat” i „Leaked”, zyskały ogromną popularność i szybko przyciągnęły uwagę dużych wytwórni, które chciały podpisać kontrakt z raperem. 

Tjay podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia, która pod koniec 2018 roku wydała pięciopiosenkową EP-kę „No Comparison”. Druga EP-ka, „F.N”, ukazała się w sierpniu 2019 roku i zawierała single „Ruthless” z udziałem Jaya Critcha oraz „Laneswitch”. Jego pierwszy album, który znalazł się na liście Billboard 200, został szybko uzupełniony kilka miesięcy później o oficjalny debiut studyjny Tjaya, „True 2 Myself”. Płyta, która uzyskała status złotej i znalazła się w pierwszej piątce głównej listy albumów, True zawierała jego przeboje, a także wcześniej niepublikowany „Hold On”. 

 W maju 2020 roku, korzystając z sukcesu swojego debiutanckiego albumu, Tjay wydał swoją trzecią EP-kę, „State of Emergency”. Hit z Top 40, krótki singiel zawierał utwór „Zoo York” z Fivio Foreignem i nieżyjącym już Pop Smoke. Jeszcze w tym samym roku wydał singiel „None of Your Love” w stylu R&B. W 2021 roku wydał singiel „Calling My Phone”, melodyjny, wolno rozwijający się utwór trapowy napisany we współpracy z 6LACK; stał się on dotychczas najwyżej notowanym utworem Lil Tjaya, debiutując na trzecim miejscu listy Billboard. Wkrótce potem ukazał się drugi studyjny album „Destined 2 Win”, który poszerzył jego początkowe umiejętności o eksplorację różnych podejść do pisania piosenek. Na albumie pojawili się m.in. Polo G, Offset, Saweetie i inni, a sam album zadebiutował na piątym miejscu listy Top 100. 

 W tym samym roku Tjay nawiązał współpracę z innymi nowojorskimi raperami, Fivio Foreignem i Kay Flock, wydając singiel „Not in the Mood”. W 2022 roku pojawił się hit „In My Head” z Top 40, a następnie „Goin Up” i „Beat the Odds”. Rok zakończył singiel „Give You What You Want”. W 2023 roku Tjay pojawił się na kilku singlach, w tym „Do You Love Me?” Rich the Kida i „Pain Talk” Sleepy Hallow. Utwór „June 22”, opowiadający o wstrząsających wydarzeniach strzelaniny, w wyniku której stracił przytomność, został wydany rok po strzelaninie. Utwór poprzedził wydanie jego trzeciego albumu, „222”, który zajął 24. miejsce na liście Billboard 200.

 Następnie ukazał się „I Should've Known” (z udziałem Kyle'a Richha), a „Told Ya” był pierwszym singlem Tjaya w 2024 roku. Inne utwory, które ukazały się w tym roku, to „No No”, „Took a While (Be Us)” i „Legacy”. Na jego EP-ce „Farewell” (ostatnim wydawnictwie Columbia) wystąpili NLE Choppa, Polo G i G Herbo. W 2025 roku wydał single takie jak „Apex”, „Different” (z 42 Dugg) i „No Hook”. „They Just Ain't You”, pierwszy niezależnie wydany album Tjaya, ukazał się w maju 2026 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pop Out	Polo G Featuring Lil Tjay	04.2019	41[10]	11[27]	Columbia USQX 91900309 [UK]	[9x-platinum-US][platinum-UK][written by Taurus Bartlett, Tione Merritt, Dylan Berg, João Duarte][produced by Iceberg, JD on tha Track][7[26].R&B Chart]
Slide	French Montana Featuring Blueface & Lil Tjay	05.2019	81[2]	90[1]	Black Butter USSM 11902639 [UK]	[gold-US][written by Karim Kharbouch,Johnathan Porter,Tione Merritt,Andre Young,Ashton Vines,Baruch Nembhard,Calvin Broadus Jr.,Clarence Satchell,Delmar Arnaud,Eric Collins,Gregory Webster,Joseph Williams,Lawrence Parker,Leroy Bonner,Marshall Jones,Marvin Pierce,Norman Napier,Philip Thomas,Ralph Middlebrooks,Ricardo brown,Walter Morrison][produced by Mixx,French Montana,Ashton][33[1].R&B Chart]
Brothers	Lil Tjay	10.2019	-	114[1]	Columbia	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Tione Merritt, João Duarte, Demetrie Glover][produced by JD On Tha Track, Protegé Beatz][107.R&B Chart]
One Take	Lil Tjay	10.2019	-	112[2]	Columbia	[platinum-US][written by Tione Merritt, Alphanso Cole][produced by ZiggyOnTheKeyboard]
Leaked	Lil Tjay	10.2019	-	119[1]	Columbia	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Tione Merritt, Tomislav Ratesic][produced by Dystinkt Beatz]
F.N	Lil Tjay	08.2019	69[11]	56[14]	Columbia USSM 11904899 [UK]	[6x-platinum-US][platinum-UK][written by Tione Merritt, Tomislav Ratesic][produced by Dystinkt Beatz][23[20].R&B Chart]
Hold On	Lil Tjay	10.2019	-	107[5]	Columbia	[platinum-US][silver-UK][written by Tione Merritt, João Duarte ,Jugraj Nagra][produced by JD On Tha Track ,Nagra][103.R&B Chart]
Go In	Lil Tjay	12.2019	-	109[1]	Columbia	[gold-US][written by Tione Merritt][produced by JD on Tha Track][50[1].R&B Chart]
20/20	Lil Tjay	01.2020	-	94[1]	Columbia	[platinum-US][written by Tione Merritt, Placido Diego, Elson Levi de Jong][produced by Dovgh, Woodpecker][44[1].R&B Chart]
All Star	Lil Tecca & Lil Tjay	03.2020	-	118[1]	Galactic	-
Zoo York	Lil Tjay Featuring Fivio Foreign & Pop Smoke	05.2020	65[2]	65[1]	Columbia USSM 12002170 [UK]	[platinum-US][written by Tione Merritt,Maxie Ryles III,Bashar Jackson,Brendan Walsh,Luis Campozano Jr.][produced by Non Native,Bordeaux][28[1].R&B Chart]
Mood Swings	Pop Smoke featuring Lil Tjay	07.2020	5[26]	17[20]	Columbia/Interscope USUM 72013630 [UK]	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Bashar Jackson, Tione Merritt, Omar Gomez ,DeAndre Sumpter][produced by Beat Menace, Dizzy Banko][8[23].R&B Chart]
Losses	Lil Tjay	11.2020	84[1]	106[1]	Columbia USSM 12005935 [UK]	[written by Tione Merritt ,Levi De Jong][produced by Woodpecker][45[1].R&B Chart]
Move On	Lil Tjay	12.2020	65[1]	125[1]	Columbia USSM 12005938 [UK]	[gold-US][written by Tione Merritt, Avery Cockerill][produced by Avery on the Beat ,Minor2Go]
Calling My Phone	Lil Tjay Featuring 6LACK	02.2021	2[17]	3[22]	Columbia USSM 12100389 [UK]	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Tione Merritt, Ricardo Valentine, Jr., Brendan Walsh, Luis Campozano, Ryan Martínez, Henock "LilH" Siyoum][produced by Bordeaux ,G. Ry, Non Native][1[1][26].R&B Chart]
Headshot	Lil Tjay, Polo G & Fivio Foreign	04.2021	40[6]	42[8]	Columbia USSM 12101091 [UK]	[2x-platinum-US][written by Tione Merritt,Taurus Bartlett,Maxie Ryles III,Thomas Horton,Tahj Vaughn,David McDowell,Brendan Walsh,Luis Campozano][produced by TNTXD,Tahj Money,Dmac,Bordeaux,Non Native][21[8].R&B Chart]
Run It Up	Lil Tjay Featuring Offset & Moneybagg Yo	04.2021	63[1]	50[33]	Columbia USSM 12101560 [UK]	[platinum-US][silver-UK][written by Tione Merritt, Kiari Cephus, Demario White, Jr., Josh Petruccio][produced by Petruccio][26[4].R&B Chart]
Born 2 Be Great	Lil Tjay	04.2021	-	108[1]	Columbia	[written by Lil Tjay , Brendan Walsh, Luis Campozano, Jahron Braithwaite, Matthew Samuels, Allen Ritter, Rupert Thomas, Aubrey Graham, Robyn Fenty, Monte Moir & Richard Stephenson]
Genius	Pop Smoke, Lil Tjay & Swae Lee	07.2021	-	105[1]	Republic	[46[1].R&B Chart]
Cry No More	G Herbo Featuring Polo G & Lil Tjay	07.2021	-	81[1]	Republic	[written by H. Wright,Taurus Bartlett,Tione Merritt][produced by Ramsey Beatz][29[1].R&B Chart]
The Jackie	Bas With J. Cole & Lil TJay	07.2021	100[1]	78[1]	Interscope USUM 72111590 [UK]	[written by Abbas Hamad ,Jermaine Cole, Tione Merritt, Tyler Williams][produced by T-Minus][26[1].R&B Chart]
Not in the Mood	Lil Tjay, Fivio Foreign & Kay Flock	11.2021	75[1]	61[1]	Columbia USSM 12108019 [UK]	[written by Tione Merritt, Maxie Ryles III, Kevin Perez, BS Beats, Aswad Asif][produced by BS Beats ,AyoAA][22[2].R&B Chart]
Elegance	Nafe Smallz featuring Lil Tjay	03.2022	73[1]	-	Nafe Smallz ZZOPM 2119781 [UK]	-
In My Head	Lil Tjay	04.2022	18[9]	33[4]	Columbia USSM 12202421 [UK]	[gold-US][silver-UK][written by Tione Merritt, Keidran Jones,Jonathan Rotem ,Timothy Thomas, Theron Thomas, Jason Desrouleaux, Kisean Anderson][produced by Yoshi, Yvng Finxssa][8[9].R&B Chart]
Beat the Odds	Lil Tjay	09.2022	41[4]	36[4]	Columbia USSM 12207337 [UK]	[written by Tione Merritt, Desirez beats ,Keegan Bach, Kavi Lybarger, Chanté (Marie) Berry-Gordon][produced by Desirez beats, KBeaZy, KXVI, Chanté Marie][12[8].R&B Chart]
Gangsta Boo	Ice Spice & Lil Tjay	02.2023	-	82[1]	Capitol	[written by Isis Gaston ,Ephrem Lopez Jr., Adonis Shropshire, Chauncey Lamont Hawkins ,Frank Romano ,Mario Winans, Michael Carlos Jones ,Sean "Puffy" Combs][produced by RiotUSA ,Mario Winans][32[1].R&B Chart]
Project Walls	Lil Tjay Featuring YoungBoy Never Broke Again	07.2023	-	109[1]	Columbia	[written by Tione Merritt,Kentrell Gaulden,Tarik Johnston,Declan Roberts,Daniel Way][produced by Rvssian,Decster,Way9][32[2].R&B Chart]
Wrongs	Lil Tjay with D-Block Europe	10.2025	51[2]	-	D-Block Europe USZXT 2558065 [UK]	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
F.N	Lil Tjay	08.2019	80[1]	38[9]	Columbia 0886447882375	[gold-UK]-
True 2 Myself	Lil Tjay	10.2019	22[27]	5[97]	Columbia 0886447993224	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by CashMoneyAP,Drü Oliver,Dystinkt Beatz,Hemmieonthebeat,JD On Tha Track,JTK,VZNARE,Nagra,Nick Cavalieri,Protegé Beatz,Relly Made,TnTXD,Zay Love,Ziggyonthekeyboard]
State of Emergency	Lil Tjay	05.2020	60[1]	31[2]	Columbia 0886448422952	[produced by 808Melo, AmDesp, AriaTheProducer, AXL Beats, BenzMuzik, Bordeaux, Great John, Non Native, RilBeatz, TYQUIL ,Tweek Tune]
Destined 2 Win	Lil Tjay	04.2021	7[7]	5[44]	Columbia 0886449179671	[platinum-US][gold-UK][produced by 101Slide ,808Melo, ACG Burna, AriaTheProducer, Avery on the Beat, Bordeaux, CashMoneyAP, Cassius Jay ,Cubeatz, D Mac, G. Ry, Jabari ,Jay Bunkin, Kiwi ,Lbeats, Minor2Go, Non Native, Omari Clarke, OG Parker, Othello ,Patron ,Petruccio ,Ricci, SephGotTheWaves ,Smash David, Sweet, Tahj Money ,TnTXD, Woodpecker]
222	Lil Tjay	07.2023	26[2]	24[3]	Columbia 0196871222808	[produced by A Lau, Andy Ayaz, Andyr, Ari PenSmith ,Bak, Ben Heet, Bizness Boi, Bordeaux, Boston, Decster, Desirez Beats, Drü Oliver, Emrld Beats, Fasbeats, Geo Vocals ,G. Ry, Harry East, Indyah, IOF ,Itamar Gov-Ari, Jackum ,Jahaan Sweet, JPBeatz, KBeaZy ,K Hendrix, KXVI, Lala the DJ, LavishBeatz, LMC, Marco Bernardis, MesioMusic, Mike Wavvs, Non Native ,OBMusic, OG Parker, P2J, Pat McManus ,Rvssian, Savant, SephGotTheWaves, Smash David, Sool Got Hits, TwixBeats ,Venna, VVS Melody, Way9]