Cosmic Slop Shop

Cosmic Slop Shop to amerykańska grupa hiphopowa z Oakland w Kalifornii.
W jej skład wchodzili Antron „Big Lurch” Singleton, Marvin „Doonie Baby” Selmon i Ricardo „Rick Rock” Thomas. Ich singiel „Sinful” z ich jedynego albumu studyjnego „Da Family” okazał się niewielkim przebojem w 1998 roku, osiągając 66. miejsce na liście przebojów Hot R&B/Hip-Hop Songs magazynu Billboard oraz 18. miejsce na liście przebojów Hot Rap Songs w USA.

  Doonie Baby, Big Lurch i Rick Rock spotkali się w Slop Shop Studios w rejonie Zatoki San Francisco i założyli Cosmic Slop Shop, łącząc nazwę studia z albumem „Cosmic Slop” z 1973 roku, wydanym przez Funkadelic. Grupa wydała swój debiutancki album „Da Family” w 1998 roku nakładem MCA Records, ale rozczarowana brakiem większego sukcesu, rozwiązała się bez nagrania kolejnego albumu. 

Rick Rock kontynuował produkcję i w 2002 roku wraz z Doonie Baby założył The Federation z raperami Stressmatic i Goldie Gold. W 2002 roku Big Lurch został skazany za morderstwo i znęcanie się nad swoją współlokatorką. Adwokaci rapera twierdzili, że raper cierpiał na skutek zażycia PCP w noc poprzedzającą zgon.Antron „Big Lurch” Singleton został skazany na dożywocie w 2003 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sinful / The World Is Mine	Cosmic Slop Shop	05.1998	-	-	MCA 55 426	[produced by Ric Roc][66[15].R&B Chart]

Clifford Coulter

Clifford Coulter (zm. 16 sierpnia 2021r) był amerykańskim multiinstrumentalistą znanym
ze swojego wkładu w jazz, blues, soul i R&B, szczególnie jako klawiszowiec, organista, gitarzysta i wokalista z San Jose w Kalifornii.

  Urodzony i wychowany w Bay Area, Coulter wyłonił się na początku lat 70-tych jako kluczowa postać w rozwoju charakterystycznego „brzmienia San Jose”, łączącego funky jazz, soul i wpływy bluesa z lokalnym kolorytem.Jego debiutancki album, East Side San Jose (1970, Impulse! Records), uchwycił istotę jego rodzinnego miasta poprzez utwory takie jak oryginalny „Do It Again”, a jego okładka stała się ikonicznym obrazem miasta.Następnie wydał Do It Now, Worry 'Bout It Later (1972, ABC Records) z singlem „Ridin' On Empty”, a później The Better Part of Me (1980, Columbia), wyprodukowany przez Billa Withersa w studiu w San Jose.

   Te albumy, obecnie bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów, pokazały jego wszechstronny styl, który skłaniał się bardziej w stronę bluesa, R&B i soulu niż czystego jazzu.Przez całą swoją karierę Coulter był płodnym muzykiem sesyjnym i współpracownikiem, nagrywając z takimi sławami jak B.B. King, John Lee Hooker, Mel Brown, Sergio Mendes, Stanley Cowell i Michael White, często dla Impulse! Records pod producentem Edem Michelem.Koncertował także z Billem Withersem i Johnem Lee Hookerem oraz współtworzył piosenki dla takich grup jak Tower of Power i Two Tons (później Weather Girls).  

 Na początku swojej kariery był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen, co jeszcze bardziej ugruntowało jego pozycję w tętniącym życiem ekosystemie muzycznym Bay Area. Podczas występów na żywo Coulter często włączał standardy jazzu i R&B do swoich autorskich utworów, co zapewniło mu trwałą reputację jednego z muzycznych skarbów San Jose. Jego dziedzictwo przetrwało dzięki hołdom, takim jak te na San Jose Jazz Summer Fest, oraz trwającemu obecnie filmowi dokumentalnemu autorstwa adwokata Robbiego Bensona.

  Clifford Coulter urodził się i wychował w Sal Si Puedes, dzielnicy East Side w San Jose w Kalifornii. Ta w przeważającej mierze meksykańsko-amerykańska społeczność, znana jako „Sal Si Puedes” lub „Wynoś się, jeśli potrafisz”, zmagała się z trudnościami społeczno-ekonomicznymi w połowie XX wieku, w tym z nieutwardzonymi ulicami podatnymi na powodzie z powodu Silver Creek, ubóstwem oraz walką o prawa obywatelskie związaną z problemami pracowniczymi i mieszkaniowymi. Lata kształtowania się Coultera przypadły na lata 50. i 60-te XX wieku, w tym tętniącym życiem, ale wymagającym środowisku, gdzie muzyka stanowiła kluczowe narzędzie ekspresji społecznej, aktywizmu i budowania więzi społecznych w lokalnych kościołach, na spotkaniach i w nieformalnych miejscach. Jako dziecko, na początku lat 60-tych, zetknął się z rozwijającą się lokalną sceną muzyczną, w tym z rówieśnikami z sąsiedztwa, którzy później zostali muzykami. To z kolei sprzyjało jego początkowemu zanurzeniu w brzmieniach gospel, bluesa i R&B, które zdefiniowały odrębny rytm kulturowy East Side w San Jose.

  Clifford Coulter rozpoczął swoją muzyczną podróż w gimnazjum, ucząc się gry na fortepianie, trąbce, gitarze i saksofonie w ramach formalnego szkolenia. W 1960 roku przeszedł na organy Hammonda, co było inspirowane pionierską pracą organisty Jimmy'ego Smitha, pozwalając mu zgłębiać techniki gry na instrumentach klawiszowych, kluczowe dla jazzu i R&B. Jego wczesny rozwój został głęboko ukształtowany przez kluczowe wpływy sceny bluesowej, R&B i jazzowej lat 50. i 60-tych XX wieku, w tym artystów takich jak Ray Charles, którego pełne duszy połączenie gatunków ukształtowało wszechstronne podejście Coultera, oraz pianistów jazzowych Arta Tatuma i Oscara Petersona, których techniczne mistrzostwo wpłynęło na jego biegłość w grze na instrumentach klawiszowych. Te postacie o zasięgu krajowym, wraz z tętniącą życiem lokalną kulturą muzyczną w obszarze Zatoki San Francisco, zachęcały Coultera do eksperymentowania z występami multiinstrumentalnymi i fuzją gatunków od najmłodszych lat.

 Po osiedleniu się w East Side San Jose w latach 60-tych XX wieku, Coulter szybko stał się centralnym punktem lokalnej sceny muzycznej, pełniąc rolę wpływowego „starszego brata” dla wschodzących lokalnych talentów. Jako nastolatek zdobył swoje pierwsze kluczowe instrumenty dzięki temu zanurzeniu w społeczności i założył zespół combo, występując u boku perkusisty Billy'ego Ingrama na regularnych koncertach w całym obszarze Zatoki, często przez większość nocy w tygodniu. Te wczesne występy odbywały się w nieformalnych miejscach, takich jak prowizoryczne kluby nocne w San Jose, na przykład pizzeria przy Santa Clara Street przekształcona w miejsce koncertów na żywo, gdzie innowacyjna konfiguracja Coultera - w tym specjalnie zaprojektowany wzmacniacz owinięty w materac - podkreślała jego pomysłowe eksperymenty z dźwiękiem.

 Coulter rozpoczął karierę profesjonalnego nagraniowca w 1969 roku, współpracując z gitarzystą bluesowym Melem Brownem przy albumie „I'd Rather Suck My Thumb”, wydanym przez Impulse! Records, gdzie zagrał na organach i pianinie elektrycznym w kilku utworach, prezentując swoje rodzące się umiejętności klawiszowe w kontekście fuzji bluesa i jazzu. Ta sesja była jednym z jego pierwszych występów na szczeblu krajowym. Na początku swojej kariery Coulter był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen z Bay Area, u boku perkusisty Billy'ego Ingrama. Na początku lat 70-tych Coulter zanurzył się w tętniącej życiem scenie jazzowej i bluesowej Bay Area, grając koncerty i sesje z lokalnymi talentami w miejscach San Jose, takich jak przekształcona pizzeria na Santa Clara Street, często u boku perkusisty Billy'ego Ingrama i gitarzysty Jerry'ego Pereza, łącząc wpływy soulu, R&B i bluesa. Te doświadczenia udoskonaliły jego wszechstronny styl, czerpiąc z technik samouczka z lat dorastania. W 1972 roku Coulter wniósł fortepian i tamburyn do albumu B.B. Kinga L.A. Midnight w ABC Records.  

W 1973 roku te podwaliny doprowadziły do ​​jego zaangażowania w album Johna Lee Hookera „Born in Mississippi, Raised Up in Tennessee” w wytwórni Capitol Records, gdzie Coulter zagrał na elektrycznej melodice i gitarze, dodając głębi fakturowej surowemu bluesowemu brzmieniu Hookera.Okres od 1969 do 1973 roku stanowił przełomową transformację Coultera z regionalnego wykonawcy w Bay Area do uznanego muzyka towarzyszącego w projektach dużych wytwórni, łącząc lokalne koleżeństwo z szerszymi możliwościami w branży. 

Debiutancki solowy album Coultera, „East Side San Jose”, wydany w 1970 roku przez Impulse! Records, uchwycił tętniącą życiem esencję jego rodzinnego miasta w San Jose w Kalifornii, łącząc wpływy funky jazzu, soulu i bluesa. Płyta z perkusistami Billym Ingramem i Joe Provostem pokazała umiejętności Coulter'a jako gitarzysty i klawiszowca, zyskując uznanie za groovowe, przesiąknięte Bay Area brzmienie, które przywoływało porównania do Stax  i Blue Note . Z czasem stała się poszukiwanym przedmiotem kolekcjonerskim, a jej okładka stała się ikonicznym przedstawieniem krajobrazu kulturowego East San Jose. Jego następny album, Do It Now, Worry 'Bout It Later, ukazał się w 1972 roku w Impulse!/ABC Records, przesuwając się w stronę bardziej wyraźnej orientacji R&B-soul z funkowymi groove'ami i introspektywnymi tekstami. Nagrany pod koniec maja 1971 roku album podkreślił pisanie piosenek i kontrolę produkcji Coulter'a, dostarczając zestaw utworów, które mieszały soulowe ballady z optymistycznym funkiem, odzwierciedlając jego ewolucję od roli sidemana do prowadzenia własnej artystycznej wizji. Krytycy zauważyli jego „szalony, pokręcony funk” styl, zakorzeniony we wczesnej scenie Bay Area lat 70-tych, choć komercyjnie pozostawał nieco poza radarem.

  Po prawie dziesięcioletniej przerwie w wydawaniu solowych albumów, Coulter powrócił  w 1980 roku z albumem „The Better Part of Me” dla Columbia Records - dopracowanym dziełem R&B wyprodukowanym przez Billa Withersa, który również brał udział jako muzyk sesyjny. Na albumie pojawili się znani współpracownicy, tacy jak perkusista Russ Kunkel, basista Ron E. Beck i gitarzysta Jerry Perez, co zaowocowało łagodną dla radia kolekcją funkowych ballad soulowych i urban, która uwypukliła emocjonalny wokal Coulter i jej zwarte aranżacje. Recenzenci chwalili jego potencjał komercyjny i empatyczne wykonania, pozycjonując go jako mocny przykład soulowego kunsztu lat 80-tych, choć nie osiągnął on powszechnego przełomu komercyjnego.

 W kolejnych dekadach działalność Coultera stała się bardziej lokalna i nierejestrowana, koncentrując się na występach na scenach muzycznych San Jose i South Bay, gdzie od dawna był kluczową postacią. Nadal grał na klawiszach, organach i syntezatorze na żywo, jak na przykład podczas koncertu w Tony Roma's w 1990 roku, gdzie zademonstrował innowacyjne wykorzystanie syntezatora „Coultron”, utrzymując swój wpływ poprzez koncerty społecznościowe, a nie duże wydawnictwa.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Wanna See You Cry / Love's Too Hot To Hide	Clifford Coulter	05.1980	-	-	Columbia 11 202	[written by C. Coulter][produced by Bill Withers][85[3].R&B Chart]

Lucie Silvas

 Wokalistka i autorka tekstów, która odniosła sukcesy na listach przebojów w swojej rodzinnej
Wielkiej Brytanii, Lucie Silvas zadebiutowała w 2004 roku, prezentując swój soulowy głos i poważny, dorosły, alternatywny pop z płytą Breathe In. Jej trzecia płyta długogrająca, „Letters to Ghosts” z 2015 roku, była jej pierwszą po przeprowadzce do Nashville w stanie Tennessee, a album „E.G.O.” z 2018 roku po raz pierwszy trafił na listy Billboard Heatseekers i Independent Albums. Silvas pracowała również jako autorka tekstów, pisząc utwory dla takich artystów jak Miranda Lambert, Katharine McPhee i Reba McEntire, a w 2021 roku wydała single we współpracy z Sheryl Crow („Cool Down”) i Brandi Carlile („We Don't Know We're Living”).
 
 Urodzona w 1980 roku, z ojca Nowozelandczyka i matki Szkotki, Lucie Silverman spędziła dzieciństwo dzieląc czas między te kraje, a także swoją ojczyznę, Anglię. Wcześnie zainteresowała się muzyką - zaczęła grać na pianinie w wieku pięciu lat, a swoją pierwszą piosenkę napisała w wieku dziesięciu lat. Później rzuciła szkołę średnią, by pracować jako wokalistka w chórkach u Gary'ego Barlowa, byłego wokalisty Take That. W 2000 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Chrysalis Records, należącą wówczas do EMI. Jej debiutancki singiel „It's Too Late” ukazał się pod pseudonimem Lucie Silvas w 2000 roku. 
 
Została zwolniona z wytwórni, zanim zdążyła wyprodukować album. Silvas spędziła kolejne lata pracując jako autorka tekstów dla takich artystów jak Liberty X i Will Young, ale ostatecznie zdecydowała, że ​​najbardziej chce wykonywać własny materiał. Mercury podpisał z nią kontrakt w 2003 roku, a rok później wydała jej debiutancki album „Breathe In”. Płyta dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów w Holandii i jedenastego w Wielkiej Brytanii. Kolejne lata spędziła na trasach koncertowych, głównie w Wielkiej Brytanii, ale także po Europie i Azji.  
 
Drugi album Silvas, „The Same Side”, trafił na holenderskie półki w październiku 2006 roku, docierając do pierwszej piątki tamtejszej listy przebojów. Po tym, jak Mercury opóźnił premierę w Wielkiej Brytanii z powodu wykonania głównego singla „Last Year”, album dotarł do Wielkiej Brytanii w listopadzie, gdzie osiągnął 62. miejsce. Rêves Następnie rozstała się z Mercury  i pracując nad własnym materiałem, powróciła do współtworzenia piosenek dla innych. „Même Si”, utwór nagrany we współpracy z Grégorym Lemarchalem, ukazał się na pośmiertnym albumie Lemarchal z 2009 roku, „Rêves”. Silvas była również współautorką wielu utworów, które znalazły się na albumie Katharine McPhee „Unbroken” z 2010 roku. Silvas otwierała koncert Jamiroquai w O2 Arena w 2011 roku, a „Fall to Fly”, piosenka, którą napisała z Mikiem Busbee na album Osmonds z 2012 roku, została wykorzystana w drugim sezonie serialu ABC „Nashville” w 2013 roku. W tym samym roku jej utwory pojawiły się również w innym serialu telewizyjnym o tematyce muzycznej, „Smash” stacji NBC. W tym czasie Silvas przeniosła się do Music City. 
 
W ciągu kolejnych kilku lat jej teksty pojawiały się na albumach takich artystów jak Lucy Hale, Dave Barnes, Jamie Scott i inni. Na początku 2015 roku powróciła z własną EP-ką „Lucie Silvas”, wydaną przez jej własną wytwórnię Furthestpoint. Później tego samego roku wyszła za mąż za Johna Osborne'a z duetu country Brothers Osborne i wydała swój drugi album studyjny „Letters to Ghosts”. Został on wznowiony w następnym roku przez Deccę. 
 
 W 2016 roku Silvas zaśpiewała chórki na albumie Mirandy Lambert „The Weight of These Wings”. Znalazł się na nim utwór „Smoking Jacket”, którego była współautorką. Jej teksty można było również usłyszeć na wydawnictwach Lily & Madeleine, Kandace Springs i Reby McEntire w 2016 i 2017 roku, zanim Silvas wydała solowy album „E.G.O.” w 2018 roku. Album zawierał współpracę z takimi artystami jak JD McPherson, Tenille Townes i Natalie Hemby. Wydany nakładem Furthestpoint, album „E.G.O.” zadebiutował na 11. miejscu listy Billboard Heatseekers i 35. na liście Independent Albums. W 2021 roku ukazała się seria singli, które nagrała we współpracy z innymi artystami, w tym „Cool Down” z Sheryl Crow i „We Don't Know We're Living” z Brandi Carlile i Joy Oladokun.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It's Too Late	Lucie Silvas	06.2000	62[1]	-	EMI CDEM 565	[written by Howard New, Lucie Silvas][produced by Howard New]
What You're Made of	Lucie Silvas	10.2004	7[9]	-	Mercury GBF 080400217	[written by Lucie Silvas,Peter Gordeno,Mike Peden][produced by Mike Peden]
Breathe In	Lucie Silvas	01.2005	6[7]	-	Mercury 2103630	[written by Lucie Silvas ,Judie Tzuke, Graham Kearns ,Mike Peden][produced by Mike Peden]
The Game Is Won	Lucie Silvas	05.2005	38[2]	-	Mercury 9870820	[written by Lucie Silvas, Judie Tzuke, Graham Kearns, Mike Peden][produced by Mike Peden]
Don't Look Back	Lucie Silvas	08.2005	34[3]	-	Mercury 9872943	[written by Lucie Silvas, Judie Tzuke, Charlie Russell, Graham Kearns, Mike Peden][produced by Matt Jagger, Mike Peden]
Forget Me Not	Lucie Silvas	12.2005	76[1]	-	Mercury 9875355	[written by Howard New, Lucie Silvas][produced by Mike Peden]
Last Year	Lucie Silvas	11.2006	79[1]	-	Mercury 1713582	[written by Lucie Silvas, Judie Tzuke, Charlie Russell, Graham Kearns]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Breathe In	Lucie Silvas	10.2004	11[35]	-	Mercury 9867025	[platinum-UK][produced by Michael Peden]
The Same Side	Lucie Silvas	03.2007	62[2]	-	Mercury 1707300	[produced by Danton Supple]

Freefaller

Freefaller to brytyjski zespół pop-rockowy z Newcastle upon Tyne w Anglii,
założony w 2001 roku. Ich pierwsza piosenka, „Do This! Do That!”, została wydana jako singiel w styczniu 2005 roku i osiągnęła 8. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich kolejne single, „Good Enough for You” i „She's My Everything”, zajęły odpowiednio 21. i 36. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

 

 Skład zespołu : David „Ollie” Oliver (ex-Point Break) - wokal, Dean Roberts - gitara, Gary Mahon - gitara basowa ,Rich Joy - perkusja .Roberts założył później własny zespół My[iQ] i grał dla piosenkarza i autora tekstów Stewarta Maca. Później, 27 czerwca 2008 roku, supportowali Bon Jovi na stadionie Twickenham, grając z Robertsem na gitarze prowadzącej i wokalu wspierającym.  

 

Od 2016 roku Roberts jest stałym gitarzystą i partnerem kompozytorskim Stewarta Maca, wydając utwory i koncertując jako duet lub z pełnym zespołem. Perkusista Rich Joy jest członkiem organizacji charytatywnej zajmującej się rozrywką, Grand Order of Water Rats. Mahon jest obecnie członkiem zespołu Columbia. Ollie jest wykładowcą sportu w South Essex College.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Do This! Do That!	Freefaller	02.2005	8[5]	-	Velocity VELOCD 02	[written by David Oliver, Dean Roberts, Gary Mahon, Rich Joy & Van Dougal]
Good Enough For You	Freefaller	05.2005	21[3]	-	Velocity VELOCD 04	[written by David Oliver, Dean Roberts, Gary Mahon & Rich Joy]
She's My Everything / Basket Case	Freefaller	12.2005	36[1]	-	Velocity VELOCDX 05	[written by David Oliver, Dean Roberts, Gary Mahon, Rich Joy, Billie Joe Armstrong, Mike Dirnt & Tré Cool]

Ivie Anderson

Urodzona w Gilroy w Kalifornii, Anderson cieszyła się już pewnym czasem w centrum uwagi
, gdy Duke Ellington zatrudnił ją w 1931 roku. Udowodniwszy swoją atrakcyjność dla publiczności jako chórzystka Cotton Club, Anderson spędziła rok z Earlem Hinesem i jego orkiestrą w Chicago, zanim wpadła w oko Ellingtonowi. „Głos Ellingtona”, piękna i stylowa Anderson, była z liderem zespołu przez jedenaście lat, dłużej niż którykolwiek z jego pozostałych wokalistów.  

 

Z luźnym stylem, lekkim tonem i znakomitą dykcją, kompetentnie wykonywała bluesa, ballady i nowatorskie utwory z entuzjazmem i swobodą. W 1932 roku zaprezentowała utwór „It Don’t Mean a Thing” z Duke’iem Ellingtonem i jego orkiestrą. Wśród jej licznych nagranych przebojów znajdują się „I’m Satisfied” (1933), „Cotton” (1935), „Isn’t Love the Strangest Thing?” (1936), “Isn’t Love the Strangest Thing?” (1936), “Love Is Like a Cigarette” (1936), “There’s a Lull in My Life” (1937), “All God’s Children Got Rhythm” (1937), “If You Were in My Place (What Would You Do?)” (1938), “At a Dixie Road Diner” (1940), and “I Got It Bad (and That Ain’t Good)” (1941). 

 

W 1942 roku odeszła z zespołu, aby otworzyć własną restaurację Chicken Shack w Los Angeles. Jej odejście z branży muzycznej było, przynajmniej częściowo, spowodowane przewlekłą astmą, która doprowadziła do jej przedwczesnej śmierci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mexico Joe	Ivie Anderson	04.1944	-	16[1]	Exclusive 3113	[written by Leon René & Johnny Lange]

Counts

The Counts to zespół doo-wop z Indianapolis w stanie Indiana, założony
w latach 50-tych XX wieku.W skład zespołu wchodzili Chester Brown, James Lee, Robert Penick, Robert Wesley i Robert Young.The Counts byli również znani jako The Original Counts, ponieważ grali w oryginalnym składzie aż do śmierci Roberta Younga w 2001 roku.Uważano ich za najdłużej działający zespół doo-wop, złożony wyłącznie z ich pierwotnego składu.

 

 Young napisał większość piosenek Counts, w tym „Hot Tamale” i „Darling Dear”. „Darling Dear”  dotarł do 6. miejsca na liście przebojów R&B.Wszyscy członkowie uczęszczali do liceum Crispus Attucks w Indianapolis, gdzie pierwotnie powstali jako Five Diamonds. Zmienili nazwę w 1954 roku, podpisując kontrakt z wytwórnią Dot Records. The Counts nagrywali w Wilkins Studio, prawdopodobnie z Jimmym Coe (lub, być może, z Jimmym Cole’em), a czasami na żywo wspierał ich Wes Montgomery.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Darling Dear / I Need You Always	Counts	03.1954	-	-	Dot 1188	[written by Counts][6[5].R&B Chart]

Anne LeSear

Anne LeSear (urodzona w Houston w Teksasie) to wokalistka R&B z lat 80-tych.
Niewiele wiadomo na jej temat, ale podpisała kontrakt z wytwórnią Houston Connection Recording Corporation jako wokalistka i członkini zespołu. W 1984 roku wydała swój jedyny album studyjny „Tasty”, który najwyraźniej w ogóle nie trafił na listy przebojów. Główny singiel, „Take Him Back (Taxi)”, osiągnął 94. miejsce na liście przebojów Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 3 tygodnie. 

 

 Kolejne single z albumu: „Q Boy” i „I Stand Accused” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. W późniejszych latach pracowała w stacjach radiowych KMJQ i Music Quest, gdzie grała w różnych sztukach i produkcjach teatralnych. Obecnie (według badań) Anne nadal śpiewa, pracuje jako dyrektor i lider sieci NABFEME Houston, kieruje programem muzycznym Sisters Jam z Brothers on The Side w Houston i wydała singiel „Lately” w 2020 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take Him Back (Taxi)/Take Him Back (Taxi) Part II	Anne LeSear	04.1984	-	-	HCRC 31901	[written by H. Banks, C. Brooks, A. LeSear, C. Rhinehart, R. West. T. Jones][produced by Houston Connection Staff][94[3].R&B Chart]

Phajja

Phajja to żeńskie trio grające współczesny R&B, które wydało dwa albumy w wytwórni
Warner Bros. Records i kilka umiarkowanie udanych singli. W jego skład wchodzą Kena i Nakia Epps, siostry z Chicago, oraz Karen Johnson z Bostonu. Panie zaczęły śpiewać razem w 1987 roku. Zespół pierwotnie składał się z pięciu członkiń, a jego pierwotna nazwa brzmiała „Not Your Average Girls”. Pięć pań podróżowało i wykonywało autorską muzykę przez kilka lat, zanim w 1991 roku podpisały pierwszy kontrakt płytowy z Capitol Records, jednak nigdy nie wydały albumu. W 1993 roku zespół się rozpadł, a Kena, Karen i Nakia kontynuowały działalność, zmieniając nazwę na „Phajja”, a wkrótce potem opuszczając Capitol Records i podpisując kontrakt z Arista Records.  

 

W 1995 roku Phajja podpisała kontrakt z Warner Brothers Records. Chociaż podpisały kontrakty z trzema dużymi wytwórniami, to właśnie Warner Brothers Records wydały swój pierwszy album „Seize The Moment”. Phajja wydała dwa single ze swojego debiutanckiego albumu „Seize the Moment” (1997): „What Are You Waiting For” i „So Long (Well, Well, Well)”. Stacje radiowe Smooth Jazz grały również ich cover utworu „Sailing” nagranego pierwotnie przez amerykańskiego artystę Christophera Crossa. Phajja wystąpiła również w programie „Soul Train” 17 maja 1997 roku.

 

 Po krótkiej przerwie zespół wydał w 1999 roku singiel „Checkin' for Me”, wyprodukowany przez Mario Winansa, a napisany przez nich samych i Shari „Truth Hurts” Watson, z ich drugiego albumu „Meeting in the Ladies' Room” (1999).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What Are You Waiting For	Phajja	07.1997	-	112[3]	Warner 17 372	[written by Joe Belmaati, Michael O'Hara][produced by Cutfather & Joe, Michael O'Hara][38[13].R&B Chart]
So Long (Well, Well, Well)	Phajja	02.1998	-	87[5]	Warner 17 308	[written by Eric Roberson, Rick White, Kevin Jackson][produced by Keith Andes][30[20].R&B Chart]

Cosmic Rough Riders

 Cosmic Rough Riders to alternatywny zespół rockowy z Glasgow w Szkocji.
Zespół powstał w 1998 roku z inicjatywy Daniela Wyliego i Stephena Fleminga, a później dołączyli do niego Mark Brown, James Clifford, Gary Cuthbert i Paul Docherty. Do tej pory nagrali pięć albumów i mieli cztery single w pierwszej czterdziestce brytyjskiej listy przebojów. 

Własnym sumptem wydali albumy „Deliverance” (1999) i „Panorama” (2000), oba nagrane w studiu nagraniowym finansowanym przez społeczność, zlokalizowanym w osiedlu Castlemilk w Glasgow. Oba albumy znalazły się w Encyklopedii Najlepszych Albumów Wszech Czasów wydawnictwa Virgin. Zespół Cosmic Rough Riders podpisał umowę licencyjną na jeden album z Poptones Records, nowo utworzoną wytwórnią byłego szefa Creation Records, Alana McGee, która w listopadzie 2000 roku wydała trzeci album zespołu, „Enjoy the Melodic Sunshine”, będący kompilacją utworów z „Panoramy” i „Deliverance”. Wydanie singli w 2001 roku przyniosło im rosnącą rzeszę fanów w prasie. 

Ich singiel „Revolution (In the Summertime?)” został wydany i trafił na brytyjską listę przebojów, zapewniając im pierwszy hit w Top 40 i debiut w programie telewizji BBC „Top of the Pops”. Zaraz po nim na liście znalazł się „The Pain Inside”, zapewniając im kolejny sukces w Top 40. Do końca 2001 roku album „Enjoy the Melodic Sunshine” osiągnął status srebrnej płyty (sprzedaż 60 000 egzemplarzy) w Wielkiej Brytanii, a magazyn „Q” uznał go za jeden z 50 najlepszych albumów roku.  

W marcu 2002 roku Stephen Fleming, założyciel zespołu Cosmic Rough Riders, dołączył do grona wokalistów, gdy pierwotny wokalista, Daniel Wylie, odszedł z zespołu, aby rozpocząć karierę solową. Wydanie we wrześniu 2002 roku albumu „Pure Escapism”, zawierającego rzadkie utwory i strony B, zamknęło jeden rozdział w historii zespołu. W czerwcu 2003 roku ukazał się utwór „Because You”. Utwór znalazł się na 34. miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii - stając się trzecim z rzędu hitem zespołu w Top 40 i jak dotąd jego najwyższym osiągnięciem.

  Album „Too Close to See Far”, napisany i wyprodukowany przez siebie, został wydany przez Measured Records w lipcu 2003 roku. Cały album znalazł się na liście przebojów BBC Radio 2 i po premierze wszedł na 7. miejsce oficjalnej, niezależnej listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Drugi singiel z albumu ukazał się we wrześniu 2003 roku, a „Justify the Rain” trafił na UK Singles Chart, dając zespołowi cztery przeboje z rzędu w Top 40. Rok 2003 zakończył się przyznaniem  Cosmic Rough Riders nagrody dla najlepszego debiutanta podczas gali Tartan Clef Awards, która przyniosła ponad 100 000 funtów na rzecz organizacji charytatywnej Nordoff Robbins Music Therapy. Zespół odebrał nagrodę z rąk Pierwszego Ministra Szkocji, Jacka McConnella. W 2005 roku zespół napisał i nagrał w południowej Hiszpanii nowy album „The Stars Look Different from Down Here”. Album ukazał się w maju 2006 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Melanie	Cosmic Rough Riders	03.2001	100[1]	-	Poptones 5033	[written by Daniel Wylie, Stephen Fleming,Gary Cuthbert][produced by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
Baby, You're So Free	Cosmic Rough Riders	05.2001	76[1]	-	Poptones MC 5042SCD	[written by Daniel Wylie][produced by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
Revolution (In The Summertime)	Cosmic Rough Riders	08.2001	35[2]	-	Poptones MC 5047SCD	[written by Daniel Wylie, Stephen Fleming][produced by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
The Pain Inside	Cosmic Rough Riders	09.2001	36[2]	-	Poptones MC 5052SCD	[written by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
Because You	Cosmic Rough Riders	07.2003	34[2]	-	Measured MRCOSMIC 002SCD	[written by Stephen Fleming][produced by Stephen Fleming]
Justify The Rain	Cosmic Rough Riders	09.2003	39[1]	-	Measured MRCOSMIC 3SCD	[written by Stephen Fleming][produced by Stephen Fleming]
In Time	Cosmic Rough Riders	05.2006	102[2]	-	Korova KOW 1003P	[written by Cosmic Rough Riders]
When Yoo Come ARound	Cosmic Rough Riders	08.2006	139[1]	-	Korova KOW 1003P	[written by Cosmic Rough Riders]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Enjoy the Melodic Sunshine	Cosmic Rough Riders	08.2001	82[2]	-	Poptones MC 5015CD	[produced by Daniel Wylie, Stephen Flemming]
Too Close to See Far	Cosmic Rough Riders	07.2003	83[1]	-	Measured MRCOSMIC 001	[produced by Stephen Flemming]

Mike Cotton Jazzmen

Michael Edward Cotton (ur. 12 sierpnia 1939r) to angielski trębacz jazzowy i R&B,
flugelhornista, harmonijkarz, wokalista i lider zespołu, urodzony w Tottenham w północnym Londynie. Najbardziej znany jest z prowadzenia zespołu pod nazwami The Mike Cotton Jazzmen i The Mike Cotton Sound.Obecnie Cotton gra z zespołem Stars of British Jazz.

 Mike Cotton założył The Mike Cotton Jazzmen na początku lat 50-tych XX wieku, w okresie boomu na „trad jazz”. Od 1962 roku zmienił nazwę zespołu na The Mike Cotton Sound, a ich kierunek muzyczny na bardziej popowy, osiągając w tym samym roku przebój na brytyjskiej liście przebojów „Swing That Hammer”.Wystąpili w filmie z 1962 roku „Dzika droga”. Członek zespołu, Dave Rowberry, opuścił zespół w 1965 roku, aby dołączyć do The Animals, a wśród osób, które ubiegały się o jego miejsce, byli Elton John i Joe Cocker. Ostatecznie stanowisko to przypadło Steve'owi Grayowi, który później grał w The Eric Delaney Band i Sky. 

W 1966 roku Cotton ponownie zmienił styl zespołu na bardziej soulowy i zatrudnił drugiego wokalistę, byłego amerykańskiego lotnika Bruce'a McPhersona Lucasa, znanego pod jego nazwiskiem. Współpracował on z zespołami z okolic Norwich. Zespół wspierał wielu artystów na żywo i w studiu w różnych okresach lat 60-tych, w tym Sugar Pie DeSanto, Gene'a Pitneya, Steviego Wondera, Doris Troy, The Four Tops i Solomona Burke'a. Kiedy ich basista, Jim Rodford, dołączył do swojego kuzyna Roda Argenta w jego nowym zespole Argent w 1969 roku, Cotton zmienił nazwę zespołu na nowocześniej brzmiącą Satisfaction, a zespół nagrał jeden album pod tą nazwą w 1970 roku, zanim się rozpadł.

  Zachował sekcję dętą, a ten skład, ponownie występując pod pseudonimem Mike Cotton Sound, dołączył do The Kinks, najpierw na ich albumie Muswell Hillbillies z 1971 roku, a następnie występując z nimi zarówno w studiu, jak i na koncertach do połowy lat 70-tych, po czym Cotton powrócił do grania jazzu. W 1968 roku jako The Mike Cotton Sound współpracowali z producentem muzycznym i DJ-em BBC Radio One, Mikiem Ravenem, aby wydać swoją wersję utworu „Soul Serenade” Kinga Curtisa, którą Raven wykorzystał następnie jako motyw przewodni swojego programu radiowego z soulem i R&B w Radio One. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Swing That Hammer/Heartaches	Mike Cotton Jazzmen	06.1963	36[4]	-	Columbia DB 7029	[written by trad]

Billy Corgan

William Patrick Corgan (ur. 17 marca 1967r w Chicago) -amerykański wokalista,
gitarzysta i autor piosenek, najlepiej znany jako frontman grupy The Smashing Pumpkins.

Dziennikarz muzyczny Jim DeRogatis powiedział o nim, że „ze wszystkich pamiętnych artystów ery alternatywnej,Corgan był najbardziej tradycyjną gwiazdą rocka, ze wszystkimi wadami i zaletami wynikającymi z tego faktu”. Po rozpadzie grupy, razem z jej perkusistą, Jimmym Chamberlinem, założył krótko istniejący zespół Zwan. Następnie, po wydaniu solowego albumu i tomiku poezji, w 2005 roku ogłosił reaktywację The Smashing Pumpkins.
Dzieciństwo i początki kariery

Corgan jest najstarszym synem Williama Seniora i Marthy Corganów. Ma dwóch młodszych braci: przybranego Jessego, niepełnosprawnego psychicznie i fizycznie, a także Ricky'ego, który jest malarzem. Rodzice Billy’ego szybko się rozwiedli, a jego ojciec ponownie się ożenił niedługo po tym wydarzeniu. Większość dzieciństwa spędził właśnie z ojcem i macochą w Glendale Heights w stanie Illinois. Nie był to szczęśliwy okres, głównie ze względu na bardzo złe stosunki między chłopcem a macochą. Przez wiele lat Billy musiał opiekować się swoim bratem Jessem. Uczęszczał do Glenbard North High School w miejscowości Carol Stream.

Corgan postanowił nauczyć się gry na gitarze po ujrzeniu u kolegi modelu Flying V. Dał swoje oszczędności ojcu, muzykowi jazzowemu, aby ten kupił odpowiedni sprzęt. Ten nabył mu używanego Gibsona Les Paula. Następnie starał się ukierunkować gust syna, zachęcając go do słuchania Jimiego Hendriksa i Jeffa Becka. Corgan okazał się jednak samoukiem, podobnie jak wielu współczesnych mu gitarzystów alt-rockowych. Po latach nauczył się jednak czytać nuty.

Corgan dorastał słuchając hard rocka i heavy metalu, między innymi grup Led Zeppelin i Black Sabbath, aby po jakimś czasie odkryć rock alternatywny poprzez Bauhaus, The Cure i The Smiths. Podczas uczęszczania do szkoły średniej zaczął grywać w zespołach. W 1985 roku przeniósł się do St. Petersburg na Florydzie wraz ze swoim pierwszym poważnym zespołem, The Marked, jednak ten po około dziewięciu miesiącach rozpadł się, a Corgan wrócił do swojego ojca w Chicago.

W Chicago Corgan podjął pracę w sklepie muzycznym, gdzie spotkał gitarzystę Jamesa Ihę. Wspólnie zaczęli pisać piosenki, z konieczności korzystając przy tym z automatu perkusyjnego. Nieco później Corgan poznał basistkę D’arcy Wretzky, która po jakimś czasie dołączyła do grupy, nazwanej The Smashing Pumpkins. Trio zaczęło wkrótce pojawiać się w miejscowych klubach. Gdy członkowie próbowali zakontraktować występ w Cabaret Metro, znanej chicagowskiej hali koncertowej, jej właściciel postawił im warunek - znalezienie perkusisty. Ostatecznie jazzowy pałkarz Jimmy Chamberlin wszedł w skład zespołu dzięki rekomendacji jednego ze znajomych Corgana. 5 października 1988 zespół po raz pierwszy wystąpił w komplecie w Cabaret Metro.

W roku 1991 wydany został pierwszy album grupy, Gish, ze brzmieniem mieszającym rock psychodeliczny i heavy metal. Dwa lata później w sprzedaży pojawiło się kolejne wydawnictwo grupy, Siamese Dream, które pozwoliło im zaistnieć w mainstreamie. W tym czasie zespół przechodził jednak poważne kryzysy wewnętrzne, zaś sam Corgan był opisywany przez prasę jako tyran, który posuwał się nawet do usuwania partii instrumentalnych nagranych przez pozostałych członków grupy i zastępowania ich własnymi. Frontman cierpiał w tym okresie na ciężką depresję, podczas pracy nad albumem praktycznie mieszkając w studio, nagrywając większą część ścieżek gitary i basu. Album został bardzo dobrze przyjęty przez krytyków, piosenki Today i Disarm stały się hitami, a teledyski do nich bardzo często pojawiały się na MTV.

W 1995 roku zespół wydał podwójny, trwający ponad dwie godziny album Mellon Collie and the Infinite Sadness, który odniósł jeszcze większy sukces od poprzednika, osiągając status dziewięciokrotnej platyny i zdobywając nominacje do siedmiu Nagród Grammy.

Podczas występu grupy w programie Saturday Night Live 11 listopada 1995 Corgan po raz pierwszy pokazał się publicznie z ogoloną głową -od tego czasu nigdy nie zapuścił włosów z powrotem. Przed tą drastyczną zmianą wokalista często zmieniał swoją fryzurę.

Podczas promującej album trasy koncertowej problemem stało się uzależnienie Chamberlina od heroiny. 12 lipca 1996 on i towarzyszący grupie keyboardzista Jonathan Melvoin przedawkowali w pokoju hotelowym w Nowym Jorku, co przeżył tylko Chamberlin. Reszta grupy podjęła decyzję o wyrzuceniu go z zespołu i zakończeniu trasy z zastępcami na miejscach perkusisty i klawiszowca.

Wydana w roku 1998 płyta Adore została nagrana przy pomocy zastępczych pałkarzy oraz automatów perkusyjnych w miejsce Chamberlina, a w zawartym na niej materiale widać było wyraźne wpływy muzyki elektronicznej. Gdy zespół nagrywał piosenki na nowy album, Martha, matka Corgana, zmarła na raka, a frontman poświęcił jej piosenkę „For Martha”. Adore spotkała się z przychylnością niektórych fanów i krytyków, ale wielu z nich uważało, że grupa zbyt wyraźnie odeszła od tego, co w jej muzyce było najlepsze i zaowocowało to sprzedażą nieco ponad miliona sztuk albumu, co było bardzo niskim wynikiem w porównaniu do 4,5 miliona sprzedanych egzemplarzy Mellon Collie.

W 1999 roku Chamberlin powrócił do zespołu, a rok później światło dzienne ujrzało kolejne wydawnictwo The Smashing Pumpkins, Machina/The Machines of God. Ponownie spotkał się on z mieszanymi uczuciami fanów i krytyków, rozchodząc się w jeszcze mniejszym nakładzie od poprzednika. Co więcej, pod koniec nagrywania grupę opuściła D’arcy Wretzky. Na czas trasy koncertowej zastąpiła ją basistka Hole, Melissa Auf der Maur.

Ostatnim albumem okazała się Machina II/The Friends & Enemies of Modern Music, z początku mająca być wydana jako podwójna płyta na wzór Mellon Collie, ale wytwórnia Virgin nie zgodziła się na taki ruch wobec spadającej popularności zespołu. Wobec tego album został rozpowszechniony za darmo w Internecie w postaci plików MP3.

The Smashing Pumpkins rozpadli się pod koniec roku 2000, grając swój ostatni koncert 2 grudnia w Chicago.

W roku 2001, Corgan założył zespół Zwan, w skład którego weszli poza nim Chamberlin oraz gitarzyści Matt Sweeney i David Pajo, a w roku 2002 także basistka Paz Lenchantin znana z A Perfect Circle. Powstały album, Mary Star of the Sea, spotkał się z dość przychylnymi recenzjami krytyków. Corgan i Zwan wzięli także udział w tworzeniu soundtracku do Spun, filmu Jonasa Åkerlunda. Mimo przychylnej opinii krytyki, zespół rozpadł się w połowie 2003 roku.


Corgan zaczął umieszczać autobiograficzne posty na swojej stronie internetowej i w serwisie Myspace, mówiąc „Nie chcę już dłużej chronić ludzi, przez których cierpiałem”. 17 lutego 2004 zamieścił gorzką wypowiedź, w której obwinił gitarzystę, Jamesa Ihę o rozpad zespołu cztery lata wcześniej. Nazwał także D’arcy Wretzky „nikczemną narkomanką”.  Pod koniec 2004 roku Corgan wydał tomik poezji, Blinking With Fists. Mimo raczej negatywnych recenzji, książka zadebiutowała na liście bestsellerów New York Times, w pierwszym tygodniu sprzedaży będąc na szczycie notowania dla poezji.

W tym samym roku zaczął także karierę solową, początkowo tworząc akustyczne, folkowe piosenki związane z historią Chicago. Wkrótce jednak przystąpił do nagrywania albumu TheFutureEmbrace, łączącego brzmieniowo muzykę elektroniczną, shoegazera i rock alternatywny. Płyta została wydana 21 czerwca 2005 przez Reprise Records, spotykając się z mieszanymi uczuciami fanów i krytyków, rozchodząc się w zaledwie 69 tysiącach egzemplarzy. Podczas trasy promującej album, skromnej w porównaniu do tych z The Smashing Pumpkins czy Zwan, Corganowi towarzyszyli Linda Strawberry, Brian Liesegang i Matt Walker.

21 czerwca 2005, w dniu wydania swojego solowego albumu TheFutureEmbrace, Corgan zamieścił całostronne ogłoszenie w Chicago Tribune, w którym ogłosił swoje plany odrodzenia grupy. Na jego apel odpowiedział jednak tylko Chamberlin. 20 kwietnia 2006 na oficjalnej stronie zespołu pojawiło się oficjalne potwierdzenie reaktywacji. 22 maja 2007 grupa dała swój pierwszy występ od siedmiu lat, a jej nowymi członkami okazali się basistka Ginger Reyes oraz gitarzysta Jeff Schroeder, zastępujący odpowiednio Wretzky i Ihę. 10 lipca ukazał się nowy album grupy, Zeitgeist, debiutując na drugim miejscu w zestawieniu magazynu Billboard.

Billy Corgan był narzeczonym Courtney Love zanim ta poznała i wyszła za Kurta Cobaina, frontmana Nirvany. W 1993 roku ożenił się ze swoją długoletnią znajomą Chris Fabian. Pojawiły się jednak plotki, jakoby Corgan i Love ponownie nawiązali romans tuż po śmierci Cobaina, podczas festiwalu Lollapalooza w roku 1994, w którym brali udział The Smashing Pumpkins. Artysta od 1995 roku pozostawał ze swoją żoną w stanie separacji, by ostatecznie rozwieść się w 1997. Corgan odmawiał dyskusji na ten temat w wywiadach, podkreślając, że to jedyny temat, na który nie będzie się wypowiadać. Opisał w końcu nieco szczegółów swojego małżeństwa w swoim blogu w roku 2005.

Pod koniec 1995 roku Corgan zaczął umawiać się z fotograf, Yeleną Yemchuk, która miała swój wkład w kilku teledyskach grupy i zaprojektowała grafikę w niektórych jej wydawnictwach. Pozostała ona narzeczoną Corgana do 2004 roku, a on sam napisał o niej utwór Stand Inside Your Love z albumu Machina/The Machines of God. Muzyk przyznał, że rozstanie z Yemchuk miało ogromny wpływ na teksty piosenek z jego solowego albumu, wydanego w 2005 roku TheFutureEmbrace.

Na początku 2006 roku Corgan wprowadził się do Courtney Love i jej córki, Frances Bean Cobain, zajmując dla siebie całe skrzydło w ich nowej rezydencji w Hollywood Hills. W latach 2010–2012 piosenkarz był w związku partnerskim z wokalistką zespołu The Veronicas- Jessicą Louise Origliasso.

Corgan otwarcie przyznaje się do kibicowania drużynie bejsbolowej Chicago Cubs, a także koszykarzom Chicago Bulls i hokeistom Chicago Blackhawks. Zawiązał także bliskie znajomości z Dennisem Rodmanem i Chrisem Cheliosem. Corgan to także fan wrestlingu.

16 listopada 2015 urodził mu się syn z Chloe Mendel, Augustus Juppiter Corgan.

Corgan zajął się produkcją albumów Rika Ocaseka, The Frogs, Catherine oraz Hole. Napisał także kilka piosenek zawartych na albumie ostatniej z tych grup, wydanym w 1998 roku Celebrity Skin. Pełnił także funkcję konsultanta podczas produkcji albumu Mechanical Animals Marilyna Mansona. Stworzył dodatkowo ścieżki dźwiękowe do trzech filmów: Okup (1996), Stygmaty (1999) i Spun (2002). Udzielał się wokalnie i na gitarze dla Tony’ego Iommi, Blindside, New Order i Marianne Faithfull, poza tym gościnnie użyczył swojego głosu w utworze „Loki Cat”, zawartej na albumie Life Begins Again grupy Jimmy Chamberlin Complex; z kolei sam Chamberlin zagrał na perkusji w piosence „DIA” z solowego albumu Corgana.

Obecnie Corgan współpracuje przy produkcji nowych albumów Courtney Love, Shirley Manson i grupy Scorpions.

W 2010 roku pomagał zespołowi The Veronicas, w tworzeniu nowej płyty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Walking Shade	Billy Corgan	06.2005	74[1]	-	Reprise W 673DVD	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan,Bjorn Thorsrud, Bon Harris]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
TheFutureEmbrace	Billy Corgan	07.2005	89[1]	31[3]	Reprise 9362487122	[produced by Billy Corgan, Bjorn Thorsrud]
Ogilala	Billy Corgan	10.2017	-	183	BMG	[produced by Rick Rubin,Billy Corgan]

Cotton, Lloyd and Christian

Cotton, Lloyd and Christian byli trio grającym soft rock, w którego skład wchodzili wokalista
i autor tekstów Darryl Cotton z Australii oraz Michael Lloyd i Chris Christian ze Stanów Zjednoczonych. Odnieśli pewien sukces w połowie lat 70-tych XX wieku. 

 

Amerykański multiinstrumentalista, wokalista i autor tekstów Michael Lloyd, który jako nastolatek, w połowie i pod koniec lat 60-tych, był członkiem psychodelicznego zespołu rockowego The West Coast Pop Art Experimental Band, został w 1970 roku mianowany przez swojego mentora Mike'a Curba wiceprezesem ds. A&R w MGM Records. Lloyd kontynuował pracę jako producent muzyczny, zwłaszcza z The Osmonds, ale kontynuował również karierę jako wykonawca. W 1973 roku założył z Darrylem Cottonem i Stevem Kipnerem trio nagrywające i piszące teksty piosenek Friends. Darryl Cotton był członkiem zespołu Zoot, który w latach 1969-1971 miał na swoim koncie kilka przebojów w Australii. Po rozpadzie zespołu, w 1972 roku, wyjechał do Wielkiej Brytanii, a następnie do Stanów Zjednoczonych. Kipner był Australijczykiem pochodzenia amerykańskiego, wcześniej członkiem Steve & the Board oraz brytyjskiego zespołu Tin Tin, który w 1971 roku odniósł sukces w USA piosenką „Toast and Marmalade for Tea”.  

 

Album „Friends” został wydany przez wytwórnię MGM. Większość utworów została napisana przez Cottona, Lloyda i Kipnera, z wyjątkiem singla „Gonna Have a Good Time”, który był coverem utworu The Easybeats „Good Times”. Album został wyprodukowany przez Lloyda. Zespół Friends wkrótce się rozpadł, a Kipner założył nowy zespół, Skyband. Lloyd i Cotton opuścili MGM, gdy Curb również odszedł, aby założyć własną firmę produkcyjną. Para zrekrutowała urodzonego w Teksasie Chrisa Christiana i w 1975 roku trio nagrało swój pierwszy album, Cotton, Lloyd & Christian, wydany przez 20th Century Records. Ich wersja piosenki Dela Shannona „I Go to Pieces” -hitu Petera i Gordona z 1965 roku- osiągnęła 66. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 10. miejsce na liście Easy Listening. Inne utwory obejmowały spowolnioną wersję hitu Supremes „Baby Love”; medley piosenek z utworu Tommy'ego z Who; i „I Don't Know Why You Love Me”.  

 

Album został ponownie wydany przez Curb and Lloyd w 1976 roku i wykorzystany jako ścieżka dźwiękowa filmu The Pom Pom Girls. Drugi album tria, Number Two, również ukazał się w 1976 roku, a w kwietniu 1977 roku wydali kolejny singiel, „Crying in the Rain”, napisany przez Carole King i Howie'ego Greenfielda, a pierwotnie nagrany przez Everly Brothers.Oba albumy zostały wyprodukowane przez Lloyda i Curba. Trio nie wydało żadnych dalszych nagrań. 

 

 Lloyd kontynuował pracę w Los Angeles i wyprodukował przeboje Shauna Cassidy'ego i Leifa Garretta, a także ścieżkę dźwiękową do filmu Dirty Dancing. Cotton kontynuował karierę jako autor tekstów piosenek i wykonawca, wracając do Australii w 1978 roku; zmarł w 2012 roku. Christian kontynuował również z powodzeniem pracę jako autor tekstów piosenek i producent muzyczny, współpracując z Amy Grant i innymi artystami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Go To Pieces/Mr. Rock 'N' Roll	Cotton, Lloyd and Christian	09.1975	-	66[5]	20th Century 2217	[written by Del Shannon][produced by Mike Curb, Michael Lloyd]

Course

The Course to holenderski zespół muzyki tanecznej.

W jego skład wchodzili DJ/producent
Vincent Hendriks oraz wokalistek Dewi Lopulalan i Irma Derby. Największy sukces komercyjny odnieśli w 1997 roku. Hendriks i Lopulalan poznali się po raz pierwszy w 1990 roku na mistrzostwach DJ-skich w miksowaniu w Holandii. Spotkali się ponownie w 1996 roku, w tym samym miejscu, i postanowili wspólnie stworzyć muzykę. Na początku 1997 roku grupa wydała swój pierwszy singiel „Ready or Not”, taneczny cover utworu The Fugees z 1996 roku, z echami innych współczesnych hitów, takich jak „Ultra Flava” Farley & Heller i „Hold That Sucker Down” The OT Quartet.  

 

W kwietniu singiel osiągnął 5. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, dając zespołowi pierwszy przebój. Kolejny singiel, cover utworu Chaki Khan i Rufusa „Ain't Nobody”, również odniósł sukces, osiągając 8. miejsce w lipcu. Jednak ich trzeci singiel, „Best Love”, dotarł dopiero do 51. miejsca na liście przebojów w grudniu. Kolejne single nie znalazły się na listach przebojów, co dowodzi, że The Course to „cudo dwóch hitów”. Zespół rozpadł się pod koniec lat 90-tych z powodu braku sukcesu komercyjnego po wydaniu dwóch pierwszych singli.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ready Or Not	Course	04.1997	5[7]	-	The Brothers 12BRUV 2	[written by Wyclef Jean,Lauryn Hill,Thom Bell,William Hart,Samuel Michel][produced by Keepon]
Ain't Nobody	Course	07.1997	8[6]	-	The Brothers 12BRUV 3	[written by David Hawk Wolinski][produced by Keepon]
Best Love	Course	12.1997	51[2]	-	The Brothers CDBRUV 6	[written by Robert Daniels, Ron Artis][produced by Keepon]