Cool Down Zone

  Krótko działające trio brit soulowe.Byli  ewolucją 52nd Street. Po rozpadzie zespołu,
wokalistka i autorka tekstów Diane Charlemagne, grająca na syntezatorze i basie, Tony Bowry oraz perkusista Myke Wilson, założyli Cool Down Zone, wydając zaledwie jeden album, wyprodukowany przez Johna Barnesa, oraz cztery single, zanim rozpadli się w 1993 roku z powodu braku sukcesu komercyjnego. 

Ich największym hitem jest „Heaven Knows” (52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów). Diane Charlemagne dołączyła do europejskiego zespołu tanecznego Urban Cookie Collective, Tony Bowry został basistą sesyjnym, a Myke Wilson grał w Swing Out Sister.

 W 1990 roku Charlemagne i Bowry reaktywowali się pod nazwą Cool Down Zone. Zaprosili do współpracy perkusistę Mike'a Wilsona z 52nd Street i wydali album „New Direction”. Z albumu wydali dwa single: „Heaven Knows” i „Waiting For Love”. „Heaven Knows” osiągnął 52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a „Waiting For Love” 97. 

Wydali jeszcze dwa single: „Lonely Hearts” w 1992 roku i „Essential Love” w 1993 roku, zanim zespół się rozpadł. Tony Henry założył FR'Mystery, wydając muzykę w wytwórni Gwarn Records w latach 1991-1994.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heaven Knows/Come Be My Lover	Cool Down Zone	06.1990	52[4]	-	10 Records TEN 309	[written by Charlemagne, Bowyer, Lever, Percy][produced by Tim Lever, Mike Percy]
Waiting For Love/Value Of Life	Cool Down Zone	10.1990	97[2]	-	10 Records TEN 318	[written by Charlemagne, Bowyer, Lever, Percy][produced by Tim Lever, Mike Percy, Cool Down Zone]

Cool Notes

The Cool Notes to brytyjski zespół pop-funk, który w latach 1984-1986 osiągnął szereg
przebojów na brytyjskich listach przebojów. Zespół, założony w południowym Londynie, składał się z siedmiu członków, utalentowanych wokalnie i instrumentalnie. Najbardziej znany jest z przeboju „Spend the Night”, który zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 

Zespół Cool Notes początkowo rozpoczął karierę nagraniową w stylu lovers rock, a Lauraine i Heather grały główne wokale. Pełny skład zespołu stanowili Joseph Charles, Peter Lee Gordon, Peter Rowlands i Ian Dunstan. W 1978 roku grupa nagrywała dla grupy Jama Pata Rhodena; sukces singla „My Tune” zaowocował udzieleniem przez Rhodena licencji na piosenkę dużym wytwórniom płytowym w 1979 roku, ponieważ oczekiwano, że piosenka wejdzie do głównego nurtu. Jama wydała również nieudane „Just Girls” i „Sweet Vibes”, które zasygnalizowały zmianę kierunku. 

Zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 80-tych, wydając „I Forgot How To Love You”, „Morning Child” i Down To Earth, które pokazały zdolność adaptacji grupy. Okładka albumu przedstawiała zespół przebrany za astronautów i pomimo tego żałosnego chwytu marketingowego, debiut został dobrze przyjęty. W 1984 roku zespół odczuł potrzebę dalszej transformacji, co doprowadziło do powstania wytwórni Abstract Dance i wydania utworu „Never Too Young”, skierowanego na scenę klubową i zajmującego niższe pozycje na listach przebojów. Wydanie spotkało się z entuzjazmem w klubach, a zespół po przeboju wydał  utwór „I Forgot”, dążąc do zaistnienia na radiowych playlistach. Singiel nie zachwycił prezenterów muzycznych i, podobnie jak poprzednik, znalazł się w Top 75.

 Rozsądna decyzja zaowocowała powrotem grupy do klubowego brzmienia z utworem „Spend The Night”, który osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, pomimo obojętności stacji radiowych wobec zespołu. Zespół cieszył się serią hitów, takich jak „In Your Car”, „Have A Good Forever”, a zwieńczeniem był „Into The Motion”. Ich utwory nadal charakteryzowały się klimatem reggae, co przeczyło ich zapewnieniom, że chcą być postrzegani jako brytyjski zespół soulowy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Your Never Too Young/Sound Of Summer	Cool Notes	08.1984	42[5]	-	Abstract Dance AD 001	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
I Forgot/Baby I Just Want It	Cool Notes	11.1984	63[4]	-	Abstract Dance AD 002	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes, John Burns]
Spend The Night/Halu (Spring)	Cool Notes	03.1985	11[10]	-	Abstract Dance AD 3	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
In Your Car/Secrets Of The Night	Cool Notes	07.1985	13[10]	-	Abstract Dance AD 4	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Have A Good Forever/Natural Energy	Cool Notes	10.1985	73[3]	-	Abstract Dance AD 5	[written by S. McIntosh, L. McIntosh][produced by The Cool Notes]
Into The Motion/Come Back To Me (Remix)	Cool Notes	05.1986	66[2]	-	Abstract Dance AD 8	[written by Steve McIntosh][produced by Bobby Ely]
Momentary Vision/Girls Night Out	Cool Notes	09.1986	94[2]	-	Abstract Dance AD 10	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Magic Lover/House Of Love	Cool Notes	.1988	169	-	Risin RAH 102	[written by S.J. McIntosh][produced by Charlie Maque ]
Spend The Night (7" Remix)/Come On Back To Me	Cool Notes	.1990	84	-	Swanyard SYD 5	[written by Steve McIntosh][produced by The Coolnotes]
Make This A Special Night/Where Do We Go From Here	Cool Notes	09.1991	86	-	PWL PWL 200	[written by Stock, Waterman][produced by Stock, Waterman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Have a Good Forever	Cool Notes	11.1985	66[2]	-	Abstract Dance ADLP 1	[produced by Cool Notes]

Cooper

Cooper to projekt dane wspierany przez holenderski zespół producencki Klubbheads ,
który w tamtym okresie tworzyli Koen Groeneveld, Addy van der Zwan i Jan Voermans, a na wokalu występowała holenderska wokalistka Eve , czyli Eva Simons (Eva Maria Simons, ur. 27 kwietnia 1984). Z projektem łączony jest także alias Antonio Cooper Cupertino. 

Eva Simons , której matką jest Ingrid Simons, rozpoczęła karierę w 2001 roku jako członkini Cooper , utworzonego przez Klubbheads . W 2004 roku wzięła udział w przesłuchaniach do holenderskiego programu telewizyjnego „Popstars: The Rivals”: w trakcie emisji dołączyła do girlsbandu Rash, który opuściła w 2005 roku, by rozpocząć karierę solową. Od 2010 roku jest znana m.in. ze współpracy z artystami takimi jak Afrojack , Will.I. Am i Sidney Samson.

 Koen Groeneveld to producent muzyki elektronicznej i DJ z Rotterdamu oraz założyciel i właściciel Abzolut. Najczęściej wraz z wieloletnim przyjacielem i partnerem muzycznym Addy van der Zwan wyprodukował ponad 30 międzynarodowych crossoverowych hitów między 1992 rokiem a współczesnością. Do jego najbardziej znanych projektów należą Klubbheads , DJ BoozyWoozy , Hi_Tack, Koen Groeneveld, DJ Disco , Drunkenmunky , Itty Bitty Boozy Woozy oraz The Ultimate Seduction. Produkował też utwory dla DJ Paul Elstak , w tym DJ Jean i The Launch , Love Come Home, Luv U More, Rainbow In The Sky i The Promised Land. 

W latach 1988–1990 Koen Groeneveld i Addy van der Zwan przygotowywali miksy i remiksy dla holenderskiego radia ogólnokrajowego, m.in. w audycjach „Ferry Maat Soul Show” i „TROS Dance Trax”, prowadzonych przez holenderską osobowość telewizyjną Martna Krabbé. W latach 1990–1995 duet zmiksował około 100 płyt CD z kompilacjami, m.in. serie „House Party” i „Turn Up The Bass” dla holenderskiej wytwórni Arcade. 

Addy van der Zwan (Adriaan van der Zwan) to holenderski DJ i producent (hard) house, znany od początku lat 90-tych jako remikser kompilacji „Turn Up The Bass” wydawanych przez Arcade, wspólnie z Koen Groeneveld. Razem wydali wiele nagrań pod różnymi nazwami, w tym przede wszystkim The Ultimate Seduction, a także publikacje jako Klubbheads . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Believe In Love	Cooper	01.2003	-	50[2]	Incentive PDT 05	[written by van der Zwan, van Andel, Voermans, Groeneveld][produced by van der Zwan, Voermans, Groeneveld]

Frank Cordell

Frank Cordell (ur. 1 czerwca 1918r -zm. 6 lipca 1980r)  był brytyjskim kompozytorem,
aranżerem i dyrygentem, który aktywnie współpracował z Institute of Contemporary Arts. Komponował również muzykę pod pseudonimem Frank Meilleur lub Meillear (Meillear to nazwisko panieńskie jego matki). 

 

 Urodził się jako Frank Cordell w Kingston-upon-Thames. Jego ojciec był lekarzem, który służył w Korpusie Medycznym Królewskiej Armii podczas I wojny światowej. Frank miał dwie siostry. Jego brat, Sid Cordell, który był zawodowym muzykiem, komponował muzykę do niektórych horrorów wytwórni Hammer, kręconych w Pinewood Studios. Jako nastolatek Frank krótko pracował dla Homfray & Company w przędzalniach bawełny w Halifax i Midlands dla krewnego, po czym wrócił do Londynu. W wieku 14 lat był już utalentowanym pianistą. Cordell wziął udział w londyńskim konkursie muzycznym i w wieku 17 lat wygrał plebiscyt Melody Maker na najbardziej obiecującego pianistę jazzowego 1935 roku. To pozwoliło mu zdobyć pracę jako realizator dźwięku w jednym z prestiżowych londyńskich studiów filmowych Warner Bros. 

 

 Kiedy wybuchła II wojna światowa, Cordell zaciągnął się do Królewskich Sił Powietrznych (RAF) i przeszkolił się na operatora radionawigacji, latając na Vickersach Wellingtonach w Dowództwie Bombowców RAF. W przerwach między niebezpiecznymi operacjami lotniczymi, Cordell był stale wykorzystywany, zapewniając rozrywkę swojemu dywizjonowi popularną muzyką fortepianową w mesie. Po ukończeniu 33 operacji został przeniesiony do pilotowania bombowców stealth De Havilland Mosquito, które przemieszczały się między Wielką Brytanią a Bliskim Wschodem. Podczas służby w RAF Middle East został później przydzielony jako lider zespołu z własną grupą muzyków i małym konwojem ciężarówek, aby umilić czas brytyjskim żołnierzom w Kampanii Pustyni Zachodniej. Następnie został mianowany dyrektorem muzycznym Forces Broadcasting Service w Kairze, gdzie prowadził cotygodniowy program radiowy Music For Moderns. Wśród przyjaciół i lokalnych artystów z Kairu, z którymi współpracował, była piosenkarka Delores El Greco. Stamtąd przydzielono mu podwójną rolę -muzyczną rozrywkę i wywiadowczą pracę w Palestynie. 

 

To właśnie w Palestynie, zajmując się muzyką rozrywkową, poznał swoją pierwszą żonę Magdę, węgierską uchodźczynię pracującą dla Brytyjczyków przy tłumaczeniu przechwyconych sygnałów radiowych. Magda później została artystką „brutalistyczną” i wraz z Cordellem brała udział w wystawie „This Is Tomorrow”, a oboje byli członkami-założycielami Independent Group w Institute of Contemporary Arts w Londynie. Praca w BBC Cordell wrócił do Wielkiej Brytanii w 1947 roku, zamieszkał przy Higher Drive w Banstead i dołączył do BBC jako kompozytor, aranżer i dyrygent orkiestry. Wśród studiów nagraniowych, z których korzystał, były Abbey Road Studios w St John's Wood i Aeolian Sound Studio na Bond Street, współpracował również z George'em Martinem.  

 

Niektóre z jego wczesnych hitów muzycznych to „Sadie's Shawl” (1956, UK #29) i „The Black Bear” (1961, UK #44), dyrygowane przez jego własną orkiestrę, a także „Wheels Cha Cha” w wykonaniu Joe Lossa (1961, UK #21) i jego orkiestry . Cordell został pochwalony w 1951 roku za swoją ścieżkę dźwiękową do radiowego dramatu historycznego The Gay Galliard, w którym główną rolę Marii, królowej Szkotów grała Valerie Hobson. Współpracował z większością wykonawców i muzyków tamtych czasów, w tym z Noëlem Cowardem, Charliem Chaplinem, wokalistami takimi jak Alma Cogan i Ronnie Hilton oraz jazzowym trębaczem Humphreyem Lytteltonem.  

 

W 1952 roku Cordell zainteresował się kinem i zadebiutował w filmie muzycznym. Zaczął również komponować muzykę do wielu reklam filmowych i telewizyjnych.  W latach 1952/53 Frank i Magda Cordell założyli pracownię artystyczną przy Cleveland Square 52 w londyńskiej dzielnicy Paddington, którą dzielili i którą współpracowali artystycznie z brytyjskim artystą modernistycznym Johnem McHale. Pracownia McHale/Cordell zajmowała trzy piętra w dużej georgiańskiej kamienicy szeregowej przy Cleveland Square. Frank wykorzystywał najwyższe piętro, z fortepianem i dużymi oknami z widokiem na park, jako pracownię kompozytorską. John McHale zajmował duże, oświetlone światłem dziennym studio z tyłu pracowni na parterze. Magda korzystała z drugiej, dużej pracowni malarskiej na dole, która również służyła całej trójce artystów jako studio filmowe. McHale wykorzystywał pracownię filmową na dole do produkcji fotogramów do serii kolaży Telemath. Na parterze znajdował się również oddzielny warsztat i ciemnia fotograficzna. Salon na parterze służył do przyjmowania gości, takich jak Reyner Banham i inni członkowie grupy ICA, muzycy, pisarze, tacy jak Eric Newby, dramaturdzy, tacy jak Arnold Wesker, oraz goście zagraniczni, tacy jak Buckminster Fuller i syn Picassa. Cordell dokonał licznych nagrań Fullera na kasetach. 

 

 W 1955 roku Cordell opuścił BBC, aby objąć stanowisko dyrektora muzycznego zespołu His Master's Voice, znanego później jako EMI. Stanowisko to piastował do 1962 roku, kiedy to postanowił zostać pełnoetatowym kompozytorem filmowym i skomponował muzykę do filmu The Captain's Table (1959). Na początku lat 60-tych Cordell rozwiódł się z Magdą, która wyjechała z McHale'em do Ameryki. Cordell poślubił swoją drugą żonę, Anję, którą poznał na planie filmowym w Japonii, podczas komponowania muzyki do filmu Lot z Ashiya (1964). Napisał muzykę przewodnią do szpiegowskiego serialu przygodowego z Robertem Lansingiem w roli głównej, zatytułowanego The Man Who Never Was (1966–67), a także muzykę wprowadzającą do odcinka The White Mountain w odcinku science fiction Space: 1999 - „Mission of the Darians” w 1975.

 

 Frank Cordell skomponował ponad dwadzieścia ścieżek dźwiękowych, w tym The Voice of Merrill (1952), First on the Road (1959), The Rebel (1961) z udziałem Tony'ego Hancocka, The Bargee (1964), Never Put It in Writing (1964), Khartoum (1966), Mosquito Squadron (1969), Ring of Bright Water (1969), Hell Boats (1970), Cromwell (1970), Trial by Combat (1976) i God Told Me To (US: Demon, 1976). Poza ścieżkami dźwiękowymi do filmów, Cordell skomponował utwory koncertowe, w tym Koncert na wiolonczelę, Koncert na róg, kwartet dęty zatytułowany Interplay; a także utwory na kwartet saksofonowy Gestures and Patterns oraz miniatury nastrojowe, takie jak Production Drive. Kompozycję chóralną skomponował dla chóru King's College w Cambridge; a także aranżację na instrumenty smyczkowe angielskiej melodii „Oh Dear, What Can the Matter Be”.  

 

Był nominowany do Oscara i Złotego Globu za muzykę do filmu fabularnego „Cromwell” z 1970 roku. Cordell brał udział w realizacji kilku filmów eksperymentalnych i dokumentalnych. Wśród nich znalazł się surrealistyczny film nakręcony w Jugosławii w 1957 roku z McHale'em i jego trzema synami oraz Arnoldem Bittlemanem, artystą wykształconym na Yale. Cordell skomponował również muzykę do filmu dokumentalnego „Tiger Tiger” (1977). Wystąpił w filmie „Ojcowie popu” z wywiadem Reynera Banhama w telewizyjnym dokumencie z lat 70-tych na temat początków brytyjskiego pop-artu. Cordell napisał również dwie znaczące ścieżki dźwiękowe dla orkiestry dętej: „Spirals” (1977) i „Movements” (1981). 

 

 Późniejsze lata Cordell przeszedł na emeryturę wraz z żoną i synem, przenosząc się do swojej farmy owiec na angielskiej wsi, gdzie gościli wielu czołowych brytyjskich artystów i muzyków, w tym The Beatles. Cordell zmarł w Hastings w 1980 roku, a jego oryginalne rękopisy znajdują się obecnie w archiwach Trinity College of Music w Londynie

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sadie's Shawl (Santie Se Kopdoek)/Flamenco Love	Frank Cordell	08.1956	29[2]	-	HMV POP 229	[written by Nico Carstens & Sam Lorraine]
The Black Bear/Darling Charlie	Frank Cordell And His Orchestra	02.1961	44[2]	-	HMV POP 824	[written by traditional]

Corduroy

Corduroy to angielski zespół acid jazzowy z siedzibą w Londynie, założony przez bliźniaków
Bena Addisona (perkusja/wokal) i Scotta Addisona (klawisze/wokal), którzy wcześniej grali w zespole Boys Wonder, należącym do Sire Records (Scott był gitarzystą w Boys Wonder, a Ben głównym wokalistą). Do bliźniaków w zespole dołączyli Richard Searle i gitarzysta Simon Nelson-Smith. Searle był basistą w zespole Doctor and the Medics, który w 1986 roku znalazł się na szczycie brytyjskiej listy przebojów dzięki coverowi utworu „Spirit in the Sky”. Searle dołączył do bliźniaków Addison w ostatecznym wcieleniu Boys Wonder, zanim zespół stopniowo przekształcił się w Corduroy w 1991 roku, początkowo na jednorazową imprezę sylwestrową. 

 

 Samodzielnie nazywana „czwórką z tkaniny” grupa nagrywała głównie w stylu muzyki filmowej, a wiele ich utworów było instrumentalnych. Przy okazji wydania ich pierwszego albumu „Dad Man Cat”. Wydając trzy albumy w wytwórni Acid Jazz Records Eddiego Pillera, w 1993 roku ich singiel „Something in My Eye” był grany w radiu, ale sukces na listach przebojów ominął ich, chociaż kilka singli z albumu „High Havoc” z 1993 roku znalazło się na brytyjskiej liście przebojów Independent Chart. Ich album „Out of Here” z 1994 roku osiągnął 73. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

 

  Pozostali popularną atrakcją koncertową, szczególnie na scenach uniwersyteckich. Zdobyli również sporą rzeszę fanów w Japonii, odbywając pierwszą z kilku podróży do tego kraju w 1993 roku, a w następnym roku nagrali album koncertowy „Quattro - Live in Japan”. Po odejściu z Acid Jazz Records podpisali kontrakt z Big Cat Records, wydając dwa kolejne albumy: „The New You!” (kwiecień 1997) i „Clik!” (sierpień 1999), którego producentem był Rob Playford. Kiedy jednak dowiedzieli się, że ich wytwórnia płytowa, Big Cat, została zamknięta przez właściciela V2, Corduroy postanowił się rozpaść. 

 

Corduroy reaktywował się i zagrał dwa wyprzedane koncerty w Jazz Cafe w Camden w Londynie 16 i 17 czerwca 2007 roku. Searle nie był zaangażowany w tę inkarnację zespołu, działając pod nazwą Corduroy Industries.  Ben wydał również album z coverami Beatlesów pod nazwą „Ben from Corduroy”. Corduroy wystąpili 17 kwietnia 2017 roku jako gwiazda wieczoru weekendu Le Beat Bespoké 2017 w 229 The Venue w Londynie, gdzie po raz pierwszy zaprezentowali cztery nowe utwory z nadchodzącego albumu. W 2018 roku Corduroy zapowiedzieli swój pierwszy od 18 lat album zatytułowany „Return of the Fabric Four”, który Lois Wilson z Record Collector określiła jako „odjazdowy” i „porywający”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
London, England / Motorhead	Corduroy	02.1994	82[2]	-	Acid Jazz JAZID 095T	[written by Ian Fraser Kilmister][produced by Eddie Piller]
London, England / Motorhead	Corduroy	02.1994	82[2]	-	Acid Jazz JAZID 095T	[written by Ian Fraser Kilmister][produced by Eddie Piller]
Mini	Corduroy	09.1994	76[2]	-	Acid Jazz JAZID 105T	[written by Ben Addison, Scott Addison][produced by Ben Addison, Scott Addison]
The Joker Is Wild	Corduroy	03.1997	80[1]	-	Big Cat ABB 129	[written by Corduroy ]
Moshi Moshi	Corduroy	06.1999	152[1]	-	Big Cat 5007353	[written by Ben Addison, Scott Addison][produced by Rob Playford]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Out of Here	Corduroy	10.1994	73[1]	-	Acid Jazz AZIDCD 107	[produced by Ben Addison, Scott Addison]
The New You!	Corduroy	04.1997	122[1]	-	Big Cat ABB 139	[produced by Ben Addison, Scott Addison & Ricky Ricketts]
Return of the Fabric Four	Corduroy	06.2018	31[1]	-	Acid Jazz AJXCD 439	[produced by Corduroy, Andrew Jones]

Jordan Davis

Jordan Carl Wheeler Davis (ur. 30 marca 1988r) to amerykański wokalista i autor tekstów country.
Jest związany kontraktem z wytwórnią Universal Music Group Nashville MCA Nashville, z którą wydał albumy Home State w 2018 roku, Bluebird Days w 2023 roku i Learn the Hard Way w 2025 roku, a także dwie EP-ki. Jego dyskografia obejmuje również jedenaście singli, z których pięć osiągnęło pierwsze miejsce na liście przebojów Country Airplay. 

 Jordan Carl Wheeler Davis urodził się w Shreveport w Luizjanie. Jego matka Luwanna i ojciec Ricky. Jego wujek, Stan Paul Davis, napisał przeboje Tracy Lawrence „Today's Lonely Fool” i „Better Man, Better Off”. Jego starszy brat, Jacob, również jest piosenkarzem country. Ukończył szkołę średnią C. E. Byrd w Shreveport oraz Uniwersytet Stanowy Luizjany w Baton Rouge, uzyskując dyplom z nauk o środowisku. Po ukończeniu studiów w 2012 roku przeprowadził się do Nashville i w 2016 roku podpisał kontrakt płytowy z Universal Music Group Nashville. Debiutancki singiel Davisa, „Singles You Up”, ukazał się w połowie 2017 roku. Piosenkę napisał wspólnie ze Stevenem Dale Jonesem i Justinem Ebachem. W kwietniu 2018 roku osiągnęła ona pierwsze miejsce na liście Billboard Country Airplay. 

Debiutancki album, Home State, ukazał się 23 marca 2018 roku. Album został wyprodukowany przez Paula DiGiovanniego, gitarzystę Boys Like Girls. Utwór „Take It from Me” został wydany w rozgłośniach country 7 maja 2018 roku; był to drugi singiel z albumu. Album osiągnął drugie miejsce na liście przebojów Country Airplay w marcu 2019 roku. Trzeci singiel z albumu, „Slow Dance in a Parking Lot”, ukazał się w rozgłośniach country 22 kwietnia 2019 roku i również znalazł się na szczycie listy Country Airplay. Jego przebój „Buy Dirt” z udziałem gwiazdy muzyki country Luke’a Bryana był jedynym z dwóch EP-ek, który znalazł się w pierwszej setce w Kanadzie. 

W maju 2020 roku Davis ogłosił wydanie swojego EP-ki o tym samym tytule, której producentem był Paul DiGiovanni. Davis powiedział: „Nie mogę wam powiedzieć, jak bardzo się cieszę, że usłyszycie te piosenki. Jestem z tego dumny”. EP-ce poprzedziły premiery „Cool Anymore”, „Detours” i „Almost Maybes”. Davis został nominowany do nagrody ACM Song of the Year i Single of the Year za utwór „Buy Dirt” z udziałem Luke’a Bryana. Davis był również nominowany do nagrody CMA za piosenkę „Buy Dirt” z udziałem Luke'a Bryana i zdobył nagrodę w kategorii Piosenka Roku. Davis jest współautorem singla „Broken Umbrella” Jojo Masona. 

 W listopadzie 2022 roku Davis wystąpił w przerwie meczu 109. edycji Grey Cup w Reginie w Saskatchewan u boku Tylera Hubbarda i Josha Rossa.W tym samym roku Davis wydał również single, takie jak „What My World Spins Around”, „Next Thing You Know”, „Midnight Crisis”, „Part of It”, „No Time Soon” i „Money Isn't Real”, które znalazły się na trzecim studyjnym albumie Davisa, „Bluebird Days”. To właśnie na tym albumie utwór Davisa „Tucson Too Late” zyskał popularność i w maju 2024 roku dotarł do pierwszego miejsca listy Billboard Country Airplay. 

Po wydaniu „Bluebird Days”, Davis został nominowany do nagrody CMA w kategoriach Piosenka Roku, Singiel Roku i Teledysk Roku za utwór „Next Thing You Know” w 2023 roku. Był również nominowany do nagrody ACM w kategorii Artysta Roku oraz do nagrody iHeartRadio Music Awards w kategoriach Najlepszy Tekst i Piosenka Country Roku za utwór „Buy Dirt”. W 2024 roku Davis wydał kilka singli, w tym „Good News Sold”, „I Ain't Sayin'” i „Know You Like That”, w oczekiwaniu na swój kolejny album studyjny. 

 Davis poślubił Kristen O'Connor w 2018 roku.Mają czworo dzieci. Ich pierwsza córka, Eloise, urodziła się 17 października 2019 r. Ich pierwszy syn, Locklan, przyszedł na świat 4 września 2021 r., następnie ich drugi syn, Elijah, 14 czerwca 2023 r., a ich druga córka, Sadie, 2 lipca 2025 r. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Singles You Up	Jordan Davis	02.2018	-	50[19]	MCA Nashville	[4x-platinum-US][written by Jordan Davis,Steven Dale Jones,Justin Ebach][produced by Paul DiGiovanni][4[42].R&B Chart]
Take It from Me	Jordan Davis	01.2019	-	46[13]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Jacob Davis,Jason Gantt][produced by Paul DiGiovanni][4[37].R&B Chart]
Slow Dance in a Parking Lot	Jordan Davis	01.2020	-	37[19]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Lonnie Fowler][produced by Paul DiGiovanni][6[38].R&B Chart]
Lose You	Jordan Davis	10.2020	-	-	MCA Nashville	[gold-US][49[1].R&B Chart]
Almost Maybes	Jordan Davis	01.2021	-	43[23]	MCA Nashville	[2x-platinum-US][written by Jordan Davis,Hillary Lindsey,Jesse Frasure][produced by Paul DiGiovanni][7[59].R&B Chart]
Buy Dirt	Jordan Davis Featuring Luke Bryan	08.2021	-	22[37]	MCA Nashville	[5x-platinum-US][gold-UK][written by Jacob Davis,Jordan Davis,Josh Jenkins,Matt Jenkins][produced by Paul DiGiovanni][1[4][50].R&B Chart]
What My World Spins Around	Jordan Davis	08.2022	-	40[28]	MCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Jordan Davis,Ryan Hurd,Matt Dragstrem][produced by Paul DiGiovanni][8[34].R&B Chart]
Next Thing You Know	Jordan Davis	02.2023	-	23[31]	MCA Nashville	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Chase McGill,Greylan James,Jordan Davis,Josh Osborne][produced by Paul DiGiovanni][7[44].R&B Chart]
Tucson Too Late	Jordan Davis	03.2024	-	71[14]	MCA Nashville	[platinum-US][written by Jordan Davis, Jacob Davis, Josh Jenkins ,Matt Jenkins][produced by Paul DiGiovanni][13[26].R&B Chart]
I Ain't Sayin'	Jordan Davis	11.2024	-	58[14]	MCA Nashville	[gold-US][written by Travis Wood, Steve Moakler, Mark Holman ,Emily Reid][produced by Paul DiGiovanni][12[26].R&B Chart]
Bar None	Jordan Davis	07.2025	-	37[18]	MCA Nashville	[written by Ben Johnson ,Lydia Vaughan, Hunter Phelps][produced by Paul DiGiovanni][6[26].R&B Chart]
O Come All Ye Faithful	Jordan Davis	01.2026	-	121[1]	MCA Nashville	[written by trad][29[1].R&B Chart]
Ain't a Bad Life	Thomas Rhett Featuring Jordan Davis	02.2026	-	53[11]	Valory	[written by Thomas Rhett,Mark Trussell,John Byron,Ashley Gorley,Blake Pendergrass][produced by Paul DiGiovanni,Mark Trussell][14[25].R&B Chart]
Turn This Truck Around	Jordan Davis	03.2026	-	57[17]	MCA Nashville	[written by Jordan Davis, Devin Dawson, Jake Mitchell, Josh Thompson][produced by Paul DiGiovanni][11[26].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Home State	Jordan Davis	04.2018	-	47[18]	MCA Nashville 028014	[platinum-US][produced by Paul DiGiovanni]
Jordan Davis EP.	Jordan Davis	06.2020	-	124[1]	MCA Nashville 032478	[produced by Paul DiGiovanni]
Buy Dirt EP.	Jordan Davis	06.2021	-	86[18]	MCA Nashville 033776	[produced by Paul DiGiovanni]
Bluebird Days	Jordan Davis	03.2023	-	19[75]	MCA Nashville 037040	[platinum-US][produced by Paul DiGiovanni]
Learn the Hard Way	Jordan Davis	08.2025	25[1]	32[4]	MCA Nashville 602478225093	[produced by Paul DiGiovanni]

Lyn Cornell

Lyn Cornell, czasami przedstawiana jako Lynn Cornell (ur. 21 października 1936r jako Audrey
Cornett), to angielska piosenkarka pop i jazzowa. Najbardziej znana jest z członkostwa w zespołach The Vernons Girls, The Carefrees i The Pearls, z którymi miała co najmniej jeden hit na listach przebojów, a także jako artystka solowa z przebojem, który znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów. AllMusic zauważył, że Cornell „potrafiła rozwinąć giętkość wokalu, której brakowało szczęśliwszym, ale mniej stylistycznym rówieśnikom”.

 

 Cornell urodziła się w Liverpoolu w Anglii. Pierwotnie była członkinią zespołu The Vernons Girls, który występował w programie Oh Boy! w stacji ITV w latach 1958–1959 z zespołem, a w latach 1958–1961 wydał serię stosunkowo udanych singli dla Parlophone. Cornell rozpoczęła karierę solową w kwietniu 1960 roku, zanim zespół The Vernons rozpadł się w 1961 roku. Nagrywała solo dla Decca Records i jest najbardziej pamiętana ze swojej wersji utworu przewodniego filmu „Never on Sunday”. Jej nagranie z 1960 roku „Never on Sunday” osiągnęło 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Cornell pojawiła się w wydaniu NME z 25 listopada 1960 roku. Również w 1960 roku Cornell nagrała i wydała jako singiel świąteczną piosenkę „The Angel and the Stranger”. 

 

 Latem 1961 roku wystąpiła w North Pier Pavilion w Blackpool, gdzie wystąpili m.in. Matt Monro i Bert Weedon. W kwietniu 1962 roku  Cornell poślubiła muzyka sesyjnego Andy'ego White'a, perkusistę, który nagrał albumową wersję pierwszego przeboju The Beatles, „Love Me Do”. W tym samym roku Decca wydała wersję utworu „African Waltz” w wykonaniu Cornell , która nie odniosła sukcesu w porównaniu z instrumentalnym hitem Johna Dankwortha na listach przebojów. Na stronie B znalazła się aranżacja jazzowego standardu Jona Hendricksa „Moanin'”, co pokazało, że artystka wykracza daleko poza tradycyjne granice muzyki pop.  

 

Po tym wydaniu nastąpiła ekscentryczna produkcja Jacka Gooda nad jej coverem amerykańskiego przeboju The Blue Belles z 1962 roku „I Sold My Heart to the Junkman”. Pomimo emisji w programie BBC Light Programme, utwór ten również nie dorównał notowaniom „Never on Sunday”. W 1963 roku Decca wydała utwór Cornell „Sally Go 'Round the Roses”. W 1964 roku dołączyła do zespołu The Carefrees, który zasłynął piosenką „We Love You Beatles”. Utwór był pierwszym nagraniem The Carefrees i jedynym singlem, który znalazł się na listach przebojów, osiągając 39. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA i utrzymując się na niej przez pięć tygodni.Po wydaniu kolejnego singla i albumu, zespół rozpadł się jeszcze w tym samym roku.

 

 Jej role telewizyjne i filmowe z tego okresu obejmują „Shindig!” (1964), „Just for Fun” (1963), „Thank Your Lucky Stars” (1962), „Big Night Out” (1961) i „Parade” (1960). Cornell i White później się rozwiedli, a ona mieszka obecnie w Londynie. W pewnym okresie spotykała się z Adamem Faithem. W 1972 roku Cornell i Ann Simmons (z domu O'Brien), które obie należały do ​​The Vernons Girls, korzystały z pomocy producenta muzycznego, Phila Swerna, w założeniu The Pearls. Były dziewczęcym duetem wokalnym z lat 70-tych.The Pearls wydały łącznie 12 singli, z których największym sukcesem był „Guilty”, który w czerwcu 1974 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Cornell później pracowała jako wokalistka z James Last Orchestra. W 1975 roku śpiewała chórki na albumie Polly Brown „Special Delivery”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never On Sunday/Swain Kelly	Lyn Cornell	10.1960	30[9]	-	Decca F 11277	[written by Manos Hadjidakis,Billy Towne]

Cornershop

 Cornershop to angielski zespół indie rockowy założony w Leicester w 1991 roku. Grupa jest
najbardziej znana z singla „Brimful of Asha” z trzeciego albumu When I Was Born for the 7th Time. Zremiksowana wersja utworu osiągnęła pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1998 roku. 

Zespół założyli Tjinder Singh (wokalista, autor tekstów i gitarzysta), jego brat Avtar Singh (gitara basowa, wokal), David Chambers (perkusja) i Ben Ayres (gitara, instrumenty klawiszowe i tamburyn). Pierwsi trzej byli wcześniej członkami zespołu General Havoc, który wydał jeden singiel (Fast Jaspal EP) w 1991 roku. Nazwa zespołu wywodzi się ze stereotypu odnoszącego się do brytyjskich Azjatów często posiadających osiedlowe sklepy. Ich muzyka to połączenie muzyki indyjskiej, indie rocka, muzyki alternatywnej i elektronicznej muzyki tanecznej. 

 Tjinder Singh założył General Havoc w 1987 roku, będąc studentem Lancashire Polytechnic w Preston. Przeniósł się do Leicester, gdzie mieszkali jego brat i siostra. W 1991 roku wraz z bratem Avtarem oraz Chambersem i Ayresem założył Cornershop, pracując jako barman w pubie Leicester's Magazine, popularnym lokalnym klubie muzycznym niedaleko O'Jays, gdzie zespół zagrał swoje pierwsze koncerty. Nazwany na cześć stereotypu mieszkańców Azji Południowej, którzy posiadają sklepy osiedlowe, Cornershop czerpał inspirację z doświadczeń Singha jako urodzonego w Wielkiej Brytanii sikha, łącząc tradycyjną muzykę pendżabską z brytyjskim indie rockiem.

  Na początku lat 90-tych, gdy brytyjska prasa muzyczna skrytykowała wokalistę Morrisseya po oskarżeniach o rasizm, zespół został zaproszony do skomentowania sprawy, a „Melody Maker” opublikował artykuł o paleniu przez zespół zdjęcia wokalisty przed siedzibą EMI. Ich debiutancki album, „In The Days of Ford Cortina EP”, wyprodukowany przez Johna Robba, został wydany na „winylu w kolorze curry” i zawierał mieszankę noise popu z domieszką indyjskich brzmień. Brzmienie nieco złagodniało wraz z wydaniem debiutanckiego albumu „Hold On It Hurts” w 1994 roku, który Trouser Press określił jako „naładowany politycznie festiwal popu, dziesięć utworów pełnych hałaśliwych rozkoszy, łączących wnikliwy komentarz społeczny z mocnym osadzeniem w brytyjskim post-punku”. Album zrobił wrażenie na Davidzie Byrne, który podpisał kontrakt z zespołem dla swojej wytwórni Luaka Bop. Chociaż David Chambers opuścił zespół w 1994 roku, a jego miejsce zajął Nick Simms, zespół reaktywował się w 1995 roku z singlem „6 am. Jullandar Shere” i albumem „Woman's Gotta Have It”, koncertując również w Stanach Zjednoczonych, w tym na trasie Lollapalooza. Zespół koncertował również w Europie z Beckiem, Stereolab i Oasis.

  Zespół wydał swój uznany przez krytyków album „When I Was Born for the 7th Time” we wrześniu 1997 roku. Album łączy w sobie różnorodne gatunki, łącząc indie rock, britpop, muzykę elektroniczną i hip-hop. W utworze „When the Light Appears Boy” gościnnie wystąpił Allen Ginsberg, w „Candyman” Justin Warfield, a w „Good to Be on the Road Back Home” Paula Frazer. Zespół wykonuje również cover utworu The Beatles „Norwegian Wood (This Bird Has Flown)” w języku pendżabskim. Nagrany w wielu studiach w Londynie, San Francisco i Preston w hrabstwie Lancashire album został wyprodukowany przez Tjindera Singha we współpracy z Danem the Automatorem i Daddym Rappaportem. Magazyn „Rolling Stone” uznał go za jedno z najważniejszych nagrań lat 90-tych, a w 1997 roku zajął 1. miejsce na liście „20 najlepszych albumów roku” magazynu „Spin”. Album osiągnął 17. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i uzyskał status złotej płyty.

  Główny singiel z albumu, „Brimful of Asha”, znalazł się na szczycie listy „Festival 50” Johna Peela w 1997 roku i stał się międzynarodowym hitem po popularnym remiksie Fatboya Slima. Utwór jest hołdem dla indyjskiej piosenkarki Ashy Bhosle i odzwierciedla miłość Singha do wytwórni Trojan Records i kultury winylowej. Cornershop zrobił sobie przerwę w koncertowaniu w 1998 roku, podczas której frontman Tjinder Singh i gitarzysta Ben Ayres pracowali jako DJ-e i założyli poboczny projekt Clinton. W 2000 roku wydali inspirowany disco album „Disco and the Halfway to Discontent”, będący częścią ich pobocznego projektu. Zainspirowało to powstanie londyńskiego klubu nocnego o nazwie „Buttoned Down Disco”, którego nazwa pochodzi od trzeciego utworu na albumie.

  Kolejnym oficjalnym wydawnictwem Cornershop był album „Handcream for a Generation” z 2002 roku. Album został nagrany w latach 2000-2001 w West Orange Studios w Preston w hrabstwie Lancashire oraz Eastcote Studios w Londynie. Singh wyprodukował większość albumu, a Rob Swift współprodukował dwa utwory. Album, nawiązujący do soulu, funku, disco, house'u, reggae i rocka psychodelicznego, zawierał instrumenty takie jak sitar i tabla. Na płycie zagrał również gitarzysta Noel Gallagher. Dwa single, „Lessons Learned from Rocky I to Rocky III” i „Staging”, osiągnęły odpowiednio 37. i 80. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Cornershop promował album trasami koncertowymi w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, występami na festiwalach oraz występami z Oasis. Pomimo początkowego sukcesu, Cornershop rozstał się z Wiiija w październiku 2002 roku z powodu niskiej sprzedaży albumu.  

Podobno pracowali nad filmem o londyńskiej niezależnej scenie muzycznej. W 2004 roku wydali w Rough Trade Records album „Topknot” z Bubbley Kaur, a następnie w 2006 roku singiel „Wop the Groove” z udziałem Rowetty z zespołu Happy Mondays. Ich utwór „Candyman” został później wykorzystany w reklamie butów Nike LeBron James VI, „The Six „Chalk”, w 2008 roku. W lipcu 2009 roku wydali album „Judy Sucks a Lemon for Breakfast”, na czele z singlem „The Roll-Off Characteristics (Of History in the Making)”, w swojej wytwórni Ample Play.

 

  W 2011 roku Cornershop otrzymali nagrodę za zaangażowanie na scenie podczas gali UK Asian Music Awards  i wydali „Cornershop and the Double 'O' Groove Of”, wspólny album z pendżabską piosenkarką folkową Bubbley Kaur, który spotkał się z uznaniem krytyków. Uruchomili również „Singhles Club”, usługę subskrypcyjną oferującą współpracę muzyczną i cyfrowe dzieła sztuki. Ich ósmy album, „Urban Turban”, ukazał się w maju 2012 roku, a dziewiąty, „Hold On It's Easy”, w lutym 2015 roku. W lipcu 2015 roku wydali singiel „Pinpoint” z walijską piosenkarką Angharad Van Rijswijk, znaną jako Accü.

 

  W 2016 roku amerykański kandydat na wiceprezydenta, Tim Kaine, udzielił obszernej wywiadu magazynowi „Rolling Stone”, w którym opowiedział, że Cornershop jest jednym z jego ulubionych zespołów.W 2017 roku udostępnili utwór instrumentalny zatytułowany „Demon is a Monster” w antybrexitowym podcaście „Remainiacs” jako motyw przewodni. Utwór został następnie wydany cyfrowo.Cornershop jest zagorzałym przeciwnikiem Brexitu.W marcu 2020 roku wydali nowy album „England Is a Garden”, który spotkał się z generalnie pozytywnymi recenzjami. Pierwszy oficjalny teledysk do albumu, towarzyszący utworowi „St Marie Under Canon”, ukazał się w lutym 2020 roku.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Reader's Wives	Cornershop	01.1994	91[2]	-	Wiiija WIJ 29V	[written by Cornershop ][produced by T. Singh]
Good Ships / Funky Days Are Back Again	Cornershop	06.1997	92[1]	-	Wiiija WIJ 70	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Brimful Of Asha/Easy Winners (Part 1)	Cornershop	08.1997	60[4]	-	Wiiija WIJ 75	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Brimful Of Asha	Cornershop	02.1998	1[1][18]	-	Wiiija WIJ 81	[2x-platinum-UK][written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Sleep On The Left Side	Cornershop	05.1998	23[10]	-	Wiiija WIJ 80	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Lessons Learned From Rocky I To Rocky III/ Returning From the Wreckage	Cornershop	03.2002	37[4]	-	Wiiija WIJ 129	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]
Staging (The Plaguing Of The Raised Platform)/Green P's	Cornershop	08.2002	80[2]	-	Wiiija WIJ 130	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]
Topnotch / Natch	Cornershop pres. Bubbley Kaur	08.2004	53[2]	-	Rough Trade RTRADSCDP 207	[produced by T. Singh]
Wop The Groove/The Dixons D90 Series	Cornershop feat. Rowetta	02.2006	154[1]	-	Rough Trade RTRADSCDP 273	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When I Was Born For The 7th Time	Cornershop	09.1997	17[32]	144[5]	Wiiija WIJLP 1065	[gold-UK][produced by Tjinder Singh]
Handcream for a Generation	Cornershop	04.2002	30[6]	-	Wiiija WIJLP 1115	[produced by Tjinder Singh]
Judy Sucks a Lemon for Breakfast	Cornershop	07.2009	145	-	Ample Play AMPLALP 02	[produced by Tjinder Singh]

Hugh Cornwell

 

Najbardziej znany jako frontman Stranglers, jednego z najdłużej istniejących i najpopularniejszych
na świecie zespołów z oryginalnej fali brytyjskiego punku, Hugh Cornwell cieszył się również umiarkowanie udaną karierą solową, która rozpoczęła się od jego debiutanckiego albumu „Nosferatu” w 1979 roku i trwała długo po odejściu z zespołu w 1990 roku. 

Coronets

 

The Coronets to brytyjski zespół wokalny działający w połowie lat 50-tych XX wieku. 

Zespół został założony w czerwcu 1953 roku  przez Billa Shepherda i Valerie Tyler, którzy wówczas byli członkami George Mitchell Minstrels. Pomysł na nowy zespół zrodził się w pociągu z Birmingham do Londynu. Inspiracją dla nazwy zespołu była piosenka „The Coronation” , a zespół zamówił kwintet koron do noszenia podczas występów.Przełom w karierze zespołu nastąpił, gdy pod koniec 1953 roku przez cztery miesiące występowali w programie radiowym Midday Music Hall, a w październiku zadebiutowali w telewizji w programie „Shop Window” i zostali zaproszeni do nagrania piosenki do filmu „Goons”. The Coronets występowali głównie jako wokaliści wspierający w wytwórni Columbia i nagrywali covery tanich wytwórni, ale nagrali również kilka singli pod własnym nazwiskiem. 

 W jednym z nich -„Brown Eyes - Why Are You Blue?” - każda partia wokalna została nagrana przez zespół dwukrotnie, tworząc 10-głosową harmonię. W 1954 roku Gerry Laine, basista, został zastąpiony przez Mike'a Sammesa. We wrześniu 1955 roku Marion Gay musiała odejść z zespołu z powodu ciąży; na jej miejsce zatrudniono Irene King z The Keynotes.W 1957 roku Sammes był bardziej zainteresowany amerykańskimi harmoniami i bardziej współczesnym brzmieniem, dlatego założył Mike Sammes Singers, a Shepherd został dyrektorem muzycznym w Pye Nixa; w rezultacie Coronets przestali istnieć. 

Shepherd zarządzał zmiennym składem znanym jako „The Coronet Singers”, który później stał się znany po prostu jako Bill Shepherd Singers. Grupa wydała dwa single, które znalazły się na listach przebojów New Musical Express, oba w 1955 r.; jeden singel, który nie znalazł się na listach przebojów NME, „Don't Go to Strangers” z udziałem Ronniego Harrisa, zajął 9. miejsce na pierwszej liście przebojów Record Mirror 22 stycznia 1955 r., a tydzień później osiągnął 8. miejsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's How A Love Song Was Born/The Voice	Ray Burns with the Coronets	09.1955	14[6]	-	Columbia DB 3640	[written by Green,Newell]
Twenty Tiny Fingers/Meet Me On The Corner	Coronets	12.1955	20[1]	-	Columbia DB 3671	[written by Tepper, Bennett]