Z archiwum...rocka

czwartek, 28 maja 2026

Dot Records

Założycielem wytwórni był weteran II wojny światowej urodzony w 1918r w stanie
Tennessee,Randolph C. Wood.Osiadł po wojnie w małym miasteczku Gallatin nieopodal Nashville i tam prowadził sklep z akcesoriami elektrycznymi.Sprzedażą płyt zainteresował się w 1947r i były to głównie płyty z muzyką klasyczną i popularną. Klienci pytali go coraz częściej o wykonawców rhythm'n'bluesowych występujących w Nashville,takich jak:Joe Liggins, Roosevelt Sykes, czy Cecil Gant.

Woods odkrył ,że płyty tych wykonawców były dostępne tylko limitowanym nakładzie,a więc niedostępne dla niego.Zaczął swój muzyczny bizness w 1948 roku od sprzedaży wysyłkowej.Do 1950r jego interes tak się rozrósł [20.000 tytułów],że swój sklep elektryczny przemianowuje na sklep muzyczny. Jego współpraca z Gene Noblesem zaowocowała własną firmą nagraniową Randy' s ,która wydała kilka płyt minn. Richarda Armstronga i Record Shop Special wydającą Cecila Ganta.Zasadniczo było to przedłużenie sklepu muzycznego.

Kiedy Wood przejął część udziałów lokalnego radia,zdecydował się z Noblesem na założenie "prawdziwej" wytwórni płyt z własną dystrybucją,nagrywającą lokalnych artystów w studio radiowym. Jednym z pierwszych artystów nagrywających dla wytwórni był młody człowiek Johnny Maddox,który zaczynał jako pakowacz w sklepie Wooda.Jego honky tonk grany na fortepianie stał się znakiem firmowym wytwórni.Wczesne single to najczęściej muzyka gospel takich wykonawców jak: Fairfield 4, the Gateway Quartet, the Golden Voice Trio, Rosa Shaw, Joe Warren, the Singing

Stars.
Rhythm' n' blues firmowali-Griffin Brothers, Ivory Joe Hunter, Joe Liggins, the Four Dots, the Big Three Trio, Brownie McGhee, Shorty Long, and the Counts.
Duże sukcesy na listach przebojów odniósł zespół Griffin Brothers,którego pięć pierwszych singli w latach 1950-51 weszło do Top 10 "Billboard".W 1955 roku Randy Wood został zaalarmowany rosnącym zapotrzebowaniem na muzykę rhythm' n' bluesową wśród białych słuchaczy,co zaowocowało w pierwszym rzędzie na zwiększonej produkcji "coverów",a więc wtórnych wersji originalnych utworów wykonywanych przez białych w tym przypadku wykonawców.

We wczesnych latach 50-tych muzyczne stacje radiowe były bardzo homogeniczne[jedne grały np. tylko białych artystów jak F.Sinatra,Jo Stafford,inne Hanka Williamsa ,Kitty Wells itp.],niepodobne do póżniejszego okresu 1956-1970 gdzie grano wszystkie gatunki muzyczne.
W 1955r wraz z pojawieniem się Fatsa Domino i Chucka Berry' ego na listach przebojów i Alana Freeda jako radiowego DJ-a grającego tę nową muzykę na falach radiowego eteru pojawił się ogromny popyt wśród białych nastolatków na tę muzykę,a to było kolejne wyzwanie dla muzycznego showbiznesu. Wood będąc bystrym obserwatorem rynku,przewidział popularność rhytm' n' bluesa a jego biletem do sławy miał być kontrakt z wyłowionym z collegu młodym piosenkarzem Pat Boonem.

Ten początkowo nie chciał wykonywać coverów czarnych wykonawców,zarzucając tekstom tych utworów miałkość intelektualną.Zgodził się na ich nagrywanie pod warunkiem ich poprawienia.W ciągu niespełna roku nagrał w ten sposób minn."Ain't That a Shame," "Gee Whittakers!," "Tutti Frutti" ,"Long Tall Sally," "I Almost Lost My Mind." Po tym okresie zaczął nagrywać spokojne ,melodyjne ballady w stylu Binga Crosby i Perry Como-"Don't Forbid Me", "April Love" i "Love Letters in the Sand", nie unikając dawnego repertuaru przynoszącemu spore profity.Boone nagrywał dla Dot Rec do 1968r,opuszczając tę wytwórnie razem z jej szefem,gdy ten przeniósł się do Ranwood Records.
Faktem była duża lojalność artystów nagrywających dla Dot przez dziesięciolecia, takich jak:Johnny Maddox, Pat Boone, Billy Vaughn, the Fontane Sisters, czy Lawrence Welk.Jedną z przyczyn tego stanu rzeczy była estyma uczciwego i sprawiedliwego, jaką cieszył się Wood u swoich podopiecznych.

W 1956r Wood przenosi swoje przedsiębiorstwo do Hollywood,jednocześnie zmieniając repertuar wytwórni ,opierając się na prostych popowych utworach,mimo,że osiągnęli w edycji rhythm' n' bluesa prawdziwe mistrzostwo.Wraz z końcem ery nagrywania coverów,Wood wybrał lepszą drogę na rock' n' rollowym rynku-kupował lub dzierżawił produkcje od niezależnych producentów.Jedną z pierwszych takich kompozycji był utwór Lee Hazlewooda "The fool" wykonywany przez Sanforda Clarka.Pierwotnie wyprodukowana w maleńkim i prymitywnym studio w Phoenix,trafiła na 7 miejsce Billboard w nowym wydaniu Dot Records.

Koniec lat 50-tych to dobry czas dla nowości.Takim nabytkiem był dla wytwórni Jimmy Drake,pracujący wcześniej jako kierowca ciężarówki,a nagrywający pod pseudonimem Nervous Norvus.To on na singlu "Transfusion" umieścił efekty dżwiękowe z katastrofy samochodowej,a jego nagrania przyniosły mu ogromną popularność w stacjach radiowych.
W podobny sposób nabył prawa do wydawania nagrań Bonnie Tutmarc [póżniej Bonnie Guitar] i Neda Millera ,znanego z hitu "Dark moon" od Fabor Records.W tym samym roku wśród jego podopiecznych trafia się prawdziwa perełka ,zespół Del Vikings,utworzony w 1955r a nagrywający wcześniej dla Fee Bee Records.

W tymże samym roku Randy Wood sprzedaje Dot Records za 3 miliony dolarów Paramount Pictures,ale zostaje jej prezydentem przez kolejne dziesięciolecie.Paramount przebiła w licytacji ABC Paramount Rec,która szukała dużej wytwórni dla swoich filii;CBS i NBC.Mimo podobnego członu w nazwie [Paramount] firmy nie były ze sobą powiązane.Mimo ,że Dot było formalnie własnością Paramount Pictures,to o profilu wydawanych płyt decydował Wood.Nazwa Paramount pojawia się okazjonalnie w logo Dot.Stała się bardziej widoczna po wykupieniu Paramount Pictures w 1968r przez Gulf+Western.

W 1964r na rynku amerykańskim nastąpił przełom za sprawą brytyjskiej inwazji merseybeatu.Dot będąca ostoją tradycyjnego brzmienia nie zmieniła swojej strategii,stąd najgorszy okres 1964-1967 w historii wytwórni,gdy żaden z jej singli nie trafił na Top 100 Hit.

W 1967r Wood odchodzi z Dot i zakłada z Lawrence Welkiem Ranwood Records,która wydaje głównie płyty tego ostatniego po wykupieniu swoich matryc w Coral Rec i Dot Rec.Wznawiali też stare albumy wydawane przez Dot.Ranwood działa do dzisiaj i jest częścią Welk Music Group.
Nowy właściciel Gulf+Western zmienia design wydawanych płyt,lecz co ważniejsze skupia się na produkcji płyt stereo.Dot pod nowym kierownictwem zaczyna ograniczać swój profil do muzyki country.Nie było to najgorsze rozwiązanie bo przyniosło wytwórni wiele zysku za sprawą takich wykonawców jak:Freddy Fender, Roy Clark, Barbara Mandrell, Billy "Crash" Craddock, Narvel Felts, the Oak Ridge Boys, Don Williams, Tommy Overstreet, John Wesley Ryles, Johnny Carver, Donna Fargo, Red Steagall, Ray Price, Joe Stampley, Buck Trent, Sue Richards.Jednocześnie Gulf+Western zaprzestało wydawanie płyt z katalogu Dot Records.

Dystrybucję przejmuje Famous Music ,ramię Paramount Pictures.W 1974r Dot Records został sprzedany ABC i powstała nowa firma pod szyldem ABC-Dot Records.Firma przetrwała trzy lata do 1977 roku.

W 1979 roku ABC wraz z katalogiem Dot została sprzedana MCA.Ta ostatnia w 1998r połączyła się z PolyGram tworząc koncern Universal Music Group,który jest właścicielem materiału muzycznego Dot Records.

Najpopularniejsze płyty
BOONE, PAT PAT'S GREAT HITS 02/12/60 DOT Gold ALBUM FARGO, DONNA FUNNY FACE 01/04/73 DOT Gold SINGLE FARGO, DONNA HAPPIEST GIRL IN THE WHOLE U.S.A. 08/23/72 DOT Gold SINGLE FARGO, DONNA THE HAPPIEST GIRL IN THE WHOLE U.S.A. 01/29/73 DOT Gold ALBUM FENDER, FREDDY BEFORE THE NEXT TEARDROP FALLS 05/22/75 DOT Gold SINGLE FENDER, FREDDY BEFORE THE NEXT TEARDROP FALLS 08/29/75 DOT Gold ALBUM FENDER, FREDDY WASTED DAYS & WASTED NIGHTS 09/18/75 DOT Gold SINGLE GILMER, JIM, & THE FIREBALLS SUGAR SHACK 11/29/63 DOT Gold SINGLE VAUGHN, BILLY BLUE HAWAII 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY SAIL ALONG SILVERY MOON 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY THEME FROM A SUMMER PLACE 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY & HIS ORCHESTRA GOLDEN INSTRUMENTALS 10/10/69 DOT Gold ALBUM WELK, LAWRENCE CALCUTTA 02/14/61 DOT Gold SINGLE WELK, LAWRENCE CALCUTTA ALBUM 03/16/61 DOT Gold ALBUM WELK, LAWRENCE WINCHESTER CATHEDRAL 04/17/67 DOT Gold ALBUM

#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"
2/5 1955 3[ilość tyg. na poz.1] Hearts Of Stone...The Fontane Sisters__Dot 15265 9/17 1955 2 Ain't That A Shame...Pat Boone__Dot 15377 7/28 1956 4 I Almost Lost My Mind...Pat Boone__Dot 15472 11/3 1956 3 The Green Door...Jim Lowe__Dot 15486 2/9 1957 1 Don't Forbid Me...Pat Boone__Dot 15521 2/16 1957 6 Young Love...Tab Hunter__Dot 15533 6/3 1957 7 Love Letters In The Sand...Pat Boone__Dot 15570 12/16 1957 6 April Love...Pat Boone__Dot 15660 2/13 1961 2 Calcutta...Lawrence Welk__Dot 16161 6/19 1961 1 Moody River...Pat Boone__Dot 16209 10/12 1963 5 Sugar Shack...Jimmy Gilmer & The Fireballs__Dot 16487 5/31 1975 1 Before The Next Teardrop Falls...Freddy Fender__ABC/Dot 17540
Inne hity na singlowej liście przebojów "Billboard"
Melody Of Love Billy Vaughn 2 1955 I`ll Be Home Pat Boone 4 1956 A Wonderful Time Up There Pat Boone 4 1958 Funny Face Donna Fargo 5 1972 Friendly Persuasion (Thee I Love) Pat Boone 5 1956 Why Baby Why Pat Boone 5 1957 The Shifting Whispering Sands (Part 1 and Part 2) Billy Vaughn 5 1955 It`s Too Soon To Know Pat Boone 5 1958 Sugar Moon Pat Boone 5 1958 Remember You`re Mine Pat Boone 6 1957 Speedy Gonzales Pat Boone 6 1962 At My Front Door (Crazy Little Mama) Pat Boone 7 1955 Deck Of Cards Wink Martindale 7 1959 If Dreams Came True Pat Boone 7 1958 Chains Of Love Pat Boone 10 1956 Raunchy Billy Vaughn 10 1957 Wonderful Summer Robin Ward 14 1963 Bernardine Pat Boone 14 1957 The Green Door Jim Lowe 15 1957 Twixt Twelve And Twenty Pat Boone 17 1959 When The White Lilacs Bloom Again Billy Vaughn 18 1956 (Welcome) New Lovers Pat Boone 18 1960 Yesterday, When I Was Young Roy Clark 19 1969 Big Cold Wind Pat Boone 19 1961 Gee, But Its Lonely Pat Boone 21 1958 For My Good Fortune Pat Boone 23 1958 Cab Driver Mills Brothers 23 1968 Ape Call Nervous Norvus 24 1956 You Better Move On Arthur Alexander 24 1962 Wheels Billy Vaughn 28 1961 Fools Hall Of Fame Pat Boone 29 1959 Tumbling Tumbleweed Billy Vaughn 30 1958 I`ll See You In My Dreams Pat Boone 32 1962 Johnny Will Pat Boone 35 1961 No one will ever know/Because Jimmie Rodgers 09.1962 - 43[11] Dot 16 378 Rainbow at midnight/Rhumba boogie Jimmie Rodgers 11.1962 - 62[7] Dot 16 407 Face in a crowd/Lonely tears Jimmie Rodgers 03.1963 - 129[1] Dot 16 450 Two-ten,six-eighteen [Doesn' t anybody know my name]/The banana boat song Jimmie Rodgers 10.1963 - 78[7] Dot 16 527 Mama was a cotton picker/Together Jimmie Rodgers 12.1963 - 131[1] Dot 16 561 The world i used to know/I forgot more than you' ll ever know Jimmie Rodgers 05.1964 - 51[9] Dot 16 595

Lennon Sisters

Lennon Sisters to amerykański zespół wokalny, który w różnych okresach składał się z trzech lub
czterech sióstr. Kwartet pierwotnie składał się z Dianne (znanej również jako DeeDee; urodzonej jako Dianne Barbara 1 grudnia 1939 r.), Peggy (urodzonej jako Margaret Anne 8 kwietnia 1941 r.), Kathy (urodzonej jako Kathleen Mary 2 sierpnia 1943 r.) i Janet (urodzonej jako Janet Elizabeth 15 czerwca 1946 r.).

Wszystkie urodziły się w Los Angeles w Kalifornii, z niemiecko-irlandzkiego i4 meksykańskiego pochodzenia. Pierwotny kwartet stanowiły najstarsze cztery z dwunastoosobowej rodziny. W 1992 roku młodsza siostra Mimi zastąpiła drugą siostrę Peggy, która przeszła na emeryturę. Siostra Dianne również przeszła na emeryturę. Grupa regularnie występowała w cotygodniowym programie telewizyjnym The Lawrence Welk Show. Obecny skład zespołu, występujący głównie w kurortach Welk, składa się z Mimi, Janet i Kathy.

Kwartet zadebiutował w The Lawrence Welk Show w Wigilię Bożego Narodzenia 1955 roku, po tym jak ich kolega ze szkoły, Larry Welk, syn Lawrence'a Welka, zwrócił na nich uwagę ojca. Welk był chory w domu, leżąc w łóżku, gdy jego syn przyprowadził siostry, żeby zaśpiewały dla niego. Był pod takim wrażeniem, że zadzwonił i umówił je na występ w tym tygodniu. Były filarem programu, aż do momentu, gdy w 1968 roku odeszły, by rozpocząć własną karierę.

Kwartet liczył zaledwie trzy członkinie w latach 1960-1964; najstarsza siostra Dianne wyszła za mąż, opuściła zespół, a następnie ponownie do niego dołączyła. Peggy śpiewała partię harmonii wysokiej, Kathy partię harmonii niskiej, a Janet i Dianne partie harmonii średniej i prowadzące. Ich pierwszy hit, „Tonight, You Belong to Me”, osiągnął 15. miejsce na listach przebojów w 1956 roku. Następnie w 1961 roku ukazał się singiel „Sad Movies”, który okazał się ich najlepiej sprzedającym się utworem. Zapewnił im jedyny singiel numer 1 w karierze, docierając na szczyt list przebojów w Japonii. Wspólnie z siostrami Lennon produkowano takie artykuły jak kolorowanki, papierowe lalki i książki z opowiadaniami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tonight You Belong To Me	Lennon Sisters	09.1956	-	15[13]	Coral 61 701	[written by Lee David, Billy Rose][#1 hit for Gene Austin in 1927]
Sad Movies (Make Me Cry)/I Don't Know Why	Lennon Sisters	09.1961	-	56[7]	Dot 16215	[written by Loudermilk][produced by George Cates, Lawrence Welk, Randy Wood]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Christmas With The Lennon Sisters	Lennon Sisters	12.1961	-	95[4]	Dot 25 343	-
Somethin’ Stupid	Lennon Sisters	05.1967	-	77[18]	Dot 25 797	[produced by "Snuff" Garrett]

Sean Lennon

Sean Taro Ono Lennon (ur. 9 października 1975r w Nowym Jorku) - brytyjsko-japoński muzyk,
pisarz, autor piosenek oraz aktor. Jest synem brytyjskiego muzyka Johna Lennona i japońskiej artystki awangardowej Yoko Ono, oraz przyrodnim bratem Juliana Lennona (syna Johna z pierwszego małżeństwa) i Kyoko Chan Cox (córki Yoko z drugiego małżeństwa).

Sean urodził się w Nowym Jorku, w dniu 35. urodzin swego ojca. Jego narodziny spowodowały odejście Johna ze świata muzyki i show-biznesu.

Jego ojciec nagrał dla niego piosenkę zatytułowaną Beautiful Boy (Darling Boy), która jakoby opisuje moment przed położeniem chłopca do łóżka. Przy końcu utworu słychać jak Lennon mówi: „Good night, Sean. See you in the morning”.

Uczęszczał do ekskluzywnych, elitarnych i prywatnych szkół (Institut Le Rosey w Szwajcarii, Ethical Culture School oraz Dalton School w Nowym Jorku). Pierwszy raz na scenie pojawił się jako sześciolatek, kiedy to na płycie Yoko Ono - Season of Glass - recytował opowieść, której nauczył go ojciec. Trzy lata później zaśpiewał pierwszą piosenkę „It’s Alright”, która pojawiła się na albumie jego matki, wydanym z okazji jej 50. urodzin. Później, w roku 1991, pojawił się na albumie Lenny’ego Kravitza „Mama Said”. W 1995 roku wziął udział w tworzeniu awangardowego albumu Yoko, pt. „Rising”.

W 1997 roku dołączył do stworzonego w Nowym Jorku japońskiego duetu Cibo Matto (Miho Hatori i Yuka Honda) . Rok później wydał swój debiutancki solowy album Into the Sun, który zebrał dość pochlebne opinie w środowisku krytyków muzycznych. Płyta ta została stworzona przy współpracy z Yuką Honda, która była w tym czasie partnerką Seana. Rok później wydano minialbum Seana Half Horse, Half Musician, który zawierał kilka nowych piosenek, ale także remiksy tych wydanych na Into the Sun.

Jeszcze tego samego roku Cibo Mato wydało swój drugi album – „Stereo Type A”. W roku 2001 Sean wystąpił wraz z Rufusem Wainwrightem i Mobym na koncercie Come Together: A Night for John Lennon’s Words and Music, gdzie zagrał piosenki „This Boy” i „Across the Universe”. Potem, aż do końca 2005 roku, usunął się w cień.
Współczesność

W lutym 2006 roku na profilu Seana w serwisie MySpace pojawił się utwór „Dead Meat” zwiastujący wydanie nowego albumu Friendly Fire. Wiosną tego samego roku w sieci opublikowano zwiastun wersji CD/DVD płyty, który zawierał sceny wycięte z filmowej wersji albumu. Friendly Fire wydano 3 października 2006 roku. Od tamtego czasu Sean pojawiał się kilka razy w programach telewizyjnych, wykonując swój singel Dead Meat. Pracował także, wraz z gitarzystą The Strokes, Albertem Hammondem, nad jego solowym albumem „Yours to Keep”, który został wydany 9 października 2006.

W 2008 roku pojawił się gościnnie na albumie Easy Come Easy Go Marianne Faithfull.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Into the Sun	Sean Lennon	06.1998	90[1]	153[1]	Grand Royal 94 551	[produced by Yuka Honda]
Friendly Fire	Sean Lennon	10.2006	-	152[1]	Capitol 0946 3 72220 1 0 [UK]	[produced by Sean Lennon]
Monolith Of Phobos	Claypool Lennon Delirium	06.2016	-	84[1]	ATO 0308	[produced by Les Claypool, Sean Lennon]

Len

Len to kanadyjski duet rocka alternatywnego z siedzibą w Toronto w Ontario. W skład zespołu
wchodzą rodzeństwo Marc Costanzo (wokal, gitara) i Sharon Costanzo (wokal, gitara basowa) oraz zmienny skład muzyków koncertowych i studyjnych. Grupa jest najbardziej znana z singla „Steal My Sunshine” z 1999 roku.

Marc Costanzo zaczął nagrywać muzykę rekreacyjnie w wieku 13 lat. Nagrania te były głównie prowadzone przez Marca, chociaż jego starsza siostra Sharon czasami dodawała wokale do nagrań. W 1991 roku Marc rozpoczął produkcję muzyki pod pseudonimem Len jako solowy projekt. Nazwę zapożyczył od przyjaciela Marca z liceum, Lenny'ego. Sharon oficjalnie dołączyła do projektu rok później, co oznaczało pierwszą iterację Len jako duetu. Len zaczynał jako zespół punkrockowy, z wpływami muzyki pop.

W latach 1992–1997 duet rodzeństwa niezależnie wydał EP-kę o tym samym tytule oraz dwa albumy studyjne: „Superstar” (1995) i „Get Your Legs Broke” (1997). W 1994 roku nagrano utwór „Candy Pop”, który wykorzystano jako motyw przewodni najnowszego sezonu programu „Streetcents” stacji CBC.W marcu 1994 roku zespół wydał split-kasetę w wytwórni No Records, w której zagrali również Hip Club Groove, Zoltar i Chaz Rules. Ponieważ „Superstar” nagrywano w Halifaxie, zespół nakręcił kilka teledysków do utworów „Candy Pop”, „Show Off” i „Slacker”. Na albumie wystąpiło wielu byłych członków halifaxskiej sceny muzycznej, takich jak Joel Plaskett, Michael Catano i Chris Murphy.

Zespół wystąpił na festiwalu Halifax Pop Explosion w 1995 roku, na pokazie No Cases No Records, z którym wówczas podpisali kontrakt. Marc oszacował, że zarówno „Superstar”, jak i „Get Your Legs Broke” sprzedały się w nakładzie około 10–15 000 egzemplarzy.Chociaż te dwa albumy spotkały się z minimalnym zainteresowaniem w Kanadzie, duetowi trudno było przyciągnąć uwagę dużych wytwórni płytowych. Zespół po raz pierwszy poczuł smak sukcesu, gdy otrzymał uznanie za piosenkę „Candy Pop”.W 1998 roku Len podpisał kontrakt z amerykańską wytwórnią Work Group.

W 1999 roku Len wydał album o bardziej hiphopowym charakterze, „You Can't Stop the Bum Rush”. Utwór z albumu, „Steal My Sunshine”, zawierający fragment utworu disco „More, More, More” zespołu Andrea True Connection, został wydany jako singiel. Utwór osiągnął trzecie miejsce na liście przebojów RPM Top Singles, a także znalazł się w pierwszej dziesiątce w wielu innych krajach, w tym w Australii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, stając się największym hitem Len. Len został nominowany do nagrody Juno w 2000 roku w kategorii najlepszy nowy zespół, a album został nominowany w kategorii najlepszy album alternatywny. Po wydaniu utworu popularność Lena spadła, ale zespół kontynuował wydawanie albumów do 2005 roku, po czym nastąpiła siedmioletnia przerwa. Podczas tej przerwy Marc ogłosił rozwiązanie zespołu w wiadomości na MySpace z 2008 roku.

Zapowiedział jednak, że on i Sharon nagrają razem kolejny album. Mimo to Len powrócił z Markiem i Sharon w październiku 2012 roku, wydając swój piąty album studyjny „It's Easy If You Try”. Album promował jeden singiel „It's My Neighborhood”, do którego powstał teledysk przedstawiający mieszkańców Toronto wykonujących playback do utworu. W 2016 roku Marc ogłosił, że prawdopodobnie nie nagrają kolejnego albumu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Steal My Sunshine	Len	08.1999	-	9[25]	Work	[platinum-US][platinum-UK][written by Marc Costanzo, Gregg Diamond][produced by Mumble C]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Stop the Bum Rush	Len	07.1999	-	46[27]	Work 69 528	[gold-US][produced by Mumble C ,Fisher, Big King]

Tom Lehrer

Thomas Andrew Lehrer (ur. 9 kwietnia 1928r - zm. 26 lipca 2025r)
był amerykańskim muzykiem, piosenkarzem, autorem tekstów, satyrykiem i matematykiem, który później uczył matematyki i teatru muzycznego. Nagrywał zwięzłe, humorystyczne, a często polityczne piosenki, które zyskały popularność w latach 50. i 60-tych XX wieku. Jego utwory parodiowały popularne formy muzyczne, często z oryginalnymi melodiami. Wczesne występy Lehrera poruszały tematy nieaktualne i zawierały czarny humor w utworach takich jak „Poisoning Pigeons in the Park”. W latach 60-tych komponował piosenki o aktualnych problemach społecznych i politycznych, zwłaszcza dla amerykańskiej wersji programu telewizyjnego That Was the Week That Was. Lehrer zacytował wyjaśnienie przyjaciela: „Zawsze przewiduj najgorsze, a zostaniesz okrzyknięty prorokiem”. Na początku lat 70-tych Lehrer wycofał się z występów publicznych, aby poświęcić się nauczaniu matematyki i historii teatru muzycznego na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Cruz.

Tom Lehrer urodził się w 1928 r. na Manhattanie. Był klasycznie wykształconym pianistą. Jednocześnie już w wieku 18 lat uzyskał tytuł licencjata z matematyki na Harvardzie. Na tej uczelni ukończył też studia magisterskie. Rozpoczął także studia doktoranckie na Uniwersytecie Columbia. Nie ukończył ich, ale dalej zajmował się nauką, a matematyka i muzyka przez dekady wzajemnie przenikały się w jego twórczości.

Jego pierwsze utwory powstały jeszcze podczas studiów - artysta pisał je, by bawić przyjaciół. W 1953 r. Lehrer nagrał debiutancki album "Songs by Tom Lehrer", który sprzedał się w liczbie pół miliona egzemplarzy. Część utworów z płyty została zakazana przez BBC.
Jedne z bardziej znanych utworów Lehrera to "The Elements", aria wymieniająca pierwiastki chemiczne do melodii z opery "Piraci z Penzance", "The Masochism Tango" i "Poisoning Pigeons in the Park". Na przełomie lat 50. i 60-tych Lehrer występował w klubach nocnych oraz na wydarzeniach antywojennych organizowanych przez grupy lewicowe, zyskując status artystycznego prowokatora. Artysta tworzył satyryczne kompozycje do programu "That Was the Week That Was". Wzbudzały one wiele kontrowersji i krytyki.

W okresie od 1972 do 2001 r. wykładał matematykę i teatr muzyczny na Uniwersytecie Kalifornijskim.
Zmarł 26 lipca 2025 r. w wieku 97 lat. Jego śmierć potwierdził w rozmowie z "The New York Times" David Herder, przyjaciel artysty.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That Was the Year That Was	Tom Lehrer	11.1965	-	18[51]	Reprise 6179	[produced by Jimmy Hilliard]
An Evening Wasted with Tom Lehrer	Tom Lehrer	03.1966	-	133[8]	Reprise 6199	-

środa, 27 maja 2026

Left Banke

The Left Banke był amerykańskim zespołem popowym z lat 60-tych,
który stworzył dwa przeboje: "Walk Away Renee" i "Pretty Ballerina". Często korzystał z tak zwanych barokowych aranżacji smyczkowych, a muzyka zespołu była twórczą odpowiedzią na twórczość The Beatles, The Zombies i innych grup brytyjskiej inwazji tego okresu. Zespół miał krótką historię, ale wywarł duży wpływ na wiele późniejszych amerykańskich grup.

Grupa została założona w 1965 roku i składała się z klawiszowca i autora tekstów Michaela Browna, gitarzysty Jeffa Winfielda (później zastąpionego przez Ricka Branda), basisty Toma Finna, perkusisty George'a Camerona i wokalisty Steve'a Martina (znanego również jako Steve Martin Caro). Ojciec Browna, Harry Lookofsky, znany sesyjny skrzypek, prowadził studio w Nowym Jorku i interesował się muzyką zespołu, pełniąc rolę producenta, menedżera i wydawcy. Piosenka Browna "Walk Away Renee" została sprzedana do Smash, spółki zależnej Mercury Records, i stała się hitem pod koniec 1966 roku. "Pretty Ballerina", również napisana przez Browna, trafiła na listy przebojów na początku 1967 roku, a Left Banke wydał LP zatytułowany, co ciekawe, Walk Away Renee/Pretty Ballerina.

W tym momencie zaczęły pojawiać się napięcia między Brownem a resztą zespołu, ponieważ Brown nagrał singiel "And Suddenly"/"Ivy Ivy" pod nazwą Left Banke, korzystając z muzyków sesyjnych i Berta Sommera na wokalu. Pozostali członkowie Left Banke wykorzystali swój fan club do bojkotu nagrania, co doprowadziło do zamieszania wśród stacji radiowych, które "Left Banke" powinny wspierać. Radio i Smash Records ostatecznie wycofały swoje poparcie dla singla, który ostatecznie nie zdołał nawet załapać się na listę Hot 100. ("And Suddenly" zostało nagrane przez grupę o nazwie Cherry People i było małym hitem.)

Pod koniec 1967 roku zespół się ponownie zjednoczył i nagrał więcej materiału, w tym singiel "Desiree", który ledwie załapał się na listę Hot 100 - radio wciąż było niechętne, by promować Left Banke po kontrowersjach związanych z poprzednim singlem. Brown wkrótce opuścił zespół na stałe. Cameron i Martin kontynuowali nagrania, a utwory nagrane przez różne wcielenia zespołu zostały skompilowane na drugim LP, The Left Banke Too, który ukazał się w listopadzie 1968 roku. Później tego samego roku Brown i Martin ponownie połączyli siły, aby nagrać jeszcze jeden singiel jako The Left Banke, Myrah / Pedestal, który miał być ich ostatnim singlem na Smash.

Na początku lat 70-tych zespół zjednoczył się na krótko, aby nagrać dwie piosenki do filmu Hot Parts. Utwory, "Love Songs in the Night" i "Two by Two", były przypisane Steve'owi Martinowi i wydano je jako singiel na wytwórni Buddah. Pod koniec lat 70-tych Martin zjednoczył się z George'em Cameronem i Tomem Finnem, aby wydać album Strangers on a Train (wydany jako Voices Calling w Europie). Album niewiele zrobił, by przywrócić popularność zespołu, mimo umiarkowanego sukcesu singla Queen Of Paradise. Po odejściu z Left Banke, Mike Brown pomógł założyć zespół Montage. Choć Brown nie był oficjalnym członkiem grupy, jego obecność była nie do przeoczenia. Wydali jeden album o tytule własnym, na którym znalazła się nowa wersja "Desiree" (niedawno wydana na wytwórni Sundazed) zanim Brown odszedł.

Następnym projektem Browna był zespół Stories z wokalistą Ianim Lloydem. Zespół miał kilka przebojów, w tym "Brother Louie" z 1973 roku, który zajął 3. miejsce na liście Billboardu. Jednak Brown opuścił zespół przed sukcesem "Brother Louie". Następnym (i ostatnim) zespołem Browna byli The Beckies. Osiągnęli jedynie umiarkowany sukces, a Brown wkrótce odszedł. Choć najlepiej znany z dwóch przebojowych singli, Left Banke stworzył wiele innych utworów, które osiągnęły status "klasycznych", w tym "She May Call You up Tonight", "Goodbye Holly" i "Desiree". Mimo krótkiej i burzliwej historii, są powszechnie uważani za jeden z najlepszych zespołów popowych tamtej epoki. Ich aranżacje smyczkowe i emocjonalny, ale czasem niejasny wokal Steve'a Martina Caro są uważane za duży wpływ na Michaela Stipe'a z R.E.M..

W 1992 roku Mercury wydał składankę CD zawierającą wszystkie nagrania The Left Banke zatytułowaną There's Gonna Be A Storm-The Complete Recordings 1966-1969. Piosenka Left Banke "Walk Away Renee" miała duży wpływ na klasyczny utwór arena rock "More than a Feeling" zespołu Boston.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk Away Renee/I Haven't Got The Nerve	Left Banke	09.1966	-	5[13]	Smash 2041	[written by Michael Brown, Bob Calilli, Tony Sansone][produced by Harry Lookofsky, Bill Jerome, Steve Jerome]
Pretty Ballerina/Lazy Day	Left Banke	01.1967	-	15[10]	Smash 2074	[written by Michael Brown][produced by Harry Lookofsky]
Ivy, Ivy/And Suddenly	Left Banke	05.1967	-	119[4]	Smash 2089	[written by Michael Brown][produced by Harry Lookofsky]
She May Call You Up Tonight/Barterers And Their Wives	Left Banke	06.1967	-	120[1]	Smash 2097	[written by Michael Brown, Steve Martin][produced by Harry Lookofsky]
Desiree/I've Got Something On My Mind	Left Banke	10.1967	-	98[2]	Smash 2119	[written by Michael Brown,Tom Feher][produced by Michael Brown]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk Away Renée/Pretty Ballerina	Left Banke	03.1967	-	67[11]	Smash 67 088	[produced by Harry Lookofsky]

Raymond Lefèvre

Raymond Lefèvre (ur. 20 listopada 1929r - zm. 27 czerwca 2008r) był francuskim dyrygentem
orkiestry, aranżerem i kompozytorem.

Urodzony 20 listopada 1929 roku w Calais we Francji, Raymond Lefèvre jest najbardziej znany ze swojej interpretacji utworu z 1968 roku „Soul Coaxing (Ame Caline)” (skomponowanego przez Michela Polnareffa), który stał się międzynarodowym hitem. Napisał również ścieżki dźwiękowe do filmów z Louisem de Funès, takich jak „La Soupe Aux Choux” (1981) czy serial „Żandarm z Saint Tropez”. Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych akompaniował Dalidzie w większości jej nagrań („Bambino”, „Por Favor”, „Tu peux tout faire de moi”, „Quand on n'a que l'amour”) i wielu innych.

Karierę muzyczną rozpoczął w 1956 roku w wytwórni Barclay Records.Jego nagrania były wydawane w Stanach Zjednoczonych przez wytwórnie płytowe Kapp i Four Corners do 1969 roku.

W wieku 17 lat został przyjęty do Konserwatorium Paryskiego. Na początku lat 50-tych grał na fortepianie w orkiestrze Francka Pourcela. W 1953 roku grał na fortepianie w hotelu Hilton w Los Angeles. Karierę muzyczną rozpoczął w 1956 roku w wytwórni Barclay i w tym samym roku nagrał swój debiutancki album. Występował we francuskich programach telewizyjnych Musicorama (lata 50-te) i Palmarés des Chansons (1965, 1966, 1967), akompaniując takim znanym artystom, jak Dalida, Claude François i Richard Anthony, z własną orkiestrą. Jego nagranie „The Day the Rains Came” było bestsellerem w Stanach Zjednoczonych w 1958 roku.

Piosenka „Ame câline” stała się międzynarodowym hitem w 1968 roku, a „La La La (He Gives Me Love)” - instrumentalna adaptacja zwycięskiej piosenki hiszpańskiej piosenkarki Massiel z Konkursu Piosenki Eurowizji z 1968 roku - stała się w 1968 roku mniejszym przebojem w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. W 1969 roku jego nagranie „La Reine de Saba” stało się wielkim hitem w Japonii. Od 1972 do początku XXI wieku odbył kilka udanych tras koncertowych po Japonii. Pracował nad ścieżkami dźwiękowymi do wielu filmów Louisa de Funèsa.

Lefèvre czterokrotnie dyrygował konkursem Eurowizji, trzy razy dla Monako (w 1961,[3], 1962, i 1963) oraz raz dla Luksemburga w 1970 roku.

Śmierć Raymond Lefèvre zmarł 27 czerwca 2008 roku w Seine-Port we Francji, w wieku 78 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Day The Rains Came/Butter Fingers	Raymond Lefèvre And His Orchestra	10.1958	-	30[9]	Kapp 231	[written by Pierre Delanoë,Gilbert Bécaud]
Soul Coaxing (Ame Caline)/If I Were A Carpenter	Raymond Lefèvre And His Orchestra	02.1968	-	37[12]	4 Corners Of The World 147	[written by Michel Polnareff]
La La La (He Gives Me Love)/C'est La Rose	Raymond Lefèvre And His Orchestra	05.1968	-	110[4]	4 Corners Of The World 149	[written by Manuel de la Calva,Ramon Arcusa]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul Coaxing (Âme câline)	Raymond Lefevre & Son Grand Orchestre	03.1968	-	117[16]	4 Corners 4244	-
One for the Money	Whispers	08.1976	-	189[6]	Soul Train 1450	[produced by Norman Harris]

wtorek, 26 maja 2026

New Christy Minstrels

The New Christy Minstrels - amerykański zespół folkowy założony w 1961 roku przez Randy
Sparksa. Przez zespół przewinęło się podczas jego działalności 302 artystów. W 1965 roku zespół wygrał, wspólnie z Bobbym Solo Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo piosenką „Se piangi, se ridi”.

The New Christy Minstrels związana jest z Randym Sparksem, wokalistą i gitarzystą, który rozpoczął działalność pod koniec lat 50-tych łącząc folkowe i folkopodobne piosenki z produkcją rodem z Broadwayu. Na początku lat 60-tych prowadził własny tercet zamierzając przekształcić go w zespół składający się z 10 wokalistów. W tym celu połączył własny zespół z członkami innych formacji. W nowym, poszerzonym składzie znaleźli się, między innymi: Jerry Yester, Dolan Ellis i Art Podell. Nazwa grupy wywodzi się od Christy's Minstrels, XIX-wiecznego zespołu, założonego przez Edwina Pearce’a Christy’ego.

Debiutancki album nowej formacji, Presenting the New Christy Minstrels: Exciting New Folk Chorus, został wydany przez wytwórnię Columbia Records w 1962 roku. Zdobył nagrodę Grammy i osiągnął 19. miejsce na liście przebojów Billboardu. W tym samym roku zespół miał niewielki hit, „This Land Is Your Land” autorstwa Woody Guthriego. W sezonie 1962–1963 zespół uczestniczył w The Andy Williams Show. W tym czasie jego oryginalny skład rozpadł się - połowa członków odeszła, a w ich miejsce pojawiły się nowe twarze, w tym Barry McGuire, Barry Kane, Peggy Connelly (wkrótce zastąpiony przez Gayle’a Caldwella), Larry Ramos i Clarence Treat. Ten skład The New Christy Minstrels zdobył uznanie krytyków i publiczności, otrzymując w lecie 1962 roku angaż do programu Troubadour w Los Angeles.

Nowy skład nagrał album In Person, a wiosną 1963 kolejny, Ramblin, z którego pochodził przebój „Green, green”. Gdy zespół zaczął odnosić znaczące sukcesy komercyjne, w maju 1963 roku opuścił go jego założyciel, Randy Sparks. Był to początek częstych zmian personalnych w zespole. Album Live from Ledbetter's, nagrany w 1964 roku, prezentował The New Christy Minstrels jako ciągle żywotny zespół muzyki folk, choć muzyka ta zmierzała już w kierunku, który wytyczyli Bob Dylan i Phil Ochs.

W tym samym czasie z zespołu odszedł Barry McGuire, co oznaczało koniec jego pierwotnej koncepcji. W zespole rozpoczęły się kolejne roszady personalne. Pojawili się w nim takie postacie jak: Mike Settle, Kenny Rogers, Kim Carnes i Karen Black, a zespół zaczął zmierzać stylistycznie w kierunku muzyki pop. Próby powrotu do pierwotnej koncepcji muzycznej wywołały kolejną falę zmian personalnych. Karen Black po odejściu z zespołu zrobiła karierę aktorską, a Kim Carnes stała się w latach 80-tych gwiazdą muzyki pop-rock.

Zespół zaprzestał działalności w 1971 roku, ale podjął ją na nowo w 1978 roku występując z koncertami w hotelach. W latach późniejszych zespół, za sprawą Sparksa, jeszcze dwukrotnie odradzał się: w 2007 roku, z okazji nagrania albumu Recycled: What's Old Is New! , oraz w 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Land Is Your Land/Don't Cry, Suzanne	New Christy Minstrels	12.1962	-	93[1]	Columbia 42592	[written by W. Guthrie][produced by Jim Harbert]
Denver/Liza Lee	New Christy Minstrels	03.1963	-	127[2]	Columbia 42673	[written by R. Sparks][produced by James Harbert]
Green, Green/The Banjo	New Christy Minstrels	06.1963	-	14[12]	Columbia 42805	[written by B. McGuire, R. Sparks][produced by Jim Harbert]
Saturday Night/The Wheeler Dealers	New Christy Minstrels	10.1963	-	29[7]	Columbia 42887	[written by R. Sparks][produced by Jim Harbert]
Today/Miss Katy Cruel	New Christy Minstrels	04.1964	-	17[13]	Columbia 43000	[written by R. Sparks][produced by R. Sparks][piosenka z filmu "Advance to the rear"]
Silly Ol' Summertime/The Far Side Of The Hill	New Christy Minstrels	08.1964	-	92[2]	Columbia 43092	[written by R. Sparks, S. Turner][produced by Randy Sparks]
Gotta Get A'Goin'/Down The Road I Go	New Christy Minstrels	01.1965	-	111[2]	Columbia 43178	[written by Alan Kohan & William Angelos]
Chim, Chim, Cheree/They Gotta Quit Kickin' My Dog Around	New Christy Minstrels	04.1965	-	81[5]	Columbia 43215	[written by Robert B. Sherman & Richard M. Sherman][piosenka z filmu "Mary Poppins"]
Chitty Chitty Bang Bang/Me Old Bam-Boo	New Christy Minstrels	02.1969	-	114[3]	Columbia 44631	[written by R. M. Sherman, R. B. Sherman][tytułowa piosenka z filmu][#76 hit for Paul Mauriat in 1969]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
New Christy Minstrels	New Christy Minstrels	10.1962	-	19[92]	Columbia 1872	[produced by Jim Harbert]
The New Christy Minstrels in Person	New Christy Minstrels	02.1963	-	30[20]	Columbia 1941	[produced by Jim Harbert]
Tell Tall Tales! (Legends and Nonsense)	New Christy Minstrels	05.1963	-	20[22]	Columbia 2017	[produced by Jim Harbert]
Ramblin' Featuring Green, Green	New Christy Minstrels	08.1963	-	15[77]	Columbia 2055	[gold-US][produced by Jim Harbert]
Today and Other Songs from 'Advance to the Rear'	New Christy Minstrels	04.1964	-	9[34]	Columbia 2159
Land of Giants	New Christy Minstrels	08.1964	-	48[23]	Columbia 2187	[produced by Randy Sparks]
Cowboys and Indians	New Christy Minstrels	02.1965	-	62[11]	Columbia 2303	[produced by Allen Stanton]
Chim Chim Cher-ee	New Christy Minstrels	06.1965	-	22[22]	Columbia 2369	[produced by Sid Garris]
The Wandering Minstrels	New Christy Minstrels	10.1965	-	125[9]	Columbia 2384	[produced by Sid Garris]
Greatest Hits	New Christy Minstrels	06.1966	-	76[16]	Columbia 2479	-
You Need Someone to Love	New Christy Minstrels	11.1970	-	195[2]	Gregar 102	-

Music of Arizona

Muzyka Arizony narodziła się z muzyki rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej,
tworzonej przez rdzennych mieszkańców Arizony. W XX wieku meksykańscy imigranci spopularyzowali bandę, corridos, mariachi i conjunto. Inne główne inspiracje wywodzą się ze stylów popularnych w pozostałych częściach Stanów Zjednoczonych. We Flagstaff działa orkiestra społeczna (nieprofesjonalna), Flagstaff Symphony Orchestra. W skład FSO wchodzą zarówno mieszkańcy miasta, jak i wykładowcy oraz studenci Northern Arizona University. Teatr Orpheum to największa scena koncertowa w północnej Arizonie. Miasto organizuje dwa festiwale muzyczne: Flagstaff Folk Festival i Flagstaff Music Festival. Flecista pochodzenia indiańskiego, R. Carlos Nakai, pochodzący z plemienia Nawaho/Ute, urodził się we Flagstaff. Zespół punkowy Blackfire z plemienia Nawaho powstał we Flagstaff.

Phoenix zostało nazwane „mekką rocka” przez Jima Adkinsa z zespołu rockowego Jimmy Eat World. Tempe (siedziba Uniwersytetu Stanowego Arizony) i Mesa również współistnieją z Phoenix jako część sceny muzycznej Arizony. Inne zespoły z Phoenix to Meat Puppets, American Standards, Gin Blossoms (gitarzysta prowadzący Doug Hopkins zmarł w 1993 roku w Tempe), Phunk Junkeez, Chronic Future, Dead Hot Workshop, The Jetzons oraz Roger Clyne and the Peacemakers. W latach 60-tych w Phoenix występowały zespoły rockowe i R&B inspirowane brytyjskimi grupami inwazyjnymi, takimi jak The Beatles. Wśród muzyków, którzy wyłonili się z tej ery, znajdują się Alice Cooper i Bill Spooner z The Tubes.

Zespół Pages został założony przez mieszkańców Phoenix, Richarda Page'a i Steve'a George'a, którzy później stali się zalążkiem feniksowskiego zespołu pop-rockowego Mr. Mister (który miał dwa hity nr 1 na liście Hot 100, w tym „Broken Wings” w 1985 roku). Dolan Ellis mieszkał w Phoenix przez większość swojego dorosłego życia. Na początku lat 60-tych przeniósł się do Los Angeles, gdzie był pierwszym członkiem nagrodzonej Grammy grupy folkowej The New Christy Minstrels. Dolan powrócił do Phoenix, gdy zespół był jeszcze u szczytu sławy. W lutym 1966 roku gubernator Sam Goddard mianował Dolana Oficjalnym Balladerem Stanu Arizona, którego funkcję odnawiano za kadencji dziesięciu kolejnych gubernatorów. Został wybrany pierwszym Strażnikiem Kultury Arizony, a senator John McCain wpisał jego osiągnięcia do Rejestru Kongresu USA. Dolan spędził kilka lat poza Phoenix, od około 1993 do 2003 roku, aby założyć Arizona Folklore Preserve w Ramsey Canyon. Nadal dojeżdża do AFP, gdzie nadal pełni funkcję artysty-rezydenta, około dwa razy w miesiącu.

Na początku lat 80-tych do zespołów hardcore punkowych z Phoenix należeli The Feederz, JFA (Jodie Foster's Army) i Meat Puppets, z których ten ostatni miał wpływy country i stał się głównym inspiracją dla grunge'u. Inne zespoły rockowe tamtego czasu to Flotsam and Jetsam, Sun City Girls, Sacred Reich, Caterwaul i Mighty Sphincter. W latach 90-tych Chester Bennington (zm. 2017), wokalista Linkin Park, spędził kilka lat w Phoenix jako wokalista zespołu post-grunge Grey Daze. Bennington współpracował również z muzykiem z Phoenix, DJ-em Z-Tripem. W tym okresie powstał i rozwinął się również zespół pop-punk/emo Jimmy Eat World. Bob Stubbs, były członek Social Distortion, grał na perkusji w lokalnych zespołach. W połowie lat 90-tych powstały niezależne wytwórnie punkrockowe Bad Stain Records i Dirty Records, które podpisały wówczas kontrakty z różnymi lokalnymi zespołami punkowymi. Dirty Records wydała albumy zespołów punkowych Dirty Laundry, Mandingo, The Twits i Adam's Alcoholic's. Bad Stain Records wydała albumy Subject Mad, D-I-X, Corrupt Citizen i Dirty Laundry, a także popularną serię kompilacji z utworami lokalnych zespołów punkowych i ska, a także popularnych zespołów krajowych, takich jak Less Than Jake, At The Drive In, Buckwild, The Weakerthans, Link 80, Yellowcard i wielu innych!

Pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku w Phoenix i okolicach rozwijała się scena rockowa. Wśród zespołów indie rockowych znaleźli się The Stiletto Formal, Gloritone, Fine China, Dear and the Headlights, Peachcake i The Format. Wśród artystów inspirowanych punkiem znaleźli się m.in. Where Eagles Dare, Authority Zero, artyści z Bad Stain Recording, Against The Majority (ATM) i Numbers On Napkins, a także Hit and Run Jimmy, Haunted Cologne i Andrew Jackson Jihad. W Tempe powstał Psychostick, zespół rockowy grający komedię. W 1998 roku zespół z Phoenix, Thee illuminatix, odbył tournée po Środkowym Zachodzie, zwracając na siebie uwagę Jello Biafry. Istniała również scena post-hardcore'owa, w której grali m.in. Scary Kids Scaring Kids, Blessthefall, Eyes Set To Kill, The Word Alive, Greeley Estates i American Standards. Środkowe lata dekady charakteryzowały się przejściem od hardcore punku do death metalu, z takimi zespołami jak The Irish Front, Knights of the Abyss i Job for a Cowboy.Piosenkarka CeCe Peniston dorastała w Phoenix i rozpoczęła karierę w 1991 roku.

Zespół pop-rockowy The Summer Set pochodzi ze Scottsdale. Gwiazda muzyki country Dierks Bentley pochodzi z Phoenix, a Michelle Branch z Sedony. Gwiazdor muzyki country Marty Robbins w 1959 roku zaliczył przebój „El Paso”, który zajął pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100. Do mieszkańców Arizony, którzy odnieśli zmienny sukces w programie American Idol, należy Jordin Sparks, która wygrała szósty sezon. Później została wybrana do zaśpiewania hymnu narodowego podczas Super Bowl XLII, który odbył się w jej rodzinnym Glendale w Arizonie. W siódmym sezonie American Idol do finałowej dwunastki dotarło dwóch uczestników z Arizony. David Hernandez zajął dwunaste miejsce, a Brooke White piąte. Ósmy sezon obejmował regionalne przesłuchania w Jobing.com Arena w Glendale 25 lipca 2008 roku. Kilku uczestników dotarło do „fazy Hollywood”, ale tylko jeden dotarł do finałowej dwunastki: Scott MacIntyre, który zajął ósme miejsce. Mimo to Phoenix zostało nazwane jednym z „wyróżniających się miast roku”.

Phoenix jest siedzibą Orkiestry Symfonicznej Phoenix. Muzyka hiszpańsko-latynoska cieszy się tu dużą popularnością, a w całym mieście działa wiele sklepów z jej importowanymi utworami. Działa również kilka hiszpańskojęzycznych stacji radiowych z muzyką. Coroczne obchody Fiestas Patrias przyciągają meksykańskie zespoły, takie jak Los Tigres del Norte. Muzyk folkowy Joe Bethancourt był tu od dawna mieszkańcem.

Do miejsc muzycznych w Phoenix należą m.in. Comerica Theatre, Ashley Furniture HomeStore Pavilion, Long Wong's, The Rebel Lounge (dawniej The Mason Jar), Modified Arts, Trunk Space, Paper Heart Gallery, Club Red, Marquee Theatre, The Van Buren, Crescent Ball Room, Valley Bar, Nile Theater, The Rhythm Room i Compton Terrace. Lokalne firmy rozrywkowe to m.in. Fizzle Promotions. Kluby taneczne znajdują się w Phoenix, Scottsdale i Tempe. Phoenix to wciąż popularne miejsce rave'ów, czyli imprez tanecznych organizowanych zazwyczaj w magazynach, legalnych lokalach lub odizolowanych miejscach na pustyni.

Miasto Tucson w Arizonie ma oficjalne stanowisko Troubadora, obecnie jest nim Ted Ramirez. Ramirez jest piosenkarzem i autorem tekstów, który pisze zarówno po angielsku, jak i hiszpańsku, a także śpiewa w O’odham; jest również Arizona Culture Keeper. Rodzina Ronstadt, do której należy Linda Ronstadt, pochodzi z Tucson. Linda Ronstadt miała przebój numer 1 na liście Hot 100 z piosenką „You're No Good” w 1975 roku. Do festiwali muzycznych w Tucson należą Norteño Music Festival & Street Fair, który celebruje meksykańsko-amerykański styl norteño. Tucson gości również Tucson Symphony Orchestra. W pierwszy weekend maja każdego roku Stowarzyszenie Muzyków Kuchennych Tucson organizuje Tucson Folk Festival, dwudniowe wydarzenie na czterech scenach, z udziałem około 100 zespołów muzyki akustycznej. Pierwszy festiwal odbył się w 1986 roku. Lalo Guerrero, znany jako „Ojciec Muzyki Chicano” i laureat Narodowego Medalu Sztuki, urodził się w Tucson, gdzie mieszkał do wczesnych lat dwudziestych. Zmarł 17 marca 2005 roku w wieku 89 lat i był jednym z pierwszych członków Galerii Sław Muzyki i Rozrywki Arizony. Travis Edmonson został mianowany „Śpiewającym Ambasadorem Dobrej Woli” Tucson w 1975 roku, a nominacja burmistrza obowiązuje do dziś. Edmonson dorastał w Nogales i spędził czas w Meksyku, rozwijając talent do śpiewania i grania rodzimej muzyki meksykańskiej. Edmonson i jego przyjaciel, aktor Roger Smith, byli aktywnymi muzykami na Uniwersytecie Arizony. Edmonson został członkiem Gateway Singers i był połową folkowo-meksykańskiego duetu Bud & Travis, który nagrywał z przerwami od około 1958 do 1965 roku, wydając 10 albumów. Edmonson został wpisany na listę Arizona Culture Keeper we wrześniu 2005 roku, gdzie w uzasadnieniu znalazł się następujący fragment: „Edmonson był pionierem ruchu na rzecz przeniesienia muzyki latynoskiej na północ od granicy”.

Inni znani muzycy z Tucson to Bob Nolan, Katie Lee i Rex Allen. Bob Nolan, założyciel Sons of the Pioneers i kompozytor piosenek takich jak „Cool Water” i „Tumbling Tumbleweeds”, był absolwentem Tucson High School i napisał „Cool Water” jeszcze w szkole. Katie Lee przeprowadziła się do Tucson w wieku około 1 roku życia i jest aktorką i piosenkarką folkową. Jest również aktywistką, a jej działalność została udokumentowana w książce „All My Rivers Are Gone”. Lee napisała również książkę o muzyce kowbojskiej i nagrał podwójny album (z Travisem Edmonsonem) pod tym samym tytułem, „Ten Thousand Goddam Cattle”. Rex Allen był śpiewającym kowbojem, który występował po Royu Rogersie. Pochodzący z Willcox, w późniejszych latach mieszkał w Tucson. W wieku 11 lat John Denver otrzymał swoją pierwszą gitarę od babci, mieszkając w Tucson. W latach 80. i 90-tych Tucson było miejscem rozwoju undergroundowej sceny muzycznej, skupionej wokół Club Congress i kilku innych klubów oraz imprez plenerowych w okolicach Uniwersytetu Arizony. Wśród zespołów indie rockowych i punk rockowych znaleźli się m.in. Giant Sand, The Bled, Machines of Loving Grace, Digital Leather, Rainer Ptacek, Doo Rag, Bob Log III, Malignus Youth, Naked Prey i The Sidewinders (później Sand Rubies).

Billy May

Edward William „Billy” May Jr. (ur.10 listopada 1916r - zm. 22 stycznia 2004r) był
amerykańskim muzykiem, kompozytorem, aranżerem i liderem zespołu.

Billy May dorastał w Lawrensville w Pensylwanii, jako syn dekarza. Jako nastolatek grał na tubie w szkolnej orkiestrze, po tym jak lekarz rodzinny zalecił mu ten instrument, aby pomóc mu w walce z astmą. May nauczył się również grać na puzonie i trąbce. On i jego przyjaciele z dzieciństwa, Billy Strayhorn i Erroll Garner, od najmłodszych lat zajmowali się aranżacjami. Po ukończeniu szkoły średniej May grał w różnych lokalnych orkiestrach. Przełom w karierze Maya nastąpił w 1938 roku, kiedy Charlie Barnet zatrudnił go jako trębacza do swojej orkiestry. Popularny utwór przewodni Barneta, „Cherokee”, był aranżacją Maya. Prawie dwa lata później dołączył do big bandu Glenna Millera jako pierwszy trębacz, aranżując takie hity jak „Take the 'A' Train” i „Serenade in Blue”. Kiedy Miller i jego orkiestra zostali powołani do wojska w 1942 roku, a May nie zdał testu sprawnościowego, dołączył do Orkiestry Radiowej NBC i współpracował z liderami zespołów, takimi jak Les Brown, Woody Herman i Alvino Rey.

Od lat 50-tych XX wieku May współpracował głównie z wytwórnią Capitol Records jako aranżer w studiu nagraniowym z szerokim gronem znanych wokalistów i instrumentalistów, w tym przede wszystkim z Peggy Lee, ale także z Bingiem Crosbym, Natem Kingiem Cole'em, Ellą Fitzgerald, Sammym Davisem Jr., George'em Shearingiem, Louisem Armstrongiem, Anitą O'Day, Bobbym Darinem i Rosemary Clooney. Jednym z najdłuższych partnerstw muzycznych Maya była współpraca z Frankiem Sinatrą, którego poznał już w 1939 roku i do którego audycji radiowych w latach 40-tych sporadycznie współtworzył aranżacje.

W latach 1957–1979 Sinatra nagrał siedem albumów dla wytwórni Capitol i Reprise, w tym „Come Fly With Me” (1957), nagrodzony Grammy „Come Dance With Me” (1958), „Come Swing With Me” (1961) i „Trilogy: The Past” (1979). Z instrumentalnym motywem przewodnim filmu Elmera Bernsteina z 1956 roku o Sinatrze *Człowiek ze złotym ramieniem*, Sinatra wszedł na międzynarodowe listy przebojów w tym samym roku, docierając nawet do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii. Ostatnie nagranie Sinatry dla Reprise (1988) również było aranżacją Billy'ego Maya. Ponadto, od 1951 roku May nagrywał pod własnym nazwiskiem, a przez pewien czas miał własną orkiestrę, którą w 1954 roku sprzedał swojemu koledze Rayowi Anthony'emu.

Współpracując z takimi muzykami jak Conrad Gozzo, Manny Klein, Barney Kessel, Si Zentner i Alvin Stoller, osiągnął swój jedyny przebój w Top 30, nagrywając dla Capitol Records „Charmaine” pod koniec 1951 roku. May zdobył nagrodę Grammy w 1958 roku za swój instrumentalny album *Billy May's Big Fat Brass*. Później pracował nad obszerną serią albumów z nowymi nagraniami znanych klasyków swingu. Komponował również piosenki przewodnie do różnych seriali telewizyjnych i ścieżek dźwiękowych do wielu filmów, w tym filmów animowanych, takich jak „Kaczor Daffy” i „The Jaywalker”. Znakiem rozpoznawczym Billy'ego Maya jako aranżera była jego eksperymentalna wszechstronność i muzyczny humor, cechy te przejawiały się na przykład w często nieoczekiwanych i ciągłych zmianach rytmu, dynamiki i tempa, wykorzystaniu wielu egzotycznych instrumentów perkusyjnych oraz charakterystycznych „slurpujących” partiach saksofonu.

Współpracował z komikiem Stanem Frebergiem przy musicalowej satyrze *The History of the United States* (Vol 1, 1961; Vol 2, 1996). May zawsze uważał lidera zespołu Jimmy'ego Lunceforda za swój największy wzór do naśladowania, który wywarł głęboki wpływ na jego własny styl muzyczny. Swój album z 1957 roku *Jimmy Lunceford in Hi-Fi* zadedykował Luncefordowi. Frank Sinatra mawiał, że nagrywanie z Billym Mayem było jak „wylanie ci w twarz wiadra zimnej wody”. Na początku 1997 roku, po ostatniej trasie koncertowej po Europie, May w dużej mierze wycofał się z kariery, ale nadal okazjonalnie pracował nad projektami studyjnymi, między innymi dla wschodzących artystów, takich jak wokalista Michael Bublé. Ostatni wywiad udzielił jesienią 2003 roku w dużym programie telewizyjnym o Peggy Lee. Kilka tygodni później zmarł z powodu niewydolności serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Charmaine/When I Take My Sugar To Tea	Billy May And His Orchestra	02.1952	-	17[2]	Capitol 1919	[written by Lew Pollack, Erno Rapee]
Walkin' my baby back home	Billy May And His Orchestra	07.1952	-	8[12]	Capitol 2130	-
Can't I	Billy May And His Orchestra	04.1953	-	16[3]	Capitol 2389	-
Lover come back to me!	Billy May And His Orchestra	11.1953	-	16[3]	Capitol 2610	[written by Oscar Hammerstein II,Sigmund Romberg]
Main Title (From The Film "The Man With The Golden Arm")	Billy May And His Orchestra	03.1956	-	49[14]	Capitol 3372	[written by Elmer Bernstein,Sylvia Fine]

Kompozycje Billy May'a na listach przebojów

[with Warren Foster, Alan Livingston ]
01/1951 I Taut I Taw a Puddy Tat Mel Blanc 9.US

[solo]

10/1962 Naked City Theme Nelson Riddle 130.US
09/1966 Green Hornet Theme The Ventures 116.US
09/1966 Green Hornet Theme Al Hirt 126.US
12/2001 Theme from The Green Hornet Ren & Stimpy 150.UK