Z archiwum...rocka

piątek, 20 marca 2026

Norman Connors

Norman Connors (ur. 1 marca 1947 r.) to amerykański perkusista jazzowy,
kompozytor, aranżer i producent, który przewodził wielu wpływowym zespołom jazzowym i R&B. Był również autorem kilku wielkich hitów R&B tamtych czasów, zwłaszcza ballad miłosnych. Najbardziej znany jest prawdopodobnie z przeboju „You Are My Starship” z 1976 roku, w którym partie wokalne śpiewał Michael Henderson.

Connors mieszkał w tej samej dzielnicy Filadelfii, co komik i aktor Bill Cosby i interesował się jazzem od najmłodszych lat, kiedy zaczął grać na perkusji W szkole podstawowej Connors intensywnie interesował się jazzem, a na jego twórczość duży wpływ mieli perkusista Lex Humphries i młodszy brat basisty i muzyka Jazz-Messenger, Spanky DeBrest. Po raz pierwszy spotkał swojego idola, Milesa Davisa, mając zaledwie 13 lat, w 1960 roku. Kiedyś zastąpił Elvina Jonesa na koncercie Johna Coltrane'a, na którym ten był w gimnazjum. Connors studiował muzykę na Temple University i w Juilliard. Jego pierwszym nagraniem był album Archiego Sheppa z 1967 roku, „Magic of JuJu”.

Przez kilka kolejnych lat grał z Pharoahem Sandersem, aż w 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią jazzową Cobblestone Records, będącą oddziałem Buddah Records, i wydał swoją pierwszą płytę jako lider zespołu. Connors zaczął koncentrować się na muzyce R&B w połowie lat 70-tych, po podpisaniu kontraktu z Buddah Records i objęciu stanowiska kierownika ds. artystycznych i artystycznych tej wytwórni. Nagrał kilka amerykańskich hitów z gościnnymi występami wokalnymi, takimi jak Michael Henderson, Jean Carn i Phyllis Hyman.

Największym sukcesem z nich był utwór „You Are My Starship” (4. miejsce na liście R&B, 27. miejsce na liście pop) z udziałem Hendersona w 1976 roku, a „Valentine Love”, jego pierwszy sukces na listach przebojów, osiągnął 10. miejsce na liście R&B w 1975 roku z wokalem Hendersona i Jean Carne. Dee Dee Bridgewater wystąpiła z nim również na jazzowym albumie „Love from the Sun”. Produkował również nagrania dla różnych artystów, w tym dla takich współpracowników jak Jean Carn, Phyllis Hyman, Al Johnson, Norman Brown i saksofonistka Marion Meadows.

Connors przeszedł do wytwórni Arista po przejęciu Buddah w 1978 roku i wkroczył na scenę disco w 1980 roku, wydając przebój „Take it to the Limit”, który ukazał się na singlu 12-calowym. Stronę B, „Black Cow” (instrumentalną) napisali Walter Becker ze Steely Dan i Donald Fagen. W 1988 roku odniósł sukces w Capitol Records dzięki utworowi „I Am Your Melody” (ze stroną B „Samba for Maria”) z albumu „Passion”, który wyprodukował z wokalistą Spencerem Harrisonem (1962–1994). Na płycie „Passion” Connors przedstawił również inną wschodzącą wokalistkę, Gabrielle Goodman, która zaśpiewała „Lovin' You”, „My One And Only Love”, „Private Stock” Minnie Riperton oraz duety z Harrisonem. Jego późniejsza twórczość, „Star Power”, charakteryzuje się elementami smooth jazzu i miejskiego crossovera. 30 października 2022 roku życie Connora zostało zaprezentowane w odcinku programu Unsung emitowanym na kanale TV One.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Valentine Love/Akia	Norman Connors	11.1975	-	97[3]	Buddah 499	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater][10[14].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Jean Cain]
We Both Need Each Other/So Much Love	Norman Connors	07.1976	-	101[3]	Buddah 534	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][23[11].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Phyllis Hyman]
You Are My Starship/Bubbles	Norman Connors Featuring Michael Henderson	08.1976	-	27[16]	Buddah 542	[written by M. Henderson][produced by S. Drinkwater, J. Schoenbaum][4[17].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson]
Betcha By Golly Wow/Kwasi	Norman Connors Featuring Phyllis Hyman	01.1977	-	102[8]	Buddah 554	[written by Thom Bell, Linda Creed][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][29[9].R&B; Chart][#3 hit for The Stylistics in 1972]
Once I've Been There/Romantic Journey	Norman Connors	05.1977	-	-	Buddah 570	[written by Phillip Mitchell][produced by Skip Drinkwater][16[14].R&B; Chart][vocal:Prince Phillip Mitchell]
This Is Your Life/Captain Connors	Norman Connors	07.1978	-	-	Arista 0343	[written by Jimmy Webb][produced by Norman Connors][31[12].R&B; Chart][vocal:Eleanor Mills]
Take It To The Limit/You Bring Me Joy	Norman Connors	09.1980	-	-	Arista 0548	[written by Phyllis St. James][produced by Norman Connors][28[11].R&B; Chart][vocal:Adaritha]
Melancholy Fire/You've Been On My Mind	Norman Connors	12.1980	-	-	Arista 0581	[written by David DeMarco][produced by Norman Connors][20[16].R&B; Chart][vocal:Glenn Jones]
She's Gone/Mr. C	Norman Connors	01.1982	-	-	Arista 0632	[written by Nigel Martinez][produced by Norman Connors][86[2].R&B; Chart][vocal:Beau Williams]
I Am Your Melody/Samba For Maria [Norman Connors Featuring Freddie Hubbard]	Norman Connors Featuring Spencer Harrison	03.1988	-	-	Capitol 44110	[written by J. Burwick, M. Meadows][produced by Norman Connors][26[14].R&B; Chart]
Remember Who You Are	Norman Connors featuring Phyllis Hyman	04.1993	-	-	MoJazz 2201	[written by L. Defino, R. Ward][produced by Norman Connors][86[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saturday Night Special	Norman Connors	10.1975	-	150[5]	Buddah 5643	[produced by Skip Drinkwater]
You Are My Starship	Norman Connors	07.1976	-	39[24]	Buddah 5655	[gold-US][produced by Jerry Schoenbaum ,Skip Drinkwater, Norman Connors ,Onaje Allan Gumbs]
Romantic Journey	Norman Connors	04.1977	-	94[16]	Buddah 5682	[produced by Skip Drinkwater]
This Is Your Life	Norman Connors	05.1978	-	68[17]	Arista 4177	[produced by Norman Connors]
The Best of Norman Connors & Friends	Norman Connors	01.1979	-	175[5]	Buddah 5716	[produced by Norman Connors, Skip Drinkwater]
Invitation	Norman Connors	07.1979	-	137[7]	Arista 4216	[produced by Norman Connors]
Take It to the Limit	Norman Connors	09.1980	-	145[6]	Arista 9534	[produced by Norman Connors,Jean Carn,Gerald Roberts]
Mr. C	Norman Connors	12.1981	-	197[2]	Arista 9575	[produced by Norman Connors]

Tones and I

Australijska piosenkarka popowa Tones and I odniosła natychmiastowy sukces,
gdy zaczęła wydawać single o swoim tanecznym, hipnotyzującym (ale wciąż optymistycznym) brzmieniu. Podbudowana ogromnym sukcesem singli „Johnny Run Away” i „Dance Monkey”, jej debiutancka EP-ka z 2019 roku, „The Kids Are Coming”, uzyskała status platynowej płyty. W ciągu kolejnych dwóch lat ukazały się kolejne single, co doprowadziło do jej pierwszego pełnometrażowego wydawnictwa, „Welcome to the Madhouse” z 2021 roku, które zadebiutowało na pierwszym miejscu w Australii.

Tones and I urodziła się jako Toni Watson na Półwyspie Mornington, na południe od Melbourne. W 2018 roku, znudzona pracą w handlu detalicznym, zaczęła grać na ulicy w Melbourne i czasami odbywała specjalne podróże do nadmorskiego miasteczka Byron Bay, aby grać piosenki dla przejeżdżających tłumów. Rzuciła pracę, gdy zyskała popularność, a nawet zaczęła wygrywać konkursy uliczne. Watson podpisała kontrakt z wytwórnią Bad Batch Records, powiązaną z Sony, w 2019 roku. Jej debiutancki singiel „Johnny Run Away” ukazał się w marcu tego samego roku i stał się viralową sensacją, zdobywając wiele odtworzeń i osiągając pierwsze miejsce na liście przebojów ARIA. Drugi singiel Tones and I, „Dance Monkey”, odniósł jeszcze większy sukces, ustanawiając australijski rekord czasu spędzonego na pierwszym miejscu i zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów w ponad 30 krajach. Oba utwory znalazły się na jej debiutanckiej EP-ce „The Kids Are Coming”, która ukazała się w sierpniu 2019 roku. Kolejny singiel Watson z wytwórni Tones and I, podnoszący na duchu „Fly Away”, ukazał się w 2020 roku, a rok później „Won't Sleep” i „Cloudy Day”, które znalazły się na jej debiutanckim albumie, Welcome to the Madhouse, który znalazł się na szczycie listy przebojów ARIA.

Wróciła do pracy na początku 2022 roku singlem „Eyes Don't Lie” i zainaugurowała rok 2023 inspirującym „I Made It”. Przed premierą jej drugiego albumu ukazała się cała seria utworów, w tym „I Am Free” i „The Greatest”. Na początku 2024 roku wydała singiel „Dreaming”, który wyznaczył poprzeczkę dla całego albumu, a w sierpniu ukazał się bardziej dojrzały i pełen emocji album „Beautifully Ordinary”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance Monkey	Tones and I	10.2019	1[11][116]	4[36]	Parlophone QZES 71982312	[4x-platinum-US][6x-platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]
Never Seen the Rain	Tones and I	02.2020	99[2]	-	Parlophone AUBM 01900174	[silver-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]
Fly Away	Tones and I	06.2021	11[22]	-	Parlophone USAT 22006865	[platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Tones and I, Dann Hume]
Gone Gone Gone	David Guetta, Teddy Swims and Tones and I	10.2025	47[19]	51[13]	Atlantic UKWLG 2500132	[gold-US][written by David Guetta, Jaten Collin Dimsdale, Toni Watson, Ben Kohn ,Giorgio Tuinfort, Hector "Tor" Fernandez, Jack LaFrantz, Julian Bunetta, Naomi Robin, Yarden "Jordi" Peleg, Yuval Maayan][produced by David Guetta, Jordi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Kids Are Coming EP.	Tones and I	10.2019	-	30[48]	Bad Batch 607326	[gold-US][produced by Konstantin Kersting]
Welcome to the Madhouse	Tones and I	07.2021	-	144[2]	Elektra 661929	[produced by Capi,Dann Hume,Konstantin Kersting,Randy Belculfine,Toni Watson]

czwartek, 19 marca 2026

Crusaders

The Crusaders (dawniej znani jako The Jazz Crusaders) to amerykański
zespół jazzowy/jazz fusion, działający od lat 60-tych XX wieku do 2010 roku. Początkowo znany jako Jazz Crusaders, od momentu powstania w 1960 roku, ostatecznie w 1971 roku zmienił nazwę na Crusaders. Na albumach zespołu spójnie prezentowany jest szeroki wachlarz gatunków, takich jak jazz, R&B, jazz-rock, blues i jazz-funk. The Crusaders zdobyli również łącznie dziewięć nominacji do nagrody Grammy.

Przyjaciele ze szkoły średniej, Joe Sample (fortepian), Wilton Felder (saksofon tenorowy) i Nesbert „Stix” Hooper (perkusja), założyli swój pierwszy wspólny zespół, Swingsters, w Wheatley High School w Houston w Teksasie w 1954 roku. Podczas studiów na Texas Southern University, grali mieszankę jazzu i R&B. Dołączyli do nich Wayne Henderson (puzon), Hubert Laws (flet) i Henry Wilson (kontrabas). Grupa wkrótce zwróciła się bardziej w stronę hard bopu i zmieniła nazwę na Modern Jazz Sextet, ale nagrywała również w stylu R&B jako Nighthawks (lub Nite Hawks). W 1960 roku Sample, Felder, Hooper i Henderson przeprowadzili się do Los Angeles i założyli Jazz Crusaders jako kwintet z szeregiem różnych basistów. Pod wpływem takich muzyków jak Cannonball Adderley, Art Blakey i John Coltrane zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Pacific Jazz w 1961 roku i wydał 16 albumów w tej wytwórni w ciągu kolejnych ośmiu lat. Z sekcją dętą Feldera i Hendersona na czele, brzmienie grupy było zakorzenione w hard bopie, ale z tendencją do R&B i soulu

. Ich pierwsze dwa albumy, z Jimmym Bondem na basie, to Freedom Sound (1961) i Lookin' Ahead (1962), a następnie album koncertowy At the Lighthouse (1962) i Tough Talk, pierwszy z kilku albumów z basistą Bobbym Haynesem. W sumie grupa nagrała pięć albumów koncertowych w latach 60-tych, z czego cztery w Lighthouse Café w Hermosa Beach. Zanotowali również swój pierwszy debiut na listach przebojów, a ich interpretacja utworu Steviego Wondera „Uptight (Everything's Alright)” osiągnęła 95. miejsce na liście Hot 100 w 1966 roku. Album grupy z 1969 roku, Powerhouse, był ich pierwszym albumem, który znalazł się na liście Billboard 200, osiągając 184. miejsce, a także był ich ostatnim albumem studyjnym dla Pacific Jazz. Grupa podpisała następnie kontrakt z wytwórnią Chisa, której współwłaścicielami byli trębacz Hugh Masekela i producent Stewart Levine. Ich album z 1970 roku, Old Socks, New Shoes, osiągnął 90. miejsce na liście albumów i był ostatnim albumem wydanym w ramach Jazz Crusaders. Podjęto decyzję o nazwaniu grupy po prostu Crusaders, aby nie ograniczać jej zasięgu i potencjalnej publiczności.

Po drugim albumie z Chisą (Pass the Plate, 1971) i jednym albumie dla wytwórni MoWest (Hollywood, 1972) podpisali kontrakt z Blue Thumb Records, w którym pozostali do końca lat 70-tych. W 1972 roku Crusaders wydali album Crusaders 1, zawierający utwór „Put It Where You Want It”, coverowany przez Average White Band w 1973 roku. Ich nagrania coraz bardziej nabierały stylu jazz-funk. Do swoich koncertów i nagrań włączali gitarę elektryczną i bas, a także korzystali z pianina elektrycznego i klawinetu Sample'a. Gitarzysta Larry Carlton dołączył do zespołu i występował na jego albumach na początku dekady. Bas często pełnił Felder, a na początku/w połowie lat 70-tych do zespołu dołączył Max Bennett, a pod koniec dekady Robert „Pops” Popwell.

Jednakże, według krytyka jazzowego Scotta Yanow z AllMusic, „po kilku doskonałych albumach na początku dekady... jakość grupy zaczęła spadać”. Sample później skomentował, że grupa była pod presją komercyjną ze strony wytwórni płytowych, aby nagrywać uwspółcześnione wersje współczesnych popularnych piosenek. Henderson odszedł, aby zostać producentem muzycznym w 1975 roku, a pozostali muzycy regularnie i coraz częściej pracowali jako muzycy sesyjni z takimi artystami jak Jackson 5, Marvin Gaye, Joni Mitchell, Steely Dan i Randy Newman. Wraz z rosnącą popularnością wśród szerszej publiczności, do najbardziej udanych komercyjnie nagrań grupy należał singiel „Put It Where You Want It” (52. miejsce na liście przebojów pop w 1972 r.) oraz albumy „The 2nd Crusade” (45. miejsce na liście przebojów w 1973 r.), „Southern Comfort” (31. miejsce na liście przebojów w 1974 r.), w tym „Stomp and Buck Dance”, „Chain Reaction” (26. miejsce na liście przebojów w 1975 r.), „Those Southern Knights” (38. miejsce na liście przebojów w 1976 r.) i „Images” (34. miejsce na liście przebojów w 1978 r.).

Szczytem komercyjnego sukcesu grupy był album „Street Life” z 1979 r., na którym głównym wokalistką była Randy Crawford. Album osiągnął 18. miejsce na listach przebojów pop, a tytułowy utwór znalazł się w pierwszej dziesiątce listy R&B, 36. miejscu na liście Hot 100 magazynu Billboard i 5. miejscu w Wielkiej Brytanii.] Na późniejszych albumach zespołu wystąpili wokaliści Bill Withers i Joe Cocker. Na albumie koncertowym Royal Jam z 1982 roku wystąpili gitarzysta B. B. King, basista James Jamerson i Królewska Orkiestra Filharmoniczna. Hooper odszedł w 1983 roku i chociaż Felder i Sample kontynuowali działalność zespołu w latach 80-tych, sukces komercyjny grupy osłabł. Felder i Henderson ponownie połączyli siły w połowie lat 90-tych jako Crusaders. Henderson później przewodził zespołowi Jazz Crusaders, w którym grali również Felder i Carlton, a Felder i Sample połączyli się ponownie jako Crusaders w 2003 roku.

Wayne Henderson zmarł w Culver City w Kalifornii 5 kwietnia 2014 roku; Joe Sample zmarł w Houston w Teksasie 12 września 2014 roku; a Wilton Felder zmarł w Whittier w Kalifornii 27 września 2015 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Uptight (Everything's Alright)/Scratch	The Jazz Crusaders	04.1966	-	95[1]	Pacific Jazz 88125	[written by Stevie Wonder,Sylvia Moy,Henry Cosby][produced by Richard Bock]
Way Back Home/Jackson!	The Jazz Crusaders	12.1970	-	90[3]	Chisa 8010	[written by W. Felder][produced by Stewart Levine]
Put It Where You Want It/Mosadi (Woman)	Crusaders	07.1972	-	52[9]	Blue Thumb 208	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][39[9].R&B; Chart]
Don't Let It Get You Down/Journey From Within	Crusaders	06.1973	-	86[5]	Blue Thumb 225	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][31[7].R&B; Chart]
Scratch/Way Back Home	Crusaders	01.1974	-	81[6]	Blue Thumb 249	[written by Wayne Henderson][produced by Stewart Levine][70[7].R&B; Chart]
Stomp And Buck Dance/A Ballad For Joe (Louis)	Crusaders	02.1975	-	-	ABC Blue Thumb 261	[written by W. Henderson][produced by Stewart Levine][41[10].R&B; Chart]
Creole/I Felt The Love	Crusaders	11.1975	-	-	ABC Blue Thumb 267	[written by Wilton Felder][produced by Crusaders, Stewart Levine][84[5].R&B; Chart]
Keep That Same Old Feeling/Til' The Sun Shines	Crusaders	06.1976	-	-	ABC Blue Thumb 269	[written by W. Henderson][produced by Stewart Levine][21[13].R&B; Chart]
And Then There Was The Blues/Feeling Funky	Crusaders	10.1976	-	-	ABC Blue Thumb 270	[written by N. "Stix" Hooper][produced by Stewart Levine][92[2].R&B; Chart]
Feel It/The Way We Was	Crusaders	06.1977	-	-	ABC Blue Thumb 272	[written by Stix Hooper, Wilton Felder, Larry Carlton, Robert Popwell, Lamont Dozier][produced by Stewart Levine][63[7].R&B; Chart]
Free As The Wind/The Way We Was	Crusaders	08.1977	-	-	ABC Blue Thumb 273	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][84[3].R&B; Chart]
Bayou Bottoms/Covert Action	Crusaders	09.1978	-	-	ABC Blue Thumb 278	[written by Wilton Felder][produced by "Stix" Hooper, Wilton Felder, Joe Sample][93[4].R&B; Chart]
Street Life/The Hustler	Crusaders	08.1979	5[11]	36[16]	MCA 41 054	[written by Joe Sample, Willl Jennings][produced by Wilton Felder, "Stix" Hooper, Joe Sample][17[16].R&B; Chart]
Soul Shadows/Sweet Gentle Love	Crusaders	08.1980	-	-	MCA 41 295	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample][41[10].R&B; Chart]
I'm So Glad I'm Standing Here Today/Standing Tall	Crusaders	09.1981	61[3]	97[3]	MCA 51177	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, "Stix" Hooper, Joe Sample][67[6].R&B; Chart]
New Moves/Mr. Cool	Crusaders	03.1984	-	-	MCA 52365	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler][27[12].R&B; Chart]
Dead End/Dream Street	Crusaders	06.1984	-	-	MCA 52398	[written by Joe Sample][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler][57[6].R&B; Chart]
Night Ladies/Megastreet	Crusaders	04.1984	55[3]	-	MCA MCA 853	[written by Leon Ndugu Chancler][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Powerhouse	Jazz Crusaders	01.1969	-	184[2]	Pacific Jazz 20136	[produced by Richard Bock]
Old Socks New Shoes – New Socks Old Shoes	Jazz Crusaders	10.1970	-	90[16]	Chisa 804	[produced by The Crusaders]
Pass the Plate	Crusaders	06.1971	-	168[4]	Chisa 807	[produced by Stewart Levine]
Crusaders 1	Crusaders	03.1972	-	96[29]	Blue Thumb 6001	[produced by Stewart Levine]
The 2nd Crusade	Crusaders	03.1973	-	45[29]	Blue Thumb 7000	[produced by The Crusaders]
Unsung Heroes	Crusaders	11.1973	-	173[14]	Blue Thumb 6007	[produced by Stewart Levine]
Scratch	Crusaders	04.1974	-	73[20]	Blue Thumb 6010	[produced by Stewart Levine]
Southern Comfort	Crusaders	10.1974	-	31[23]	Blue Thumb 9002	[gold-US][produced by Stewart Levine,Crusaders]
Chain Reaction	Crusaders	08.1975	-	26[17]	Blue Thumb 6022	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
Those Southern Knights	Crusaders	05.1976	-	38[18]	Blue Thumb 6024	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
The Best of the Crusaders	Crusaders	12.1976	-	122[10]	Blue Thumb 6027	-
Free as the Wind	Crusaders	06.1977	-	41[15]	Blue Thumb 6029	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
Images	Crusaders	07.1978	-	34[18]	Blue Thumb 6030	[gold-US][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Street Life	Crusaders	06.1979	10[16]	18[39]	MCA 3094	[gold-US][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Rhapsody and Blues	Crusaders	07.1980	40[5]	29[16]	MCA 5124	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Standing Tall	Crusaders	10.1981	47[5]	59[16]	MCA 5254	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Royal Jam	Crusaders	07.1982	-	144[7]	MCA 8017	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Ghetto Blaster	Crusaders	04.1984	46[4]	79[22]	MCA 5429	[produced by Leon Ndugu Chancler, Wilton Felder, Joe Sample]
Healing the Wounds	Crusaders	05.1991	-	174[2]	GRP 9638	[produced by Marcus Miller]

środa, 18 marca 2026

Orchestral Manoeuvres in the Dark

Orchestral Manoeuvres in the Dark to jeden z najwcześniejszych, odnoszących największe
sukcesy komercyjne i najtrwalszych zespołów synthpopowych. Zainspirowani postępem Kraftwerk i dążący w pewnym momencie do „bycia jak ABBA i Stockhausen”, nieustannie czerpią z wczesnej muzyki elektronicznej, na przemian ignorując, modyfikując lub przyjmując konwencje trzyminutowej piosenki popowej.

Poza rodzimą Anglią, OMD znani są przede wszystkim z utworu „Maid of Orleans” i hitu „If You Leave” ze ścieżki dźwiękowej filmu „Pretty in Pink”, jednak w samych latach 80-tych wydali 18 kolejnych singli na brytyjskich listach przebojów. Te hity wspierały nowatorskie albumy, takie jak „Orchesteral Manoeuvres in the Dark” (1980), „Architecture & Morality” (1981) oraz komercyjny, samobójczy, a następnie kultowy klasyk „Dazzle Ships” (1983).

Po około dekadzie milczenia, OMD powrócił w połowie lat 2000., aby wzbogacić swoje dziedzictwo, a zarazem je pielęgnować. Ich długie drugie życie zostało uświetnione szóstym albumem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, „The Punishment of Luxury” (2017), box setem z okazji 40. rocznicy istnienia zespołu „Souvenir” (2019) oraz inspirowanym politycznie albumem „Bauhaus Staircase” (2023).

Andy McCluskey i Paul Humphreys - główni członkowie Orchestral Manoeuvres in the Dark - znani od czasów szkoły podstawowej na półwyspie Wirral, grali osobno i razem w kilku krótkotrwałych zespołach, począwszy od połowy lat 70-tych. W 1977 roku założyli ID, grupę, która koncertowała w północno-zachodniej Anglii i wniosła swój utwór na „Street to Street: A Liverpool Album” (składankę znaną przede wszystkim z wczesnego występu Echo & the Bunnymen). Zanim album trafił do sprzedaży, ID już nie istniało, a McCluskey dołączył do Dalek I Love You i odszedł. Co więcej, McCluskey (głównie bas i wokal) i Humphreys (głównie syntezatory) eksperymentowali jako duet i byli na dobrej drodze do stworzenia Orchestral Manoeuvres in the Dark, co skutecznie odróżniało ich twórczość od punku.

Obaj muzycy nie tylko zagrali swoje pierwsze oficjalne koncerty - zaczynając od Eric's w ich rodzinnym Liverpoolu, a kończąc na klubie Factory w Manchesterze, supportując tam Joy Division i Cabaret Voltaire - ale także zadebiutowali na płycie demo „Electricity” z wyprodukowanym przez Martina Hannetta utworem „Almost”, wydanym przez Factory. Później, w 1979 roku, OMD podpisało kontrakt z nowo powstałą spółką zależną Virgin, Dindisc, i ponownie wydało swój debiutancki singiel na 7" płycie z wersją strony A wyprodukowaną przez Hannetta. Na początku 1980 roku ukazał się pełnowymiarowy album „Orchesteral Manoeuvres in the Dark”, nagrany przez duet z menedżerem Paulem Collisterem (znanym jako Chester Valentino). Zawierał on nowe miksy utworów „Electricity” i „Almost”, które stały się trzecią wersją pierwszego singla i były promowane dwoma kolejnymi singlami, w tym wyprodukowanym przez Mike’a Howletta re-nagraniem utworu z albumu „Messages”, który stał się 13. przebojem w Wielkiej Brytanii (a w USA znalazł się na klubowej liście Billboardu). Te progresje doprowadziły „Orchesteral Manoeuvres in the Dark” do 27. miejsca na brytyjskiej liście przebojów.

Howlett kontynuował współpracę z McCluskeyem i Humphreysem przy drugim albumie OMD. pełnowymiarowy album „Organization”, wydany później w 1980 roku. Tylko „Enola Gay” ukazał się jako singiel, ale stał się on pierwszym hitem duetu z serii przebojów w pierwszej dziesiątce. Wydawnictwo macierzyste podążyło w jego ślady, zajmując szóste miejsce. W tym czasie skład OMD, zarówno studyjny, jak i koncertowy, został powiększony o perkusistę Malcolma Holmesa (dawniej członka ID) oraz klawiszowca/saksofonistę Martina Coopera. Pod koniec 1981 roku, wciąż zyskując popularność, OMD wydało „Architecture & Morality”, płytę, która znalazła się w pierwszej piątce brytyjskich list przebojów i była źródłem trzech równie wysoko notowanych singli, wszystkie balladowe: „Souvenir” (na czele z Humphreysem), „Joan of Arc” i „Maid of Orleans”. Ostatni z tej serii okazał się największym międzynarodowym hitem zespołu, zdobywając szczyty oficjalnych niemieckich i holenderskich list przebojów oraz docierając do pierwszej dziesiątki w innych krajach. („Architecture & Morality” był pierwszym pełnoprawnym albumem licencjonowanym w Stanach Zjednoczonych przez Epic, który zawierał również fragmenty z pierwszych dwóch albumów).

McCluskey i Humphreys odnieśli swój największy sukces komercyjny luźno koncepcyjnym dziełem, które po premierze dotarło do piątego miejsca na brytyjskiej liście przebojów, ale wkrótce upadło. Chociaż zawierało kilka zremiksowanych stron B i kompozycję z ery ID, „Dazzle Ships”, współprodukowane przez Rhetta Daviesa i wydane przez Virgin, firmę macierzystą Dindisc, stanowiło radykalne odejście od schematu, integrując muzykę konkretną, fragmenty czechosłowackich audycji radiowych, piosenki o robotyce i instrumentach optycznych oraz opisowo zatytułowane single, które znalazły się na listach przebojów: „Genetic Engineering” i „Telegraph”.

Chociaż „Dazzle Ships” zostało później przyjęte jako niezrozumiane i inspirujące dzieło, będące szczytem kreatywności, OMD wzięło sobie do serca tę konsternację i uprościło teksty oraz strukturę utworów. Przez resztę dekady zabiegali o względy słuchaczy popu swoimi najbardziej bezpośrednimi nagraniami. W ciągu trzech lat W latach 1984-1986 wydali Junk Culture, Crush i The Pacific Age, stosunkowo konserwatywnej trylogii, która przyniosła piąty na brytyjskiej liście przebojów hit „Locomotion” i kilka innych singli, które dobrze sobie radziły. Wśród ich anglofilskich fanów ze Środkowego Zachodu w tym okresie był John Hughes, który zwrócił się do nich z prośbą o napisanie piosenki do młodzieżowej komedii romantycznej „Pretty in Pink” z 1986 roku. OMD przedstawiło utwór „Goddess of Love”, ale oryginalne zakończenie scenariusza Hughesa nie zostało dobrze przyjęte przez publiczność testową, co skłoniło Hughesa do zmiany zakończenia i poproszenia OMD o kolejną piosenkę. Z dnia na dzień OMD stworzyło utwór „If You Leave”, czwarty przebój w Stanach Zjednoczonych, który stał się hitem na ścieżce dźwiękowej (przypadkowo z udziałem ich kolegów z Liverpoolu, Echo & the Bunnymen). Singiel spotkał się z podobnym odbiorem gdzie indziej i nie odniósł tak dużego sukcesu w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnął 48. miejsce na liście przebojów. OMD zakończyło dekadę albumem „The Best of OMD”, promowanym nowym singlem „Dreaming”, który trafił do pierwszej dwudziestki listy przebojów w USA.

Seria odejść sprawiła, że McCluskey pozostał jedynym oryginalnym członkiem OMD w latach 90-tych. W ciągu dekady, z różnym wsparciem, stworzył Sugar Tax, Liberator i Universal, wydawane w latach 1991-1996 przez Virgin. (W Stanach Zjednoczonych pierwsze dwa były również produktami Virgin; ten ostatni był dostępny jedynie jako import). Dziewięć głównie komercyjnych singli dance-popowych z tych albumów, w tym „Sailing on the Seven Seas” i „Pandora's Box” z listy Top Ten oraz napisany przez McCluskeya i Humphreysa „Everyday”, trafiło na listy przebojów w Wielkiej Brytanii. McCluskey był również współautorem i wykonawcą dwóch piosenek w „Esperanto”, projekcie Karla Bartosa z Kraftwerk (pod nazwą Elektric Music).

W międzyczasie Humphreys i byli członkowie OMD, Malcolm Holmes i Martin Cooper, nagrywali pod pseudonimem Listening Pool. OMD przestało być aktywne pod koniec dekady, gdy McCluskey zajął się rozwojem artystycznym i pisaniem piosenek dla innych zespołów. McCluskey i Stuart Kershaw, współpracownik OMD z lat 90-tych, założyli i współtworzyli materiał dla popowego tria Atomic Kitten. Ich największym hitem z zespołem był singiel „Whole Again” z 2001 roku, który znalazł się na szczycie brytyjskich list przebojów, również nominowany do nagrody Ivor Novello. Humphreys i Claudia Brücken (Propaganda, Act) wydali album kilka lat później pod nazwą Onetwo.

McCluskey i Humphreys spotkali się ponownie w 2005 roku, kiedy zaproponowano im występ w niemieckim programie telewizyjnym Die Ultimative Chartshow. To przerodziło się w pełną reaktywację OMD z Holmesem i Cooperem. Trasa koncertowa, podczas której zagrali cały swój trzeci album - udokumentowany w 2008 roku na płycie „Architecture & Morality & More”, nagranej w londyńskim Hammersmith Apollo - doprowadziła do wydania nowego, niezależnie wydanego materiału, począwszy od 2010 roku, wraz z albumem „History of Modern”. Po tym, jak w 2011 roku zaoferowano im pakiet koncertowy z kolejnej trasy, kwartet kontynuował pracę studyjną z English Electric, który ukazał się w 2013 roku, tuż przed występem na festiwalu Coachella. Kilka miesięcy później Holmes opuścił zespół po tym, jak zasłabł podczas koncertu w Toronto, granego w ekstremalnym upale; Stuart Kershaw przejął wówczas rolę perkusisty.

W 2015 roku ukazał się „Dazzle Ships: Live at the Museum of Liverpool”. Dwa lata później ukazał się „The Punishment of Luxury”, trzeci studyjny album OMD po okresie millenialsów, który stał się ich szóstym albumem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów (pierwszym od czasu „Sugar Tax”). OMD świętowali 40-ta rocznicę w 2019 roku, kontynuując trasę koncertową i wydając bogaty box set „Souvenir”, obejmujący całą ich karierę. Dekadę zakończyli dwoma albumami koncertowymi: „Live at the Liverpool Empire” i „Live at the Eventim Hammersmith Apollo”.

W 2021 roku odbyła się kolejna rocznicowa trasa koncertowa, tym razem świętująca czwarty album, który doczekał się luksusowego, potrójnego reedycji w ramach „Architecture & Morality - The Singles”. W tym czasie McCluskey i Humphreys kontynuowali pracę nad nowym materiałem, powracając w 2023 roku z dynamicznymi utworami „Slow Train” i „Veruschka”. Były to flagowe single z 14. albumu studyjnego OMD, o zabarwieniu politycznym, zatytułowanego „Bauhaus Staircase”, który ukazał się w październiku tego samego roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Red frame-White light/I betray my friends	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1980	67[2]	-	Dindisc DIN 6	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark, Chester Valentino]
Electricity/Almost	Orchestral Manoeuvres In The Dark	03.1980	99	-	Dindisc DIN 2	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Martin Zero]
Messages /Taking sides again	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1980	13[11]	-	Dindisc DIN 15	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Mike Howlett, Orchestral Manoeuvres]
Enola gay/Annex	Orchestral Manoeuvres In The Dark	09.1980	8[15]	-	Dindisc DIN 22	[platinum-UK][written by Andy McCluskey][produced by Mike Howlett, Orchestral Manoeuvres]
Souvenir /Motion and heart/Sacred heart	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1981	3[12]	-	Dindisc DIN 24	[silver-UK][written by Paul Humphreys, Martin Cooper][produced by Mike Howlett]
Joan of Arc./The romance of the telescope	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1981	5[14]	-	Dindisc DIN 36	[silver-UK][written by Andy McCluskey][produced by OMD ,Richard Manwaring]
Maid of Orleans [The Waltz Joan of Arc]/Navigation	Orchestral Manoeuvres In The Dark	01.1982	4[10]	-	Dindisc DIN 40	[silver-UK][written by Andy McCluskey][produced by OMD ,Richard Manwaring]
Genetic engineering/4-Neu	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1983	20[8]	-	Virgin VS 527	[written by Andy McCluskey, Paul Humphreys][produced by OMD, Rhett Davies]
Telegraph /66 and fading	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1983	42[4]	-	Virgin VS 580	[written by Andy McCluskey, Paul Humphreys][produced by OMD, Rhett Davies]
Locomotion/Her body in my soul	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1984	5[11]	-	Virgin VS 660	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey ,Gordian Troeller][produced by OMD, Brian Tench]
Talking loud and clear/Julia' s song	Orchestral Manoeuvres In The Dark	06.1984	11[10]	-	Virgin VS 685	[written by Paul Humphreys Andy McCluskey Martin Cooper][produced by OMD, Brian Tench]
Tesla girls/Telegraph [live]	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1984	21[8]	-	Virgin VS 705	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by OMD, Brian Tench]
Never turn away/Wrap-up	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1984	70[2]	-	Virgin VS 727	[written by OMD][produced by OMD, Brian Tench]
So in love/Concrete hands	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1985	27[7]	26[17]	Virgin VS 766	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey, Stephen Hague][produced by Stephen Hague]
Secret /Drift	Orchestral Manoeuvres In The Dark	07.1985	34[7]	63[13]	Virgin VS 796	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by Stephen Hague,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
La femme accident/Firegun	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1985	42[4]	-	Virgin VS 811	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by Stephen Hague,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
If you leave/88 seconds in Greensboro	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1986	48[4]	4[20]	Virgin VS 843	[written by Andy McCluskey ,Paul Humphreys, Martin Cooper][produced by Tom Lord-Alge,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
[Forever] Live and die/This town	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1986	11[10]	19[17]	Virgin VS 888	[written by Paul Humphreys, Graham Weir, Neil Weir][produced by Stephen Hague]
We love you	Orchestral Manoeuvres In The Dark	11.1986	54[5]	-	Virgin VS 911	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey, Stephen Hague][produced by Stephen Hague]
Shame /Goddess of love	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1987	52[3]	-	Virgin VS 938	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey ,Graham Weir, Neil Weir][produced by Rhett Davies]
Dreaming /Satellite	Orchestral Manoeuvres In The Dark	01.1988	50[6]	16[17]	Virgin VS 987	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by OMD]
Sailing on the seven seas/Burning	OMD	03.1991	3[13]	-	Virgin VS 1310	[written by OMD/Stuart Kershaw][produced by OMD]
Pandora' s box/All she wants is everything	OMD	06.1991	7[10]	-	Virgin VS 1331	[written by OMD][produced by OMD]
Then you turn away/Sugar tax	OMD	09.1991	50[4]	-	Virgin VS 1368	[written by Andy McCluskey ,Stuart Kershaw ,Lloyd Massett][produced by OMD]
Call my name/Walk tall	OMD	11.1991	50[2]	-	Virgin VS 1380	[written by OMD ,Stuart Kershaw, Lloyd Massett][produced by Andy Richards][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Stand above me/Can i believe you	OMD	05.1993	21[4]	111[2]	Virgin VS 1444	[written by Andy McCluskey, Stuart Kershaw ,Lloyd Massett]
Dream of me [Based on love' s theme]/Strange Sensations	OMD	07.1993	24[5]	-	Virgin VS 1461	[written by Barry White ,Andy McCluskey][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Everyday /Every Time	OMD	09.1993	59[2]	-	Virgin VS 1471	[written by Andy McCluskey ,Paul Humphreys ,Stuart Kershaw][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Walking on the milky way/Matthew Street/New dark age	OMD	08.1996	17[9]	-	Virgin VSC 1599	[written by Andy McCluskey, Nigel Ipinson ,Keith Small][produced by Andy McCluskey, Matthew Vaughan, David Nicholas]
Universal /Heaven is	OMD	10.1996	55[4]	-	Virgin VSC 1606	[written by McCluskey][produced by Andy McCluskey, Matthew Vaughan, David Nicholas]
If You Want It/Alone	OMD	09.2010	176[1]	-	100% Records BNL 002T	[written by OMD, Tracey Carmen][produced by OMD]
The OMD remixes:Enola gay/Electricity/Souvenir	OMD	09.1998	35[11]	-	Virgin VSCDT 1694

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Orchestral Manoeuvres In The Dark	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1980	27[29]	-	Dindisc DID 2	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark ,Chester Valentino]
Organisation	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1980	6[25]	-	Dindisc DID 6	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark,Mike Howlett]
Architecture & morality	Orchestral Manoeuvres In The Dark	11.1981	3[39]	144[12]	Dindisc DID 12	[platinum-UK][ Produced by Richard Manwaring and OMD]
Dazzle ships	Orchestral Manoeuvres In The Dark	03.1983	5[13]	162[6]	Virgin V 2261	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark,Rhett Davies]
Junk culture	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1984	9[27]	182[6]	Virgin V 2310	[gold-UK][produced by Brian Tench ,Orchestral Manoeuvres in the Dark]
Crush	Orchestral Manoeuvres In The Dark	06.1985	13[12]	38[53]	Virgin V 2349	[silver-UK][ Producer - Stephen Hague]
The Pacific Age	Orchestral Manoeuvres In The Dark	09.1986	15[7]	47[23]	Virgin V 2398	[silver-UK][ Producer - Stephen Hague]
The best of OMD	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1988	2[33]	46[29]	Virgin OMD 1	[3x-platinum-UK][gold-US][ Producer - Brian Tench, Mike Howlett , Stephen Hague]
Sugar tax	OMD	05.1991	3[29]	-	Virgin V 2648	[platinum-UK][ Producer - Andy Richards , Orchestral Manoeuvres In The Dark]
Liberator	OMD	06.1993	14[6]	169[1]	Virgin V 2715	[ Producer - Andy McCluskey , Phil Coxon]
Universal	OMD	09.1996	24[3]	-	Virgin CDV 2807	[produced by Andy McCluskey,Matthew Vaughan,David Nicholas]
The OMD singles	OMD	10.1998	16[9]	-	Virgin CDV 2859	[gold-UK][ Producer - Brian Tench , Mike Howlett]
History of Modern	OMD	10.2010	28[1]	-	100 Percent BNL 001	[ Producer -OMD]
English Electric	OMD	04.2013	12[3]	-	100 Percent 100CD26	[ Producer -OMD]
The Punishment of Luxury	OMD	09.2017	4[2]	-	100 Percent 100CD66	[ Producer -OMD]
Souvenir – The Singles 1979–2019	OMD	10.2019	18[1]	-	UMC/Virgin 7743909	-
Architecture & Morality – The Singles	OMD	10.2021	45[1]	-	UMC/Virgin 3583902	-
Dazzle ships	OMD	04.2023	59[1]	-	UMR/Virgin 4899547
Bauhaus Staircase	OMD	11.2023	2[2]	-	100 Percent 100CD138	[ Producer -OMD]
Crush	OMD	10.2025	49[1]	-	UMR/Virgin 7826423	-

Don Downing

Choć jedynym singlem piosenkarza Dona Downinga, który znalazł się na listach przebojów,
był przesiąknięty soulem z Memphis utwór „Lonely Days, Lonely Nights”, który latem 1973 roku uplasował się na 65. miejscu listy R&B, od dawna jest on ulubieńcem fanów muzyki tanecznej za „Doctor Boogie”. Ten energiczny, metaliczny numer był wielkim hitem w klubach disco i trafił na playlisty głównych stacji radiowych w Chicago i innych miastach w 1978 roku. Downing jest bratem piosenkarza Ala Downinga, który miał dwustronny hit na liście Billboardu w wytwórni Chess Records z utworem „I'll Be Holding On”.

Ulubieniec Downinga, pochodzący z Teksasu, został napisany przez Gary'ego Knighta i Gene'a Allana, wyprodukowany przez Tony'ego Bongiovi i gitarzystę Lance'a Quinna, z olśniewającą aranżacją Davida Vanderpitte'a, z chóralnymi wokalami w tle, akcentującymi dęcikami i wirującymi smyczkami, a współautorem utworu był Bob Clearmountain. Na albumie Doctor Boogie wystąpiło kilku czołowych nowojorskich muzyków sesyjnych: perkusiści Jimmy Young i Alan Schwartzberg, basiści Bob Babbitt i Wilbur Bascomb, gitarzysta Jeff Mironov, pianista Pat Rebillot oraz perkusista Jimmy Maelan.

Okładka albumu Doctor Boogie to styl vintage z lat 70-tych, z Downingiem i dwiema z trzech ślicznotek, które go otaczają, nosząc ogromne afro na tle ciemnego, srebrzystego tła klubu disco z wielobarwnymi reflektorami rozbłyskującymi gwiazdami. Inny ulubiony utwór Downinga, „Dreamworld”, został zaaranżowany przez Meco Monardo (Meco miała platynowy singiel z coverem motywu przewodniego z Gwiezdnych Wojen, „Never Can Say Goodbye” Glorii Gaynor i „Casanova Brown” z jej albumu Experience; „Doctor's Orders” Carol Douglas). Album został wydany przez RS International za pośrednictwem nowojorskiego dystrybutora HOB Records. Płyta CD Very Best of Don Downing: Dream World z 1998 r. będąca wznowieniem albumu Doctor Boogie LP jest w zasadzie wydaniem na CD.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lonely Days, Lonely Nights/I'm So Proud Of You	Don Downing	11.1973	32[10]	-	People PEO 102	[written by D. Downing][produced by Tony Bongiovi, Meco Monardo ][65[3].R&B; Chart]

Eddie Kendricks

Znany zarówno z lat spędzonych z zespołem Temptations, jak i z największych solowych
hitów lat 70., Eddie Kendricks należał do grona legend soulu, które przyczyniły się do rozsławienia Motown. Ten ekspresyjny wokalista (często śpiewający falsetem), urodzony jako Edward James Kendrick, dorastał w Birmingham w Alabamie, ale to wytwórnia Motown z Detroit uczyniła go gwiazdą. Kendricks mieszkał jeszcze w Alabamie pod koniec lat 50-tych, kiedy założył Primes z Kellem Osborne'em i przyszłym członkiem zespołu Temptations, Paulem Williamsem. Po przeprowadzce z Alabamy do Detroit, Primes zwrócili uwagę grupy z Motor City znanej jako Distants, w której skład wchodzili przyszły członek zespołu Temptations, Otis Williams, Elbridge Bryant i Melvin Franklin.

Zespół The Primes rozpadł się po zaledwie kilku latach współpracy, a zespół The Temptations (pierwotnie znany jako The Elgins) powstał w 1961 roku, gdy członkowie The Primes i The Distants połączyli siły. Ze składem, w którym znaleźli się byli członkowie The Primes: Kendricks i Paul Williams, a także byli członkowie The Distants: Otis Williams (niespokrewniony z Paulem), Melvin Franklin i Elbridge Bryant, The Temptations podpisali kontrakt z mało znaną wytwórnią zależną Motown, Miracle. The Temptations, którzy przez lata przeszli przez liczne zmiany personalne, nie odnieśli natychmiastowego sukcesu, ale w połowie lat 60-tych stali się gwiazdami dzięki takim hitom, jak „The Way You Do the Things You Do” i „My Girl” z Kendricksem w roli głównej.

W połowie i pod koniec lat 60-tych grupa cieszyła się jednym wielkim przebojem za drugim, w tym „The Girl's Alright with Me” i „Get Ready”. Kendricks zajmował się również pisaniem piosenek i tworzeniem wielu aranżacji wokalnych zespołu. Kiedy The Temptations osiągnęli swój 11. przebój R&B z „Just My Imagination”, Kendricks odszedł, aby rozpocząć karierę solową. Wielu fanów kwestionowało sensowność jego odejścia z tak popularnego zespołu, ale udowodnił, że jest całkiem solidny jako solista dzięki singlom z początku lat 70-tych, takim jak „Keep on Truckin”, hit numer jeden R&B, i „Boogie Down”, który dotarł do drugiego miejsca na liście przebojów R&B. Później pojawiły się inne godne uwagi solowe hity, w tym „Shoeshine Boy”, „Get the Cream Off the Top”, „Happy” z 1975 roku i „He's a Friend” z 1976 roku.

Większość jego solowych albumów ukazała się w wytwórni Motown, chociaż Kendricks nagrywał dla Aristy i Atlantic pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych. Do tego czasu jego popularność znacznie spadła. Wokalista nie był zbyt często słyszany w latach 80-tych, choć w 1985 roku wziął udział w projekcie Sun City Artists United Against Apartheid i nagrał płytę „Live at the Apollo” z Darylem Hallem, Johnem Oatesem i partnerem Temptation, Davidem Ruffinem. Dwa lata później on i Ruffin wydali album dla RCA.

Niestety, lata 90-te przyniosły przedwczesną śmierć aż trzech byłych członków Temptations. Najpierw Ruffin zmarł z powodu przedawkowania kokainy w 1991 roku, a następnie… Śmierć Kendricksa w 1992 roku i Melvina Franklina (w wyniku ataku padaczki) w 1995 roku. (Tragedia nie była niczym nowym dla członków Temptations: Paul Williams popełnił samobójstwo w 1973 roku). Kendricks miał zaledwie 52 lata, gdy zmarł na raka płuc w swoim rodzinnym Birmingham 5 października 1992 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's So Hard For Me To Say Good-Bye/This Used To Be The Home Of Johnnie Mae	Eddie Kendricks	05.1971	-	68[3]	Tamla 54 203	[written by L. Caston, S. Small][produced by Frank Wilson][37[6].R&B; Chart]
Can I/I Did It All For You	Eddie Kendricks	11.1971	-	101[3]	Tamla 54 210	[written by H. Davis, H. Griffith][produced by Frank Wilson][37[3].R&B; Chart]
Eddie's Love/Let Me Run Into Your Lonely Heart	Eddie Kendricks	06.1972	-	77[8]	Tamla 54 218	[written by F. Wilson, A. Poree][produced by Frank Wilson][35[6].R&B; Chart]
If You Let Me/Just Memories	Eddie Kendricks	10.1972	-	66[8]	Tamla 54 222	[written by F. Wilson][produced by Frank Wilson][17[14].R&B; Chart]
Girl You Need A Change Of Mind (Part 1)/Girl You Need A Change Of Mind (Part 2)	Eddie Kendricks	02.1973	-	87[3]	Tamla 54 230	[written by L. Caston, A. Poree][produced by Frank Wilson, Leonard Caston][13[8].R&B; Chart]
Darling Come Back Home/Loving You The Second Time Around	Eddie Kendricks	07.1973	-	67[5]	Tamla 54 236	[written by K. Wakefield, F. Wilson, K. Errisson][produced by Frank Wilson, Leonard Caston][67[5].R&B; Chart]
Keep On Truckin' (Part 1)/Keep On Truckin' (Part 2)	Eddie Kendricks	08.1973	18[14]	1[2][19]	Tamla 54 238	[written by F. Wilson, A. Poree, L. Caston][produced by Frank Wilson, Leonard Caston][1[2][16].R&B; Chart]
Boogie Down/Can't Help What I Am	Eddie Kendricks	01.1974	39[4]	2[18]	Tamla 54 243	[written by F. Wilson, L. Caston, A. Poree][produced by Frank Wilson, Leonard Caston][1[3][19].R&B; Chart]
Son Of Sagittarius/Trust Your Heart	Eddie Kendricks	05.1974	-	28[8]	Tamla 54 247	[written by F. Wilson, L. Caston, A. Poree][produced by Frank Wilson, Leonard Caston][5[14].R&B; Chart]
Tell Her Love Has Felt The Need/Loving You The Second Time Around	Eddie Kendricks	08.1974	-	50[10]	Tamla 54 249	[written by L. Caston, K. Wakefield][produced by Frank Wilson, Leonard Caston][8[15].R&B; Chart]
One Tear/The Thin Man	Eddie Kendricks	12.1974	-	71[8]	Tamla 54 255	[written by L. Caston][produced by Frank Wilson, Leonard Caston][8[11].R&B; Chart]
Shoeshine Boy/Hooked On Your Love	Eddie Kendricks	02.1975	-	18[18]	Tamla 54 257	[written by H. Booker, L. Allen][produced by Frank Wilson, Leonard Caston][1[1][16].R&B; Chart]
Get The Cream Off The Top/Honey Brown	Eddie Kendricks	07.1975	-	50[8]	Tamla 54 260	[written by B. Holland, E. Holland][produced by Brian Holland][7[14].R&B; Chart]
Happy/Deep And Quiet Love	Eddie Kendricks	10.1975	-	66[13]	Tamla 54 263	[written by L. Caston, K. Wakefield][produced by Frank Wilson, Leonard Caston][8[16].R&B; Chart]
He's A Friend/All Of My Love	Eddie Kendricks	02.1976	-	36[12]	Tamla 54 266	[written by A. Felder, B. Gray, T. G. Conway][produced by Norman Harris][2[16].R&B; Chart]
Get It While It's Hot/Never Gonna Leave You	Eddie Kendricks	06.1976	-	-	Tamla 54 270	[written by M. Holden, T. Life][produced by Norman Harris][24[14].R&B; Chart]
Intimate Friends/Baby	Eddie Kendricks	01.1978	-	-	Tamla 54 290	[written by G. Glenn][produced by Leonard Caston][24[14].R&B; Chart]
Ain't No Smoke Without Fire/Love Love Love	Eddie Kendricks	04.1978	-	-	Arista 0325	[written by D. Bugatti, F. Musker][produced by Jeff Lane][13[14].R&B; Chart]
The Best Of Strangers Now/Don't Underestimate The Power Of Love	Eddie Kendricks	08.1978	-	-	Arista 0346	[written by T. Macaulay, K. Potger][produced by Jeff Lane][49[12].R&B; Chart]
I Just Want To Be The One In Your Life/I Can't Let You Walk Away	Eddie Kendricks	01.1980	-	-	Arista 0466	[written by M. Price, D. Walsh][produced by Patrick Adams][87[3].R&B; Chart]
(Oh I) Need Your Lovin'/Looking For Love	Eddie Kendricks	07.1981	-	-	Atlantic 3796	[written by Eddie Holland. Brian Holland][produced by Randy Richards, Johnny Sandlin][41[8].R&B; Chart]
Surprise Attack/Say It Again	Eddie Kendricks	07.1984	-	-	Corner Stone 1001	[written by R. Nevil, M. Love, D. Pain][produced by Eddie Martinez][87[6].R&B; Chart]
A Nite At The Apollo Live!The Way You Do The Things You Do / My Girl	Daryl Hall & John Oates Featuring David Ruffin & Eddie Kendrick	08.1985	-	20[11]	RCA 14178	[written by R. Rogers, R. White, Wm. Robinson, Jr.][produced by Bob Clearmountain, Daryl Hall & John Oates][24[14].R&B; Chart]
I Couldn't Believe It/Don't Know Why You're Dreaming	David Ruffin And Eddie Kendrick	10.1987	-	-	RCA 5313	[written by R. McNeir, M. Crump, R. Benson][produced by Ronny McNeir, Rick Iantosca, Jim Bonnefond][14[16].R&B; Chart]
One More For The Lonely Hearts Club/Don't Know Why You're Dreaming	David Ruffin And Eddie Kendrick	02.1988	-	-	RCA 6925	[written by Charles White, Charles Kendrick, Marvay Braxton][produced by John Oates, Jim Bonnefond, Rick Iantosca][43[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
All by Myself	Eddie Kendricks	05.1971	-	80[32]	Tamla 309	[produced by Frank Wilson]
People ... Hold On	Eddie Kendricks	06.1972	-	131[14]	Tamla 315	[produced by Frank Wilson,Leonard Caston Jr.,Bobby Miller]
Eddie Kendricks	Eddie Kendricks	06.1973	-	18[40]	Tamla 327	[produced by Frank Wilson, Leonard Caston, Gloria Jones, Pam Sawyer]
Boogie Down!	Eddie Kendricks	03.1974	-	30[17]	Tamla 330	[produced by Frank Wilson, Leonard Caston Jr.]
For You	Eddie Kendricks	12.1974	-	108[14]	Tamla 335	[produced by Frank Wilson, Leonard Caston]
The Hit Man	Eddie Kendricks	07.1975	-	63[25]	Tamla 338	[produced by Frank Wilson, Leonard Caston, Brian Holland]
He's a Friend	Eddie Kendricks	01.1976	-	38[19]	Tamla 343	[produced by Norman Harris]
Goin' Up in Smoke	Eddie Kendricks	10.1976	-	144[7]	Tamla 346	[produced by Norman Harris]
Vintage '78	Eddie Kendricks	04.1978	-	180[3]	Arista 4170	[produced by Jeff Lane]

wtorek, 17 marca 2026

Lizzo

Charyzmatyczna wokalistka i raperka, laureatka nagrody Grammy, Lizzo łączy swoje korzenie w
houstońskim rapie, soulu gospel i flecie klasycznym z taką samą pewnością siebie, jak porusza kwestie rasy, seksualności i akceptacji ciała. Jej debiutancki album z 2013 roku, „Lizzobangers”, odzwierciedlał jej lata spędzone na scenie hip-hopowej i indie w Minneapolis (jednym z producentów był Lazerbeak z Doomtree), a z czasem jej styl stawał się coraz bardziej zróżnicowany i melodyjny. Na wydanym własnym sumptem albumie „Big Grrrl Small World” z 2015 roku, dodała do swojego brzmienia więcej R&B i gospel, co kontynuowała na swoim brawurowym debiutanckim albumie dla dużej wytwórni, platynowym, nagrodzonym Grammy albumie „Cuz I Love You” z 2019 roku, na którym znalazły się takie hity jak „Good as Hell”, „Truth Hurts” i „Juice”. W albumie „Special” z 2022 roku podwoiła swoje chwytliwe, poprawiające nastrój hymny i zdobyła kolejną nagrodę Grammy za przebój „About Damn Time”. Lizzo powróciła na początku 2025 roku z „Love in Real Life”.

Urodzona jako Melissa Jefferson, Lizzo mieszkała w Detroit do dziesiątego roku życia, kiedy to wraz z rodziną przeprowadziła się do Houston. Dorastając, słuchała gospel w domu, pobierała lekcje gry na flecie u szanowanej nauczycielki muzyki Claudii Momen i grała w szkolnej orkiestrze marszowej. Zaczęła również rapować, zakładając z przyjaciółmi zespół Cornrow Clique w wieku 14 lat. Mniej więcej w tym czasie przyjęła pseudonim Lizzo, będący skrzyżowaniem „Lissa” i „Izzo (H.O.V.A.)” Jaya-Z. Po ukończeniu liceum studiowała grę na flecie klasycznym na Uniwersytecie w Houston, ale strata ojca w wieku 21 lat ją załamała.

Szukając nowego początku, Lizzo przeprowadziła się do Minneapolis w 2011 roku i szybko stała się częścią prężnie rozwijającej się sceny muzycznej miasta. Występowała z takimi zespołami jak duet Lizzo & the Larva Ink oraz Chalice, żeńskie trio rap/R&B, którego debiutancki album „We Are the Chalice” ukazał się w 2012 roku. W tym czasie pracowała również nad własną muzyką i współpracowała z Ryanem Olsonem z Gayngs oraz Lazerbeakiem z Doomtree przy swoim debiutanckim albumie „Lizzobangers” z września 2013 roku. Chropowate brzmienie tego albumu przyniosło Lizzo uznanie w kraju i za granicą, a po premierze albumu „Har Mar Superstar” odbyła trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.

W następnym roku Lizzo współpracowała z Prince'em nad jego albumem „Plectrumelectrum” i wystąpiła gościnnie w utworach Clean Bandit („New Eyes”), Bastille („Torn Apart”) oraz Seana Anonymousa i DJ-a Name'a („Cold Shoulder”). Nagrywając swój drugi album, Lizzo nagrywała w studiu Justina Vernona z Bon Iver, ponownie współpracując z Lazerbeakiem, a także producentami Samem Spiegelem i Stefonem „Bionikiem” Taylorem. Efektem tego był wydany w grudniu 2015 roku album „Big Grrrl Small World”, zestaw utworów zapożyczonych z klasycznego i współczesnego hip-hopu i R&B. Album, wydany przez własną wytwórnię Lizzo, BGSW, spotkał się z szerokim uznaniem i doprowadził do podpisania umowy z Atlantic Records oraz otwarcia koncertu Sleater-Kinney podczas ich trasy koncertowej.

Przy swoim pierwszym wydawnictwie dla dużej wytwórni, Lizzo współpracowała z producentami Christianem Richem, Dubbel Dutch, Jesse Shatkinem i Rickym Reedem, którzy zachęcali ją do wykorzystania w większym stopniu swojego doświadczenia w śpiewie gospel w utworach, które wspólnie pisali. EP-ka „Coconut Oil”, na której znalazły się single „Worship” i „Good as Hell”, ukazała się w październiku 2016 roku nakładem wytwórni Reeda, Nice Life. Podkreślając tematykę pozytywnego podejścia do ciała i miłości do siebie, które pojawiły się w jej późniejszych wydawnictwach, EP-ka osiągnęła 22. miejsce na liście Billboard Top R&B Albums.

Po epizodzie w roli prowadzącej program Wonderland na MTV, Lizzo wydała w 2017 roku single „Water Me” i „Truth Hurts”. W następnym roku wydała singiel „Boys”, odbyła trasę koncertową z Haim i Florence + the Machine oraz pojawiła się w pierwszej kreacji plus-size stworzonej na pokaz mody Future of Fashion w FIT. Lizzo powróciła w kwietniu 2019 roku ze swoim trzecim albumem długogrającym, Cuz I Love You, na którym produkcję złożyli Reed, X Ambassadors i Warren „Oak” Felder, jeszcze bardziej podkreślając różnorodność jej muzyki. Singiel „Juice” osiągnął 23. miejsce na liście Billboard Hot R&B Songs, a „Tempo”, nagrany we współpracy z Missy Elliott, znalazł się na 21. miejscu na liście U.S. Digital Song Sales. Trzy miesiące po premierze, Cuz I Love You osiągnął czwarte miejsce na liście Billboard 200 Albums. Sukces albumu przełożył się na niektóre z poprzednich wydawnictw Lizzo: w sierpniu 2019 roku „Coconut Oil” znalazł się na liście Billboard 200, a „Truth Hurts” osiągnął pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100, remisując w rankingu najdłużej utrzymujących się na pierwszym miejscu singli solowych raperek. Dodatkowo, „Good as Hell” osiągnął trzecie miejsce na liście przebojów Hot 100 i dotarł do pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów.

We wrześniu ukazał się album „Cuz I Love You (Deluxe), na którym znalazły się single Lizzo z 2017 i 2018 roku. Oprócz wszystkich jej muzycznych osiągnięć, w 2019 roku zagrała również w filmie „Hustlers” i użyczyła głosu w filmie animowanym „UglyDolls”. W styczniu 2020 roku album „Cuz I Love You” uzyskał status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych (album uzyskał również status platynowej płyty w Brazylii, podwójnej platynowej płyty w Kanadzie i złotej płyty w kilku innych krajach, w tym w Wielkiej Brytanii).

W zestawie znalazł się utwór „Good as Hell”. Lizzo otrzymała osiem nominacji do nagród Grammy podczas 62. gali rozdania nagród Grammy, w tym za płytę i piosenkę roku, a także za najlepsze solowe wykonanie popowe za utwór „Truth Hurts”; album roku i najlepszy album urban contemporary za „Cuz I Love You (Deluxe); najlepsze wykonanie r&b za utwór „Exactly How I Feel”; najlepsze tradycyjne wykonanie r&b za utwór „Jerome”; oraz za najlepszą nową artystkę, co uczyniło ją artystką z największą liczbą nominacji w tym roku. Zdobyła nagrody za utwory urban contemporary, solo popowe i tradycyjne r&b. Wśród jej innych wyróżnień znalazły się: Billboard Music Award dla najlepszej artystki sprzedającej najwięcej utworów, Soul Train Music Award za album/mixtape roku oraz BET Award dla najlepszej artystki r&b/pop (stała się pierwszą artystką nominowaną w kategoriach r&b/pop i hip-hop w tym samym roku).

W sierpniu 2021 roku Lizzo nawiązała współpracę z Cardi B nad singlem „Rumors”, który znalazł się na szczycie listy Billboard R&B i dotarł do czwartego miejsca na liście Hot 100. Dwa kolejne single, „About Damn Time” i „Grrrls”, poprzedziły jej czwarty album, „Special” z lipca 2022 roku. Dzięki współpracy z zespołem kreatywnym, w którego skład weszli Reed, Blake Slatkin, Benny Blanco i Max Martin, album dotarł do drugiego miejsca na liście Billboard 200, a Lizzo odkrywała miłość w każdym jej aspekcie. „About Damn Time” zdobyło nagrodę dla Płyty Roku podczas 65. dorocznej gali rozdania nagród Grammy w 2023 roku. Remiks utworu w wykonaniu Purple Disco Machine został również uznany za najlepsze nagranie zremiksowane, nieklasyczne. W tym samym roku Lizzo dodała utwór „P!nk” do ścieżki dźwiękowej kinowego hitu „Barbie”. Lizzo zainaugurowała cykl wydawniczy nowym albumem wydanym w 2025 roku, zatytułowanym „Love in Real Life”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Juice	Lizzo	05.2019	38[9]	82[4]	Atlantic USAT 21813044	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Melissa Jefferson,Eric Frederic,Theron Thomas,Sam Sumser,Sean Small][produced by Ricky Reed,Nate Mercereau ][27[17].R&B; Chart]
Blame It on Your Love	Charli XCX featuring Lizzo	05.2019	70[3]	-	Asylum GBAHS 1900557	[written by Charlotte Aitchison ,Yatchenko, Parmenius ,Hermansen, Eriksen, Finn Keane, Melissa Jefferson][produced by Stargate]
Boys	Lizzo	09.2019	-	119[2]	Atlantic	[platinum-US][silver-UK][written by Melissa Jefferson,Nate Mercereau,Ricky Reed,Aaron Puckett][produced by Ricky Reed][104.R&B; Chart]
Truth Hurts	Lizzo	05.2019	29[28]	1[7][42]	Atlantic USAT 21703896	[7x-platinum-US][platinum-UK][written by Melissa Jefferson, Eric Frederic, Jesse Saint John, Steven Cheung, Amina Bogle-Barriteau][produced by Ricky Reed ,Tele][1[11][32].R&B; Chart]
Tempo	Lizzo Featuring Missy Elliott	08.2019	-	108[3]	Atlantic	[platinum-US][written by Melissa Jefferson, Melissa Elliott, Theron Thomas, Raymond Scott, Dan Farber, Eric Frederic, Antonio Cuna ,Tobias Wincorn][produced by Lizzo, Ricky Reed ,Sweater Beats, Dan Farber, Nate Mercureau, Tobias Wincorn][27[17].R&B; Chart]
Good as Hell	Lizzo	09.2019	7[42]	3[30]	Atlantic USAT 21600856	[5x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Melissa Jefferson, Eric Frederic][produced by Ricky Reed][1[4][26].R&B; Chart]
Cuz I Love You	Lizzo	02.2020	-	114[2]	Atlantic USAT 21900754	[gold-US][written by Melissa Jefferson,Sam Harris,Casey Harris,Adam Levin,Russ Flynn][produced by X Ambassadors]
Rumors	Lizzo Featuring Cardi B	08.2021	20[9]	4[7]	Atlantic USAT 22104506	[platinum-US][silver-UK][written by Melissa Jefferson, Belcalis Almanzar, Torae Carr, Nate Mercereau ,Steven Cheung ,Eric Frederic, Theron Thomas][produced by Ricky Reed][1[1][8].R&B; Chart]
About Damn Time	Lizzo	04.2022	3[31]	1[2][42]	Atlantic USAT 22202139	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Blake Slatkin, Eric Frederic ,Larry Price, Malcolm McLaren, Melissa Jefferson, Ronald Larkins, Stephen Hague, Theron Makiel Thomas][produced by Blake Slatkin, Ricky Reed][1[5][28].R&B; Chart]
2 Be Loved (Am I Ready	Lizzo	07.2022	16[24]	55[13]	Atlantic USAT 22203706	[platinum-US][written by Melissa Jefferson, Savan Kotecha, Peter Svensson, Max Martin, Ilya Salmanzadeh][produced by Martin, Salmanzadeh]
Someday at Christmas	Lizzo	12.2022	8[5]	59[5]	Atlantic USAT 22217320	[silver-UK][written by Ron Miller, Bryan Wells][15[5].R&B; Chart]
Special	Lizzo	02.2023	66[5]	52[10]	Atlantic USAT 22203708	[written by Melissa Jefferson, Theron Thomas, Max Martin, Andrew Wansel, Ian Kirkpatrick, Daoud Anthony][produced by Max Martin, Pop Wansel, Ian Kirkpatrick ,Daoud Anthony][18[11].R&B; Chart]
Pink	Lizzo	08.2023	27[9]	106[3]	Atlantic USAT 22305729	[written by Andrew Wyatt ,Eric Frederic, Mark Ronson ,Lizzo][produced by Wyatt, Ronson ,Ricky Reed]
What's Goin On	Cardi B featuring Lizzo	10.2025	-	63[2]	Atlantic	[15[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cuz I Love You	Lizzo	05.2019	30[47]	4[145]	Atlantic 0075679853585	[platinum-US][gold-UK][produced by Sweater Beats, Dan Farber ,Lizzo ,Nate Mercereau ,Oak, Ricky Reed, Mike Sabath, Trevorious, Tobias Wincorn, X Ambassadors]
Coconut Oil EP.	Lizzo	08.2019	-	31[26]	Atlantic 3 557538 [US]	[produced by Ricky Reed ,Christian Rich,Dubbel Dutch,Jesse Shatkin]
Special	Lizzo	07.2022	6[5]	2[36]	Atlantic 0075678633362	[silver-UK][produced by Ricky Reed ,Blake Slatkin, Max Martin ,Ilya, Pop Wansel, Benny Blanco ,Peter Svensson, Emily Warren, Ian Kirkpatrick, Savan Kotecha, Phoelix, Nate Mercereau, Terrace Martin, Omer Fedi, Joseph McVey, Mike Dean, Daoud Anthony ,Mark Ronson ,Thomas Brenneck, Jon Bellion ,Michael Pollack, Stefan Johnson, Jordan K. Johnson, Kid Harpoon, Quelle Chris]