Van McCoy

Van Allen Clinton McCoy (ur. 6 stycznia 1940 r. w Waszyngtonie, zm. 6 lipca 1979 r. w Englewood
w stanie New Jersey) był amerykańskim producentem muzycznym, autorem piosenek i muzykiem. Jego największym przebojem był instrumentalny utwór „The Hustle” z 1975 roku. 

 Matka McCoya zadbała o to, by pobierał on lekcje gry na fortepianie. Występował w duecie ze swoim starszym bratem Normanem, który grał na skrzypcach. W wieku dwunastu lat McCoy zaczął komponować piosenki, jednak jako nastolatek na pewien czas porzucił muzykę - głównie dlatego, że koledzy dokuczali mu z powodu gry na fortepianie. Do gry na instrumencie powrócił dopiero podczas studiów psychologicznych na Uniwersytecie Howarda. Pierwsze doświadczenia wokalne McCoy zdobył w wieku 15 lat. Po kilku latach prób, które nie przyniosły większego powodzenia, w 1960 roku założył własną wytwórnię płytową i pracował m.in. jako producent dla zespołów The Drifters, The Shirelles oraz Gladys Knight. Od 1974 roku McCoy współpracował z grupą The Stylistics, dla której przygotował pięć albumów, odpowiadając przede wszystkim za aranżacje. Jeden z utworów z tej współpracy, „Can’t Give You Anything (But My Love)”, latem 1975 roku przez trzy tygodnie utrzymywał się na pierwszym miejscu brytyjskiej listy przebojów. 

 Jego własna kariera płytowa, mimo licznych wydawnictw, przez wiele lat nie mogła nabrać rozpędu. McCoyowi nie udało się zaistnieć ani jako wykonawca w stylu „crooner” (album „Night Time Is Lonely Time” z 1966 r.), ani jako muzyk soulowy (album „Soul Improvisations” z 1972 r.). W 1974 i 1975 roku odnotował jednak pierwsze znaczące sukcesy na listach przebojów R&B dzięki utworom „Love Is the Answer” oraz „Boogie Down”.Pod koniec 1974 roku odniósł również pierwszy sukces na listach przebojów muzyki disco za sprawą kompozycji „African Symphony”.W 1975 roku McCoy odniósł w USA wielki sukces dzięki instrumentalnemu utworowi w stylu disco pt. „The Hustle”, który dotarł na szczyt list przebojów i przyniósł mu rok później nagrodę Grammy. W tym samym roku, jako kompozytor, wprowadził na pierwsze miejsce amerykańskich list przebojów R&B piosenkę „To Each His Own” w wykonaniu grupy Faith, Hope & Charity - zespołu, z którym współpracował już od 1970 roku. 

W 1976 roku McCoy zajął się produkcją i aranżacją albumu „Who I Am”, będącego powrotem Davida Ruffina. Płyta zawierała utwór „Walk Away from Love”, który na początku roku również zdobył pierwsze miejsce na listach R&B i stał się drugim w karierze Ruffina hitem, który trafił do pierwszej dziesiątki (top 10) ogólnych list przebojów pop. McCoy pisał piosenki oraz zajmował się produkcją i aranżacją nagrań także dla wielu innych artystów, wśród których znaleźli się m.in. Melba Moore („This Is It”, 1976), Gladys Knight & the Pips („Baby Don’t Change Your Mind”, 1977) oraz Aretha Franklin („Ladies Only”, 1979). Mimo ogromnego sukcesu „The Hustle”, kolejne autorskie nagrania McCoya sprzedawały się już tylko przeciętnie. Wydany w 1975 roku singiel „Change with the Times” zdołał jeszcze dotrzeć do pierwszej dziesiątki zestawień R&B, ale później popularność artysty zaczęła słabnąć.  

Kilka kolejnych singli trafiło wprawdzie na listę Billboard Hot 100, jednak zajmowały one jedynie odległe miejsca. W 1976 roku utwór „Party” zdołał jeszcze wejść do pierwszej dwudziestki (top 20) list R&B. Zmiana wytwórni płytowej również nie przyniosła znaczących sukcesów. Od 1976 roku McCoy zniknął nawet z list przebojów muzyki disco. W 1977 roku pojawił się jeszcze jeden krótkotrwały sukces: instrumentalny utwór „The Shuffle” - stylistycznie wyraźnie nawiązujący do „The Hustle” - niespodziewanie wspiął się na czwarte miejsce brytyjskich list przebojów. Mimo to, aż do wydania jego ostatniego albumu *Lonely Dancer* (1979), ukazało się jeszcze wiele innych płyt. 

McCoy zmarł w 1979 roku na zawał serca. Do jego ostatnich produkcji należały albumy *Young and in Love* ówczesnej wschodzącej gwiazdy Stacy Lattisaw oraz *La Diva* Arethy Franklin. Żadne z tych dzieł nie odniosło większego sukcesu. Pomimo licznych popowych przebojów, jego prawdziwą pasją była muzyka klasyczna - szczególnie cenił twórczość Wagnera, Beethovena i Rachmaninowa. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. D.J./Never Trust A Friend	Van McCoy	09.1961	-	104[4]	Rock'N 101	[written by V. McCoy]
Love Is The Answer/Killing Me Softly	Van McCoy And The Soul City Symphony	08.1974	-	-	Avco 4639	[written by Hugo, Luigi, George David Weiss][produced by Hugo Peretti, Luigi Creatore][77[5].R&B Chart]
Boogie Down/ A Rainy Night In Georgia	Van McCoy And The Soul City Symphony	02.1975	-	-	Avco 4648	[written by F. Wilson, L. Caston, A. Poree][produced by Hugo Peretti, Luigi Creatore][67[5].R&B Chart]
The Hustle/Hey Girl, Come And Get It	Van McCoy And The Soul City Symphony	04.1975	3[12]	1[1][19]	Avco 4653	[gold-US][silver-UK][written by Van McCoy][produced by Hugo Peretti, Luigi Creatore][1[1][19].R&B Chart][3[19].Hot Disco/Dance;Avco 4653 7"]
Change With The Times/Good Night, Baby	Van McCoy	10.1975	36[4]	46[8]	Avco 4660	[written by Van McCoy][produced by Hugo Peretti, Luigi Creatore][6[14].R&B Chart][15[3].Hot Disco/Dance;Avco 4660 7"]
Night Walk/Love Child	Van McCoy	05.1976	-	96[2]	H&L 4667	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][51[7].R&B Chart]
Party/The Disco Kid	Van McCoy	06.1976	-	69[5]	H&L 4670	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][20[13].R&B Chart][14[3].Hot Disco/Dance;H&L 4670 7"]
Soul Cha Cha/Oriental Boogie	Van McCoy	02.1977	34[6]	-	H&L 4682	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy]
The Shuffle/That's The Joint	Van McCoy	01.1977	4[14]	105[4]	H&L 4677	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][79[8].R&B Chart]
My Favorite Fantasy/You're So Right For Me	Van McCoy	04.1978	-	-	MCA 40885	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy, Charles Kipps][76[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Disco Baby	Van McCoy And The Soul City Symphony	04.1975	32[11]	12[23]	Avco 69 006	[produced by Hugo & Luigi]
From Disco to Love	Van McCoy	08.1975	-	181[4]	Buddah 5648	-
The Disco Kid	Van McCoy	10.1975	-	80[7]	Avco 69 009	[produced by Hugo & Luigi]
The Real McCoy	Van McCoy	05.1976	-	106[17]	H&L 69 012	[produced by Van McCoy]
The Hustle and Best of Van McCoy	Van McCoy	01.1977	-	193[2]	H&L 69 016	[produced by Hugo & Luigi,Van McCoy]

Chequers

Zespół powstał w 1973 roku w Aylesbury (Wielka Brytania). W jego skład weszli: John Mathias
(bas/producent), Richard Mathias (gitara), George Young (perkusja) i Paul War (instrumenty klawiszowe) oraz wokalistka Jackie Robins. Grupa, założona przez braci Mathiasów jako zespół reggae, zadebiutowała singlem „Rudi's In Love”, który w 1973 roku trafił na brytyjskie listy przebojów. 

 

W połowie lat 70-tych muzyka zespołu ewoluowała w stronę stylu filadelfijskiego (Philadelphia soul), co zaowocowało kolejnymi utworami notowanymi na listach przebojów. W obliczu zmieniających się trendów końca lat 70-tych, formacja przekształciła się w siedmioosobowy zespół funkowy, koncertujący zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w kontynentalnej części Europy. 

 

Lata 80-te przyniosły nowe oblicze grupy Chequers -zespół zaczął działać w oparciu o własną wytwórnię płytową. Choć ich korzenie sięgają muzyki reggae i soulu z czasów schyłkowej ery „modów”, dziś zespół wykracza poza te ramy, czerpiąc z brzmień współczesnych i wyznaczając kierunki na przyszłość...

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rock On Brother/Theme One	Chequers	10.1975	21[5]	-	Creole CR 111	[written by John Mathias][produced by John Mathias]
Hey Miss Payne	Chequers	02.1976	32[5]	-	Creole CR 116	[written by John Mathias][produced by John Mathias]

Big Trouble

Big Trouble to amerykański żeński zespół popowy, który nagrał jeden album i wydał dwa niezbyt
duże przeboje.  Podobnie jak w przypadku powstania grupy The Monkees w latach 60-tych, zespół Big Trouble był żeńską formacją popową stworzoną przez producenta telewizyjnego Freda Silvermana. W skład grupy weszły: wokalistka Bobbie Eakes, basistka Julia Farey, klawiszowiec Rebecca Ryan oraz perkusistka Suzy Zarow. Bobbie Eakes w 1983 roku zdobyła tytuł Miss Georgia. Po skompletowaniu składu instrumentalnego, Silverman przeprowadził przesłuchania dla około pięciuset kandydatek na stanowisko wokalistki; ostatecznie wybrano Bobbie Eakes. 

 Zespół zadebiutował w programie komediowym „Mack & Jamie”; członkinie grupy często występowały jako „zespół rezydentów” w programie „Comedy Break”, a Bobbie Eakes pojawiała się również w skeczach jako wykonawczyni. W 1987 roku zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Epic Records i nagrał swój pierwszy singiel - utwór „All I Need Is You”, autorstwa Giorgio Morodera i Toma Whitlocka. Piosenka została wydana jako singiel promocyjny i znalazła się w ścieżce dźwiękowej filmu „Over the Top” z Sylvestrem Stallone’em w roli głównej. Utwór trafił również na oficjalny album ze ścieżką dźwiękową, wydany w tym samym roku. 

 Następnie zespół nagrał swój debiutancki, zatytułowany po prostu „Big Trouble” album, który ukazał się w 1987 roku. Producentem płyty był zdobywca nagród Grammy i Oscara, Giorgio Moroder, przy współpracy z innymi producentami, którzy pracowali nad wybranymi utworami. Moroder był współautorem obu piosenek z albumu, które wydano jako single. Obecnie album - mimo że był dostępny na płytach CD i winylach - nie jest już wznawiany. Zespół Big Trouble odnotował jedno notowanie na amerykańskich listach przebojów - singiel „Crazy World” z 1987 roku. Utwór, napisany przez Morodera i Whitlocka, dotarł do 71. miejsca. Do piosenki nakręcono również teledysk. 

W 1988 roku ukazał się drugi singiel - utwór „When the Love Is Good” autorstwa Morodera i Whitlocka, pochodzący z zatytułowanego tak samo albumu. Na stronie B znalazła się piosenka „Last Kiss”, która nie trafiła na płytę długogrającą. Utwór nie odniósł sukcesu w Stanach Zjednoczonych, natomiast w Wielkiej Brytanii dotarł do 83. miejsca na liście przebojów. Do piosenki nakręcono teledysk. Ostatnim wydawnictwem zespołu był singiel „Crazy World” (1988), dostępny wyłącznie w Wielkiej Brytanii; na stronie B znalazły się dwa utwory z albumu: „Say Yes” oraz „Trains and Boats and Planes”. Wydawnictwo to miało stanowić kontynuację umiarkowanego sukcesu poprzedniego singla, jednak osiągnęło jedynie 96. miejsce na liście przebojów. Z powodu niewielkiego powodzenia grupa wkrótce potem zakończyła działalność.

  Po rozpadzie zespołu Eakes -która wcześniej zajmowała się aktorstwem - otrzymała rolę Macy Alexander w operze mydlanej „Moda na sukces” („The Bold and the Beautiful”), w którą wcielała się w latach 1989–2000. Do muzyki powróciła w 1994 roku, nagrywając wraz z Jeffem Tractą album „Bold and Beautiful Duets”, który w Europie uzyskał status podwójnej platyny. W 1998 roku ukazała się kolejna wspólna płyta z Tractą, zatytułowana „Glamour Duets II”. Następnie Eakes wydała dwa albumy solowe: „Here and Now” (1998) oraz „Something Beautiful” (2005). Basistka Julia Farey dołączyła później do innego żeńskiego zespołu rockowego, Precious Metal, zastępując poprzednią basistkę. Wraz z tą grupą nagrała trzeci i zarazem ostatni album, zatytułowany „Precious Metal”, wydany w 1990 roku. 

W wywiadzie z członkiniami zespołu, Marą Fox i Leslie Knauer, wspomniano, że Farey została znaleziona w ten sam sposób, w jaki powstał sam zespół - poprzez ogłoszenia dla muzyków zamieszczane w lokalnej prasie. Klawiszowiec Rebecca Ryan oraz perkusistka Suzy Zarow po rozpadzie zespołu wycofały się z życia publicznego. W latach 90-tych Ryan rozpoczęła karierę solową, a na przełomie XX i XXI wieku nagrała dwa albumy, koncentrując się głównie na standardach jazzowych i popowych. Była gitarzystka, Heli Sterner, znalazła się później w składzie założycielskim innej formacji -Rachel Rachel -która stała się pierwszym w historii zespołem złożonym wyłącznie z kobiet w nurcie współczesnej muzyki chrześcijańskiej. Grupa Rachel Rachel również zakończyła już swoją działalność. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crazy World/Lipstick	Big Trouble	10.1987	96[1]	71[7]	Epic 07432	[written by G. Moroder, T. Whitlock][produced by G. Moroder ]
When The Love Is Good/Last Kiss	Big Trouble	04.1988	83[3]	-	Epic 651492 7 [UK]	[written by G. Moroder, T. Whitlock][produced by Giorgio Moroder, Brian Reeves]

Billy Satellite

 Billy Satellite to amerykański zespół rockowy z Oakland w Kalifornii. Grupa jest znana przede
wszystkim z napisania i wykonania utworu „I Wanna Go Back”, który później stał się przebojem w interpretacji Eddiego Money’a. Własną wersję tego nagrania przygotował również Gregg Rolie na swoim solowym albumie z 1985 roku. 

 Zespół Billy Satellite powstał na początku lat 80-tych w Alameda w Kalifornii jako trio. W jego skład wchodzili: Monty Byrom (śpiew, gitara, instrumenty klawiszowe), Ira Walker (gitara basowa) oraz Tom „Fee” Falletti (perkusja. Po kilku miesiącach występów w klubach w rejonie zatoki San Francisco (Bay Area), Falletti zaprosił do współpracy swojego przyjaciela, Danny’ego Chaunceya (znanego z grup Mistress oraz All-Stars), który objął funkcję gitarzysty i klawiszowca. Formacja Billy Satellite szybko zyskała czołową pozycję na lokalnej scenie muzycznej. Zespół nagrał demo studyjne pod okiem Phila Kaffela. W 1982 lub 1983 roku muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Capitol Records, dzięki wsparciu przedstawiciela działu A&R, Johna S. Cartera. 

 Debiutancki album grupy powstał w studiu Rumbo Recorders w Los Angeles, a jego producentem został Don Gehman. Płyta, zatytułowana po prostu „Billy Satellite”, ukazała się w 1984 roku i zawierała single „I Wanna Go Back” oraz „Satisfy Me”. Utwór „Satisfy Me” wydano jako pierwszy; utrzymał się on na listach przebojów przez sześć tygodni, docierając do 64. miejsca w zestawieniu Billboard Hot 100. Wydany cztery miesiące później singiel „I Wanna Go Back” gościł na listach przez trzy tygodnie, osiągając 78. pozycję na liście Billboard Hot 100. Do obu utworów nakręcono teledyski a klip do „Satisfy Me” był emitowany na antenie MTV. W ramach promocji albumu zespół Billy Satellite wyruszył w trasę koncertową, występując jako support przed grupą Night Ranger podczas trasy „Midnight Madness Tour”. Następnie muzycy koncertowali wraz z zespołem Jefferson Starship.  

Zespół nagrał kolejny album w studiu Good Night L.A. pod okiem producenta Keitha Olsena. Tym razem proces twórczy nie przebiegał już tak gładko. Olsen chciał zaangażować sesyjnego klawiszowca Billa Cuomo oraz basistę Randy’ego Jacksona, aby zastąpili Walkera; ostatecznie do współpracy doszło tylko w przypadku Cuomo, jednak sam ten fakt położył się cieniem na sześciotygodniowym okresie nagrań. Następnie John S. Carter przeszedł do wytwórni A&M Records, pozostawiając zespół bez swojego orędownika wewnątrz Capitol Records[5]. Cartera zastąpił Jimmy Iovine, który odłożył niezatytułowany album na półkę, a z samym zespołem zerwał współpracę. Byrom wspomina: „Przez około pięć lat nie słuchałem tego drugiego albumu. Kiedy jednak w końcu po niego sięgnąłem, żałowałem, że nigdy nie został tak naprawdę ukończony. Są tam naprawdę świetne utwory! A w tamtym czasie nagraliśmy materiał, z którego spokojnie można by złożyć jeszcze dwa inne albumy. Byliśmy niezwykle płodni twórczo”. 

Brak wydanego albumu, w połączeniu z ekscesami typowymi dla rockowego stylu życia, doprowadził do rozpadu grupy zaledwie trzy lata po jej powstaniu. W 2009 roku wytwórnia Rock Candy Records przygotowała remaster oryginalnego albumu zespołu i wydała go ponownie pod tytułem *Billy Satellite 1*. W kwietniu 2016 roku, 31 lat po zakończeniu prac w studiu, niewydany wcześniej drugi album grupy – zatytułowany *II* - ukazał się nakładem wytwórni AOR Heaven.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Satisfy Me/Turning Point	Billy Satellite	08.1984	-	64[6]	Capitol 5356	[written by Chauncey, Byrom, Walker][produced by Don Gehman]
I Wanna Go Back/Rockin' Down The Highway	Billy Satellite	12.1984	-	78[5]	Capitol 5409	[written by Chauncey, Byrom, Walker][produced by Don Gehman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Billy Satellite	Billy Satellite	09.1984	-	139[6]	Capitol 12 340	[produced by Don Gehman]

Javine

Javine Dionne Hylton (ur. 27 grudnia 1981 r.), znana po prostu jako Javine, to angielska piosenkarka
i autorka tekstów (obecnie nieaktywna zawodowo). Rozpoznawalność zyskała dzięki udziałowi w programie telewizyjnym ITV „Popstars: The Rivals”, a w 2005 roku reprezentowała Wielką Brytanię w Konkursie Piosenki Eurowizji z utworem „Touch My Fire”. Jej interpretacja piosenki „You've Got a Friend” znalazła się w 2004 roku na ścieżce dźwiękowej filmu „Garfield”. 

 Hylton urodziła się w Kensington, a dorastała w dzielnicy Ladbroke Grove. Od najmłodszych lat pasjonowała się tańcem: „Nie lubiłam śpiewać. W wieku 10 lat poszłam do szkoły artystycznej, ponieważ w mojej zwykłej szkole ciągle dochodziło do bójek. Pomyślałam więc: co chcę robić? Chcę tańczyć”. Przez dwa lata Hylton wcielała się w postać Nali w musicalu „Król Lew” na londyńskim West Endzie. Po zakończeniu występów zaczęła pisać własne piosenki i rozwijać karierę muzyczną. Wzięła udział w przesłuchaniach do programu typu reality show „Popstars: The Rivals” (emitowanego przez ITV), w którym młodzi wykonawcy rywalizowali o miejsce w nowo tworzonym zespole muzycznym. Znalazła się w finałowej szóstce kandydatek do żeńskiej grupy, jednak ostatecznie nie dostała się do składu formacji, która później- pod nazwą Girls Aloud - odniosła ogromny sukces na listach przebojów. Zamiast tego rozpoczęła karierę solową. 

 Latem 2003 roku Hylton wydała swój debiutancki singiel „Real Things”, w którym wykorzystano sampel z hitu grupy M.O.P. pt. „Ante Up”. Utwór dotarł do 4. miejsca na brytyjskiej liście przebojów  i do dziś pozostaje jej największym sukcesem muzycznym. Z jej debiutanckiego albumu pochodziły jeszcze trzy utwory, które znalazły się w pierwszej dwudziestce list przebojów: „Surrender (Your Love)” (zawierający sample z hitu Diany Ross „Surrender”), „Best of My Love” oraz cover piosenki „Don't Walk Away” grupy Jade - wydany jako podwójny singiel (tzw. double A-side) wraz z własną interpretacją utworu Carole King „You've Got a Friend”.

  Debiutancki album Hylton, zatytułowany *Surrender*, ukazał się latem 2004 roku, już po premierze trzeciego singla. Mimo współpracy przy pisaniu piosenek z Egem White’em oraz producentami muzycznymi z duetu Stargate - a także relatywnie dobrych wyników poszczególnych singli - płyta z trudem zdołała wejść na brytyjską listę przebojów . W rezultacie, pod koniec 2004 roku, wytwórnia płytowa zerwała z artystką współpracę, pomimo umiarkowanego sukcesu singli wydanych niezależnie od albumu. Hylton pojawiła się na wydanym w 2003 roku albumie Richarda X pt. *Richard X Presents His X-Factor Vol. 1*. Jej wspólny utwór z tym producentem, „You Used To”, miał zostać wydany jako singiel, jednak plany te anulowano. Pod koniec 2003 roku artystka występowała jako support przed koncertami amerykańskiego rapera Nelly’ego podczas brytyjskiej części jego międzynarodowej trasy koncertowej.W październiku 2013 roku Hylton nawiązała współpracę z DJ-ami WAWA oraz M.A.R.K., czego efektem był utwór „Never”.Piosenka spotkała się z szerokim uznaniem: serwis Digital Spy określił ją mianem „szybkiego, klubowego numeru”,[11] a portal Popjustice w recenzji ocenionej na 8/10 nazwał ją „prawdziwym hitem”.

  5 marca 2005 roku Hylton zwyciężyła w programie *Eurovision: Making Your Mind Up* - brytyjskich eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji 2005- wykonując utwór „Touch My Fire”, którego była współautorką. Pozostałymi uczestnikami byli: reprezentantka Wielkiej Brytanii z 1996 roku Gina G, Andy Scott-Lee, grupa Tricolore oraz Katie Price. Podczas występu taśma podtrzymująca sukienkę artystki odkleiła się, co doprowadziło do „wpadki z garderobą”. Hylton reprezentowała Wielką Brytanię w finale w Kijowie, zmagając się - według doniesień - z infekcją gardła. Przy kursie bukmacherskim 33/1 przed finałem, ostatecznie zajęła 22. miejsce z dorobkiem 18 punktów, wyprzedzając Francję i Niemcy. Utwór „Touch My Fire” po wydaniu na singlu stał się jej piątym z rzędu przebojem, który trafił do pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów, osiągając 18. pozycję. 

 W 2004 roku Hylton została twarzą wody marki Dasani, jednak współpraca została zakończona, gdy produkt wycofano z brytyjskiego rynku z powodu negatywnego rozgłosu. W 2006 roku wzięła udział w czwartej serii programu „The Games” na kanale Channel 4, w którym ostatecznie zwyciężyła. W świątecznym odcinku programu „Never Mind the Buzzcocks” z 2006 roku, prowadzonym przez Simona Amstella, motywem przewodnim były urodziny - zarówno Jezusa, jak i samej Hylton, której urodziny przypadają dwa dni po Bożym Narodzeniu. W 2007 roku artystka wzięła udział w programie „Celebrity Scissorhands” na antenie BBC Three. W 2008 roku była pierwszą celebrytką wyeliminowaną z programu „The Underdog Show”. W 2009 roku pojawiła się gościnnie - bez wymienienia w napisach końcowych - w serialu telewizyjnym „Skins”. W 2010 roku wystąpiła w programie „Celebrity Come Dine with Me”, zajmując w nim ostatecznie drugie miejsce. W 2012 roku Hylton miała wcielić się w postać „Lucretii MacEvil” w brytyjskiej trasie koncertowej musicalu „Disco Inferno”, jednak trasa została odwołana. W tym samym roku Javine wzięła udział w programie „Celebrity MasterChef”, z którego odpadła wraz z Cheryl Baker. 

Hylton ma dziecko z Michaelem Harveyem Jr. - córkę urodzoną w lutym 2008 roku. Później Hylton urodziła kolejne dziecko - syna. W marcu 2006 roku Hylton przyznała się do prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu, w wyniku czego otrzymała zakaz prowadzenia pojazdów na okres 18 miesięcy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Real Things	Javine	07.2003	4[10]	-	Innocent SINCD 46	[written by Javine Hylton, StarGate ,Darryl Pittman, Jamal Grinnage, Eric Murry][produced by StarGate]
Surrender (Your Love)	Javine	11.2003	15[10]	-	Innocent SINCD 52	[written by Javine Hylton ,Nickolas Ashford, Valerie Simpson, Francis White][produced by StarGate, Eg White]
Best of My Love	Javine	06.2004	18[5]	-	Innocent SINDX 63	[written by Lindy Robbins ,Simon Ellis][produced by Johnny Douglas]
Don't Walk Away/You've Got a Friend	Javine	08.2004	16[4]	-	Innocent SINDX 65	[written by Vassal Benford III, Ronald Spearman][produced by StarGate]
Touch My Fire	Javine	05.2005	18[5]	-	Shalit Productions 9871694	[written by Javine Hylton, John Themis, Jonathan Shalit][produced by Johnny Douglas]
Don't Let the Morning Come	Javine with Soul Avengerz	10.2006	49[2]	-	Positiva 12TIV 244	[written by James Reynolds, James Winchester, Otis Redding III, Shena Winchester,Paul Gardner, Wayne O'Connell][produced by Paul Gardner, Wayne O'Connell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Surrender	Javine	07.2004	73[1]	-	Innocent CDSIN 15	[produced by Martin Harrington, Liam Howe, Ash Howes, StarGate, Twin ,Marius De Vries ,Eg White, Johnny Douglas ,Soulpower]

Rob Thomas

 Robert Kelly Thomas  (ur. 14 lutego 1972 r.) to amerykański wokalista, autor tekstów i gitarzysta.
Jest głównym wokalistą rockowego zespołu Matchbox Twenty z Florydy, który współtworzył w 1995 roku i z którym wydał pięć albumów studyjnych. Jako artysta solowy najbardziej znany jest z gościnnego udziału w utworze „Smooth” zespołu Santana (1999) - piosenka ta zdobyła trzy nagrody Grammy, przez 12 tygodni z rzędu utrzymywała się na szczycie listy Billboard Hot 100, a w 2018 roku została uznana za drugi największy przebój w historii tego notowania. Jego singiel „Lonely No More” z 2005 roku był pierwszym, który wydał jako samodzielny artysta solowy; dotarł on do szóstego miejsca na liście przebojów i zapowiadał debiutancki solowy album artysty, „...Something to Be” (2005), który zajął pierwsze miejsce na liście Billboard 200.

Rob Thomas to zdobywca nagrody Grammy, frontman zespołu Matchbox Twenty oraz odnoszący sukcesy artysta solowy. Zasłynął z łączenia osobistych, wyznaniowych tekstów z dopracowanym brzmieniem pop-rockowym - czego najsłynniejszym przykładem jest wielki przebój Santany z 1999 roku, „Smooth”, a także jego własne, zajmujące czołowe miejsca na listach przebojów albumy. Jako wokalista Matchbox Twenty, Thomas stał na czele nurtu przystępnego, mainstreamowego rocka alternatywnego, który wyłonił się pod koniec lat 90-tych. W przeciwieństwie do przedstawicieli sceny grunge z Seattle, dominującej w pierwszej połowie dekady, Thomas prezentował bardziej schludny wizerunek i nie stronił od klasycznych popowych melodii czy wyrafinowanej produkcji. Takie połączenie pozwoliło złagodzić wyraźny niepokój, który stanowił fundament debiutanckiego albumu Matchbox Twenty z 1996 roku - „Yourself or Someone Like You”. Płyta ta z czasem stała się ogromnym komercyjnym sukcesem, a w tym samym okresie Thomas wyszedł poza ramy zespołu, współtworząc i wykonując utwór „Smooth” - bijący rekordy popularności hit Santany z 1999 roku. Piosenka ta zdominowała fale radiowe na przełomie tysiącleci, pomagając Thomasowi zyskać status samodzielnej gwiazdy. 

Choć nigdy nie porzucił Matchbox Twenty, równolegle rozwijał karierę solową, której początkiem był album „...Something to Be” (2005), który dotarł na szczyt zestawienia Billboard 200. W swoich solowych nagraniach Thomas skłaniał się ku stylistyce „adult contemporary”, nie rezygnując przy tym z osobistego, szczerego charakteru swoich wczesnych tekstów. Dzięki temu jego kolejne płyty- „Cradlesong” (2009), „The Great Unknown” (2015) oraz „Chip Tooth Smile” (2019) - również trafiały do ​​pierwszej dwudziestki list przebojów. W 2021 roku, wnosząc swój autentyczny ładunek emocjonalny w świąteczny klimat, wydał swój pierwszy bożonarodzeniowy album - „Something About Christmas Time”. W 2025 roku ukazał się „All Night Days” - jego szósty solowy krążek, a zarazem pierwsze wydawnictwo opublikowane nakładem wytwórni Universal Records. 

 Rob Thomas urodził się w 1972 roku w Landstuhl w Niemczech, w rodzinie wojskowej. Gdy miał dwa lata, jego rodzice rozwiedli się, a opiekę nad nim przejęła matka. W dzieciństwie matka Thomasa często przenosiła się wraz z nim i jego siostrą z miasta do miasta na terenie amerykańskiego Południa, zazwyczaj wracając do domu swojej matki w Lake City w Karolinie Południowej. Gdy Thomas miał dziesięć lat, rodzina przeprowadziła się na Florydę - najpierw do Sarasoty, a ostatecznie osiadła w Orlando. W tym okresie Thomas zaczął uczyć się gry na instrumentach klawiszowych, a niedługo potem sięgnął również po gitarę. Dorastający Thomas zmagał się z problemami osobistymi. Jego matka cierpiała z powodu uzależnienia, co odbiło się na jego życiu prywatnym i doprowadziło do tego, że porzucił szkołę średnią tuż przed planowanym ukończeniem nauki. W wieku 17 lat trafił na krótko do więzienia za kradzież samochodu, a wczesną dorosłość spędził, błąkając się bez wyraźnego celu, zanim w końcu odnalazł pewną stabilizację dzięki muzyce. 

 Tabitha’s Secret - zespół założony przez Thomasa wraz z basistą Brianem Yale’em - był pierwszą poważną grupą muzyka. Formacja powstała w 1993 roku i koncertowała w Orlando, gdzie zwróciła na siebie uwagę Matta Serletica, producenta muzycznego, który niedługo wcześniej odniósł sukces, współpracując z grupą Collective Soul. Niedługo po tym spotkaniu zespół Tabitha’s Secret rozpadł się, jednak Thomas, Yale oraz perkusista Paul Doucette powołali do życia grupę Matchbox Twenty. Serletic pomógł im w pracy nad nagraniami demonstracyjnymi, a następnie wyprodukował ich debiutancki album - „Yourself or Someone Like You”.  Wydany w 1996 roku nakładem wytwórni Lava (będącej częścią Atlantic Records) album „Yourself or Someone Like You” początkowo radził sobie przeciętnie. Z czasem jednak single „Push”, „3AM”, „Real World” oraz „Back 2 Good” wyniosły płytę na szczyty list przebojów, czyniąc z zespołu Matchbox Twenty - a w szczególności z Roba Thomasa - gwiazdy rocka. 

Popularność Thomasa znacząco wzrosła w 1999 roku, kiedy to współtworzył i zaśpiewał utwór „Smooth” na płytę „Supernatural” - wielki powrotny album Carlosa Santany, stworzony pod nadzorem Clive’a Davisa i z udziałem wielu gwiazd. Utwór „Smooth” utrzymywał się na szczycie notowań Billboardu przez 12 tygodni, a w pierwszej dziesiątce przebywał łącznie przez 30 tygodni, stając się jednym z największych przebojów w historii tego zestawienia.  

 Po sukcesie utworu „Smooth” gwiazda Thomasa rozbłysła pełnym blaskiem, jednak pozostał on członkiem zespołu Matchbox Twenty, który w marcu 2000 roku wydał swój drugi album -„Mad Season”. Dzięki singlowi „Bent”, który dotarł na szczyt list przebojów, oraz kolejnemu hitowi „If You're Gone” (który znalazł się w pierwszej dziesiątce), płyta „Mad Season” ponownie osiągnęła status platynowej. Wydany w 2002 roku krążek „More Than You Think You Are” podtrzymał dobrą passę zespołu, a promujący go singiel „Unwell” również trafił do pierwszej dziesiątki zestawień. 

 W 2005 roku Thomas na pewien czas opuścił Matchbox Twenty, by nagrać swój pierwszy solowy album - „...Something to Be”. Płyta zadebiutowała na pierwszym miejscu listy Billboard 200. Artysta promował ją podczas solowej trasy koncertowej, po czym powrócił do Matchbox Twenty, aby nagrać nowe utwory na kompilację „Exile on Mainstream”, która ukazała się w 2007 roku.  W 2009 roku ukazał się drugi solowy album Thomasa, „Cradlesong”, który zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboard 200, a promujący go singiel „Her Diamonds” dotarł do drugiej pozycji na liście Adult Contemporary.  

W 2012 roku zespół Matchbox Twenty wznowił działalność, wydając we wrześniu album „North”, który jako pierwszy w historii grupy zajął pierwsze miejsce na amerykańskich listach przebojów. W 2015 roku Thomas powrócił do kariery solowej, publikując płytę „The Great Unknown”. Choć z albumu nie wyłoniono żadnego singla, który trafiłby na listę Hot 100, utwory „Hold on Forever”, „Pieces” oraz „Heaven Help Me” znalazły się w zestawieniu Adult Contemporary, pomagając płycie dotrzeć na szóste miejsce listy Billboardu. 

Przy pracy nad swoim czwartym solowym albumem, „Chip Tooth Smile” (2019), Thomas współpracował z producentem Butchem Walkerem. Dzięki sukcesowi utworu „One Less Day (Dying Young)”, który stał się przebojem w rozgłośniach radiowych formatu adult contemporary, płyta pozwoliła artyście ponownie znaleźć się w pierwszej dwudziestce zestawienia Billboard 200. W 2021 roku Thomas ponownie nawiązał współpracę z Santaną przy singlu „Move”, a następnie wydał swój pierwszy w karierze album świąteczny - „Something About Christmas Time”. Na krążku tym znalazły się duety z takimi artystami jak Ingrid Michaelson, BeBe Winans, Brad Paisley oraz Abby Anderson. W 2025 roku Thomas zaprezentował swój szósty solowy album, „All Night Days”, na którym znalazła się charakterystyczna dla niego mieszanka pogodnego popu i refleksyjnych tekstów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Smooth	Santana Featuring Rob Thomas	07.1999	3[11]	1[12][58]	Arista MIUCT 7727	[platinum-US][written by Itaal Shur, Rob Thomas][produced by Matt Serletic]
Lonely No More/Fallen	Rob Thomas	02.2005	11[11]	6[34]	Atlantic AT 0203	[platinum-US][written by Rob Thomas][produced by Matt Serletic]
This Is How a Heart Breaks	Rob Thomas	07.2005	67[1]	52[20]	Atlantic AT 0219	[gold-US][written by Rob Thomas, Christian Karlsson ,Pontus Winnberg, Henrik Jonback][produced by Matt Serletic]
Ever the Same	Rob Thomas	01.2006	-	48[20]	Atlantic	[gold-US][written by Rob Thomas][produced by Matt Serletic]
Streetcorner Symphony	Rob Thomas	10.2006	-	64[20]	Atlantic	[gold-US][written by Rob Thomas,Matt Serletic][produced by Matt Serletic]
Little Wonders	Rob Thomas	04.2007	-	58[16]	Atlantic 0278	[platinum-US][written by Rob Thomas][produced by Matt Serletic]
Her Diamonds	Rob Thomas	06.2009	-	23[20]	Atlantic CATCO 149427520	[platinum-US][written by Rob Thomas][produced by Matt Serletic]
Someday	Rob Thomas	11.2009	-	59[22]	Atlantic	[gold-US][written by Rob Thomas,Shy Carter,Matt Serletic][produced by Matt Serletic]
Mockingbird	Rob Thomas	07.2010	-	95[4]	Atlantic	[written by Rob Thomas][produced by Matt Serletic]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
...Something to Be	Rob Thomas	05.2005	11[4]	1[1][57]	Atlantic 7567934352	[2x-platinum-US][produced by Matt Serletic]
Cradlesong	Rob Thomas	07.2009	75[1]	3[28]	Atlantic 7567896812	[gold-US][produced by Matt Serletic]
Someday (EP)	Rob Thomas	04.2010	-	91[1]	Atlantic	-
The Great Unknown	Rob Thomas	09.2015	95[1]	6[4]	Atlantic 0075678668319	[produced by Matt Serletic, Ricky Reed, Ryan Tedder, Noel Zancanella, Shep Goodman ,Aaron Accetta]
Chip Tooth Smile	Rob Thomas	05.2019	-	13[2]	Atlantic 0075678652998	[produced by Butch Walker,Benny Blanco]
All Night Days	Rob Thomas	09.2025	-	133[1]	EMI 0602478669958	[produced by Benzi Edelson,Grant Michaels,Pom Pom,Eugene Veltman,Gregg Wattenberg]

Max Graham

Kanadyjski DJ Max Graham zaczynał od techniki „cut and scratch”, by z czasem przejść w stronę
gatunków trance i progressive house. Swoją przygodę za gramofonami rozpoczął w 1986 roku, mając zaledwie 15 lat. Z czasem porzucił styl oparty na skreczowaniu na rzecz muzyki house - w okresie, gdy przeżywała ona swój renesans. Około 1992 roku, u zarania nurtu progressive house, Graham zetknął się z brzmieniami takich artystów jak BT czy grupa Underworld. Zainspirowany repertuarem prezentowanym przez DJ-ów pokroju Paula Oakenfolda i Sashy, postanowił zająć się popularyzacją tego brzmienia w Kanadzie. 

 

Choć muzyka trance zyskiwała wówczas popularność w Europie, w Kanadzie grało ją niewielu DJ-ów. Z biegiem lat gatunek ten przyjął się również w Kanadzie, a Graham stał się jednym z najbardziej rozchwytywanych DJ-ów grających progressive house w tym kraju. Wytwórnia Kinetic Records dostrzegła jego potencjał, powierzając mu przygotowanie czwartej części serii kompilacji „Tranceport”, która ukazała się w maju 2001 roku. 

 

Niedługo przed premierą tego wydawnictwa Graham zaczął tworzyć własne produkcje w niewielkim studiu; trzy lub cztery z jego utworów trafiły nawet na listy przebojów muzyki tanecznej w Wielkiej Brytanii i Europie. W 2003 roku Graham rozpoczął prowadzenie comiesięcznej audycji w internetowej rozgłośni Proton Radio, a rok później wydał nakładem wytwórni System płytę miksowaną zatytułowaną „Shine”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Owner Of A Lonely Heart	Max Graham Vs Yes	05.2005	9[13]	-	Data DATA 92	[written by Chris Squire, Jon Anderson, Trevor Rabin][produced by Max Graham]

Bimbo Jet

Bimbo Jet to francuska grupa nurtu euro disco, której liderami byli Claude Morgan
(ur. 1 listopada 1947 r.)  oraz Laurent Rossi (ur. 22 maja 1948 r. - zm. 20 sierpnia 2015 r.). Zespół zyskał międzynarodową sławę latem 1974 i 1975 roku dzięki utworowi „El Bimbo” (włoskie słowo oznaczające „dziecko” ). W połowie 1975 roku grupa odniosła kolejny sukces - szczególnie we Francji - za sprawą piosenki „La Balanga”. 

Laurent Rossi zmarł na zawał serca 20 sierpnia 2015 roku w wieku 67 lat. Był synem piosenkarza Tino Rossiego. 

 Utwór „El Bimbo” został wydany we Francji w czerwcu 1974 roku nakładem wytwórni Pathé-Marconi, a w Wielkiej Brytanii - w sierpniu 1975 roku. Kompozycja dotarła do 1. miejsca na listach przebojów we Francji oraz do 12. miejsca na brytyjskiej liście singli. Sam tylko nakład we Francji wyniósł 1,3 miliona egzemplarzy, a na całym świecie sprzedano ponad trzy miliony płyt. Oprócz Francji, utwór zdobył szczyty list przebojów w Hiszpanii, Włoszech, Danii, Turcji i Libanie. W Argentynie zajął 2. miejsce; był również notowany na listach przebojów w Belgii, Szwajcarii, Meksyku oraz Stanach Zjednoczonych. W USA nagranie dotarło do 1. miejsca na liście Billboard Disco Singles, 5. miejsca na liście Disco File Top 20  oraz 43. miejsca na liście Hot 100[4]. W Kanadzie piosenka uplasowała się na 77. pozycji zestawienia Top Singles oraz na 31. miejscu listy Pop Music Playlist. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
El Bimbo	Bimbo Jet	05.1975	12[10]	43[10]	Scepter 12406	[written by Claude Morgan][produced by Laurent Rossi]

Birdlegs & Pauline

Wytwórnia Cuca Records, ukryta głęboko w dzikich zakątkach Wisconsin, stanowiła lokalne
centrum nagraniowe i tłocznię płyt dla tego stanu. Od momentu założenia w 1959 roku aż do zamknięcia w 1973 roku, Jim Kirchstein zarejestrował tam blisko 2000 utworów - od polki i gospel, po country i R&B - oraz wydał ponad 1000 singli   nakładem swoich wytwórni: Cuca, Sara, Age of Aquarius, Night Owl, Citation, Psalms, Top Gun oraz Jolly Dutchman. Choć studio mieściło się w wiejskim Sauk City, Cuca szybko stała się popularnym miejscem dla czarnoskórych artystów poszukujących niedrogiego studia nagrań. „Czarnoskórzy muzycy, zwłaszcza młode zespoły grające R&B, uwielbiali przyjeżdżać do tego miasteczka, ponieważ traktowano ich tam jak królów” – wspominał Kirchstein. „Często słyszałem: »Hej, przecież tu nie ma żadnych czarnych!«. Sklep spożywczy moich rodziców, znajdujący się tuż obok, zawsze oferował chleb i wędlinę, a po wino można było szybko skoczyć do centrum - w tamtych czasach alkohol na wynos sprzedawano nawet do północy. Było przy tym mnóstwo zabawy; nawet nie czuło się, że to praca, choć sesje nagraniowe bywały długie”. 

 Na początku 1963 roku Sidney „Birdlegs” Banks wraz z żoną Pauline przybyli do Sauk City z niedalekiego Rockford w stanie Illinois. Wspierani przez braci Macka i Floyda Murphych, występujących pod nazwą The Versatility Birds, nagrali utrzymany w bluesowym rytmie utwór „Spring” (ze stroną B „So Many Ways”). Singiel ukazał się nakładem Cuca w lutym tego samego roku, dotarł do 18. miejsca na liście przebojów R&B, a później został wznowiony przez wytwórnię Vee Jay, która znajdowała się wówczas na skraju bankructwa. 

 „Pauline była jedną z najlepszych wokalistek, jakie kiedykolwiek słyszałem” - mówił Kirchstein. „Gdyby [Vee Jay] utrzymała się na rynku, mogli zarobić mnóstwo pieniędzy. Niedługo potem nagraliśmy z nimi cały album”. Płyta ta przeszła jednak bez większego echa, a pod koniec dekady małżeństwo Banksów się rozpadło. Pauline Shivers, znana wcześniej jako Mrs. Banks, nagrała pod swoim panieńskim nazwiskiem kilka płyt dla chicagowskich wytwórni Expo i Opex. Birdlegs natomiast nigdy więcej nie weszła do studia nagraniowego - była artystką, której udało się zaistnieć dzięki jednemu jedynemu przebojowi. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Spring/In So Many Ways	Birdlegs & Pauline	07.1963	-	94[2]	Vee Jay 510	[written by Sidney Banks][18[6].R&B Chart]

Biscuit

Steve „Biscuit” Walker od ponad dwudziestu pięciu lat działa na światowym rynku rozrywkowym.
Już jako młody chłopak, w latach 60. i 70-tych, towarzyszył swojemu starszemu bratu, Irze, na scenie muzycznej w Oakland w Kalifornii, gdzie miał okazję poznać legendy muzyki, m.in. Sly’a Stone’a oraz Billa Summersa. Steve jest członkiem z prawem głosu w National Academy of Recording Arts & Sciences (organizacji przyznającej nagrody Grammy), a także należy do związku zawodowego Screen Actors Guild oraz wielu innych stowarzyszeń i fundacji branżowych. Jego postać pojawiała się w ponad czterystu artykułach, materiałach prasowych i wystąpieniach na całym świecie. 

 Swoją karierę rozpoczął w 1976 roku jako promotor koncertowy, organizując występy takich artystów jak Marvin Gaye, Dennis Edwards, Felipe Wynn czy zespół Zapp. W 1983 roku został osobistym asystentem aktora Ernesta Thomasa, znanego z roli „Raja” w popularnym serialu telewizyjnym „What’s Happening!!”. Z czasem zajął się profesjonalnym zarządzaniem karierami artystów, współpracując m.in. z grupami Ready for the World oraz Toni! Toni! Toni!, a także z Billym Prestonem, Johnnym „Guitar” Watsonem i Felipe Wynnem (byłym członkiem zespołu The Spinners). W 1985 roku jego działalność nabrała nowego rozmachu. Jako przedstawiciel agencji Artists Heller współpracował z tak znaczącymi wykonawcami i grupami jak Eazy-E, N.W.A., J.J. Fad oraz LA Dream Team. 

 W agencji tej pracował u boku jej założyciela, Atrona Gregory’ego, współpracując również z formacją Digital Underground. Ich wspólne wysiłki szybko przyniosły sukces - projekt „Humpty Dance” grupy Digital Underground zaowocował kolejną platynową płytą w dorobku Walkera. W 1988 roku „Biscuit” przeniósł się do Nowego Jorku, by podjąć współpracę z Mauricem Starrem i Dickiem Scottem. W firmie Dick Scott Entertainment rozwijał swoje kompetencje menedżerskie, pracując od podstaw z grupą New Kids on the Block. Zespół ten w ciągu niespełna pięciu lat wygenerował ponad miliard dolarów przychodu, a Walker towarzyszył im na każdym etapie tej drogi. W 1991 roku założył firmę Biscuit Productions i podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records jako artysta wykonujący muzykę rap. W ciągu dwóch lat, we współpracy z Biscuit Productions, założył firmę Rhythmic Temple Entertainment - ​​przedsiębiorstwo zajmujące się zarządzaniem i doradztwem, świadczące usługi na rzecz niezależnych oraz początkujących firm menedżerskich i/lub produkcyjnych.  

W 1993 roku skontaktował się z nim jego wieloletni przyjaciel, Johnny Wright (który również pracował w Dick Scott Entertainment). Wright właśnie stworzył zespół Backstreet Boys wspólnie z Lou Pearlmanem. Niedługo potem Steve został zatrudniony jako konsultant w firmach Transcontinental Records, WIRE, WEG oraz Spectra Management, które reprezentowały gwiazdy światowego formatu, takie jak: Backstreet Boys, N'Sync, Nick Carter (członek Backstreet Boys) oraz jego ówcześnie dziewięcioletni brat, dziecięca gwiazda popu -Aaron Carter. Obecnie pełni funkcję konsultanta dla wielu artystów, aktorów i sportowców. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Biscuit's In The House	Biscuit	10.1990	-	85[3]	Columbia 73 585	[written by Biscuit, R.O.B. Hathcock, Romeo JD, Steve "Wiz" Arcand, A. Fraser, P. Rodgers][produced by Biscuit, R.O.B. Hathcock, Romeo JD, Steve "Wiz" Arcand]

Ray Stevens

 Harold Ray Ragsdale (ur. 24 stycznia 1939 r.), znany pod pseudonimem Ray Stevens,
to amerykański piosenkarz country, autor tekstów i komik. Największą rozpoznawalność przyniosły mu nagrodzone nagrodą Grammy utwory „Everything Is Beautiful” oraz „Misty”, a także humorystyczne przeboje, takie jak „Ahab the Arab”, „Gitarzan” oraz „The Streak”. Stevens zdobył status „złotych płyt”, a także pracował jako producent, aranżer muzyczny i prezenter telewizyjny. Został również wprowadzony do galerii sław: Nashville Songwriters Hall of Fame, Georgia Music Hall of Fame, Christian Music Hall of Fame oraz Country Music Hall of Fame and Museum. 

 Harold Ray Ragsdale urodził się 24 stycznia 1939 roku w Clarkdale w stanie Georgia. Był starszym z dwóch synów Willisa Harolda Ragsdale’a (1915–2001) oraz Frances Stephens Ragsdale (1916–1997). Jego młodszy brat, John - który zmarł w 2020 roku w wieku 75 lat - został aktorem i pisarzem. W czasach licealnych Stevens założył swój pierwszy zespół -grupę rhythm and bluesową o nazwie The Barons. Rozpoczął studia z zakresu zarządzania (business administration) w Georgia State College w Atlancie, jednak szybko zmienił kierunek na muzykę. Stevens przerwał naukę po trzech z czterech lat wymaganych do uzyskania dyplomu, uznając, że wykształcenie wyższe nie jest mu potrzebne. 

 W 1957 roku, w wieku 18 lat, Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią Prep Records (oddziałem Capitol Records) i wyprodukował singiel „Silver Bracelet”, na którego stronie B znalazł się cover utworu „Rang Tang Ding Dong” (oryginalnie nagranego w 1956 roku przez grupę doo-wopową The Cellos). Singiel spotkał się z pozytywną recenzją w magazynie „Billboard”. Według Country Music Hall of Fame: „W okresie między nagraniem płyty w 1957 roku a jej wydaniem, artysta zmienił nazwisko na »Ray Stevens« - na naleganie Kena Nelsona, szefa działu A&R w wytwórni Capitol Records, który stwierdził, że nazwisko »Ray Ragsdale« nie jest wystarczająco »chwytliwe«”.

 W 1961 roku Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią Mercury Records. Jeszcze w tym samym roku odniósł swój pierwszy sukces dzięki humorystycznemu utworowi „Jeremiah Peabody's Polyunsaturated Quick-Dissolving Fast-Acting Pleasant-Tasting Green and Purple Pills”, który dotarł do 35. miejsca na listach przebojów muzyki pop. Zapoczątkowało to długą serię piosenek o charakterze komediowym, z których Stevens jest najbardziej znany - znalazły się wśród nich m.in. „Ahab the Arab” (5. miejsce, 1962 r.), „Harry the Hairy Ape” (17. miejsce, 1963 r.) oraz „Gitarzan” (8. miejsce, 1969 r.). Od 1962 roku Stevens mieszkał w Nashville, gdzie pracował również jako multiinstrumentalista sesyjny oraz autor piosenek. Jak podaje Country Music Hall of Fame: „Stevens stał się ulubieńcem mistrza Cheta Atkinsa. Śpiewał z grupą The Jordanaires, grał na trąbce podczas sesji nagraniowej Elvisa Presleya, pisał utwory dla takich artystów jak Brook Benton, Skeeter Davis czy Dolly Parton, a także miał swój wkład w powstanie klasycznego przeboju Waylona Jenningsa »Only Daddy That'll Walk the Line«”.

 Choć Stevens zasłynął przede wszystkim z repertuaru komediowego, okazjonalnie nagrywał również typowe piosenki popowe. Największym sukcesem w tej kategorii okazał się w 1968 roku utwór „Mr. Businessman”, który dotarł do 28. miejsca na liście Billboard Hot 100.

  W 1970 roku Stevens związał się z wytwórnią Barnaby Records, należącą do piosenkarza Andy’ego Williamsa. Następnie poprowadził w telewizji NBC program rozrywkowy „Andy Williams Presents Ray Stevens”, który był emitowany w okresie letnim w zastępstwie stałego programu Williamsa. Doprowadziło to do powstania największego przeboju Stevensa w Stanach Zjednoczonych - utrzymanego w stylistyce gospel singla „Everything Is Beautiful” (1970), który artysta napisał i wykonał jako utwór przewodni swojego programu telewizyjnego. Kompozycja zdobyła nagrodę Grammy, dotarła na szczyt list przebojów zarówno w kategorii muzyki pop, jak i adult contemporary, a także po raz pierwszy wprowadziła Stevensa do pierwszej czterdziestki zestawień muzyki country (osiągając 39. miejsce). Singiel sprzedał się w nakładzie przekraczającym milion egzemplarzy, dzięki czemu uzyskał status złotej płyty. W 1974 roku Stevens odniósł międzynarodowy sukces utworem „The Streak” - piosenką o charakterze humorystycznym (tzw. *novelty song*), traktującą o zjawisku „streakingu” (biegania nago w miejscach publicznych). Kompozycja ta zdobyła pierwsze miejsce na listach przebojów zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Wielkiej Brytanii. Rok później artysta odnotował kolejny sukces dzięki autorskiej aranżacji jazz-popowego standardu Errolla Garnera „Misty”, która dotarła do 3. miejsca na liście muzyki country oraz 14. miejsca na liście Hot 100. 

 Od końca lat 70-tych do początku lat 80-tych - z pewnymi wyjątkami, takimi jak utwór „Shriner's Convention” z 1981 roku - Stevens skupiał się głównie na poważniejszym repertuarze, uznając, że piosenki o charakterze humorystycznym tracą w tamtym okresie na popularności. Mimo to w 1977 roku wydał własną wersję big-bandowego standardu Glenna Millera „In the Mood”, w której partie wokalne brzmiały jak gdakanie kurczaków; nagranie to firmowano nazwą The Henhouse Five Plus Too. W 1979 roku Stevens odniósł również sukces w formacie adult contemporary dzięki utworowi „I Need Your Help Barry Manilow”, pochodzącemu z albumu *The Feeling's Not Right Again*, będącego jednocześnie hołdem i parodią twórczości Barry’ego Manilowa. 

W 1980 roku Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią RCA Records, dla której w ciągu kolejnych dwóch lat nagrał trzy albumy. W 1983 roku na krótko powrócił do wytwórni Mercury Records, dla której nagrał jeden album. Przekonany, że piosenki o charakterze humorystycznym (tzw. *novelty songs*) znów zyskują na popularności, doprowadził w 1984 roku do przyspieszonego wydania utworu „Mississippi Squirrel Revival” nakładem MCA Records; nagranie to trafiło do pierwszej dwudziestki list przebojów muzyki country.W 1985 roku Stevens wystąpił w Lanierland Music Park w Cumming w stanie Georgia wraz z duetem Pinkard & Bowden.

W 2002 roku, po zamachach z 11 września, Stevens wydał album *Osama-Yo' Mama: The Album*. Utwór tytułowy, wydany wcześniej jako singiel pod koniec 2001 roku, dotarł do 48. miejsca na liście *Hot Country Songs*. Sam album zajął 29. miejsce na liście *Top Country Albums*. W kwietniu 2010 roku artysta opublikował *We the People* - zestaw CD/DVD zawierający piosenki o tematyce politycznej, który znalazł się w pierwszej piątce notowania *Billboard Comedy Album*. W okresie od marca 2013 do stycznia 2014 roku w telewizji cyfrowej emitowano program *RAY-ality TV*. W marcu 2014 roku zadebiutowała seria internetowa pod tym samym tytułem. Jeszcze w 2014 roku Stevens wystąpił w filmie *Campin' Buddies*.  

W tym samym roku opublikował również swoje wspomnienia w formie autobiografii pt. *Ray Stevens' Nashville*. 24 marca 2015 roku ukazał się album *Here We Go Again*, zawierający m.in. parodię twórczości Taylor Swift - utwór „Taylor Swift is Stalking Me”- oraz piosenkę „Come to the USA”. Również w 2015 roku Stevens rozpoczął produkcję i prowadzenie *Ray Stevens Nashville* - cotygodniowego, 30-minutowego programu rozrywkowo-muzycznego w telewizji kablowej. Z czasem format zmienił nazwę na *Ray Stevens CabaRay Nashville*. Na początku 2018 roku otwarto dla publiczności *CabaRay Showroom* - własny lokal artysty, w którym na scenie nagrywany jest wspomniany program telewizyjny. 

 Stevens i Penny Jackson Ragsdale byli małżeństwem przez ponad 60 lat. Doczekali się dwóch córek, Suzi i Timi, oraz czworga wnucząt. Penny zmarła 31 grudnia 2021 roku po długiej walce z chorobą nowotworową. Dwa dni wcześniej Stevens odwołał swój koncert sylwestrowy w *CabaRay* z powodu gwałtownego pogorszenia się stanu zdrowia żony. 4 lipca 2025 roku Stevens trafił do szpitala, skarżąc się na bóle w klatce piersiowej. Zdiagnozowano u niego „lekki” zawał serca i umieszczono na oddziale intensywnej terapii. 7 lipca Stevens przeszedł pomyślną operację serca, a dwa dni później opuścił oddział intensywnej terapii. 5 kwietnia 2026 roku ponownie trafił do szpitala po upadku, w wyniku którego złamał kark; jego stan oceniono jako stosunkowo dobry, a powrót do zdrowia miał być możliwy dzięki stosowaniu kołnierza ortopedycznego. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sergeant Preston Of The Yukon/Who Do You Love	Ray Stevens	08.1960	-	108[1]	NRC 057	[written by Ray Stevens]
Jeremiah Peabody's Poly Unsaturated Quick Dissolving Fast Acting Pleasant Tasting Green And Purple Pills/Teen Years	Ray Stevens	08.1961	-	35[6]	Mercury 71843	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Ahab, The Arab/It's Been So Long	Ray Stevens	06.1962	-	5[11]	Mercury 71966	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][9[8].R&B Chart]
Further More/Saturday Night At The Movies	Ray Stevens	10.1962	-	91[3]	Mercury 72039	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Santa Claus Is Watching You/Loved And Lost	Ray Stevens	12.1962	-	45[3]	Mercury 72058	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Funny Man/Just One Of Life's Little Tragedies	Ray Stevens	03.1963	-	81[3]	Mercury 72098	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Harry The Hairy Ape/Little Stone Statue	Ray Stevens	06.1963	-	17[9]	Mercury 72125	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][14[5].R&B Chart]
Speed Ball/It's Party Time	Ray Stevens	10.1963	-	59[3]	Mercury 72189	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][29[1].R&B Chart]
Butch Babarian/Don't Say Anything	Ray Stevens	08.1961	-	35[6]	Mercury 71843	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Party People/A-B-C	Ray Stevens	12.1965	-	130[1]	Monument 911	[written by Joe South][produced by Fred Foster]
Freddie Feelgood (And His Funky Little Five Piece Band)/There's One In Every Crowd	Ray Stevens	07.1966	-	91[2]	Monument 946	[written by Ray Stevens]
Unwind/For He's A Jolly Good Fellow	Ray Stevens	04.1968	-	52[9]	Monument 1048	[written by Ray Stevens][produced by Fred Foster, Ray Stevens]
Funny Man/Just One Of Life's Little Tragedies	Ray Stevens	07.1968	-	122[1]	Monument 72816	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Mr. Businessman/Face The Music	Ray Stevens	08.1968	-	28[7]	Monument 1083	[written by Ray Stevens][produced by Fred Foster, Ray Stevens]
The Great Escape/Isn't It Lonely Together	Ray Stevens	11.1968	-	114[3]	Monument 1099	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens, Fred Foster]
Gitarzan/Bagpipes- That's My Bag	Ray Stevens	04.1969	-	8[13]	Monument 1131	[gold-US][written by Ray Stevens, Bill Everette][produced by Fred Foster, Ray Stevens, Jim Malloy]
Along Came Jones/Yakety Yak	Ray Stevens	06.1969	-	27[8]	Monument 1150	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Ray Stevens, Jim Malloy]
Sunday Mornin' Comin' Down/The Minority	Ray Stevens	10.1969	-	81[3]	Monument 1163	[written by Kris Kristofferson][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
Have A Little Talk With Myself/The Little Woman	Ray Stevens	12.1969	-	123[2]	Monument 1171	[written by Ray Stevens][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
I'll Be Your Baby Tonight/The Fool On The Hill	Ray Stevens	03.1970	-	112[2]	Monument 1187	[written by Bob Dylan][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
Everything Is Beautiful/A Brighter Day	Ray Stevens	04.1970	6[16]	1[2][15]	Barnaby 2011	[gold-US][written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][39[2].Country Chart]
America, Communicate With Me/Monkey See, Monkey Do	Ray Stevens	07.1970	-	45[6]	Barnaby 2016	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Sunset Strip/Islands	Ray Stevens	11.1970	-	81[4]	Barnaby 2021	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Bridget The Midget (The Queen Of The Blues)/Night People	Ray Stevens	12.1970	2[14]	50[10]	Barnaby 2024	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
A Mama And A Papa/Melt	Ray Stevens	05.1971	-	82[3]	Barnaby 2029	[written by T. Autry][produced by Ray Stevens]
All My Trials/Have A Little Talk With Myself	Ray Stevens	08.1971	-	70[6]	Barnaby 2039	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Turn Your Radio On/Loving You On Paper	Ray Stevens	11.1971	33[4]	63[7]	Barnaby 2048	[written by A. E. Brumley][produced by Ray Stevens][17[8].Country Chart]
Nashville/Golden Age	Ray Stevens	09.1973	-	-	Barnaby 5020	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
The Streak/You've Got The Music Inside	Ray Stevens	04.1974	1[1][12]	1[3][17]	Barnaby 600	[gold-US][written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][1[9].Country Chart]
Moonlight Special/Just So Proud To Be Here	Ray Stevens	07.1974	-	73[7]	Barnaby 604	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Everybody Needs A Rainbow/Inside	Ray Stevens	01.1975	-	-	Barnaby 610	[written by Layng Martine Jr.][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
Misty/Sunshine	Ray Stevens	04.1975	2[10]	14[16]	Barnaby 614	[written by Erroll Garner, Johnny Burke][produced by Ray Stevens][3[11].Country Chart]
Indian Love Call/Piece Of Paradise	Ray Stevens	10.1975	34[4]	68[5]	Barnaby 616	[written by Rudoph Fainl, Otto Harbach, Oscar Hammerstein Il ][produced by Ray Stevens][38[3].Country Chart][#3 hit for Paul Whiteman in 1925]
Young Love/Deep Purple	Ray Stevens	01.1976	-	93[2]	Barnaby 618	[written by Carol Joyner, Ric Cartey][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
Lady Of Spain/Mockingbird Hill	Ray Stevens	07.1976	-	108[1]	Barnaby 619	[written by R. Hargreaves, T. Evans, S. Damerell, H. B. Tilsley][produced by Ray Stevens][#5 hit for Ray Noble in 1931][#6 hit for Eddie Fisher in 1952]
You Are So Beautiful/One Man Band	Ray Stevens	05.1976	-	101[2]	Warner Bros. 8198	[written by Billy Preston, Bruce Fisher][produced by Ray Stevens][16[8].Country Chart]
Honky Tonk Waltz/Om	Ray Stevens	08.1976	-	-	Warner Bros. 8237	[written by Paul Craft][produced by Ray Stevens][27[5].Country Chart]
In The Mood/Classical Cluck	Henhouse Five Plus Too	01.1977	31[4]	40[7]	Warner Bros. 8301	[written by Joe Garland, Andy Razaf][39[2].Country Chart]
Be Your Own Best Friend/With A Smile	Ray Stevens	09.1978	-	-	Warner Bros. 8603	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][36[2].Country Chart]
I Need Your Help Barry Manilow/Daydream Romance	Ray Stevens	03.1979	-	49[8]	Warner Bros. 8785	[written by Dale Gonyea ][produced by Ray Stevens]
Shriner's Convention/You're Never Goin' To Tampa With Me	Ray Stevens	03.1980	-	101[8]	RCA 11911	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][7[8].Country Chart]
Night Games/Let's Do It Right This Time	Ray Stevens	10.1980	-	-	RCA 12069	[written by C. W. Kalb Jr.][produced by Ray Stevens][20[7].Country Chart]
One More Last Chance/I Believe You Love Me	Ray Stevens	03.1981	-	-	RCA 12170	[written by Hal Bynum, Bud Reneau ][produced by Ray Stevens][33[4].Country Chart]
Written Down In My Heart/Country Boy, Country Club Girl	Ray Stevens	03.1982	-	-	RCA 13038	[written by W. T. Davidson][produced by Bob Montgomery, Ray Stevens][35[2].Country Chart]
Mississippi Squirrel Revival/Ned Nostril (And His South Seas Paradise, Put Your Blues On Ice, Cheap At Twice The Price Band-Ikky-Ikky, Ukky-Ukky)	Ray Stevens	01.1985	-	-	MCA 52492	[written by C. W. Kalb Jr., C. Kalb][produced by Ray Stevens][20[7].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
1,837 Seconds of Humor	Ray Stevens	09.1962	-	135[2]	Mercury 60 732	[produced by Shelby Singleton]
Gitarzan	Ray Stevens	06.1969	-	57[13]	Monument 18 115	[produced by Fred Foster, Ray Stevens, Jim Malloy]
Everything Is Beautiful	Ray Stevens	06.1970	62[1]	35[19]	Barnaby 35 005	[produced by Ray Stevens]
Unreal!!!	Ray Stevens	12.1970	-	141[8]	Barnaby 30 092	[produced by Ray Stevens]
Ray Stevens' Greatest Hits	Ray Stevens	09.1971	-	95[8]	Barnaby 30 770	[produced by Ray Stevens]
Turn Your Radio On	Ray Stevens	02.1972	-	135[2]	Barnaby 30 809	[produced by Ray Stevens]
Boogity Boogity	Ray Stevens	06.1974	-	159[11]	Barnaby 6003	[produced by Ray Stevens]
Misty	Ray Stevens	06.1975	23[7]	106[14]	Barnaby 6012	[produced by Ray Stevens]
The Very Best of Ray Stevens	Ray Stevens	12.1975	-	173[4]	Barnaby 6018	[produced by Shelby Singleton,Ray Stevens]
Shriner's Convention	Ray Stevens	03.1980	-	132[8]	RCA Victor 3674	[produced by Ray Stevens]
He Thinks He's Ray Stevens	Ray Stevens	01.1985	-	118[19]	MCA 5517	[platinum-US][produced by Ray Stevens]