Bob Hilliard

 Bob Hilliard (ur. jako Hilliard Goldsmith; ur. 28 stycznia 1918r -zm. 1 lutego 1971r) był
amerykańskim tekściarzem. Napisał słowa do piosenek: "Alice in Wonderland", "In the Wee Small Hours of the Morning", „Any Day Now”, „Dear Hearts and Gentle People”, "Our Day Will Come", „My Little Corner of the World”, „Tower of Strength” i "Seven Little Girls (Sitting in the Back Seat)". 

 Po ukończeniu szkoły średniej Hilliard rozpoczął pracę jako tekściarz w Tin Pan Alley. W wieku 28 lat odniósł swój pierwszy sukces sztuką „The Coffee Song”. W czasie swojej kariery na Broadwayu Hilliard skomponował udane ścieżki dźwiękowe do spektakli „Angel in the Wings” (1947) i „Hazel Flagg” (1953). Pracował również jako autor tekstów do muzyki filmowej do filmu „Alicja w Krainie Czarów” (1951). W tym czasie skomponował słowa do piosenki przewodniej, a także do „I'm Late” i niewykorzystanej piosenki Kota z Cheshire „I'm Odd”. W komedii „Living It Up” z 1954 roku znalazły się jego utwory „Money Burns a Hole in My Pocket” i „That's What I Like”. 

 Hilliard odniósł później sukces jako współkompozytor klasycznego utworu lat 60-tych „Our Day Will Come”. Utwór ten był hitem numer 1 na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA w 1963 roku, wyprodukowanym przez Ruby & the Romantics. W 1968 roku współtworzył również z Robertem Merseyem utwór „You Make Me Think About You”, którego instrumentalna wersja znalazła się w ostatnim filmie Doris Day, „With Six You Get Eggroll”, ale Doris Day nie zaśpiewała wersji wokalnej. Tę wersję śpiewał Johnny Mathis.Singiel Mathisa (zaaranżowany i dyrygowany przez Mersey'a) został wydany przez Columbia Records. Singiel osiągnął 35. miejsce na liście przebojów Easy Listening Chart magazynu Billboard.

  Hilliard przez dekady współpracował jako autor tekstów i kompozytor z wieloma innymi kompozytorami i autorami tekstów, w tym z Burtem Bacharachem, Carlem Sigmanem, Jule Styne, Mortem Garsonem, Sammym Myselsem, Dickiem Sanfordem (z domu Richard Young Sandford; 1896–1981), Miltonem DeLuggiem, Philipem Springerem, Lee Pockrissem i Sammym Fainem.

  Hilliard poślubił aktorkę Jacqueline Dalya w 1949 roku.Zmarł na zawał serca w swoim domu w Hollywood 1 lutego 1971 roku w wieku 53 lat.

 Nagrody i wyróżnienia Hilliard został pośmiertnie wpisany do Galerii Sław Autorów Piosenek w 1983 roku.

Kompozycje Boba Hilliarda na listach przebojów [with Walter Bishop] 11/1945 Surprise Party Johnny Mercer 16.US [with Dick Sanford & Sammy Mysels] 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Ray McKinley and His Orchestra 10.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Swing and Sway with Sammy Kaye 8.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Tony Pastor and His Orchestra 8.US [with Carl Sigman] 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Louis Prima 8.US 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Jack Smith 9.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Ray McKinley and His Orchestra 8.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Danny Kaye and the Andrews Sisters 3.US 01/1948 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Woody Herman and His Orchestra 15.US 02/1949 Careless Hands Swing and Sway with Sammy Kaye 3.US 03/1949 Careless Hands Mel Tormé 1.US 05/1949 Careless Hands Bing Crosby 12.US 05/1949 Careless Hands Bob and Jeanne 21.US 11/1967 Careless Hands Des O'Connor 6.UK [with Steve Nelson ] 05/1948 Bouquet of Roses Eddy Arnold 13.US 03/1949 Bouquet of Roses Dick Haymes 22.US [with Sammy Mysels] 11/1948 A Strawberry Moon (In a Blueberry Sky) Blue Barron and His Orchestra 20.US [with Sammy Fain] 11/1949 Dear Hearts and Gentle People Dinah Shore 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Bing Crosby 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Gordon MacRae 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Ralph Flanagan and His Orchestra 24.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Benny Strong and His Orchestra 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Dennis Day 14.US 11/1962 Dear Hearts and Gentle People The Springfields 95.US [with David Mann] 03/1950 Dearie Ethel Merman 12.US 03/1950 Dearie Jo Stafford and Gordon MacRae 10.US 03/1950 Dearie Lisa Kirk & Fran Warren 22.US 03/1950 Dearie Guy Lombardo and His Royal Canadians 5.US 02/1953 Downhearted Eddie Fisher 5.US/3.UK 02/1954 Somebody Bad Stole De Wedding Bell Eartha Kitt 16.US 03/1954 Somebody Bad Stole De Wedding (Who's Got De Ding Dong) Georgia Gibbs 18.US 07/1955 I'm in Favour of Friendship The Five Smith Brothers 20.UK 07/1958 The Only Man on the Island Tommy Steele 16.UK 08/1958 The Only Man on the Island Vic Damone 24.UK [with Milton DeLugg] 06/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Doris Day 7.US 07/1951 Shanghai Bob Crosby and His Orchestra 22.US 08/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Billy Williams 20.US 01/1952 Be My Life's Companion The Mills Brothers 7.US 02/1952 Be My Life's Companion Rosemary Clooney 18.US 03/1957 Poor Man's Roses (Ora Rich Man's Gold) Patti Page 14.US 10/1957 Call Rosie on the Phone Guy Mitchell 17.UU [with Jule Styne] 03/1953 How Do You Speak to an Angel? Eddie Fisher 14.US 07/1954 Money Burns a Hole in My Pocket Dean Martin 23.US/15.UK 10/1954 That's What I Like Don, Dick & Jimmy 14.US 01/1963 How Do You Talk to an Angel Etta James 109.US [solo] 02/1956 I've Changed My Mind a Thousand Times Kay Starr 73.US 08/1956 From the Candy Store on the Corner to the Chapel on the Hill Tony Bennett 11.US 09/1956 In the Middle of the House Rusty Draper 20.US 09/1956 In the Middle of the House Vaughn Monroe 11.US 11/1956 In the Middle of the House Alma Cogan 20.UK 11/1956 In the Middle of the House Jimmy Parkinson 20.UK 12/1956 In the Middle of the House The Johnston Brothers 27.UK [with Cy Coleman] 11/1956 The Autumn Waltz Tony Bennett 18.US [with Phil Springer] 07/1956 President on the Dollar Mitch Miller 88.US 12/1956 Moonlight Gambler Frankie Laine 3.US/13.UK 12/1956 Dancing Chandelier Sylvia Syms 68.US [with Mort Garson] 11/1957 Gotta Have Something in the Bank Frank Frankie Vaughan & the Kaye Sisters 8.UK 05/1958 Jacqueline Bobby Helms 63.US/20.UK 02/1963 Our Day Will Come Ruby & The Romantics 1.US/38.UK 05/1963 My Summer Love Ruby & The Romantics 16.US 10/1963 Young Wings Can Fly (Higher Than You Know) Ruby & The Romantics 47.US 07/1964 Baby Come Home Ruby & The Romantics 75.US 08/1964 Ringo for President The Young World Singers 132.US 10/1975 Our Day Will Come Frankie Valli 11.US/51.UK 12/2011 Our Day Will Come Amy Winehouse 29.UK [with Robert Allen] 05/1959 Love Me in the Daytime Doris Day 100.US [with Lee Pockriss] 09/1959 Seven Little Girls (Sittin' in the Back Seat) Paul Evans 9.US/25.UK 11/1959 Seven Little Girls Sitting in the Back Seat The Avons 3.UK 07/1960 In My Little Corner of the World Anita Bryant 10.US/48.UK 08/1960 A Kookie Little Paradise The Tree Swingers 73.US 08/1960 A Kookie Little Paradise Jo Ann Campbell 61.US 09/1960 Kookie Little Paradise Frankie Vaughan 31.UK 06/1974 In My Little Corner of the World Marie Osmond 102.US/55.UK 11/1990 Seven Little Girls Sitting on the Back Seat Bombalurina 18.UK [with Backrack] 12/1960 Take Me To Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Buddy Clinton 115.US [with Burt Bacharach] 12/1960 Take Me to Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Clint Ballard Jr. 115.US 06/1961 Please Stay The Drifters 14.US 10/1961 Tower of Strength Gene McDaniels 5.US 11/1961 Tower of Strength Frankie Vaughan 1.UK 11/1961 You're Following Me Perry Como 92.US 12/1961 You Don't Have to Be a Tower of Strength Gloria Lynne 100.US 04/1962 Any Day Now (My Wild Beautiful Bird) Chuck Jackson 23.US 09/1962 Don't You Believe It Andy Williams 39.US 10/1962 Keep Away from Other Girls Helen Shapiro 40.UK 04/1966 Please Stay The Cryan' Shames 26.UK 05/1968 Please Stay The Dave Clark Five 115.US 04/1969 Any Day Now Percy Sledge 86.US 05/1982 Any Day Now Ronnie Milsap 14.US 07/2001 Please Stay Mekon 91.UK [with Dick Miles] 11/1961 The Coffee Song Frank Sinatra 39.UK [with Paul Hampton] 04/1964 Angry at the Big Oak Tree Frank Ifield 25.UK [with Nico Carstens & Anton DeWaal] 10/1982 Zambesi The Piranhas 17.UK

Cryin' Shames

The Cryin' Shames to angielski zespół freakbeat z połowy lat 60-tych,
którego producentem był Joe Meek.W 1966 roku wydali jeden przebój w Wielkiej Brytanii - cover utworu „Please Stay” zespołu The Drifters z 1961 roku, napisany przez Burta Bacharacha i Boba Hilliarda.

  Sekstet początkowo zmienił nazwę z The Bumblies, zespołu założonego przez George'a Robinsona w 1963 roku w Liverpoolu, a jego menedżerem został Norman Eastwood. Nazwa Bumblies pochodzi od programu telewizyjnego z udziałem Michaela Bentine'a. W skład zespołu Bumblies wchodzili Charlie Crane (wokal), Joey Kneen (wokal), John Bennett (gitara), Phil Roberts (klawisze), George Robinson (gitara basowa) i Charlie Gallagher (perkusja). Roberts i Kneen pochodzili z zespołu The Calderstones, w którym grał również Tom Evans (Badfinger). Po nagraniu pierwszego singla, Bennett z The Bumblies został zastąpiony na początku grudnia 1965 roku przez 16-letniego wówczas Ritchiego Routledge'a z The Aztecs, który był półprofesjonalnym muzykiem pracującym jako młodszy reporter w Music Echo, gazecie muzycznej należącej do Briana Epsteina. 

 Zespół zmienił nazwę na The Cryin' Shames i rozpoczął działalność pod nowym szyldem tuż przed Bożym Narodzeniem 1965 roku. Pierwszy singiel The Cryin' Shames, „Please Stay”, został wydany w wytwórni Decca 18 lutego 1966 roku. Miał być ostatnim przebojem Joe Meeka na listach przebojów, zanim popełnił samobójstwo w 1967 roku. „Please Stay” był niewielkim przebojem, osiągając 26. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a Epstein zwrócił się do zespołu z propozycją objęcia stanowiska managera, ale zespół odmówił. Zespół spotkał się z Epsteinem w hotelu Adelphi w Liverpoolu i odrzucił jego ofertę.

  Skład zespołu zmienił się w maju 1966 roku, kiedy Robinson odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął Derek Cleary na basie, który zagrał na ich drugim singlu „Nobody Waved Goodbye”, który ukazał się w następnym miesiącu. Robinson kontynuował karierę muzyczną z Katie Peacock, multiinstrumentalistką, występując w kabaretach jako Class Of 59. Crane i Routledge opuścili The Cryin' Shames i założyli nowy zespół o nowej nazwie. W składzie Charlie [Paul] Crane, Ritchie Routledge (obaj wokaliści), Brian Norris (gitara basowa), Mike Espie (gitara), Pete Byrne (organy) i Paul Commerford (perkusja) nagrali jeszcze jeden singiel z Meekiem, „September in the Rain” / „Come On Back”, który ukazał się 1 września 1966 roku. Został wydany pod nową nazwą Paul and Ritchie and The Crying Shames.

  Routledge później prowadził Blackwater Park, angielsko-niemiecki zespół na początku lat 70-tych, i był członkiem Grimms. Pracował również jako wokalista sesyjny w zespole The Scaffold i pojawił się na nagraniu utworu „Liverpool Lou” z 1974 roku (numer 7 na brytyjskiej liście przebojów, wyprodukowany przez Paula McCartneya). Crane został później wokalistą Gary Walker and The Rain. Routledge zmarł 8 października 2023 roku w Nashville w stanie Tennessee w wieku 73 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Please Stay/What's News Pussycat	Cryin' Shames	04.1966	26[7]	-	Decca F 12340	[written by Bob Hilliard,Burt Bacharach][produced by Meeksville Sound]

Cry of Love

Cry of Love to amerykański zespół rockowy założony w Raleigh w Karolinie Północnej
w 1989 roku. Grupa wydała swój debiutancki album w 1993 roku, „Brother”, wyprodukowany przez Johna Custera, po czym przez kolejne 17 miesięcy koncertowała w trasie. Po zakończeniu trasy koncertowej w latach 1993-1994, wokalista Kelly Holland odszedł z zespołu, twierdząc, że nie jest już w stanie znieść trudów podróży. W 1993 roku utwór „Peace Pipe” zajął pierwsze miejsce na liście przebojów Mainstream Rock magazynu Billboard. Robert Mason, były członek Lynch Mob, a obecnie wokalista Warrant, został zatrudniony jako następca Hollanda w 1996 roku. Razem wydali nowy album w 1997 roku („Diamonds & Debris”), ale wkrótce potem zespół się rozpadł. 

 

 Były członek zespołu, Audley Freed, dołączył do Black Crowes w 1998 roku i grał z zespołem do października 2001 roku. Grał również na drugim solowym albumie wokalisty Crowes, Chrisa Robinsona, w 2004 roku, oraz podczas późniejszej trasy koncertowej. Basista Robert Kearns grał później z Lynyrd Skynyrd, po śmierci Eana Evansa, do początku 2012 roku. Freed i Kearns założyli zespół Big Hat, w którego skład wchodzą również Keith Gattis - wokal/gitara; Peter Stroud - gitara; Fred Eltringham - perkusja; Ike Stubblefield - instrumenty klawiszowe. 

 

Obecnie Freed i Kearns, wraz z żoną Freeda, Jen, i Stroudem, są częścią koncertowego zespołu Sheryl Crow. Były wokalista Kelly Holland zmarł  24 lutego 2014 roku w Raleigh w Karolinie Północnej po walce z poważną infekcją jamy brzusznej. Miał 52 lata. Hollanda przeżył jego syn Elijah Holland.  Debiutancki album zespołu, Brother, został wznowiony przez francuską wytwórnię niezależną Bad Reputation w 2016 roku i zawiera pięć dodatkowych utworów, wydanych wcześniej na różnych singlach jako utwory bonusowe.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bad Thing	Cry of Love	01.1994	60[1]	-	Columbia 6600462	[written by A. Freed, J. Custer, K. Holland][produced by John Custer]

CRW

Jednym z najsłynniejszych DJ-ów i producentów techno-trance'owych drugiej połowy
lat 90-tych jest niewątpliwie Włoch Mauro Picotto: choć w tamtych latach stał się legendą dzięki wielu utworom sygnowanym jego nazwiskiem, niektóre z jego pseudonimów również zapisały się w historii trance'u. Muzyka taneczna i elektroniczna CRW, jeden z najsłynniejszych, to w rzeczywistości współpraca, która narodziła się w 1998 roku między Mauro Picotto, Andreą Remondinim, Massimo Chiticontim i Riccardo Ferrim (oraz producentem wykonawczym Gianfranco Bortolottim), z udziałem wokalistki Veroniki (Veronica Coassolo): w tym samym roku ukazał się ich pierwszy utwór, kultowy „I Feel Love”. 

 

 „I Feel Love” to znakomity utwór trance, który, choć wydany w 1998 roku, utrzymał swój sukces przez kolejne dwa lata, osiągając 15. miejsce na liście najlepiej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii w 2000 roku i stając się jednym z najbardziej tanecznych utworów trance 1999 roku. Z biegiem czasu ukazało się kilka remiksów (autorstwa Klubbheads, Johna van Dongena i Rona van den Beukena, JamX i De Leona oraz wielu innych), w tym jeden autorstwa Mauro Picotto, R.A.F. Zone Mix, prawdopodobnie najsłynniejsza wersja singla, wydana pod koniec 1999 roku. Projekt CRW reprezentuje prawdopodobnie najbardziej marzycielską stronę niesamowitej kariery muzycznej turyńskiego DJ-a i producenta, dla którego, wraz z Remondinim, Chiticontim i Ferrim, wydał kilka innych sukcesów z początku XXI wieku, zawsze charakteryzujących się melodyjną/nostalgiczną kompozycją trance, podkreśloną głosem Veroniki. Jednak „I Feel Love” pozostaje ich największym sukcesem i jednym z najbardziej kultowych utworów trance, jakie kiedykolwiek powstały. 

 

Dzięki utworom „Lovin'”, „Like a Cat” i „Precious Life” duet odniósł trzy kolejne sukcesy na brytyjskich listach przebojów. W dwóch ostatnich utworach, a także w dwóch innych singlach, gościnnie wystąpiła wokalistka Veronica Coassolo. Jako artyści remiksów, duet pracował głównie nad produkcjami członka projektu Mauro Picotto. Pozostałe remiksy zostały wyprodukowane przez zespół York, Mario Più i Ferry'ego Corstena. 

 Po 2002 r. projekt pozostawał nieaktywny przez długi czas, aż do wydania utworu house „Relaxx” pod pseudonimem WWW w styczniu 2010 r. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Feel Love Part 3	CRW	12.1999	81[1]	-	Nukleuz NUKP 0155B	[written by A. Remondini, M. Picotto][produced by Mauro Picotto]
I Feel Love	CRW	02.2000	15[6]	-	Nukleuz NUKP 0155R	[written by A. Remondini, M. Picotto][produced by Mauro Picotto][9[12].Hot Disco/Dance;Jellybean 2588 12"]
Lovin'	CRW	07.2000	49[3]	-	Nukleuz NUKP 0235	[written by A. Remondini, G. Bortolotti, M. Picotto, R. Ferri][produced by CRW]
After The Rain	CRW	08.2001	86[1]	-	BXR BXRP 0317	[written by A. Remondini, G. Bortolotti, Megamind, V. Coassolo][produced by CRW]
Like A Cat	CRW Featuring Veronika	04.2002	57[2]	-	BXR BXRC 0397	[written by A Remondini, M Picotto, R Ferri, V Coassolo][produced by CRW]
Precious Life	CRW Featuring Veronika	10.2002	57[2]	-	BXR BXRC 0395	[written by A Remondini, Megamind, R Ferri, V. Coassolo][produced by CRW]

Cry Before Dawn

Cry Before Dawn to czteroosobowy zespół rockowy pochodzący z Wexford w Irlandii.
Pod koniec lat 80-tych wydali kilka singli i dwa albumy, a następnie koncertowali w Irlandii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. 

Zdobyli rozgłos w Wielkiej Brytanii w 1987 roku, wydając album „Crimes of Conscience” w wytwórni CBS. Pierwszym singlem z albumu był utwór „Gone Forever”, który ukazał się w Irlandii w lutym 1987 roku, a następnie został ponownie wydany w Irlandii i Wielkiej Brytanii w 1988 roku. Kolejne single to „The Seed That's Been Sown” i „Girl in the Ghetto”. Album odniósł sukces w Irlandii i spotkał się z uznaniem krytyków w Wielkiej Brytanii. Ich sukces w Irlandii nie przeniósł się jednak na Wielką Brytanię, chociaż supportowali Big Country podczas brytyjskiej trasy koncertowej „Peace in Our Time” w 1989 roku. 

 W 1988 Cry Before Dawn dodał nowy utwór, "Silly Dreams" do ścieżki dźwiękowej irlandzkiego filmu, The Courier. Ich drugi album Witness for the World został nagrany w Walii i zmiksowany w Los Angeles, Kalifornia przez Grega Ledanyi i został wydany z chłodnym przyjęciem w 1989, ponownie przez Epic/CBS. Główny singiel, "Witness for the World", osiągnął numer 67 na UK Singles Chart w czerwcu 1989, chociaż dwa kolejne single: "Last of the Sun" i "No Living Without You" nie znalazły się na listach przebojów.Mniej więcej w czasie ich drugiego albumu, zespół pojawił się na okładce irlandzkiego magazynu muzycznego Hot Press.

  W 1989 Cry Before Dawn został nagrodzony najlepszą irlandzką grupą na Irish Recorded Music Association (IRMA), po tym jak 2 lata wcześniej zdobył nagrodę "Best Newcomer". Po rozstaniu z wytwórnią płytową zespół odbył trasę koncertową po Irlandii jeszcze w tym samym roku, po czym zdecydował się na rozpad. To początkowe rozwiązanie było jednak krótkotrwałe, a zespół reaktywował się, a Paul Spencer zastąpił Tony'ego Halla na gitarze. Steve Belton przejął rolę gitarzysty zamiast Paula Spencera. Po wydaniu w 1992 roku singla „To Be True” zespół ponownie się rozstał. Brendan Wade połączył siły z Paulem Bellem, tworząc zespół The Wild Swans, skrócony do The Swans w 1999 roku, a następnie ponownie przemianowany na Bell and Wade w 2000 roku.

 Ich utwory odniosły umiarkowany sukces w Irlandii, zostały wydane przez Ritz Records i ich własną wytwórnię płytową. Ich najbardziej udanym wydawnictwem był „Dancing at the Crossroads”, wydany z okazji sukcesu County Wexford w finale All-Ireland hurling w 1996 roku, który osiągnął 1. miejsce na irlandzkiej liście przebojów. Zespół reaktywował się w listopadzie 2010 roku.W grudniu 2012 r. zespół wydał limitowany, podwójny album z dwoma koncertami w Wexford Opera House, wyprodukowany przez Steve'a Beltona, zatytułowany Live at the Opera House. W 2013 r. singiel „Is This What You Waited For” osiągnął 47. miejsce na irlandzkiej liście przebojów. W 2025 r. wydano sześcioutworową EP-kę „Open Water”. Utwór ten osiągnął 2. miejsce na irlandzkiej liście przebojów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gone Forever/Darkest Night	Cry Before Dawn	05.1987	80[6]	-	Epic GONE 1	[written by Cry Before Dawn][produced by Paul Staveley O'Duffy]
Gone Forever/Silly Dreams	Cry Before Dawn	05.1988	84[4]	-	Epic GONE 2	[written by Cry Before Dawn][produced by Paul Staveley O'Duffy]
Witness For The World/Up Against The Wall	Cry Before Dawn	05.1989	67[6]	-	Epic GONE 3	[written by Cry Before Dawn, Brendan Wade][produced by Greg Ladanyi]

Lenore O'Malley

Lenore O'Malley była amerykańską piosenkarką disco i pop znaną z krótkiej,
ale znaczącej kariery pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych. Jej debiutancki album First Be a Woman (1980), wydany w Polydor Records, zawierał tytułowy utwór jako wybitny singiel, który zdobył uznanie na scenie disco w Stanach Zjednoczonych i Europie. W 1981 roku ukazał się jej drugi album o tym samym tytule Lenore, który zawierał dodatkowe single, takie jak „By The Way, Now (The Best Thing That Ever Happened)” i zaprezentował ją w krajobrazie post-disco pop. 

Urodzona jako Lenore Levine w 1954 roku, zmarła w 2020 roku. Twórczość O'Malley, choć ograniczona do krótkiego okresu aktywności od 1979 do 1981 roku, przyczyniła się do nagrań disco i pop tamtej ery poprzez optymistyczne utwory i ballady, a jej prace pojawiły się na różnych kompilacjach w późniejszych latach. Jej nagrania odzwierciedlały przejście od klasycznego disco do brzmień bardziej popowych na początku lat 80-tych. 

Lenore O'Malley urodziła się jako Lenore Levine w 1954 roku. Jej imię i nazwisko rodowe widnieje w profilach branży muzycznej jako Lenore Levine.   Lenore O'Malley obejmowała nagrania disco i pop wydane przez Polydor Records w latach 1979-1981. Była wymieniona jako artystka na tych wydawnictwach. Często podaje się, że nie śpiewała głównego wokalu w tych projektach, a wokalistka sesyjna Catherine Russell jest wymieniona jako nieujawniona w napisach główna wokalistka na albumach. Wydawnictwa zostały wyprodukowane przez francuski zespół (Michaële, Lana Sébastian i Paul Sébastian) i przedstawiły O'Malley jako twarz publiczną w tym, co zostało opisane jako „pseudoartystyczna” aranżacja, łącząca istniejące osiągnięcia produkcyjne z jej wizerunkiem w celach marketingowych. Jej debiut miał miejsce w 1980 roku z singlem „First Be a Woman”, tytułowym utworem z albumu First Be a Woman (czasami wymienianego jako First Be a Woman / L'Amour Toujours L'Amour). Singiel wszedł na listę Billboard Hot 100 na 90. miejscu 26 lipca 1980 roku, osiągnął  53. miejsce i spędził osiem tygodni na liście. Następnie w 1981 roku ukazał się album zatytułowany po prostu Lenore, któremu towarzyszyły kolejne single, podobno kontynuując ten sam format. Wydawnictwa te zyskały ogólnie ograniczoną uwagę komercyjną i są dziś znane głównie ze swojego wytworzonego charakteru w późnej erze disco.

 Lenore O'Malley wystąpiła w kilku europejskich programach telewizyjnych w 1980 roku, a jej zasługi obejmowały występy gościnne związane z promocją jej muzyki w tym roku. Jej występy we francuskiej telewizji obejmowały Suivez Lecoq (jeden odcinek), Numéro un (jeden odcinek), Les rendez-vous du dimanche (jeden odcinek) oraz trzy odcinki Midi-Première (z lat 1979–1980), w których wymieniono ją jako artystkę lub zespół. Wystąpiła również jako muzyk w niemieckim serialu Die Drehscheibe (jeden odcinek) oraz jako ona sama w Music-Hall à Provins (jeden odcinek, z 26 lipca 1980 roku). W Stanach Zjednoczonych O'Malley zaśpiewała w piosence przewodniej serialu NBC Me and Maxx (1980, jeden odcinek), choć nie została wymieniona w samym programie jako aktorka.

 Lenore O'Malley wydała dwa pełnometrażowe albumy studyjne w wytwórni Polydor Records na początku lat 80-tych. Jej debiutancki album, First Be a Woman, ukazał się w 1980 roku i został udokumentowany w 18 wersjach i wariantach, co odzwierciedla szeroką międzynarodową dystrybucję w wielu krajach i formatach, w tym na płytach winylowych, kasetach i późniejszych reedycjach CD.  Na albumie o charakterze disco wokalistką jest Catherine Russell (niewymieniona w napisach na oryginalnych wydaniach).  Jej drugi album, Lenore, ukazał się w 1981 roku i istnieje w 5 wersjach, głównie na płytach winylowych ze Stanów Zjednoczonych, Wenezueli i Filipin.  Catherine Russell wniosła chórki i wokale do tego elektronicznego/disco wydawnictwa.  Te dwa albumy stanowią kompletną oficjalną dyskografię O'Malley. 

 Single Lenore O'Malley były wydawane głównie przez Polydor pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych XX wieku, koncentrując się na muzyce disco i soul. Jej najszerzej dystrybuowanym singlem był „First... Be A Woman” z piosenką „Put A Rainbow In Your Heart”, wydany w 1980 roku z 24 znanymi wersjami na formatach 7" i 12" w takich krajach, jak Stany Zjednoczone, Francja, Włochy, Japonia, Meksyk i Republika Południowej Afryki.  Kilka wariantów zawierało alternatywne strony B, takie jak „Victim Of The Past” na wydaniach 12-calowych, podczas gdy wydania regionalne zawierały wersję z hiszpańskim tytułem. W 1981 roku O'Malley wydała „By The Way, Now (The Best Thing That Ever Happened)” / „Love Is More Than Making Love” nakładem Polydor, który miał trzy udokumentowane wersje. W tym samym roku ukazała się również hiszpańska adaptacja zatytułowana „Primero Se Una Mujer” jako osobne wydawnictwo z dwiema wersjami. Single promocyjne z 1980 roku zawierały „Is It Because Of Love” i „Victim Of The Past”, ten ostatni również w jednym wydaniu był zestawiony z „C'Est La Vie (Here You Are Again)”. 

Po zakończeniu kariery publicznej około 1981 roku Lenore O'Malley wycofała się z życia publicznego i zamieszkała prywatnie w Kalifornii.  Utrzymywała niski profil, nie mając udokumentowanych wydawnictw muzycznych, występów, wywiadów ani innej działalności zawodowej w kolejnych latach.  O'Malley była żoną Irvinga Levine'a, a źródła wskazują, że aktywnie chroniła swoją prywatność, co doprowadziło do skąpych informacji publicznych i zdjęć z okresu po 1981 roku.  Pozostała osobą prywatną aż do śmierci w 2020 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
First... Be A Woman/Put A Rainbow In Your Heart	Lenore O'Malley	07.1980	-	53[8]	Polydor 2055	[written by Michaele, Lana Sebastian, Paul Sebastian][produced by Michaele, Lana Sebastian, Paul Sebastian][49[9].Hot Disco/Dance;Polydor 2055 7"]

Nigel Olsson

Najbardziej znany jako perkusista w zespole Eltona Johna z początku lat 70-tych,
Nigel Olsson urodził się 10 lutego 1949 roku w małym miasteczku Wallasey w hrabstwie Cheshire (obecnie Merseyside) w Anglii. Jako nastolatek mieszkał w Sunderland, gdzie śpiewał jako główny wokalista w zespole Fireflies i zajął się perkusją, gdy odszedł ich stały perkusista. W wieku 17 lat, wraz z dobrym przyjacielem Mickiem Grabhamem, pomyślnie przeszedł przesłuchanie do psychodelicznego zespołu popowego Plastic Penny, który wydał dwa albumy w latach 1968-1969 i osiągnął sukces z przebojem „Everything I Am”, zanim się rozpadł. Olsson dołączył następnie do Spencer Davis Group, który borykał się z odejściem frontmana Steviego Winwooda; występ nie trwał długo, ponieważ Davis rozwiązał zespół przed końcem 1969 roku, ale Olsson poznał basistę Dee Murraya, który stał się jego ulubionym partnerem w sekcji rytmicznej. 

 Poszukując pracy, Olsson grał na perkusji w zespole Uriah Heep przez część debiutanckiego albumu z 1970 roku, „Very 'eavy, Very 'umble”, ale wkrótce odszedł, by skupić się na pracy sesyjnej. On i Murray grali z Eltonem Johnem na demach młodego piosenkarza i autora tekstów, a wiosną 1970 roku obaj dołączyli do jego grupy koncertowej. Olsson grał na większości klasycznych utworów Johna z początku lat 70-tych, w tym na „Honky Chateau”, „Don't Shoot Me I'm Only the Piano Player”, „Goodbye Yellow Brick Road” i „Captain Fantastic & the Brown Dirt Cowboy”. Po wydaniu tego ostatniego wiosną 1975 roku, John postanowił odmienić swój zespół, zastępując zarówno Olssona, jak i Murraya. 

 Olsson wydał solowy album w 1971 roku zatytułowany „Nigel Olsson's Drum Orchestra and Chorus”, a po odejściu z zespołu Johna nagrał album o tym samym tytule dla wytwórni John's Rocket. Kolejny album o tym samym tytule ukazał się w wytwórni Columbia w 1978 roku, a po zmianie wytwórni na Bang, Olsson w 1979 roku zaliczył przebój „Dancin' Shoes” (z albumu „Nigel”). W 1980 roku ukazał się kolejny album „Changing Tides”, a Olsson dołączył do Tremblers, zespołu, w którym Peter Noone, znany z Herman's Hermits, z Daryl Dragonem z Captain & Tennille. W tym samym roku Olsson i Murray zostali zaproszeni do ponownego dołączenia do zespołu koncertowego Johna, w którym grali do 1984 roku. 

Pomimo intensywnej pracy sesyjnej w latach 70-tych, Olsson był znacznie mniej aktywny w tym obszarze w latach 80-tych, poświęcając więcej czasu na komponowanie i produkcję. W 1991 roku wraz z byłym gitarzystą Johna, Daveyem Johnstone'em, założył zespół Warpipes, który rok później wydał album „Holes in the Heavens”, zanim rozpadł się z powodu bankructwa wytwórni. Olsson spędził większą część lat 90-tych z dala od muzyki, poza okazjonalnymi sesjami nagraniowymi, ale w 2000 roku ponownie dołączył do zespołu Johna, a w kolejnym roku wydał kontynuację swojego debiutu, Nigel Olsson's Drum Orchestra and Chorus Vol. 2: Move the Universe. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only One Woman/In Good Time	Nigel Olsson	03.1975	-	91[6]	Rocket 40337	[written by R. Gibb, B. Gibb, M. Gibb][produced by Gus Dudgeon]
Dancin' Shoes/Living In A Fantasy	Nigel Olsson	12.1978	-	18[16]	Bang 740	[written by Carl Storie][produced by Paul Davis]
Little Bit Of Soap/Thinking Of You	Nigel Olsson	04.1979	-	34[12]	Bang 4800	[written by B. Berns][produced by Paul Davis]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nigel	Nigel Olsson	03.1979	-	140[5]	Bang 35 792	[produced by Curt Becher, Nigel Olsson, Paul Davis]

OJ da Juiceman

 Otis Whitfield Williams Jr. (ur. 23 listopada 1981 r.), lepiej znany pod pseudonimem
artystycznym OJ da Juiceman, to amerykański raper. Najbardziej znany jest z singla „Make tha Trap Say Aye” z 2008 roku (z udziałem Gucci Mane), który znalazł się na liście przebojów Bubbling Under Hot 100. W następnym roku podpisał kontrakt z wytwórnią Asylum Records, aby wydać swój debiutancki album studyjny „The Otha Side of the Trap” (2009), który nie znalazł się na listach przebojów. 

 Otis Williams Jr. wychowywał się z samotną matką w East Atlanta w stanie Georgia.  Na początku lat 90-tych Williams poznał innego rapera z Południa, Gucci Mane, który mieszkał w tych samych budynkach mieszkalnych, z którym później współpracował jako OJ da Juiceman. Juiceman rozpoczął karierę muzyczną w wytwórni „Never Again Records”, znanej z hitu „Black Tee” z lata 2004 roku. Po założeniu własnej wytwórni 32 Entertainment, nawiązał współpracę z Gucci Mane, prezesem So Icey Entertainment. OJ wydał 6 mixtape'ów pod szyldem 32 Entertainment i pojawił się na wielu undergroundowych mixtape'ach z udziałem różnych artystów.

  OJ da Juiceman został postrzelony osiem razy 4 kwietnia 2009 roku i wystąpił na koncercie w tym samym tygodniu. Postrzał spowodował u niego trwałe utykanie.Po wydaniu ponad tuzina mixtape'ów z takimi DJ-ami jak DJ Drama, Trap-a-Holics, DJ Holiday i DJ 5150, OJ da Juiceman założył wytwórnię vanity 32 Entertainment i podpisał kontrakt z Asylum Records w 2009 roku. Debiutancki album OJ w Asylum, The Otha Side of the Trap, zawierał zarówno nowe utwory, jak i wcześniej wydane utwory z mixtape'ów. Album zawierał singiel „I'm Gettin' Money” oraz kolejny, z udziałem Gucci Mane'a, „Make tha Trap Say Aye”.

  OJ pojawił się również w singlu Jadakissa „Who's Real” i „Supaman High” R. Kelly'ego, a także ma mixtape z DJ Holidayem zatytułowany „Alaska in Atlanta”.Ogłoszono, że drugi album OJ będzie nosił tytuł „The Otis Williams Jr. Story”. W latach 2011 i 2012 OJ wydał szereg mixtape'ów, promując swoją niezależną wytwórnię 32 Entertainment. Jego najnowszym mixtape'em był „6 Ringz 2 (The Playoffs Edition)” wydany 2 marca 2013 roku. Na mixtape'ie gościnnie wystąpili Young Scooter, Gorilla Zoe i inni. Produkcją zajęli się Lex Luger, Metro Boomin i 808 Mafia. Po wdaniu się w twitterową kłótnię z Gucci Mane we wrześniu 2013 roku, OJ Da Juiceman ujawnił, że nigdy nie podpisał oficjalnego kontraktu z 1017 Brick Squad.

 20 września 2013 roku OJ da Juiceman ujawnił, że The Otis Williams Jr. Story zostanie wydane cyfrowo 23 listopada 2013 roku przez 32 Entertainment. 11 lutego 2014 roku OJ da Juiceman wydał mixtape „Alaska in Atlanta 2” prowadzony przez DJ Holidaya. 4 marca 2024 roku OJ da Juiceman został aresztowany za handel narkotykami i posiadanie broni po tym, jak przewodził policji w pościgu samochodowym. 

32 Entertainment to wytwórnia płytowa z siedzibą w Atlancie, założona w 2007 roku przez OJ da Juicemana. Obecnie działa niezależnie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Make tha Trap Say Aye	OJ da Juiceman Featuring Gucci Mane	03.2009	-	108[8]	32 Records	[written by Otis Williams, Radric Davis][produced by Zaytoven][22[24].R&B Chart]
Supaman High	R. Kelly Featuring OJ Da Juiceman	05.2009	-	-	Big Cat	[written by R. Kelly, Otis Williams, Jr., Radric Davis, William Hodge][produced by R. Kelly, Willy Will][46[19].R&B Chart]
Who's Real	Jadakiss Featuring Swizz Beatz & OJ Da Juiceman	05.2009	-	125[2]	Ruff Ryders	[written by Jason Phillips,Kasseem Dean,Otis Williams,Tyrone Johnson][produced by Snagz,Swizz Beatz][39[20].R&B Chart]
Wasted (Remix)	Gucci Mane Featuring Plies Or OJ Da Juiceman	09.2009	-	36[19]	Mizay	[written by Radric Davis, Algernod Washington, LaDamon "FATBOI" Douglas][produced by FATBOI][3[39].R&B Chart]
Make tha Trap Say Aye	OJ da Juiceman Featuring Gucci Mane	03.2009	-	108[8]	Asylum	[written by Otis Williams, Radric Davis][produced by Zaytoven][22[24].R&B Chart]

High Spirits

 The High Spirits to garażowy zespół rockowy z Minneapolis w stanie Minnesota,
działający w latach 60-tych XX wieku i nagrywający dla Soma Records. Chociaż skład zespołu zmieniał się w niewielkim stopniu, pierwotny skład składał się z gitarzysty prowadzącego i menedżera Owena Husneya, perkusisty Douga Ahrensa, wokalisty prowadzącego Cliffa Siegela, gitarzysty basowego Ricka Beresforda, gitarzysty rytmicznego Ricka Levinsona oraz klawiszowca Jaya Luttio.  

Zespół należał do zespołów z regionu Środkowego Zachodu, które uznawane są za prekursorów późniejszej sceny punkrockowej. Owen Husney później odkrył i zarządzał artystą, Prince'em, a także jedenastoma innymi artystami, którzy zdobyli złote i platynowe płyty.  Pierwszym przebojem zespołu był remiks utworu Bobby'ego „Blue” Blanda „(Turn on Your) Love Light”, nagrany 7 maja 1965 roku i wydany przez Soma Records. Stronę B stanowił utwór „Tossin' and Turnin'”, nagrany podczas tej samej sesji. Płyta dobrze sprzedawała się w Twin Cities, osiągając pierwsze miejsce zarówno w Kansas City (zespół dwukrotnie wystąpił w Kansas City), jak i w Dallas jesienią 1965 roku, a także zaczynała odnosić sukcesy w Kalifornii i Kolorado.  

We wrześniu 1965 roku, na liście Top 40 w San Jose, płyta zajmowała 33. miejsce na tym rynku. Ich drugim wydawnictwem był utwór „I Believe” (nie utwór Frankiego Laine'a), nagrany 12 stycznia 1966 roku i wydany przez wytwórnię Soma. Utwór napisał gitarzysta rytmiczny Rick Levinson. Na drugiej stronie, nagranej podczas tej samej sesji, znajdował się utwór „Bright Lights, Big City”, cover utworu Jimmy'ego Reeda i The Animals. W 2006 roku zespół został wprowadzony do Galerii Sław Rock Country w Minnesocie za wkład w historię muzyki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Turn On Your) Love Light/Tossin' And Turnin'	High Spirits	07.1965	-	-	Soma 1436	[written by Deadric Malone,Joseph Scott ][produced by Rick London]
I Believe/Bright Lights, Big City	High Spirits	02.1966	-	-	Soma 1446	[written by Richard Levinson][produced by Ari Productions]

Jane Olivor

Olivor urodziła się jako Linda Cohen w Brooklynie w Nowym Jorku i podobno dorastała,
słuchając muzyki folkowej, choć przyznała, że ​​jej największym autorytetem byli Johnny Mathis i Gene Pitney; ten drugi pojawił się na jej albumie z 2000 roku, Love Decides. 

Wśród gejów i innych fanów tradycyjnego popu, przekształcając piosenki takie jak „Some Enchanted Evening” z broadwayowskiego musicalu „South Pacific” i hit Fleetwoodsów z 1959 roku „Come Softly to Me” w osobiste wypowiedzi w takich miejscach jak klub nocny Reno Sweeney's w Greenwich Village i klub kolacyjny The Ballroom w Garment District. Przyciągnęła na tyle uwagi, że Columbia Records podpisała z nią kontrakt, wydając w 1976 roku jej debiutancki album „First Night”. Płyta nie znalazła się na listach przebojów pomimo pozytywnych recenzji krytyków, ale „Some Enchanted Evening” z opóźnieniem stała się drugoplanowym singlem na listach przebojów tuż przed wrześniową premierą jej drugiego albumu „Chasing Rainbows” we wrześniu 1977 roku, który dotarł do setki bestsellerów, utrzymując się na listach przebojów przez trzy miesiące. Dzięki temu Olivor zaczęła występować w największych salach koncertowych w całym kraju. 

 Stay the Night Płyta Stay the Night, wydana wiosną 1978 roku, zawierała kolejny, niewielki utwór na listach przebojów - cover Olivor przeboju The Chiffons z 1963 roku „He's So Fine”, który nieznacznie poprawił jej statystyki. Następnie zaśpiewała w duecie z Johnnym Mathisem utwór „The Last Time I Felt Like This”, będący tematem przewodnim filmu „Same Time Next Year” z 1978 roku. Nagranie znalazło się w pierwszej dwudziestce list przebojów, a kiedy zostało nominowane do Oscara w kategorii „Najlepsza Piosenka”, Mathis i Olivor zaśpiewali je podczas ceremonii wręczenia Oscarów.  

W tym czasie Olivor występowała już w Greek Theatre w Los Angeles, Carnegie Hall w Nowym Jorku i innych prestiżowych miejscach. Jej czwarty album, „The Best Side of Goodbye”, wydany zimą 1980 roku, był jej dotychczas najwyżej notowanym albumem na listach przebojów. W grudniu 1981 roku nagrała koncerty w Berklee School of Music w Bostonie, które wiosną 1982 roku ukazały się jako jej piąty album, „In Concert”. Obawy związane z tempem rozwoju kariery i nieprzyjemne doświadczenia w branży muzycznej sprawiły, że Olivor postanowiła zrobić sobie roczną przerwę w występach. Wyszła za mąż, ale wkrótce potem u jej męża zdiagnozowano raka; porzuciła karierę, by się nim opiekować, ale zmarł w 1986 roku. W międzyczasie popadła w spór z wytwórnią Columbia o pieniądze, które uważała za należne. 

Do występów powróciła dopiero w 1993 roku, kiedy to przekonała się, że ma lojalnych fanów w całym kraju. Stopniowo stawała się coraz bardziej aktywna i jesienią 2000 roku wydała swój pierwszy od ponad 20 lat nowy album studyjny, „Love Decides”, w wytwórni Varèse Sarabande Records. Jesienią 2001 roku wydała świąteczny zbiór piosenek zatytułowany Songs of the Season. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Some Enchanted Evening (From The Musical "South Pacific")/One More Ride On The Merry-Go-Round	Jane Olivor	09.1977	-	91[3]	Columbia 10527	[written by O. Hammerstein, R. Rodgers][produced by Charlie Calello]
He's So Fine/Turn Away	Jane Olivor	05.1978	-	77[9]	Columbia 10724	[written by R. Mack][produced by Jason Darrow]
Don't Let Go Of Me/Vagabond	Jane Olivor	04.1980	-	108[3]	Columbia 11223	[written by R. Edelman][produced by Louie Shelton]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chasing Rainbows	Jane Olivor	10.1977	-	86[8]	Columbia 34 917	[produced by Tom Catalano]
Stay the Night	Jane Olivor	07.1978	-	108[12]	Columbia 35 437	[produced by Jason Darrow]
The Best Side of Goodbye	Jane Olivor	02.1980	-	58[12]	Columbia 36 355	[produced by Louie Shelton,Michael Masser,Jason Darrow]
Jane Olivor in Concert	Jane Olivor	05.1982	-	144[8]	Columbia 37 938	-

Mirwood Records

Mirwood Records to amerykańska wytwórnia płytowa założona w Los Angeles w 1965 roku
przez byłego dyrektora Vee-Jay, Randy'ego Wooda. Wytwórnia Mirwood była siostrzaną wytwórnią Mira Records. Wydawała głównie nagrania rhythm and bluesa i jazzu  i jest określana jako „jedna z najbardziej rozpoznawalnych wytwórni soulowych z północy”. Wiele jej płyt zostało napisanych i wyprodukowanych przez Freda Smitha, a zaaranżowanych przez Jamesa Carmichaela, który „dopracował swój własny, charakterystyczny styl, tworząc muzykę soul, która była jednocześnie nieustająco energetyczna i słodko wyrafinowana, zwieńczona charakterystycznymi wibracjami przywołującymi nieziemskie piękno zachodu słońca nad Oceanem Spokojnym”. Wytwórnia odniosła sukces dzięki swojemu drugiemu singlowi „The Duck”, którego autorem jest Jackie Lee, a właściwie Earl Nelson z Bob & Earl. Inni artyści nagrywający dla Mirwood to The Olympics i Bobby Garrett, druga połowa Bob & Earl. 

Ostatnie single wydane przez tę wytwórnię ukazały się w 1968 roku; na początku lat 70-tych wydano kilka kompilacji utworów różnych artystów. Kilka kompilacji wydawnictw Mirwood ukazało się na płytach CD. 

Olympics

 Olympics to amerykański zespół doo-wop, założony w 1957 roku przez wokalistę
Waltera Warda (ur. 28 sierpnia 1940r - zm. 11 grudnia 2006r). W skład zespołu wchodzili również Eddie Lewis (tenor, kuzyn Warda), Charles Fizer (tenor), Walter Hammond (baryton) i Melvin King (bas). Z wyjątkiem Lewisa, wszyscy byli przyjaciółmi w liceum w Los Angeles w Kalifornii.

  Ich pierwszy singiel został wydany przez Waltera Warda i zespół Challengers („I Can Tell” w wytwórni Melatone Records). Po zmianie nazwy, latem 1958 roku nagrali „Western Movies” (Demon Records). Napisany wspólnie przez Freda Smitha i Cliffa Goldsmitha,utwór „Western Movies” dotarł do 8. miejsca na liście Billboard Hot 100. Utwór odzwierciedlał fascynację narodu filmami i programami telewizyjnymi o tematyce westernu. Opowiadał historię mężczyzny, który stracił dziewczynę w westernach, i zawierał harmonie doo-wop, a także strzały w tle i efekty dźwiękowe rykoszetu. W 1959 roku zespół nagrał „(Baby) Hully Gully” (Arvee Records), co zapoczątkowało modę na taniec Hully Gully. „Big Boy Pete”, wydany przez zespół w 1960 roku, stał się inspiracją dla utworu „The Jolly Green Giant” zespołu The Kingsmen.  

Przez kolejne dziesięć lat The Olympics nagrywali optymistyczne utwory R&B, często o popularnych wówczas tańcach. W 1965 roku The Olympics byli jednymi z pierwszych, którzy nagrali „Good Lovin'”, napisany przez Rudy'ego Clarka i Arthura Resnicka. W 1966 roku wersja The Young Rascals dotarła do pierwszego miejsca na liście przebojów US Hot 100. Od tego czasu powstało wiele wersji nagranych przez znanych artystów, takich jak Mary Wells, The Ventures, The Who, The Grateful Dead, Bobby McFerrin i The Bobs. Fizer został zastrzelony podczas zamieszek w Watts w 1965 roku.  

Wkrótce potem King opuścił zespół po tym, jak jego siostra zginęła w wyniku przypadkowego postrzelenia. Odnowiony zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 70-tych, ale nie udało mu się osiągnąć sukcesu na listach przebojów po połowie lat 60-tych. The Olympics nadal koncertowali na scenie oldies w Stanach Zjednoczonych i innych krajach. W 1984 roku wytwórnia Rhino Records wydała album zatytułowany „The Official Record Album of The Olympics”, zawierający nagrania zespołu z lat 50. i 60-tych XX wieku. Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles pozwał Rhino, twierdząc, że nagranie Rhino może być pomylone z albumem „The Official Music of the XXIII Olympiad-Los Angeles 1984”. Rhino wygrało proces.

  Piosenka Waltera Warda „Well (Baby Please Don't Go)” (strona B utworu „Western Movies”) została nagrana przez Johna Lennona podczas sesji do albumu „Imagine” w 1971 roku w Ascot Sound Studios, gdzie wykonano wiele ujęć studyjnych w dwóch oddzielnych sesjach w lutym. Jedno z tych ujęć, nagrane 16 lutego 1971 roku, zostało oficjalnie wydane po raz pierwszy w zestawie pudełkowym „John Lennon Anthology” z 1998 roku, a następnie wznowione na jednopłytowej kompilacji „Wonsaponatime”. Nowy remiks tego samego ujęcia znalazł się w zestawie pudełkowym „Imagine- The Ultimate Collection” z 2018 roku, który zawiera również montaż „Evolution Documentary” składający się z fragmentów nagrań z sesji. Nagrania z obu sesji krążą na wielu bootlegach. Osobny występ na żywo, zarejestrowany w czerwcu 1971 roku z Frankiem Zappą i zespołem Mothers of Invention, ukazał się na albumie Lennona z 1972 roku „Some Time in New York City”, a później pojawił się na albumie Zappy z 1992 roku „Playground Psychotics”. Eddie Lewis, tenor i ostatni pierwotny członek zespołu Olympics, zmarł 31 maja 2017 roku. 

 Obecnymi i pozostałymi członkami The Olympics są Vel Omarr, Alphonso Boyd i Samuel E. Caesar.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Western Movies/Well!	Olympics	07.1958	12[8]	8[14]	Demon 1508	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][7[7].R&B Chart]
(I Wanna) Dance With The Teacher/Ev'rybody Needs Love	Olympics	12.1958	-	71[5]	Demon 1512	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
(Baby) Hully Gully/Private Eye	Olympics	02.1960	-	A:72[7];B:95[1]	Arvee 562	[A&B written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][7[7].R&B Chart]
Big Boy Pete/The Slop	Olympics	05.1960	-	50[14]	Arvee 595	[written by Dewey Terry,Don "Sugarcane" Harris][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith][10[17].R&B Chart]
Shimmy Like Kate/Workin' Hard	Olympics	09.1960	40[1]	42[11]	Arvee 5006	[written by Armand J. Piron][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
Dance By The Light Of The Moon/Dodge City	Olympics	12.1960	-	47[11]	Arvee 5020	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
Little Pedro/Bull Fight [[Cappy Lewis]	Olympics	03.1961	-	76[4]	Arvee 5023	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith,Bill Spitalsky]
Dooley/Stay Where You Are	Olympics	06.1961	-	94[1]	Arvee 5031	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
The Bounce/Fireworks	Olympics	01.1963	-	40[10]	Tri Disc 106	[written by F. Smith, C. Bell][produced by Fred Smith][22[1].R&B Chart]
Dancin' Holiday/Do The Slauson Shuffle	Olympics	07.1963	-	86[6]	Tri Disc 107	[written by Fred Smith, Diane Rogers,Zelda Samuels][produced by Fred Smith]
Good Lovin'/Olympic Shuffle	Olympics	05.1965	-	81[5]	Loma 2013	[written by Arthur Resnick,Rudy Clark][produced by Jerry Ragavoy]
Mine Exclusively/Secret Agents	Olympics	04.1966	-	99[2]	Mirwood 5513	[written by Bob Relf,Sherlie Matthews][produced by Fred Smith][25[6].R&B Chart]
Baby, Do The Philly Dog/Western Movies	Olympics	10.1966	-	63[6]	Mirwood 5523	[written by Sherlie Matthews,Fred Smith,George Brown,Walter Ward ][produced by Fred Smith][20[10].R&B Chart]