Specters

Założony w południowym Londynie w 1962 roku i stopniowo rozwijający się,
grając lokalne koncerty i wspierając gościnnych amerykańskich piosenkarzy, The Specters byli jednym z najdłużej działających lokalnych zespołów z Londynu, utrzymując się przez pięć lat koncertów klubowych i wspierając gościnnych amerykańskich piosenkarzy. 

 

Do zespołu - Francis Rossi (gitara, wokal), Alan Lancaster (gitara, bas, wokal), Rod Lynes (instrumenty klawiszowe), John Coughlan (perkusja) - dołączył później Rick Parfitt z Highlifes na basie i klawiszach i utrzymali się w tym składzie wystarczająco długo, aby w 1966 roku podpisać kontrakt z wytwórnią Piccadilly Pye Records. Zadebiutowali w tym samym roku nagraniem hitu Shirley Bassey „I” (Who Have Nothing)”, który Donovan nagrał później z wielkim sukcesem, a następnie wydał wersję „Hurdy Gurdy Man” będącą coverem przeboju Blues Magoos „(We Ain't Got) Nothing Yet”. 

 

Na tej płycie, wydanej na początku 1967 roku, uchwycono znaczną część brzmienia - chrypiącą gitarę, wirujące organowe arabeski i mocną sekcję rytmiczną - które grupa wykorzystała po przerwie spędzonej jako Traffic Jam, by w końcu zająć pierwsze miejsca na listach przebojów jako Status Quo.  

Trzy single Specters i ich strony B ukazały się na różnych reedycjach płyt CD, zgrupowane w kilku kompilacjach Status Quo. Utwór „(We Ain't Got) Nothin' Yet” pojawił się między innymi na kompilacji Freakbeat Freakout firmy Sequel Records, a utwór „I (Who Have Nothing)” znalazł się na płycie Sequel Songs of Leiber & Stoller.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I (Who Have Nothing)/Neighbour, Neighbour	Specters	09.1966	-	-	Piccadilly 7N 35339	[written by Donida, Stoller, Leiber][produced by John Schroeder]
Hurdy Gurdy Man/Laticia	Specters	11.1966	-	-	Piccadilly 7N 35352	[written by Lancaster, Barlow][produced by John Schroeder]
(We Ain't Got) Nothin' Yet/I Want It	Specters	02.1967	-	-	Piccadilly 7N 35368	[written by Gilbert, Scala, Esposito][produced by John Schroeder]

Mickey Finn

Michael F. Waller (ur. 3 marca 1947r -zm. 1 lutego 2013r), znany również pod pseudonimem
artystycznym Mickey Finn, był angielskim gitarzystą. 

 Michael F. Waller urodził się w Bethnal Green we wschodnim Londynie w 1947 roku i rozpoczął karierę w zespole instrumentalnym The Strangers latem 1961 roku. W 1963 roku Waller przyjął pseudonim Mickey Finn - po tym, jak usłyszał o perkusiście o tym imieniu - i dołączył do Johna „Fluffa” Cooke'a (instrumenty klawiszowe), Johna Burketta (gitara basowa), Alan Marksa (wokal) i Richarda Branda (perkusja), tworząc zespół „Mickey Finn & the Blue Men”, który wydał swój debiutancki singiel w styczniu 1964 roku. Jimmy Page nagrywał z zespołem przez kolejne miesiące.

  Po tym, jak Burketta na początku 1964 roku zastąpił najpierw Mick Stannard, a następnie Rod Clark, w 1966 roku zespół zmienił nazwę na „The Mickey Finn”. Wydali cztery kolejne single, z których ostatni, „Garden of My Mind”, jest ich najbardziej znanym utworem i stał się kultowym, mimo że nie znalazł się wówczas na listach przebojów. 

 Powracając do swojego pierwotnego pseudonimu (perkusista Mickey Finn zasłynął już jako członek T.Rex), Waller grał na gitarze z Samem Gopalem (1969–1970) i ​​Heavy Metal Kids (1972–1974), zanim przeniósł się do Francji i został poszukiwanym muzykiem sesyjnym, zwłaszcza z Nino Ferrerem. Jako Mickey Finn powrócił do Wielkiej Brytanii i w lipcu 1975 roku dołączył do All Stars Steve'a Marriotta. W maju 1976 roku Finn i jego kolega z All Star, Greg Ridley (gitara basowa), założyli The Fallen Angels z Twinkiem (perkusja), Guyem Humphriesem (gitara) oraz (początkowo) Bobem Westonem (gitara) i Keithem Boyce'em (perkusja). Zespół rozbił vana w drodze na swój pierwszy koncert, a Finn był jedynym pozostałym członkiem oryginalnego składu, gdy zespół reaktywował się w lipcu 1977 roku, wspierając byłego wokalistę Pretty Things, Phila Maya. 

Do 1999 roku Mickey Finn & the Blue Men zreformowali się i nagrali album Black Hole, a następnie EP-kę Go Clean (Ten Minutes Productions, czerwiec 2004). W latach 2004–2011 Finn tworzył blues-rockowy duet z Joane Calice (wokal/gitara basowa) . Zmarł w Paryżu 1 lutego 2013 r. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tom Hark/Please Love Me	Mickey Finn And The Blue Men	01.1964	-	-	Blue Beat BB 203	[written by Bo Pape]
Pills/Hush Your Mouth	Mickey Finn And The Blue Men	03.1964	-	-	Oriole CB 1927	[written by McWhinnney, Powell]
Reelin' And A Rockin'/I Still Want You	Mickey Finn And The Blue Men	06.1964	-	-	Oriole CB 1940	[written by Chuck Berry]
The Sporting Life/Night Comes Down	Mickey Finn	03.1965	-	-	Columbia DB 7510	[written by Radmall, Talmy][produced by Shel Talmy]
I Do Love You/If I Had You Baby	The Mickey Finn	07.1966	-	-	Polydor 56719	[written by Stewart]
Garden Of My Mind/Time To Start Loving You	The Mickey Finn	12.1967	-	-	Direction 58-3086	[written by M. Waller, A. Mark][produced by Richard Gottehrer]

Eyes

The Eyes to brytyjski zespół grający rock psychodeliczny, założony w 1964 roku
i rozwiązany w 1967 roku. W latach 1965 i 1966 wydali wiele singli, takich jak „When the Night Falls”, „The Immediate Pleasure”, „You're Too Much” i „I'm Rowed Out”.  W skład The Eyes wchodzili Barry Allchin (gitara basowa), Brian Corcoran (perkusja), Phil Heatley (gitara), Chris Lovegrove (gitara prowadząca) i Terry Nolder (wokal).  

Zespół wyewoluował z instrumentalnego zespołu The Renegades, który po dodaniu wokalisty stał się znany jako Gerry Hart and The Hartbeats. Zmiana nazwy na The Eyes nastąpiła w 1964 roku.  The Eyes nagrali jedną z najbardziej poszukiwanych EP-ek lat sześćdziesiątych. Album „The Arrival of the Eyes” ukazał się w 1966 roku i zawierał obie strony ich dwóch pierwszych singli: „When The Night Falls” / „I'm Rowed Out” oraz „The Immediate Pleasure” / „My Degeneration”.

  Przewodnik po cenach rzadkich płyt łączy album „A Tribute to the Rolling Stones” zespołu The Pupils z The Eyes - The Pupils to prawdopodobny pseudonim „The Eyes”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When The Night Falls/I'm Rowed Out	Eyes	11.1965	-	-	Mercury MF 881	[written by Terry Nolder]
The Immediate Pleasure/My Degeneration	Eyes	01.1966	-	-	Mercury MF 897	[written by Terry Nolder]
Man With Money/You're Too Mucht	Eyes	05.1966	-	-	Mercury MF 910	[written by D. Everly, P. Everly ]
Good Day Sunshine/Please Don't Cry	Eyes	08.1966	-	-	Mercury MF 934	[written by Lennon, McCartney]

Mirage

Zespół Mirage, którego talent przewyższył ich szczęście w branży muzycznej,
wydawał się być gotowy na przełom wielokrotnie w latach 1964-1970, ale nigdy nie nagrali przeboju, który przyniósłby im fortunę. Zdobyli jednak uznanie fanów brytyjskiego rocka lat 60-tych dzięki solidnym umiejętnościom instrumentalnym, wspaniałym harmoniom, błyskotliwemu songwritingowi i kreatywnemu podejściu, obejmującemu rockerów z ery beatów, delikatnie lizergiczny, beatlesowski pop, chrupiącą, przedglamową gitarową nonszalancję, a nawet proroczy roots rock. Mirage nigdy nie wydał albumu w swoim pierwotnym wcieleniu, a niektóre z ich najlepszych utworów ukazały się na nagraniach radiowych i niepublikowanych demach, ale zbiór „The World Goes on Around You: The Anthology” z 2022 roku oferuje dogłębne, wyczerpujące studium ich kariery. 

 

Korzenie Mirage sięgają Hunsdon, wioski w Hertfordshire w południowej Anglii. Hunsdon był domem beatowego combo o nazwie Venders, którego członkowie byli wcześniej częścią skiffle'owego aktu o nazwie Missin' Links i bardziej rockowego zespołu o nazwie Del Vincent and the Delmen. Venders mieli Del Vincenta na wokalu, Pata Hynesa na gitarze prowadzącej, jego brata Pete'a Hynesa na gitarze rytmicznej, Percy'ego Bishopa na klawiszach, Colina Felsteada na basie i trzeciego brata Hynesa, Dave'a, na perkusji. Grając w lokalnych miejscach i okazjonalnie w amerykańskich bazach lotniczych, jednym z bardziej udanych rówieśników Vendersów byli Diamonds, z gitarzystą prowadzącym Rayem Glynem Mynottem, który posiadał Fendera Stratocastera, wówczas trudno dostępnego w Wielkiej Brytanii. Kiedy Pat Hynes zranił się w palec i nie mógł zagrać koncertu, Venders poprosili Mynotta o zastąpienie go i byli na tyle zadowoleni z jego pracy, że zaprosili go do dołączenia do zespołu na pełny etat. 

 

Mynott zgodził się i po przetasowaniach kilku członków, nowy skład Venders przedstawiał się następująco: Pete Hynes na wokalu, Mynott na gitarze prowadzącej, Pat Hynes na gitarze rytmicznej, Dee Murray na basie i Dave Hynes na perkusji. Zadebiutowali jako support przed Tornados (słynnymi z przeboju „Telstar”) w Bishop’s Stortford, pobliskim miasteczku w Hertfordshire, w Wigilię Bożego Narodzenia 1964 roku. Na początku 1965 roku zespół zdecydował się na modniejszą nazwę i zmienił nazwę na Mirage. Kilku członków Mirage było na tyle utalentowanych, że w wolnym czasie pracowali jako muzycy sesyjni, a ta dorywcza praca umożliwiła im kontakt z Dickiem Jamesem, jednym z najbardziej utytułowanych wydawców muzycznych w Anglii. 

 

 James otworzył studio nagraniowe w swoim londyńskim kompleksie biurowym, aby nagrywać dema piosenek, a Mirage stał się jednym z zespołów domowych Jamesa, a także został zatrudniony jako etatowy autor tekstów piosenek w jego firmie. Po spotkaniu w studiu, panowie z Mirage zaprzyjaźnili się z Grahamem Nashem i Allanem Clarke'em z The Hollies, a za ich namową Mirage podpisali kontrakt płytowy z CBS. Ich pierwszy singiel, „It's in Her Kiss” (wersja przeboju Betty Everett z zamianą płci) i „What'ye Gonna Do 'Bout It”, został wydany w czerwcu 1965 roku. Nie znalazł się na listach przebojów, ale większy sukces odnieśli z drugim wydawnictwem, „Go Away” i „Just a Face”. Wydany w listopadzie 1965 roku i wyprodukowany przez Nasha i Clarke'a, utwór na stronie A zyskał przyzwoitą popularność w radiu. Pomimo skromnego sukcesu „Go Away” i wykorzystania utworu Mirage „I'm Gonna Leave Her” w przebojowym filmie „Georgy Girl”, CBS niechętnie autoryzowało trzeci singel, a zespół czekał na swój czas, pisząc piosenki i nagrywając je w studiu Dicka Jamesa. 

 

 CBS ostatecznie ich zwolniło, a przedsiębiorca muzyczny Larry Page, współpracownik Jamesa, podpisał kontrakt z Mirage i zawarł umowę na wydanie ich materiału przez Phillips Records. (W ramach umowy członkom grupy zabroniono pracy sesyjnej dla zespołów, które nie podpisały kontraktu z Jamesem ani Pagem; niezadowolony z tego porozumienia Ray Glyn Mynott zmienił swój pseudonim sceniczny na Ray Glynn, aby obejść to ograniczenie). Dick James zajmował się wydawaniem płyt Beatlesów i zaaranżował dla Mirage cover utworu „Tomorrow Never Knows” z niewydanego wówczas albumu „Revolver” na ich pierwszy singiel dla Phillips Records. (Oryginalny utwór grupy, „You Can't Be Serious”, pojawił się na odwrocie). Jednak sprzeczne opinie w Phillips Records sprawiły, że singiel ukazał się dopiero w grudniu 1966 roku, kilka miesięcy po ukazaniu się nagrania Beatlesów, a nagranie Mirage ucierpiało na rynku. 

 

 Niezrażeni, zespół nagrał drugi singiel dla Phillipsa, „Hold On” / „Can You Hear Me” (oba oryginalne utwory grupy), który ukazał się w marcu 1967 roku. W maju 1967 roku ukazał się „The Wedding of Ramona Blair”, czarujący kawałek popowej psychodelii z piosenką „Lazy Man”. „Ramona Blair” była regularnie grana w brytyjskich pirackich stacjach radiowych i doczekała się odrobiny emisji w programie BBC Light Programme, ale to nie wystarczyło, by stała się hitem, na jaki zasługiwała. Phillips porzucił Mirage, a oni sami zaczęli zajmować się swoim fachem jako muzycy sesyjni, nagrywając dema i wspierając innych artystów ze stajni James/Page; wspierali obiecujących.

 

Autor tekstów piosenek Reg Dwight na albumie zatytułowanym „Regimental Sgt. Zippo”, który nie ukazał się aż do 2021 roku, kiedy to Dwight odniósł większy sukces jako Elton John. Utrzymywali również stały harmonogram występów na żywo i w sierpniu 1968 roku zaliczyli niezapomniany występ na festiwalu The Great South Coast Bank Holiday Pop Festivity na wyspie Wight, gdzie 10-tysięczna publiczność zgromadziła się, aby zobaczyć Jefferson Airplane, The Pretty Things, The Move, Fairport Convention i Crazy World of Arthur Brown. 

 

Zespół The Mirage podpisał nowy kontrakt płytowy, gdy Larry Page zatrudnił ich do swojej nowej wytwórni Page One. Jednak, ku wielkiemu rozczarowaniu zespołu, strona A ich debiutanckiego albumu „Page One” (wydanego w lipcu 1968 roku) to popowy kawałek zatytułowany „Mystery Lady”, którego współautorem był Page pod pseudonimem Larry Stein. Ich drugi album Page One, „Here Comes Jane” z września 1968 roku, nie został nawet wydany pod nazwą Mirage, a zespół figurował jako Yellow Pages. Miesiąc później Page One wydało „Carolyn”, kolejny kiepski numer napisany przez Page'a, a Mirage byli u kresu sił. Rozstali się, aby uwolnić się od kontraktu z Larrym Page'em, a kilka miesięcy później Ray Glynn, Dave Hynes, Pete Hynes, klawiszowiec Kirk Duncan i basista Jeff Peters podpisali kontrakt z Carnaby Records, nową wytwórnią założoną przez promotora muzycznego Mervyna Conna. Nie mogąc używać nazwy Mirage, zespół przyjął szyld Portobello Explosion. Ich pierwszym wydawnictwem dla Carnaby był „We Can Fly”, autorski utwór braci Hynes, wsparty coverem teksańskiego psychodelicznego hitu Bubble Puppy „Hot Smoke and Sassafras”. Płyta nie zrobiła większego wrażenia i ukazała się w okresie przejściowym dla zespołu - Dave Hynes i Kirk Duncan byli zachwyceni dwoma pierwszymi albumami zespołu i chcieli nadać muzyce Portobello Explosion brzmienie bardziej zbliżone do rustykalnego country-rocka tego zespołu. Nazwę zmieniono ponownie na Jawbone (zaczerpnięto ją z utworu z płyty The Band z 1969 roku), a ich debiutancki album, będący unikalną mieszanką popu inspirowanego Beatlesami i korzennej amerykańskiej muzyki, ukazał się w maju 1970 roku. Recenzje były chłodno, a Jawbone nie zagrali żadnych koncertów na żywo w ramach promocji wydawnictwa. Jak można było się spodziewać, album nie odniósł sukcesu komercyjnego i zespół się rozpadł. 

 

Z wyjątkiem Pete'a Hynesa, członkowie grupy dołączyli do innego korzennego zespołu rockowego, Brown's Home Brew, kierowanego przez weterana brytyjskiego rocka Joe Browna.  Historia zespołu Mirage zakończyła się raczej jękiem niż hukiem, ale z opóźnieniem doczekali się oni świętowania przez fanów brytyjskiej muzyki ery beatu i miłośników psychodelicznego popu, którzy zebrali ich rzadkie single, zwłaszcza „The Wedding of Ramona Blair”. Nieautoryzowana kolekcja Mirage, „You Can't Be Serious”, ukazała się w 2000 roku i zawierała większość ich stron singli, a także dema, alternatywne wersje i fragmenty z sesji na żywo BBC. Autoryzowana kolekcja Mirage została wydana przez brytyjską wytwórnię RPM w 2006 roku; „Tomorrow Never Knows - The Pop Sike World of the Mirage: Singles & Lost…” podobnie zawierała większość ich rzadkich płyt 45-calowych, a także dema i kasety BBC. 

 

Wytwórnia reedycyjna Grapefruit Records wydała w 2022 roku ostateczną kolekcję Mirage zatytułowaną „The World Goes on Around You: The Anthology”. Znalazły się na nim wszystkie single zespołu, takie jak „Mirage”, „Yellow Pages” i „Portobello Explosion”, a także nagrania koncertowe BBC, liczne próbki rzadkich i niepublikowanych demówek oraz cały album Jawbone. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It's In Her Kiss/What'Ye Gonna Do 'Bout It	Mirage	06.1965	-	-	CBS 201772	[written by Clark][produced by An Oval Production]
Go Away/Just A Face	Mirage	11.1965	-	-	CBS 202007	[written by L. Ransford][produced by An Oval Production]
Tomorrow Never Knows/You Can't Be Serious	Mirage	12.1966	-	-	Philips BF 1534	[written by Lennon, McCartney]
Hold On/Can You Hear Me	Mirage	03.1967	-	-	Philips BF 1554	[written by David Hynes]
The Wedding Of Ramona Blair/Lazy Man	Mirage	05.1967	-	-	Philips BF 1571	[written by D. Hynes][produced by A 'This' Production]
Mystery Lady/Chicago Cottage	Mirage	07.1968	-	-	Page One POF 078	[written by Stein, Fay][produced by Larry Page]
Carolyn/The World Goes On Around You	Mirage	12.1968	-	-	Page One POF 111	[written by Fay, Stein][produced by Larry Page]

Victor Feldman

 

Victor Stanley Feldman (ur. 7 kwietnia 1934r - zm. 12 maja 1987r)   był angielskim muzykiem jazzowym, który grał głównie na fortepianie, wibrafonie i perkusji. Zaczął występować zawodowo w dzieciństwie, w końcu zdobywając uznanie na brytyjskiej scenie jazzowej jako dorosły. Feldman wyemigrował do Stanów Zjednoczonych w połowie lat pięćdziesiątych, gdzie kontynuował pracę w jazzie, a także jako muzyk sesyjny z różnymi wykonawcami popu i rocka. 

 Feldman urodził się w Edgware 7 kwietnia 1934 r. Wywołał sensację jako cudowne dziecko, kiedy został „odkryty” w wieku siedmiu lat. Jego rodzina była muzykalna, a jego ojciec założył Feldman Swing Club w Londynie w 1942 roku, aby zaprezentować swoich utalentowanych synów. Feldman występował od najmłodszych lat: „od 1941 do 1947 grał na perkusji w trio z braćmi; w wieku dziewięciu lat zajął się fortepianem, a w wieku 14 lat zaczął grać na wibrafonie”. Wystąpił w filmach Król Artur był dżentelmenem (1942) i Theatre Royal (1943). W 1944 roku wystąpił na koncercie z zespołem AAAF Glenna Millera jako "Kid Krupa" (w odniesieniu do perkusisty Gene'a Krupy).Odebrał także „wybitną rolę w musicalu Piccadilly Hayride” (1946-1948). 

Jego nauczyciel perkusji, Carlo Krahmer, zachęcił Feldmana do gry na wibrafonie, co zrobił najpierw w Sextecie Ralpha Sharona, a później w zespole Roy'a Foxa. Feldman grał z Vic Lewisem i Tedem Heathem. Feldman grał z Sharonem od końca 1949 do 1951, w tym występy w Szwajcarii. Były dalsze zagraniczne podróże z Ronniem Scottem (do Paryża w 1952) i Harrym Parrym (do Indii).   Grał również z Parrym w Wielkiej Brytanii od października 1953 do stycznia 1954.  Od 1954 roku, kiedy nagrywał z Jimmym Deucharem i ponownie grał ze Scottem, „pracował głównie jako pianista i wibrafonista; jego wczesna gra na wibrafonie wykazywała wpływ Milta Jacksona”. Był wybitnym perkusistą, ale najbardziej znany był jako pianista i wibrafonista. 

 Przed wyjazdem z Wielkiej Brytanii do pracy w Stanach Zjednoczonych, Feldman nagrywał z orkiestrą i kwintetem Ronniego Scotta w latach 1954-1955, w którym występowali także inni ważni brytyjscy muzycy jazzowi, tacy jak Phil Seamen i Hank Shaw. To Scott zalecił Feldmanowi emigrację do USA, co zrobił w 1955 roku. Tam, jego pierwsza stała praca była z Woody Herman Herd.  W kolejnych latach miał częste podróże powrotne do Wielkiej Brytanii.  Jego ośmiotygodniowa wizyta w latach 1956-57 obejmowała sesje nagraniowe w studiu i występy klubowe  Po Hermanie dołączył na krótko do Buddy'ego DeFranco. W 1958r miał swój własny zespół pracujący na zachodnim wybrzeżu, w skład którego wchodził innowacyjny basista Scott LaFaro. Jego album z 1958 roku The Arrival of Victor Feldman zawiera LaFaro i Stana Leveya na perkusji. Nagrywał z wieloma artystami jazzowymi, w tym z Bennym Goodmanem, George'em Shearingiem, Cannonballem Adderley'em i Milesem Davisem, zwłaszcza na albumie Davisa Seven Steps to Heaven z 1963 roku, którego tytuł jest jego własną kompozycją. Davis zaprosił Feldmana, aby dołączył do jego grupy na pełen etat, ale Feldman odmówił, woląc stabilność pracy w studiu od kariery muzyka koncertującego.

Zestaw 5 CD Shelly Manne Black Hawk, oryginalnie wydany na płycie LP we wrześniu 1959 roku, jest dobrą reprezentacją nieomylnej gry Feldmana za solistami, pomagając zdefiniować sesję jako cenny element gatunku hard bop. W 1957r Feldman osiadł na stałe w Los Angeles, a następnie specjalizował się w lukratywnej pracy sesyjnej dla amerykańskiego przemysłu filmowego i nagraniowego. Rozwijał się również, aby pracować z różnymi muzykami spoza jazzu, nagrywając z takimi artystami jak Frank Zappa w 1967, Steely Dan i Joni Mitchell w latach 70-tych oraz Tomem Waitsem i Joe Walshem w latach 80-tych. To perkusyjna praca Feldmana w piosence Steely'ego Dana „Do It Again” nadaje piosence jej latynoski rytm. Feldman pojawia się na wszystkich siedmiu albumach Steely Dan wydanych w latach 70. i 80-tych. w pierwszym wcieleniu zespołu. 

Feldman zmarł na atak serca w 1987 roku w swoim domu w Los Angeles, w wieku 53 lat, po ataku astmy.  W 2009 roku został wprowadzony do Musicians Hall of Fame and Museum w Nashville.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Taste Of Honey/Valerie	Victor Feldman	09.1962	-	88[1]	Infinity 020	[written by Scott, Marlow][produced by John Marascalco]

Bernard Butler

Bernard Butler (urodzony 1 maja 1970 w Stamford Hill w Londynie)-angielski gitarzysta,multiinstrumentalista (gra na pianinie oraz wiolonczeli ) i producent.
Uznanie zyskał jako gitarzysta Suede,w latach 90 tych został przez krytyków obwołany najlepszym gitarzystą swojego pokolenia.Z zespołem nagrał debiut zatytułowany Suede a podczas nagrywania drugiej płyty Dog Man Star odszedł ze Suede,co spowodowane było nieporozumieniami między nim a wokalistą Brettem Andersonem.

 

Po odejściu ze Suede współpracował z wieloma muzykami jako gitarzysta lub producent.Zastąpił Nicka McCabe’a na jednej z tras The Verve.Nagrał dwa albumy z soulowym wokalistą Davidem McAlmontem jako projekt McAlmont and Butler,The Sound of McAlmont and Butler z 1995 i Bring it Back z 2000.Wydał tez dwa solowe albumy-People Move On z 1998 roku i Friends and Lovers z 2000.W 2004 pogodził się z Brettem Andersonem i nagrali razem płytę jako The Tears.Here Comes The Tears miało premierę w 2005 roku i promowały ją single Refugees i Lovers.Od 2006 zespół jest w stanie spoczynku.
 

Wśród artystów z którymi współpracował Bernard są między innymi Oasis (zastąpił na trasie ich gitarzystę),Sparks,Duffy (Bernard jest współautorem kilku piosenek na jej płycie),The Libertines,Manic Street Preachers,The Veils,The Cribs, Cajun Dance Party, The View, Sons and Daughters i Black Kids.
 

Jako swojego największego idola wśród gitarzystów Bernard wymienia Johna Marra,oprócz niego inspirują go też Peter Green i George Harrison.Ulubiona gitara Butlera to czerwony Gibson.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stay	Bernard Butler	01.1998	12[12]	-	Creation CRE 281	[written by Bernard Butler][produced by Bernard Butler]
Not Alone	Bernard Butler	03.1998	27[9]	-	Creation CRE 289	[written by Bernard Butler][produced by Bernard Butler]
A Change of Heart	Bernard Butler	06.1998	45[4]	-	Creation CRE 297	[written by Bernard Butler][produced by Bernard Butler]
You Must Go On/Souvenir	Bernard Butler	10.1999	44[3]	-	Creation CRE 324	[written by Bernard Butler][produced by Bernard Butler]
Message For Jojo	Bernard Butler & Edwyn Collins	06.2001	113[1]	-	Setanta Records SET 084 T	[written by Bernard Butler,Edwyn Collins]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
People Move On	Bernard Butler	04.1998	11[19]	-	Creation CRELP 221	[silver][produced by Bernard Butler]
Friends and Lovers	Bernard Butler	10.1999	43[2]	-	Creation CRESLP 248	[produced by Bernard Butler]

A Band Of Angels

 A Band Of Angels, grupa brytyjska. Powstała na początku lat sześćdziesiątych z inicjatywy pięciu uczniów Harrow Public School: Mike'a D'Abo (ur. 1.03.1944r, Londyn) - voc, p, Christiana Johna Gaydona - g, voc, Johna Bakera - g, Dave'a Wilkinsona -b i Jamesa Rugge-Price'a - dr. Działała do 1966r.

 

Jej karierą pokierował menażer David Enthoven. W 1964r podpisała kontrakt z wytwórnią United Artists i nagrała dla niej dwa single: Me/Not True As Yet, wydany już w kwietniu, oraz Gonna Make A Woman Of You/She U Never Be You, wydany we wrześniu. W 1965r związała się z firmą Piccadilly i dla niej przygotowała następne dwie małe płyty: Leave It To Me/Too Late My Love, wydaną w listopadzie tego roku, oraz Invitation/Cheat And Lie, wydaną w lutym 1966r. Zaproponowane przez nią bezpretensjonalne, pogodne  piosenki o soulowym odcieniu nie trafiły co prawda na listy przebojów, zyskały wszakże pewną popularność.

 Wyrazem uznania dla grupy było chociażby zaproszenie do udziału w filmie muzycznym Just For You; wystrojona w słomkowe kapelusze wykonała w nim utwór Hide'n'Seek. Przestała istnieć, gdy w czerwcu 1966r D'Abo zastąpił Paula Jonesa w zespole Manfreda Manna (później działał jako solista).
 

W końcu lat sześćdziesiątych Gaydon utworzył wraz z Davidem Enthovenem spółkę impresaryjną EG, a później także firmę płytową o tej samej nazwie; obaj mieli udział w sukcesach takich wykonawców, jak King Crimson, Emerson, Lake & Palmer i Roxy Music.
Dyskografię uzupełniają dwie francuskie czwórki pod wspólnym tytułem „A Band Of Angels", wydane w 1964 i 1966r, odpowiednio przez United Artistst i Vogue.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Me/Not True As Yet	A Band Of Angels	04.1964	-	-	United Artists UP 1049	[written by Baker, D'Abo][produced by John Barry]
She'll Never Be You/Gonna Make A Woman Of You	A Band Of Angels	09.1964	-	-	United Artists UP 1066	[written by Sedaka, Greenfield]
Leave It To Me/Too Late My Love	A Band Of Angels	11.1965	-	-	Piccadilly 7N 35279	[written by Shuman, Pomus]
Invitation/Cheat And Lie	A Band Of Angels	02.1966	-	-	Piccadilly 7N 35292	[written by M. D'Abo]

Julie Rogers

Właśc. Julie Rolls, ur. 6.04. 1943 r. w Londynie, Anglia. Po zakończeniu nauki w szkole średniej w Bermondsey w 1959 r. pracowała jako tancerka w Hiszpanii, była też sekretarką i stewardesą na statku. Później dołączyła do grupy prowadzonej przez Teddy’ego Fostera, z którym występowała
w duecie kabaretowym. 

W 1962 r. już pod pseudonimem Rogers zadebiutowała w radiowym programie BBC, „Music With A Beat”. Po przesłuchaniach, zorganizowanych przez menedżera firmy Philips Johnny’ego Franza, otrzymała propozycję nagrania debiutanckiego singla. „It’s Magic”, bo o nim mowa, ukazał się w 1963 r. Kariera artystki osiągnęła punkt kulminacyjny rok później, kiedy piosenka „The Wedding” (przeróbka argentyńskiego utworu Joaquina Prieto), którą po raz pierwszy usłyszała w Hiszpanii, dotarła do brytyjskiej Top 3, i była lansowana przez lokalny magazyn telewizyjny ITV „Day By Day”. 

W USA singel znalazł się w pierwszej „dziesiątce”, pomimo dwóch wcześniejszych wersji tego utworu z 1961 r„ których wykonawcami byli Anita Bryant i Malcolm Vaughan. Kolejny, bożonarodzeniowy singel „Like A Child” i opublikowany w 1965 r. „Hawaiian Wedding Song” nie odniosły sukcesu, a Julie Rogers pozostała do końca dekady artystką cenioną i popularną w środowiskach klubowych i kabaretowych.
 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Wedding (La Novia)/The Love Of A Boy	Julie Rogers	08.1964	3[24]	10[11]	Mercury MF 820	[written by J. Prieto, F. Jay][produced by Johnny Arthey]
Like A Child/Our Day Will Come	Julie Rogers	12.1964	20[9]	67[5]	Mercury MF 88	[written by J. Breedlove, L. Breedlove][produced by Johnny Arthey]
Hawaiian Wedding Song/Turn Around, Look At Me	Julie Rogers	03.1965	31[5]	-	Mercury MF 89	[written by C. King, A. Hoffman, D. Manning][produced by Johnny Arthey]

Knack [UK]

Grupa powstała w Ilford, gdzie wtedy mieszkał Paul Gurvitz. Początkowo zespół grał w amerykańskich bazach wojskowych w Niemczech. Skład: Paul Gurvitz (gitara), Mick Palmer (bas), Brian Morris (gitara) i nieznany perkusista.

W 1964 roku wrócili do Anglii i koncertowali w klubach londyńskich. Grali też jako zespół towarzyszący Gene Vincentowi, który na stałe osiedlił się w Londynie. W maju 1964 na perkusji zaczął grać Topper Clay. Na wiosnę 1965, już bez Gene Vincenta wyjechali znowu do Niemiec i grali w klubach Star Club w Bremie, Kolonii, Hanowerze i Hamburgu. W Niemczech wydali singla That's My Desire / Bring It On Home. Strona A jest coverem The Merseybeats, strona B Sama Cooke'a.
Paul Gurvitz: "Moim pierwszym profesjonalnym występem była gra we Francji dla żołnierzy amerykańskich. Po powrocie z Francji rozpoczęliśmy koncerty w okolicach Londynu, a grupa nazywała się The Londoners."

Zespół miał kontrakt w Star Club w Hamburgu na 6 miesięcy. Po półrocznych występach w Hamburgu Londoners grali także w Star Club w Bremie (sierpień 1965) i innych klubach i salach Niemiec. Po powrocie do Anglii odszedł Mick Palmer, który studiował sztukę.
Paul Gurvitz: "To The Londoners byli grupą towarzyszącą Gene [Vincentowi] i to była bardziej pijana strona, z którą musieliśmy się ułożyć, ale głęboko w środku był to miły facet, mający nieco kłopotów z powodu bólu po wypadku z nogą."

Po zakończeniu kontraktu w Niemczech wrócili do Anglii i zmienili nazwę na The Knack. Grupa zaczęła w składzie: Topper Clay (perkusja), Paul Gurvitz (gitara), Brian Morris (gitara), Mick Palmer (bas). W stosunku do ostatniego składu The Londoners nie było więc różnicy. Jeszcze w 1965 roku wydali 2 single dla firmy Decca: Who'll Be The Next In Line / She Ain't No Good oraz It's Love Baby (24 Hours A Day) / Time Time Time. W 1966 odszedł Palmer, a zastąpił go Gearie Kenworthy (bas). Z tego okresu pochodzą 3 single Did You Ever Have To Make Up Your Mind? (wersja The Lovin' Spooful) / Red Hearts, Stop! (Before You Get Me Going) / Younger Girl (wydany w czerwcu 1966, chyba jedyny który wszedł na listy przebojów, strona B znowu jest wersją The Lovin' Spoonful) oraz Save All My Love For Joey / Take Your Love.

Na wiosnę 1967r odszedł Clay do New York Public Library. Zastąpił go Louis Farrell, którego zaprosił Paul Gurvitz. W tym roku wydali tylko jednego singla (Man From The) Marriage Guidance And Advice Bureau / Dolly Catch Her Man dla Piccadilly. Menadżerem The Knack był ojciec Paula, Sam.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Who'll Be The Next In Line/She Ain't No Good	Knack	09.1965	-	-	Decca F 12 234	[written by Ray Davies][produced by Larry Page]
It's Love Baby (24 Hours A Day)/Time Time Time	Knack	11.1965	-	-	Decca F 12 278	[written by Jarrett][produced by Larry Page]
Did You Ever Have To Make Up Your Mind?/Red Hearts	Knack	04.1966	-	-	Piccadilly 7N 35 315	[written by John Sebastian]
Stop! (Before You Get Me Going)/Younger Girl	Knack	06.1966	-	-	Piccadilly 7N 35 322	[written by P. Miller]
Save All My Love For Joey/Take Your Love	Knack	10.1966	-	-	Piccadilly 7N 35 347	[written by Graham Lyle]
(Man From The) Marriage Guidance And Advice Bureau/Dolly Catch Her Man	Knack	02.1967	-	-	Piccadilly 7N 35 367

Kim Wilde

Kim Wilde, właśc. Kim Smith (ur. 18 listopada 1960r w Londynie, Wielka Brytania) - brytyjska piosenkarka. Zadebiutowała w 1981r z piosenką „Kids in America”, która trafiła na 2. miejsce brytyjskiej listy przebojów. Jedna z najpopularniejszych brytyjskich wokalistek popowych lat 80-tych. W 1983 roku otrzymała nagrodę Brit Awards dla najlepszej brytyjskiej wokalistki solowej. Jej pozostałe największe przeboje to „Cambodia”, „You Keep Me Hangin' On” czy „You Came”.

Kim Wilde (jako Kim Smith) urodziła się 18 listopada 1960 roku w Chiswick, części Londynu. W 1972 roku Kim Wilde zadebiutowała na scenie, śpiewając utwór Johna Denvera „Take Me Home Country Roads” podczas trasy koncertowej jej ojca Marty'ego Wilde'a w Australii.

W 1980 roku Kim Wilde brała udział w nagraniu piosenki „Kids in America”, nagranej przez jej ojca i brata Ricky'ego. Po zaśpiewaniu piosenki przez Kim, demo trafiło do Micky'ego Mosta, który zaoferował wokalistce kontrakt. Singel „Kids in America” oficjalnie wydano w 1981 roku. W tym samym roku ukazał się debiutancki album zatytułowany Kim Wilde.

W 1986 roku ukazał się album Another Step, na którym znalazła się piosenka „You Keep Me Hangin' On” (cover The Supremes). Utwór w nowej wersji dotarł do pierwszych miejsc list przebojów w wielu krajach.

W 1988 roku ukazał się album Close, który okazał się najlepiej sprzedającym się longplayem w karierze Kim Wilde. Po wydaniu Close Kim Wilde ruszyła w trasę koncertową z Michaelem Jacksonem, który wówczas promował album Bad. W 1990 roku wokalistka ruszyła w trasę koncertową z Davidem Bowiem.

Po spadku popularności w latach 90-tych odeszła od przemysłu muzycznego. W 1995 roku wzięła udział w wystawianiem na londyńskim West Endzie rockowej operze pt. Tommy. We wrześniu 1996 roku wzięła ślub z aktorem Halem Fowlerem. W 2003 roku Kim Wilde i niemiecka wokalistka Nena nagrały utwór „Anywhere, Anyplace, Anytime”. W 2006 roku ukazał się album Never Say Never, na którym pojawiły się dawne przeboje Wilde oraz premierowe utwory (m.in. „Perfect Girl”).

W 2010 roku ukazał się album Cone Out And Play, a w 2011 roku Snapshots.
Kim, 1 września 1996 roku, wzięła ślub z Halem Fowlerem. Mają dwójkę dzieci: Harry'ego Tristana (ur. 3 stycznia 1998 roku) oraz Rose Elizabeth (ur. 14 stycznia 2000 roku).

Wilde deklaruje ateizm.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kids In America/Tuning In Tuning On	Kim Wilde	02.1981	2[13]	25[18]	RAK RAK 327	[gold-UK][written by Marty Wilde ,Ricky Wilde][produced by Ricky Wilde]
Chequered Love/Shane	Kim Wilde	05.1981	4[9]	-	RAK RAK 330	[silver-UK][written by Marty Wilde ,Ricky Wilde][produced by Ricky Wilde]
Water On Glass/Boys	Kim Wilde	08.1981	11[8]	-	RAK RAK 334	[written by Marty Wilde ,Ricky Wilde][produced by Ricky Wilde]
Cambodia/Watching For Shapes	Kim Wilde	11.1981	12[12]	-	RAK RAK 336	[written by Marty Wilde ,Ricky Wilde][produced by Ricky Wilde]
View From A Bridge/Take Me Tonight	Kim Wilde	04.1982	16[7]	-	RAK RAK 342	[written by Marty Wilde ,Ricky Wilde][produced by Ricky Wilde]
Child Come Away/Just Another Guy	Kim Wilde	10.1982	43[4]	-	RAK RAK 352	[written by Marty Wilde ,Ricky Wilde][produced by Ricky Wilde]
Love Blonde/Can You Hear It	Kim Wilde	07.1983	23[8]	-	RAK RAK 360	[written by Marty Wilde ,Ricky Wilde][produced by Ricky Wilde]
Dancing In The Dark/Back Street Driver	Kim Wilde	11.1983	67[2]	-	RAK RAK 365	[written by Nicky Chinn, Paul Gurvitz][produced by Ricky Wilde]
The Second Time/Lovers On A Beach	Kim Wilde	10.1984	29[9]	-	MCA KIM 1	[written by Marty Wilde ,Ricky Wilde][produced by Ricky Wilde]
The Touch/Shangri-la	Kim Wilde	12.1984	56[3]	-	MCA KIM 2	[written by Marty Wilde ,Ricky Wilde][produced by Ricky Wilde, Marty Wilde]
Go For It/Lovers On A Beach	Kim Wilde	01.1985	-	65[7]	MCA 52 513	[written by Marty Wilde ,Ricky Wilde][produced by Ricky Wilde, Marty Wilde]
Rage To Love/Putty In Your Hands	Kim Wilde	04.1985	19[8]	-	MCA KIM 3	[written by Marty Wilde ,Ricky Wilde][produced by Ricky Wilde]
You Keep Me Hangin' On/Loving You	Kim Wilde	10.1986	2[14]	1[1][21]	MCA KIM 4	[silver-UK][written by E. Holland, L. Dozier, B. Holland][produced by Ricky Wilde]
Another Step (Closer To You)/Hold Back	Kim Wilde And Junior	04.1987	6[11]	-	MCA KIM 5	[written by K. Wilde, S. Byrd][produced by Ricky Wilde]
Say You Really Want Me/Don't Say Nothing's Changed	Kim Wilde	08.1987	29[5]	44[8]	MCA KIM 6	[written by D. Sembello, D. Rudolph, D. Spencer Jr.][produced by Rod Temperton, Dick Rudolph, Bruce Swedien]
Rockin' Around The Christmas Tree/Deck The Blooming Halls	Mel Smith and Kim Wilde	12.1987	3[7]	-	10 Records TEN 2	[written by John D. Marks][produced by Stuart Colman]
Hey Mr. Heartache/Tell Me Where You Are	Kim Wilde	05.1988	31[5]	-	MCA KIM 7	[written by K. Wilde, S. Byrd][produced by Ricki Wilde, Tony Swain]
You Came/Stone	Kim Wilde	07.1988	3[11]	41[10]	MCA KIM 8	[silver-UK][written by R. Wilde, K. Wilde][produced by Ricki Wilde, Tony Swain]
Never Trust A Stranger/Wotcha Gonna Do	Kim Wilde	10.1988	7[9]	-	MCA KIM 9	[written by R. Wilde, K. Wilde][produced by Ricky Wilde]
Four Letter Word/She Hasn't Got Time For You ('88)	Kim Wilde	12.1988	6[12]	-	MCA KIM 10	[written by R. Wilde, M. Wilde][produced by Ricki Wilde, Tony Swain]
Rockin' Around The Christmas Tree/Deck The Blooming Halls	Mel Smith and Kim Wilde	12.1988	99[1]	-	10 Records TEN 2	[written by John D. Marks][produced by Stuart Colman]
Love In The Natural Way/You'll Be The One Who'll Lose	Kim Wilde	03.1989	32[6]	-	MCA KIM 11	[written by R. Wilde, M.Wilde, K. Wilde][produced by Ricki Wilde, Tony Swain]
It's Here/Virtual World	Kim Wilde	04.1990	42[5]	-	MCA KIM 12	[written by R. Wilde, K. Wilde][produced by Ricki Wilde]
Time/Someday	Kim Wilde	06.1990	71[3]	-	MCA KIM 13	[written by R. Wilde,K. Wilde][produced by Ricki Wilde]
I Can't Say Goodbye/Sanjazz Megamix	Kim Wilde	12.1990	51[3]	-	MCA KIM 14	[written by R. Wilde, K. Wilde][produced by Ricki Wilde]
Love Is Holy/Birthday Song	Kim Wilde	05.1992	16[6]	-	MCA KIM 15	[written by Rick Nowels, Ellen Shipley][produced by Rick Nowels]
Heart Over Mind/I've Found A Reason	Kim Wilde	06.1992	34[3]	-	MCA KIM 16	[written by David Monday, Sandy Stewart, Nick Whitecross, Jon Hall][produced by Ricki Wilde]
Who Do You Think You Are?/Try Again	Kim Wilde	09.1992	49[3]	-	MCA KIM 17	[written by R. Wilde, K. Wilde][produced by Ricki Wilde]
If I Can't Have You/Never Felt So Alive	Kim Wilde	07.1993	12[8]	-	MCA KIM 18	[written by B. Gibb, M. Gibb, R. Gibb][produced by Ricki Wilde]
In My Life	Kim Wilde	11.1993	54[1]	-	MCA KIM 19	[written by R. Wilde,K. Wilde][produced by Ricki Wilde]
Breakin' Away	Kim Wilde	10.1995	43[2]	-	MCA KIMTD 21	[written by Tracy Ackerman, M. Percy, T. Lever][produced by Ricki Wilde, Serious Rope]
This I Swear	Kim Wilde	02.1996	46[2]	-	MCA KIMTD 22	[written by Tony Swain, P. Sheyne][produced by Ricki Wilde, Serious Rope]
Shame	Kim Wilde	10.1996	79[1]	-	MCA MCSTD 40080	[written by John H. Fitch, Jr./Reuben Cross][produced by Ricki Wilde]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kim Wilde	Kim Wilde	07.1981	3[14]	86[22]	Rak SRAK 544	[gold-UK][produced by Ricky Wilde]
Select	Kim Wilde	05.1982	19[11]	-	Rak SRAK 548	[silver-UK][produced by Ricky Wilde]
Catch as Catch Can	Kim Wilde	11.1983	90[1]	-	Rak SRAK 165408	[produced by Ricky Wilde]
Teases & Dares	Kim Wilde	11.1984	66[2]	84[10]	MCA MCF 3250	[produced by Ricki Wilde, Marty Wilde, Kim Wilde]
The Very Best of Kim Wilde	Kim Wilde	05.1985	78[4]	-	Rak WILDE 1	-
Another Step	Kim Wilde	11.1986	73[5]	40[26]	MCA MCF 3339	[produced by Ricky Wilde, Rod Temperton, Bruce Swedien]
Close	Kim Wilde	06.1988	8[38]	114[6]	MCA MCG 6030	[platinum-UK][produced by Ricky Wilde, Tony Swain]
Love Moves	Kim Wilde	05.1990	37[3]	-	MCA MCG 6088	[produced by Ricky Wilde]
Love Is	Kim Wilde	05.1992	21[3]	-	MCA MCAD 10625	[produced by Rick Nowels, Ricky Wilde]
The Singles Collection 1981–1993	Kim Wilde	09.1993	11[7]	-	MCA MCD 10921	[gold-UK][produced by Ricky Wilde ,Marty Wilde, Kim Wilde, Rod Temperton, Bruce Swedien, Tony Swain]
The Very Best of Kim Wilde	Kim Wilde	11.2001	164[1]	-	EMI	-
Here Come the Aliens	Kim Wilde	03.2018	21[2]	-	Unknown Rch WRF 3CD	[produced by Ricky Wilde]

Ram Records

Ram Records to brytyjska wytwórnia dance, która koncentruje się na gatunku drum & bass. Została założona przez legendarnego producenta elektroniki Andy C. w 1992 roku. Andy C. pomógł wówczas jego bliski przyjaciel Ant Miles, ale dziś zarządza nią Scott Bourne (Red One).

Od momentu powstania w 1992 roku Ram Records zdobyła wiele nagród za wydawnictwa muzyczne, działalność wytwórni i artystów, którzy pojawili się na liście. W 1993 roku ich pierwszym wydawnictwem była Valley of the Shadows autorstwa Origin Unknown, z Andy C i Randall, a także nagrania First Shimon  rok później. Ram Records kontynuował współpracę z Origin Unknown i w 1997 roku wydał Moving Fusion's Turbulence, aby zyskać szerokie uznanie. Inne ważne momenty dla wytwórni to 1999r The Beginning EP   Moving Fusion, 2001 Body Rock, która osiągnęła 28. pozycję w brytyjskich oficjalnych listach przebojów, a w 2007 r. podpisano kontrakt z Chaste & Status i Xample.

W 2008 roku Ram Records podpisuje umowę z Lomaxem, podczas gdy Chase & Status wydali swój debiutancki album, a w 2009r Sub Focus wydali „Rock It” znalazł się na liście 40 najlepszych w Wielkiej Brytanii. Ram Records podpisał kontrakt z kolejnymi artystami w 2010 roku , takimi jak: Wilkinson, Mind Vortex i Delta Heavy. Wydała także „Could This Be Real” i „Splash” autorstwa Sub Focus, które znalazły się na liście BBC Radio 1 B.

  Wytwórnia stała się również znana z nocnych klubów, które rozpoczęły się od legendarnego klubu nocnego „The End”, otwartego przez 11 lat do grudnia 2008 r. Następnie wytwórnia przeniosła się do super klubu Matter w 2009 r., Gdzie liczba uczestników   klubów nocnych potroiły się do ponad 3000 osób w ciągu zaledwie 2 miesięcy. Trwało to do czerwca 2010 r.,kiedy Matters również został zamknięty. Ram Records nazywa teraz London Fabric swoim klubowym domem.

Ram Records podpisało kontrakty z imponującą listą artystów drum & bass w ciągu ostatniej dekady, poprzedni artyści na ich liście to: Chase & Status , Andy C, Ant Miles, BCK, Culture Shock , DC Breaks, Gridlok, Fierce, Flatliner, DJ Fresh , Noisia, Loadstar , Mayhem, Moving Fusion, Sparfunk, Nightbred, Desired State, Fierce, Dynamite MC, Concord Dawn, Concept 2, Hamilton, Red One, Wilkison and Plan B. Członkowie Lomax, Loadstar i Xample .

                 Single na listach przebojów:

Ant Miles & Red One Bring It On / Musica  .2001   107.UK
 Bad Company Spacehopper / Tonight .2002   56.UK
 Chase & Status feat. Plan B Pieces .2008   70.UK
 Concept 2 No Mistake .2003  126.UK
 Chase & Status feat. Kano Against All Odds . 2009   45.UK
 Dynamite MC & Origin Unknown Hotness .2003  66.UK
 Fresh BC Signal / Big Love .2003   58.UK
 Fresh BC Colossus .2004   74.UK
 Fresh Capture The Flag / Twister .2004   70.UK
 Moving Fusion Atlantis EP . 2001  84.UK
 Moving Fusion Thunderball / Lazy Bones . 2001  80.UK
 Moving Fusion Star Sign / Party People . 2002  81.UK
 Nightbreed Pack Of Wolves .2004   45.UK
 Origin Unknown Valley Of The Shadows .1996  60.UK
 Origin Unknown Truly One .2002  53.UK
 Ram Trilogy - Part 1 No Reality / Scanners .1998  117.UK
 Ram Trilogy - Part 2 Mind Overload .1998  124.UK
 Ram Trilogy Evolution .1999   92.UK
 Ram Trilogy Chapter 4 EP: Beast Man / Electro Melody .2002  71.UK
 Ram Trilogy Chapter 5 EP: Brainwash / Milky Way .2002  62.UK
 Ram Trilogy Huggy Bear / Superfly .2002  60.UK
 Shimon feat. Kimani Jazz Freak / Malice .2005  165.UK
 Shimon & Andy C Quest .2003   95.UK
 Shimon & Andy C Body Rock .2002   28.UK
 Sparfunk feat. Joe Solo Rapture / Blazin' Jazz .2005   151.UK
 Sub Focus X-Ray / Scarecrow . 2005  60.UK
 Sub Focus Frozen Solid / X-Ray \ Juno . 2005 102.UK
 Sub Focus Airplane / Flamenco . 2006 101.UK
 Sub Focus Timewarp / Join The Dots. 2008 92.UK
 Sub Focus Rock It / Follow The Light . 2009 38.UK
 Sub Focus Could This Be Real . 2010 41.UK
 Sub Focus feat. Coco Splash .2010  41.UK

 
                 Albumy na listach przebojów:

 Chase & Status MORE THAN ALOT  .2008   49.UK
 Fresh MUSIC MAKER EP .2003   151.UK
 Moving Fusion THE START OF SOMETHING .2002 171.UK
 Ram Trilogy MOLTEN BEATS .1999  179.UK
 Ram Trilogy SCREAMER EP .2003  162.UK
 Sub Focus SUB FOCUS .2009   51.UK

David Sylvian

Kiedy śpiewa o religii – nie brzmi świętoszkowato. Kiedy śpiewa o miłości – nie bywa naiwny. Kiedy się cieszy – jest to radość męska, ale bez sztucznej powściągliwości. Kiedy mówi o smutku – nie są to ani krokodyle łzy, ani nostalgia taniego podrywacza, ani histeria, ani pozerka.


Jego przygoda z muzyką zaczęła się w pierwszej połowie lat 70-tych XX wieku. Już z początkiem następnej dekady kariera założonego przez niego zespołu Japan rozkwitła w najlepsze. Jednak w pewnej chwili tytułowy bohater uznał, że… to wszystko bez sensu. Świadoma i szczera rezygnacja z oczywistego splendoru na rzecz poszukiwania własnej drogi to rzadkość. Zwykle takie „wyrzeczenie” jest wynikiem spadku zainteresowania ze strony publiczności. David Sylvian odważnie zszedł ze ścieżki wielkiej kariery na rzecz wielkiej sztuki i zrobił to w bardzo gorącym momencie.

Zanim do tego doszło, przez kilka lat współtworzył jedno z najważniejszych zjawisk muzycznych tamtych czasów. Siłę Japan stanowiły nie tylko oryginalny image, kompozycje i teksty, ale przede wszystkim konkretny skład. Właściwie każdy z członków brytyjskiego zespołu działał później w istotnych projektach lub sam stanowił jasny punkt na mapie muzycznego świata. Wystarczy wspomnieć Richarda Barbieriego czy Ryuchiego Sakamoto. Ten pierwszy współtworzył Porcupine Tree. Drugiego wsławiły ścieżki dźwiękowe ważnych dzieł filmowych („Ostatni cesarz”, „Wichrowe wzgórza”, „Mały Budda”), produkcje solowe czy wreszcie współpraca z Madonną przy płycie „Erotica”.

 To właśnie Japan, obok Visage, Ultravox i Human League, kładło podwaliny pod nurt New Romantic, a na początku lat 80-tych stanowiło najgroźniejszą siłę na listach przebojów. Działo się to, mimo że ich muzyka, jak na rozrywkową, była wyjątkowo ambitna.
Jak głosi branżowa legenda, promotorzy chcieli pójść o krok dalej i europejską gwiazdę stuningować na zespół światowego formatu. Sylviana jednak nie interesowała komercja; szykował się już do kariery solowej. Awaryjnie stworzono więc sztuczny band, będący w pewnym sensie kopią Japan. Tym zespołem był Duran Duran, który później wprawdzie błysnął prawdziwym talentem, jednak korzenie ma podobno mocno castingowe. Słynny menadżer Simon Napier-Bell (współpraca m.in. z The Yardbirds, Wham!, Boney M i Markiem Bolanem) potwierdza plotkę słowami „Duran Duran byli kopią Japan (…). Japan zbudowało podstawy wszystkiego, co się działo w latach 80. (…) Gary Numan ukradł głos Davida Sylviana. Duran Duran ukradli mu fryzurę, Paul Young jego bas. Wszyscy kopiowali grę na perkusji Steve’a Jansena…”.
Po odejściu z Japan David Sylvian (właśc. David Alan Batt) zaczął działać pod własnym szyldem. Tak rozpoczęła się niesamowita epoka niepokojącego piękna i prawdziwie artystycznego eksperymentu.
Dopóki Sylvian był związany z Virgin, miał pod ręką baterię świetnych muzyków. Zanim stworzył szczęśliwe małżeństwo z poetką Ingrid Chavez, do momentu założenia własnej wytwórni Samadhi Sound kreował sztukę wielowymiarową i czytelną. Później skręciła ona w inne, niekoniecznie gorsze, ale o wiele bardziej hermetyczne obszary. To jednak temat na inną opowieść.
Płyty Sylviana z pierwszego piętnastolecia solowej kariery nie są względem siebie spójne stylistycznie. Barwa głosu, liryka i atmosfera to czynniki charakterystyczne. Jednak i one różnią się na poszczególnych krążkach.
 Sylvian niczego nie kalkulował i nie tworzył typowych hitów. Jako artysta z krwi i kości myślał tylko o sztuce. Po latach takie postępowanie miało skutek uboczny: narzekał na wytwórnię, która podobno go lekceważyła. Finalnie współpraca się zakończyła, ale nagrane w tamtych latach płyty to prawdziwe skarby.

Solowy debiut Sylviana to przyjemna porcja awangardowego popu. Choć na „Brilliant Trees” artysta nie wzbija się jeszcze do (od)lotu, to na pewno rozwija skrzydła i zapowiada, co może się wydarzyć. Pokazuje, na co go stać i w którą stronę będzie zmierzał po zwinięciu „japońskiej bandery”.
Bębny jego brata - Steve’a Jansena - dość naturalnie rozwijają stylistykę  macierzystej grupy. Są bardzo charakterystyczne, ale zdecydowanie dryfują w kierunku złamanych rytmów i jazzu. Reszta to już zupełnie inny poziom. Zarówno struktura kompozycji, jak i instrumentarium, a nade wszystko harmonie i sposób traktowania przestrzeni, są niczym praca profesorska w porównaniu z nawet bardzo ambitnymi studiami.
Dziwnym trafem, przeskok w nową estetykę nie jest szczególnie brutalny. Jeżeli ktoś uważnie słuchał takich kompozycji Japan, jak „Ghost” czy „Nightporter”, nie przeżyje wielkiego szoku. Poza tytułowym bohaterem i jego bratem oraz Sakamoto i Barbierim, którzy pozostali we współpracy z rozpędu, warto zwrócić uwagę na genialnego trębacza -Marka Ishama, który będzie się później przewijał przez niemal wszystkie płyty Sylviana. Przede wszystkim zaś na Holgera Czukaya z legendarnej grupy Can. To właśnie jemu przypisuje się dominującą rolę w nadaniu albumowi ostatecznego szlifu. To dla niego Sylvian przybył do Berlina, by tam, symbolicznie odcinając się od przeszłości, nagrać solowy debiut.
Podstawowe wydania, na jakie należy zwrócić uwagę, to oryginał z 1984 roku oraz reedycja z 2003. Poza odświeżoną okładką i mało inwazyjnym remasteringiem nie występują tu żadne rewolucyjne zmiany. O ile oryginalne brzmienie było dość zbite, surowe i mało przyjazne, o tyle wersja z roku 2003 jest głośniejsza i nieco jaśniejsza. Nadal jednak dźwięk pozostaje bardziej „dokumentalno-sentymentalny” niż rozkoszny. Oczywiście, jak na standardy audiofilskie. Nie polecam więc tego albumu na początek przygody z muzyką Sylviana, choć ogólnie jest on bardzo wartościowy.

 Nie licząc ambientowo-eksperymentalnego krążka „Alchemy: An Index of Possibilities”, który zdarzył się po drodze, dwa lata po debiucie Sylvian wzbił się w przestworza. „Gone to Earth” to dzieło kompletne… w swojej niekompletności. Ale nawet jeśli robi wrażenie szkicowego rozgrzebania, poetyckiej niekonsekwencji i lekkiego rozchwiania, przypomina zbiór starożytnych prawd, rozsianych na przestrzeni wieków, zebranych i uporządkowanych w bardzo zgrabną całość. Ta zwiewna, ezoteryczna, a zarazem bardzo męska płyta jest niczym przygoda, która po prostu się zdarza, a my mamy wybór: albo poddać się jej biegowi, albo próbować ją zanegować. Mimo że wszystko jest tutaj utopione w przepotężnych pogłosach i niewyobrażalnie rozciągniętych echach, całość brzmi jak produkcyjne arcydzieło.
To, co się dzieje w sferze instrumentacji oraz dźwięku, przyprawia o dreszcze. Weźmy gitarę zaproszonego na płytę Roberta Frippa. Tak, tego z King Crimson. Słyszymy nie tylko jego legendarne syntezatorowe „śpiewy”, sprzężenia i dysonanse, ale również niespotykaną wcześniej barwę instrumentu, będącą połączeniem dźwięku płynącego z naturalnego źródła, wzbogaconego o przystawkę piezoelektryczną, efekty i specyficzne „zawieszenie w ciszy”. Ostatecznie otrzymujemy coś, co jest wszystkim i niczym do końca: fuzję brzmienia tradycyjnego z niby-orkiestrowym, niby-akustycznym i niby-syntetycznym. Fripp jest dostojnym gościem, ale nawet na chwilę nie śmie dominować. Podobno zresztą powiedział kiedyś, że on się w liderowanie Sylviana nie wtrąca, bo ufa mu w stu procentach. Facet, którego wszyscy się boją i taka deklaracja? Coś w tym jednak musi być, skoro występ na płycie „Gone to Earth” nie był ostatnim.
Ten krążek to nie tylko Sylvian i Fripp. To także plejada innych znakomitości. Bębny Steve’a Jansena to klasa sama w sobie; rytm zyskał nowy wymiar. Nie ma chyba drugiego takiego dzieła, gdzie groove byłby tak masywny i aksamitny zarazem. Brzmienie jest skompresowane i spogłosowane, ale także naturalne i pełne. Poza Jansenem, warto wspomnieć o Johnie Taylorze (fortepian) i Melu Collinsie, znakomitym saksofoniście, współpracującym z King Crimson, Clannad czy Richardem Wrightem z Pink Floyd. Wszystko spowija niewymuszona finezja, materializująca się głównie pod postacią klawiszowych plam, onirycznych gitar, na tle których Sylvian snuje swoje niepokojące opowieści.

Na „Secrets of The Beehive” niebiańsko-oceaniczne echa uspokajają się znacznie, choć nie brakuje przestrzeni. Robi się bardziej artystowsko, kameralnie i kontynentalnie. To najbardziej „bardowa” ze wszystkich płyt Sylviana. Ale spokojnie, nie ma tu miejsca na pretensje i moralizatorskie opowieści o buncie przeciwko filistrom. O ile na „Brilliant Trees” David był awangardowym performerem, a na „Gone to Earth” zmienił się w kogoś na kształt romantycznego ezoteryka, o tyle tutaj zrobił się bardzo zwyczajny w swej niezwykłości.
Fortepian, kontrabas, gitara akustyczna, sekcja smyczkowa, trąbka i delikatna perkusja to podstawy instrumentarium. Sylvian nie byłby sobą, gdyby nie dopuścił do muzyki chociaż odrobiny eksperymentu. Mamy więc spogłosowane „taśmy”, klawiszowe dysonanse, niepokój i melancholię, które najlepiej wyraża właśnie dyskretna elektronika.
Brzmienie jest przestrzenne, ale znacznie bliższe. Można ze mnie szydzić, jeśli to nieprawda, ale od lat ulegam złudzeniu, że słyszę w tej rejestracji francuski zamek, w którym realizowano część nagrań. Zresztą, nie tylko zamek, ale i Francję! Otwarte przestrzenie z kojącym, południowym słońcem w tle.
To bez wątpienia najbardziej jasna płyta Sylviana. Jasna, ale nie wesołkowata czy głupkowata.
Choć w odniesieniu do solowego Sylviana słowo „hit” brzmi absurdalnie, oryginalne wydanie z 1987 roku zawiera utwór ze znanym motywem „Forbidden Colours”, napisanym przez Sakamoto, a wykorzystanym kilka lat wcześniej w ścieżce dźwiękowej filmu „Wesołych świąt, pułkowniku Lawrence” (1983). Jako kompozycja wokalno-instrumentalna pojawił się też na stronie B singla „Red Guitar”, promującego debiutancki album Sylviana. Remaster z roku 2003 jest go pozbawiony. Wynagrodzono to bonusem „Promise (The Cult of Eurydice)”, który w roku 1987 występował tylko w japońskim wydaniu.

W 1989 roku Japan, już nie pod pierwotną nazwą, zjednoczyło się na chwilę, by nagrać interesujący, pełnowymiarowy album. Stylistycznie mogłaby to być kolejna płyta Sylviana, gdyż całość przesyca duch jego solowej twórczości. Jednak otrzymaliśmy twór, przynajmniej w teorii, zespołowy, sygnowany nazwą Rain Tree Crow, a na nim znakomite brzmienie, będące pomostem pomiędzy tym, co się działo na „Secrets of The Beehive”, a tym, co miało się wydarzyć później. Muzycznie jest bardzo ciekawie; dźwiękowo jeszcze lepiej. Jak na początek lat 90-tych płyta brzmi szalenie nowocześnie. Realizacja jest czysta, nieinwazyjna i kontrolowana od A do Z, a jednak nie zabija to ducha poezji i eksperymentu.

 
Wcześniej Sylvian zaprosił Frippa, teraz Fripp zaprosił Sylviana. Z tej niezwykłej kooperacji dwóch światów powstały albumy „First Day” i koncertowy „Damage”. Panowie odbyli trasę prawie po całym świecie (z towarzyszeniem m.in. Pata Mastelotto i Treya Gunna, którzy później zasilili skład reaktywowanego King Crimson). Ze strony Frippa miała paść propozycja reaktywacji legendarnej grupy z Davidem Sylvianem na wokalu. Ten jednak podobno zupełnie tego nie czuł. O ile formuła kompromisu dwóch światów przyniosła ciekawy efekt, o tyle nasz bohater prawdopodobnie znów chciał uciec od szufladek. Współpraca dwóch talentów przyniosła jednak ciekawe płyty, będące niezwykłym zderzeniem futurystycznej, jak na tamte czasy, muzyki oraz poetyckiej wrażliwości. Fanom Sylviana akustycznego i przestrzennego ta formuła może się wydać nieco męcząca. Elektroniczne bębny i dość syntetyczna oprawa, przy całym szacunku dla Frippa, straciły na wartości. Ale pośród utworów zdarzają się prawdziwe perły, a całość ma alchemiczno-księżycowy klimat.

Wydana w 1999 roku „Dead Bees on a Cake” to bez wątpienia najlepsza płyta Sylviana. Dojrzała, poukładana, przystępna, choć niepozbawiona ducha eksperymentu. To unikatowa i nieporównywalna z niczym autorska muzyka, wyrastająca z (czasem bardzo tradycyjnego) bluesa, ale też ambientu, world music, ambitnego rocka, jazzu i poezji śpiewanej, w najlepszym znaczeniu tego sformułowania. Wszystko tu zostało kunsztownie opakowane w klimatyczne, „przytulne” aranżacje. Pomimo owej przytulności, muzyka rozpościera się w wielu planach. W horyzontalnej i odległej perspektywie potrafi zaakcentować ogromną przestrzeń, czającą się pośród kameralnych i bliskich dźwięków. Na płaszczyźnie rytmu mamy częstokroć do czynienia ze szlachetną i inteligentną mantrowością. „Dead Bees on a Cake” czaruje ciepłem, poezją i klimatem. Brzmi dobrze na każdym sprzęcie, choć dopiero na tym dobrym rozwija głębię.
Lista gości przytłacza rozmachem i świadomością doboru. Do jazzowych gitar Sylvian „wziął sobie” Marka Ribota, do folkowo-bluesowych - Billa Frisella. Za elektrycznym pianinem wymiennie siedzieli Ryuichi Sakamoto i Tommy Barbarella.
To album wyjątkowy pod każdym względem. Symbolicznie zamyka pewien etap w twórczości artysty, ale również w dobrym, romantycznym stylu żegna się z XX wiekiem. Z drugiej strony – naiwność to ostatnia rzecz, jaką można zarzucić dziełu. Jest męsko i dojrzale. Takich płyt już się dzisiaj nie nagrywa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bamboo Houses/Bamboo Music	David Sylvian with Ryuichi Sakamoto	08.1982	30[4]	-	Virgin VS 510	[written by Ryuichi Sakamoto and David Sylvian][produced by Ryuichi Sakamoto, David Sylvian, Steve Nye]
Forbidden Colours/The Seed And The Sower	David Sylvian with Ryuichi Sakamoto	07.1983	16[9]	-	Virgin VS 601	[written by Ryuichi Sakamoto and David Sylvian][produced by Ryuichi Sakamoto]
Red Guitar/Forbidden Colours	David Sylvian	06.1984	17[7]	-	Virgin VS 633	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
The Ink In The Well/Weathered Wall	David Sylvian	08.1984	36[3]	-	Virgin VS 700	[written by Jon Hassell, David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
Pulling Punches/Backwaters	David Sylvian	11.1984	56[2]	-	Virgin VS 717	[written by David Sylvian][produced by Ryuichi Sakamoto, David Sylvian, Steve Nye]
Words With The Shaman	David Sylvian	12.1985	72[2]	-	Virgin VS 835	[written by David Sylvian, Jon Hassell, Steve Jansen][produced by David Sylvian, Nigel Walker]
Taking The Veil/Answered Prayers	David Sylvian	08.1986	53[4]	-	Virgin VS 815	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
Silver Moon/Gone To Earth	David Sylvian	10.1986	83[2]	-	Virgin VS 895	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
Let The Happiness In/Blue Of Noon	David Sylvian	10.1987	66[2]	-	Virgin VS 1001	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
Pop Song/A Brief Conversation Ending in Divorce/The Stigma of Childhood (Kin)	David Sylvian	11.1989	83[2]	-	Virgin	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
Heartbeat/Nuages	David Sylvian, Ryuichi Sakamoto	06.1992	58[3]	-	Virgin America VUS 57	[written by Arto Lindsay, Ryuichi Sakamoto, David Sylvian][produced by Ryuichi Sakamoto, David Sylvian]
Jean The Birdman	David Sylvian with Robert Fripp	08.1993	68[2]	-	Virgin VSCDG 1462	[written by Trey Gunn, Robert Fripp, David Sylvian][produced by David Bottrill, David Sylvian]
I Surrender/Les Fleurs du Mal/Starred and Dreaming	David Sylvian	03.1999	40[2]	-	Virgin VSCDT 1722	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Brilliant Trees	David Sylvian	07.1984	4[14]	-	Virgin V 2290	[produced by David Sylvian, Steve Nye]
Gone to Earth	David Sylvian	09.1986	24[5]	-	Virgin VDL 1	[produced by David Sylvian, Steve Nye]
Secrets of the Beehive	David Sylvian	11.1987	37[2]	-	Virgin V 2471	[produced by Steve Nye]
Plight & Premonition	David Sylvian with Holger Czukay	04.1988	71[1]	-	Virgin VE 11	[produced by David Sylvian, Holger Czukay]
The First Day with Robert Fripp	David Sylvian	07.1993	21[2]	-	Virgin CDVX 2712	[produced by David Sylvian, David Bottrill]
Dead Bees on a Cake	David Sylvian	04.1999	31[2]	-	Virgin CDV 2876	[produced by David Sylvian]
Everything and Nothing	David Sylvian	10.2000	57[2]	-	Virgin CDVD 2897	[produced by David Sylvian, Steve Nye]
Camphor	David Sylvian	06.2002	99[1]	-	Venture CDVE 962	[produced by David Sylvian]
A Victim of Stars 1982–2012	David Sylvian	03.2012	58[1]	-	Virgin CDVD 3097	[produced by David Sylvian ,Ryuichi Sakamoto ,Steve Nye, Rain Tree Crow ,David Bottrill, Steve Jansen ,Burnt Friedman]