Tennessee,Randolph C. Wood.Osiadł po wojnie w małym miasteczku Gallatin nieopodal Nashville i tam prowadził sklep z akcesoriami elektrycznymi.Sprzedażą płyt zainteresował się w 1947r i były to głównie płyty z muzyką klasyczną i popularną. Klienci pytali go coraz częściej o wykonawców rhythm'n'bluesowych występujących w Nashville,takich jak:Joe Liggins, Roosevelt Sykes, czy Cecil Gant.
Woods odkrył ,że płyty tych wykonawców były dostępne tylko limitowanym
nakładzie,a więc niedostępne dla niego.Zaczął swój muzyczny bizness w
1948 roku od sprzedaży wysyłkowej.Do 1950r jego interes tak się rozrósł
[20.000 tytułów],że swój sklep elektryczny przemianowuje na sklep
muzyczny. Jego współpraca z Gene Noblesem zaowocowała własną firmą nagraniową Randy' s ,która wydała kilka płyt minn. Richarda Armstronga i Record Shop Special wydającą Cecila Ganta.Zasadniczo było to przedłużenie sklepu muzycznego.
Kiedy Wood przejął część udziałów lokalnego radia,zdecydował się z Noblesem na założenie "prawdziwej" wytwórni płyt z własną dystrybucją,nagrywającą lokalnych artystów w studio radiowym. Jednym z pierwszych artystów nagrywających dla wytwórni był młody człowiek Johnny Maddox,który zaczynał jako pakowacz w sklepie Wooda.Jego honky tonk grany na fortepianie stał się znakiem firmowym wytwórni.Wczesne single to najczęściej muzyka gospel takich wykonawców jak: Fairfield 4, the Gateway Quartet, the Golden Voice Trio, Rosa Shaw, Joe Warren, the Singing
Stars.
Rhythm' n' blues firmowali-Griffin Brothers, Ivory Joe Hunter, Joe Liggins, the Four Dots, the Big Three Trio, Brownie McGhee, Shorty Long, and the Counts.
Duże sukcesy na listach przebojów odniósł zespół Griffin
Brothers,którego pięć pierwszych singli w latach 1950-51 weszło do Top
10 "Billboard".W 1955 roku Randy Wood został zaalarmowany rosnącym
zapotrzebowaniem na muzykę rhythm' n' bluesową wśród białych
słuchaczy,co zaowocowało w pierwszym rzędzie na zwiększonej produkcji
"coverów",a więc wtórnych wersji originalnych utworów wykonywanych przez
białych w tym przypadku wykonawców.
We wczesnych latach 50-tych muzyczne stacje radiowe były bardzo
homogeniczne[jedne grały np. tylko białych artystów jak F.Sinatra,Jo
Stafford,inne Hanka Williamsa ,Kitty Wells itp.],niepodobne do
póżniejszego okresu 1956-1970 gdzie grano wszystkie gatunki muzyczne.
W 1955r wraz z pojawieniem się Fatsa Domino i Chucka Berry' ego
na listach przebojów i Alana Freeda jako radiowego DJ-a grającego
tę nową muzykę na falach radiowego eteru pojawił się ogromny popyt
wśród białych nastolatków na tę muzykę,a to było kolejne wyzwanie dla
muzycznego showbiznesu. Wood będąc bystrym obserwatorem
rynku,przewidział popularność rhytm' n' bluesa a jego biletem do sławy
miał być kontrakt z wyłowionym z collegu młodym piosenkarzem Pat Boonem.
Ten początkowo nie chciał wykonywać coverów czarnych
wykonawców,zarzucając tekstom tych utworów miałkość
intelektualną.Zgodził się na ich nagrywanie pod warunkiem ich
poprawienia.W ciągu niespełna roku nagrał w ten sposób minn."Ain't That a Shame," "Gee Whittakers!," "Tutti Frutti" ,"Long Tall Sally," "I Almost Lost My Mind." Po tym okresie zaczął nagrywać spokojne ,melodyjne ballady w stylu Binga Crosby i Perry Como-"Don't Forbid Me", "April Love" i "Love Letters in the Sand",
nie unikając dawnego repertuaru przynoszącemu spore profity.Boone
nagrywał dla Dot Rec do 1968r,opuszczając tę wytwórnie razem z jej
szefem,gdy ten przeniósł się do Ranwood Records.
Faktem była duża lojalność artystów nagrywających dla Dot przez dziesięciolecia, takich jak:Johnny Maddox, Pat Boone, Billy Vaughn, the Fontane Sisters, czy Lawrence Welk.Jedną z przyczyn tego stanu rzeczy była estyma uczciwego i sprawiedliwego, jaką cieszył się Wood u swoich podopiecznych.
W 1956r Wood przenosi swoje przedsiębiorstwo do Hollywood,jednocześnie
zmieniając repertuar wytwórni ,opierając się na prostych popowych
utworach,mimo,że osiągnęli w edycji rhythm' n' bluesa prawdziwe
mistrzostwo.Wraz z końcem ery nagrywania coverów,Wood wybrał lepszą
drogę na rock' n' rollowym rynku-kupował lub dzierżawił produkcje od
niezależnych producentów.Jedną z pierwszych takich kompozycji był utwór Lee Hazlewooda "The fool" wykonywany przez Sanforda Clarka.Pierwotnie wyprodukowana w maleńkim i prymitywnym studio w Phoenix,trafiła na 7 miejsce Billboard w nowym wydaniu Dot Records.
Koniec lat 50-tych to dobry czas dla nowości.Takim nabytkiem był dla wytwórni Jimmy Drake,pracujący wcześniej jako kierowca ciężarówki,a nagrywający pod pseudonimem Nervous Norvus.To on na singlu "Transfusion" umieścił efekty dżwiękowe z katastrofy samochodowej,a jego nagrania przyniosły mu ogromną popularność w stacjach radiowych.
W podobny sposób nabył prawa do wydawania nagrań Bonnie Tutmarc [póżniej Bonnie Guitar] i Neda Millera ,znanego z hitu "Dark moon" od Fabor Records.W tym samym roku wśród jego podopiecznych trafia się prawdziwa perełka ,zespół Del Vikings,utworzony w 1955r a nagrywający wcześniej dla Fee Bee Records.
W tymże samym roku Randy Wood sprzedaje Dot Records za 3 miliony dolarów Paramount Pictures,ale zostaje jej prezydentem przez kolejne dziesięciolecie.Paramount przebiła w licytacji ABC Paramount Rec,która
szukała dużej wytwórni dla swoich filii;CBS i NBC.Mimo podobnego członu
w nazwie [Paramount] firmy nie były ze sobą powiązane.Mimo ,że Dot było
formalnie własnością Paramount Pictures,to o profilu wydawanych płyt
decydował Wood.Nazwa Paramount pojawia się okazjonalnie w logo Dot.Stała
się bardziej widoczna po wykupieniu Paramount Pictures w 1968r przez Gulf+Western.
W 1964r na rynku amerykańskim nastąpił przełom za sprawą brytyjskiej
inwazji merseybeatu.Dot będąca ostoją tradycyjnego brzmienia nie
zmieniła swojej strategii,stąd najgorszy okres 1964-1967 w historii
wytwórni,gdy żaden z jej singli nie trafił na Top 100 Hit.
W 1967r Wood odchodzi z Dot i zakłada z Lawrence Welkiem Ranwood
Records,która wydaje głównie płyty tego ostatniego po wykupieniu swoich
matryc w Coral Rec i Dot Rec.Wznawiali też stare albumy wydawane przez Dot.Ranwood działa do dzisiaj i jest częścią Welk Music Group.
Nowy właściciel Gulf+Western zmienia design wydawanych płyt,lecz co
ważniejsze skupia się na produkcji płyt stereo.Dot pod nowym
kierownictwem zaczyna ograniczać swój profil do muzyki country.Nie było
to najgorsze rozwiązanie bo przyniosło wytwórni wiele zysku za sprawą
takich wykonawców jak:Freddy Fender, Roy Clark, Barbara Mandrell,
Billy "Crash" Craddock, Narvel Felts, the Oak Ridge Boys, Don Williams,
Tommy Overstreet, John Wesley Ryles, Johnny Carver, Donna Fargo, Red
Steagall, Ray Price, Joe Stampley, Buck Trent, Sue Richards.Jednocześnie Gulf+Western zaprzestało wydawanie płyt z katalogu Dot Records.
Dystrybucję przejmuje Famous Music ,ramię Paramount Pictures.W 1974r Dot Records został sprzedany ABC i powstała nowa firma pod szyldem ABC-Dot Records.Firma przetrwała trzy lata do 1977 roku.
W 1979 roku ABC wraz z katalogiem Dot została sprzedana MCA.Ta ostatnia w 1998r połączyła się z PolyGram tworząc koncern Universal Music Group,który jest właścicielem materiału muzycznego Dot Records.
| |||||
|
#1 na singlowej liście przebojów "Billboard" | |||
| 2/5 1955
3[ilość tyg. na poz.1]
Hearts Of Stone...The Fontane Sisters__Dot 15265 9/17 1955 2 Ain't That A Shame...Pat Boone__Dot 15377 7/28 1956 4 I Almost Lost My Mind...Pat Boone__Dot 15472 11/3 1956 3 The Green Door...Jim Lowe__Dot 15486 2/9 1957 1 Don't Forbid Me...Pat Boone__Dot 15521 2/16 1957 6 Young Love...Tab Hunter__Dot 15533 6/3 1957 7 Love Letters In The Sand...Pat Boone__Dot 15570 12/16 1957 6 April Love...Pat Boone__Dot 15660 2/13 1961 2 Calcutta...Lawrence Welk__Dot 16161 6/19 1961 1 Moody River...Pat Boone__Dot 16209 10/12 1963 5 Sugar Shack...Jimmy Gilmer & The Fireballs__Dot 16487 5/31 1975 1 Before The Next Teardrop Falls...Freddy Fender__ABC/Dot 17540 | |||
|
Inne hity na singlowej liście przebojów "Billboard" | |||
| Melody Of Love Billy Vaughn 2 1955 I`ll Be Home Pat Boone 4 1956 A Wonderful Time Up There Pat Boone 4 1958 Funny Face Donna Fargo 5 1972 Friendly Persuasion (Thee I Love) Pat Boone 5 1956 Why Baby Why Pat Boone 5 1957 The Shifting Whispering Sands (Part 1 and Part 2) Billy Vaughn 5 1955 It`s Too Soon To Know Pat Boone 5 1958 Sugar Moon Pat Boone 5 1958 Remember You`re Mine Pat Boone 6 1957 Speedy Gonzales Pat Boone 6 1962 At My Front Door (Crazy Little Mama) Pat Boone 7 1955 Deck Of Cards Wink Martindale 7 1959 If Dreams Came True Pat Boone 7 1958 Chains Of Love Pat Boone 10 1956 Raunchy Billy Vaughn 10 1957 Wonderful Summer Robin Ward 14 1963 Bernardine Pat Boone 14 1957 The Green Door Jim Lowe 15 1957 Twixt Twelve And Twenty Pat Boone 17 1959 When The White Lilacs Bloom Again Billy Vaughn 18 1956 (Welcome) New Lovers Pat Boone 18 1960 Yesterday, When I Was Young Roy Clark 19 1969 Big Cold Wind Pat Boone 19 1961 Gee, But Its Lonely Pat Boone 21 1958 For My Good Fortune Pat Boone 23 1958 Cab Driver Mills Brothers 23 1968 Ape Call Nervous Norvus 24 1956 You Better Move On Arthur Alexander 24 1962 Wheels Billy Vaughn 28 1961 Fools Hall Of Fame Pat Boone 29 1959 Tumbling Tumbleweed Billy Vaughn 30 1958 I`ll See You In My Dreams Pat Boone 32 1962 Johnny Will Pat Boone 35 1961 No one will ever know/Because Jimmie Rodgers 09.1962 - 43[11] Dot 16 378 Rainbow at midnight/Rhumba boogie Jimmie Rodgers 11.1962 - 62[7] Dot 16 407 Face in a crowd/Lonely tears Jimmie Rodgers 03.1963 - 129[1] Dot 16 450 Two-ten,six-eighteen [Doesn' t anybody know my name]/The banana boat song Jimmie Rodgers 10.1963 - 78[7] Dot 16 527 Mama was a cotton picker/Together Jimmie Rodgers 12.1963 - 131[1] Dot 16 561 The world i used to know/I forgot more than you' ll ever know Jimmie Rodgers 05.1964 - 51[9] Dot 16 595 | |||
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz