Rama Records

Rama Records to wytwórnia płytowa założona przez George'a Goldnera w 1953 roku w
Nowym Jorku. Nagrywała zespoły doo-wop, takie jak The Crows i The Harptones. Jej trzecim wydawnictwem był jeden przebój, utwór „Gee” zespołu doo-wop The Crows. Goldnerowi udało się udoskonalić techniki produkcji, nie niszcząc niewinnego brzmienia wczesnych zespołów. „Gee” nazywane jest pierwszym albumem rock and rollowym, ponieważ było to oryginalne nagranie, w przeciwieństwie do „Crying in the Chapel” zespołu Orioles. Wytwórnia została ostatecznie sprzedana Roulette Records. 

Tico Records

Tico Records to nowojorska wytwórnia płytowa założona w 1948 roku, znana przez 30 lat
jako „dom nagranego mambo”. Pierwotnie należała do George'a Goldnera, a następnie została przejęta przez Morrisa Levy'ego i włączona do Roulette Records. Specjalizowała się w muzyce latynoskiej i odegrała znaczącą rolę w promowaniu takich artystów jak Ismael Rivera, Ray Barretto i Tito Puente.  

 Zdecydowanie większość płyt długogrających George'a Goldnera została wydana przez wytwórnię Tico, która była najwcześniejszą (założoną w 1948 roku) i najdłużej działającą z jego wytwórni. Pomimo faktu, że Goldner sprzedał swoje udziały w wytwórniach Roulette, Rama, Gee i Tico w 1957 roku, wyprodukował kilka nagrań dla Tico do końca lat 60-tych. Głównymi producentami nagrań Tico do 1974 roku byli Teddy Reig, Pancho Cristal, Miguel Estivill, Art Kapper i Joe Cain. Tico korzystał głównie z nowojorskich studiów A&R i Broadway. Jednym z ulubionych realizatorów dźwięku Tico był Fred Weinberg, znany ze sceny muzyki latynoskiej w Nowym Jorku.

 Wytwórnia Tico Records powstała w Nowym Jorku w 1948 roku jako spółka George'a Goldnera  i didżeja radiowego WLIB Arta „Pancho” Raymonda, a także kilku innych radiowców jako cichych wspólników, głównie po to, by ich płyty były grane w radiu. Dwoma z ich pierwszych nabytków byli perkusista Tito Puente i wokalista/perkusista Tito Rodriguez. W 1950 roku, po sukcesie latynoskich singli w Tico, Goldner i Raymond poważnie pokłócili się o pieniądze i o znienawidzoną „kierownictwo kreatywne”. Sesje nagraniowe stanęły w miejscu, a artyści Tico przenieśli się do płatnych prac gdzie indziej. Goldnerowi udało się w końcu wykupić udziały Raymonda rok później, dzięki nowemu wspólnikowi, właścicielowi klubu nocnego Joe Kolsky'emu. 

 Pod koniec 1951 roku Goldnerowi udało się w końcu ściągnąć z powrotem swoich artystów, co zaowocowało nieprzerwanym harmonogramem nagrań, który zaowocował wydaniem w latach 1951-1952 mnóstwa 10-calowych płyt winylowych. Wcześni artyści na Tico byli gigantami tego gatunku. Należeli do nich tak zwani „Królowie Mambo”: Tito Puente, Tito Rodriguez i Machito, wszyscy oni byli doświadczonymi liderami zespołów tanecznych, gdy zaczynali nagrywać dla Goldnera w początkach działalności. Tito Puente  był wirtuozem multiinstrumentalistą, którego kariera koncertowa trwała pięć dekad. Był filarem wytwórni Tico przez pierwsze dziesięć lat, a następnie odszedł do RCA, by powrócić do Tico w latach 60-tych. Albumy, które Puente nagrał dla różnych wytwórni na przestrzeni lat, liczą ponad sto albumów. Zespół rockowy Santana wykonał cover utworu Puente „Oye Como Va” praktycznie nuta w nutę, co w 1971 roku zapewniło mu 13. miejsce na amerykańskich listach przebojów.

W 1974 roku została sprzedana wytwórni Fania Records, a w 1981 roku zaprzestała wydawania nowych wydawnictw; jednak obszerny katalog wytwórni nadal jest wznawiany pod nazwą Tico Records.Właściciel klubu nocnego, Goldner, założył Tico Records w latach 40-tych XX wieku, po tym jak zdał sobie sprawę, że nie istnieje wytwórnia płytowa poświęcona muzyce latynoskiej. W 2023 roku ukazał się album kompilacyjny „Hit The Bongo! The Latin Soul Of Tico Records”, upamiętniający 75. rocznicę istnienia wytwórni. 

Mirwood Records

Mirwood Records to amerykańska wytwórnia płytowa założona w Los Angeles w 1965 roku
przez byłego dyrektora Vee-Jay, Randy'ego Wooda. Wytwórnia Mirwood była siostrzaną wytwórnią Mira Records. Wydawała głównie nagrania rhythm and bluesa i jazzu  i jest określana jako „jedna z najbardziej rozpoznawalnych wytwórni soulowych z północy”. Wiele jej płyt zostało napisanych i wyprodukowanych przez Freda Smitha, a zaaranżowanych przez Jamesa Carmichaela, który „dopracował swój własny, charakterystyczny styl, tworząc muzykę soul, która była jednocześnie nieustająco energetyczna i słodko wyrafinowana, zwieńczona charakterystycznymi wibracjami przywołującymi nieziemskie piękno zachodu słońca nad Oceanem Spokojnym”. Wytwórnia odniosła sukces dzięki swojemu drugiemu singlowi „The Duck”, którego autorem jest Jackie Lee, a właściwie Earl Nelson z Bob & Earl. Inni artyści nagrywający dla Mirwood to The Olympics i Bobby Garrett, druga połowa Bob & Earl. 

Ostatnie single wydane przez tę wytwórnię ukazały się w 1968 roku; na początku lat 70-tych wydano kilka kompilacji utworów różnych artystów. Kilka kompilacji wydawnictw Mirwood ukazało się na płytach CD. 

Dot Records

Założycielem wytwórni był weteran II wojny światowej urodzony w 1918r w stanie
Tennessee,Randolph C. Wood.Osiadł po wojnie w małym miasteczku Gallatin nieopodal Nashville i tam prowadził sklep z akcesoriami elektrycznymi.Sprzedażą płyt zainteresował się w 1947r i były to głównie płyty z muzyką klasyczną i popularną. Klienci pytali go coraz częściej o wykonawców rhythm'n'bluesowych występujących w Nashville,takich jak:Joe Liggins, Roosevelt Sykes, czy Cecil Gant.
 

Woods odkrył ,że płyty tych wykonawców były dostępne tylko limitowanym nakładzie,a więc niedostępne dla niego.Zaczął swój muzyczny bizness w 1948 roku od sprzedaży wysyłkowej.Do 1950r jego interes tak się rozrósł [20.000 tytułów],że swój sklep elektryczny przemianowuje na sklep muzyczny. Jego współpraca z Gene Noblesem zaowocowała własną firmą nagraniową Randy' s ,która wydała kilka płyt minn. Richarda Armstronga i Record Shop Special wydającą Cecila Ganta.Zasadniczo było to przedłużenie sklepu muzycznego.
 

Kiedy Wood przejął część udziałów lokalnego radia,zdecydował się z Noblesem na założenie "prawdziwej" wytwórni płyt z własną dystrybucją,nagrywającą lokalnych artystów w studio radiowym. Jednym z pierwszych artystów nagrywających dla wytwórni był młody człowiek Johnny Maddox,który zaczynał jako pakowacz w sklepie Wooda.Jego honky tonk grany na fortepianie stał się znakiem firmowym wytwórni.Wczesne single to najczęściej muzyka gospel takich wykonawców jak: Fairfield 4, the Gateway Quartet, the Golden Voice Trio, Rosa Shaw, Joe Warren, the Singing 

Stars.
Rhythm' n' blues firmowali-Griffin Brothers, Ivory Joe Hunter, Joe Liggins, the Four Dots, the Big Three Trio, Brownie McGhee, Shorty Long, and the Counts.
Duże sukcesy na listach przebojów odniósł zespół Griffin Brothers,którego pięć pierwszych singli w latach 1950-51 weszło do Top 10 "Billboard".W 1955 roku Randy Wood został zaalarmowany rosnącym zapotrzebowaniem na muzykę rhythm' n' bluesową wśród białych słuchaczy,co zaowocowało w pierwszym rzędzie na zwiększonej produkcji "coverów",a więc wtórnych wersji originalnych utworów wykonywanych przez białych w tym przypadku wykonawców.
 

We wczesnych latach 50-tych muzyczne stacje radiowe były bardzo homogeniczne[jedne grały np. tylko białych artystów jak F.Sinatra,Jo Stafford,inne Hanka Williamsa ,Kitty Wells itp.],niepodobne do póżniejszego okresu 1956-1970 gdzie grano wszystkie gatunki muzyczne.
W 1955r wraz z pojawieniem się Fatsa Domino i Chucka Berry' ego na listach przebojów i Alana Freeda jako radiowego DJ-a grającego tę nową muzykę na falach radiowego eteru pojawił się ogromny popyt wśród białych nastolatków na tę muzykę,a to było kolejne wyzwanie dla muzycznego showbiznesu. Wood będąc bystrym obserwatorem rynku,przewidział popularność rhytm' n' bluesa a jego biletem do sławy miał być kontrakt z wyłowionym z collegu młodym piosenkarzem Pat Boonem.
 

Ten początkowo nie chciał wykonywać coverów czarnych wykonawców,zarzucając tekstom tych utworów miałkość intelektualną.Zgodził się na ich nagrywanie pod warunkiem ich poprawienia.W ciągu niespełna roku nagrał w ten sposób minn."Ain't That a Shame," "Gee Whittakers!," "Tutti Frutti" ,"Long Tall Sally," "I Almost Lost My Mind." Po tym okresie zaczął nagrywać spokojne ,melodyjne ballady w stylu Binga Crosby i Perry Como-"Don't Forbid Me", "April Love" i "Love Letters in the Sand", nie unikając dawnego repertuaru przynoszącemu spore profity.Boone nagrywał dla Dot Rec do 1968r,opuszczając tę wytwórnie razem z jej szefem,gdy ten przeniósł się do Ranwood Records.
Faktem była duża lojalność artystów nagrywających dla Dot przez dziesięciolecia, takich jak:Johnny Maddox, Pat Boone, Billy Vaughn, the Fontane Sisters, czy Lawrence Welk.Jedną z przyczyn tego stanu rzeczy była estyma uczciwego i sprawiedliwego, jaką cieszył się Wood u swoich podopiecznych.
 

W 1956r Wood przenosi swoje przedsiębiorstwo do Hollywood,jednocześnie zmieniając repertuar wytwórni ,opierając się na prostych popowych utworach,mimo,że osiągnęli w edycji rhythm' n' bluesa prawdziwe mistrzostwo.Wraz z końcem ery nagrywania coverów,Wood wybrał lepszą drogę na rock' n' rollowym rynku-kupował lub dzierżawił produkcje od niezależnych producentów.Jedną z pierwszych takich kompozycji był utwór Lee Hazlewooda "The fool" wykonywany przez Sanforda Clarka.Pierwotnie wyprodukowana w maleńkim i prymitywnym studio w Phoenix,trafiła na 7 miejsce Billboard w nowym wydaniu Dot Records.
 

Koniec lat 50-tych to dobry czas dla nowości.Takim nabytkiem był dla wytwórni Jimmy Drake,pracujący wcześniej jako kierowca ciężarówki,a nagrywający pod pseudonimem Nervous Norvus.To on na singlu "Transfusion" umieścił efekty dżwiękowe z katastrofy samochodowej,a jego nagrania przyniosły mu ogromną popularność w stacjach radiowych.
W podobny sposób nabył prawa do wydawania nagrań Bonnie Tutmarc [póżniej Bonnie Guitar] i Neda Millera ,znanego z hitu "Dark moon" od Fabor Records.W tym samym roku wśród jego podopiecznych trafia się prawdziwa perełka ,zespół Del Vikings,utworzony w 1955r a nagrywający wcześniej dla Fee Bee Records.
 

W tymże samym roku Randy Wood sprzedaje Dot Records za 3 miliony dolarów Paramount Pictures,ale zostaje jej prezydentem przez kolejne dziesięciolecie.Paramount przebiła w licytacji ABC Paramount Rec,która szukała dużej wytwórni dla swoich filii;CBS i NBC.Mimo podobnego członu w nazwie [Paramount] firmy nie były ze sobą powiązane.Mimo ,że Dot było formalnie własnością Paramount Pictures,to o profilu wydawanych płyt decydował Wood.Nazwa Paramount pojawia się okazjonalnie w logo Dot.Stała się bardziej widoczna po wykupieniu Paramount Pictures w 1968r przez Gulf+Western.
 

W 1964r na rynku amerykańskim nastąpił przełom za sprawą brytyjskiej inwazji merseybeatu.Dot będąca ostoją tradycyjnego brzmienia nie zmieniła swojej strategii,stąd najgorszy okres 1964-1967 w historii wytwórni,gdy żaden z jej singli nie trafił na Top 100 Hit.
 

W 1967r Wood odchodzi z Dot i zakłada z Lawrence Welkiem Ranwood Records,która wydaje głównie płyty tego ostatniego po wykupieniu swoich matryc w Coral Rec i Dot Rec.Wznawiali też stare albumy wydawane przez Dot.Ranwood działa do dzisiaj i jest częścią Welk Music Group.
Nowy właściciel Gulf+Western zmienia design wydawanych płyt,lecz co ważniejsze skupia się na produkcji płyt stereo.Dot pod nowym kierownictwem zaczyna ograniczać swój profil do muzyki country.Nie było to najgorsze rozwiązanie bo przyniosło wytwórni wiele zysku za sprawą takich wykonawców jak:Freddy Fender, Roy Clark, Barbara Mandrell, Billy "Crash" Craddock, Narvel Felts, the Oak Ridge Boys, Don Williams, Tommy Overstreet, John Wesley Ryles, Johnny Carver, Donna Fargo, Red Steagall, Ray Price, Joe Stampley, Buck Trent, Sue Richards.Jednocześnie Gulf+Western zaprzestało wydawanie płyt z katalogu Dot Records.
 

Dystrybucję przejmuje Famous Music ,ramię Paramount Pictures.W 1974r Dot Records został sprzedany ABC i powstała nowa firma pod szyldem ABC-Dot Records.Firma przetrwała trzy lata do 1977 roku.
 

W 1979 roku ABC wraz z katalogiem Dot została sprzedana MCA.Ta ostatnia w 1998r połączyła się z PolyGram tworząc koncern Universal Music Group,który jest właścicielem materiału muzycznego Dot Records. 

Najpopularniejsze płyty BOONE, PAT PAT'S GREAT HITS 02/12/60 DOT Gold ALBUM FARGO, DONNA FUNNY FACE 01/04/73 DOT Gold SINGLE FARGO, DONNA HAPPIEST GIRL IN THE WHOLE U.S.A. 08/23/72 DOT Gold SINGLE FARGO, DONNA THE HAPPIEST GIRL IN THE WHOLE U.S.A. 01/29/73 DOT Gold ALBUM FENDER, FREDDY BEFORE THE NEXT TEARDROP FALLS 05/22/75 DOT Gold SINGLE FENDER, FREDDY BEFORE THE NEXT TEARDROP FALLS 08/29/75 DOT Gold ALBUM FENDER, FREDDY WASTED DAYS & WASTED NIGHTS 09/18/75 DOT Gold SINGLE GILMER, JIM, & THE FIREBALLS SUGAR SHACK 11/29/63 DOT Gold SINGLE VAUGHN, BILLY BLUE HAWAII 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY SAIL ALONG SILVERY MOON 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY THEME FROM A SUMMER PLACE 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY & HIS ORCHESTRA GOLDEN INSTRUMENTALS 10/10/69 DOT Gold ALBUM WELK, LAWRENCE CALCUTTA 02/14/61 DOT Gold SINGLE WELK, LAWRENCE CALCUTTA ALBUM 03/16/61 DOT Gold ALBUM WELK, LAWRENCE WINCHESTER CATHEDRAL 04/17/67 DOT Gold ALBUM

#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"

2/5 1955 3[ilość tyg. na poz.1] Hearts Of Stone...The Fontane Sisters__Dot 15265 9/17 1955 2 Ain't That A Shame...Pat Boone__Dot 15377 7/28 1956 4 I Almost Lost My Mind...Pat Boone__Dot 15472 11/3 1956 3 The Green Door...Jim Lowe__Dot 15486 2/9 1957 1 Don't Forbid Me...Pat Boone__Dot 15521 2/16 1957 6 Young Love...Tab Hunter__Dot 15533 6/3 1957 7 Love Letters In The Sand...Pat Boone__Dot 15570 12/16 1957 6 April Love...Pat Boone__Dot 15660 2/13 1961 2 Calcutta...Lawrence Welk__Dot 16161 6/19 1961 1 Moody River...Pat Boone__Dot 16209 10/12 1963 5 Sugar Shack...Jimmy Gilmer & The Fireballs__Dot 16487 5/31 1975 1 Before The Next Teardrop Falls...Freddy Fender__ABC/Dot 17540

Inne hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

Melody Of Love Billy Vaughn 2 1955 I`ll Be Home Pat Boone 4 1956 A Wonderful Time Up There Pat Boone 4 1958 Funny Face Donna Fargo 5 1972 Friendly Persuasion (Thee I Love) Pat Boone 5 1956 Why Baby Why Pat Boone 5 1957 The Shifting Whispering Sands (Part 1 and Part 2) Billy Vaughn 5 1955 It`s Too Soon To Know Pat Boone 5 1958 Sugar Moon Pat Boone 5 1958 Remember You`re Mine Pat Boone 6 1957 Speedy Gonzales Pat Boone 6 1962 At My Front Door (Crazy Little Mama) Pat Boone 7 1955 Deck Of Cards Wink Martindale 7 1959 If Dreams Came True Pat Boone 7 1958 Chains Of Love Pat Boone 10 1956 Raunchy Billy Vaughn 10 1957 Wonderful Summer Robin Ward 14 1963 Bernardine Pat Boone 14 1957 The Green Door Jim Lowe 15 1957 Twixt Twelve And Twenty Pat Boone 17 1959 When The White Lilacs Bloom Again Billy Vaughn 18 1956 (Welcome) New Lovers Pat Boone 18 1960 Yesterday, When I Was Young Roy Clark 19 1969 Big Cold Wind Pat Boone 19 1961 Gee, But Its Lonely Pat Boone 21 1958 For My Good Fortune Pat Boone 23 1958 Cab Driver Mills Brothers 23 1968 Ape Call Nervous Norvus 24 1956 You Better Move On Arthur Alexander 24 1962 Wheels Billy Vaughn 28 1961 Fools Hall Of Fame Pat Boone 29 1959 Tumbling Tumbleweed Billy Vaughn 30 1958 I`ll See You In My Dreams Pat Boone 32 1962 Johnny Will Pat Boone 35 1961 No one will ever know/Because Jimmie Rodgers 09.1962 - 43[11] Dot 16 378 Rainbow at midnight/Rhumba boogie Jimmie Rodgers 11.1962 - 62[7] Dot 16 407 Face in a crowd/Lonely tears Jimmie Rodgers 03.1963 - 129[1] Dot 16 450 Two-ten,six-eighteen [Doesn' t anybody know my name]/The banana boat song Jimmie Rodgers 10.1963 - 78[7] Dot 16 527 Mama was a cotton picker/Together Jimmie Rodgers 12.1963 - 131[1] Dot 16 561 The world i used to know/I forgot more than you' ll ever know Jimmie Rodgers 05.1964 - 51[9] Dot 16 595

 

Curb Records

Curb Records (znana również jako Asylum-Curb, a wcześniej MCG Curb) to amerykańska
wytwórnia płytowa założona przez Mike'a Curba, pierwotnie jako Sidewalk Records w 1963 roku. W latach 1969–1973 Curb połączył się z MGM Records, gdzie Curb pełnił funkcję prezesa MGM i Verve Records. 

Na przestrzeni lat Curb Companies odniosło znaczące sukcesy z takimi artystami jak Stone Poneys (z udziałem Lindy Ronstadt), Eric Burdon i War, Sammy Davis Jr., Osmond Family (w tym Donny & Marie), Lou Rawls, Exile, Righteous Brothers, Solomon Burke, Gloria Gaynor, The Hondells, The Arrows (z udziałem Davie Allana), Lyle Lovett, Roy Orbison, Electric Flag (z udziałem Mike'a Bloomfielda i Buddy'ego Milesa), The Sylvers i Four Seasons. Album powrotny Four Seasons, „Who Loves You”, zawierał utwór „December 1963 (Oh, What a Night)”. Był to pierwszy singiel, który spędził ponad rok na liście Billboard Hot 100.

 W przeszłości i obecnie Curb występował z takimi artystami jak Chet Atkins, Rodney Atkins, Kaci Battaglia, Bellamy Brothers, KMC Kru (hip-hop), Lee Brice, Sawyer Brown, Solomon Burke, Clark Family Experience, Sammy Davis Jr., Desert Rose Band, Exile, Family Force 5, Four Seasons, Gloria Gaynor, Lee Greenwood, Steve Holy, Wynonna Judd, The Judds, Hal Ketchum, Lyle Lovett, Ronnie McDowell, Tim McGraw, Jo Dee Messina, Roy Orbison, Lou Rawls, Righteous Brothers, LeAnn Rimes, Rio Grand, Neil Sedaka i T.G. Sheppard, Jim Stafford, Ray Stevens, Jonathan Thulin, Mel Tillis, Trick Pony (z udziałem Heidi Newfield), Hank Williams Jr. i Chris Young.

  Pod koniec 2002 roku Curb Records nabyło również udziały w Word Records od ówczesnych właścicieli Time Warner. Warner Music Group sprzedał pozostałe udziały w wytwórni Curb w 2016 roku, dzięki czemu Word stała się w całości własnością wytwórni, a Warner Music nadal dystrybuuje jej produkcje. Natalie Grant, czterokrotna laureatka nagrody GMA Music Award i wokalistka roku, podpisała kontrakt z Curb Records, podobnie jak pięciokrotny zdobywca nagrody GMA Music Award, zespół Selah. Przez lata Curb odnosił sukcesy z innymi artystami gospel, takimi jak MercyMe, Second Chapter of Acts, Degarmo and Key, Patti Cabrera, Michael English, Debby Boone, Fisk Jubilee Singers, Barlowgirl, pureNRG, Worship Kids, Francesca Battistelli, Big Daddy Weave, Building 429, Fernando Ortega, Downhere, Nicole C. Mullen, Larry Norman, Jonathan Pierce, Plumb, Point of Grace, Group 1 Crew, Salvador, Jamie Slocum, Steller Kart, Jaci Velasquez i Mark Schultz. 

W 2006 roku Curb założył siostrzaną wytwórnię rockową Bruc Records, której nazwa jest akronimem od słów „Blues, Rock, Urban, Country” (nazwa ta jest również zapisywana od tyłu jako „Curb”). „Straight to Hell” Hanka Williamsa III był pierwszym albumem wydanym pod nowym szyldem. W 2011 roku Curb wniósł pozew przeciwko piosenkarzowi Timowi McGrawowi, zarzucając mu złamanie umowy, a McGraw wniósł pozew wzajemny przeciwko Curbowi. Wczesne orzeczenia sądowe zapadły na korzyść McGrawa. W 2012 roku McGraw przestał nagrywać z Curbem, wytwórnią, która wydała wszystkie jego albumy i single od lat 90-tych, i przeszedł do Big Machine Records. 

W 2015 roku Jim Ed Norman został mianowany prezesem Curb Group. Jednak Mike Curb pozostaje niezwykle zaangażowany jako założyciel i prezes zarządu. Fundacja Curb Curb Records wspiera programy charytatywne za pośrednictwem Fundacji Rodziny Mike'a Curba. Wśród wspieranych programów znajdują się: Centrum Powitalne Rodziny Mike'a Curba w Second Harvest, Młodzieżowa Orkiestra Symfoniczna Curb, Konkurs Młodych Muzyków Curb, Konkurs Koncertów Curb, Centrum Humanitarne Curb Family, Centrum Osiągnięć Juniorów Curb w Los Angeles i Nashville, Centrum Pediatryczne Curb Family, Centrum Konferencyjne Skautów w Nashville, Teatr Patriots w Fort Campbell, Centrum Edukacyjne Curb Family Oasis oraz Klasy Rozwoju Nauczycieli Stella Curb. Fundacja Curb aktywnie działa w obszarze edukacji, m.in. w Curb Center na Uniwersytecie Vanderbilt (gdzie uruchomiono program Curb Creative Campus), Curb College for Music Business na Uniwersytecie Belmont, Curb College of Arts, Media and Communication na Uniwersytecie Stanowym Kalifornii w Northridge, Curb Beaman Jubilee Singers Chair na Uniwersytecie Fisk, Curb College of Arts, Music and Sciences na Daytona State College, Business and Law Chair and Facility na Claremont McKenna College, Curb Learning Lab for Music and Entertainment na Uniwersytecie Baylor, Curb Keller Dormitories w Neve Yerushalayim na Uniwersytecie Jerozolimskim oraz Curb History Institute na Rhodes College. Projekty W ramach projektów edukacyjnych Curb, Curb zakupił i odrestaurował pierwszy dom Elvisa Presleya w Memphis w stanie Tennessee, Muzeum Johnny'ego Casha w Nashville w stanie Tennessee, historyczne studio RCA Studio B oraz zabytkowy Quonset Hut w Columbii (pierwsze studio nagraniowe na słynnej Music Row w Nashville). Te zabytkowe obiekty były wykorzystywane przez studentów różnych uczelni i uniwersytetów wspieranych przez Curb do studiowania historii muzyki. W październiku 2008 roku Curb Event Center, mieszczący 6000 osób, 

Na Uniwersytecie Belmont w Nashville odbyła się debata prezydencka Town Hall pomiędzy senatorami Johnem McCainem i Barackiem Obamą. 

 

 W Wielkiej Brytanii artyści Curb (poza tymi, którzy posiadają sublicencje dla dużych wytwórni) mogą znaleźć się na brytyjskich listach przebojów „niezależnych”. W styczniu 2006 roku Curb znalazł się w pierwszej dziesiątce przeboju z albumem „Tribute to George Best” Briana Kennedy'ego i Petera Corry'ego, EP-ką zawierającą utwory „You Raise Me Up”. Wcześniej Curb miał duże przeboje w Europie z zespołami Four Seasons, The Osmonds, LeAnn Rimes oraz ścieżkami dźwiękowymi, takimi jak „Coyote Ugly”.

Touch and Go Records

Touch and Go Records to amerykańska niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Chicago

w stanie Illinois. Początkowo wydawała ręcznie robiony fanzin w 1979 roku, ale z czasem stała się jedną z kluczowych wytwórni płytowych na amerykańskiej scenie rocka alternatywnego i undergroundowego lat 80-tych. Touch and Go wyrobiła sobie reputację dzięki wydawaniu awangardowego noise rocka w wykonaniu takich artystów jak Big Black, Butthole Surfers i The Jesus Lizard. Touch and Go pomogła w rozwoju ogólnokrajowej sieci zespołów undergroundowych, które ukształtowały scenę indie rockową sprzed powstania Nirvany, i przyczyniła się do przejścia od hardcore punka, który wówczas dominował na amerykańskiej scenie undergroundowej, do bardziej zróżnicowanych stylów rocka alternatywnego, które wówczas powstawały. 

Touch and Go rozpoczęła działalność w 1979 roku jako samodzielnie drukowany fanzin w East Lansing w stanie Michigan, pisany i wydawany przez Tesco Vee i Dave'a Stimsona. Dopiero w 1981 roku przekształciła się w niezależną wytwórnię płytową. Vee (późniejszy frontman The Meatmen) znudził się ówczesnym punkowym brzmieniem i zafascynował się rozwijającym się w Ameryce hardcore'em. Zainspirowany, wydawał płyty zespołów Necros, The Fix, The Meatmen i Negative Approach. W 1981 roku basista Necros, Corey Rusk, dołączył do Tesco, aby zarządzać wytwórnią. W 1983 roku, gdy Rusk opuścił Michigan i wyjechał do Waszyngtonu, Tesco przekazało Touch and Go Ruskowi i jego żonie Lisie. Gdy wytwórnia była już ich własnością, The Rusk zatrudnili Terry'ego Tolkina, który podpisał kontrakt z Butthole Surfers i Virgin Prunes, a także wyprodukował kompilację Gods Favorite Dog.  

Wkrótce Rusk przenieśli wytwórnię do Chicago, a Touch and Go w połowie lat 80. i 90-tych wydawała materiały takich zespołów jak Butthole Surfers, Big Black, Jesus Lizard, Scratch Acid, Didjits, Slint, Girls Against Boys i Killdozer, kontynuując działalność w nowym tysiącleciu z takimi artystami jak Shellac, Yeah Yeah Yeahs, TV on the Radio, Arcwelder, CocoRosie, Ted Leo and the Pharmacists i Black Heart Procession. Lisa Rusk opuściła wytwórnię po rozwodzie z Coreyem. Corey Rusk nadal nią zarządza. Siostrzana wytwórnia Touch and Go, Quarterstick Records, powstała w 1990 roku. 

Podobnie jak niektóre inne alternatywne wytwórnie muzyczne, Touch and Go stosowała elastyczne podejście do kontraktów nagraniowych, charakteryzujące się niekiedy umowami typu handshake, przewidującymi podział zysków 50/50 między artystą a wytwórnią, po odliczeniu kosztów promocji i produkcji. W ten sposób wytwórnia zbudowała szanowany katalog wpływowych artystów punkowych i alternatywnych, którzy z kolei docenili zaangażowanie Touch and Go.Jednak po sporze prawnym z Butthole Surfers w 1999 roku, Touch and Go zaczęła prosić zespoły o podpisanie 1-2-stronicowego memorandum intencyjnego. 

 18 lutego 2009 roku Corey Rusk ogłosił redukcję zatrudnienia w Touch and Go. Jako powód zamknięcia produkcji i dystrybucji dla wielu niezależnych wytwórni, takich jak Jade Tree, Kill Rock Stars i Merge Records, podał „obecny stan gospodarki”. Od 2009 roku Touch and Go specjalizuje się w wydawaniu limitowanych edycji wydawnictw swoich zespołów i innych powiązanych z nimi artystów, jak np. zremasterowana edycja albumu Spiderland zespołu Slint wydanego z okazji 30. rocznicy, ale wydaje także nowy materiał, jak np. To All Trains zespołu Shellac. 

Wax Trax!

Wax Trax! to wytwórnia założona przez jednego z największych wizjonerów muzycznego rynku
,zmarłego na AIDS w wieku 47 lat w pażdzierniku 1995r-Jima Nasha w 1978r.
 

Przed założeniem Wax Trax Nash prowadził w połowie lat 70-tych sklep muzyczny pod tą samą nazwą w Denver razem ze swoim partnerem Dannie Flescherem .W 1978r sprzedali go i przenieśli się do Chicago,gdzie otworzyli nową siedzibę Wax Trax!.Po wypuszczeniu na rynek kilku małonakładowych wydawnictw,Nash i Flescher oficjalnie otwieraja swoją wytwórnię płytową w 1979r z szeroką ofertą 12 calowych EP-ek z punkowym ansamblem Strike Under a następnie w 1982r z dyskotekowym wykonawcą Divine.Ale dopiero następna wydana płyta ;reedycja EP-ki zespołu Ministry "Cold life" była sygnałem premiery muzyki elektro-industrialnej na rynku amerykańskim.
 

Obok tego nurtu wytwórnia specjalizowała się w edycji europejskich nagrań takich wykonawców jak:Front 242, Coil i Laibach.Wax Trax! współpracowała też ściśle z belgijską wytwórnią Play It Again Sam,mając licencję na wydawanie większości jej materiału na rynku amerykańskim,otwierając zresztą póżniej jej amerykański oddział .
 

Wax Trax! przeżywa ciężkie chwile na początku lat 90-tych ,gdy większość jej podopiecznych podpisuje kontrakty z wielkimi wytwórniami.Na przełomie 1992/1993r kupuje wytwórnię TVT Records,pozostając nadal aktywną pod kreatywnym kierownictwem Nasha i Fleschera.Ale mimo ich zaangażowania wytwórnia nie odzyskała już swojego znaczenia jak w pionierskich czasach.Śmierć Nasha w 1995r oznacza prawdziwy koniec Wax Trax!,mimo ,że TVT Records kontynuje tłoczenie ich elektronicznego materiału.
 

W 2000r współzałożyciel Wax Trax! otwiera działalność nowej wytwórni WTII [skrót od Wax Trax II] wydającą artystów spod znaku klasycznego elektro-industrianego brzmienia starej wytwórni w okresie jej rozkwitu. 

W czerwcu 2014 roku córka Jima Nasha, Julia Nash, reaktywowała wytwórnię Wax Trax! Records, wydając 12-calowy singiel zespołu Cocksure. Wkrótce potem ukazał się 7-calowy singiel Front 242 z okazji 30. rocznicy istnienia zespołu w USA.  Wydarzeniu towarzyszył tymczasowy sklep w klubie muzycznym Metro Chicago 15 czerwca 2014 roku. 

Rhymesayers Entertainment

Rhymesayers Entertainment (czasami w skrócie RSE) to amerykańska niezależna
wytwórnia płyt hip-hopowych z siedzibą w Minneapolis.

 Rhymesayers Entertainment zostało założone w 1995 roku przez Seana Daleya (Slug), Anthony'ego Davisa (Ant), Musaba Saada (Sab the Artist) i Brenta Sayersa (Siddiq). Byli członkowie ekipy Headshots. Od 2008 roku Rhymesayers Entertainment sponsoruje coroczny Soundset Music Festival, popularną atrakcję, która odbywa się w weekend Dnia Pamięci w Minneapolis. Festiwal muzyczny został przełożony w 2020 roku.W 2020 roku Rhymesayers zwolniło ze swojej wytwórni Prof and Dem Atlas. 

W 2020 roku Rhymesayers znalazło się wśród wielu wytwórni dystrybuowanych przez Alternative Distribution Alliance, które opuściły firmę po tym, jak ADA przeniosło całą swoją działalność do Direct Shot Distributing z siedzibą w Indianie. Kontrowersje wybuchły, gdy Direct Shot otrzymało liczne skargi od sprzedawców detalicznych dotyczące opóźnionych lub zaginionych przesyłek. W rezultacie Secretly Distribution zostało obecnym dystrybutorem Rhymesayers Entertainment. W 1999 roku wytwórnia otworzyła również sklep płytowy o nazwie Fifth Element, który został zamknięty 1 kwietnia 2020 roku. 

Chocolate City Records

Chocolate City Records była wytwórnią płytową spółką zależną
Casablanca Records & Filmworks. Została założona w 1975 roku przez Cecila Holmesa, partnera Neila Bogarta w Casablance. Jej nazwa nawiązywała do albumu „Chocolate City” zespołu The Parliaments. Wytwórnia tworzyła utwory takich artystów jak Cameo, założona przez Larry'ego Blackmona.

 

  W 1980 roku wytwórnia została sprzedana PolyGram wraz z Casablancą, która obecnie jest częścią Universal Music Group. W 1983 roku Chocolate City Records upadło, a Cecil Holmes opuścił Casablanca Records & Filmworks i został wiceprezesem ds. muzyki czarnej w CBS Records. 

 

 Pierwszym zespołem wytwórni byli The New York City Players, którzy później zmienili nazwę na Cameo, wydając single „Find My Way” i „Rigor Mortis”.  Kolejnymi zespołami, które podpisały kontrakt z Chocolate City, były Brenda & the Tabulations z ich wolnym jamem zatytułowanym „Home To Myself” oraz Blacksmoke, znany również jako Black Smoke, którego debiutancki album o tym samym tytule zawierał dwa single: „Your Love Has Got Me Screaming” i „There It Is”. Grupa, która wspierała Donnę Summer, wcześniej nazywała się Smoke. Z powodu pozwu wniesionego przez inny zespół o tej samej nazwie, również Smoke, który wydał płytę „I'm So Lonely” w 1974 roku, zmienili nazwę na Smoke. Zmiana ta znalazła odzwierciedlenie w ich wydawnictwach i ofercie handlowej. Ich singiel „(Your Love Has Got Me) Screamin'” otrzymał dobrą recenzję w numerze Billboard z 10 lipca. Był hitem list przebojów, osiągając 96. miejsce na liście Hot Soul Singles w ciągu dwóch tygodni. Ich album o tym samym tytule osiągnął 166. miejsce na liście Record World 151-200 Album  w ciągu siedmiu tygodni.

 

  W 1977 roku Cameo i Brenda & The Tabulations nagrały swoje pierwsze albumy dla Chocolate City Records. Cameo nadało im tytuł Cardiac Arrest. Dwa single to „Funk Funk” i „Post Mortem”. Pierwszym albumem Brenda & The Tabulations był „I Keep Coming Back For More”, z którego pochodzą single „Let's Go All The Way (Down)” i „Superstar”. Jesienią 1977 roku Cameo nadało swojemu drugiemu albumowi tytuł We All Know Who We Are. Cztery single to „C On The Funk”, „Why Have I Lost You?”, „We All Know Who We Are” i „It's Serious”. 

 

 W 1978 roku dwóch nowych artystów podpisało kontrakt z Chocolate City Records: solowy wokalista Vernon Burch oraz zespół Townsend, Townsend, Townsend & Rogers. Album Burcha nosił tytuł Love-A-Thon, a singlami były „Brighter Days” i „Love Is”. Album Townsend, Townsend, Townsend & Rogers nosił ten sam tytuł i zawierał singiel „Bring It Down To The Real” napisany przez Dave'a Rogersa i Eda Townsenda. 

 

W 1980 roku wytwórnia podpisała kontrakt z czterema nowymi zespołami. Randy Brown, który pierwotnie podpisał kontrakt z Parachute Records, wydał swój pierwszy album pod szyldem Chocolate City Records: Midnight Desire. Na tym albumie znalazły się dwa single: „We Outta Be Doin' It” i „It's The Next Best Thing (To Being There)”. 7th Wonder, również pierwotnie związany z wytwórnią Parachute, wydał swój pierwszy album pod szyldem Chocolate City Records: Thunder. Album zawierał single „The Tilt” i „I Enjoy Ya”.  

 

Starpoint wydał swój debiutancki album o tym samym tytule. Trzy przeboje z albumu to „I Just Wanna Dance With You”, „Get Ready, Get Down” i „Gonna Lift You Up”. Kevin Moore wydał album zatytułowany „Rainmaker” z przebojowym singlem „The Way You Hold Me”. W styczniu 1976 roku inny zespół, Funkateers, podpisał kontrakt z Chocolate City. Nagrali swój przebój „Give What You Got”.

 

Brunswick Records

Początki Brunswick sięgają lat 40-tych XIX wieku ,kiedy firma ta zajmowała się

głównie produkcją osprzętu do stołów bilardowych.
Jako wytwórnia płytowa zaczynała swoją działalność w 1920 roku w Nowym Jorku.Kiedy w 1934r Brytyjski oddział Decca nabył prawa do katalogu Brunswick,założyli amerykańską fillię Decca,a Jack Kapp został jej szefem.
Płyty wydawane przez Brunswick we wczesnych latach 50-tych zawierały materiał nagrany dla tej osttniej i Decca w latach 30 i 40-tych.Dystrybucją ich nagrań zajmował się Coral Records,będący jednocześnie fillią amerykańskiej Decca.
W 1957 roku Brunswick startuje z nowym materiałem,a nagrywający artyści często nagrywali równolegle także w Coral Rec,w innej kofiguracji ,np.Crickets nagrywali dla Brunswick,a Buddy Holly & The Crickets dla Coral Rec.
Ważnym wydarzeniem dla wytwórni był kontrakt z Jackie Wilsonem w 1957r.,który stał się póżniej jej siłą napędową na rynku.Po odnowieniu kontraktu z wytwórnią w 1964 dostaje z Decca nowego managera Nata Tarnopola,który stał się jednocześnie "spiritus movens" firmy,mimo ,że oficjalnym jej prezydentem był Len Schneider.Kiedy w 1965r kariera Wilsona załamuje się przekazuje go w ręce Carla Davisa,który z powodzeniem reaktywuje jego sukcesy i w nagrodę został mianowany w pażdzierniku 1966r szefem artystycznym wytwórni.Za jego czasów Brunswick staje się jedną z ważniejszych label wydających muzykę soulową.
To on wyszukał dla wytwórni nowych obiecujących artystów jak:Chi-Lites,Young-Holt Trio,Barbara Acklin czy Gene Chandler.
Mimo wzrastającej pozycji na rynku,zaczęły się niesnaski między Tarnopolem a Marty Salkinem z kierownictwa Decca,co skończyło się tym ,że Decca sprzedała wytwórnię Tarnopolowi.Nat Tarnopol został prezydentem już niezależnej wytwórni,a jej wiceprezydentem Carl Davis.
Ten ostatni w 1967 zakłada nową wytwórnię Dakar.
W marcu 1976 roku Nat Tarnopol i inni trzej udziałowcy zostali oskarżeni o ukrywanie zysków ze sprzedaży około 500 000 płyt na sumę 300 000$.W grudniu 1977r zarzuty zostały oddalone,jednakże w 1978r proces wznowiono,lecz wkrótce go anulowano.
Wytwórnia trwała w zawieszeniu do 1981 r,a póżniej wydaje tylko materiał archiwalny,często innych wytwórni na który wcześniej nabyła licencję.
Nat Tarnopol umiera w 1987 roku,a gwiazda wytwórni Jackie Wilson po ataku serca podczas koncertu w 1975r zaprzestaje występów,spędzając następne 9 lat głównie w szpitalu,umierając w wieku 50 lat,w 1984 roku.

Single na liście przebojów "Billboard"

Tiger Rag Mills Brothers 19 1937 Razzle-Dazzle Bill Haley and The Comets 15 1955 Lonely Teardrops Jackie Wilson 7 1958 To Be Loved Jackie Wilson 22 1958 That`s Why (I Love You So) Jackie Wilson 13 1959 I`II Be Satisfied Jackie Wilson 20 1959 You Better Know It Jackie Wilson 37 1959 Doggin` Around Jackie Wilson 15 1960 Am I The Man Jackie Wilson 32 1960 A Woman, A Lover, A Friend Jackie Wilson 15 1960 Talk That Talk Jackie Wilson 34 1960 I'm Comin' On Back To You Jackie Wilson 19 1961 My Empty Arms Jackie Wilson 9 1961 Please Tell Me Why Jackie Wilson 20 1961 Baby Work Out Jackie Wilson 5 1963 Anyway, Anyhow, Anywhere Who 17 1965 I Can't Explain Who 8 1965 Whispers (Gettin` Louder) Jackie Wilson 11 1966 634-5789 Wilson Pickett 13 1966 A Legal Matter Who 32 1966 (For God`s Sake) Give More Power To The People Chi-Lites 26 1971 Have You Seen Her Chi-Lites 3 1971 Stoned Out Of My Mind Chi-Lites 30 1973

#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"

23.09.1957 1 That'll Be The Day...The Crickets__Brunswick 55009 27.05.1972 1 Oh Girl...Chi-Lites__Brunswick 55471

Albumy na liście przebojów "Billboard"

BL-754200 - Toby - Chi-Lites [1974] ( #181) BL-754197 - The Chi-Lites - Chi-Lites [1973] ( #89) BL-754188 - A Letter To Myself - Chi-Lites [1973] ( #50) BL-754184 - Greatest Hits - Chi-Lites [1972] ( #55) BL-754179 - A Lonely Man - Chi-Lites [1972] ( #5) BL-754170 - (For God's Sake) Give More Power To The People - Chi-Lites [1971] ( #12) BL-754152 - Give It Away - Chi-Lites [1969] ( #180) BL-754150 - Just A Melody - Young-Holt Unlimited [1969] ( #185) BL-754144 - Soulful Strut - Young-Holt Unlimited [1968] ( #9) BL-54134/BL-754134 - Manufacturers of Soul - Jackie Wilson & Count Basie [1968] ( #195) BL-54130/BL-754130 - Higher and Higher - Jackie Wilson [1967] ( #163) BL-54122/BL-757122 - Whispers - Jackie Wilson [1966] ( #108) BL-54121/BL-757121 - Wack Wack - Young-Holt Trio [1966] ( #132) BL-54110/BL-757110 - Baby Workout - Jackie Wilson [1963] ( #36) BL-54108/BL-757108 - Jackie Wilson at the Copa - Jackie Wilson [1962] ( #137)

 

TSR Records

TSR Records to niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Tarzanie w Kalifornii,
która w latach 80. wydała wiele przebojów, zwłaszcza muzyki tanecznej. Założycielami wytwórni są Tom Hayden (niespokrewniony z byłym partnerem Jane Fondy) i jego żona Suzanne. Nazwa TSR pochodzi od inicjałów Toma, Suzanne i ich syna, Ryana. 

 

Do znanych utworów wydanych przez TSR Records w latach 80-tych (kiedy TSR mieściło się w dawnym budynku RSO przy Sunset Boulevard 8335) należą: „Coming Out of Hiding” Pamali Stanley, „Searchin' (Looking For Love)” Hazell Dean, „So Many Men, So Little Time” Miquela Browna i „High Energy” Evelyn Thomas. Dodatkowo, wydanie w 1985 roku utworu techno dance przez grupę Lime przyczyniło się do powstania TSR Records.  

 

Wśród wyprodukowanych przez nich utworów techno dance znajdują się „Babe, We're Gonna Love Tonight” i „Angel Eyes”. Od czasów świetności TSR przeszło od muzyki tanecznej do wydawania głównie new age i smooth jazzu w latach 90-tych pod szyldem Baja/TSR Records. W tym czasie ukazało się kilka albumów z muzyką gitarową Nuevo Flamenco autorstwa Armika, Young & Rollinsa, Behzada i Luisa Villegasa, które znalazły się na listach przebojów Billboardu. 

 

 TSR odniosło największy sukces w latach 2000. dzięki zespołowi indie Get Set Go. Wśród wydawnictw znajdują się „So You've Ruined Your Life” z 2003 roku, „Ordinary World” z 2006 roku oraz „Selling Out & Going Home” z 2007 roku. Utwory Get Set Go pojawiły się w dziesięciu odcinkach popularnego serialu telewizji ABC „Chirurdzy” oraz na obu albumach ze ścieżkami dźwiękowymi do tego serialu. 

 

Wytwórnia odniosła również sukces w formacie Smooth Jazz z artystą Nilsem. Jego utwór „Pacific Coast Highway” został uznany przez magazyn Radio & Records za najczęściej grany utwór roku w radiu Smooth Jazz w 2005 roku. Jego album przyniósł dwa single numer jeden: tytułowy „Pacific Coast Highway” i „Summer Nights”. Drugi album Nilsa, „Ready to Play”, ukazał się w 2007 roku. W październiku 2005 roku TSR wniosło pozew przeciwko Sony BMG Music Entertainment, twierdząc, że działania firmy w ramach systemu pay-for-play praktycznie uniemożliwiły niezależnym wytwórniom uzyskanie dostępu do… airplay.

 

  Pozew koncentruje się na ugodzie korupcyjnej Sony BMG i późniejszej karze pieniężnej w wysokości 10 milionów dolarów nałożonej na prokuratora generalnego Nowego Jorku Eliota Spitzera w lipcu 2005 r. W pozwie TSR nie określono, jakiego odszkodowania się domaga.

 

TK Records

TK Records była amerykańską niezależną wytwórnią płytową założoną przez dystrybutora płyt
Henry'ego Stone'a i Steve'a Alaimo w 1972 roku  z siedzibą w Hialeah na Florydzie. Wytwórnia zbankrutowała w 1981 roku . Nazwa „TK” została zainspirowana inicjałami inżyniera dźwięku Terry'ego Kane'a, który zbudował studio nagrań na strychu biura Stone'a w Hialeah. TK Records jest ściśle związana z początkami rozwoju muzyki disco. 

 

W maju 1974 roku wytwórnia wydała przebój „Rock Your Baby” George'a McCrae, który znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów Billboard Hot 100 w USA i był uznawany za jeden z najwcześniejszych przykładów disco. Niecały rok po hicie McCrae'a, wytwórnia płytowa odniosła sukces dzięki KC & The Sunshine Band, wydając pięć singli, które dotarły do ​​pierwszego miejsca na liście Billboard Hot 100: w tym „Get Down Tonight”, „That's the Way (I Like It)”, „(Shake, Shake, Shake) Shake Your Booty”, „I'm Your Boogie Man” i „Please Don't Go”. 

 

Singiel KC & The Sunshine Band „Keep It Comin' Love” dotarł do pierwszego miejsca na ówczesnej liście Hot Soul Singles magazynu Billboard oraz drugiego miejsca na liście Billboard Hot 100. TK posiadało liczne wytwórnie zależne, takie jak Cat Records, Drive Records, Wolf Records i Bold Records. W pewnym momencie założyli wytwórnię gospel o nazwie Gospel Roots. Wśród artystów, którzy podpisali kontrakty z TK Records i jej spółkami zależnymi, znaleźli się: Betty Wright, Clarence Reid znany jako Blowfly, The Beginning of the End (Alston); Timmy Thomas, Benny Latimore (Glades); Peter Brown (Drive); Foxy, Kracker, T-Connection (Dash); Jimmy „Bo” Horne (Sunshine Sound); Little Beaver, Gwen McCrae (Cat); Bobby Caldwell (Clouds); oraz Anita Ward (Juana). 

 

 W 1980 roku TK Records napotkało problemy finansowe i wytwórnia została przejęta przez Roulette Records Morrisa Levy'ego; fuzja obu wytwórni stworzyła Sunnyview Records, która odniosła sukces z zespołem electro hip-hopowym Newcleus. Ostatnim singlem wydanym przez TK Records był utwór „Another One Rides the Bus” (1981) „Weird Ala” Yankovica, oparty na utworze zespołu Queen „Another One Bites the Dust”.  

 

W 1986 roku Henry Stone wraz z Paulem Kleinem założył Hot Productions i kontynuował wydawanie katalogu TK Records na płytach CD aż do przejęcia Sunnyview przez EMI-Rhino w 1989 roku.[7] Rhino posiada prawa do katalogu Sunnyview/TK w Ameryce Północnej; na arenie międzynarodowej katalog był zarządzany przez EMI do 2013 roku kiedy to nowo nabyta siostrzana wytwórnia Rhino, Parlophone, przejęła go po zakupie pozostałych aktywów EMI przez Warner Music Group. 

 

12 października 2013 roku Henry Stone otrzymał proklamację od ówczesnego burmistrza Hialeah, Carlosa Hernandeza, ogłaszającą 12 października Dniem TK Records.

 

 Wolf Records była spółką zależną jazzową, która wydała tylko trzy albumy, każdy wyprodukowany przez Joela Dorna: 1976: Encourage the People - Robin Kenyatta 1977: After the Dance - Harold Vick 1978: Innocence - Kenny Barron Istnieje obecnie austriacka wytwórnia płytowa o tej samej nazwie, założona w 1982 roku, specjalizująca się w wydawaniu muzyki bluesowej.

Groovesville Records

Groovesville Productions było pomysłem wielkiego Dona Davisa. Przez lata wiele wytwórni płytowych, w tym potężny Stax w Memphis, korzystało z jego talentu. Największy sukces jak dotąd zapewnił im album Johnniego Taylora „Who's Making Love” - sprzedany w ponad dwóch milionach egzemplarzy w 1969 roku.

 

 Po rozpadzie współpracy z Lebaronem Taylorem w Puritan,
Don kontynuował działalność własnej wytwórni Groovesville. Wśród prezentowanych artystów byli weterani Northern Soul: Steve Mancha, Melvin Davis i JJ Barnes. Ten ostatni znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów R&B z utworem „Baby Please Come Back Home”, który był najpopularniejszym wydawnictwem wytwórni. Jeśli chodzi o budynek, numer 15849 to blok administracyjny, a numer 15855 (po prawej) to małe studio. Wczesne wydawnictwa Dona dla Groovesville były koordynowane z jego domu przy Calvert.

Dystrybucją ich płyt zajmowała się Golden World i Solid Hitbound Productions.Prowadziła swoją działalność w okresie 1966-1967r.

Katalog wytwórni: Groovesville 777 Al Gardner I'm Moving On I'll Get Along Groovesville 1001 Steve Mancha You're Still In My Heart She's So Good May-1966 Groovesville 1002 Steve Mancha I Don't Want To Lose You I Need To Be Needed Jun-1966 Groovesville 1003 Melvin Davis I Must Love You Still In My Heart 1966 Groovesville 1004 Steve Mancha Friday Night Monday Through Thursday 1966 Groovesville 1005 Steve Mancha Don't Make Me A Story Teller I Won't Love And Leave You Feb-1967 Groovesville 1006 J.J. Barnes Baby Please Come Back Home Chains Of Love May-1967 Groovesville 1007 Steve Mancha Just Keep On Loving Me Sweet Baby (Don't Ever Be Untrue) 1967 Groovesville 1008 J.J. Barnes Now That I Got You Back Forgive Me Oct-1967 Groovesville 1009 J.J. Barnes Easy Living ? 1967

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

Groovesville 1006 J.J. Barnes Baby Please Come Back Home Chains Of Love May-1967 61[10]

 

People Records

 People Records, najbardziej udana i płodna wytwórnia Jamesa Browna,
została założona w 1971 roku. Podobnie jak jej poprzednicy, People wydawała nagrania artystów związanych z James Brown Revue, takich jak Lyn Collins, Bobby Byrd, Sweet Charles i J.B.'s. Nagrywała również z muzykami, którzy nie występowali regularnie z Brownem. Sam Brown występował w rolach drugoplanowych na wielu wydawnictwach People, grając na organach lub udzielając się jako wokalista wspierający. 

 People, początkowo dystrybuowany przez King, został przejęty przez Polydor 1 lipca 1971 roku, kiedy Brown podpisał kontrakt z tą wytwórnią. W przeciwieństwie do poprzednich wytwórni Browna, People przez pewien czas odnosiła sukcesy komercyjne; wydała wiele singli na listach przebojów, w tym przebój R&B „Doing It to Death”, który zajął pierwsze miejsce na liście przebojów. 

People ostatecznie upadło w 1976 roku, wraz z rozwiązaniem J.B.'s. Dorobek wytwórni został później umieszczony w antologii w serii trzech płyt CD wydanych przez Polydor, zatytułowanych „James Brown's Funky People”. Rok przed założeniem wytwórni Brown's People istniała inna wytwórnia People Records, założona i prowadzona przez byłego producenta Motown Records, Williama „Mickeya” Stevensona, ale nie była ona z nią powiązana.

               Single na listach przebojów:

 ESCAPE-ISM,PART 1/ESCAPE-ISM,PART 2 James Brown 06.1971 35[6].US

 HOT PANTS,PART 1 [(She Got to Use What She Got to Get What]/HOT PANTS,PARTS 2&3 James Brown 07.1971 15[11].US

Takoma Records

Takoma Records była małą, ale wpływową wytwórnią płytową założoną przez
gitarzystę Johna Faheya pod koniec lat 50-tych. XX wieku.  Nazwa pochodzi od rodzinnego miasta Faheya, Takoma Park w stanie Maryland, na przedmieściach Waszyngtonu. 

Takoma Records rozpoczęła działalność od wydania 100 egzemplarzy albumu „John Fahey/Blind Joe Death”, na którym Fahey prezentował grę na gitarze fingerstyle, wydanego około 1959 roku.  Fahey nie miał własnej dystrybucji i sprzedawał ten album znajomym oraz na imprezach muzycznych. Jeden z egzemplarzy tej płyty sprzedał się na eBayu za kilka tysięcy dolarów.  Fahey przeprowadził się do Berkeley w Kalifornii. Na nowo odkrył bluesmana country Bukkę White'a. Z Eugene'em „ED” Densonem Fahey pojechał do Memphis w stanie Tennessee, gdzie wyprodukowali pierwsze od 23 lat nagranie White'a. Zostało ono wydane w 1963 roku wraz z drugim albumem Faheya.  

Takoma rozszerzyła działalność o innych gitarzystów, takich jak Robbie Basho, i inne gatunki muzyki folkowej. Kompilacja „Contemporary Guitar” została nagrana w 1966 roku i zawierała utwory Faheya, Basho, White'a, Maxa Ochsa i Harry'ego Taussiga. Świadczyło to o zainteresowaniu Faheya różnorodnymi stylami gitarowymi, od bluesa plantacyjnego po ragę. Chociaż w tym samym czasie Takoma wydała awangardowy album „The Psychedelic Saxophone of Charlie Nothing”, jej głównym tematem była muzyka gitary akustycznej, zwłaszcza Faheya. 

 Fahey zapoczątkował gatunek muzyki gitarowej, znany później jako American Primitive Guitar, w którym zastosował tradycyjny fingerpicking do kompozycji neoklasycznych. Wśród muzyków Takoma stosujących tę technikę byli Leo Kottke, Peter Lang, Mike Auldridge, Robbie Basho i Max Ochs. Wytwórnia produkowała również płyty pianisty New Age George'a Winstona, Mike'a Bloomfielda i muzyka elektronicznego Josepha Byrda. Kiedy Denson został menedżerem zespołu rockowego Country Joe and the Fish, Fahey został jedynym właścicielem Takoma.

  Przeniósł wytwórnię do Los Angeles, gdzie studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles pod kierunkiem D.K. Wilgusa. Album „6- and 12-String Guitar” Leo Kottkego okazał się niespodziewanym hitem, a zysk z niego sfinansował rozbudowę wytwórni, która teraz miała już zespół. W 1970 roku Jon Monday dołączył do wytwórni jako kierownik ds. promocji, a ostatecznie został dyrektorem generalnym. Wytwórnia rozwijała się, gdy stacje radiowe odtwarzały nowe wydawnictwa Faheya i innych artystów Takoma. W 1973 roku Charlie Mitchell został prezesem Takoma. Takoma była jedną z firm założycielskich Krajowego Stowarzyszenia Niezależnych Dystrybutorów Płyt (NAIRD).

  W 1979 roku Fahey sprzedał Takoma Chrysalis Records, firmie należącej do Terry'ego Ellisa i Chrisa Wrighta, która wyprodukowała płyty Blondie, Pat Benatar i Huey Lewisa. W okresie działalności Chrysalis, Takoma wydała albumy The Fabulous Thunderbirds, Canned Heat i T-Bone Burnett. Jon Monday był dyrektorem generalnym do 1982 roku, kiedy to Chrysalis sprzedał katalog Takoma. Został on sprzedany amerykańskiej firmie Essex Entertainment. Później, w 1995 roku, został zakupiony przez Fantasy Records.W 2004 roku Fantasy została kupiona przez Concord Music Group. Wytwórnia Takoma Records jest obecnie kontrolowana przez Concord w USA i posiada licencję na Ace Records.

  Najlepiej sprzedającym się albumem Takoma był album Kottke'a „6- and 12-String Guitar”, często nazywany „The Armadillo Album” ze względu na okładkę. Innym wpływowym albumem był album Leo Kottke, Peter Lang & John Fahey z 1974 roku. ED Denson był współzałożycielem i zarządcą Kicking Mule Records, w którym grali również gitarzyści akustyczni. W 1995 roku porzucił branżę muzyczną i został adwokatem specjalizującym się w prawie karnym. Robbie Basho zmarł w 1986 roku, John Fahey w 2001 roku, a Charlie Nothing zmarł na raka 23 października 2007 roku.