TSR Records

TSR Records to niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Tarzanie w Kalifornii,
która w latach 80. wydała wiele przebojów, zwłaszcza muzyki tanecznej. Założycielami wytwórni są Tom Hayden (niespokrewniony z byłym partnerem Jane Fondy) i jego żona Suzanne. Nazwa TSR pochodzi od inicjałów Toma, Suzanne i ich syna, Ryana. 

 

Do znanych utworów wydanych przez TSR Records w latach 80-tych (kiedy TSR mieściło się w dawnym budynku RSO przy Sunset Boulevard 8335) należą: „Coming Out of Hiding” Pamali Stanley, „Searchin' (Looking For Love)” Hazell Dean, „So Many Men, So Little Time” Miquela Browna i „High Energy” Evelyn Thomas. Dodatkowo, wydanie w 1985 roku utworu techno dance przez grupę Lime przyczyniło się do powstania TSR Records.  

 

Wśród wyprodukowanych przez nich utworów techno dance znajdują się „Babe, We're Gonna Love Tonight” i „Angel Eyes”. Od czasów świetności TSR przeszło od muzyki tanecznej do wydawania głównie new age i smooth jazzu w latach 90-tych pod szyldem Baja/TSR Records. W tym czasie ukazało się kilka albumów z muzyką gitarową Nuevo Flamenco autorstwa Armika, Young & Rollinsa, Behzada i Luisa Villegasa, które znalazły się na listach przebojów Billboardu. 

 

 TSR odniosło największy sukces w latach 2000. dzięki zespołowi indie Get Set Go. Wśród wydawnictw znajdują się „So You've Ruined Your Life” z 2003 roku, „Ordinary World” z 2006 roku oraz „Selling Out & Going Home” z 2007 roku. Utwory Get Set Go pojawiły się w dziesięciu odcinkach popularnego serialu telewizji ABC „Chirurdzy” oraz na obu albumach ze ścieżkami dźwiękowymi do tego serialu. 

 

Wytwórnia odniosła również sukces w formacie Smooth Jazz z artystą Nilsem. Jego utwór „Pacific Coast Highway” został uznany przez magazyn Radio & Records za najczęściej grany utwór roku w radiu Smooth Jazz w 2005 roku. Jego album przyniósł dwa single numer jeden: tytułowy „Pacific Coast Highway” i „Summer Nights”. Drugi album Nilsa, „Ready to Play”, ukazał się w 2007 roku. W październiku 2005 roku TSR wniosło pozew przeciwko Sony BMG Music Entertainment, twierdząc, że działania firmy w ramach systemu pay-for-play praktycznie uniemożliwiły niezależnym wytwórniom uzyskanie dostępu do… airplay.

 

  Pozew koncentruje się na ugodzie korupcyjnej Sony BMG i późniejszej karze pieniężnej w wysokości 10 milionów dolarów nałożonej na prokuratora generalnego Nowego Jorku Eliota Spitzera w lipcu 2005 r. W pozwie TSR nie określono, jakiego odszkodowania się domaga.

 

TK Records

TK Records była amerykańską niezależną wytwórnią płytową założoną przez dystrybutora płyt
Henry'ego Stone'a i Steve'a Alaimo w 1972 roku  z siedzibą w Hialeah na Florydzie. Wytwórnia zbankrutowała w 1981 roku . Nazwa „TK” została zainspirowana inicjałami inżyniera dźwięku Terry'ego Kane'a, który zbudował studio nagrań na strychu biura Stone'a w Hialeah. TK Records jest ściśle związana z początkami rozwoju muzyki disco. 

 

W maju 1974 roku wytwórnia wydała przebój „Rock Your Baby” George'a McCrae, który znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów Billboard Hot 100 w USA i był uznawany za jeden z najwcześniejszych przykładów disco. Niecały rok po hicie McCrae'a, wytwórnia płytowa odniosła sukces dzięki KC & The Sunshine Band, wydając pięć singli, które dotarły do ​​pierwszego miejsca na liście Billboard Hot 100: w tym „Get Down Tonight”, „That's the Way (I Like It)”, „(Shake, Shake, Shake) Shake Your Booty”, „I'm Your Boogie Man” i „Please Don't Go”. 

 

Singiel KC & The Sunshine Band „Keep It Comin' Love” dotarł do pierwszego miejsca na ówczesnej liście Hot Soul Singles magazynu Billboard oraz drugiego miejsca na liście Billboard Hot 100. TK posiadało liczne wytwórnie zależne, takie jak Cat Records, Drive Records, Wolf Records i Bold Records. W pewnym momencie założyli wytwórnię gospel o nazwie Gospel Roots. Wśród artystów, którzy podpisali kontrakty z TK Records i jej spółkami zależnymi, znaleźli się: Betty Wright, Clarence Reid znany jako Blowfly, The Beginning of the End (Alston); Timmy Thomas, Benny Latimore (Glades); Peter Brown (Drive); Foxy, Kracker, T-Connection (Dash); Jimmy „Bo” Horne (Sunshine Sound); Little Beaver, Gwen McCrae (Cat); Bobby Caldwell (Clouds); oraz Anita Ward (Juana). 

 

 W 1980 roku TK Records napotkało problemy finansowe i wytwórnia została przejęta przez Roulette Records Morrisa Levy'ego; fuzja obu wytwórni stworzyła Sunnyview Records, która odniosła sukces z zespołem electro hip-hopowym Newcleus. Ostatnim singlem wydanym przez TK Records był utwór „Another One Rides the Bus” (1981) „Weird Ala” Yankovica, oparty na utworze zespołu Queen „Another One Bites the Dust”.  

 

W 1986 roku Henry Stone wraz z Paulem Kleinem założył Hot Productions i kontynuował wydawanie katalogu TK Records na płytach CD aż do przejęcia Sunnyview przez EMI-Rhino w 1989 roku.[7] Rhino posiada prawa do katalogu Sunnyview/TK w Ameryce Północnej; na arenie międzynarodowej katalog był zarządzany przez EMI do 2013 roku kiedy to nowo nabyta siostrzana wytwórnia Rhino, Parlophone, przejęła go po zakupie pozostałych aktywów EMI przez Warner Music Group. 

 

12 października 2013 roku Henry Stone otrzymał proklamację od ówczesnego burmistrza Hialeah, Carlosa Hernandeza, ogłaszającą 12 października Dniem TK Records.

 

 Wolf Records była spółką zależną jazzową, która wydała tylko trzy albumy, każdy wyprodukowany przez Joela Dorna: 1976: Encourage the People - Robin Kenyatta 1977: After the Dance - Harold Vick 1978: Innocence - Kenny Barron Istnieje obecnie austriacka wytwórnia płytowa o tej samej nazwie, założona w 1982 roku, specjalizująca się w wydawaniu muzyki bluesowej.

Groovesville Records

Groovesville Productions było pomysłem wielkiego Dona Davisa. Przez lata wiele wytwórni płytowych, w tym potężny Stax w Memphis, korzystało z jego talentu. Największy sukces jak dotąd zapewnił im album Johnniego Taylora „Who's Making Love” - sprzedany w ponad dwóch milionach egzemplarzy w 1969 roku.

 

 Po rozpadzie współpracy z Lebaronem Taylorem w Puritan,
Don kontynuował działalność własnej wytwórni Groovesville. Wśród prezentowanych artystów byli weterani Northern Soul: Steve Mancha, Melvin Davis i JJ Barnes. Ten ostatni znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów R&B z utworem „Baby Please Come Back Home”, który był najpopularniejszym wydawnictwem wytwórni. Jeśli chodzi o budynek, numer 15849 to blok administracyjny, a numer 15855 (po prawej) to małe studio. Wczesne wydawnictwa Dona dla Groovesville były koordynowane z jego domu przy Calvert.

Dystrybucją ich płyt zajmowała się Golden World i Solid Hitbound Productions.Prowadziła swoją działalność w okresie 1966-1967r.

Katalog wytwórni: Groovesville 777 Al Gardner I'm Moving On I'll Get Along Groovesville 1001 Steve Mancha You're Still In My Heart She's So Good May-1966 Groovesville 1002 Steve Mancha I Don't Want To Lose You I Need To Be Needed Jun-1966 Groovesville 1003 Melvin Davis I Must Love You Still In My Heart 1966 Groovesville 1004 Steve Mancha Friday Night Monday Through Thursday 1966 Groovesville 1005 Steve Mancha Don't Make Me A Story Teller I Won't Love And Leave You Feb-1967 Groovesville 1006 J.J. Barnes Baby Please Come Back Home Chains Of Love May-1967 Groovesville 1007 Steve Mancha Just Keep On Loving Me Sweet Baby (Don't Ever Be Untrue) 1967 Groovesville 1008 J.J. Barnes Now That I Got You Back Forgive Me Oct-1967 Groovesville 1009 J.J. Barnes Easy Living ? 1967

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

Groovesville 1006 J.J. Barnes Baby Please Come Back Home Chains Of Love May-1967 61[10]

 

People Records

 People Records, najbardziej udana i płodna wytwórnia Jamesa Browna,
została założona w 1971 roku. Podobnie jak jej poprzednicy, People wydawała nagrania artystów związanych z James Brown Revue, takich jak Lyn Collins, Bobby Byrd, Sweet Charles i J.B.'s. Nagrywała również z muzykami, którzy nie występowali regularnie z Brownem. Sam Brown występował w rolach drugoplanowych na wielu wydawnictwach People, grając na organach lub udzielając się jako wokalista wspierający. 

 People, początkowo dystrybuowany przez King, został przejęty przez Polydor 1 lipca 1971 roku, kiedy Brown podpisał kontrakt z tą wytwórnią. W przeciwieństwie do poprzednich wytwórni Browna, People przez pewien czas odnosiła sukcesy komercyjne; wydała wiele singli na listach przebojów, w tym przebój R&B „Doing It to Death”, który zajął pierwsze miejsce na liście przebojów. 

People ostatecznie upadło w 1976 roku, wraz z rozwiązaniem J.B.'s. Dorobek wytwórni został później umieszczony w antologii w serii trzech płyt CD wydanych przez Polydor, zatytułowanych „James Brown's Funky People”. Rok przed założeniem wytwórni Brown's People istniała inna wytwórnia People Records, założona i prowadzona przez byłego producenta Motown Records, Williama „Mickeya” Stevensona, ale nie była ona z nią powiązana.

               Single na listach przebojów:

 ESCAPE-ISM,PART 1/ESCAPE-ISM,PART 2 James Brown 06.1971 35[6].US

 HOT PANTS,PART 1 [(She Got to Use What She Got to Get What]/HOT PANTS,PARTS 2&3 James Brown 07.1971 15[11].US

Takoma Records

Takoma Records była małą, ale wpływową wytwórnią płytową założoną przez
gitarzystę Johna Faheya pod koniec lat 50-tych. XX wieku.  Nazwa pochodzi od rodzinnego miasta Faheya, Takoma Park w stanie Maryland, na przedmieściach Waszyngtonu. 

Takoma Records rozpoczęła działalność od wydania 100 egzemplarzy albumu „John Fahey/Blind Joe Death”, na którym Fahey prezentował grę na gitarze fingerstyle, wydanego około 1959 roku.  Fahey nie miał własnej dystrybucji i sprzedawał ten album znajomym oraz na imprezach muzycznych. Jeden z egzemplarzy tej płyty sprzedał się na eBayu za kilka tysięcy dolarów.  Fahey przeprowadził się do Berkeley w Kalifornii. Na nowo odkrył bluesmana country Bukkę White'a. Z Eugene'em „ED” Densonem Fahey pojechał do Memphis w stanie Tennessee, gdzie wyprodukowali pierwsze od 23 lat nagranie White'a. Zostało ono wydane w 1963 roku wraz z drugim albumem Faheya.  

Takoma rozszerzyła działalność o innych gitarzystów, takich jak Robbie Basho, i inne gatunki muzyki folkowej. Kompilacja „Contemporary Guitar” została nagrana w 1966 roku i zawierała utwory Faheya, Basho, White'a, Maxa Ochsa i Harry'ego Taussiga. Świadczyło to o zainteresowaniu Faheya różnorodnymi stylami gitarowymi, od bluesa plantacyjnego po ragę. Chociaż w tym samym czasie Takoma wydała awangardowy album „The Psychedelic Saxophone of Charlie Nothing”, jej głównym tematem była muzyka gitary akustycznej, zwłaszcza Faheya. 

 Fahey zapoczątkował gatunek muzyki gitarowej, znany później jako American Primitive Guitar, w którym zastosował tradycyjny fingerpicking do kompozycji neoklasycznych. Wśród muzyków Takoma stosujących tę technikę byli Leo Kottke, Peter Lang, Mike Auldridge, Robbie Basho i Max Ochs. Wytwórnia produkowała również płyty pianisty New Age George'a Winstona, Mike'a Bloomfielda i muzyka elektronicznego Josepha Byrda. Kiedy Denson został menedżerem zespołu rockowego Country Joe and the Fish, Fahey został jedynym właścicielem Takoma.

  Przeniósł wytwórnię do Los Angeles, gdzie studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles pod kierunkiem D.K. Wilgusa. Album „6- and 12-String Guitar” Leo Kottkego okazał się niespodziewanym hitem, a zysk z niego sfinansował rozbudowę wytwórni, która teraz miała już zespół. W 1970 roku Jon Monday dołączył do wytwórni jako kierownik ds. promocji, a ostatecznie został dyrektorem generalnym. Wytwórnia rozwijała się, gdy stacje radiowe odtwarzały nowe wydawnictwa Faheya i innych artystów Takoma. W 1973 roku Charlie Mitchell został prezesem Takoma. Takoma była jedną z firm założycielskich Krajowego Stowarzyszenia Niezależnych Dystrybutorów Płyt (NAIRD).

  W 1979 roku Fahey sprzedał Takoma Chrysalis Records, firmie należącej do Terry'ego Ellisa i Chrisa Wrighta, która wyprodukowała płyty Blondie, Pat Benatar i Huey Lewisa. W okresie działalności Chrysalis, Takoma wydała albumy The Fabulous Thunderbirds, Canned Heat i T-Bone Burnett. Jon Monday był dyrektorem generalnym do 1982 roku, kiedy to Chrysalis sprzedał katalog Takoma. Został on sprzedany amerykańskiej firmie Essex Entertainment. Później, w 1995 roku, został zakupiony przez Fantasy Records.W 2004 roku Fantasy została kupiona przez Concord Music Group. Wytwórnia Takoma Records jest obecnie kontrolowana przez Concord w USA i posiada licencję na Ace Records.

  Najlepiej sprzedającym się albumem Takoma był album Kottke'a „6- and 12-String Guitar”, często nazywany „The Armadillo Album” ze względu na okładkę. Innym wpływowym albumem był album Leo Kottke, Peter Lang & John Fahey z 1974 roku. ED Denson był współzałożycielem i zarządcą Kicking Mule Records, w którym grali również gitarzyści akustyczni. W 1995 roku porzucił branżę muzyczną i został adwokatem specjalizującym się w prawie karnym. Robbie Basho zmarł w 1986 roku, John Fahey w 2001 roku, a Charlie Nothing zmarł na raka 23 października 2007 roku. 

Sierra Records

Sierra Records to niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Etiwandzie w Kalifornii. 
Założyciel Sierra Records, John Delgatto, założył Briar Records, która wydawała muzykę folkową i bluegrass takich artystów jak Leslie Keith, Doc Watson Family, Toulouse Engelhardt, Bluegrass Cardinals, Earl Collins i Kentucky Colonels.

 

  W 1977 roku Delgatto założył Sierra Records, aby wydawać nagrania członków i byłych członków The Byrds, nową muzykę innych artystów oraz reedycje nagrań archiwalnych. Początkowo Delgatto wydawał albumy pod szyldem Sierra/Briar.  Sierra Records zyskała szerokie uznanie w 1982 roku wraz z wydaniem albumu Gram Parsons and the Fallen Angels Live 1973, który otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy występ country duetu/grupy” za utwór „Love Hurts”. 

 

 Na przestrzeni lat Sierra Records rozszerzyła swoją ofertę o płyty DVD, książki i plakaty, budując kolekcję rzadkiego materiału poprzez licencjonowanie poszczególnych utworów od innych firm oraz wydając wysokiej jakości płyty winylowe pod szyldem Sierra High Fidelity[. Sierra Records znacząco poszerzyła repertuar takich artystów jak Gram Parsons, Gene Clark i Clarence White. W 2019 roku Sierra Records została sprzedana 43 North Broadway LLC.

 

StandBy Records

StandBy Records to wytwórnia płytowa założona w 2007 roku w Cleveland w stanie Ohio. 
Wytwórnia StandBy Records została założona w 2007 roku przez gitarzystę Before Their Eyes, Nicka Moore'a. Od 2008 roku właścicielem wytwórni jest Neil Sheenan, przyjaciel Moore'a. Dystrybucją płyt zajmują się RED Distribution i Alternative Distribution Alliance. Do najbardziej znanych zespołów, które podpisały kontrakt ze StandBy Records, należą Black Veil Brides, Emarosa i Before Their Eyes. Od tego czasu wytwórnia utworzyła dział muzyki urban. Inni znani artyści, którzy obecnie podpisali kontrakt ze StandBy Records, to Modern Day Escape, Picture Me Broken i Farewell, My Love. 

 

 27 lipca 2015 roku wytwórnia podpisała kontrakt z Andrew De Leonem, półfinalistą programu talent show America's Got Talent z 2012 roku.

 

  10 sierpnia 2016 roku Davey Suicide opublikował na stronie zespołu na Facebooku film, w którym ujawnił szczegóły dotyczące obecnej sytuacji zespołu. W tym nagraniu wideo Davey Suicide oskarża właściciela wytwórni płytowej, Neila Sheenana, między innymi o złamanie umowy. Twierdzi on, że Sheenan ani nie zapłacił zespołowi należnej mu części kosztów produkcji ich drugiego albumu, „Worldwide Suicide”, ani nie pokrył kosztów marketingowych zespołu, zgodnie z zapisami umowy. W rezultacie muzycy byli tymczasowo zadłużeni na kwotę prawie 70 000 dolarów. Oskarża również Sheenana o wielokrotne podpisywanie nowych umów płytowych z innymi zespołami, aby zapewnić im preferencyjne traktowanie w stosunku do zespołów, które są dłużej związane z wytwórnią.W tym filmie Suicide odnosi się również do tła sporu. Stwierdza, że ​​po tym, jak zespół zagroził podjęciem kroków prawnych, wytwórnia pozwała ich za złamanie umowy, aby zapobiec pozwowi zespołu. Rozprawa sądowa pierwotnie miała się odbyć 2 sierpnia 2016 r., ale została przełożona na luty 2017 r.

 

Fraternity Records

Najlepiej znana wytwórnia płytowa z Cincinnati w stanie Ohio,obok King Records.Miała swoją
siedzibę przy 413 Race Street.Jej założyciel Harry Carlson [ur.28.12.1904r Funk/Nebraska] był autorem piosenek i weteranem orkiestr tanecznych z lat 30-tych.Zakładając w 1954r Fraternity Records razem ze swoim partnerem Dr. Ashtonem Welshem,miał na myśli promowanie muzyki popularnej i jazzu,odwrotnie niż gigant płytowy King Records specjalizujący się w muzyce country i bluesie.
 

Dyrektorem do spraw artystycznych wytwórni był Harry Carlson i jego brat Paul,który wcześniej odniósł wielki sukces jako fotograf.Większośc wczesnych produkcji wytwórni to artystyczna ramota,ale wśród nich znależć można kilka perełek,jak chociażby piosenki Cathy Carr.Dwa pierwsze nagrane single co prawda nie przyniosły jej powodzenia,ale już produkt Tin Pan Alley "Ivory Tower" trafił na 2 miejsce Billboard Chart.Popularne były też wersje tego utworu w wykonaniu Otisa Williamsa czy Gale Storm.Po roku artystka podpisała kontrakt z wytwórnią Roulette.
 

Prawdziwą miłościa Carlsona były big-bandy,stąd kontrakt z orkiestrą Jimmy Dorsey'a.Mimo tego,że lider bandu był już ciężko chory,zdążył przed śmiercią w 1958r,nagrać wielki hit w styczniu 1957r-"So rare".Jednym z pierwszych nagrywających dla Fraternity był weteran z Chicago-Dan Belloc.Nagrał jedyny album dla tej wytwórni zawierający rockabilly w wykonaniu Barbary Morgan i Sparkle Moore'a.Okres 1958-1959r to sporadyczne sukcesy wytwórni jak chociażby świateczny hit Ruby Wrighta czy "She's Neat" rockmena Dale Wrighta.Ale już w grudniu 1958r Fraternity ma #2 na liście przebojów,"The All-American Boy" w wykonaniu Billa Parsonsa,póżniej znany jako Bobby Bare.
Po tym hicie aż do 1963r większość ludzi zdążyła już zapomnieć o Fraternity.Latem tego roku młody gitarzysta z Indiany Lonnie McIntosh [Lonnie Mack] nagrał instrumentalną wersję hitu Chucka Berry'ego "Memphis",która zdobyła duże powodzenie.Po tym przeboju i następnym "Wham" wytwórnia znowu pogrąża się w niebycie.Mimo kilku udanych singli Macka nie może wylansować dużego przeboju.
 

Cztery lata póżniej Carlson odkrywa nonet rockowy z Cincinnati The Casinos z liderem Gene Hughesem.Wylansowali nową wersję piosenki Johna D.Laudermilka "Then You Can Tell Me Goodbye" [#6 Billboard Chart].Przez resztę lat 60-tych i początek 70-tych Fraternity była niewidoczna na rynku.W połowie lat 70-tych odradza się jako wytwórnia muzyki country.Harry Carlson oddaje stery wytwórni Shadowi O'Shea,wykonawcy country.Niestety bez sukcesów,chociaz kilku sprowadzonych przez niego artystów country,odnosili sukcesy w innych wytwórniach.Wydawała jeszcze płyty w latach 80-tych.Harry Carlson zmarł 16 marca 1986r w Pompano Beach na Florydzie.  

Hity na singlowej liście przebojów UK Top 40

Ivory towerCathy Carr 03.1956: 2[24] So rare Jimmy Dorsey 02.1957: 2[38][gold] The all American boy Bobby Bare 12.1958: 2[16] June night/Jay-Dee's Boogie woogie Jimmy Dorsey 08.1957: 21[11] Memphis Lonnie Mack 06.1963: 5[13] Wham! Lonnie Mack 08.1963: 24[9] Honky tonk '65 Lonnie Mack 10.1965: 78[5] Then you can tell me goodbye Casinos 01.1967: 6[13] It's all over now Casinos 04.1967: 65[4] She's Neat Dale Wright& Rock-It's 01.1958: 38[13] Please don't do it Dale Wright 09.1958: 77[5]

Albumy na liście przebojów Billboard

FS-1014 - The Wham Of That Memphis Man! - Lonnie Mack [1963] #109 FS-1019 - Then You Can Tell Me Goodbye - Casinos [1967] #187

 

Dawn Records

Dawn Records była spółką zależną Pye Records. Działała w latach 1969-1975 i stała się
wytwórnią Pye, „undergroundową i progresywną”, rywalizującą z odpowiednikami EMI i Phonogram, Harvest i Vertigo. Największym sukcesem wytwórni cieszył się Mungo Jerry, którego dwa pierwsze single osiągnęły pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów.  

Wytwórnia wydała również albumy Donovana z 1970 i 1971 roku, „Open Road” oraz podwójny album „HMS Donovan”. Wydała również nagrania Mana, Sage'a Paula Bretta, Titusa Groana, Trifle'a, Mike'a Coopera, Herona, Johna Kongosa (zanim odniósł większy sukces w wytwórni Fly), Comus, Atlantic Bridge, Pluto, Atomic Rooster oraz odgałęzienia Mungo Jerry'ego, King Earl Boogie Band. 

 W październiku 1970 roku brytyjski magazyn muzyczny NME poinformował, że artyści wytwórni Dawn, Demon Fuzz, Titus Groan, Heron i Comus, mieli wziąć udział w serii koncertów w Wielkiej Brytanii w listopadzie 1970 roku. We wszystkich miejscach wstęp kosztował jednego pensa. Dwoma innymi zespołami były Brotherhood of Man w składzie, który wygrał Eurowizję i wydał swój pierwszy album „Good Things Happening” w 1974 roku; oraz Prelude, którego wersja a cappella utworu Neila Younga „After the Gold Rush” (nr 21 w 1974 roku) była jedynym innym brytyjskim przebojem wytwórni. 

               Single na listach przebojów: 
In The Summertime/Mighty Man	Mungo Jerry	06.1970	1.UK/3.US
Baby Jump/The Man Behind The Piano	Mungo Jerry	02.1971	1.UK
Lady Rose/Little Louis	Mungo Jerry	05.1971	5.UK
You Don't Have To Be In The Army To Fight In The War/We Shall Be Free	Mungo Jerry	09.1971	13.UK
Open Up/Going Back Home	Mungo Jerry	04.1972	21.UK
Alright, Alright, Alright/Little Miss Hipshake	Mungo Jerry	07.1973	3.UK
Wild Love/Glad I'm A Rocker	Mungo Jerry	11.1973	32.UK
Long Legged Woman Dressed In Black/Gonna Bop 'Til I Drop	Mungo Jerry	04.1974	13.UK
Riki Tiki Tavi/Roots of Oak 	Donovan with Open Road 	09.1970	 55.US
Celia of The Seals/Mr. Wind  	Donovan	12.1970	 	84.US
After The Goldrush / Johnson Bay	Prelude	01.1974	21.UK/22.US


           Albumy na listach przebojów:

Mungo Jerry	Mungo Jerry	8.1970	13.UK/64.US
Electronically Tested	Mungo Jerry	4.1971	14.UK
Open road	Donovan	07.1970	30.UK/16.US

Mojo Records

Mojo Records to brytyjska wytwórnia płytowa założona w 1971 roku jako
spółka zależna Polydor Records. 

Od lat pięćdziesiątych aż do początku lat siedemdziesiątych londyńsko-amerykańskie wytwórnie Decca i amerykańskie wytwórnie EMI wydawały większość klasycznego soulu i R&B wydawanych w Stanach Zjednoczonych. Ze względu na niemal monopolistyczny charakter obu firm na brytyjskim rynku płytowym, niewiele wysokiej jakości amerykańskich wydawnictw umykało ich uwadze, a sprytny ruch EMI, polegający na stworzeniu marki Tamla-Motown, jeszcze bardziej umocnił ich pozycję na rynku najlepszych wydawnictw soulowych tamtych czasów, a wiele z ich wydawnictw z lat sześćdziesiątych do dziś jest przedmiotem kolekcjonerskich. 

 Ich jedynym poważnym konkurentem w Wielkiej Brytanii byli Atlantic i Stax, których amerykańskie wydawnictwa (przez większość czasu) w Wielkiej Brytanii wydawała firma Polydor. To właśnie niemiecka firma ponownie wkroczyła na scenę na początku lat siedemdziesiątych - z pomocą Johna Abbeya, twórcy bluesa i soulu - tworząc wytwórnię Mojo, prawdopodobnie najlepszą brytyjską wytwórnię soul w historii. Może to wydawać się kontrowersyjne, ale zarówno Stateside, jak i London-American nie były wyłącznie wytwórniami muzyki czarnej i choć część ich wydawnictw stanowiły reaktywowane stare przeboje, to ich produkcja skupiała się głównie na aktualnych produkcjach. Inne, cenione brytyjskie wytwórnie soulowe, takie jak Sue, Action czy Soul City, wydały stosunkowo niewiele płyt. 

W bogatym katalogu Mojo każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Były tam znakomite, współczesne wydawnictwa od Jamesa Browna - takie jak Vicki Anderson, The JBs i Bobby Byrd; utwory z południowego soulu od takich artystów jak Fontella Bass, Little Johnny Taylor, Bobby Powell i Bobby Patterson; albumy Doris Duke i ZZ Hill (a nawet płyty 45-calowe!) produkowane przez Swamp Dogg. Późniejsze, rzadkie utwory groove i funkowe El Dorados, Kool & The Gang, Olivera Saina i kolekcjonerskiego albumu „Stone Penguin” Elephant Band zostały po raz pierwszy wydane w Wielkiej Brytanii przez Mojo. 

W ślad za tym, co działo się na północy Anglii, wytwórnia wypuściła rozchwytywane płyty 45-calowe Fascinations, Chucka Wooda, Jamo Thomasa, Mosesa & Joshuy Dillarda i innych, a nawet zyskała popularność dzięki reedycji albumu Tami Lynn „I’m Gonna Run Away From You”. Inne nieoczekiwane przeboje pojawiły się wraz z hipnotycznym „Why Can’t We Live Together” Timmy’ego Thomasa z Miami, który wyprzedził sukces Jaya Boya z George’em McRae z Sunshine State i KC & The Sunshine Band kilka lat później. 

Choć ukazało się kilka nijakich wydawnictw, w latach siedemdziesiątych kupowanie w ciemno płyty Mojo 45 było dość bezpiecznym rozwiązaniem. Z pewnością żadna inna wytwórnia w tamtym czasie (i niewiele dziś) nie pomyślałaby o wydaniu singla Doris Duke! Dość chaotyczny system numeracji płyt Mojo nie zyskał sympatii kolekcjonerów płyt, ponieważ Polydor przyjął szczególnie złożony system numeracji, z wieloma różnymi prefiksami: 2001, 2027, 2092, 2093… ale pomijając kilka trudno dostępnych płyt 45-tki, są one stosunkowo łatwe do znalezienia. Co ciekawe, instrumentalny hit Ala Kenta z Detroit „You Gotta Pay The Price” miał zostać ponownie wydany (pierwotnie ukazał się w Wielkiej Brytanii nakładem Track), ale nigdy się nie ukazał. Podejrzewa się, że EMI ujawniło, że posiada prawa do utworu i rozważa jego wydanie – miało to miejsce mniej więcej w czasie, gdy Tamla-Motown wydawała składankę albumową Ric-Tic Relics. 

AFO Records

All for One Records, lepiej znana jako AFO, była wytwórnią płytową należącą do
afroamerykańskich muzyków.AFO została założona w Nowym Orleanie w 1961 roku przez Harolda Battiste'a, uznanego kompozytora, aranżera i wykonawcę. AFO powstała jako kolektyw muzyków. Według Wallace'a Johnsona, byłego pracownika AFO, Battiste „powiedział, że nadszedł czas, aby nowoorleańscy muzycy, którzy tworzą muzykę, zarabiali pieniądze - a nie firmy spoza miasta, które przyjeżdżały tu nagrywać”.

 Wśród muzyków house'owych pracujących dla AFO znaleźli się Harold Battiste, Red Tyler, Roy Montrell, Peter Badie, John Boudreaux i Melvin Lastie.Dystrybutorem AFO była Sue Records. W 1961 roku AFO wydała piosenkę Barbary George „I Know (You Don't Love Me No More)”, która dotarła na szczyt listy przebojów R&B i zajęła 3. miejsce na liście przebojów Hot 100. W 1963 roku Battiste i inni członkowie kolektywu przenieśli się do Los Angeles, licząc na większy sukces.  Zespół Battiste'a, AFO Executives, stał się zespołem rezerwowym dla Sama Cooke'a i innych artystów wytwórni SAR Records aż do śmierci Cooke'a w 1964 roku.

 Kolektyw wkrótce się rozproszył, a AFO zawiesiło działalność na dłuższy czas.W 1991 roku Battiste, który wrócił do Nowego Orleanu, wznowił projekt i wydzierżawił znaczną część katalogu AFO wytwórni Ace Records, która wykorzystała je do produkcji serii kompilacji, począwszy od „Gumbo Stew”. 

W 2007 roku Battiste założył Fundację AFO, aby chronić i wspierać zasoby AFO Records i wydawnictwa muzycznego Battiste'a, At Last Publishing. 

Thelma Records

Wytwórnia Thelma została założona przez rodziców żony Berry Gordy'ego Roberta i Hazel
Coleman,którzy wcześniej pracowali w Daco i Kable Records.Jej nazwa to imię ich córki.Daco była wytwórnią którą Colemanowie założyli razem z Donem Davisem na rogu Alexandrine w Detroit.Jej atrakcją były lokalny talent - grupa The Fabulous Playboys z liderem Sonny Monroe.
 

W sierpniu 1962r Colemanowie otworzyli Thelma Records przy 8040 Dexter Boulevard.Pierwsza płyta Answer Me that was sung - Richarda Streeta & The Distants była dziełem nastoletniego wówczas Normana Whitfielda,który był jej producentem i kompozytorem.Tu właśnie był początek tego niezwykle płodnego kompozytora i producenta.Opiekował się on jako producent grupą Sonnettes z która nagrał dwa single dla KO Records.
 

Jedną ze znaczących postaci wytwórni była legenda Northern Soulu lat 60-tych w Detroit-Emanuel Laskey,który podpisał kontrakt z wytwórnią w 1962r.W tym czasie przeniesiono biura wytwórni na Grand River.Wydany we wrześniu 1963r singiel Lasky'ego "Welfare Cheese" był pierwszym sukcesem Thelma Records,który w tekście piosenki odwoływał się do ówczesnego prezydenta Johna 

Kennedy'ego.Lasky był atrakcją nocnych klubów Detroit i turnee pod szyldem Ypsilanti razem ze znanymi w środowisku Detroit artystkami-Theresą Lindsey i Betty Lavett.Turnee wspierali też inni artyści Thelma Records-Rose Battiste i Tommy Stone [Storm],członkini Fabulous Pips,która obok własnych nagrań wspierała wokalnie wielu wykonawców nagrywających dla Thelma.
 

Grupa Robert Ward and The Ohio Untouchables nagrała dwa single dla wytworni,promując je na turnee po Karolinie i Tennessee,obwołując się jako "Nat King Cole soulu w Detroit". 

                                Katalog wytwórni:

 Thelma 82335/6 Richard Street and The Distants Answer Me/ Save Me From Misery 1962
Thelma 82363/4 Alberta Adams I Got A Feeling/ Without Your Love 1962
Thelma 84946/7 Roger Wade Little Girl /I Can Only Hurt You 1962
Thelma 90786/7 The Magnificent Seven The Groove/ The Leap Frog 1963
Thelma 90796/7 Will Hatcher This And That/ It Takes Two 1963
Thelma 94494/5 Emanuel Laskey I Need Somebody/ Tomorrow 1964
Thelma 501 Jimmy Gilford Nobody Loves Me Like My Baby /Too Late To Cry 1962
Thelma 502 Eddie Hill I Can't Help It/ I Can Hear You Crying
Thelma 503 The Fabulous Pips This Love I Have For You/ She's Going To Leave You
Thelma 601 Robert Ward and The Ohio Untouchables Your Love Is Real /Nobody Does Something For Nothing 1962
Thelma 602 Robert Ward and The Ohio Untouchables Your Love Is Real/ I'm Gonna Cry A River 1962
Thelma 603 Robert Ward She's My Heart's Desire/ What To Do
Thelma 100 Emanuel Laskey The Monkey /Welfare Cheese 1963
Thelma 101 Emanuel Laskey Crazy/ Welfare Cheese 1963
Thelma 102 Rose Battiste I Can't Leave You /Somebody 1963
Thelma 103 Emanuel Laskey Lucky To Be Loved (By You)/ Our World not issued
Thelma 104 Joe Matthews She's My Beauty Queen/ Is It Worth It All 1964
Thelma 105 Eddie Hill You Got The Best Of Me/ Baby I Cried 1964
Thelma 106 Emanuel Laskey Don't Lead Me On Baby/ What Did I Do Wrong 1965
Thelma 107 Joe Matthews Sorry Ain't Good Enough/ You Better Mend Your Ways 1965
Thelma 108 Emanuel Laskey Sweet Lies/ I'm A Peace Loving Man 1965
Thelma 109 Billy Kennedy Sweet Things/ This Is A Groovy Generation 1965
Thelma 110 Emanuel Laskey (I've Got To) Run For My Life/ You Better Be Sure 1965
Thelma 111 Martha Star No Part Time Love For Me /It's Too Bad Baby 1965
Thelma 112 Martha Star Love Is The Only Solution /I'm Lonely 1966
Thelma 113 Martha Star Sweet Louie /I Wanna Be Your Girl 1966

Hot Wax

Hot Wax i Invictus były to dwie wytwórnie założone w Detroit w 1969r przez jeden
z najbardziej popularnych teamów kompozytorsko-producenckich na świecie, słynne trio Lamont Dozier, Brian Holland i Eddie Holland,po ich odejściu z Motown w 1968r.
 

Uwikłanie w proces sądowy z Motown uniemożliwiło im przez rok pracę nagraniową w nowej firmie.Pierwszym singlem wydanym przez Hot Wax był singiel "While You're Out Looking For Sugar" nagrany przez Honey Cone,który trafił na listę bestsellerów r&b; .Grupa ta przyniosła wytwórni największe laury hitem #1-"Want Ads" w 1971r.
 

Drugi z kolei singiel "Mind, Body and Soul" jest autorstwa białej grupy o czarnym brzmieniu Flaming Embers.Zespół ten istniał od 1964r;nagrał kilka singli dla małych wytwórni,zanim doszło do podpisania kontraktu z Ric-Tic.Kiedy ta ostatnia została sprzedana Motown,koleją rzeczy trafili do Hot Wax .Wydali tu kilka singli-"Shades of Green" , "Westbound #9" , "I'm Not My Brother's Keeper" ,które trafiły na listy przebojów.Następną czołową grupą wytwórni była 100 Proof (Aged in Soul), której cztery single trafiły do Hot 100 Billboard Charts,a tym jedna-"Somebody's Been Sleeping" do Top 10.
 

Grupę najwybitniejszych artystów Hot Wax zamyka weteranka scen muzycznych-Laura Lee.Zaczynała ona karierę śpiewając w grupach gospels na początku lat 50-tych.Na początku lat 70-tych trafiła do Hot Wax ,nagrywając pięć wysoko notowanych singli minn."Women's Love Rights","Rip Off",a kiedy wytwórnia w 1973r przeżywa kłopoty finansowe przenosi się do Invictus.Dystrybucją płyt Hot Wax zajmowała się wytwórnia Buddah.  

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

Flaming Ember -I'm Not My Brother's Keeper HOT-WAX-7006 10.1970 34[13] Flaming Ember - Mind, Body And Soul HOT-WAX-6902 09.1969 20[14] Flaming Ember -Shades Of Green HOT-WAX-6907 01.1970 88[5] Flaming Ember - Westbound 9 HOT-WAX-7003 05.1970 24[14] Honey Cone -Sittin' On A Time Bomb Waitin' For The Hurt To Come HOT-WAX-7205 07.1972 96[4] Honey Cone - Stick-Up HOT-WAX-7106 08.1971 11[12] Honey Cone - The Day I Found Myself HOT-WAX-7113 02.1972 23[11] Honey Cone - Want Ads HOT-WAX-7011 04.1971 1[16] Honey Cone -While You're Out Looking For Sugar HOT-WAX-6901 06.1969 62[8] Laura Lee - If You Can Beat Me Rockin' You Can Have My Chair HOT-WAX-7207 09.1972 65[8] Laura Lee- Rip Off HOT-WAX-7204 06.1970 68[11] Laura Lee- Since I Fell For You HOT-WAX-7201 03.1972 70[5]  100 Proof Aged In Soul - One Man's Leftovers Is Another Man's Feast HOT-WAX-7009 02.1971 96[2]

Albumy na liście przebojów "Billboard"

HA-702 - Westbound Number 9 - Flaming Ember (8-70, #188) HA-704 - Someone's Been Sleeping In My Bed - 100 Proof (12-70, #151) HA-706 - Sweet Replies - Honey Cone (6-71, #137) HA-707 - Soulful Tapestry - Honey Cone (12-71, #72) HA-708 - Woman's Love Rights - Laura Lee (1-72, #117) HA-713 - Love, Peace and Soul - Honey Cone (9-72, #189)

 

Golden World Records

W 1961r niewielu ludzi przewidywało eksplozję muzyki popularnej w Detroit .
Jednym z nich był Ed Wingate,uznany biznesmen ;właściciel hoteli,kawiarni i firmy przewozowej.W latach 30-tych był znany jako aktywista afro-amerykańskiej społeczności.Jego wspólniczką w interesach była JoAnne Jackson,żona słynnego boksera zawodowego Johnny Brattena. W 1962r zdecydowali się razem założyć nową wytwórnię płytową-Golden World,korzystając z doświadczeń Berry Gordy'ego ,właściciela Motown.
 

Niestety nie mógł w Detroit znależć odpowiedniego studia,spełniającego wysokie wymagania.Dodatkowo ,załatwienie formalności zmuszało go do ciągłych podróży do Nowego Jorku.W końcu powstały dwie nowe firmy-edytorska Golden World Publishing i wytwórnia;Golden World Records.Na wykonawcę debiutanckiej płyty wybrali Sue Perrin ,znaną piosenkarkę i kompozytorkę.Stronę A singla skomponował i wyprodukował Marv Johnson,natomiast strona B -"Recipe of Love" była dziełem Williama Weatherspoona. Służył jej pomocą George "Teacho" Wiltshire,pianista,aranżer i dyrygent z Nowego Jorku.
 

Dla wydania następnej płyty Ed i JoAnn tworzą nową wytwórnię i firmę edytorską Ric-Tic.Być może była to odpowiedź na tragedię jaka spotkała JoAnne Bratton,gdy zmarł jej 12-letni syn,którego pieszczotliwie nazywała Ric.W tym czasie zatrudniono też byłego tancerza,a tym czasie kompozytora i producenta-Leonarda Reeda.Znany był głównie jako aranżer pracujący dla Elli Fitzgerald,Loisa Armstronga czy Lionela Hamptona.Sammy Lowe znany aranżer,miał wspomagać drugą artystkę Golden World z którą podpisano kontrakt-Joyce Webb.Urodzony w 1918r w Birmingham/Alabama Lowe,współpracował z Platters przy "My prayer",a także z Samem Cookiem i Niną Simone.
 

Pierwsze dwie płyty Golden World wyprodukowano w pomieszczeniach przedsiębiorstwa taksówkowego Wingate'a przy 11801 12 Street w Detroit.Z nową siedzibą wytwórni,przyszło nowe logo,wraz z singlem Willie Kendricka -"Stop the rain" [nagrywającego wcześniej dla Checker],który był 9-tym wydawnictwem w 22 miesięcznej historii wytwórni.W następnych kilku miesiącach pojawiły się postacie ,które będą odgrywać w wytwórni pierwszoplanową role.Jedną z nich był urodzony w 1939r Sammy Sanders,wybitny aranżer,występujący wcześniej jako wokalista w kilku wokalnych grupach w Detroit,w tym najbardziej znanej -The Satintones.Dla Golden World sporządził aranżacje minn.dla Edwina Starra ("Agent O-O Soul"), the Reflections ("Just Like Romeo And Juliet"), the Adorables ("Ooh Boy") i Barbary Mercer ("Nobody Loves You Like Me.").
 

W 1965r wyjeżdża do Chicago gdzie pracuje dla Okeh i Brunswick.Następny z nich Bob Hamilton,trafia do wytwórni na początku 1966r,stając się autorem i producentem większości klasycznych utworów dla Golden World.Zginął tragicznie zastrzelony w Detroit w 1969r.Freddie Gorman wywodzący się z The Adorables,a póżniej czołowy producent i kompozytor Golden World;zaczynał w latach 50-tych w grupie The Quailtones.W marcu 1964r razem z Bobem Hamiltonem produkują popularny hit "Just Like Romeo and Juliet".Jego finalną pracą dla Golden World był singiel The Adorables- "Devil In His Eyes" w sierpniu 1965r.Napisał 18 piosenek wydanych przez wytwórnię.Niedługo potem wchodzi w skład podopiecznych Berry Gordy'ego The Originals.
Kolejnym dostawcą repertuaru [conajmniej 25 utworów] i producentem Golden World był Richard "Popcorn" Wylie.Razem z grupą Popcorn and The Mohawks nagrał w 1961r dla Motown trzy płytki.W Golden World współpracuje z grupą The Reflections.
 

Ed i JoAnne ciągle inwestowali w młode talenty,czego przykładem nagrania Elliot Baron, the Manhattans i Patti Gilson z 1964r.W tym czasie oboje często wyjeżdżali do Nowego Jorku,przygotowując aranżacje do nowych utworów.Szukali odpowiednich studio w Detroit i dopiero studio nagraniowe Mirasound ich zadowoliło.Urządzał je głównie Bob d'Orleans,nowo zatrudniony producent.Równolegle z pracą nad urządzaniem nowego studio próbowano szczęścia z nową dziewczęcą grupą wokalną-The Debonaires.Debiutem tego trio był singiel "Please Don't Say We're Through"/ "A Little Too Long" wydany 17 pażdziernika 1964r.Jakiś czas póżniej Ed Wingate zasugerował dodanie do ich składu liderki,zdecydowano się na 15-letnią Diane Hogan.Na początku 1965r otworzono nowy oddział Golden World-Wingate Records,która zadebiutowała płytą "Memories linger" / "Loving you" w wykonaniu Ronnie Savoy'a.
 

Wytwórnia wraz z jej oddziałami została sprzedana w 1968r koncernowi Berry Gordy'ego. 

                          Single na listach przebojów: 

(Just Like) Romeo And Juliet/Can't You Tell By The Look In My Eyes	Reflections	04.1964	-	6[12]	Golden World 9	[written by B. Hamilton, F. Gorman][produced by Rob Reeco][3[14].R&B Chart]
Like Columbus Did/Lonely Girl	Reflections	07.1964	-	96[1]	Golden World 12	[written by B. Hamilton, F. Gorman, B. Terry, J. Jackson][produced by Rob Reeco]
(I'm Just) A Henpecked Guy/Don't Do That To Me	Reflections	09.1964	-	124[1]	Golden World 16	[written by R. Wylie, B. Hamilton, F. Gorman][produced by "Popcorn" Wylie]
Shabby Little Hut/You're My Baby (And Don't You Forget It)	Reflections	01.1965	-	121[3]	Golden World 19	[written by Van McCoy][produced by E. Wingate]

 

One-derful Records

One-derful Records była niezależną wytwórnią R&B i soul z siedzibą w Chicago. Założona przez
George'a Leanera (ur. 1 czerwca 1917r- zm. 18 września 1983r) w 1962 roku, One-derful była jedną z niewielu wytwórni w Chicago należących do czarnoskórych, aż do jej upadku w 1968 roku. Wytwórnia jest najbardziej znana z wydania w 1963 roku utworu „Shake a Tail Feather” zespołu Five Du-Tones. Inni artyści, których wytwórnia wydawała, to Sharpees, McKinley Mitchell, Alvin Cash i Harold Burrage. Powstało kilka wytwórni zależnych: Mar-V-Lus, M-Pac, Halo i Midas Records.

 

  George Leaner, pochodzący z Missisipi, wraz z rodziną przeprowadził się do Chicago. Jego wujek, Al Benson, został wpływowym didżejem w Chicago.  Po odbyciu służby wojskowej podczas II wojny światowej, Leaner rozpoczął pracę w Groove Record Shop należącym do jego siostry, a w 1946 roku został asystentem producenta bluesowego Lestera Melrose'a. W 1947 roku Leaner i jego brat Ernie Leaner (1921–1990) dołączyli do M.S. Distributors, a dwa lata później do Chord Distributing Company. W 1950 roku rozpoczęli działalność nagraniową, produkując Little Waltera i Muddy'ego Watersa w Parkway Records Monroe Passisa. W tym samym roku Ernie założył firmę dystrybucyjną United Distributors, w której George pracował jako młodszy wspólnik.

 

  George Leaner założył One-derful w 1962 roku po tym, jak McKinley Mitchel przyniósł mu demo. Leaner stworzył zespół A&R i produkcyjny z autorem tekstów Andre Williamsem, którego poznał pracując w United, oraz muzykiem Monkiem Higginsem. Zatrudnił kompozytorów Otisa Hayesa, Eddiego Silversa i Larry'ego Nestora. Oprócz założenia wytwórni, w budynku One-derful przy 1827 S. Michigan Ave. znajdowało się również studio Tone Recordings. W budynku mieściła się również firma United Distribution, która zajmowała się dystrybucją płyt nie tylko One-derful, ale także innych lokalnych i krajowych wytwórni. Wśród muzyków nagrywających w studiu znaleźli się Mighty Joe Young, Syl Johnson, Lonnie Brooks i Jackson 5. Larry Blasingaine i jego zespół Larry & the Hippies byli zespołem akompaniującym na wielu sesjach One-derful.

 

  Debiutancki singiel wytwórni „The Town I Live In” McKinleya Mitchella osiągnął 8. miejsce na liście przebojów R&B. W następnym roku utwór „Shake a Tail Feather” zespołu Five Du-Tones osiągnął 51. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 28. miejsce na liście Hot R&B Singles. Pomimo pewnego sukcesu na listach przebojów, wielu artystów z wytwórni nie otrzymywało tantiem, a sama wytwórnia borykała się z problemami finansowymi. Próbując wykorzystać popularność Five Du-Tones, zorganizowano trasę koncertową Five Du-Tones Revue, w której udział wzięli Du-Ettes, The Exciters i Johnny Sayles, ale nie przyniosła ona sukcesu finansowego.

 

 Po zamknięciu wytwórni w 1968 roku Ernie Leaner i jego bratanek Tony Leaner założyli krótkotrwałą wytwórnię Toddlin' Town Records. Po śmierci Erniego Leanera w 1990 roku jego dzieci odziedziczyły One-derful i jego majątek. Zorganizowały i utrzymywały archiwum ponad 700 nagrań. Jednym z tych masterów jest rzadkie nagranie z 1963 roku utworu „A Wonderful Thing (Love)” zespołu Rockmasters. W jego składzie znalazł się Eddie Levert, który stał się gwiazdą R&B w triu The O'Jays z lat 70. i 80-tych. Po śmierci Michaela Jacksona w 2009 roku odkryli master nagrania „I'm A Big Boy Now” („Big Boy”) w wykonaniu Jackson 5 z sesji z lipca 1967 roku, która poprzedzała nagranie „Big Boy” w Steeltown w listopadzie 1967 roku.

 

                   Single na listach przebojów:

 

01.1962

: "The Town I Live In"

115

.US

McKinley Mitchell

 

03.1963

A: "Shake A Tail Feather"

51

.US

The Five Du-Tones

07.1965

A: "Do The 45"

117.US

The Sharpees

03.1966

A: "I'm Satisfied"

105.US

Otis Clay

07.1967

A: "That's How It Is (When You're In Love)"

131

.US

Otis Clay

President Records

President Records to brytyjska niezależna wytwórnia płytowa. Jest to jedna z najstarszych
niezależnych firm fonograficznych w Wielkiej Brytanii, założona pierwotnie w 1957 roku przez Edwarda Kassnera. W latach 60. i 70-tych XX wieku wytwórnia, wraz ze swoją spółką zależną Jay Boy, wydawała przeboje z takimi artystami jak Equals, George McCrae i KC & the Sunshine Band, a także Paintbox, a później skupiła się na wydawaniu kompilacji z poprzednich katalogów, a także okazjonalnych nowych albumów takich artystów jak Robots In Disguise.  

 

President Records pozostaje częścią Kassner Music Group. Początki President Records Inc., z którą wydawca piosenek Edward Kassner związał się za pośrednictwem jednego ze swoich kontaktów wydawniczych, była wytwórnią płytową założoną 6 czerwca 1955 roku w okresie rozkwitu niezależnej sceny muzycznej w Nowym Jorku. W maju 1957 roku Kassner założył analogiczną brytyjską firmę, przejmując ją w całości, początkowo w celu udzielania licencji na niektóre produkcje realizowane w imieniu amerykańskiej firmy dużym brytyjskim wytwórniom płytowym, takim jak Decca. Kassner założył własną wytwórnię Seville Records w USA z zamiarem wydania i nagrania utworu, zachowując w ten sposób kontrolę nad jego losem poprzez wydanie go we własnej wytwórni. Seville Records odniosło sukces w 1961 roku dzięki utworowi „Shout! Shout! (Knock Yourself Out)”, napisanemu i wykonywanemu przez Erniego Marescę, a w 1962 roku dzięki utworowi „Bobby's Girl”, napisanemu przez dwóch studentów (Hanka Hoffmana i Gary'ego Kleina), który odniósł sukces na listach przebojów Marcie Blane w USA.

 

  Po początkowym sukcesie z Seville Records, Kassner reaktywował wytwórnię President. Amerykański harmonogram wydawniczy uzupełniła seria występów rock'n'rollowych, zwłaszcza Charlie Gracie and the Jodimars (dawniej grupa towarzysząca Billowi Haleyowi, wydawnicza część Kassner Music, która wcześniej kupiła prawa do utworu „Rock Around The Clock”).Premiera w Wielkiej Brytanii Zachęcona sukcesem działalności wydawniczej Kassner Music, związanym z podpisaniem kontraktu z Rayem Daviesem z The Kinks, brytyjska wytwórnia President Records Ltd. powstała latem 1966 roku, aby podchwycić rozwijający się w branży muzycznej trend popularnych zespołów i piosenkarzy piszących własny materiał, koncentrując się na ówczesnej scenie londyńskiej.

 

 Wczesne gwiazdy brytyjskiej wytwórni to grupa harmonijkowa The Symbols, która przebiła się coverami „Bye Bye Baby” i „The Best Part of Breaking Up”, oraz Felice Taylor, której przebój „I Feel Love Comin On” z pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów, nagrany na licencji amerykańskiej wytwórni Mustang Records, był pierwszym sukcesem autora piosenek i aranżera Barry'ego White'a. Pierwszy numer jeden wytwórni przypadł na 1968 rok, kiedy brytyjski zespół Equals, złożony z osób o mieszanym pochodzeniu, osiągnął sukces utworem „Baby, Come Back”, napisanym przez nastoletniego lidera zespołu, Eddy'ego Granta. Utwór pierwotnie był stroną B singla „Hold Me Closer”; niemiecki DJ radiowy przerzucił singiel i piosenka odniosła sukces. The Equals zdobyli kolejne dwa hity w pierwszej dziesiątce listy przebojów na President: „Viva Bobby Joe” i „Black Skin Blue Eyed Boys”. President odniósł również sukces dzięki serii przebojów w pierwszej trzydziestce walijskiej wokalistki Dorothy Squires, która znalazła się na listach przebojów wraz z utworami „For Once in My Life”, „Till” i „My Way”. 

 

Ponadto wiele psychodelicznych płyt popowych wydanych przez President pod koniec lat 60-tych stało się obiektami kolekcjonerskimi, w szczególności „Finding It Rough” zespołu Hat and Tie i „Rainmaker” zespołu Rhubarb Rhubarb; późniejsze ulubione klubowe przeboje mod/lat sześćdziesiątych, takie jak „I Close My Eyes” zespołu Watson T. Browne & the Explosive i „Whatcha Gonna Do” zespołu Lloyd Alexander Real Estate Band z udziałem przyszłych członków zespołu rocka progresywnego Audience; oraz „Pawnbroker Pawnbroker” autorki tekstów piosenek, która została wykonawczynią Barbary Ruskin. 

 

Ruskin wydała kilka singli nakładem President. Oprócz „Pawnbroker, Pawnbroker” wydała w tej wytwórni utwory takie jak „Gentlemen, Please”, „Hail Love!”, „A Little Of This (And A Little Of That)” i „Beautiful Friendship”. Jeden z jej wcześniejszych utworów, „Just a Little While Longer”, znalazł się na debiutanckim albumie The Foundations z 1967 roku.  Paintbox nagrał również dla tej wytwórni dwa single: „Come On Round” napisany przez Harry'ego Vandę i George'a Younga z zespołu The Easybeats  oraz drugi zatytułowany „Let Your Love Go”, napisany przez Davida Gatesa z amerykańskiego zespołu „Bread”.

 

              Single na listach przebojów:

I Get So Excited / The Skies Above	Equals	02.1968	44[4],UK
Baby, Come Back / Hold Me Closer	Equals	05.1968	1[3][18].UK/32[9].US
Laurel and Hardy / The Guy Who Made Her a Star	Equals	08.1968	35[5].UK
Softly Softly / Lonely Rita	Equals	11.1968	48[3].UK
Michael and the Slipper Tree / Honey Gum	Equals	04.1969	24[7],UK
Viva Bobby Joe / I Can't Let You Go	Equals	08.1969	6[14].UK
Rub a Dub Dub / After the Lights Go Down Low	Equals	12.1969	34[7].UK
Black Skin Blue Eyed Boys / Ain't Got Nothing to Give You	Equals	12.1970	9[11].UK
Bye Bye Baby/The Things You Do To Me	Symbols	08.1967	44[3].UK
(The Best Part Of) Breaking Up/Again	Symbols	01.1968	25[12].UK
I Feel Love Comin' On/Comin' On Again [Bob Keene Orchestra] 	Felice Taylor	10.1967	11[13].UK