Z archiwum...rocka : Kalifornia

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kalifornia. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 24 lutego 2026

Yellowjackets

Yellowjackets to amerykański zespół jazzowy fusion założony w 1977 roku w Los Angeles w
Kalifornii.

W 1977 roku gitarzysta Robben Ford, nagrywając swój pierwszy solowy album, zaprosił klawiszowca Russella Ferrante, basistę Jimmy'ego Haslipa i perkusistę Ricky'ego Lawsona. Kontynuowali działalność jako zespół i podpisali kontrakt z Warner Bros. Records za sprawą producenta Tommy'ego LiPumy, który wybrał nazwę „Yellowjackets” z listy potencjalnych nazw, którą zespół przygotował. W 1984 roku drugi album zespołu, Mirage a Trois, został nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Występ Fusion”. Ford zagrał tylko na połowie tego albumu, a po jego odejściu z zespołu na jego miejsce zatrudniono saksofonistę Marca Russo.

Kolejny album, „Shades”, dotarł do 4. miejsca na liście albumów jazzowych magazynu Billboard, a singiel „And You Know That” zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Najlepsze wykonanie instrumentalne R&B”. Lawson odszedł z zespołu i w 1987 roku został zastąpiony przez Willa Kennedy’ego. Ich trzy kolejne albumy, „Four Corners”, „Politics” i „The Spin”, otrzymały nominacje do nagrody Grammy w kategorii „Najlepsze wykonanie jazzu fusion”. Po odejściu Russo z zespołu w 1990 roku, Bob Mintzer zastąpił go na albumie „Greenhouse”, który dotarł do 1. miejsca na liście Billboard Contemporary Jazz Album.

Mintzer pozostał członkiem zespołu. Yellowjackets świętowali 30. rocznicę w 2011 roku albumem „Timeline” dla Mack Avenue. Kiedy Haslip zrobił sobie dłuższą przerwę, zastąpił go Felix Pastorius (syn basisty Jaco Pastoriusa).Zespół wydał z Pastoriusem album „A Rise in the Road”. W niektórych utworach Pastorius grał na bezprogowej gitarze basowej, którą rozsławił jego ojciec. Oprócz albumów studyjnych, Yellowjackets wnieśli dwa utwory do ścieżki dźwiękowej filmu Star Trek IV: Powrót na Ziemię w 1986 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mirage a Trois	Yellowjackets	05.1983	-	145[10]	Warner 23 813	[produced by Tommy LiPuma]
Samurai Samba	Yellowjackets	04.1985	-	179[4]	Warner 25 204	[produced by Tommy LiPuma, Yellowjackets]
Shades	Yellowjackets	09.1986	-	195[2]	MCA 5752	[produced by Yellowjackets]

piątek, 13 lutego 2026

Stacey Q

Stacey Q, najbardziej znana z przeboju dance-pop z lat 80-tych „Two of Hearts”,
dzięki swojemu madonnowskiemu wyglądowi i młodzieńczemu wiekowi, zyskała uznanie zarówno nastolatków, jak i bywalców klubów w stosunkowo krótkim czasie swojej kariery. Urodzona jako Stacey Swain, zaczęła występować w Ringling Brothers Circus, a na początku lat 80-tych dołączyła do synthpopowego zespołu Q (nazwa pochodzi od imienia człowieka-gadżetu Jamesa Bonda). Gdy uwaga zespołu skupiła się na nowym wokaliście, zmieniono nazwę na SSQ (od Stacey Swain) i podpisano kontrakt z Enigmą, wydając w 1983 roku album zatytułowany „Playback”. Album przeszedł jednak bez większego echa, a przemianowana na Stacey Q rozpoczęła karierę solową.

Ostatecznie podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic i zadebiutowała solo w 1986 roku albumem „Better Than Heaven”. Główny singiel „Two of Hearts” wspiął się na szczyt listy przebojów Billboard Hot 100, dzięki czemu Stacey Q stała się gorącym towarem; wystąpiła w sitcomie „The Facts of Life” i zdobyła kolejny hit w Top 40 dzięki swojemu następcy, „We Connect”.

Utrzymanie tego sukcesu okazało się jednak trudne; żaden z jej kolejnych albumów dla Atlantic, „Hard Machine” z 1988 roku i „Nights Like This” z 1989 roku, nie przyniósł kolejnego wielkiego hitu, a artystka zaginęła na fali młodzieżowego popu, który pojawił się mniej więcej w tym samym czasie. W 1995 roku ukazała się składanka z największymi przebojami, ale zawierała głównie remiksy, sporą selekcję utworów z ery Playback i brak materiału z jej dwóch ostatnich albumów Atlantic.

W 1997 roku Stacey Q wydała skromny album powrotny zatytułowany „Boomerang”; Daleko jej do płyt dance-popowych z lat 80-tych, odzwierciedlały one jej nawrócenie na buddyzm i koncentrowały się głównie na akustycznym popie i rocku. W latach 2000. brała udział w różnych produkcjach teatralnych, nagrywała jako lektorka i okazjonalnie nagrywała. Album „Color Me Cinnamon”, wydany niezależnie w 2010 roku, był powrotem do muzyki tanecznej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Two Of Hearts/Dancing Nowhere	Stacey Q	07.1986	-	3[22]	Atlantic 89381	[written by John Mitchell][produced by Jon St. James, William Walker, Jeff Fishman][56[9].R&B; Chart][4[11].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 797 12"]
We Connect/Don't Break My Heart	Stacey Q	12.1986	-	35[19]	Atlantic 89331	[written by Willie Wilcox][produced by Jon St. James][14[10].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 757 12"]
Shy Girl	Stacey Q	04.1987	-	89[11]	On The Spot 110	[written by St. James, Swain, Hahn][produced by Jon St. James]
Don't Make A Fool Of Yourself/Fly By Night	Stacey Q	02.1988	-	66[8]	Atlantic 89135	[written by Hahn, St. James, Swain][produced by Jon St. James][4[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 616 12"]
I Love You/Dance The Night	Stacey Q	07.1988	-	-	Atlantic 89081	[written by John Mitchell][produced by Jon St. James, William Walker, Jeff Fishman][49[3].Hot Disco/Dance;Atlantic 1175 12"]
Give You All My Love/Out Of My Heart	Stacey Q	07.1989	-	-	Atlantic 88893	[written by David Cole, S. Swain][produced by David Cole, Robert Clivilles][16[7].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 410 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Better Than Heaven	Stacey Q	09.1986	-	59[39]	Atlantic 81 676	[produced by Jon St. James]
Hard Machine	Stacey Q	03.1988	-	115[11]	Atlantic 81 802	[produced by Jon St. James]

niedziela, 8 lutego 2026

Paul Parker

Paul Parker (urodzony w San Francisco w Kalifornii) to amerykański wokalista,
członek grupy Hi-NRG i wokalista dance.

Największy sukces Parkera przyniósł lata 80-te, kiedy dwukrotnie osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play. Pierwszym z nich był utwór „Right on Target” z 1982 roku, napisany i wyprodukowany przez Patricka Cowleya, który był również producentem debiutanckiego albumu Parkera z 1983 roku, „Too Much To Dream”. „Shot In the Night” był drugim singlem z tego albumu. Parker wykonał również cover utworu Cyndi Lauper „Time After Time” (1985), a w 1987 roku wydał kolejny singiel zatytułowany „One Look (One Look Was Enough)”.

W latach 90-tych kontynuował karierę, tworząc kolejne covery taneczne. W 2007 roku Parker rozpoczął współpracę z wytwórnią UTMOSIS z San Francisco, produkując światowe cyfrowe single „Just Hold On To Love” (2007), „Don't Stop (What You're Doin' To Me)” (2008) i „Chargin' Me Up” (2009). W 2008 roku nagrał duet z zespołem synthpopowym Ganymede, utwór „Perfect Target”, który znalazł się na albumie zespołu „Operation Ganymede”.

Pierwszy od ponad dekady pełnowymiarowy album Parkera z autorskim materiałem, „Take It From Me”, ukazał się 26 stycznia 2010 roku nakładem wytwórni UTMOSIS. W 2013 roku wydał EP-kę „Superman” z Harlem Nights, w klasycznym stylu Patricka Cowleya.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Right On Target/Pushin' Too Hard	Paul Parker	06.1982	-	-	Megatone 101	[written by Patrick Cowley][produced by Patrick Cowley][1[2][17].Hot Disco/Dance;Megatone 101 12"]]
Shot In The Night	Paul Parker	04.1983	-	-	Megatone 107	[written by Paul Parker][produced by Patrick Cowley][15[15].Hot Disco/Dance;Megatone 107 12"]]
Stranger (In A Strange Land) / Running Around In Circles	Pamala Stanley & Paul Parker	03.1986	-	-	TSR 844	[written by James "Tip" Wirrick, Paul Parker][produced by Ian Anthony Stephens, James "Tip" Wirrick][40][6].Hot Disco/Dance;TSR 844 12"]]
One Look (One Look Was Enough)	Paul Parker	01.1987	-	-	Dice 1011	[written by Man Parrish, P. Parker][produced by Man Parrish, Paul Parker][1[1][11].Hot Disco/Dance;Dice 1011 12"]]

czwartek, 5 lutego 2026

Chocolate City Records

Chocolate City Records była wytwórnią płytową spółką zależną
Casablanca Records & Filmworks. Została założona w 1975 roku przez Cecila Holmesa, partnera Neila Bogarta w Casablance. Jej nazwa nawiązywała do albumu „Chocolate City” zespołu The Parliaments. Wytwórnia tworzyła utwory takich artystów jak Cameo, założona przez Larry'ego Blackmona.

W 1980 roku wytwórnia została sprzedana PolyGram wraz z Casablancą, która obecnie jest częścią Universal Music Group. W 1983 roku Chocolate City Records upadło, a Cecil Holmes opuścił Casablanca Records & Filmworks i został wiceprezesem ds. muzyki czarnej w CBS Records.

Pierwszym zespołem wytwórni byli The New York City Players, którzy później zmienili nazwę na Cameo, wydając single „Find My Way” i „Rigor Mortis”. Kolejnymi zespołami, które podpisały kontrakt z Chocolate City, były Brenda & the Tabulations z ich wolnym jamem zatytułowanym „Home To Myself” oraz Blacksmoke, znany również jako Black Smoke, którego debiutancki album o tym samym tytule zawierał dwa single: „Your Love Has Got Me Screaming” i „There It Is”. Grupa, która wspierała Donnę Summer, wcześniej nazywała się Smoke. Z powodu pozwu wniesionego przez inny zespół o tej samej nazwie, również Smoke, który wydał płytę „I'm So Lonely” w 1974 roku, zmienili nazwę na Smoke. Zmiana ta znalazła odzwierciedlenie w ich wydawnictwach i ofercie handlowej. Ich singiel „(Your Love Has Got Me) Screamin'” otrzymał dobrą recenzję w numerze Billboard z 10 lipca. Był hitem list przebojów, osiągając 96. miejsce na liście Hot Soul Singles w ciągu dwóch tygodni. Ich album o tym samym tytule osiągnął 166. miejsce na liście Record World 151-200 Album w ciągu siedmiu tygodni.

W 1977 roku Cameo i Brenda & The Tabulations nagrały swoje pierwsze albumy dla Chocolate City Records. Cameo nadało im tytuł Cardiac Arrest. Dwa single to „Funk Funk” i „Post Mortem”. Pierwszym albumem Brenda & The Tabulations był „I Keep Coming Back For More”, z którego pochodzą single „Let's Go All The Way (Down)” i „Superstar”. Jesienią 1977 roku Cameo nadało swojemu drugiemu albumowi tytuł We All Know Who We Are. Cztery single to „C On The Funk”, „Why Have I Lost You?”, „We All Know Who We Are” i „It's Serious”.

W 1978 roku dwóch nowych artystów podpisało kontrakt z Chocolate City Records: solowy wokalista Vernon Burch oraz zespół Townsend, Townsend, Townsend & Rogers. Album Burcha nosił tytuł Love-A-Thon, a singlami były „Brighter Days” i „Love Is”. Album Townsend, Townsend, Townsend & Rogers nosił ten sam tytuł i zawierał singiel „Bring It Down To The Real” napisany przez Dave'a Rogersa i Eda Townsenda.

W 1980 roku wytwórnia podpisała kontrakt z czterema nowymi zespołami. Randy Brown, który pierwotnie podpisał kontrakt z Parachute Records, wydał swój pierwszy album pod szyldem Chocolate City Records: Midnight Desire. Na tym albumie znalazły się dwa single: „We Outta Be Doin' It” i „It's The Next Best Thing (To Being There)”. 7th Wonder, również pierwotnie związany z wytwórnią Parachute, wydał swój pierwszy album pod szyldem Chocolate City Records: Thunder. Album zawierał single „The Tilt” i „I Enjoy Ya”.

Starpoint wydał swój debiutancki album o tym samym tytule. Trzy przeboje z albumu to „I Just Wanna Dance With You”, „Get Ready, Get Down” i „Gonna Lift You Up”. Kevin Moore wydał album zatytułowany „Rainmaker” z przebojowym singlem „The Way You Hold Me”. W styczniu 1976 roku inny zespół, Funkateers, podpisał kontrakt z Chocolate City. Nagrali swój przebój „Give What You Got”.

poniedziałek, 26 stycznia 2026

Vanessa Hudgens

Vanessa Anne Hudgens (ur. 14 grudnia 1988 w Salinas)- amerykańska aktorka, piosenkarka,
modelka, tancerka i producentka. Znana m.in. z roli Gabrielli Montez w serii filmów High School Musical.

Urodziła się w Salinas, mieście położonym w zachodniej części Kalifornii. Jest córką strażaka Grega Hudgensa o korzeniach brytyjskich i wychowanej na Mindanao filipińskiej bizneswoman Giny Guanco. Z powodu szybko rozwijającej się kariery, wraz z całą rodziną przeprowadziła się do Los Angeles. Ma młodszą siostrę Stellę, która również jest aktorką.

Mając siedem lat, została posłana przez rodziców do szkoły o profilu aktorskim, a rok później zaczęła grać w teatrze. W wieku 12 lat wyprowadziła się od rodziców, by móc podróżować zawodowo. W tym czasie mieszkała z opiekunką. Od siódmej klasy szkoły podstawowej miała indywidualny tok nauczania z powodu swojej aktorskiej kariery.

Będąc dzieckiem, pracowała jako modelka, prezentowała wtedy ubrania projektantów dziecięcych. Wystąpiła również w reklamie sklepu odzieżowego Old Navy i produktów firmy kosmetycznej Neutrogena. Później stała się modelką marki Red by Marc Ecko oraz linii odzieżowej amerykańskiej sieci sklepów Sears.

Zadebiutowała jako rolą Noel w filmie Trzynastka. Później wystąpiła w filmie Thunderbirds jako Tin-tin. Popularność zyskała dzięki roli Gabrielli Montez w trzech disneyowskich produkcjach: High School Musical, High School Musical 2 i High School Musical 3: Ostatnia klasa. Wkrótce po premierze filmu High School Musical, piosenki wykonywane przez Hudgens w duecie z Zakiem Efronem trafiły na amerykańskie listy przebojów. Ścieżkę dźwiękową promował przebój Breaking Free. Z kolei za występ w trzeciej części filmu była w 2009 nominowana do nagród MTV Movie Awards 2009 w dwóch kategoriach: Najlepsza przełomowa rola żeńska i Najlepszy pocałunek (wraz z Zakiem Efronem).

We wrześniu 2006 nakładem wytwórni Hollywood Records wydała debiutancki, solowy album pt. V. W pierwszym tygodniu po premierze sprzedano 70 tys. egzemplarzy płyty. Nagrała dwa teledyski do singli: Come Back to Me i Say Ok. Pierwszy klip ukazał się w dniu premiery filmu Dziewczyny Cheetah 2, zaś drugi został zaprezentowany podczas premiery filmu Wskakuj!. Jej piosenka Let’s Dance została użyta do promocji programu Dancing with the Stars.

1 lipca 2008 wydała drugi album pt. Identified, wyprodukowany przez Hollywood Records. Pierwszym singlem z płyty był utwór Sneakernight. Pojawiła się też w serialu Drake and Josh. W 2009 premierę miał film Bandslam, w którym zagrała Sam.

Od 2014 jest twarzą marki odzieżowej BONGO. W 2014 zdobyła nominację do nagrody MTV Movie Awards 2014 w kategorii Najlepszy pocałunek (wraz z Ashley Benson i Jamesem Franco) za film Spring Breakers. W styczniu 2015 wystąpiła w spektaklu Gigi, gdzie zagrała główną rolę. Spektakl miał swoją premierę na Broadwayu.

W 2018 pojawiła się w filmie Teraz albo nigdy.

Od 2006 do 2010 spotykała się z aktorem Zakiem Efronem, którego poznała na planie produkcji Disneya High School Musical. W 2012 zaczęła spotykać się z Austinem Butlerem, z którym rozstała się na początku 2020. Od 2021 zaczęła umawiać się z amerykańskim baseballistą Cole Tuckerem. Para weźmie ślub w Meksyku w grudniu 2023 roku. Ich pierwsze wspólne dziecko urodziło się w 2024 roku. W listopadzie 2025 roku ogłosiła narodziny ich drugiego wspólnego dziecka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We're All in This Together	High School Musical Cast	02.2006	40[8]	34[4]	Walt Disney 3814510	[gold-US][silver-UK][written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard]
Start of Something New	Zac Efron, Andrew Seeley,Vanessa Hudgens	02.2006	90	28[4]	Walt Disney	[gold-US][silver-UK][written by Robbie Nevil,Matthew Gerrard][produced by Matthew Gerrard]
What I've Been Looking For (Reprise)	Andrew Seeley & Vanessa Anne Hudgens	02.2006	-	67[1]	Walt Disney	[written by Andy Dodd and Adam Watts][produced by Andy Dodd and Adam Watts]
When There Was Me And You	Vanessa Anne Hudgens	02.2006	-	72[1]	Walt Disney	[written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Breaking Free/Start of Something New	Zac Efron, Drew Seeley and Vanessa Hudgens	06.2006	9[21]	4[11]	Walt Disney HSMCD 01	[platinum-US][gold-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Come Back to Me	Vanessa Hudgens	09.2006	100[1]	55[19]	Hollywood CATCO 118969473	[gold-US][written by Antonina Armato ,Tim James, Peter Beckett ,J.C. Crowley][produced by Antonina Armato, Tim James]
Say OK	Zac Efron, Drew Seeley and Vanessa Hudgens	02.2007	124[5]	61[6]	Hollywood	[gold-US][written by Arnthor Birgisson,Savan Kotecha][produced by Arnthor Birgisson]
What Time Is It?	High School Musical 2 Cast	08.2007	20[7]	6[8]	Walt Disney 5016470	[gold-US][written by Matthew Gerrard ,Robbie Nevil]
Work This Out	High School Musical 2 Cast	09.2007	78[1]	110[2]	Walt Disney MIUCT 3824	-
All For One	High School Musical 2 Cast	09.2007	87[1]	92[2]	Walt Disney MIUCT 3817	-
You Are the Music in Me	Zac Efron and Vanessa Hudgens	09.2007	-	31[4]	Walt Disney	[gold-US][silver-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Gotta Go My Own Way	Zac Efron & Vanessa Anne Hudgens	09.2007	40	34[3]	Walt Disney	[platinum-US][silver-UK][written by Andy Dodd, Adam Watts][produced by Andy Dodd, Adam Watts]
Everyday	Zac Efron & Vanessa Anne Hudgens	09.2007	59	65[2]	Hollywood	[gold-US][silver-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Sneakernight	Vanessa Hudgens	07.2008	164[1]	88[1]	Walt Disney	[gold-US][written by J. R. Rotem, Silya Nymoen, L. Solf][produced by J. R. Rotem]
Right Here, Right Now	Vanessa Hudgens	07.2008	137	119[1]	Walt Disney	[written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Now or Never	High School Musical 3	09.2008	41[3]	68	EMI CATCO 141221951	[gold-US][written by Matthew Gerrard and Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard, Switch]
A Night to Remember	Vanessa Hudgens	08.2008	100[1]	108	Walt Disney MIUCT 3825	[written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil, David Lawrence, Faye Greenberg][produced by Matthew Gerrard]
Can I Have This Dance	Zac Efron & Vanessa Hudgens	11.2008	81[1]	98[2]	Walt Disney MIUCT 8872	[platinum-US][silver-UK][written by Adam Anders,Nikki Hassman][produced by Adam Anders,Rasmus Bahncke]
30/90	Vanessa Hudgens with Andrew Garfield, Joshua Henry, Robin de Jesús, Alexandra Shipp and Mj Rodriguez	01.2022	60[4]	-	Masterworks QZ8BZ 2100734	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
V	Vanessa Hudgens	10.2006	86[4]	24[32]	Angel CDANGE 18	[gold-US][produced by Matthew Gerrard, Brian Reeves, Antonina Armato, Kent Larsson, David Norland, Leah Haywood, Tim James, Daniel James,Jay Jay, Wizard of Oz, Arnthor Birgisson, AJ Junior ,Johnny Veira]
Identified	Vanessa Hudgens	07.2008	46[3]	23[8]	Hollywood 6938902	[produced by Scott Jacoby,Dr. Luke,Max Martin,Benny Blanco,Antonina Armato,Tim James,J. R. Rotem,Christopher Rojas,Emanuel Kiriakou,The Messengers]

niedziela, 25 stycznia 2026

TSR Records

TSR Records to niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Tarzanie w Kalifornii,
która w latach 80. wydała wiele przebojów, zwłaszcza muzyki tanecznej. Założycielami wytwórni są Tom Hayden (niespokrewniony z byłym partnerem Jane Fondy) i jego żona Suzanne. Nazwa TSR pochodzi od inicjałów Toma, Suzanne i ich syna, Ryana.

Do znanych utworów wydanych przez TSR Records w latach 80-tych (kiedy TSR mieściło się w dawnym budynku RSO przy Sunset Boulevard 8335) należą: „Coming Out of Hiding” Pamali Stanley, „Searchin' (Looking For Love)” Hazell Dean, „So Many Men, So Little Time” Miquela Browna i „High Energy” Evelyn Thomas. Dodatkowo, wydanie w 1985 roku utworu techno dance przez grupę Lime przyczyniło się do powstania TSR Records.

Wśród wyprodukowanych przez nich utworów techno dance znajdują się „Babe, We're Gonna Love Tonight” i „Angel Eyes”. Od czasów świetności TSR przeszło od muzyki tanecznej do wydawania głównie new age i smooth jazzu w latach 90-tych pod szyldem Baja/TSR Records. W tym czasie ukazało się kilka albumów z muzyką gitarową Nuevo Flamenco autorstwa Armika, Young & Rollinsa, Behzada i Luisa Villegasa, które znalazły się na listach przebojów Billboardu.

TSR odniosło największy sukces w latach 2000. dzięki zespołowi indie Get Set Go. Wśród wydawnictw znajdują się „So You've Ruined Your Life” z 2003 roku, „Ordinary World” z 2006 roku oraz „Selling Out & Going Home” z 2007 roku. Utwory Get Set Go pojawiły się w dziesięciu odcinkach popularnego serialu telewizji ABC „Chirurdzy” oraz na obu albumach ze ścieżkami dźwiękowymi do tego serialu.

Wytwórnia odniosła również sukces w formacie Smooth Jazz z artystą Nilsem. Jego utwór „Pacific Coast Highway” został uznany przez magazyn Radio & Records za najczęściej grany utwór roku w radiu Smooth Jazz w 2005 roku. Jego album przyniósł dwa single numer jeden: tytułowy „Pacific Coast Highway” i „Summer Nights”. Drugi album Nilsa, „Ready to Play”, ukazał się w 2007 roku. W październiku 2005 roku TSR wniosło pozew przeciwko Sony BMG Music Entertainment, twierdząc, że działania firmy w ramach systemu pay-for-play praktycznie uniemożliwiły niezależnym wytwórniom uzyskanie dostępu do… airplay.

Pozew koncentruje się na ugodzie korupcyjnej Sony BMG i późniejszej karze pieniężnej w wysokości 10 milionów dolarów nałożonej na prokuratora generalnego Nowego Jorku Eliota Spitzera w lipcu 2005 r. W pozwie TSR nie określono, jakiego odszkodowania się domaga.

czwartek, 22 stycznia 2026

Roy Ayers

Roy Edward Ayers Jr. (ur. 10 września 1940r - zm. 4 marca 2025) był amerykańskim
wibrafonistą, producentem muzycznym i kompozytorem.Ayers rozpoczął karierę jako artysta jazzowy post-bop, wydając kilka albumów studyjnych w Atlantic Records, zanim w latach 70-tych przeszedł do Polydor Records, gdzie przyczynił się do rozwoju jazz-funku. Był kluczową postacią ruchu acid jazzu i jest nazywany „ojcem chrzestnym neo soulu”. Najbardziej znany był z kompozycji „Everybody Loves the Sunshine”, „Running Away” i „Freaky Deaky” oraz innych, które znalazły się na listach przebojów w latach 70-tych.

W pewnym momencie Ayers był wymieniany wśród wykonawców, których muzykę najczęściej samplowali raperzy.

Roy Edward Ayers Jr. urodził się w Los Angeles 10 września 1940 roku. Dorastał w rodzinie muzyków, gdzie jego ojciec grał na puzonie, a matka na pianinie. W wieku pięciu lat otrzymał od Lionela Hamptona swoją pierwszą parę pałeczek do wibrafonu.Dzielnica Los Angeles, w której dorastał Ayers, South Park (później znana jako South Central), była centrum sceny muzyki czarnej w Południowej KaliforniiUczęszczał do liceum Thomasa Jeffersona, które stanowiło ważną część sceny jazzowej przy Central Avenue. W liceum Ayers śpiewał w chórze kościelnym i był liderem zespołu Latin Lyrics, w którym grał na gitarze hawajskiej i pianinie. Jego liceum, Thomas Jefferson High School, wydało wielu utalentowanych muzyków, takich jak Dexter Gordon.

Ayers rozpoczął nagrywanie jako muzyk bebopowy w 1962 roku. W 1963 roku wydał swój debiutancki album studyjny „West Coast Vibes”, na którym współpracował z saksofonistą Curtisem Amy. Zyskał rozgłos, gdy porzucił studia w Los Angeles City College i dołączył do flecisty jazzowego Herbiego Manna w 1966 roku. Na początku lat 70-tych Ayers założył własny zespół Roy Ayers Ubiquity, którego nazwę wybrał, ponieważ „wszechobecność” oznaczała stan bycia wszędzie w tym samym czasie.Ayers był odpowiedzialny za wysoko cenioną ścieżkę dźwiękową do filmu Jacka Hilla z 1973 roku w stylu blaxploitation „Coffy”, w którym główną rolę grała Pam Grier. W tym samym roku zagrał Elgina w filmie „Idaho Transfer”. Później przeszedł od jazz-funkowego brzmienia do R&B, co można usłyszeć na płycie Mystic Voyage (1975), na której znalazły się utwory „Evolution” i undergroundowy hit disco „Brother Green (The Disco King)”, a także tytułowy utwór z jego albumu studyjnego Everybody Loves the Sunshine (1976).

W 1977 roku Ayers wyprodukował album zespołu RAMP „Come into Knowledge”. Tej jesieni jego największym przebojem był „Running Away”. Pod koniec 1979 roku Ayers znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Hot Disco/Dance magazynu Billboard, a jego utwór „Don't Stop the Feeling” był jednocześnie pierwszym singlem z jego albumu studyjnego No Stranger to Love (1980). Tytułowy utwór został wykorzystany w utworze Jill Scott z 2000 roku „Watching Me” z jej debiutanckiego albumu studyjnego Who Is Jill Scott?: Words and Sounds Vol. 1.

Pod koniec lat 70-tych Ayers odbył sześciotygodniową trasę koncertową po Nigerii z innowatorem afrobeatu Felą Kutim, jednym z najbardziej znanych afrykańskich muzyków.W 1980 roku Phonodisk wydał w Nigerii album „Music of Many Colors”, na którym jedną stronę prowadził zespół Ayersa, a drugą Africa '70.W 1981 roku Ayers wyprodukował album studyjny dla piosenkarki Sylvii Striplin, „Give Me Your Love” (Uno Melodic Records, 1981) W tym samym roku wydał swój własny album studyjny „Africa, Center of the World” w wytwórni Polydor Records wraz z Jamesem Bedfordem i basistą Ayersa, Williamem Henrym Allenem. W utworze „Intro/The River Niger” można usłyszeć Allena rozmawiającego z córką. Album został nagrany w Sigma Sound Studios w Filadelfii w Pensylwanii.

W 1982 roku Ayers współpracował z Rickiem Jamesem przy albumie Throwin' Down, występując w otwierającym go utworze „Dance Wit' Me” w solówce na wibrafonie. Podobno byli bliskimi przyjaciółmi.W 1984 roku wydał album studyjny „In the Dark”, wydany przez Columbia Records i wyprodukowany przez basistę Stanleya Clarke’a. Album zaowocował 12-calowym singlem „Love Is in the Feel”, który wraz z innymi utworami na płycie promował użycie LinnDrum, instrumentu, który zyskał ogromną popularność wśród muzyków popowych i jazzowo-funkowych w latach 1982-1985. W tym czasie muzykę Ayersa intensywnie promował Robbie Vincent, didżej brytyjskiej stacji BBC Radio 1. Ayers wykonał solo w produkcji Johna „Jellybeana” Beniteza utworu Whitney Houston „Love Will Save the Day” z jej drugiego multiplatynowego albumu studyjnego „Whitney”. Singiel został wydany w lipcu 1988 roku przez Arista Records.

Ayers występował na żywo przed milionami ludzi na całym świecie, w tym w Japonii, Australii, Anglii i innych częściach Europy. Ayers był znany z popularyzacji muzyki poprawiającej nastrój w latach 70-tych XX wieku. Stwierdził: „Lubię to radosne uczucie, które towarzyszy mi na każdym kroku”. czas, więc ten składnik wciąż tam jest. Staram się to wygenerować, ponieważ jest to mój naturalny sposób bycia”. Ta filozofia znajdowała odzwierciedlenie w całej jego twórczości muzycznej, niezależnie od tego, czy był to funk, salsa, jazz, rock, soul czy hip-hop.

W 1992 roku Ayers wydał dwa albumy studyjne, „Drive” i „Wake Up”, dla hiphopowej wytwórni Ichiban Records.W 1993 roku pojawił się na płycie „Guru's Jazzmatazz Vol. 1”, grając na wibrafonie w utworze „Take a Look (At Yourself)”. W następnym roku pojawił się na składance Red Hot Organization „Stolen Moments: Red Hot + Cool”. Album, którego celem było zwiększenie świadomości i zebranie funduszy na walkę z epidemią AIDS wśród społeczności afroamerykańskiej, został okrzyknięty „Albumem Roku” przez magazyn „Time”.

W latach 2000 i 2010 Ayers zajął się muzyką house, współpracując z takimi gwiazdami tego gatunku, jak Masters at Work i Kerri Chandler. Założył dwie wytwórnie płytowe: Uno Melodic i Gold Mink Records. Pierwszy z nich wydał kilka albumów studyjnych, w tym Sylvii Striplin, a drugi upadł po wydaniu kilku singli.W 2004 roku Ayers wydał zbiór niepublikowanych nagrań zatytułowany „Virgin Ubiquity: Unreleased Records 1976–1981”, który pozwolił fanom usłyszeć utwory, które nie znalazły się na albumach Polydor z jego popularniejszych lat. Współpracował również z piosenkarką soulową Erykah Badu i innymi artystami przy swoim albumie „Mahogany Vibes” z 2004 roku.

Ayers prowadził fikcyjną stację radiową „Fusion FM” w grze wideo Grand Theft Auto IV (2008). W 2015 roku grał na wibrafonie na czwartym studyjnym albumie Tylera, The Creatora, Cherry Bomb, w utworze „Find Your Wings”. Kontynuował występy na żywo do 2023 roku.

Ayers poślubił swoją żonę Argerie na początku lat 70-tych i razem mieli troje dzieci. Miał również syna, pisarza Nabila Ayersa, z kobietą, która poprosiła go o dziecko bez żadnych zobowiązań. Jego córka Ayana również niedawno opiekowała się nim aż do jego śmierci.Ayers zmarł w szpitalu na Manhattanie w Nowym Jorku 4 marca 2025 roku w wieku 84 lat po długiej chorobie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mystic Voyage/Evolution	Roy Ayers Ubiquity	05.1976	-	-	Polydor 14 316	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers][70[6].R&B; Chart]
The Golden Rod/Tongue Power	Roy Ayers Ubiquity	07.1976	-	-	Polydor 14 337	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers, Maurice Green][70[6].R&B; Chart]
Running Away/Cincinnati Growl	Roy Ayers Ubiquity	09.1977	-	-	Polydor 14 415	[written by Roy Ayers, Edwin Birdsong][produced by Roy Ayers][19[18].R&B; Chart]
Freaky Deaky/You Came Into My Life	Roy Ayers	02.1978	-	-	Polydor 14 451	[written by Edwin Birdsong, Roy Ayers][produced by Roy, Ayers, William Allen][29[16].R&B; Chart]
Heat Of The Beat/No Deposit, No Return	Roy Ayers / Wayne Henderson	12.1978	43[5]	-	Polydor 14 523	[written by W. Henderson, R. Flowers][produced by Roy Ayers, Wayne Henderson][59[8].R&B; Chart]
Love Will Bring Us Back Together/Leo	Roy Ayers	06.1979	-	-	Polydor 14 573	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers, Carla Vaughn][41[11].R&B; Chart]
Don't Stop The Feeling/Don't Hide Your Love	Roy Ayers	11.1979	56[3]	-	Polydor 2037	[written by Roy Ayers, Chano O'Ferral, Wes Ramseur][produced by Roy Ayers, William Allen][32[17].R&B; Chart]
What You Won't Do For Love/Shack Up, Pack Up, It's Up (When I'm Gone)	Roy Ayers	03.1980	-	-	Polydor 2066	[written by Bobby Caldwell, Alfons Kettner][produced by Roy Ayers, William Allen][73[3].R&B; Chart]
In The Dark/Love Is In The Feel	Roy Ayers	11.1984	83[3]	-	Columbia 04653	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers][89[3].R&B; Chart]
Poo Poo La La/Sexy, Sexy, Sexy	Roy Ayers	04.1985	-	-	Columbia 04821	[written by R. Ayers, B. Fisher, S. Richardson][produced by Stanley Clarke, Roy Ayers][56[8].R&B; Chart]
Slip N' Slide/Can I See You	Roy Ayers	10.1985	-	-	Columbia 05613	[written by J. Mtume, E. Sainesbury, V. Henry][produced by James Mtume][49[9].R&B; Chart]
Hot/Virgo	Roy Ayers	01.1986	-	-	Columbia 05752	[written by J. Mtume, P. Field, B. Brice][produced by James Mtume][20[12].R&B; Chart]
Programmed For Love/For You	Roy Ayers	05.1986	-	-	Columbia 05874	[written by D. Pearson, D. Frank ][produced by James Mtume][62[7].R&B; Chart]
Can't You See Me/Love Will Bring Us Back Together	Roy Ayers	09.1987	96[1]	-	Urban URB 6 [UK]	[written by R. Ayers, E. Birdsong][produced by Roy Ayers]
Let's Start Love Over/Lazy Love	Miles Jaye feat. Roy Ayers	11.1987	77[3]	-	Island 99413	[written by M. Claxton][produced by Hubert Eaves III ]
Expansions	Scott Grooves feat. Roy Ayers	05.1998	68[1]	-	Soma Recordings SOMA 65	[written by Lonnie Liston Smith][produced by Scott Grooves]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Change Up the Groove	Roy Ayers Ubiquity	10.1974	-	156[4]	Polydor 6032	[produced by Jerry Schoenbaum]
Mystic Voyage	Roy Ayers Ubiquity	02.1976	-	90[18]	Polydor 6057	[produced by Roy Ayers]
Everybody Loves the Sunshine	Roy Ayers Ubiquity	08.1976	-	51[17]	Polydor 6070	[produced by Everybody Loves the Sunshine]
Vibrations	Roy Ayers Ubiquity	01.1977	-	74[12]	Polydor 6091	[produced by Roy Ayers, Edwin Birdsong, William Allen, Maurice Green, James Green]
Lifeline	Roy Ayers Ubiquity	07.1977	-	72[25]	Polydor 6108	[produced by Roy Ayers,William Allen,Edwin Birdsong]
Let's Do It	Roy Ayers	03.1978	-	33[13]	Polydor 6126	[produced by Roy Ayers,William Allen]
You Send Me	Roy Ayers	08.1978	-	48[15]	Polydor 6159	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
Fever	Roy Ayers	05.1979	-	67[15]	Polydor 6204	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
No Stranger to Love	Roy Ayers	12.1979	-	82[18]	Polydor 6246	[produced by Roy Ayers,William Allen]
Love Fantasy	Roy Ayers	11.1980	-	157[3]	Polydor 6301	[produced by Roy Ayers]
Africa, Center of the World	Roy Ayers	08.1981	-	197[2]	Polydor 6327	[produced by Roy Ayers,William Allen,James Bedford]
Feeling Good	Roy Ayers	03.1982	-	160[7]	Polydor 6348	[produced by Roy Ayers,Vesta Maxey,Roy Ayers III]
You Might Be Surprised	Roy Ayers	10.1985	91[2]	-	CBS 26653 [UK]	[produced by Roy Ayers,James Mtume]

środa, 21 stycznia 2026

Alton McClain and Destiny

Alton McClain and Destiny to amerykański zespół disco girlsband z
Los Angeles w Kalifornii. Powstał w 1978 roku. W jego skład wchodziły McClain, Delores Marie „D'Marie” Warren i Robyrda Stiger. Podpisały kontrakt z wytwórnią Polydor Records w tym samym roku, w którym powstały, a Frank Wilson wyprodukował ich debiutancki set. Album został wydany jako album o tym samym tytule na początku 1979 roku, ale kilka miesięcy później został ponownie wydany pod tytułem „It Must Be Love”. Tytułowy utwór został wydany jako singiel i znalazł się na listach przebojów, ale drugi album nie sprzedał się dobrze.

Zespół rozstał się niecały rok po premierze, a w 1981 roku rozpadł się. McClain później poślubiła producenta Skipa Scarborougha i kontynuowała pracę w branży muzycznej. Alton McClain kontynuowała nagrywanie jako wokalistka gospel, wydając albumy „God's Woman” w 1995 roku i „Renaissance” w 2005 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It Must Be Love/Taking My Love For Granted	Alton McClain and Destiny	04.1979	-	32[12]	Polydor 14 532	[written by J. Footman, J. Wieder][produced by Frank Wilson][10[20].R&B; Chart][25[10].Hot Disco/Dance;Polydor 074 12"]
Crazy Love/God Said, "Love Ye One Another"	Alton McClain and Destiny	07.1979	-	-	Polydor 14 574	[written by J. Footman, T. McFaddin][produced by Frank Wilson][69[6].R&B; Chart]
Hang On In There Baby	Alton And Johnny	02.1980	-	-	Polydor 2050	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][73[3].R&B; Chart]
I Don't Want To Be With Nobody Else/Thank Heaven For You	Alton McClain and Destiny	04.1980	-	-	Polydor 2073	[written by Robert R. Barnes, Harry Bowens, Jervonny Collier, Marty Sharon][produced by Frank E. Wilson, John Footman][76[4].R&B; Chart]
My Destiny/We're Gonna Make It	Alton McClain and Destiny	05.1980	-	-	Polydor 2164	[written by A. McClain, S. Scarborough][produced by S. Scarborough][81[5].R&B; Chart][93[3].Hot Disco/Dance;Polydor 2164 7"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Alton McClain and Destiny	Alton McClain and Destiny	03.1979	-	88[16]	Polydor 6163	[produced by Frank Wilson]

wtorek, 13 stycznia 2026

Kim Fowley

Kim Fowley, jedna z najbarwniejszych postaci w annałach rock and rolla,
był w ciągu swojej trwającej dekady kariery prawdziwym majsterkowiczem: wokalistą, autorem tekstów, producentem, menedżerem, didżejem, promotorem i poetą. Był również katalizatorem rozwoju muzyki pop w Los Angeles w latach 60. i 70-tych XX wieku, prowadząc wielu swoich współpracowników i protegowanych do sławy i fortuny, sam pozostając postacią kultową, pozostającą daleko poza marginesem głównego nurtu.

Syn aktora Douglasa Fowleya (który wystąpił w filmie „Deszczowa piosenka”), Kim Fowley urodził się 27 lipca 1942 roku w Los Angeles i dokonał pierwszych nagrań z perkusistą Sandym Nelsonem pod koniec lat 50-tych. Po pracy z kilkoma krótkotrwałymi grupami, w tym Paradons i Innocents, Fowley po raz pierwszy odniósł sukces, produkując przebój „Cherry Pie” z Top 20 dla kolegów ze szkoły Gary'ego S. Paxtona i Skipa Battina, którzy występowali pod pseudonimem Skip & Flip. Z Battinem Fowley stworzył następnie grupę Hollywood Argyles, która w 1960 roku znalazła się na szczycie list przebojów dzięki przebojowi „Alley Oop”. Duet ten był następnie pomysłodawcą pierwszego przeboju Paula Revere'a i Raidersów, „Like Long Hair”, a w 1962 roku pomógł wypromować Rivingtons, zdobywając punkty dzięki klasycznemu utworowi „Papa-Oom-Mow-Mow”.

Inny przebój, „Nut Rocker” B. Bumble'a & Stingers, dotarł do pierwszego miejsca na listach przebojów w Wielkiej Brytanii (i został przerobiony przez Emerson, Lake & Palmer), a w 1964 roku Fowley zaczął nawet zajmować się promocją piosenkarza P.J. Proby'ego; W tym samym roku wyprodukował również hit girlsbandu „Popsicles and Icicles” grupy Murmaids.

W połowie lat 60-tych Fowley zanurzył się w kontrkulturze Los Angeles, zaprzyjaźniając się z Frankiem Zappą i jego zespołem Mothers of Invention, a później występując na ich płycie Freak Out!. Jako płodny autor tekstów, komponował również materiał nagrany przez Byrds, Cata Stevensa, Them i Kiss, a także produkował utwory takich artystów jak Gene Vincent, Warren Zevon, Soft Machine i Helen Reddy. W końcu, w 1967 roku, Fowley wydał swój solowy debiut „Love Is Alive and Well”, płytę, która pokazała go blisko związanego z ruchem flower power. (Fowley twierdził również, że zorganizował pierwszy „love-in” w Los Angeles).

Potem nastąpiła seria solowych płyt, w tym trafnie zatytułowany „Outrageous” z 1968 roku, „The Day the Earth Stood Still” z 1970 roku i „International Heroes” z 1973 roku, ale żadna z nich nie odniosła takiego sukcesu komercyjnego jak wiele jego innych projektów. W 1975 roku, po ukończeniu albumu „Animal God of the Streets”, Fowley powrócił do roli Svengali, tworząc słynny Runaways, nastoletni zespół hardrockowy z młodą Joan Jett, Litą Ford i Cherie Currie. Zaprojektowany jako połączenie sztucznej innowacyjności i dążenia do dominacji kobiecego rock and rolla, zespół nie sprzedał wielu płyt w swojej pierwotnej działalności, ale okazał się niezwykle wpływowy, a po rozpadzie pierwotnego zespołu, Fowley założył nawet kolejny Runaways w latach 80-tych. (Inny girlsband, The Orchids, był również jego pomysłem, podobnie jak Hollywood Stars, pomyślany jako odpowiedź Los Angeles na New York Dolls).

Fowley stał się siłą napędową w początkach sceny punkowej w Los Angeles, tworząc kolejny sztuczny zespół, Venus and the Razorblades, i organizując „New Wave Nights” w klubach w Hollywood, z których jeden zaowocował wczesnym albumem koncertowym Germs, „Germicide”. Pozycja Fowleya w środowisku muzycznym słabła w ciągu kolejnych dekad, choć nigdy tak naprawdę nie odszedł, a w późniejszych latach współpracował z takimi artystami jak Ariel Pink i BMX Bandits. Kontynuował nagrywanie dla swojego niewielkiego, ale oddanego grona fanów, z których najbardziej znane to „Hollywood Confidential” z lat 80-tych, „Hotel Insomnia” z 1993 roku i „Kings of Saturday Night” z 1995 roku (we współpracy z Benem Vaughnem), a także dwa albumy z rotacyjną obsadą muzyków z Detroit -„Michigan Babylon” i „Detroit Invasion”.

Fowley współpracował również z wytwórnią Norton Records, wydając kilka kolekcji rzadkich utworów ze swojego katalogu, a ich wydawnictwo Kicks Books wydało zbiór jego utworów zatytułowany „Lord of Garbage”.

Fowley zmarł 15 stycznia 2015 roku w West Hollywood w Kalifornii po walce z rakiem pęcherza moczowego; miał 75 lat.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Outrageous	Kim Fowley	04.1969	-	198[3]	Imperial 12 423	[produced by Kim Fowley]

Kompozycje Kima Fowley'a na listach przebojów

  [with Pyotr Ilyich Tchaikovsky]
03/1962 Nut Rocker B. Bumble and the Stingers 23.US/1.UK 
03/1962 Nut Rocker Jack B. Nimble and the Quicks 115.US
03/1972 Nutrocker Emerson, Lake & Palmer 70.US

[with Jackie McAuley, Pat McAuley, Mike Scott, Ken McLeod]
09/1966 Gloria's Dream (Round and Round) The Belfast Gipsies 124.US

[with   John Martin]
12/1967 Emerald City The Seekers 50.UK

[with Randy Bachman, Mark Anthony  & Vincent Furnier]
12/1975 Down to the Line Bachman-Turner Overdrive 43.US


[with   Joan Jett]
08/1976 Cherry Bomb The Runaways 106.US


[with Cherie Currie, Lita Ford, Jackie Fox & Earle Mankey]
03/1977 Heartbeat The Runaways 110.US

[with  Mark Anthony]
05/1977 All the Kids on the Street The Hollywood Stars 94.US


[with  Earle Mankey, Helen Reddy, Rich Henn]
10/1977 The Happy Girls Helen Reddy 57.US

[with  Dennis Hardesty,Paul Geddeff]
02/1997 The Trip Skylab vs. Roni Size 128.UK

Takoma Records

Takoma Records była małą, ale wpływową wytwórnią płytową założoną przez
gitarzystę Johna Faheya pod koniec lat 50-tych. XX wieku. Nazwa pochodzi od rodzinnego miasta Faheya, Takoma Park w stanie Maryland, na przedmieściach Waszyngtonu.

Takoma Records rozpoczęła działalność od wydania 100 egzemplarzy albumu „John Fahey/Blind Joe Death”, na którym Fahey prezentował grę na gitarze fingerstyle, wydanego około 1959 roku. Fahey nie miał własnej dystrybucji i sprzedawał ten album znajomym oraz na imprezach muzycznych. Jeden z egzemplarzy tej płyty sprzedał się na eBayu za kilka tysięcy dolarów. Fahey przeprowadził się do Berkeley w Kalifornii. Na nowo odkrył bluesmana country Bukkę White'a. Z Eugene'em „ED” Densonem Fahey pojechał do Memphis w stanie Tennessee, gdzie wyprodukowali pierwsze od 23 lat nagranie White'a. Zostało ono wydane w 1963 roku wraz z drugim albumem Faheya.

Takoma rozszerzyła działalność o innych gitarzystów, takich jak Robbie Basho, i inne gatunki muzyki folkowej. Kompilacja „Contemporary Guitar” została nagrana w 1966 roku i zawierała utwory Faheya, Basho, White'a, Maxa Ochsa i Harry'ego Taussiga. Świadczyło to o zainteresowaniu Faheya różnorodnymi stylami gitarowymi, od bluesa plantacyjnego po ragę. Chociaż w tym samym czasie Takoma wydała awangardowy album „The Psychedelic Saxophone of Charlie Nothing”, jej głównym tematem była muzyka gitary akustycznej, zwłaszcza Faheya.

Fahey zapoczątkował gatunek muzyki gitarowej, znany później jako American Primitive Guitar, w którym zastosował tradycyjny fingerpicking do kompozycji neoklasycznych. Wśród muzyków Takoma stosujących tę technikę byli Leo Kottke, Peter Lang, Mike Auldridge, Robbie Basho i Max Ochs. Wytwórnia produkowała również płyty pianisty New Age George'a Winstona, Mike'a Bloomfielda i muzyka elektronicznego Josepha Byrda. Kiedy Denson został menedżerem zespołu rockowego Country Joe and the Fish, Fahey został jedynym właścicielem Takoma.

Przeniósł wytwórnię do Los Angeles, gdzie studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles pod kierunkiem D.K. Wilgusa. Album „6- and 12-String Guitar” Leo Kottkego okazał się niespodziewanym hitem, a zysk z niego sfinansował rozbudowę wytwórni, która teraz miała już zespół. W 1970 roku Jon Monday dołączył do wytwórni jako kierownik ds. promocji, a ostatecznie został dyrektorem generalnym. Wytwórnia rozwijała się, gdy stacje radiowe odtwarzały nowe wydawnictwa Faheya i innych artystów Takoma. W 1973 roku Charlie Mitchell został prezesem Takoma. Takoma była jedną z firm założycielskich Krajowego Stowarzyszenia Niezależnych Dystrybutorów Płyt (NAIRD).

W 1979 roku Fahey sprzedał Takoma Chrysalis Records, firmie należącej do Terry'ego Ellisa i Chrisa Wrighta, która wyprodukowała płyty Blondie, Pat Benatar i Huey Lewisa. W okresie działalności Chrysalis, Takoma wydała albumy The Fabulous Thunderbirds, Canned Heat i T-Bone Burnett. Jon Monday był dyrektorem generalnym do 1982 roku, kiedy to Chrysalis sprzedał katalog Takoma. Został on sprzedany amerykańskiej firmie Essex Entertainment. Później, w 1995 roku, został zakupiony przez Fantasy Records.W 2004 roku Fantasy została kupiona przez Concord Music Group. Wytwórnia Takoma Records jest obecnie kontrolowana przez Concord w USA i posiada licencję na Ace Records.

Najlepiej sprzedającym się albumem Takoma był album Kottke'a „6- and 12-String Guitar”, często nazywany „The Armadillo Album” ze względu na okładkę. Innym wpływowym albumem był album Leo Kottke, Peter Lang & John Fahey z 1974 roku. ED Denson był współzałożycielem i zarządcą Kicking Mule Records, w którym grali również gitarzyści akustyczni. W 1995 roku porzucił branżę muzyczną i został adwokatem specjalizującym się w prawie karnym. Robbie Basho zmarł w 1986 roku, John Fahey w 2001 roku, a Charlie Nothing zmarł na raka 23 października 2007 roku.

Sierra Records

Sierra Records to niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Etiwandzie w Kalifornii.
Założyciel Sierra Records, John Delgatto, założył Briar Records, która wydawała muzykę folkową i bluegrass takich artystów jak Leslie Keith, Doc Watson Family, Toulouse Engelhardt, Bluegrass Cardinals, Earl Collins i Kentucky Colonels.

W 1977 roku Delgatto założył Sierra Records, aby wydawać nagrania członków i byłych członków The Byrds, nową muzykę innych artystów oraz reedycje nagrań archiwalnych. Początkowo Delgatto wydawał albumy pod szyldem Sierra/Briar. Sierra Records zyskała szerokie uznanie w 1982 roku wraz z wydaniem albumu Gram Parsons and the Fallen Angels Live 1973, który otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy występ country duetu/grupy” za utwór „Love Hurts”.

Na przestrzeni lat Sierra Records rozszerzyła swoją ofertę o płyty DVD, książki i plakaty, budując kolekcję rzadkiego materiału poprzez licencjonowanie poszczególnych utworów od innych firm oraz wydając wysokiej jakości płyty winylowe pod szyldem Sierra High Fidelity[. Sierra Records znacząco poszerzyła repertuar takich artystów jak Gram Parsons, Gene Clark i Clarence White. W 2019 roku Sierra Records została sprzedana 43 North Broadway LLC.