Gene Page

 Eugene Edgar „Gene” Page Jr. (ur. 13 września 1939r- zm. 24 sierpnia 1998r) 
był amerykańskim dyrygentem, kompozytorem, aranżerem i producentem muzycznym, znanym z bogatych, mocno smyczkowych aranżacji, które w połowie lat 60. i 80-tych XX wieku zdefiniowały kluczowe przeboje muzyki soul, pop i R&B. 

Urodzony w Los Angeles w Kalifornii, Page był cudownym dzieckiem, którego gry na fortepianie uczył ojciec. Uzyskał czteroletnie stypendium w Konserwatorium Muzycznym w Brooklynie, gdzie doskonalił swoje umiejętności klasyczne, zanim zajął się aranżacjami muzyki popularnej. Kariera Page'a rozpoczęła się na początku lat 60-tych, kiedy dołączył do Reprise Records jako wewnętrzny aranżer, szybko zaznaczając swoją obecność, tworząc orkiestrowe tło dla singla Righteous Brothers „You've Lost That Lovin' Feelin'” (1964), który znalazł się na szczycie list przebojów i stał się jedną z najczęściej granych piosenek w historii radia.Współpracował z elitarnymi muzykami sesyjnymi, w tym z członkami Wrecking Crew, przy albumie Mamas & the Papas z 1971 roku People Like Us, łącząc folk-rock z wyrafinowanymi instrumentami smyczkowymi. Przez lata 60. i 70-te Page stał się kamieniem węgielnym brzmienia Motown, aranżując dla takich artystów jak Marvin Gaye - szczególnie znany z głównego tematu ścieżki dźwiękowej do filmu Trouble Man (1972) -i The Temptations, nasycając utwory soul dynamicznymi, inspirowanymi gospel falami, które podniosły ich emocjonalną głębię.

  Jego współpraca z Barrym White'em, rozpoczęta w 1972 roku, okazała się przełomowa; bogate aranżacje Page'a napędzały albumy White'a i Love Unlimited Orchestra, przyczyniając się do sprzedaży przekraczającej 100 milionów egzemplarzy na całym świecie i takich hitów jak „I'm Gonna Love You Just a Little More Baby” i „Never, Never Gonna Give Ya Up”. W latach 80-tych wszechstronność Page'a rozszerzyła się na ikony popu, w tym aranżacje „The Greatest Love of All” Whitney Houston, „Endless Love” Lionela Richiego (z Dianą Ross) i nagrania Barbry Streisand, gromadząc ponad 200 złotych i platynowych certyfikatów w swojej dyskografii.

  Zajmował się również komponowaniem muzyki filmowej, tworząc takie dzieła jak klasyk blaxploitation Blacula (1972) i komedię Mother, Jugs and Speed ​​(1976), wydając jednocześnie własne albumy instrumentalne, takie jak Hot City (1974) i Lovelock (1976), w wytwórniach takich jak Atlantic i Arista.

 Trwałe dziedzictwo Page'a leży w jego zdolności łączenia klasycznej precyzji z pełną duszy żywiołowością, kształtując orkiestrową fakturę amerykańskiej muzyki popularnej przez pokolenia.

  Eugene Edgar Page Jr., znany zawodowo jako Gene Page, urodził się 13 września 1939 roku w Los Angeles w Kalifornii. Page dorastał w rodzinie o tradycjach muzycznych, co głęboko ukształtowało jego wczesne zainteresowanie muzyką. Jego ojciec, pianista, uczył go gry na fortepianie od najmłodszych lat, przekazując mu podstawowe umiejętności i zaszczepiając klasyczne inspiracje, które miały wpływ na jego późniejszą twórczość orkiestrową.To domowe środowisko sprzyjało głębokiemu docenieniu muzyki, a Page rozwijał niezwykły talent pod okiem ojca.Dziedzictwo muzyczne dzielił ze swoim starszym bratem, Billym Page'em, który również rozwijał karierę jako muzyk, autor tekstów piosenek i producent, co dodatkowo podkreślało kreatywną atmosferę ich domu.Sukces zawodowy Billy'ego, w tym przeboje takie jak „The 'In' Crowd”, podkreślały rodzinne wsparcie dla artystycznych przedsięwzięć. Dzieciństwo Page'a upłynęło w Los Angeles w latach 40-tych XX wieku, w okresie, gdy miasto to było centrum wschodzących talentów muzycznych pośród dynamicznego krajobrazu kulturowego. To otoczenie, w połączeniu z zaangażowaniem jego rodziny w muzykę, położyło podwaliny pod jego życiową pasję, choć później kontynuował studia, aby doskonalić swoje umiejętności. Jego edukacja w konserwatorium kładła nacisk na techniki klasyczne, zapewniając solidne podstawy gry na fortepianie, które później wpłynęły na jego wszechstronny styl aranżacyjny w różnych gatunkach. Page ukończył program, kończąc studia w wieku około dwudziestu lat, po czym rozpoczął karierę zawodową w branży muzycznej.

  Po ukończeniu studiów w Konserwatorium Muzycznym w Brooklynie, Page wrócił do Los Angeles na początku lat 60-tych XX wieku, gdzie zaczął szlifować taśmy demo dla różnych artystów, rozpoczynając jednocześnie karierę zawodową. Okres ten oznaczał dla niego przejście od klasycznego wykształcenia do praktycznych wymagań przemysłu muzycznego, gdzie doskonalił swoje umiejętności aranżacyjne na tętniącej życiem scenie Los Angeles. Na początku lat 60-tych został zatrudniony jako wewnętrzny aranżer w Reprise Records.

Zajmował się wczesnymi nagraniami i zaczął budować swoją reputację, pracując jako freelancer przy aranżacjach dla mniejszych wytwórni R&B i soul. Opracował orkiestrową aranżację hitu Righteous Brothers „You've Lost That Lovin' Feelin'” (1964), jednego z najczęściej granych utworów w historii radia. Page włączył się w prężnie działającą społeczność sesyjną Los Angeles, w tym słynny kolektyw Wrecking Crew, skupiający najlepszych muzyków studyjnych. Te doświadczenia ugruntowały jego przejście do kariery muzyka, kładąc podwaliny pod późniejszą sławę w aranżacjach R&B i popu, a jednocześnie nawiązując kontakty w konkurencyjnym ekosystemie studyjnym Los Angeles. W połowie lat 60-tych Gene Page dołączył do Motown Records około 1966 roku jako aranżer etatowy, pracując głównie w rozwijającej się działalności wytwórni na zachodnim wybrzeżu w Los Angeles, aby wspierać sesje nagraniowe dla jej artystów.Ta rola wykorzystała jego rosnącą reputację na lokalnej scenie sesyjnej, pozwalając mu przyczynić się do dążenia Motown do dopracowanego, crossoverowego brzmienia w obliczu ekspansji na skalę krajową poza Detroit. Aranżacje Page'a z tego okresu odegrały kluczową rolę w kształtowaniu hitów takich flagowych zespołów jak The Supremes, The Four Tops i The Temptations, łącząc bogate sekcje smyczkowe z energicznymi instrumentami dętymi i ciasnymi podkładami rytmicznymi, by ucieleśnić motownowskie „Sound of Young America”. Jego orkiestrowe podejście kładło nacisk na dramatyczne narastanie i wielowarstwowe faktury, wzmacniając emocjonalną głębię utworów soulowo-popowych, jednocześnie zachowując przystępność dla szerszej publiczności. Na przykład, zaaranżował smyczki do utworu The Supremes A' Go-Go (1966) zespołu The Supremes, w tym do przeboju „Love Is Here and Now You're Gone”, który pokazał jego zdolność do łączenia orkiestrowej elegancji z optymistycznymi rytmami Motown.Podczas swojej kariery w Motown, Page zdobył uznanie za liczne single i albumy, które zajmowały pierwsze miejsca na listach przebojów, przyczyniając się do ponad tuzina ważnych wydawnictw, które zapewniły wytwórni dominację na listach przebojów soul i pop pod koniec lat 60-tych. Jego twórczość pomogła zdefiniować wyrafinowany, a zarazem pełen życia styl produkcji tamtej epoki, czego przykładem są orkiestrowe wsparcie dla dynamicznych, szybkich utworów Four Tops oraz ewoluujące aranżacje harmoniczne The Temptations, co umocniło jego wpływ na twórczość Motown w okresie złotej ery.

 

 Współpraca Gene'a Page'a z Barrym White'em nasiliła się na początku lat 70-tych, bazując na ich wcześniejszej znajomości, która obejmowała współaranżację przeboju „Harlem Shuffle” Boba i Earla z 1963 roku. W 1973 roku Page został głównym aranżerem nagrań White'a w 20th Century Records, tworząc bogate aranżacje orkiestrowe, które zdefiniowały charakterystyczne dla White'a brzmienie romantycznego soulu z rozbudowanymi sekcjami smyczkowymi i dętymi. Orkiestracje Page'a odegrały kluczową rolę w przełomowych albumach White'a, w tym w wydanym w 1974 roku Can't Get Enough, który zaaranżował w całości i który osiągnął pierwsze miejsce na liście Billboard 200 oraz uzyskał status platynowej płyty przyznany przez RIAA. Wybitnym przykładem jest jego aranżacja tytułowego utworu i głównego singla z albumu, „Can't Get Enough of Your Love, Babe”, który dotarł do pierwszego miejsca na liście Billboard Hot 100 i zawierał porywające smyczkowe brzmienia, śmiałe akcenty instrumentów dętych i falsetowe chórki Love Unlimited, żeńskiego tria wokalnego White'a. Page pełnił również funkcję głównego aranżera Love Unlimited Orchestra, 40-osobowego zespołu White'a, w utworach takich jak „Love's Theme” z 1973 roku, który również znalazł się na szczycie list przebojów i pokazał jego umiejętność łączenia elementów orkiestrowych z rytmami funkowymi. Ta współpraca trwała do połowy lat 70-tych, a Page zajmował się aranżacjami kolejnych albumów White'a, takich jak „Stone Gon'” (1973) i „Just Another Way to Say I Love You” (1975), przyczyniając się do ponad 50 milionów sprzedanych płyt w tym okresie. Jego dopracowany w wytwórni Motown styl skomplikowanej, emocjonalnej partytury wpłynął na orkiestrową głębię produkcji White'a, zapewniając im sukces w gatunkach soul, R&B i pop.

 

 Przejście Gene'a Page'a do komponowania muzyki filmowej i telewizyjnej w latach 70-tych XX wieku oznaczało znaczący rozwój jego kompetencji orkiestrowych, doskonalonych dzięki wcześniejszej współpracy, w mediach wizualnych, gdzie łączył bogate aranżacje smyczkowe z rytmami charakterystycznymi dla danego gatunku, aby wzmocnić napięcie narracji i atmosferę. Jego twórczość w tym okresie często wykorzystywała elementy funku, soulu i rodzącego się disco, adaptując swoje szlifowane w wytwórni Motown umiejętności aranżacyjne do wspierania filmowych narracji w stylu blaxploitation, komedii i programów dla dzieci.Jednym z najwcześniejszych znaczących wkładów Page'a w film była ścieżka dźwiękowa do filmu Roberta Altmana Brewster McCloud (1970), w którym pełnił funkcję aranżera i dyrygenta, tworząc eklektyczną ścieżkę dźwiękową, łączącą wpływy R&B, gospel i country-western, podkreślając surrealistyczny, satyryczny ton filmu. Na albumie znalazły się utwory instrumentalne, takie jak „Two in the Bush”, oraz covery, takie jak „Over the Rainbow” w wykonaniu jego orkiestry, które uzupełniały osobliwą eksplorację lotu i izolacji w filmie.  

 

W 1972 roku skomponował pełną ścieżkę dźwiękową do horroru blaxploitation Blacula, mistrzowsko łącząc funkowe linie basowe i perkusję ze smyczkami o tematyce horroru, aby wywołać zarówno poczucie siły, jak i przerażenia, jak można usłyszeć w utworach takich jak „Heavy Changes” i „Run, Tina, Run!”. Ta ścieżka dźwiękowa, wydana w Stax Records, podkreśliła jego zdolność do łączenia orkiestrowej głębi z miejskimi rytmami, przyczyniając się do kultowego statusu filmu. Praca telewizyjna Page'a obejmowała komponowanie muzyki do serialu dla dzieci H.R. Pufnstuf (1969-1970), gdzie jego aranżacje wnosiły kapryśną energię do fantastycznych przygód poprzez zabawne, orkiestrowe tła, które wspierały elementy lalkarstwa i aktorstwa na żywo w serialu. Do komedii „Zabawa z Dickiem i Jane” z 1977 roku dostarczył dodatkową muzykę, wzbogacając satyryczne ujęcie ekonomicznej desperacji rytmicznymi, lekkimi motywami, nawiązującymi do dynamicznych napadów i komentarza społecznego.

 

  W latach 80-tych Gene Page kontynuował rozwój swojego charakterystycznego, bogatego stylu orkiestrowego, dostosowując swoje fundamentalne aranżacje soulowe do współczesnych ballad popowych i R&B, współpracując jednocześnie z czołowymi artystami różnych gatunków. Do debiutanckiego solowego albumu Lionela Richiego (1982) zaaranżował instrumenty smyczkowe i dęte, współtworząc utwory takie jak „You Are” i „Tell Me”, które pokazały jego umiejętność łączenia skomplikowanej instrumentacji z emocjonalną głębią. Podobnie Page zaaranżował elementy orkiestrowe do utworu Whitney Houston „The Greatest Love of All” z jej albumu „Whitney Houston” z 1986 roku, wzmacniając wznoszący się balladyzm utworu i pomagając mu stać się jednym z najważniejszych hitów w jej wczesnej karierze. Jego praca obejmowała Kenny'ego Rogersa, gdzie zajmował się aranżacjami smyczkowymi, dętymi i rytmicznymi na albumach takich jak Share Your Love (1981) i Love Will Turn You Around (1982), nasycając crossovery country-popu bogatymi, kinowymi fakturami.

 

  Ekspertyza Page'a w zakresie orkiestracji ballad była widoczna w jego wkładzie produkcyjnym i aranżacyjnym do znanych duetów z lat 80-tych, w tym „Endless Love” Diany Ross i Lionela Richiego (1981), który przez dziewięć tygodni znajdował się na szczycie listy Billboard Hot 100, oraz „Tonight I Celebrate My Love” Peabo Brysona i Roberty Flack (1983), kładąc nacisk na szerokie smyczki i subtelną dynamikę, aby zwiększyć romantyczną intymność. Aranżował także dla Johnny'ego Mathisa przez całą dekadę, w tym na albumach takich jak A Special Part of Me (1984), gdzie jego dyrygowanie wniosło wyrafinowaną, zabarwioną jazzem elegancję do standardów wokalnych i współczesnych utworów. Projekty te uwydatniły wszechstronność Page'a, łącząc jego korzenie w wytwórni Motown z dopracowanym brzmieniem współczesnej muzyki dla dorosłych lat 80-tych. Wraz z postępem dekady i lat 90-tych, twórczość Page'a osłabła z powodu pogarszającego się stanu zdrowia, ale przyczynił się do wybranych nagrań, w tym aranżacji smyczkowych dla takich artystów jak Anita Baker, utrzymując swoją reputację jako twórcy sugestywnej, wielogatunkowej twórczości aż do przejścia na emeryturę.

 

  Jego ostatnie projekty odzwierciedlały powrót do bardziej kameralnych, przesiąkniętych jazzem sesji, podkreślając jego trwały wpływ, zanim choroba zmusiła go do wycofania się z aktywnej produkcji. 

 Page ożenił się i pozostał w związku małżeńskim aż do śmierci. Z żoną miał jednego syna i jedną córkę. Rodzina mieszkała w Los Angeles, gdzie Page urodził się i spędził większość swojego życia zawodowego.Młodszy brat Page'a, Billy Page, kontynuował równoległą karierę jako muzyk, autor tekstów i producent. Bracia okazjonalnie współpracowali, zwłaszcza przy ścieżce dźwiękowej do filmu Blacula z 1972 roku, gdzie Billy pełnił funkcję producenta kilku utworów skomponowanych i zaaranżowanych przez Gene'a.

 

  Gene Page zmarł 24 sierpnia 1998 roku w wieku 58 lat w Centrum Medycznym UCLA w Westwood w Los Angeles.Nabożeństwo żałobne odbyło się 2 września 1998 roku w południe w kościele First Congregational Church of Los Angeles, przy ulicy S. Commonwealth Avenue 540.[21] Ceremonii przewodniczył pastor William Minson Jr., który pochwalił hojność Page'a i jego wpływ na środowisko muzyczne.Wśród przemówień oddanych zmarłemu znalazły się przemówienia aktorów Sally Kellerman i Johna Astina, a także piosenkarza Carla Andersona. Nabożeństwo zakończyły wykonania utworów Whitney Houston „The Greatest Love of All” i Atlantic Starr „Always”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Satin Soul/All Our Dreams Are Coming True	Gene Page	12.1974	-	B:104[2]	Atlantic 3247	[A:written by Barry White][B:written by G. Page][produced by Barry White][10[3].Hot Disco/Dance;Atlantic 3247 7"]
Close Encounters Of The Third Kind/When You Wish Upon A Star	Gene Page	01.1978	-	-	Arista 0302	[written by John Williams][produced by Gene Page, Billy Page][30[10].R&B Chart]
Love Starts After Dark/I Wanna Dance [Gene Page (Featuring Gerard)]	Gene Page Featuring Charmaine Sylvers	04.1980	-	-	Arista 0492	[written by Leon Sylvers][produced by Gene Page, Billy Page][46[11].Hot Disco/Dance;Arista 083 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot City	Gene Page	02.1975	-	156[4]	Atlantic 18 111	[produced by Barry White]

Les Crane

Les Crane (ur. 3 grudnia 1933 r. w Long Beach w stanie Nowy Jork lub San Francisco;
zm. 13 lipca 2008 r. w Greenbrae w Kalifornii; prawdziwe nazwisko: Lesley Stein) był amerykańskim prezenterem radiowym i telewizyjnym.  Po ukończeniu Uniwersytetu Tulane w Nowym Orleanie, Lesley Stein służył przez cztery lata w Siłach Powietrznych. Następnie rozpoczął karierę jako Les Crane, prowadząc programy radiowe i telewizyjne. Jego program Night Line (później The Les Crane Show) produkowany przez ABC ostatecznie nie mógł konkurować z Johnnym Carsonem, chociaż Crane wniósł znaczący wkład. Na przykład, przeprowadził pierwszy wywiad z Rolling Stones w amerykańskiej telewizji.  

 

W 1966 roku Crane wystąpił w filmie „Secondhand Murder”, opartym na książce Normana Mailera. Phil Ochs wspomina Crane'a w swojej piosence „Love Me, I'm a Liberal”. W latach 1966–1974 Crane był żonaty z piosenkarką Tiną Louise, swoją czwartą żoną. Mają córkę, Caprice Crane (ur. 1974), która obecnie pracuje jako producentka i scenarzystka MTV. W 1971 roku Les Crane wydał nagranie wiersza Maxa Ehrmanna „Desiderata”. Utwór osiągnął 8. miejsce na listach przebojów w USA i 7. miejsce na brytyjskich. W Niemczech wersja mówiona Crane'a osiągnęła 32. miejsce, a na stronie B znalazła się niemieckojęzyczna wersja Friedricha Schüttera. Crane zdobył za to nagranie nagrodę Grammy. 

 

W latach 80-tych Crane zmienił branżę i został prezesem firmy programistycznej The Software Toolworks.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Desiderata/A Different Drummer	Les Crane	10.1971	7[14]	8[12]	Warner Bros. 7520	[written by Fred Werner][produced by Fred Werner, Les Crane]

Cosmic Slop Shop

Cosmic Slop Shop to amerykańska grupa hiphopowa z Oakland w Kalifornii.
W jej skład wchodzili Antron „Big Lurch” Singleton, Marvin „Doonie Baby” Selmon i Ricardo „Rick Rock” Thomas. Ich singiel „Sinful” z ich jedynego albumu studyjnego „Da Family” okazał się niewielkim przebojem w 1998 roku, osiągając 66. miejsce na liście przebojów Hot R&B/Hip-Hop Songs magazynu Billboard oraz 18. miejsce na liście przebojów Hot Rap Songs w USA.

  Doonie Baby, Big Lurch i Rick Rock spotkali się w Slop Shop Studios w rejonie Zatoki San Francisco i założyli Cosmic Slop Shop, łącząc nazwę studia z albumem „Cosmic Slop” z 1973 roku, wydanym przez Funkadelic. Grupa wydała swój debiutancki album „Da Family” w 1998 roku nakładem MCA Records, ale rozczarowana brakiem większego sukcesu, rozwiązała się bez nagrania kolejnego albumu. 

Rick Rock kontynuował produkcję i w 2002 roku wraz z Doonie Baby założył The Federation z raperami Stressmatic i Goldie Gold. W 2002 roku Big Lurch został skazany za morderstwo i znęcanie się nad swoją współlokatorką. Adwokaci rapera twierdzili, że raper cierpiał na skutek zażycia PCP w noc poprzedzającą zgon.Antron „Big Lurch” Singleton został skazany na dożywocie w 2003 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sinful / The World Is Mine	Cosmic Slop Shop	05.1998	-	-	MCA 55 426	[produced by Ric Roc][66[15].R&B Chart]

Clifford Coulter

Clifford Coulter (zm. 16 sierpnia 2021r) był amerykańskim multiinstrumentalistą znanym
ze swojego wkładu w jazz, blues, soul i R&B, szczególnie jako klawiszowiec, organista, gitarzysta i wokalista z San Jose w Kalifornii.

  Urodzony i wychowany w Bay Area, Coulter wyłonił się na początku lat 70-tych jako kluczowa postać w rozwoju charakterystycznego „brzmienia San Jose”, łączącego funky jazz, soul i wpływy bluesa z lokalnym kolorytem.Jego debiutancki album, East Side San Jose (1970, Impulse! Records), uchwycił istotę jego rodzinnego miasta poprzez utwory takie jak oryginalny „Do It Again”, a jego okładka stała się ikonicznym obrazem miasta.Następnie wydał Do It Now, Worry 'Bout It Later (1972, ABC Records) z singlem „Ridin' On Empty”, a później The Better Part of Me (1980, Columbia), wyprodukowany przez Billa Withersa w studiu w San Jose.

   Te albumy, obecnie bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów, pokazały jego wszechstronny styl, który skłaniał się bardziej w stronę bluesa, R&B i soulu niż czystego jazzu.Przez całą swoją karierę Coulter był płodnym muzykiem sesyjnym i współpracownikiem, nagrywając z takimi sławami jak B.B. King, John Lee Hooker, Mel Brown, Sergio Mendes, Stanley Cowell i Michael White, często dla Impulse! Records pod producentem Edem Michelem.Koncertował także z Billem Withersem i Johnem Lee Hookerem oraz współtworzył piosenki dla takich grup jak Tower of Power i Two Tons (później Weather Girls).  

 Na początku swojej kariery był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen, co jeszcze bardziej ugruntowało jego pozycję w tętniącym życiem ekosystemie muzycznym Bay Area. Podczas występów na żywo Coulter często włączał standardy jazzu i R&B do swoich autorskich utworów, co zapewniło mu trwałą reputację jednego z muzycznych skarbów San Jose. Jego dziedzictwo przetrwało dzięki hołdom, takim jak te na San Jose Jazz Summer Fest, oraz trwającemu obecnie filmowi dokumentalnemu autorstwa adwokata Robbiego Bensona.

  Clifford Coulter urodził się i wychował w Sal Si Puedes, dzielnicy East Side w San Jose w Kalifornii. Ta w przeważającej mierze meksykańsko-amerykańska społeczność, znana jako „Sal Si Puedes” lub „Wynoś się, jeśli potrafisz”, zmagała się z trudnościami społeczno-ekonomicznymi w połowie XX wieku, w tym z nieutwardzonymi ulicami podatnymi na powodzie z powodu Silver Creek, ubóstwem oraz walką o prawa obywatelskie związaną z problemami pracowniczymi i mieszkaniowymi. Lata kształtowania się Coultera przypadły na lata 50. i 60-te XX wieku, w tym tętniącym życiem, ale wymagającym środowisku, gdzie muzyka stanowiła kluczowe narzędzie ekspresji społecznej, aktywizmu i budowania więzi społecznych w lokalnych kościołach, na spotkaniach i w nieformalnych miejscach. Jako dziecko, na początku lat 60-tych, zetknął się z rozwijającą się lokalną sceną muzyczną, w tym z rówieśnikami z sąsiedztwa, którzy później zostali muzykami. To z kolei sprzyjało jego początkowemu zanurzeniu w brzmieniach gospel, bluesa i R&B, które zdefiniowały odrębny rytm kulturowy East Side w San Jose.

  Clifford Coulter rozpoczął swoją muzyczną podróż w gimnazjum, ucząc się gry na fortepianie, trąbce, gitarze i saksofonie w ramach formalnego szkolenia. W 1960 roku przeszedł na organy Hammonda, co było inspirowane pionierską pracą organisty Jimmy'ego Smitha, pozwalając mu zgłębiać techniki gry na instrumentach klawiszowych, kluczowe dla jazzu i R&B. Jego wczesny rozwój został głęboko ukształtowany przez kluczowe wpływy sceny bluesowej, R&B i jazzowej lat 50. i 60-tych XX wieku, w tym artystów takich jak Ray Charles, którego pełne duszy połączenie gatunków ukształtowało wszechstronne podejście Coultera, oraz pianistów jazzowych Arta Tatuma i Oscara Petersona, których techniczne mistrzostwo wpłynęło na jego biegłość w grze na instrumentach klawiszowych. Te postacie o zasięgu krajowym, wraz z tętniącą życiem lokalną kulturą muzyczną w obszarze Zatoki San Francisco, zachęcały Coultera do eksperymentowania z występami multiinstrumentalnymi i fuzją gatunków od najmłodszych lat.

 Po osiedleniu się w East Side San Jose w latach 60-tych XX wieku, Coulter szybko stał się centralnym punktem lokalnej sceny muzycznej, pełniąc rolę wpływowego „starszego brata” dla wschodzących lokalnych talentów. Jako nastolatek zdobył swoje pierwsze kluczowe instrumenty dzięki temu zanurzeniu w społeczności i założył zespół combo, występując u boku perkusisty Billy'ego Ingrama na regularnych koncertach w całym obszarze Zatoki, często przez większość nocy w tygodniu. Te wczesne występy odbywały się w nieformalnych miejscach, takich jak prowizoryczne kluby nocne w San Jose, na przykład pizzeria przy Santa Clara Street przekształcona w miejsce koncertów na żywo, gdzie innowacyjna konfiguracja Coultera - w tym specjalnie zaprojektowany wzmacniacz owinięty w materac - podkreślała jego pomysłowe eksperymenty z dźwiękiem.

 Coulter rozpoczął karierę profesjonalnego nagraniowca w 1969 roku, współpracując z gitarzystą bluesowym Melem Brownem przy albumie „I'd Rather Suck My Thumb”, wydanym przez Impulse! Records, gdzie zagrał na organach i pianinie elektrycznym w kilku utworach, prezentując swoje rodzące się umiejętności klawiszowe w kontekście fuzji bluesa i jazzu. Ta sesja była jednym z jego pierwszych występów na szczeblu krajowym. Na początku swojej kariery Coulter był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen z Bay Area, u boku perkusisty Billy'ego Ingrama. Na początku lat 70-tych Coulter zanurzył się w tętniącej życiem scenie jazzowej i bluesowej Bay Area, grając koncerty i sesje z lokalnymi talentami w miejscach San Jose, takich jak przekształcona pizzeria na Santa Clara Street, często u boku perkusisty Billy'ego Ingrama i gitarzysty Jerry'ego Pereza, łącząc wpływy soulu, R&B i bluesa. Te doświadczenia udoskonaliły jego wszechstronny styl, czerpiąc z technik samouczka z lat dorastania. W 1972 roku Coulter wniósł fortepian i tamburyn do albumu B.B. Kinga L.A. Midnight w ABC Records.  

W 1973 roku te podwaliny doprowadziły do ​​jego zaangażowania w album Johna Lee Hookera „Born in Mississippi, Raised Up in Tennessee” w wytwórni Capitol Records, gdzie Coulter zagrał na elektrycznej melodice i gitarze, dodając głębi fakturowej surowemu bluesowemu brzmieniu Hookera.Okres od 1969 do 1973 roku stanowił przełomową transformację Coultera z regionalnego wykonawcy w Bay Area do uznanego muzyka towarzyszącego w projektach dużych wytwórni, łącząc lokalne koleżeństwo z szerszymi możliwościami w branży. 

Debiutancki solowy album Coultera, „East Side San Jose”, wydany w 1970 roku przez Impulse! Records, uchwycił tętniącą życiem esencję jego rodzinnego miasta w San Jose w Kalifornii, łącząc wpływy funky jazzu, soulu i bluesa. Płyta z perkusistami Billym Ingramem i Joe Provostem pokazała umiejętności Coulter'a jako gitarzysty i klawiszowca, zyskując uznanie za groovowe, przesiąknięte Bay Area brzmienie, które przywoływało porównania do Stax  i Blue Note . Z czasem stała się poszukiwanym przedmiotem kolekcjonerskim, a jej okładka stała się ikonicznym przedstawieniem krajobrazu kulturowego East San Jose. Jego następny album, Do It Now, Worry 'Bout It Later, ukazał się w 1972 roku w Impulse!/ABC Records, przesuwając się w stronę bardziej wyraźnej orientacji R&B-soul z funkowymi groove'ami i introspektywnymi tekstami. Nagrany pod koniec maja 1971 roku album podkreślił pisanie piosenek i kontrolę produkcji Coulter'a, dostarczając zestaw utworów, które mieszały soulowe ballady z optymistycznym funkiem, odzwierciedlając jego ewolucję od roli sidemana do prowadzenia własnej artystycznej wizji. Krytycy zauważyli jego „szalony, pokręcony funk” styl, zakorzeniony we wczesnej scenie Bay Area lat 70-tych, choć komercyjnie pozostawał nieco poza radarem.

  Po prawie dziesięcioletniej przerwie w wydawaniu solowych albumów, Coulter powrócił  w 1980 roku z albumem „The Better Part of Me” dla Columbia Records - dopracowanym dziełem R&B wyprodukowanym przez Billa Withersa, który również brał udział jako muzyk sesyjny. Na albumie pojawili się znani współpracownicy, tacy jak perkusista Russ Kunkel, basista Ron E. Beck i gitarzysta Jerry Perez, co zaowocowało łagodną dla radia kolekcją funkowych ballad soulowych i urban, która uwypukliła emocjonalny wokal Coulter i jej zwarte aranżacje. Recenzenci chwalili jego potencjał komercyjny i empatyczne wykonania, pozycjonując go jako mocny przykład soulowego kunsztu lat 80-tych, choć nie osiągnął on powszechnego przełomu komercyjnego.

 W kolejnych dekadach działalność Coultera stała się bardziej lokalna i nierejestrowana, koncentrując się na występach na scenach muzycznych San Jose i South Bay, gdzie od dawna był kluczową postacią. Nadal grał na klawiszach, organach i syntezatorze na żywo, jak na przykład podczas koncertu w Tony Roma's w 1990 roku, gdzie zademonstrował innowacyjne wykorzystanie syntezatora „Coultron”, utrzymując swój wpływ poprzez koncerty społecznościowe, a nie duże wydawnictwa.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Wanna See You Cry / Love's Too Hot To Hide	Clifford Coulter	05.1980	-	-	Columbia 11 202	[written by C. Coulter][produced by Bill Withers][85[3].R&B Chart]

Ivie Anderson

Urodzona w Gilroy w Kalifornii, Anderson cieszyła się już pewnym czasem w centrum uwagi
, gdy Duke Ellington zatrudnił ją w 1931 roku. Udowodniwszy swoją atrakcyjność dla publiczności jako chórzystka Cotton Club, Anderson spędziła rok z Earlem Hinesem i jego orkiestrą w Chicago, zanim wpadła w oko Ellingtonowi. „Głos Ellingtona”, piękna i stylowa Anderson, była z liderem zespołu przez jedenaście lat, dłużej niż którykolwiek z jego pozostałych wokalistów.  

 

Z luźnym stylem, lekkim tonem i znakomitą dykcją, kompetentnie wykonywała bluesa, ballady i nowatorskie utwory z entuzjazmem i swobodą. W 1932 roku zaprezentowała utwór „It Don’t Mean a Thing” z Duke’iem Ellingtonem i jego orkiestrą. Wśród jej licznych nagranych przebojów znajdują się „I’m Satisfied” (1933), „Cotton” (1935), „Isn’t Love the Strangest Thing?” (1936), “Isn’t Love the Strangest Thing?” (1936), “Love Is Like a Cigarette” (1936), “There’s a Lull in My Life” (1937), “All God’s Children Got Rhythm” (1937), “If You Were in My Place (What Would You Do?)” (1938), “At a Dixie Road Diner” (1940), and “I Got It Bad (and That Ain’t Good)” (1941). 

 

W 1942 roku odeszła z zespołu, aby otworzyć własną restaurację Chicken Shack w Los Angeles. Jej odejście z branży muzycznej było, przynajmniej częściowo, spowodowane przewlekłą astmą, która doprowadziła do jej przedwczesnej śmierci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mexico Joe	Ivie Anderson	04.1944	-	16[1]	Exclusive 3113	[written by Leon René & Johnny Lange]

Angelina

 Angelina (urodzona jako Angelina Camarillo w 1976 roku w Union City w Kalifornii)
to była piosenkarka freestyle/dance-pop z lat 90-tych. Angelina uczęszczała do liceum James Logan High School, które ukończyła z wyróżnieniem w 1994 roku. Studiowała biologię i psychologię na Uniwersytecie Santa Clara, a latem pracowała przy spawaniu zbiorników paliwa w fabryce samochodów NUMMI, aby opłacić czesne. Po usłyszeniu o otwartym przesłuchaniu zorganizowanym przez wytwórnię Upstairs Records w San Jose w Kalifornii, nagrała piosenkę „Rescue Me”, która zajęła 52. miejsce na liście Billboard Hot 100. Utwór zajął również 46. miejsce na liście Billboard Radio Songs, 9. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 6. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. 

W październiku 1996 roku wydała swój debiutancki album studyjny „The Album”, który osiągnął 45. miejsce na liście Billboard Top Heatseekers Albums. Kolejny singiel, „I Don’t Need Your Love”, osiągnął 69. miejsce na liście Billboard Hot 100, 70. miejsce na liście Billboard Radio Songs, 21. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 15. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Trzeci singiel z albumu, „Without Your Love”, osiągnął 82. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 23. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40. Czwarty singiel, będący coverem utworu Paragons z 1967 roku „The Tide is High” (spopularyzowany przez Blondie w 1980 roku), zatytułowany „Tide Is High”, osiągnął 89. miejsce na liście Billboard Hot 100, 28. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 46. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. 

Ostatni singiel z albumu, „Mambo”, osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Bubbling Under Hot 100 Singles i 43. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Po ukończeniu studiów w 1998 roku Angelina przeniosła się do Houston w Teksasie, gdzie pracowała w wytwórni Upstairs Records, odkładając na bok swoje ambicje nauczycielskie. Poznała również swojego męża, Anthony'ego Ramosa, który pracuje jako trener personalny i później z nim wyszła za mąż. 

W lipcu 1999 roku wydała swój drugi album studyjny „Ven A Mi (Come To Me)”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. Single z albumu: „Bailando”, „Tears Are Falling”, „Every Time I Think of You”, „Just Another Day” i „Crazy” najwyraźniej nie zrobiły żadnego wrażenia na listach przebojów. W 2003 roku wydała swój ostatni jak dotąd album studyjny „Love Ain’t Here No More”, który nie znalazł się na listach przebojów, podobnie jak singiel „Gifted”. 

 W grudniu 2006 roku (dwa dni przed Bożym Narodzeniem) jeden z braci Angeliny, Daniel (23-letni student), zginął, gdy uzbrojony mężczyzna oddał strzał w tłum przed klubem nocnym w San Leandro w Kalifornii. Po śmierci Daniela Angelina przestała pisać piosenki, ale kontynuowała trasę koncertową z muzyką taneczną. Do 2009 roku Angelina przeszła na emeryturę z branży muzycznej. Obecnie (według badań) Angelina i jej mąż Anthony mieszkają w San Jose w Kalifornii. Po pracy jako dyrektor ds. zaangażowania społecznego w szkołach czarterowych ACE w latach 2012–2019, obecnie pracuje jako dyrektor operacyjny w Luna Mexican Kitchen.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Release Me	Angelina	03.1996	-	52[20]	Upstairs 0115	[written by Jo Lerma-Lopez, John Pro][produced by Jazzy Jim]
I Don't Need Your Love	Angelina	10.1996	-	69[11]	Upstairs 0120	[written by Angelina, Galley Molina][produced by Noel Saucedo]
Without Your Love	Angelina	02.1997	-	82[15]	Upstairs 0123	[written by Angelina][produced by Noel Saucedo]
Tide Is High	Angelina	08.1997	-	89[4]	Upstairs 0127	[written by J. Holt][produced by John Pro, Noel Saucedo]
Mambo	Angelina	02.1998	-	102[5]	Upstairs 0129	[written by Angelina Camarillo, G. A. Molina, Noel Saucedo, Victor Alvarellos][produced by Noel Saucedo]

Craig T. Cooper

 „The Reds” to jedyne trafne określenie płynnego, zmysłowego stylu gry na gitarze, który opanował
Craig T. Cooper. Nie tylko blues, nie tylko jazz - Craig T. to „Uncola Jazzu”. Craig T. Cooper to artysta nagrywający, producent, autor tekstów, aranżer, lekarz, inżynier dźwięku, programista, mistrz miksu i remiksów, właściciel CRAIGLAND Studios w Los Angeles i absolutnie dobry muzyk. Jego dorobek jest nieograniczony, a doświadczenie nieocenione. Zacznijmy więc od początku… Kim jest Craig T. Cooper? 

Craig T. Cooper, najmłodszy z siedmiorga dzieci, urodził się i wychował w Los Angeles w Kalifornii. Już jako małe dziecko przejawiał oznaki ogromnego talentu muzycznego. Jego talent muzyczny ujawnił się po raz pierwszy w wieku czterech lat. Wkrótce po rozpoczęciu nauki gry na wiolonczeli miał nadzieję pójść w ślady swojego brata Rona, światowej sławy wiolonczelisty. Pragnienie muzyki Craiga było nienasycone i przeszedł od wiolonczeli do trąbki, perkusji i fortepianu, a w końcu gitary -swojego ulubionego instrumentu. Nie tylko miał wyjątkowy talent do gry na gitarze, ale także szybko ugruntował swoją tożsamość jako muzyk studyjny i solista. W połączeniu z jego siłą twórczą, z którą musiał się liczyć już na początku swojej kariery muzycznej.

  Rok 1984 był początkiem jego kariery jako muzyka studyjnego. Jego pierwszy wielki przełom z El DeBarge doprowadził następnie do nieustannej pracy w studiu. Doskonalił swoje umiejętności i styl, pracując z takimi luminarzami muzyki jak: Anita Baker, Bob Dylan, Barry Manilow, The Boys, Tiffany, The O'Jays, George Duke, Patrice Rushen, Lalah Hathaway, Klymaxx, LeVert, The Jacksons, The Crusaders i Tone Loc. Aby urozmaicić swoją działalność, pracował nad licznymi ścieżkami dźwiękowymi do filmów i własnymi „ulubionymi projektami”.

  Czasami Craig T. również ruszał w trasę koncertową z takich jak Cheryl Lynn, Billy Preston, Ronnie Laws i wielu innych. Po zakończeniu tras koncertowych, Craig T. podpisał w 1989 roku kontrakt z wytwórnią Valley Vue Records, co zaowocowało czterema uznanymi przez krytyków albumami: „CRAIG T. COOPER PROJECT” (1989), „GOT THAT THANG” (1990), „DARKM'N” (1991) i „GREATEST HITS” (1994). Jego współpraca z wokalistką i autorką tekstów Denise Stewart doprowadziła do powstania singla „Quality Time” z albumu „GOT THAT THANG”. Craig T. napisał i wyprodukował materiał, grał na wszystkich instrumentach, a także programował, miksował i remiksował albumy. Te unikalne umiejętności pozwoliły mu na inżynierię dźwięku i miksowanie innych płyt. Wielu artystów, by wymienić tylko kilku, wnosiło swój talent do jego oryginalnych projektów na przestrzeni lat, takich jak Joe Sample, Bobby Lyle, George Duke i Patrice Rushen, Jazz Crusaders, Gerald Albright, Gerald LeVert, a najbardziej niezwykłym było solo na harmonijce z udziałem Mykeltiego Williamsona z „Forresta Gumpa” i „Waiting to Exhale”. 

 Jego sukces w Valley Vue Records zainspirował wytwórnię SIN-DROME do podpisania z nim kontraktu w 1995 roku. Craig wydał dwa wspaniałe wydawnictwa dla tej wytwórni; pierwszym był „TOUCH-TONE” (1995), na którym w przebojowym singlu „Can I Still Play With The Band?” wystąpili jego koledzy z wytwórni, Wayne Henderson i Wilton Felder. Drugi, zatytułowany „ROMANTIC LETTER” (1996), zawierał covery takie jak „Sensitivity” (autorstwa Jimmy'ego Jama i Terry'ego Lewisa) i „Never Too Much” (autorstwa Luthera Vandrossa), spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem samych Mastersów! W rzeczywistości byli oni całkowicie zachwyceni niezwykle odważnym potraktowaniem ich utworu przez Craiga. hity. Co ostatnio robił ten impresario? No cóż, delikatnie mówiąc, jest gościem na kolejnym, już multiplatynowym albumie LSG. Nawet George Benson musiał spróbować - z którym właśnie skończył nagrywać. 

Craig T. właśnie ukończył swój siódmy album i z niecierpliwością czeka na letnią premierę z duetem z Geraldem LeVertem. Craig T. właśnie zakończył 18-miesięczny kontrakt z Adrianą Evans jako dyrektorem muzycznym. Adriana (artystka nagrywająca w LOUD RECORDS) polubiła go tak bardzo, że praktycznie zabrała go ze sobą w podróż dookoła świata, a także wystąpiła z nim w programie BET. Jego długotrwała przyjaźń i współpraca muzyczna z Geraldem LeVertem zapewniły mu rezydenturę w studiu Geralda w Ohio, a także trasę koncertową z obecnie bardzo popularną (multiplatynowską) trasą LSG (Gerald Levert, Keith Sweat i Johnny Gill).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Dues	Craig T. Cooper	02.1989	-	-	Valley Vue 75 707	[written by Denise Stewart,Craig T. Cooper][produced by Craig T. Cooper][79[5].R&B Chart]

Michael Cooper

Urodzony w Kalifornii Michael Vernon Cooper rozpoczął karierę muzyczną w liceum,
zakładając z Louisem McCallem zespół Project Soul. Michael, niezwykle wszechstronny artysta, miał szerokie i zróżnicowane umiejętności muzyczne, doskonaląc grę na gitarze, sitarze, timbalesach, instrumentach perkusyjnych i wokalnie. W 1972 roku wraz z Louisem przeniósł się do Memphis, gdzie założyli zespół Con Funk Shun. Michael został wokalistą i pisał piosenki dla zespołu, zanim w 1987 roku podpisał solowy kontrakt z wytwórnią Warner Brothers. 

 

 Jego pierwszym solowym albumem był „Love Is Such A Funny Game” (1987), zawierający utwór „To Prove My Love” (który dotarł do trzeciego miejsca na listach przebojów R&B). Jego kolejny album, „Just What I Like”, z 1989 roku, również odniósł umiarkowany sukces. W międzyczasie współtworzył utwór „Do Me Right” dla zespołu Pebbles. Następnie ukazał się album „Get Closer”, na którym wystąpili muzycy jazzowi Roy Ayers, Charles Tolliver i Buddy Montgomery, a który ukazał się w 1992 roku. 

 

 W 2001 roku Michael powrócił do nagrywania, wydając „This Heart Of Mine”, na którym znalazła się kompetentna wersja utworu Steviego Wondera „Looking For Another Pure Love” (pierwotnie pochodzącego z albumu Steviego „Talking Book” z 1972 roku).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
To Prove My Love	Michael Cooper	11.1987	-	-	King Jay 28 200	[written by Thomas McElroy, Denzil Foster, Jay King][produced by Jay King][3[20].R&B Chart]
Dinner For Two	Michael Cooper	04.1988	-	-	King Jay 27 934	[written by Ron Everette][produced by Michael Cooper, Ron Everette, Felton Pilate][24[12].R&B Chart]
Quickness/Look Before You Leave	Michael Cooper	08.1988	-	-	King Jay 27 872	[written by Michael Cooper, Erell Smith][produced by Michael Cooper][67[9].R&B Chart]
Just What I Like	Michael Cooper	07.1989	-	-	King Jay 22 950	[written by Michael Cooper, Tony Shockency][produced by Michael Cooper][16[14].R&B Chart]
Should Have Been You/You've Got A FriendTo Prove My Love	Michael Cooper	11.1989	-	-	King Jay 22 713	[written by Michael Cooper, Kirk Crumpler][produced by Michael Cooper][8[15].R&B Chart]
My Baby's House/Perpetratin' A Move	Michael Cooper	03.1990	-	-	King Jay 19 937	[written by Michael Cooper, Tony Shockency][produced by Michael Cooper][7[17].R&B Chart]
Over & Over/Should Have Been You	Michael Cooper	07.1990	-	-	King Jay 19 794	[written by Michael Cooper, Robert Brookins][produced by Roberrt Brookins][81[6].R&B Chart]
Let's Get Closer	Michael Cooper	09.1992	-	-	Reprise 18 783	[written by Bryan Carter][33[10].R&B Chart]
Shoop Shoop (Never Stop Givin' You Love)	Michael Cooper	12.1992	-	67[9]	Reprise 18 649	[written by Tony Shockency, Michael Cooper][produced by Tony Shockency][17[20].R&B Chart]
So Good	Michael Cooper	05.1993	-	-	Reprise 18 573	[written by Tony Shockency, Michael Cooper][43[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Is Such A Funny Game	Michael Cooper	01.1988	-	98[25]	Warner 25 653	[produced by Benjamin Wright, David Agent, Denzil Foster, Felton Pilate , Jay King, Michael Cooper, Ron Everette , Thomas McElroy]

Bernadette Cooper

Bernadette Cooper jest amerykańską perkusistką, autorką tekstów i producentką,
najbardziej znaną z założenia w 1979 roku żeńskiego zespołu R&B Klymaxx i bycia jego perkusistką oraz kreatywną siłą napędową w przełomie lat 80-tych. Dorastając w Compton w Kalifornii, rozwijała swoje umiejętności gry na perkusji w dużym chórze kościelnym w Los Angeles, co dało jej wczesne doświadczenie sceniczne i wpłynęło na jej styl muzyczny.Cooper zgromadziła grupę poprzez przesłuchania i ogłoszenia prasowe, co doprowadziło do podpisania przez nich kontraktu z SOLAR Records i osiągnięcia komercyjnego sukcesu dzięki hitom takim jak „The Men All Pause”, który napisała i współprodukowała, oraz „Meeting in the Ladies Room”, w którym współtworzyła teksty.  

 Klymaxx, zgodnie z wizją Cooper, wyróżniał się tematami kobiecego wzmocnienia, niezależności i odważnej osobowości, łącząc wpływy dźwięków syntezatorów z Minneapolis, funku i produkcji pop.  Przeszła od grania głównie na perkusji do bardziej widocznej roli frontmanki, wychodząc, by śpiewać i angażować publiczność podczas występów.  Różnice twórcze i wewnętrzne konflikty doprowadziły do ​​jej odejścia z grupy w 1987 roku po sukcesie ich albumu Meeting in the Ladies Room.  Po opuszczeniu Klymaxx, Cooper produkowała grupę Madame X, której album z 1987 roku Just That Kind of Girl zawierał przebój o tym samym tytule, i wydała swój własny solowy projekt The Drama According to Bernadette Cooper w 1990 roku w MCA Records.  Później brała udział w reunionach, w tym w specjalnym programie VH1 Bands Reunited z 2005 roku i innych występach z oryginalnymi członkiniami. Cooper nadal koncertuje i występuje jako Klymaxx Featuring Bernadette Cooper, podtrzymując jej dziedzictwo pionierskiej postaci R&B i zwolenniczki kobiet w produkcji muzycznej.  

 Bernadette Cooper urodziła się w listopadzie 1958 roku w Los Angeles w Kalifornii.  Wychowała się w dzielnicach Inglewood i Compton w Los Angeles.  Cooper wcześnie wykazała pasję do muzyki, zdając sobie sprawę jako dziecko, że jest przeznaczona do życia w tej dziedzinie i wykazując zdolność do przewidywania progresji akordów podczas słuchania radia.  W pierwszej klasie wykonywała piosenki Arethy Franklin podczas pokazów i opowiadań, a Aretha Franklin pozostała głównym wpływem w dzieciństwie ze względu na częste odtwarzanie płyt piosenkarki przez jej matkę.  W wieku 12 lat nauczyła się grać na perkusji i zaczęła występować w kościele, rozwijając swoje umiejętności poprzez codzienne ćwiczenia i występy w objazdowej posłudze swojego ojczyma.  Inne wczesne inspiracje to Sly Stone w radiu i dźwięki perkusji na płytach Isaaca Hayesa. 

Jako nastolatka Cooper wpadła na pomysł zespołu złożonego wyłącznie z dziewcząt, opisując go jako pomysł zrodzony w jej nastoletniej głowie i przekształcający się w wizję skupioną podczas lekcji muzyki w liceum.  W wieku 17 lat położyła podwaliny pod tę koncepcję, uczęszczając do liceum w okolicach Compton i Inglewood. Ta wczesna wizja zespołu złożonego wyłącznie z kobiet doprowadziła później do założenia przez nią Klymaxx. 

 Bernadette Cooper założyła Klymaxx w 1979 roku, będąc pionierką jako Afroamerykanka, która stworzyła całkowicie żeński, niezależny zespół funkowy i R&B, który odniósł duży sukces komercyjny.  Oryginalny skład zespołu został skompletowany poprzez ukierunkowaną rekrutację, w skład której weszli gitarzystka Cheryl Cooley, klawiszowcy Lynn Malsby i Robbin Grider oraz wokalistka Lorena Porter Shelby. Basistka i wokalistka Joyce Irby dołączyły do ​​zespołu później, po podpisaniu kontraktu z wytwórnią płytową SOLAR Records. Jako wizjonerka stojąca za grupą, Cooper ukształtowała jej charakterystyczną tożsamość, kładąc nacisk na odważną postawę, dramatyczny styl i elementy spoken word, które łączyły zadziorne komentarze z tematami wzmocnienia pozycji kobiet i ich niezależności. Cooper była perkusistką, wokalistką i wschodzącą gwiazdą muzyki zespołu, występując zza perkusji podczas występów, by wygłaszać „przekomarzania” i bezpośrednio angażować publiczność.  Odegrała kluczową rolę w popchnięciu grupy w stronę autonomii twórczej, opowiadając się przeciwko podrzędnym tekstom pisanym przez zewnętrznych autorów piosenek płci męskiej i przewodząc przejściu na samodzielnie pisany materiał pod kierownictwem dyrektora SOLAR Records Dicka Griffeya. 

Ta zmiana osiągnęła punkt kulminacyjny wraz z ich przełomowym trzecim albumem, Meeting in the Ladies Room (1984), który ugruntował pozycję Klymaxx jako siły napędowej branży dzięki pewnemu sobie, kobiecemu brzmieniu. Wśród jej bezpośrednich wkładów twórczych, Cooper była współautorką i współproducentką przeboju „The Men All Pause” (1984) z Joyce Irby, podobno tworząc tekst w godzinę po otrzymaniu ścieżki instrumentalnej. Jako centralna artystka i siła twórcza, odegrała kluczową rolę w sukcesie innych kluczowych hitów z tamtej epoki, w tym „Meeting in the Ladies Room” (1985) i ballady „I Miss You” (1985), która podkreśliła połączenie funku, charakteru i emocjonalnej głębi zespołu.

 Bernadette Cooper rozpoczęła karierę solową wydaniem debiutanckiego albumu Drama According to Bernadette Cooper w 1990 roku w wytwórni MCA Records. Ten 12-utworowy projekt uwydatnił jej wszechstronną rolę jako artystki, autorki tekstów i producentki w stylu new jack swing.  Oprócz pracy solowej, Cooper opracowała koncepcję, wyprodukowała i wyreżyserowała krótkotrwały, całkowicie żeński zespół wokalny Madame X pod koniec lat 80-tych. Trio, w którego skład wchodziły Alisa Randolph, Iris Parker i Valeria Victoria, wydało swój album o tym samym tytule w 1987 roku i osiągnęło sukces na listach przebojów dzięki singlowi „Just That Type of Girl”.  Cooper współpracowała również z innymi artystami, pisząc teksty piosenek i produkując je, w tym z Bette Midler, Teeną Marie i Salt-N-Pepą.  Te umiejscowienia odzwierciedlają jej ciągły wpływ jako twórczej siły działającej za kulisami, wykraczający poza jej własne nagrania i przedsięwzięcia zespołowe. 

Wkład w ścieżkę dźwiękową Bernadette Cooper wniosła znaczący wkład w ścieżki dźwiękowe filmów dzięki swojej roli autorki tekstów, producentki, aranżerki i okazjonalnej wykonawczyni, zajmując się głównie umiejscowieniem utworów, a nie oryginalną ścieżką dźwiękową do filmów. Jej praca obejmuje kilka filmów z końca lat 80. i lat 90-tych, często czerpiąc z doświadczeń z Klymaxx lub tworząc nowy materiał do konkretnych projektów.  Do filmu Fatal Beauty z 1987 roku Cooper napisała piosenkę „Just That Type of Girl” w wykonaniu Madame X, która pojawiła się w filmie i jego ścieżce dźwiękowej. W filmie Action Jackson z 1988 roku wyprodukowała, napisała i zaaranżowała piosenkę przewodnią „Action Jackson”.  W 1991 roku została uznana za autorkę ścieżki dźwiękowej do filmu „True Identity”, gdzie napisała i wykonała główną piosenkę „The Underground”. W 1995 roku Cooper wyprodukowała, napisała i zaaranżowała utwór „I Am the Body Beautiful” do ścieżki dźwiękowej filmu „To Wong Foo, Thanks for Everything!” Julie Newmar, w wykonaniu Salt-N-Pepa z udziałem Bernadette Cooper, który został wykorzystany jako utwór otwierający film.  Ponadto skomponowała utwór „I Look Good” do teledysku Bette Midler o tym samym tytule z 1997 roku. 

Występy Bernadette Cooper na ekranie ograniczają się wyłącznie do teledysków, w których została wymieniona jako aktorka, grająca samą siebie jako artystkę i członkinię zespołu Klymaxx, a także w roli solowej. Wystąpiła w kilku teledyskach Klymaxx podczas aktywnych lat zespołu w latach 80-tych, w tym „The Men All Pause” (1984), „Meeting in the Ladies Room” (1985), „I Miss You” (1985), „Sexy” (1986) i „Man Size Love” (1986).  Cooper zagrała także w swoim solowym teledysku „Bernadette Cooper: I Look Good” (1990).  Oprócz występów, była producentką muzyczną wybranych teledysków Klymaxx, w szczególności „The Men All Pause” (1984) i „Sexy” (1986). Nie ma żadnych osiągnięć Cooper w filmach fabularnych, serialach telewizyjnych ani innych formatach innych niż teledyski jako aktorka. 

Bernadette Cooper przewodzi trasie koncertowej Klymaxx z udziałem Bernadette Cooper, którą przedstawia jako najbliższą jej pierwotnej wizji grupy, z pełnymi energii występami klasycznych hitów, kładącymi nacisk na mocny wokal, styl, charakter i dramaturgię.  Nadal wydaje nową muzykę i koncertuje pod tym szyldem, będąc wyłącznym właścicielem nazwy Klymaxx w Wielkiej Brytanii.  Klip z jednego z jej występów w 2024 roku stał się viralem na Instagramie i TikToku w ciągu 24 godzin, osiągając 1,4 miliona wyświetleń.  Cooper brała udział w reaktywacjach Klymaxx, w tym w specjalnym programie VH1 Bands Reunited z 2004 roku, który próbował ponownie połączyć oryginalnych członków, oraz w dokumencie TV One Unsung z 2009 roku, który przedstawiał historię grupy.  W 2021 roku dołączyła do oryginalnych członkiń Lynn Malsby i Loreny Porter Shelby, publicznie kwestionując wprowadzenie grupy do inauguracyjnej klasy Women Songwriters Hall of Fame, twierdząc, że wyróżnienie to przyznano składowi koncertowemu prowadzonemu przez Cheryl Cooley, który błędnie przedstawił autorstwo piosenek.  Cooper stwierdziła, że ​​Cooley „napisała minimalną ilość utworów i żadnych hitów” i określiła prezentację jako „oszustwo”, zauważając, że ona i kwestionujące członkinie nie wezmą udziału w ceremonii. 

Bernadette Cooper mieszka w Jersey City w stanie New Jersey. Wcześniej była właścicielką i zarządczynią Museum 68 (znanego również jako Museum68Vintage), sklepu z odzieżą vintage w okolicy.Po przeprowadzce wynajęła kamienicę w dzielnicy Van Vorst Park, przekształcając parter w butik, a sama mieszkając na piętrze. Sklep został od tego czasu zamknięty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Look Good (An Interview With Bernadette Cooper)	Bernadette Cooper	09.1990	-	-	MCA 79022	[written by Bernadette Cooper][produced by Bernadette Cooper][30[10].R&B Chart]
Stupid	Bernadette Cooper	12.1990	-	-	MCA 53 978	[written by Bernadette Cooper,James Wilson III][produced by Bernadette Cooper][69[6].R&B Chart]