Letter Kills

Letter Kills to zespół grający rocka alternatywnego, pochodzący z południowej Kalifornii
i założony w sierpniu 2002 roku.

  Ich pierwszy album, *The Bridge*, ukazał się 2 lipca 2004 roku. Opisywany przez magazyn „Alternative Press” jako „najlepszy zespół screamo, o jakim nigdy nie słyszałeś”, Letter Kills wyłonił się z pustynnych okolic Temeculi w Kalifornii na początku lat 2000., prezentując muzykę łączącą elementy rocka alternatywnego, hair metalu lat 80-tych i punk rocka. Wydany w 2004 roku nakładem wytwórni Island Def Jam debiutancki album *The Bridge* zapewnił grupie obecność na antenie stacji Fuse i MTV2 (dzięki singlowi „Don’t Believe”), udział w trasie Nintendo Fusion Tour u boku My Chemical Romance oraz wzmianki na łamach magazynu „Rolling Stone”. 

W 2023 roku Duckworth, wokalista Matt Shelton i gitarzysta Tim Cordova wydali singiel „Right Where You Belong”. Utwór ten, współprodukowany przez zespół oraz Joeya Bradforda z grupy The Used, stanowił pierwsze nowe nagranie Letter Kills od czasu wydania płyty *The Bridge*. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Bridge	Letter Kills	08.2004	-	130[1]	Island 002 859	[produced by Jim Wirt]

Nikki Leonti

 Nikki Leonti-Edgar (ur. 20 sierpnia 1981 r.) to amerykańska wokalistka i autorka tekstów.
Zanim zaczęła tworzyć muzykę z nurtów urban, R&B i elektronicznej muzyki tanecznej, nagrywała albumy z muzyką chrześcijańską (CCM). Użyczyła swojego głosu w ponad 250 utworach wykorzystanych w czterech sezonach muzycznego serialu komediowo-dramatycznego *Glee*. 

 Nicole Marie Leonti urodziła się 20 sierpnia 1981 roku w Coronie w Kalifornii. Jej ojciec, Greg Leonti, był pastorem w kościele baptystycznym Calvary Southern Baptist.Zaczęła śpiewać w wieku pięciu lat jako solistka w jednym z kościołów chrześcijańskich w Coronie. Mając 13 lat, dokonała pierwszego nagrania dla małej, lokalnej wytwórni.

  W 1996 roku nagrała swój pierwszy pełnowymiarowy album, *Reach the World*. W 1998 roku Leonti nagrała drugi album, *Shelter Me*, który dotarł do 179. miejsca listy Billboard 200 oraz 7. miejsca na liście przebojów muzyki chrześcijańskiej (Contemporary Christian). Jej trzeci album, zatytułowany *Nikki Leonti*, ukazał się w 2001 roku. Oba krążki zostały wyprodukowane przez braci Dino i Johna Elefante i wydane nakładem niezależnej chrześcijańskiej wytwórni Pamplin. Krótko po swoich osiemnastych urodzinach Leonti zaszła w ciążę pozamałżeńską, przez co została odsunięta przez środowisko muzyki chrześcijańskiej, a wiele stacji radiowych grających ten gatunek wycofało jej nagrania z emisji. Niedługo potem wycofała się z branży muzyki chrześcijańskiej. 

W 2006 roku Leonti została zatrudniona jako chórzystka Carrie Underwood; występowała z nią podczas tras koncertowych oraz w różnych programach telewizyjnych.Po trzech latach współpracy z Underwood, Leonti zaczęła pracować z Richem Velonskisem, tworząc duet R&B o nazwie Nikki & Rich, wykonujący muzykę w stylu retro neo-soul. Velonskis, znany również jako Rich Skillz, to producent współpracujący z wieloma artystami, w tym z Ludacrisem, Lil' Kim i Robinem Thicke’em.  

Duet Nikki & Rich wydał swój debiutancki album zatytułowany *Greatest Hits* 27 września 2011 roku nakładem wytwórni Reprise Records/Born Rich. Artyści występowali na żywo w programach *Ellen* oraz *The Tonight Show with Jay Leno*.Zostali oni wyróżnieni przez „New York Post” jako jeden z „10 nowych artystów wartych uwagi w 2010 roku”[ oraz „10 artystów, których warto poznać w 2011 roku”.Nikki i Rich potwierdzili rozpad duetu w styczniu 2015 roku.Nikki użyczyła swojego głosu w ponad 100 utworach podczas czterech sezonów przebojowego serialu stacji Fox- *Glee*. Pisała piosenki dla takich artystów jak Robin Thicke, Jessie J, Candice Glover, Rebecca Ferguson czy Ivy Quainoo.

  Na początku 2015 roku Nikki ogłosiła założenie zespołu o nazwie Edgar wraz ze swoim mężem, Ryanem Edgarem, którego poślubiła w listopadzie 2014 roku. 7 czerwca 2016 roku wystąpiła wraz z mężem i córką Jaslyn jako trio w programie *America’s Got Talent*, biorąc udział w przesłuchaniach w drugim odcinku jedenastego sezonu. Wykonali utwór „I’ll Stand by You” zespołu The Pretenders. Grupa przeszła przez wstępne etapy rywalizacji i zdobyła jedno z 36 miejsc w odcinkach na żywo.

 W 2018 roku wystąpiła u boku Crystal Lewis, Stacie Orrico i Rachael Lampy podczas specjalnego wydarzenia o nazwie REUNITE CCM. W 2019 roku Nikki rozpoczęła pracę na pełen etat jako autorka piosenek na potrzeby telewizji, filmu, teatru oraz animacji. Pisała muzykę do wielu reklam, w tym: Samsung, Aerie, Ford, Victoria's Secret czy Toyota - to tylko niektóre z nich. Jej autorskie utwory wykorzystano w setkach odcinków programów telewizyjnych; regularnie tworzyła też muzykę dla Disney Channel. 

 W 1999 roku Leonti poślubiła Ryana Gingericha, gitarzystę prowadzącego chrześcijańskiego zespołu Scarecrow & Tinmen. Para rozwiodła się w 2002 roku, mając już córkę, Jaslyn (ur. 2000). Później okazało się, że małżeństwo nigdy nie zostało formalnie zarejestrowane. W 2004 roku artystka wyszła za Aarona Dame’a i urodziła syna, Jordana (ur. 2004). 6 listopada 2014 roku poślubiła piosenkarza i autora tekstów Ryana Edgara. Para ma córkę, Frankie (ur. 2015).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shelter Me	Nikki Leonti	10.1998	-	179[1]	Pamplin 9829	[produced by Dino Elefante, John Elefante]

Tommy Lee

Jako perkusista Mötley Crüe, Tommy Lee spędził lata 80-te jako gwiazda głównego
nurtu metalu. Jego wybryki - zarówno na scenie, jak i poza nią - budowały wokół zespołu legendę dekadencji i rozwiązłości. Gdy era hair metalu ustąpiła miejsca grunge’owi i muzyce alternatywnej lat 90-tych, Lee wraz z kolegami z Crüe przechodzili przez kolejne zmiany składu, rozstania i reaktywacje. Lee udzielał się również poza Mötley Crüe, angażując się w liczne projekty muzyczne i przyciągając uwagę mediów swoim barwnym życiem prywatnym. Fascynację rapem i nu metalem przelał na projekt Methods of Mayhem, a w solowych wydawnictwach eksperymentował z różnymi gatunkami - od pogodnego country-popu na płycie *Tommyland: The Ride* (2005) po surowe brzmienia EDM na albumie *Andro* (2020). 

 Tommy Lee, urodzony jako Thomas Lee Bass 3 października 1962 roku w Atenach w Grecji, przeprowadził się z rodziną do Kalifornii rok po przyjściu na świat. Pierwszy zestaw perkusyjny otrzymał w wieku czterech lat, jednak na poważnie zajął się grą dopiero jako nastolatek, po odkryciu hard rocka i heavy metalu. Po występach w szkolnej orkiestrze marszowej Lee porzucił szkołę w ostatniej klasie, by w pełni poświęcić się realizacji marzenia o dołączeniu do zespołu rockowego. Jego pierwszą prawdziwą grupą było Suite 19, występujące na początku lat 80-tych w klubach przy Sunset Strip w Los Angeles. To właśnie podczas koncertu Suite 19 Lee poznał swojego przyszłego kolegę z zespołu, Nikki’ego Sixxa.  Sixx był basistą poszukującym muzyków do stworzenia teatralnego zespołu grającego hymniczny heavy metal; gdy zobaczył grę Lee, wiedział, że znalazł odpowiedniego perkusistę. Sixx zdołał namówić Lee do odejścia z Suite 19 i założenia trzonu przyszłego Mötley Crüe. Perkusista przyjął pseudonim Tommy Lee (otrzymując od Sixxa przydomek „T-Bone”), a wkrótce potem do rodzącego się zespołu dołączył gitarzysta Mick Mars. Lee zaproponował kandydaturę wokalisty, którego znał jeszcze ze szkoły średniej - Vince’a Neila. Choć początkowo trudno było namówić go na przesłuchanie, Neil ostatecznie zdobył posadę już podczas pierwszej wspólnej sesji.  

Zespół Mötley Crüe szybko zyskał fanatyczne grono lokalnych wielbicieli i wydał swój debiutancki album, *Too Fast for Love*, nakładem własnej, niezależnej wytwórni Leathür. Wkrótce potem wytwórnia Elektra Records zdecydowała się podpisać kontrakt z zespołem i wznowiła jego debiutancki krążek. Grupa rozpoczęła serię przebojowych wydawnictw- *Shout at the Devil* (1983), *Theater of Pain* (1985), *Girls, Girls, Girls* (1987) oraz *Dr. Feelgood* (1989) - dzięki czemu kwartet ten stał się jednym z najważniejszych zespołów hardrockowych i heavymetalowych lat 80-tych. 

Zespół wyniósł rockowe widowisko na zupełnie nowy poziom, zwłaszcza za sprawą Lee, którego solówki perkusyjne opierały się na efektownych sztuczkach - takich jak obracanie się całego zestawu perkusyjnego wokół własnej osi, podczas gdy on nieustannie uderzał w bębny. Choć jego osiągnięcia z Mötley Crüe są imponujące, to głośne małżeństwa z gwiazdami -Heather Locklear w latach 80-tych i Pamelą Anderson w latach 90-tych- uczyniły z Tommy'ego Lee postać powszechnie rozpoznawalną. Jedno z najgłośniejszych wydarzeń z jego udziałem miało miejsce w trakcie burzliwego związku z Anderson; oboje znaleźli się wówczas w centrum szeroko komentowanego skandalu z tzw. sekstaśmą (nagranie wideo skradzione z ich domu zostało ostatecznie upublicznione). W 1998 roku Lee spędził również kilka miesięcy za kratkami, gdy Anderson oskarżyła go o pobicie na oczach ich dzieci. Para rozwiodła się, podczas gdy perkusista Mötley Crüe odbywał karę więzienia, jednak po jego wyjściu na wolność pogodzili się, by następnie ponownie się rozstać. Podczas pobytu w więzieniu Lee postanowił również opuścić Mötley Crüe i dotrzymał tej obietnicy po zakończeniu trasy koncertowej promującej album *Greatest Hits* w 1999 roku. 

Gdy moda na rap-metal nabrała tempa, Lee założył utrzymany w podobnym stylu zespół Methods of Mayhem, wydając w 1999 roku album zatytułowany nazwą grupy. Choć po odejściu z Mötley Crüe muzyk nie był już ściśle związany z zespołem, zgodził się wziąć udział w pracach nad ich szczerą autobiografią *The Dirt*, wydaną w 2001 roku. Oprócz działalności muzycznej w zespołach Crüe i MOM, Lee występował gościnnie na płytach innych artystów (m.in. *The Urge* Stuarta Hamma, *Downward Spiral* Nine Inch Nails czy *Hellbilly Deluxe* Roba Zombie), nagrał solowy utwór „Welcome to Planet Boom” na ścieżkę dźwiękową filmu *Barb Wire* (1996) z udziałem swojej ówczesnej żony Pameli Anderson, a także wyprodukował album grupy Electric Love Hogs - projektu Johna Feldmanna i Simona Williamsa, powstałego przed założeniem przez nich zespołu Goldfinger. Zakończył współpracę z Tilo (partnerem z MOM) i rozpoczął nagrania z członkami zespołów Incubus oraz Deftones. 

Z czasem Lee zaczął nagrywać utwory, w których występował niemal wyłącznie samodzielnie; materiał ten ostatecznie ukazał się jako jego pierwszy solowy album, *Never a Dull Moment*. Wydana w 2002 roku płyta odzwierciedlała jego zamiłowanie do rap-metalu i muzyki elektronicznej, a jednocześnie brakowało jej tej pewności siebie i zadziorności typowej dla Mötley Crüe, z których słynął muzyk. Trzy lata później Lee ponownie połączył siły z Mötley Crüe przy okazji wydania kompilacji największych przebojów *Red, White & Crüe*. Premierze towarzyszyła wielka trasa koncertowa - The Red, White & Crüe Tour 2005: Better Live Than Dead - będąca pierwszym tournée zespołu od sześciu lat. W okresie tym, równolegle z reaktywacją grupy, Lee przygotowywał się również  swój występ w reality show i nowy solowy album. „Tommy Lee Goes to College”, na którym Lee uczęszczał na zajęcia i grał w orkiestrze marszowej na Uniwersytecie Nebraski w Lincoln, miał premierę w sierpniu 2005 roku. Oprócz debiutu w reality show, Lee wydał również autobiografię „Tommyland” oraz drugi solowy album długogrający „Tommyland: The Ride”.  

Album zawierał singiel „Good Times”, popowy utwór w stylu country, który trafił na listę Billboard Hot 100.  Lee przetrwał resztę lat 2000., odchodząc i ponownie dołączając do Mötley Crüe (grając na albumie zespołu „Saints of Los Angeles” z 2008 roku), ponownie łącząc się i rozstając z Anderson oraz angażując się w różne projekty poboczne. W tym czasie rozwinęło się również jego zainteresowanie muzyką elektroniczną i DJ-ingiem, a on sam zaczął występować na żywo jako DJ i tworzyć własne utwory elektroniczne. 

Drugi album Methods of Mayhem ukazał się w 2010 roku wraz z albumem „A Public Disservice Announcement”. Płyta składała się częściowo z pomysłów nadesłanych przez fanów i słuchaczy online, a Lee i producent Scott Humphrey wybrali najbardziej odpowiednie fragmenty spośród ponad 10 000 zgłoszeń. Kolejna dekada przyniosła kolejne trasy koncertowe Crüe, a także gościnny występ jako perkusista na albumie „Monuments to an Elegy” Smashing Pumpkins z 2014 roku oraz w utworze „Over Now” Post Malone'a z 2018 roku. W czerwcu 2020 roku Lee ogłosił, że jego trzeci solowy album, „Andro”, ukaże się w październiku tego samego roku. Będzie to jego pierwszy solowy album od 15 lat, a przed premierą udostępnił dwa utwory z towarzyszącymi im teledyskami, wyreżyserowanymi przez Freda Dursta. Brzmiąc bardziej jak ponura, agresywna muzyka elektroniczna niż imprezowy metal z młodości Lee, Andro posadził Lee na krześle producenta, a jego intensywne partie instrumentalne były rapowane przez takich artystów jak PUSH PUSH i Killvein.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Times	Tommy Lee	10.2005	173[1]	95[1]	TL Education	[written by Tommy Lee ,Scott Humphrey ,Bradley G. Walker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never a Dull Moment	Tommy Lee	06.2002	-	39[8]	MCA 112 856	[produced Scott Humphrey, Tommy Lee]
Tommyland: The Ride	Tommy Lee	08.2005	-	62[7]	TL Educational 90 005	[produced Scott Humphrey, Tommy Lee]
Andro	Tommy Lee	10.2020	-	76	Better Noise Music 856	[produced Tommy Lee]

Michele Lee

Choć najbardziej znana jest z roli głowy rodziny, Karen Fairgate MacKenzie, w emitowanej
przez wiele lat w czasie największej oglądalności operze mydlanej *Knots Landing*, Michele Lee w drugiej połowie lat 60-tych odnosiła również sukcesy jako piosenkarka, wylansowawszy w 1968 roku niewielki przebój popowy pt. „L. David Sloane”. 

 

Urodziła się 24 czerwca 1942 roku w Los Angeles jako Michelle Lee Dusick; była córką hollywoodzkiego charakteryzatora Jacka Dusicka. Już w wieku trzech lat zaczęła śpiewać zawodowo, a w telewizji zadebiutowała w 1959 roku w jednym z odcinków serialu *The Many Loves of Dobie Gillis*. W 1961 roku wystąpiła w wielkim przeboju broadwayowskim *How to Succeed in Business Without Really Trying*, a później powtórzyła rolę Rosemary w filmowej adaptacji tego tytułu z 1967 roku. W 1963 roku była już stałą bywalczynią programów telewizyjnych, występując m.in. w *The Danny Kaye Show*, *What's My Line* oraz *Match Game*.  

 

Po udanych występach w klubach, takich jak Persian Room w Nowym Jorku czy Sands Hotel w Las Vegas, Lee podpisała kontrakt z wytwórnią Columbia Records i wydała w 1967 roku swój debiutancki album *A Taste of the Fantastic*. Rok później ukazał się krążek *L. David Sloane*, co zbiegło się w czasie z jej udziałem w kasowym hicie Disneya *The Love Bug* . Po występie w filmie *The Comic* (1969) Lee wróciła do telewizji, pojawiając się gościnnie w takich serialach jak *Love American Style* czy *Marcus Welby, M.D.* W 1974 roku zagrała główną rolę w nieudanym pilocie własnego sitcomu *The Michele Lee Show* oraz otrzymała nominację do nagrody Tony za występ w broadwayowskim musicalu *Seesaw*.  

 

Po śmierci matki w 1976 roku Lee na kilka lat wycofała się z życia publicznego, by powrócić w 1979 roku w serialu *Knots Landing* -produkcji będącej spin-offem *Dallas*. Pozostała związana z serialem przez cały okres jego emisji w telewizji ogólnokrajowej, obejmujący 14 sezonów, i ustanowiła rekord pod względem liczby kolejnych występów aktorki w dramatycznym serialu telewizyjnym czasu największej oglądalności (prime-time), osiągając wynik 344 odcinków. W sezonie 1989 Lee zaczęła również okazjonalnie reżyserować odcinki *Knots Landing*, a po zagraniu tytułowej roli w filmie telewizyjnym z 1995 roku pt. *Big Dreams and Broken Hearts: The Dottie West Story*, była współautorką scenariusza i reżyserką wyprodukowanego przez stację Lifetime filmu *Color Me Perfect* (1996). Lee powróciła na Broadway w 2000 roku, występując w sztuce *Tale of the Allergist's Wife*, a cztery lata później pojawiła się w komedii romantycznej *Nadchodzi Polly* - był to jej pierwszy występ w filmie kinowym od 35 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
L. David Sloane/Everybody Loves My Baby (But My Baby Don't Love Nobody But Me)	Michele Lee	03.1968	-	52[11]	Columbia 44413	[written by W. Meshel, A. Martin][produced by Jack Gold]

Leatherwolf

Jeden z wielu obiecujących zespołów metalowych, które pojawiły się w aglomeracji
Los Angeles na początku lat 80-tych, Leatherwolf z Orange County, był często wyróżniany za swój unikalny, „potrójny atak” z udziałem Mike'a Olivieriego (który również śpiewał w zespole), Geoffa Gayera i Careya Howe'a. Choć obiegowa opinia głosi, że w heavy metalu gitary nigdy za wiele, sama ta różnica nie wystarczyła, by zespół wybił się poza heavymetalowe podziemie.  

 

Kariera Leatherwolfa rozpoczęła się na dobre około 1982 roku. Po nagraniu kilku demówek i opłaceniu lokalnych klubów, wspomniane trio, wraz z basistą Mattem Hurichem i perkusistą Deanem Robertsem, nagrało EP-kę o tym samym tytule, którą w 1984 roku wydała niezależna wytwórnia Tropical Records. Później album rozszerzono o pięć dodatkowych utworów (nazywanych czasem „Endangered Species”). Nagrania zostały wydane w Europie przez Grand Slamm Records, ponieważ styl Leatherwolfa był silnie inspirowany nową falą brytyjskiego heavy metalu. Niestety, te wpływy nie były tak popularne w Stanach Zjednoczonych, gdzie bardziej przystępny glam metal zdobywał wszystkie nagłówki gazet. Leatherwolf musiał więc odczekać i nieco stonować brzmienie, zanim kilka lat później podpisał duży kontrakt płytowy z wytwórnią Island. 

 

Zaowocowało to drugim albumem studyjnym o tym samym tytule, wydanym w 1987 roku, na którym zespół grał w komercyjnym, tradycyjnym metalu, w stylu Fifth Angel, Armored Saint czy Queensryche, ale ledwie eksponującym ich dawną, charakterystyczną, potrójną gitarę. Najwyraźniej zespół próbował pójść na kompromis z wymaganiami wytwórni, ponieważ album „Street Legal” z 1989 roku (z nowym basistą Paulem Carmanem) pokazał, że Leatherwolf jeszcze bardziej osłabia swoją pozycję, wydając partię nieudanych, glamrockowych utworów. 

 

Po kilku latach zespół przestał istnieć i chociaż w 1999 roku ukazał się album koncertowy zatytułowany „Wide Open”, Leatherwolf nie pojawił się ponownie w studiu aż do 2006 roku, kiedy to nagrali swój czwarty album, „World Asylum”, z udziałem Crimson Glory i wokalisty Leash Law, Wade’a Blacka.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Leatherwolf	Leatherwolf	03.1988	-	105[12]	Island 90 660	-
Street Ready	Leatherwolf	04.1989	-	123[8]	Island 91 072	[produced by Kevin Beamish]

Leaves

 The Leaves to amerykański zespół grający rock garażowy, założony w San Fernando Valley
w Kalifornii w 1964 roku.  Najbardziej znani są ze swojej wersji utworu „Hey Joe”, który był hitem w 1966 roku. Ich wersja jest najwcześniejszym wydaniem tego utworu, który stał się rockowym standardem. 

Zespół został założony przez basistę Jima Ponsa i gitarzystę Roberta Lee Reinera, którzy zainspirowali się muzyką The Beatles, słuchając jej podczas studiów na Cal State Northridge (wówczas znanym jako San Fernando Valley State College) w Los Angeles. Początkowo nazywali się The Rockwells. Należeli do bractwa studenckiego, założyli grupę i sami nauczyli się grać.  Oprócz Ponsa i Reinera, w oryginalnym składzie znaleźli się John Beck (wokal), Bill Rinehart (gitara prowadząca) i Jimmy Kern (perkusja); na początku 1965 roku Kerna zastąpił perkusista Tom Ray. 

  Zaczynali od grania muzyki surfingowej i tanecznej na imprezach. W 1965 roku The Byrds opuścili lokalny lokal Ciro's na Sunset Strip po osiągnięciu pierwszego hitu, a The Leaves (jak się wówczas nazywali) zostali wybrani na ich miejsce. Zostali odkryci przez popularnego piosenkarza i aktora Pata Boone'a, który zapewnił im pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią Mira Records. Ich pierwszy singiel, „Too Many People”, był lokalnym hitem w Los Angeles. The Leaves wydali „Hey Joe” w listopadzie 1965 roku i, niezadowoleni z brzmienia, wycofali go. Na początku 1966 roku wydali drugą wersję, która okazała się klapą. Oryginalny gitarzysta Bill Rinehart odszedł, a The Leaves ponownie przerobili utwór, dodając fuzztone'a do utworu przez nowego gitarzystę Bobby'ego Arlina.

  Ta wersja utworu stała się hitem i zadebiutowała na listach Billboard i Cash Box 21 maja 1966 roku. Osiągnęła 31. miejsce na Billboard i 29. miejsce na kanadyjskiej liście przebojów magazynu RPM, a na Cash Box zajęła skromniejsze miejsce - 43. miejsce. Utwór utrzymywał się na obu listach przebojów przez dziewięć tygodni. Po nich ukazał się debiutancki album „Hey Joe”.Utrzymywał się na listach przebojów Billboard przez pięć tygodni, począwszy od 30 lipca 1966 roku, osiągając 127. miejsce. Album nie znalazł się jednak na liście Cash Box. 

 Zespół pojawił się w programach telewizyjnych - „American Bandstand”, „Shivaree”, „Shebang” - oraz krótko w filmie „The Cool Ones” (1967). Przed rozpadem zespołu w 1967 roku, kiedy Pons odszedł, by dołączyć do popowej grupy The Turtles, ukazał się jeszcze jeden album, „All the Good That's Happening”. Na początku lat 70-tych Pons grał na basie z Frankiem Zappą. Arlin założył heavy-psychodeliczny zespół The Hook  oraz The Robert Savage Group.  

Zespół zjednoczył się ponownie w 1970 roku, zanim Pons dołączył do zespołu Zappy. W składzie ponownie znaleźli się Jim Pons na gitarze rytmicznej, John Beck na gitarze prowadzącej, Buddy Sklar, wokalista The Hook and The Spencer Davis Group, Al Nichols na basie z The Turtles oraz Bob „Bullet” Bailey na perkusji. Zespół odbył kilka tras koncertowych, występował w lokalnych klubach nocnych w Los Angeles, a następnie rozpadł się w 1971 roku. Nowe pokolenie fanów muzyki odkryło zespół, gdy ich wersja utworu „Hey Joe” znalazła się na klasycznej składance garażowego rocka z 1972 roku „Nuggets”. Według opisu albumu, nienazwany jeszcze zespół spędzał czas nad zacienionym drzewami basenem, paląc papierosy, gdy jeden z nowych członków przywitał się tradycyjnym dla lat 60-tych pozdrowieniem: „Co się dzieje?”. „Liście się dzieją”- padła odpowiedź, która wydała się im wszystkim dobrą nazwą dla zespołu. 

Bobby Arlin (ur. 7 marca 1940r w Petaluma w Kalifornii) zmarł 4 lutego 2010 roku w wieku 69 lat. Bill Rinehart (ur. 14 lutego 1946r) zmarł 18 kwietnia 2017 roku w wieku 71 lat. Jim Pons i John Beck spotkali się ponownie, aby wykonać „Hey Joe” w Alex Theatre 19 maja 2023 roku. Występ ten był pierwszym występem Becka w centrum uwagi od czasu zniknięcia ze sceny muzycznej w 1971 roku.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey Joe/Funny Little World	Leaves	05.1966	-	31[9]	Mira 222	[written by Dino Valenti][produced by Norm Ratner]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey Joe	Leaves	07.1966	-	127[5]	Mira 3005	[produced by Norm Ratner]

LBC Crew

 LBC Crew (Long Beach City Crew) to hiphopowe trio z Long Beach w Kalifornii.
Byli pierwszym zespołem, którego producentem wykonawczym był Snoop Dogg. W czasie współpracy z Death Row, LBC Crew nagrali niewydany wcześniej album zatytułowany Haven't U Heard..., który pozostał niepublikowany aż do 8 lutego 2011 roku, kiedy to został wydany przez WideAwake/Death Row. 

 Ich hitem był singiel „Beware of My Crew” z albumu ze ścieżką dźwiękową do filmu „A Thin Line Between Love and Hate”, pierwotnie przeznaczony na ich debiutancki album. Wystąpili na drugim albumie Snoop Dogga „Tha Doggfather”. Grupa rozpadła się po upadku Death Row. Od tego czasu niepublikowany materiał zespołu pojawił się w undergroundowej dystrybucji. 

LBC Crew pozostali widoczną postacią w hip-hopie Zachodniego Wybrzeża. Bad Azz wydali dwa solowe albumy pod szyldem Doggy Style. Lil C-Style pozostał częścią zdezorganizowanego obozu Death Row. Techniec podpisał kontrakt z wytwórnią The Black Wall Street Records, należącą do The Game, a następnie odszedł, aby założyć własną. 

 Na początku istnienia LBC Crew wybuchł drobny spór między Lil' C-Style'em a Snoop Doggiem o tantiemy C-Style'a (twierdził, że nie otrzymywał za nie wystarczającego wynagrodzenia). Spór nigdy nie został rozstrzygnięty, w wyniku czego C-Style uszkodził oryginalną taśmę z debiutanckim albumem LBC do tego stopnia, że ​​nie dało się go naprawić, i powiedział Snoop Dogowi, że nie chce już być częścią zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beware Of My Crew	LBC Crew	12.1995	-	75[20]	Jac-Mac 17 722	[produced by LT Hutton, Snoop Doggy Dogg][51[20].R&B Chart]

Vicki Lawrence

Znana aktorka, komik, piosenkarka i tancerka Vicki Lawrence występowała w programach
telewizyjnych, na Broadwayu i w klubach nocnych. Jej kariera obejmowała występy z tak popularnymi aktorami, jak Carol Burnett, Harvey Korman i Tim Conway. Urodzona w Inglewood w Kalifornii, Vicki Lawrence zainteresowała się śpiewem i tańcem już we wczesnym wieku. W liceum była cheerleaderką i została wybrana przez swoją klasę na osobę o największych szansach na sukces. W latach 1965-1967 Lawrence śpiewała z zespołem muzycznym Young Americans i wystąpiła w filmie „The Young Americans”, który zdobył Oscara w kategorii „Najlepszy film dokumentalny”. 

 Vicki Lawrence przypieczętowała swój los jako sławna aktorka i komik, wysyłając Carol Burnett wycinek z gazety ukazujący ich niezwykłe podobieństwo oraz list z prośbą o udział w konkursie Miss Fireball w Kalifornii. Burnett wzięła udział w wydarzeniu, mając nadzieję na znalezienie gwiazdy, która zagrałaby jej młodszą siostrę w programie rozrywkowym. Lawrence została wybrana na młodszą siostrę i od tego momentu jej kariera rozkwitła. Jesienią 1967 roku zadebiutowała w pierwszym odcinku programu The Carol Burnett Show. Spędziła w nim 11 lat i zdobyła jedną nagrodę Emmy oraz pięć nominacji. W 1967 roku rozpoczęła również studia teatralne na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. Aby rozwinąć karierę wokalną, pojechała do Wietnamu, aby wystąpić dla żołnierzy amerykańskich z Johnnym Grantem. 

Jej kariera muzyczna osiągnęła szczyt w 1973 roku, kiedy otrzymała złotą płytę za swój znany na całym świecie przebój „The Night the Lights Went Out in Georgia”. W 1974 roku Lawrence wyszła za mąż za charakteryzatora CBS Ala Schultza, z którym ma dwoje dzieci. Po zakończeniu programu The Carol Burnett Show, Vicki Lawrence wystąpiła we własnym programie komediowym Mama's Family, w którym wystąpili również Dorothy Lyman, Ken Berry, Beverly Archer i Betty White; Carol Burnett również często pojawiała się w programie. Po zakończeniu sitcomu Lawrence zajęła się prowadzeniem programów telewizyjnych. Została pierwszą odnoszącą sukcesy kobietą prowadzącą teleturniej, prowadząc program Win, Lose or Draw; prowadziła również własny talk-show o trafnym tytule Vicki!, który był emitowany w latach 1992-1994. 

Dorobek Vicki Lawrence nie ogranicza się wyłącznie do telewizji. Jej występy na scenie obejmują występy w takich produkcjach jak Carousel, Hello Dolly, Annie Get Your Gun, No, No, Nanette i My Fat Friend. W latach 90-tych występowała w programach I'm Getting My Act Together i Taking It on the Road. Jej autobiografia, Vicki! The True Life Adventures of Miss Fireball, opowiada o jej karierze muzycznej, teatralnej i telewizyjnej. Większość czasu spędza na wygłaszaniu motywacyjnych przemówień dla grup kobiecych i organizacji charytatywnych. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Night The Lights Went Out In Georgia/Dime A Dance	Vicki Lawrence	02.1973	-	1[2][20]	Bell 45,303	[gold-US][written by Bobby Russell][produced by Snuff Garrett]
He Did With Me/Mr. Allison	Vicki Lawrence	08.1973	-	75[7]	Bell 45,362	[written by Gloria Sklerov, Harry Lloyd][produced by Snuff Garrett]
The Other Woman/Cameo	Vicki Lawrence	10.1975	-	81[3]	Private Stock 45,036	[written by Tom Bahler, Harry Shannon][produced by Snuff Garrett]
The Night The Lights Went Out In Georgia/Dime A Dance	Vicki Lawrence	02.1973	-	1[2][20]	Bell 45,303	[written by Bobby Russell][produced by Snuff Garrett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Night the Lights Went Out in Georgia	Vicki Lawrence	04.1973	-	51[14]	Bell 1120	[produced by Snuff Garrett]

Rod Lauren

Roger Lawrence „Rod” Strunk (ur. 26 marca 1939r - zm. 11 lipca 2007r),
znany zawodowo jako Rod Lauren, był amerykańskim aktorem i piosenkarzem.  Jako aktor, występował głównie w telewizji, występując w pojedynczych odcinkach programów „Alfred Hitchcock przedstawia”, „Combat!” i „Gomer Pyle, U.S.M.C.” w latach 60-tych XX wieku. Najbardziej znanym filmem Laurena jest „The Crawling Hand” (1963), który zyskał późniejszą sławę, gdy został zaprezentowany w Mystery Science Theater 3000.

 

  Jako piosenkarz, Lauren osiągnął 31. miejsce na liście Billboard Hot 100 z piosenką „If I Had a Girl” w 1960 roku i wystąpił dwukrotnie w programie The Ed Sullivan Show w tym samym roku.[

 

  W latach 1979–2001 Lauren, który od tamtej pory powrócił do swojego nazwiska rodowego, Roger Lawrence Strunk, był żonaty z Nidą Blancą, czołową filipińską aktorką filmową, którą poznał podczas kręcenia filmu „Once Before I Die”. Po odkryciu ciała Blanci 7 listopada 2001 roku na parkingu w garażu w San Juan (została zadźgana na śmierć), Lauren wkrótce stał się podejrzanym o zabójstwo. Powrócił do Stanów Zjednoczonych i skutecznie walczył o ekstradycję do Filipin, gdzie stanął przed sądem za morderstwo. Później oskarżono innych podejrzanych.

 

11 lipca 2007 roku Lauren popełnił samobójstwo, skacząc z balkonu na drugim piętrze hotelu Tracy Inn w Tracy w Kalifornii, gdzie przebywał przez poprzednie trzy dni

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If I Had A Girl/No Wonder	Rod Lauren	12.1959	-	31[10]	RCA Victor 7645	[written by Sid Tepper, Roy C. Bennett][produced by Dick Peirce]

Baby Keem

Raper, producent i autor tekstów, Baby Keem, współpracował przy projektach jednych
z najlepszych raperów, jednocześnie pracując nad własną, zmieniającą się stylistycznie muzyką. Na mixtape'ach, takich jak „Die for My Bitch” z 2019 roku, eksplorował melodyjny rap, trapowe rytmy, oldschoolowe beaty, a nawet odurzające brzmienia syntezatorów w swoim przełomowym singlu „Orange Soda”. Jego debiutancki album studyjny, „The Melodic Blue”, ukazał się w 2022 roku, lądując w pierwszej dziesiątce listy Billboard 200 i przynosząc nagrodzony Grammy singiel „Family Ties” z udziałem Kendricka Lamara. On i Lamar ponownie połączyli siły przy albumie „The Hillbillies” z 2023 roku, a następnie w 2026 roku przy „Good Flirts”, wyróżniającym się utworze z drugiego albumu studyjnego Keema, „Ca$ino”. 

 

 Baby Keem urodził się jako Hykeem Carter w Carson w Kalifornii w 2000 roku. Jego zainteresowanie muzyką rosło już we wczesnej młodości i już w wieku 15 lat tworzył własne piosenki. Po wydaniu kilku utworów pod własnym nazwiskiem, w 2018 roku przyjął pseudonim Baby Keem, wydając EP-kę Midnight. Wraz z rozwojem umiejętności rapowych rozwijał się również jako producent. W 2018 roku, mieszkając w Los Angeles, współtworzył i współprodukował utwór z albumu Black Panther: The Album Kendricka Lamara, a także pracował nad utworami do albumu Redemption Jaya Rocka, który zdobył nagrodę Grammy jeszcze w tym samym roku. 

 

Latem 2018 roku Keem wydał kolejną EP-kę, Hearts and Darts, a jesienią wydał mixtape The Sound of a Bad Habit. W 2019 roku raper współtworzył utwory dla ScHoolboy Q, a także utwór na ścieżce dźwiękowej do filmu Król Lew: Dar. Jego drugi mixtape, „Die for My Bitch”, ukazał się w lipcu tego samego roku - to 14-utworowy projekt, w którym wykorzystano różnorodne style i techniki produkcyjne. Keem zakończył rok dwoma utworami, „France Freestyle” i „Orange Soda”, powracając w 2020 roku z nastrojowymi „Hooligan” i „Sons & Critics Freestyle”. 

 

W 2021 roku wydał utwór „Durag Activity” z Travisem Scottem, a wkrótce potem „Family Ties” z udziałem Kendricka Lamara. Oba utwory utorowały drogę jego debiutanckiemu albumowi studyjnemu „The Melodic Blue”, który ukazał się jeszcze w tym samym roku. Projekt, szczycący się kolejnym udziałem Lamara, dodatkowo dowiódł wszechstronności Keema. Album dotarł do piątego miejsca na liście Billboard 200, a „Family Ties” zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Best Rap Performance”. Keem kontynuował współpracę z Lamarem przy utworze „The Hillbillies” w 2023 roku. Również w 2023 roku Keem nagrał z Fredem Again singiel „Leavemealone”. W lutym 2026 roku ukazał się drugi album studyjny Baby Keema, „Ca$ino”. Płyta zawierała kolejną współpracę z Lamarem, a także gościnne występy Too $horta, Momo Boyda i Che Ecru.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Orange Soda	Baby Keem	07.2019	-	98	Baby Keem QM6N 21900076	[4x-platinum-US][gold-UK][written by Hykeem Carter, Jr. Keanu Torres][produced by Baby Keem ,Keanu Beats][47.R&B Chart]
Durag Activity	Baby Keem and Travis Scott	05.2021	96[1]	85[1]	Columbia USSM 12102120	[gold-US][written by Hykeem Carter ,Jacques Webster, Justin Howze][produced by Brick!][38[1].R&B Chart]
Range Brothers	Baby Keem and Kendrick Lamar	09.2021	-	53[1]	Columbia USSM 12106861	[gold-US][written by Hykeem Carter, Jr. ,Kendrick Duckworth, Jahaan Sweet, Ruchaun Akers, Jr. ,Dylan Cleary-Krell ,Riccardo Polo, Eric Sloan, Samuel Gloade][produced by Baby Keem ,30 Roc, Scott Bridgeway, Dez Wright ,Ricky Polo, Sloane ,Jahaan Sweet][23[1].R&B Chart]
Praise God	Kanye West featuring Travis Scott and Baby Keem	09.2021	-	20[7]	GOOD	[platinum-US][silver-UK][written by Kanye West, Jacques Webster II ,Hykeem Carter, Jr. ,Samuel Gloade, Che Smith, Mark Williams, Raul Cubina, Anthony Khan, Aqeel Tate, Eric Sloan ,Machiko Ryu ,Kazuhiko Kato, Mark Mbogo, Malik Yusef][produced by Kanye West, 30 Roc, Ojivolta, The Twilite Tone ,Zentachi, Mike Dean ,Sloane][10[14].R&B Chart]
Trademark USA	Baby Keem	09.2021	-	108	Columbia	[platinum-US][written by Hykeem Carter, Jr.,Adam Feeney,Teo HalmRogét Chahayed,Ruchaun Akers, Jr.][produced by Scott Bridgeway,Frank Dukes,Baby Keem,Teo Halm,Rogét Chahayed]
Family Ties	Baby Keem and Kendrick Lamar	09.2021	52[4]	18[19]	Columbia USSM 12105949	[4x-platinum-US][gold-UK][written by Hykeem Carter, Jr., Kendrick Duckworth, Ronald LaTour, Jr., Tobias Dekker, Roshwita Bacha, Dominik Patrzek, Jasper Harris, Colin Franken][produced by Baby Keem, Cardo ,Outtatown, Roselilah, Deats, Jasper Harris ,Frankie Bash][8[20].R&B Chart]
Issues	Baby Keem	09.2021	-	122	Columbia	[written by Jahaan Akil Sweet,Hykeem Carter][produced by Jahaan Akil Sweet,Hykeem Carter]
Bank Account	featuring Lil Uzi Vert	11.2022	-	115[1]	Atlantic GBAHS 2301465	[46[1].R&B Chart]
The Hillbillies	Baby Keem & Kendrick Lamar	06.2023	-	98	Columbia	[written by Hykeem Carter, Kendrick Duckworth ,Giane Chenheu, Justin Vernon, Kacy Hill ,James Stack, Brandon Burton ,Robert Moose, Angus Fairbairn][produced by Evilgiane][34[1].R&B Chart]
Leavemealone	Baby Keem with Fred Again	12.2023	11[18]	-	Atlantic GBAHS 2301465	[platinum-UK][written by Fred Again, Kevin Grady, Mark Spears, Daniel Tannenbaum ,Ed Phillips, Matt Schaefer, Dacoury Natche, Shirleen Aubert ,Sabrina Benaim, Dominic Patrzek ,Hykeem Carter, Jr. ,Johnny Kosich, Jr.][produced by Fred Again ,Loose, Kieran Hebden ,Alex Gibson ,Skrillex, Boo, Sid Stone]
No Security	Baby Keem	.2026	-	76	Columbia	[written by Floyd Nathaniel Hills,Doc McKinney,Isaac De Boni,Elliot Bergman,Natalie Bergman,Hykeem Carter,Michael Mulé,Scott Bridgeway][produced by Danja,Hykeem Carter,Scott Bridgeway,FnZ][22.R&B Chart]
House Money	Baby Keem	02.2026	-	47	Columbia USSM 12600444	[written by Hykeem Carter,Kendrick Duckworth,Evan Hood,Ruchaun Akers,Teo Halm,Floyd Hills,Mark Williams,Raul Cubina,Philip Mueller,Philippe Renaux,Steve Wightman][produced by Baby Keem,Scott Bridgeway,Halm,Danja][12.R&B Chart]
Birds & the Bees	Baby Keem	02.2026	-	50	Columbia	[written by Hykeem Carter,Evan Hood,Floyd Hills,Yara Shahidi,Leslie Feist][produced by Baby Keem,Danja,Shahidi][14.R&B Chart]
Casino	Baby Keem	03.2026	-	37	Columbia USSM 12600441	[written by Hykeem Carter,Ruchaun Akers,Ronald LaTour,Teo Halm,Dominik Patrzek][produced by Baby Keem,Scott Bridgeway,Cardo,Halm,Deats][10.R&B Chart]
Good Flirts	Baby Keem Featuring Kendrick Lamar & Momo Boyd	03.2026	-	34[2]	Columbia	[platinum-UK][written by Hykeem Carter,Kendrick Duckworth,Kayla Le,Cydel Young,Teo Halm,Tobias Breuer,Teddy Danso Sarpong,Burt Bacharach,Hal David,Lonnie Lynn,James Yancey,Bobby Caldwell,Bruce Malament,Norman Harris][produced by Baby Keem,Halm,Rascal,Whatssarp][8[11].R&B Chart]
I Am Not a Lyricist	Baby Keem	03.2026	-	89	Columbia	[written by Clarence Greenwood,Giorgos Hatzinasios,Cydel Charles Young,Jahaan Sweet,Tobias Breuer,Hykeem Carter,Giannis Kalamitsis][produced by Jahaan Sweet,Hykeem Carter,Rascal][27.R&B Chart]
Sex Appeal	Baby Keem Featuring Too $hort	03.2026	-	69[1]	Columbia	[18[1].R&B Chart]
Highway 95 Pt. 2	Baby Keem	03.2026	-	88	Columbia	[written by Mark Williams,Billy Stewart,Raul Cubina,Hykeem Carter,Scott Bridgeway][produced by Hykeem Carter,Ojivolta,Scott Bridgeway][26.R&B Chart]
Circus Circus Freestyle	Baby Keem	03.2026	-	66	Columbia	[written by Daniel Tannenbaum,Floyd Nathaniel Hills,Sean Momberger,Hykeem Carter,Teo Halm,Scott Bridgeway,Don Banks][produced by Danja,Sean Momberger,Hykeem Carter,Teo Halm,Scott Bridgeway,Yara Shahidi][17.R&B Chart]
Dramatic Girl	Baby Keem featuring Che Ecru	03.2026	-	77	Columbia	[written by Mark Williams,Sam Dew,Mark Anthony Spears,Raul Cubina,Matt Schaeffer,Hykeem Carter,Keanu Dean Torres,Johnny Kosich, Jake Kosich,Che Ecru,Argos][produced by Sounwave,Hykeem Carter,Ojivolta,Beach Noise]
No Blame	Baby Keem	03.2026	-	120	Columbia	[written by Mark Williams,Floyd Nathaniel Hills,James Blake,Cydel Charles Young,Raul Cubina,Hykeem Carter,Scott Bridgeway][produced by Danja,Hykeem Carter,Ojivolta,Scott Bridgeway][49.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Melodic Blue	Baby Keem	09.2021	49[1]	5	Columbia 0886449551941	[platinum-US][silver-UK][produced by Baby Keem ,30 Roc, Beach Noise, Bekon ,Brick, Cardo, Che Ecru, Deats, DJ Dahi, Faxonly, FnZ ,Frank Dukes, Frankie Bash ,Grandmaster Vic, J. Lbs, Jahaan Sweet, Jake the Snake, Jasper Harris, Jeff Kleinman ,John Bloom ,Johnny Juliano, Johnny Kosich, Oogie Mane, Outtatown, Pilgrim, Rascal, Ricky Polo, Rogét Chahayed, Roselilah, Scott Bridgeway, Sloane, Soldado ,Sounwave, Tae Beast, Teo Halm ,Yung Exclusive]
Casino	Baby Keem	03.2026	29[1]	4	Columbia 19958425151	[produced by Baby Keem,Beach Noise,Cardo,Danja,Deats,FnZ,Jahaan Sweet,Keanu Beats,Michael Uzowuru,Ojivolta,Rascal,Sean Momberger,Scott Bridgeway,Sounwave,Teo Halm,Whatssarp,Yara Shahidi]

Mirwood Records

Mirwood Records to amerykańska wytwórnia płytowa założona w Los Angeles w 1965 roku
przez byłego dyrektora Vee-Jay, Randy'ego Wooda. Wytwórnia Mirwood była siostrzaną wytwórnią Mira Records. Wydawała głównie nagrania rhythm and bluesa i jazzu  i jest określana jako „jedna z najbardziej rozpoznawalnych wytwórni soulowych z północy”. Wiele jej płyt zostało napisanych i wyprodukowanych przez Freda Smitha, a zaaranżowanych przez Jamesa Carmichaela, który „dopracował swój własny, charakterystyczny styl, tworząc muzykę soul, która była jednocześnie nieustająco energetyczna i słodko wyrafinowana, zwieńczona charakterystycznymi wibracjami przywołującymi nieziemskie piękno zachodu słońca nad Oceanem Spokojnym”. Wytwórnia odniosła sukces dzięki swojemu drugiemu singlowi „The Duck”, którego autorem jest Jackie Lee, a właściwie Earl Nelson z Bob & Earl. Inni artyści nagrywający dla Mirwood to The Olympics i Bobby Garrett, druga połowa Bob & Earl. 

Ostatnie single wydane przez tę wytwórnię ukazały się w 1968 roku; na początku lat 70-tych wydano kilka kompilacji utworów różnych artystów. Kilka kompilacji wydawnictw Mirwood ukazało się na płytach CD. 

Olympics

 Olympics to amerykański zespół doo-wop, założony w 1957 roku przez wokalistę
Waltera Warda (ur. 28 sierpnia 1940r - zm. 11 grudnia 2006r). W skład zespołu wchodzili również Eddie Lewis (tenor, kuzyn Warda), Charles Fizer (tenor), Walter Hammond (baryton) i Melvin King (bas). Z wyjątkiem Lewisa, wszyscy byli przyjaciółmi w liceum w Los Angeles w Kalifornii.

  Ich pierwszy singiel został wydany przez Waltera Warda i zespół Challengers („I Can Tell” w wytwórni Melatone Records). Po zmianie nazwy, latem 1958 roku nagrali „Western Movies” (Demon Records). Napisany wspólnie przez Freda Smitha i Cliffa Goldsmitha,utwór „Western Movies” dotarł do 8. miejsca na liście Billboard Hot 100. Utwór odzwierciedlał fascynację narodu filmami i programami telewizyjnymi o tematyce westernu. Opowiadał historię mężczyzny, który stracił dziewczynę w westernach, i zawierał harmonie doo-wop, a także strzały w tle i efekty dźwiękowe rykoszetu. W 1959 roku zespół nagrał „(Baby) Hully Gully” (Arvee Records), co zapoczątkowało modę na taniec Hully Gully. „Big Boy Pete”, wydany przez zespół w 1960 roku, stał się inspiracją dla utworu „The Jolly Green Giant” zespołu The Kingsmen.  

Przez kolejne dziesięć lat The Olympics nagrywali optymistyczne utwory R&B, często o popularnych wówczas tańcach. W 1965 roku The Olympics byli jednymi z pierwszych, którzy nagrali „Good Lovin'”, napisany przez Rudy'ego Clarka i Arthura Resnicka. W 1966 roku wersja The Young Rascals dotarła do pierwszego miejsca na liście przebojów US Hot 100. Od tego czasu powstało wiele wersji nagranych przez znanych artystów, takich jak Mary Wells, The Ventures, The Who, The Grateful Dead, Bobby McFerrin i The Bobs. Fizer został zastrzelony podczas zamieszek w Watts w 1965 roku.  

Wkrótce potem King opuścił zespół po tym, jak jego siostra zginęła w wyniku przypadkowego postrzelenia. Odnowiony zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 70-tych, ale nie udało mu się osiągnąć sukcesu na listach przebojów po połowie lat 60-tych. The Olympics nadal koncertowali na scenie oldies w Stanach Zjednoczonych i innych krajach. W 1984 roku wytwórnia Rhino Records wydała album zatytułowany „The Official Record Album of The Olympics”, zawierający nagrania zespołu z lat 50. i 60-tych XX wieku. Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles pozwał Rhino, twierdząc, że nagranie Rhino może być pomylone z albumem „The Official Music of the XXIII Olympiad-Los Angeles 1984”. Rhino wygrało proces.

  Piosenka Waltera Warda „Well (Baby Please Don't Go)” (strona B utworu „Western Movies”) została nagrana przez Johna Lennona podczas sesji do albumu „Imagine” w 1971 roku w Ascot Sound Studios, gdzie wykonano wiele ujęć studyjnych w dwóch oddzielnych sesjach w lutym. Jedno z tych ujęć, nagrane 16 lutego 1971 roku, zostało oficjalnie wydane po raz pierwszy w zestawie pudełkowym „John Lennon Anthology” z 1998 roku, a następnie wznowione na jednopłytowej kompilacji „Wonsaponatime”. Nowy remiks tego samego ujęcia znalazł się w zestawie pudełkowym „Imagine- The Ultimate Collection” z 2018 roku, który zawiera również montaż „Evolution Documentary” składający się z fragmentów nagrań z sesji. Nagrania z obu sesji krążą na wielu bootlegach. Osobny występ na żywo, zarejestrowany w czerwcu 1971 roku z Frankiem Zappą i zespołem Mothers of Invention, ukazał się na albumie Lennona z 1972 roku „Some Time in New York City”, a później pojawił się na albumie Zappy z 1992 roku „Playground Psychotics”. Eddie Lewis, tenor i ostatni pierwotny członek zespołu Olympics, zmarł 31 maja 2017 roku. 

 Obecnymi i pozostałymi członkami The Olympics są Vel Omarr, Alphonso Boyd i Samuel E. Caesar.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Western Movies/Well!	Olympics	07.1958	12[8]	8[14]	Demon 1508	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][7[7].R&B Chart]
(I Wanna) Dance With The Teacher/Ev'rybody Needs Love	Olympics	12.1958	-	71[5]	Demon 1512	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
(Baby) Hully Gully/Private Eye	Olympics	02.1960	-	A:72[7];B:95[1]	Arvee 562	[A&B written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][7[7].R&B Chart]
Big Boy Pete/The Slop	Olympics	05.1960	-	50[14]	Arvee 595	[written by Dewey Terry,Don "Sugarcane" Harris][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith][10[17].R&B Chart]
Shimmy Like Kate/Workin' Hard	Olympics	09.1960	40[1]	42[11]	Arvee 5006	[written by Armand J. Piron][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
Dance By The Light Of The Moon/Dodge City	Olympics	12.1960	-	47[11]	Arvee 5020	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
Little Pedro/Bull Fight [[Cappy Lewis]	Olympics	03.1961	-	76[4]	Arvee 5023	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith,Bill Spitalsky]
Dooley/Stay Where You Are	Olympics	06.1961	-	94[1]	Arvee 5031	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
The Bounce/Fireworks	Olympics	01.1963	-	40[10]	Tri Disc 106	[written by F. Smith, C. Bell][produced by Fred Smith][22[1].R&B Chart]
Dancin' Holiday/Do The Slauson Shuffle	Olympics	07.1963	-	86[6]	Tri Disc 107	[written by Fred Smith, Diane Rogers,Zelda Samuels][produced by Fred Smith]
Good Lovin'/Olympic Shuffle	Olympics	05.1965	-	81[5]	Loma 2013	[written by Arthur Resnick,Rudy Clark][produced by Jerry Ragavoy]
Mine Exclusively/Secret Agents	Olympics	04.1966	-	99[2]	Mirwood 5513	[written by Bob Relf,Sherlie Matthews][produced by Fred Smith][25[6].R&B Chart]
Baby, Do The Philly Dog/Western Movies	Olympics	10.1966	-	63[6]	Mirwood 5523	[written by Sherlie Matthews,Fred Smith,George Brown,Walter Ward ][produced by Fred Smith][20[10].R&B Chart]