Baby Keem

Raper, producent i autor tekstów, Baby Keem, współpracował przy projektach jednych
z najlepszych raperów, jednocześnie pracując nad własną, zmieniającą się stylistycznie muzyką. Na mixtape'ach, takich jak „Die for My Bitch” z 2019 roku, eksplorował melodyjny rap, trapowe rytmy, oldschoolowe beaty, a nawet odurzające brzmienia syntezatorów w swoim przełomowym singlu „Orange Soda”. Jego debiutancki album studyjny, „The Melodic Blue”, ukazał się w 2022 roku, lądując w pierwszej dziesiątce listy Billboard 200 i przynosząc nagrodzony Grammy singiel „Family Ties” z udziałem Kendricka Lamara. On i Lamar ponownie połączyli siły przy albumie „The Hillbillies” z 2023 roku, a następnie w 2026 roku przy „Good Flirts”, wyróżniającym się utworze z drugiego albumu studyjnego Keema, „Ca$ino”. 

 

 Baby Keem urodził się jako Hykeem Carter w Carson w Kalifornii w 2000 roku. Jego zainteresowanie muzyką rosło już we wczesnej młodości i już w wieku 15 lat tworzył własne piosenki. Po wydaniu kilku utworów pod własnym nazwiskiem, w 2018 roku przyjął pseudonim Baby Keem, wydając EP-kę Midnight. Wraz z rozwojem umiejętności rapowych rozwijał się również jako producent. W 2018 roku, mieszkając w Los Angeles, współtworzył i współprodukował utwór z albumu Black Panther: The Album Kendricka Lamara, a także pracował nad utworami do albumu Redemption Jaya Rocka, który zdobył nagrodę Grammy jeszcze w tym samym roku. 

 

Latem 2018 roku Keem wydał kolejną EP-kę, Hearts and Darts, a jesienią wydał mixtape The Sound of a Bad Habit. W 2019 roku raper współtworzył utwory dla ScHoolboy Q, a także utwór na ścieżce dźwiękowej do filmu Król Lew: Dar. Jego drugi mixtape, „Die for My Bitch”, ukazał się w lipcu tego samego roku - to 14-utworowy projekt, w którym wykorzystano różnorodne style i techniki produkcyjne. Keem zakończył rok dwoma utworami, „France Freestyle” i „Orange Soda”, powracając w 2020 roku z nastrojowymi „Hooligan” i „Sons & Critics Freestyle”. 

 

W 2021 roku wydał utwór „Durag Activity” z Travisem Scottem, a wkrótce potem „Family Ties” z udziałem Kendricka Lamara. Oba utwory utorowały drogę jego debiutanckiemu albumowi studyjnemu „The Melodic Blue”, który ukazał się jeszcze w tym samym roku. Projekt, szczycący się kolejnym udziałem Lamara, dodatkowo dowiódł wszechstronności Keema. Album dotarł do piątego miejsca na liście Billboard 200, a „Family Ties” zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Best Rap Performance”. Keem kontynuował współpracę z Lamarem przy utworze „The Hillbillies” w 2023 roku. Również w 2023 roku Keem nagrał z Fredem Again singiel „Leavemealone”. W lutym 2026 roku ukazał się drugi album studyjny Baby Keema, „Ca$ino”. Płyta zawierała kolejną współpracę z Lamarem, a także gościnne występy Too $horta, Momo Boyda i Che Ecru.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Orange Soda	Baby Keem	07.2019	-	98	Baby Keem QM6N 21900076	[4x-platinum-US][gold-UK][written by Hykeem Carter, Jr. Keanu Torres][produced by Baby Keem ,Keanu Beats][47.R&B Chart]
Durag Activity	Baby Keem and Travis Scott	05.2021	96[1]	85[1]	Columbia USSM 12102120	[gold-US][written by Hykeem Carter ,Jacques Webster, Justin Howze][produced by Brick!][38[1].R&B Chart]
Range Brothers	Baby Keem and Kendrick Lamar	09.2021	-	53[1]	Columbia USSM 12106861	[gold-US][written by Hykeem Carter, Jr. ,Kendrick Duckworth, Jahaan Sweet, Ruchaun Akers, Jr. ,Dylan Cleary-Krell ,Riccardo Polo, Eric Sloan, Samuel Gloade][produced by Baby Keem ,30 Roc, Scott Bridgeway, Dez Wright ,Ricky Polo, Sloane ,Jahaan Sweet][23[1].R&B Chart]
Praise God	Kanye West featuring Travis Scott and Baby Keem	09.2021	-	20[7]	GOOD	[platinum-US][silver-UK][written by Kanye West, Jacques Webster II ,Hykeem Carter, Jr. ,Samuel Gloade, Che Smith, Mark Williams, Raul Cubina, Anthony Khan, Aqeel Tate, Eric Sloan ,Machiko Ryu ,Kazuhiko Kato, Mark Mbogo, Malik Yusef][produced by Kanye West, 30 Roc, Ojivolta, The Twilite Tone ,Zentachi, Mike Dean ,Sloane][10[14].R&B Chart]
Trademark USA	Baby Keem	09.2021	-	108	Columbia	[platinum-US][written by Hykeem Carter, Jr.,Adam Feeney,Teo HalmRogét Chahayed,Ruchaun Akers, Jr.][produced by Scott Bridgeway,Frank Dukes,Baby Keem,Teo Halm,Rogét Chahayed]
Family Ties	Baby Keem and Kendrick Lamar	09.2021	52[4]	18[19]	Columbia USSM 12105949	[4x-platinum-US][gold-UK][written by Hykeem Carter, Jr., Kendrick Duckworth, Ronald LaTour, Jr., Tobias Dekker, Roshwita Bacha, Dominik Patrzek, Jasper Harris, Colin Franken][produced by Baby Keem, Cardo ,Outtatown, Roselilah, Deats, Jasper Harris ,Frankie Bash][8[20].R&B Chart]
Issues	Baby Keem	09.2021	-	122	Columbia	[written by Jahaan Akil Sweet,Hykeem Carter][produced by Jahaan Akil Sweet,Hykeem Carter]
Bank Account	featuring Lil Uzi Vert	11.2022	-	115[1]	Atlantic GBAHS 2301465	[46[1].R&B Chart]
The Hillbillies	Baby Keem & Kendrick Lamar	06.2023	-	98	Columbia	[written by Hykeem Carter, Kendrick Duckworth ,Giane Chenheu, Justin Vernon, Kacy Hill ,James Stack, Brandon Burton ,Robert Moose, Angus Fairbairn][produced by Evilgiane][34[1].R&B Chart]
Leavemealone	Baby Keem with Fred Again	12.2023	11[18]	-	Atlantic GBAHS 2301465	[platinum-UK][written by Fred Again, Kevin Grady, Mark Spears, Daniel Tannenbaum ,Ed Phillips, Matt Schaefer, Dacoury Natche, Shirleen Aubert ,Sabrina Benaim, Dominic Patrzek ,Hykeem Carter, Jr. ,Johnny Kosich, Jr.][produced by Fred Again ,Loose, Kieran Hebden ,Alex Gibson ,Skrillex, Boo, Sid Stone]
No Security	Baby Keem	.2026	-	76	Columbia	[written by Floyd Nathaniel Hills,Doc McKinney,Isaac De Boni,Elliot Bergman,Natalie Bergman,Hykeem Carter,Michael Mulé,Scott Bridgeway][produced by Danja,Hykeem Carter,Scott Bridgeway,FnZ][22.R&B Chart]
House Money	Baby Keem	02.2026	-	47	Columbia USSM 12600444	[written by Hykeem Carter,Kendrick Duckworth,Evan Hood,Ruchaun Akers,Teo Halm,Floyd Hills,Mark Williams,Raul Cubina,Philip Mueller,Philippe Renaux,Steve Wightman][produced by Baby Keem,Scott Bridgeway,Halm,Danja][12.R&B Chart]
Birds & the Bees	Baby Keem	02.2026	-	50	Columbia	[written by Hykeem Carter,Evan Hood,Floyd Hills,Yara Shahidi,Leslie Feist][produced by Baby Keem,Danja,Shahidi][14.R&B Chart]
Casino	Baby Keem	03.2026	-	37	Columbia USSM 12600441	[written by Hykeem Carter,Ruchaun Akers,Ronald LaTour,Teo Halm,Dominik Patrzek][produced by Baby Keem,Scott Bridgeway,Cardo,Halm,Deats][10.R&B Chart]
Good Flirts	Baby Keem Featuring Kendrick Lamar & Momo Boyd	03.2026	-	34[2]	Columbia	[platinum-UK][written by Hykeem Carter,Kendrick Duckworth,Kayla Le,Cydel Young,Teo Halm,Tobias Breuer,Teddy Danso Sarpong,Burt Bacharach,Hal David,Lonnie Lynn,James Yancey,Bobby Caldwell,Bruce Malament,Norman Harris][produced by Baby Keem,Halm,Rascal,Whatssarp][8[11].R&B Chart]
I Am Not a Lyricist	Baby Keem	03.2026	-	89	Columbia	[written by Clarence Greenwood,Giorgos Hatzinasios,Cydel Charles Young,Jahaan Sweet,Tobias Breuer,Hykeem Carter,Giannis Kalamitsis][produced by Jahaan Sweet,Hykeem Carter,Rascal][27.R&B Chart]
Sex Appeal	Baby Keem Featuring Too $hort	03.2026	-	69[1]	Columbia	[18[1].R&B Chart]
Highway 95 Pt. 2	Baby Keem	03.2026	-	88	Columbia	[written by Mark Williams,Billy Stewart,Raul Cubina,Hykeem Carter,Scott Bridgeway][produced by Hykeem Carter,Ojivolta,Scott Bridgeway][26.R&B Chart]
Circus Circus Freestyle	Baby Keem	03.2026	-	66	Columbia	[written by Daniel Tannenbaum,Floyd Nathaniel Hills,Sean Momberger,Hykeem Carter,Teo Halm,Scott Bridgeway,Don Banks][produced by Danja,Sean Momberger,Hykeem Carter,Teo Halm,Scott Bridgeway,Yara Shahidi][17.R&B Chart]
Dramatic Girl	Baby Keem featuring Che Ecru	03.2026	-	77	Columbia	[written by Mark Williams,Sam Dew,Mark Anthony Spears,Raul Cubina,Matt Schaeffer,Hykeem Carter,Keanu Dean Torres,Johnny Kosich, Jake Kosich,Che Ecru,Argos][produced by Sounwave,Hykeem Carter,Ojivolta,Beach Noise]
No Blame	Baby Keem	03.2026	-	120	Columbia	[written by Mark Williams,Floyd Nathaniel Hills,James Blake,Cydel Charles Young,Raul Cubina,Hykeem Carter,Scott Bridgeway][produced by Danja,Hykeem Carter,Ojivolta,Scott Bridgeway][49.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Melodic Blue	Baby Keem	09.2021	49[1]	5	Columbia 0886449551941	[platinum-US][silver-UK][produced by Baby Keem ,30 Roc, Beach Noise, Bekon ,Brick, Cardo, Che Ecru, Deats, DJ Dahi, Faxonly, FnZ ,Frank Dukes, Frankie Bash ,Grandmaster Vic, J. Lbs, Jahaan Sweet, Jake the Snake, Jasper Harris, Jeff Kleinman ,John Bloom ,Johnny Juliano, Johnny Kosich, Oogie Mane, Outtatown, Pilgrim, Rascal, Ricky Polo, Rogét Chahayed, Roselilah, Scott Bridgeway, Sloane, Soldado ,Sounwave, Tae Beast, Teo Halm ,Yung Exclusive]
Casino	Baby Keem	03.2026	29[1]	4	Columbia 19958425151	[produced by Baby Keem,Beach Noise,Cardo,Danja,Deats,FnZ,Jahaan Sweet,Keanu Beats,Michael Uzowuru,Ojivolta,Rascal,Sean Momberger,Scott Bridgeway,Sounwave,Teo Halm,Whatssarp,Yara Shahidi]

Mirwood Records

Mirwood Records to amerykańska wytwórnia płytowa założona w Los Angeles w 1965 roku
przez byłego dyrektora Vee-Jay, Randy'ego Wooda. Wytwórnia Mirwood była siostrzaną wytwórnią Mira Records. Wydawała głównie nagrania rhythm and bluesa i jazzu  i jest określana jako „jedna z najbardziej rozpoznawalnych wytwórni soulowych z północy”. Wiele jej płyt zostało napisanych i wyprodukowanych przez Freda Smitha, a zaaranżowanych przez Jamesa Carmichaela, który „dopracował swój własny, charakterystyczny styl, tworząc muzykę soul, która była jednocześnie nieustająco energetyczna i słodko wyrafinowana, zwieńczona charakterystycznymi wibracjami przywołującymi nieziemskie piękno zachodu słońca nad Oceanem Spokojnym”. Wytwórnia odniosła sukces dzięki swojemu drugiemu singlowi „The Duck”, którego autorem jest Jackie Lee, a właściwie Earl Nelson z Bob & Earl. Inni artyści nagrywający dla Mirwood to The Olympics i Bobby Garrett, druga połowa Bob & Earl. 

Ostatnie single wydane przez tę wytwórnię ukazały się w 1968 roku; na początku lat 70-tych wydano kilka kompilacji utworów różnych artystów. Kilka kompilacji wydawnictw Mirwood ukazało się na płytach CD. 

Olympics

 Olympics to amerykański zespół doo-wop, założony w 1957 roku przez wokalistę
Waltera Warda (ur. 28 sierpnia 1940r - zm. 11 grudnia 2006r). W skład zespołu wchodzili również Eddie Lewis (tenor, kuzyn Warda), Charles Fizer (tenor), Walter Hammond (baryton) i Melvin King (bas). Z wyjątkiem Lewisa, wszyscy byli przyjaciółmi w liceum w Los Angeles w Kalifornii.

  Ich pierwszy singiel został wydany przez Waltera Warda i zespół Challengers („I Can Tell” w wytwórni Melatone Records). Po zmianie nazwy, latem 1958 roku nagrali „Western Movies” (Demon Records). Napisany wspólnie przez Freda Smitha i Cliffa Goldsmitha,utwór „Western Movies” dotarł do 8. miejsca na liście Billboard Hot 100. Utwór odzwierciedlał fascynację narodu filmami i programami telewizyjnymi o tematyce westernu. Opowiadał historię mężczyzny, który stracił dziewczynę w westernach, i zawierał harmonie doo-wop, a także strzały w tle i efekty dźwiękowe rykoszetu. W 1959 roku zespół nagrał „(Baby) Hully Gully” (Arvee Records), co zapoczątkowało modę na taniec Hully Gully. „Big Boy Pete”, wydany przez zespół w 1960 roku, stał się inspiracją dla utworu „The Jolly Green Giant” zespołu The Kingsmen.  

Przez kolejne dziesięć lat The Olympics nagrywali optymistyczne utwory R&B, często o popularnych wówczas tańcach. W 1965 roku The Olympics byli jednymi z pierwszych, którzy nagrali „Good Lovin'”, napisany przez Rudy'ego Clarka i Arthura Resnicka. W 1966 roku wersja The Young Rascals dotarła do pierwszego miejsca na liście przebojów US Hot 100. Od tego czasu powstało wiele wersji nagranych przez znanych artystów, takich jak Mary Wells, The Ventures, The Who, The Grateful Dead, Bobby McFerrin i The Bobs. Fizer został zastrzelony podczas zamieszek w Watts w 1965 roku.  

Wkrótce potem King opuścił zespół po tym, jak jego siostra zginęła w wyniku przypadkowego postrzelenia. Odnowiony zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 70-tych, ale nie udało mu się osiągnąć sukcesu na listach przebojów po połowie lat 60-tych. The Olympics nadal koncertowali na scenie oldies w Stanach Zjednoczonych i innych krajach. W 1984 roku wytwórnia Rhino Records wydała album zatytułowany „The Official Record Album of The Olympics”, zawierający nagrania zespołu z lat 50. i 60-tych XX wieku. Komitet Organizacyjny Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles pozwał Rhino, twierdząc, że nagranie Rhino może być pomylone z albumem „The Official Music of the XXIII Olympiad-Los Angeles 1984”. Rhino wygrało proces.

  Piosenka Waltera Warda „Well (Baby Please Don't Go)” (strona B utworu „Western Movies”) została nagrana przez Johna Lennona podczas sesji do albumu „Imagine” w 1971 roku w Ascot Sound Studios, gdzie wykonano wiele ujęć studyjnych w dwóch oddzielnych sesjach w lutym. Jedno z tych ujęć, nagrane 16 lutego 1971 roku, zostało oficjalnie wydane po raz pierwszy w zestawie pudełkowym „John Lennon Anthology” z 1998 roku, a następnie wznowione na jednopłytowej kompilacji „Wonsaponatime”. Nowy remiks tego samego ujęcia znalazł się w zestawie pudełkowym „Imagine- The Ultimate Collection” z 2018 roku, który zawiera również montaż „Evolution Documentary” składający się z fragmentów nagrań z sesji. Nagrania z obu sesji krążą na wielu bootlegach. Osobny występ na żywo, zarejestrowany w czerwcu 1971 roku z Frankiem Zappą i zespołem Mothers of Invention, ukazał się na albumie Lennona z 1972 roku „Some Time in New York City”, a później pojawił się na albumie Zappy z 1992 roku „Playground Psychotics”. Eddie Lewis, tenor i ostatni pierwotny członek zespołu Olympics, zmarł 31 maja 2017 roku. 

 Obecnymi i pozostałymi członkami The Olympics są Vel Omarr, Alphonso Boyd i Samuel E. Caesar.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Western Movies/Well!	Olympics	07.1958	12[8]	8[14]	Demon 1508	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][7[7].R&B Chart]
(I Wanna) Dance With The Teacher/Ev'rybody Needs Love	Olympics	12.1958	-	71[5]	Demon 1512	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
(Baby) Hully Gully/Private Eye	Olympics	02.1960	-	A:72[7];B:95[1]	Arvee 562	[A&B written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][7[7].R&B Chart]
Big Boy Pete/The Slop	Olympics	05.1960	-	50[14]	Arvee 595	[written by Dewey Terry,Don "Sugarcane" Harris][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith][10[17].R&B Chart]
Shimmy Like Kate/Workin' Hard	Olympics	09.1960	40[1]	42[11]	Arvee 5006	[written by Armand J. Piron][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
Dance By The Light Of The Moon/Dodge City	Olympics	12.1960	-	47[11]	Arvee 5020	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith][produced by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
Little Pedro/Bull Fight [[Cappy Lewis]	Olympics	03.1961	-	76[4]	Arvee 5023	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith,Bill Spitalsky]
Dooley/Stay Where You Are	Olympics	06.1961	-	94[1]	Arvee 5031	[written by Fred Smith, Cliff Goldsmith]
The Bounce/Fireworks	Olympics	01.1963	-	40[10]	Tri Disc 106	[written by F. Smith, C. Bell][produced by Fred Smith][22[1].R&B Chart]
Dancin' Holiday/Do The Slauson Shuffle	Olympics	07.1963	-	86[6]	Tri Disc 107	[written by Fred Smith, Diane Rogers,Zelda Samuels][produced by Fred Smith]
Good Lovin'/Olympic Shuffle	Olympics	05.1965	-	81[5]	Loma 2013	[written by Arthur Resnick,Rudy Clark][produced by Jerry Ragavoy]
Mine Exclusively/Secret Agents	Olympics	04.1966	-	99[2]	Mirwood 5513	[written by Bob Relf,Sherlie Matthews][produced by Fred Smith][25[6].R&B Chart]
Baby, Do The Philly Dog/Western Movies	Olympics	10.1966	-	63[6]	Mirwood 5523	[written by Sherlie Matthews,Fred Smith,George Brown,Walter Ward ][produced by Fred Smith][20[10].R&B Chart]

G-Wiz

 G-Wiz to grupa hip-hopowa/rapowa z Los Angeles w Kalifornii,
w skład której wchodzili Jamahl „Jamiz” Harris, Craig „Rascal” Cummins, Ron „Farve” Martin i Kevin „Trick’e” Williams. W 1993 roku wydali swój jedyny album studyjny „Naughty Bits” w wytwórni Scotti Bros. Records, który najwyraźniej nie znalazł się na listach przebojów. 

Główny singiel z albumu, „Teddy Bear”, osiągnął 73. miejsce na liście Billboard Hot 100, 29. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 71. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 11 tygodni. Kolejne single z albumu: „Come And Play With Me” i „Y-U-Doggin’ Me” nie odniosły żadnego sukcesu na listach przebojów. W 1994 roku G-Wiz wydał singiel „Dirty Luv” w Interscope Records, który nie odniósł sukcesu na listach przebojów. Po tym wydarzeniu zespół popadł w zapomnienie. Obecnie nie wiadomo, co robią członkowie zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teddy Bear	G-Wiz	07.1993	-	73[11]	Scotti Bros. 75360	[written by Jamahl Harris, Ron 'Farve' Martin][produced by Jamahl Harris][71[11].R&B Chart]

Human Expression

The Human Expression to amerykański zespół grający garażowy i psychodeliczny rock
z Los Angeles, który wydał trzy dobrze przyjęte single i nagrał dodatkowe dema w latach 1966-1967.

 

 Zespół powstał w 1966 roku, a jego członkowie pochodzili z Westminster w Kalifornii i Tustin w Kalifornii (oba w hrabstwie Orange). Jim Quarles wymyślił nazwę, „ponieważ miała mistyczny i nieziemski wydźwięk”, a ojciec jednego z członków zespołu (Jima Fostera) został ich menedżerem. Obaj zaczęli pisać piosenki dla nowego zespołu: „Nie wiedziałem wtedy, co robię. Po prostu pisałem piosenki z Jimem Fosterem. Nie miałem żadnego wcześniejszego doświadczenia”. Zespół zaczął występować w lokalnych klubach i na szkolnych potańcówkach, aby stworzyć bardziej spójny zespół. Po sześciu miesiącach prób udali się do studia nagraniowego i nagrali demo na swój pierwszy singiel, ostatecznie podpisując kontrakt z wytwórnią Accent Records z Los Angeles. Podczas gdy strona „A” singla została wybrana, strona „B” została zastąpiona utworem, który jest prawdopodobnie ich najbardziej znanym nagraniem, „Love at Psychedelic Velocity”. 

 

 Dwa kolejne autorskie utwory złożyły się na drugi singiel; dema i opublikowane nagrania obu stron przetrwały do ​​dziś. Oba single zostały zmiksowane przez Wally'ego Heidera, znanego ze współpracy z Grateful Dead. Być może z powodu słabej sprzedaży własnych utworów zespołu, ich menedżer przyniósł zespołowi dema dwóch utworów nieznanego wówczas kompozytora Marsa Bonfire'a, aby rozważyć ich wykorzystanie na trzecim singlu. Wybrali „Sweet Child of Nothingness” jako stronę „A” trzeciego singla, a na stronie „B” miał być wsparty inną oryginalną kompozycją. Drugim utworem był „Born to Be Wild”, który nie zrobił wrażenia na Jimie Quarlesie; W 1968 roku utwór ten stał się wielkim przebojem zespołu Steppenwolf.  

 

W tym czasie zespół zaczął również grać na Sunset Strip, ale jego obecność była ograniczona ze względu na to, że wciąż byli nieletni. Zanim ukazał się trzeci singiel zespołu, gitarzysta prowadzący Martin Eshleman doznał kontuzji ręki. Zespół ćwiczył i robił sobie przerwę, gdy Tom Hamilton przypadkowo zatrzasnął drzwiami dłoń Eshlemana, wbijając ją w szkło. Eshleman zerwał ścięgna i tętnicę i został zmuszony do opuszczenia zespołu. Chociaż zatrudniono nowego gitarzystę, Quarles odszedł niemal natychmiast: „Ta zmiana w pewnym sensie zniszczyła chemię w zespole. Poczułem, że nadszedł czas, aby iść dalej”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Night/Love At Psychedelic Velocity	Human Expression	11.1966	-	-	Accent 1214	[written by The Human Expression]
Optical Sound/Calm Me Down	Human Expression	05.1967	-	-	Accent 1226	[written by Quarles, Foster][produced by Scott Seeley, Don Clifton]
Sweet Child Of Nothingness/I Don't Need Nobody	Human Expression	.1968	-	-	Accent 1252	[written by Mars Bonfire][produced by Scott Seeley]

Harbinger Complex

Harbinger Complex to amerykański zespół grający garażowy rock/psychodeliczny rock
z Fremont w Kalifornii, działający w połowie lat 60-tych XX wieku. Od czasu rozpadu ich twórczość przykuła uwagę fanów i kolekcjonerów garażowego rocka, pojawiając się na kilku retrospektywnych kompilacjach, w tym na 4-płytowym boxie Nuggets. Najbardziej zapamiętano ich z utworu „I Think I'm Down” z 1966 roku. 

 Zespół powstał w 1963 roku we Fremont w Kalifornii, w rejonie East Bay, niedaleko San Francisco. Założyli go Bob Hoyle III i Ron Rotarius, którzy kilka lat wcześniej, w ósmej klasie, zaczęli razem grać na gitarze. Kontynuowali współpracę w liceum, gdzie na drugim roku zwerbowali przyjaciół do założenia zespołu o nazwie Norsemen. W 1965 roku Hoyle został powołany do czynnej służby w Wietnamie jako rezerwista Marynarki Wojennej. Kiedy wrócił w 1966 roku, zespół, obecnie nazywający się Harbinger Complex, występował już pod wodzą Rotariusa. Po powrocie Hoyle został gitarzystą prowadzącym zespołu, a Rotarius gitarzystą rytmicznym. Podczas pobytu Hoyle'a w Wietnamie zespół zatrudnił Jima Hockstaffa, znanego ze swoich „dionizyjskich wyczynów”, który został wokalistą i frontmanem grupy. Pozostałymi członkami byli Gary Clark (gitara basowa), Jim Redding (perkusja) i Chuck Tedford (organy). Tedford opuścił zespół wkrótce potem i nie pojawił się na żadnym z nagrań grupy.

  Zespół, który zyskał rzesze fanów we Fremont, udał się do studia Golden State Records, aby nagrać swój pierwszy singiel wydany przez wytwórnię Amber, „Sometimes I Wonder”/ „Tomorrow's Soul Sound” w kwietniu 1966 roku.Te dwa utwory, podobnie jak cały ich późniejszy materiał nagraniowy, zostały napisane przez Hockstaffa i Hoyle'a (określanych jako „Hockstaff and Hoyle III”). Mniej więcej w czasie wydania pierwszego singla, supportowali Paula Revere & the Raiders, wraz z Baytovens.  

W sierpniu 1966 roku Harbinger Complex wydał swój drugi singiel, „I Think I’m Down”/„My Dear and Kind Sir”, który został wydany przez wytwórnię Brent i nagrany w United Studios w Los Angeles. Jim Hockstaff opuścił zespół na początku 1967 roku, a Gary Clark przejął rolę głównego wokalisty. Później tego samego roku miksy stereo i mono czterech utworów nagranych w United, w tym wcześniej wydane „I Think I’m Down” i „My Dear and Kind Sir”, znalazły się na kompilacji różnych artystów zatytułowanej With Love: A Pot of Flowers, wydanej przez Mainstream Records, wytwórnię macierzystą Brent.

 Pod koniec 1967 roku zespół się rozpadł.  Bob Hoyle III zmarł 6 maja 2003 roku.Jim Hockstaff zmarł 7 kwietnia 2026 roku. Twórczość Harbinger Complex na przestrzeni lat przykuła uwagę entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego i została wznowiona na kilku retrospektywnych kompilacjach, takich jak „Mindrocker, Volume 10” i „Nuggets, Vol. 12: Punk, Pt. 3”. „I Think I'm Down” znalazł się na 4-płytowym boxie Nuggets wydanym w 1998 roku przez Rhino Records. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tomorrow's Soul Sound/Sometimes I Wonder	Harbinger Complex	04.1966	-	-	Amber 8999	-
I Think I'm Down/My Dear And Kind Sir	Harbinger Complex	08.1966	-	-	Brent 7056	[written by J. Hockstaff, B. Hoyle III]

Chris Crosby

Christopher Douglas „Chris” Crosby (ur. 28 czerwca 1942 r.)  to amerykański piosenkarz
lat 60-tych XX wieku, syn lidera zespołu swingowego Boba Crosby'ego i bratanek Binga Crosby'ego.

  Zadebiutował w Warner Bros. w 1963 roku, wystąpił w filmie muzycznym „Hootenanny Hoot”, a następnie wydał album „Meet Chris Crosby” dla MGM. Przeniósł się do Atlantic w 1966 roku i wykonał swój pierwszy singiel dla Atlantic, „Hippy Lullaby”, w programie Today Show w listopadzie 1967 roku. Jako producent muzyczny założył Jupiter Productions, Ltd., a następnie Sun House Productions. Crosby po raz pierwszy zaśpiewał z zespołem swojego ojca w stacji CBS w wieku 12 lat, a następnie nakręcił film dokumentalny o swoim wujku, Bingu Crosbym, zatytułowany Crosby in Search of Crosby: Bing the Truth Behind the Legend (2016). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Young And In Love/Raindrops In My Heart	Chris Crosby	02.1964	-	53[7]	MGM 13191	[written by Bernie Baum,Ethel Lee,Florence Kaye]
Tomorrow/All I Do Is Dream Of You	Chris Crosby	05.1964	-	124[1]	MGM 13234	[written by Baker Knight][produced by Jim Vienneau]

David Crosby

Niewiele postaci w muzyce amerykańskiej XX wieku miało tak przenikliwy wpływ
jak David Crosby. Jako członek-założyciel The Byrds, ukształtował dźwięczne brzmienie folk-rocka lat 60-tych i był pionierem psychodelii tripowej, jednak największą sławę zyskał jako członek Crosby, Stills & Nash, supergrupy, którą założył ze Stephenem Stillsem i Grahamem Nashem, która pomogła wprowadzić dojrzałe, refleksyjne lata 70-te. Czasami dołączali do nich Neil Young, Crosby, Stills & Nash odnieśli ogromny sukces, ale byli zmienni, więc członkowie w latach 70-tych przechodzili przez solowe projekty i inne permutacje składów.  

Crosby wydał w tym okresie tylko jeden album,   z 1971 roku If I Could Remember My Name, a następnie dołączył do Nasha na kilka płyt, gdy CSN było w zawieszeniu. Problemy osobiste nękały Crosby'ego przez całe lata 80-te, a ich kulminacją był wyrok w teksańskim więzieniu w 1985 roku. Jednak powrócił do formy dzięki albumowi „Oh Yes I Can”, który wydał 18 lat po swoim solowym debiucie. Minęło kolejne 20 lat od wydania „Thousand Roads” w 1993 roku, zanim na dobre rozpoczął karierę solową albumem „Croz” z 2014 roku. Przez kolejną dekadę konsekwentnie pracował, eksplorując elegancki, jazzowy folk-rock inspirowany twórczością Steely Dan, Joni Mitchell i Snarky Puppy, połączenie to zaprezentowano na płynnym zestawie „For Free” z 2021 roku.

  Crosby urodził się w Los Angeles 14 sierpnia 1941 roku, jako syn nagrodzonego Oscarem operatora filmowego Floyda Crosby'ego. Porzucił szkołę teatralną, aby poświęcić się karierze muzycznej, koncertując w klubach folkowych i nagrywając jako członek Les Baxter Balladeers. Pod auspicjami producenta Jima Dicksona, Crosby nagrał swoją pierwszą solową sesję pod koniec 1963 roku; na początku następnego roku założył Jet Set z Jimem McGuinnem i Gene'em Clarkiem, a po dołączeniu basisty Chrisa Hillmana i perkusisty Michaela Clarke'a, grupa zmieniła nazwę na Byrds. Chociaż McGuinn był pionierem charakterystycznego dla Byrds brzmienia dwunastostrunowej gitary, Crosby był architektem ich mieniących się harmonii; jego zainteresowanie jazzem i muzyką indyjską wpłynęło również na ich późniejsze eksperymenty z psychodelią. Jednak różnice twórcze nękały grupę przez całą jej karierę, a w 1967 roku Crosby - podobno zirytowany odmową kolegów z zespołu wydania jego ménage à trois opus „Triad” - opuścił Byrds po ich występie na Monterey Pop Festival. 

 Po wyprodukowaniu debiutanckiego albumu Joni Mitchell z 1968 roku, Crosby nagrał kilka solowych nagrań i zaczął improwizować z byłym wokalistą i gitarzystą Buffalo Springfield, Stephenem Stillsem. Z czasem do duetu dołączył były członek Hollies, Graham Nash. Dzięki niezwykle pięknym trzyczęściowym harmoniom, silnemu wkładowi autorskiemu i pełnemu wdzięku folk-rockowemu brzmieniu, debiutancki album Crosby, Stills & Nash z 1969 roku okazał się przełomowym momentem w muzyce pop, przynosząc całej trójce muzyków większą sławę niż w którymkolwiek z ich poprzednich projektów. Dołączenie byłego kolegi Stillsa z Buffalo Springfield, Neila Younga, powiększyło grupę do czterech członków, a w sierpniu 1969 roku Crosby, Stills, Nash & Young (CSNY) zaliczyli zaledwie swój drugi jak dotąd występ na żywo na Festiwalu Woodstock; Płyta „Déjà Vu” z lat 70-tych trafiła do sklepów z ponad dwumilionową liczbą zamówień, a dzięki prowokującym do myślenia przesłaniom społecznym i politycznym takim utworom jak „Woodstock” i „Ohio” stali się oni pokoleniowymi założycielami o ogromnym wpływie muzycznym i kulturowym. 

Po wyprzedanej trasie koncertowej CSNY grupa zawiesiła działalność, a Crosby wznowił pracę nad swoim długo odkładanym solowym debiutem, wydając w 1971 roku „If I Could Only Remember My Name”; w następnym roku on i Nash wydali pierwszy z kilku duetów, a także wziął udział w krótkotrwałym reaktywowaniu Byrds. Pomimo ciągłych różnic twórczych, CSNY reaktywował się na trasę koncertową w 1974 roku; Crosby i Nash wydali rok później „Wind on the Water”, a w 1977 roku Stills powrócił do składu, by zagrać na multiplatynowym albumie CSN. Jednak w miarę jak długotrwały problem Crosby'ego z narkotykami pogłębiał się, ostatecznie popadł on w konflikt zarówno ze Stillsem, jak i Nashem, a planowany drugi solowy album, „Might as Well Have a Good Time”, został odrzucony przez Capitol w 1980 roku. 

Seria aresztowań za posiadanie kokainy i zarzuty nielegalnej broni utrudniały mu pracę przez kolejne lata, nawet gdy w 1982 roku ponownie zjednoczył się ze Stillsem i Nashem, wydając przebój „Daylight Again”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów. Po nagraniu kolejnego albumu z 1983 roku, „Allies”, trio nie nagrywało razem przez kolejne siedem lat. 

 Pod koniec 1985 roku Crosby został skazany na karę więzienia po ucieczce z kliniki leczenia uzależnień, do której trafił zamiast odbyć poprzednią karę; po wyjściu na wolność w sierpniu następnego roku w końcu pokonał swoje demony, a później opisał mroczne szczegóły swojego uzależnienia w znakomitej autobiografii „Long Time Gone”. W 1988 roku - 18 lat po wydaniu „Déjà Vu” - Crosby ponownie połączył siły ze Stillsem, Nashem i Youngiem, tworząc „American Dream”. Jego drugi solowy album, „Oh Yes I Can”, ukazał się w końcu w następnym roku. 

Po wydaniu w 1990 roku albumu „Live It Up” wytwórni CSN, Crosby nadal cierpiał,osobiste nieszczęścia - najpierw został ciężko ranny w wypadku motocyklowym, a następnie w 1994 roku stracił dom w Los Angeles w wyniku potężnych zniszczeń spowodowanych trzęsieniem ziemi. Kilka miesięcy później powrócił na pierwsze strony gazet, gdy ogłoszono, że zdiagnozowano u niego wirusowe zapalenie wątroby typu C i  z powodu niewydolności wątroby, przechodząc w 1995 roku udany przeszczep narządu. W okresie rekonwalescencji, który nastąpił po tym, Crosby poznał Jamesa Raymonda, syna, którego oddał do adopcji ponad trzy dekady wcześniej, a który również był zawodowym muzykiem; wkrótce zaczęli razem pisać piosenki, a z gitarzystą Jeffem Pevarem założyli CPR, wydając serię albumów i regularnie koncertując. 

Na początku 1997 roku Crosby, Stills & Nash zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame; sześć lat wcześniej Crosby po raz pierwszy wszedł do Hall of Fame jako członek The Byrds. Young powrócił do zespołu w 1999 roku na płycie Looking Forward, a w jej następstwie odbyła się trasa koncertowa z okazji nowego tysiąclecia - nazwana „CSNY2K” - zapowiadająca pierwszy wspólny wyjazd kwartetowy od ćwierćwiecza. Crosby ponownie znalazł się na pierwszych stronach gazet, gdy na początku 2000 roku ujawniono, że jest ojcem dzieci piosenkarki Melissy Etheridge i jej partnerki Julie Cypher; w tym samym roku wydał również drugą książkę, „Stand and Be Counted”, w której zebrał wywiady z aktorami i muzykami, aby zgłębić związek celebrytów i aktywizmu społecznego. 

Od 2001 roku trasa koncertowa Crosby, Stills & Nash stała się regularnym i corocznym wydarzeniem, a Crosby znalazł bezpieczne schronienie i poczucie wspólnoty na scenie u boku swoich muzycznych towarzyszy z ponad czterdziestoletnim doświadczeniem. Zarówno w 2002, jak i 2006 roku Young uzupełnił skład CSNY na koncerty. Chociaż politycznie motywowana trasa Freedom of Speech z 2006 roku była w dużej mierze inspirowana muzą Younga, utwór Crosby'ego „Déjà Vu” stanowił kamień węgielny koncertu i posłużył za tytuł zarówno albumu koncertowego z 2008 roku, jak i filmu dokumentującego trasę. Również w 2006 roku Crosby wraz z Nashem towarzyszyli gitarzyście Pink Floyd, Davidowi Gilmourowi, podczas sesji nagraniowych do jego solowego albumu „On an Island”, a następnie pomagali mu promować płytę podczas trasy. 

 Obszerny, bogato wydany, trzypłytowy album retrospektywny Voyage ukazał się w 2007 roku. Wyprodukowany przez Nasha i archiwistę Joela Bernsteina, zbiór zawierał dwa krążki z klasycznym materiałem oraz jeden z niewydanymi nagraniami i stanowił wzór dla albumu Nasha „Reflections” z 2009 roku oraz albumu „Carry On” z 2013 roku wydawnictwa Stills. Latem 2013 roku Crosby zaczął mówić o sesjach nagraniowych do swojego czwartego solowego albumu, pierwszego od ponad 20 lat. Album „Croz”, wyprodukowany we współpracy z jego synem Raymondem, z udziałem Wyntona Marsalisa i Marka Knopflera, ukazał się pod koniec stycznia 2014 roku.  Piosenkarz i autor tekstów współpracował następnie z Michaelem League ze Snarky Puppy. Obaj napisali razem kilka piosenek, a następnie dyskutowali, ile czasu zajmie nagranie albumu. League chciał dwóch tygodni; Crosby chciał miesiąca. Pracując w studiu Groove Master Jacksona Browne'a, album został ukończony w 12 dni. 

 Pierwszy singiel „Things We Do for Love” ukazał się w lipcu 2016 roku; pełnometrażowy „Lighthouse” pojawił się w październiku. Kontynuując tę ​​owocną passę późnej kariery, Crosby wydał kolejny album w następnym roku. Wydany we wrześniu 2017 roku album „Sky Trails” został ponownie wyprodukowany przez Raymonda i zawierał cover utworu „Amelia” Joni Mitchell z jej albumu „Hejira” z 1976 roku. Zapowiedział on jesienną trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych, promującą album. Crosby szybko, w październiku 2018 roku, wydał „Here If You Listen”, w którym ponownie wystąpił zespół z Michaelem League, wspierający piosenkarkę i autorkę tekstów na płycie „Lighthouse”. Cameron Crowe wyprodukował film dokumentalny w reżyserii A.J. Eatona „David Crosby: Remember My Name”, który miał premierę na Festiwalu Filmowym Sundance w 2019 roku. Ósmy solowy album Crosby'ego, nazwany na cześć piosenki Joni Mitchell, „For Free”, ukazał się w lipcu 2021 roku; na płycie gościnnie wystąpił Michael McDonald i znalazł się utwór Donalda Fagena. Rok później wydał album nagrany w 2018 roku z zespołem Lighthouse, zatytułowany „Live at the Capitol Theater”.  

Okazało się, że był to ostatni album wydany za jego życia, ponieważ zmarł 18 stycznia 2023 roku, w wieku 81 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Music Is Love/Laughing	David Crosby	05.1971	-	95[1]	Atlantic 2792	[written by Graham Nash, Neil Young, David Crosby][produced by David Crosby]
Hero/Coverage	David Crosby And Phil Collins	05.1993	56[3]	44[20]	Atlantic 87360	[written by Phil Collins, David Crosby][produced by Phil Collins]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If I Could Only Remember My Name	David Crosby	03.1971	-	12[18]	Atlantic 7203	[gold-US][produced by David Crosby]
Oh Yes I Can	David Crosby	02.1989	-	104[10]	A&M 5232	[produced by David Crosby, Craig Doerge ,Stanley Johnson]
Thousand Roads	David Crosby	06.1993	-	133[8]	Atlantic 82 484	[produced by Phil Collins, Nick Davis, Don Was, Dean Parks, David Crosby, Glyn Johns, Stephen Barncard ,Phil Ramone]
Croz	David Crosby	02.2014	48[1]	36[3]	Blue Castle BCR 11421 [UK]	[produced by Daniel Garcia ,David Crosby ,James Raymond]
Lighthouse	David Crosby	11.2016	-	117[1]	Decca 4797778 [UK]	[produced by Michael League,Fab Dupont]

L.A. Dream Team

 L.A. Dream Team był zespołem hiphopowym z siedzibą w Los Angeles w Kalifornii,
działającym w latach 1985–1989, 1993 i 1996. Zespół został założony w 1985 roku przez Chrisa „Snake Puppy” Wilsona i Rudy'ego Pardee. Byli jednymi z pierwszych zespołów hiphopowych z Zachodniego Wybrzeża. 

 Zespół powstał na początku lat 80-tych XX wieku z inicjatywy Rudy'ego Pardee i Chrisa „Snake Puppy” Wilsona. Duet założył własną wytwórnię Dream Team Records, która wydawała zarówno własne płyty, jak i wydawnictwa innych kalifornijskich raperów. Do najbardziej znanych wczesnych wydawnictw zespołu należą „The Dream Team Is in the House”, „Nursery Rhymes” i „Rockberry Jam”. Później do zespołu dołączyli Lisa Love, The Real Richie Rich i Big Burt.  

W 1986 roku grupa podpisała kontrakt z wytwórnią MCA Records, która wydała albumy „Kings Of The West Coast” (1985) i „Bad To The Bone” (1986). Po śmierci Love w wypadku samochodowym w 1986 roku, jej miejsce zajęli Robin Williams (The Robin) i Tanisha Hill (Tish Jones). W tym składzie nagrali w 1989 roku album „Back to Black” dla MCA Records. Popularność komercyjna grupy spadła wraz z rozwojem mainstreamowej muzyki electro pod koniec lat 80-tych i pojawieniem się gangsta rapu z Zachodniego Wybrzeża na początku lat 90-tych. 

 W latach 1990-1991 Pardee nagrywał z różnymi artystami. W latach 1992-1994 Pardee, Friend-Z i TJ „Ragaman-T” występowali jako DTP (początkowo Dream Team Posse, później Diverse Thought Process). Trio nagrało niewydany album zatytułowany „Footsoldiers On Maneuvers”, na którym wystąpili we współpracy z DBS Mob i Paranoia Dragon. Wydali singiel „Rockberry Revisited”, zaktualizowaną wersję „Rockberry Jam”, wspieraną przez stronę B utworu „100 Proof (To the Zoom)”. Chris Wilson również współpracował z innymi artystami i nagrał niewydaną ep-kę. Zajmował się również produkcją wideo i muzyki.

  Pardee pracował w branży informatycznej, pracując dla Universal jako analityk ds. usług biznesowych, a później jako kierownik projektu. Pardee i Wilson później ponownie połączyli siły, aby wydać singiel w gatunku G-funk. Pardee założył później zespół Family Dream, w którego skład weszli byli członkowie Dream Teamu: Big Burt, Tanisha Hill i The Robin. Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Motown Records. Rudy Pardee zginął w wypadku podczas nurkowania w 1998 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nursery Rhymes	L.A. Dream Team	08.1986	-	-	MCA 52860	[written by M. Perison, R. "Richie Rich" Anthony][produced by L.A. Dream Team][50[10].R&B Chart]

Cretones

The Cretones to powerpopowy zespół z Los Angeles z początku lat 80-tych.
 Kierowany przez wokalistę/gitarzystę i byłego członka Eddie Boy Band, Marka Goldenberga (który napisał również większość materiału The Cretones), zespół charakteryzował się silnym poczuciem melodii i dowcipem lirycznym, co stawiało go o klasę wyżej niż większość ich new wave'owych rówieśników. Pozostałymi członkami byli Peter Bernstein (gitara basowa, wokal), Steve Beers (perkusja) i Steve Leonard (klawisze, wokal). 

 

 Oba ich albumy zostały wydane przez wytwórnię Richarda Perry'ego Planet Records. Na liście Billboard Hot 100, jedyny utwór zespołu, „Real Love”, osiągnął szczyt na 79. miejscu w czerwcu 1980 roku ; pochodził on z albumu Thin Red Line. Utwór „Empty Heart” z ich drugiego albumu „Snap Snap” był ich jedynym innym utworem, który był szeroko grany w stacjach rockowych, ale nie znalazł się na listach przebojów jako singiel. 

 

 Są prawdopodobnie najbardziej znani jako zespół, który dostarczył trzy utwory na nowofalowy album rockowy Lindy Ronstadt „Mad Love”. Ogromny sukces Ronstadt posłużył za prekursorski i uwydatnił agresywne kompozycje Goldenberga. Po rozpadzie zespołu, Goldenberg napisał utwór „Automatic” dla Pointer Sisters, który w 1984 roku znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów. Później koncertował z takimi artystami jak Peter Frampton i Chris Isaak i odniósł umiarkowany sukces jako instrumentalista new age w Japonii.  

 

Od 1994 roku jest głównym gitarzystą Jacksona Browne'a i nadal pisze, gra i produkuje. Członkowie Cretones, Steve Beers i Peter Bernstein, pomogli wyprodukować i skomponować muzykę do programu telewizyjnego „21 Jump Street”. Beers zajmował się produkcją telewizyjną, a Bernstein skomponował muzykę do wielu filmów i seriali telewizyjnych.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Real Love/Ways Of The Heart	Cretones	05.1980	-	79[6]	Planet 45911	[written by Mark Goldenberg][produced by Peter Bernstein]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thin Red Line	Cretones	03.1980	-	125[10]	Planet 5	[produced by Peter Bernstein ]

Johnny Crawford

John Ernest Crawford  (ur. 26 marca 1946r -zm. 29 kwietnia 2021r) był amerykańskim
aktorem i piosenkarzem. Po raz pierwszy wystąpił przed publicznością w roli Myszki Miki. W wieku 12 lat Crawford zyskał sławę rolą Marka McCaina w serialu „Strzelec”, za którą w wieku 13 lat został nominowany do nagrody Emmy dla najlepszego aktora drugoplanowego. Crawford miał krótką karierę jako artysta nagraniowy w latach 50. i 60-tych XX wieku. Kontynuował występy w telewizji i filmach jako dorosły. Od 1992 roku Crawford dyrygował kalifornijską orkiestrą Johnny'ego Crawforda, orkiestrą taneczną z tradycjami, występującą podczas specjalnych wydarzeń. 

 

 Crawford urodził się w Los Angeles jako syn Betty (z domu Megerlin) i Roberta Lawrence'a Crawforda seniora. Jego dziadkowie ze strony matki byli Belgami; jego dziadkiem ze strony matki był skrzypek Alfred Eugene Megerlin.W 1959 roku Johnny, jego starszy brat Robert L. Crawford Jr. (współgwiazda serialu Laramie) i ich ojciec Robert Sr. zostali nominowani do nagród Emmy (bracia za aktorstwo, a ojciec za montaż filmowy).

 

  Crawford rozpoczął karierę jako aktor dziecięcy. Jako jeden z pierwszych Myszkieterów The Walt Disney Company w 1955 roku, występował na scenie, w filmach i telewizji. Disney zaczynał z 24 oryginalnymi Myszkieterami, jednak pod koniec pierwszego sezonu studio zmniejszyło ich liczbę do 12, a Crawford został usunięty. Pierwszym ważnym przełomem w karierze Crawforda jako aktora była tytułowa rola w produkcji Lux Video Theatre „Little Boy Lost”, transmitowanej na żywo 15 marca 1956 roku. Wystąpił również w popularnym serialu westernowym „Jeździec znikąd” w 1956 roku, w jednym z niewielu kolorowych odcinków. Pracując jako freelancer przez dwa i pół roku, zgromadził prawie 60 ról telewizyjnych, w tym główne role w trzech odcinkach programu NBC „The Loretta Young Show” oraz występ jako Manuel w „I Am an American”, odcinku kryminału „Szeryf z Cochise”. Wystąpił w finale pierwszego sezonu serialu „The Restless Gun” z 1958 roku. Zagrał Bobby'ego Adamsa w dramacie „Courage of Black Beauty” z 1958 roku. Zagrał Tommy'ego Peela w odcinku „The Dealer” z 1958 roku w serialu „Opowieści z Wells Fargo”. Crawford w filmie „Strzelec” z 1961 roku Crawford był nominowany do nagrody Emmy w kategorii „Najlepszy aktor drugoplanowy” w 1959 roku, mając 13 lat.

 

 Nominację otrzymał za rolę Marka McCaina (syna Lucasa McCaina, granego przez Chucka Connorsa) w filmie „Strzelec”. Wśród swoich filmów, Crawford zagrał Indianina w filmie przygodowym „Indian Paint” (1965).W filmie „Żar” (1965) zagrał postać uwikłaną w konflikt z młodą dziewczyną graną przez Kim Darby, a w filmie „El Dorado” (1966) postać postrzeloną przez postać graną przez Johna Wayne’a. W 1969 roku zagrał młodego zastępcę szeryfa Billy'ego Norrisa w odcinku serialu „The Big Valley” zatytułowanym „The Other Face of Justice”.

 

 Podczas dwuletniej służby w armii USA Crawford pracował przy filmach szkoleniowych  jako koordynator produkcji, asystent reżysera, kierownik scenariusza i okazjonalnie aktor. W momencie honorowego zwolnienia ze służby w grudniu 1967 roku miał stopień sierżanta. Wystąpił w jednym z odcinków serialu telewizyjnego „Hawaii Five-O”. Z Sammym Davisem Jr. i Chuckiem Connorsem w 1962 roku . „The Resurrection of Broncho Billy” był filmem studenckim, który Crawford zgodził się zrealizować jako przysługę dla swojego bliskiego przyjaciela, producenta Johna Longeneckera. Zdobył on Oscara w 1970 roku w kategorii „Najlepszy krótkometrażowy film aktorski”. Crawford zagrał u boku Victorii Principal w filmie „The Naked Ape”, częściowo animowanym filmie fabularnym z 1973 roku, opartym na książce Desmonda Morrisa o tym samym tytule. Wyprodukowany przez Hugh Hefnera, okazał się porażką, która nie przyniosła pożytku żadnemu z artystów.

 

  W 1976 roku wystąpił w specjalnym 90-minutowym odcinku serialu „Domek na prerii” z Burlem Ivesem. Jego ostatnią rolą filmową była rola Williama S. Harta w westernie z 2019 roku „Bill Tilghman and the Outlaws”.

 

  Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych. Crawford cieszył się dużą popularnością wśród amerykańskich nastolatków i rozwijał karierę nagraniową w wytwórni Del-Fi Records, która przyniosła mu cztery przeboje z listy Billboard Top 40, w tym singiel „Cindy's Birthday”, który w 1962 roku osiągnął ósme miejsce na liście przebojów. Do jego innych hitów należały „Rumors” (12. miejsce w 1962 roku), „Your Nose Is Gonna Grow” (14. miejsce w 1962 roku) i „Proud” (29. miejsce w 1963 roku). Od 1992 roku Crawford dyrygował kalifornijską orkiestrą tańca vintage, która występowała na specjalnych imprezach. Oficjalna nazwa zespołu brzmiała JCO (Johnny Crawford Orchestra). Logo JCO pojawiało się na perkusji Crawforda podczas występów zespołu w Las Vegas. Zespół był sponsorowany przez Playboy Jazz Festival, a orkiestra była wybierana na 15 kolejnych dorocznych gal rozdania nagród Art Directors Guild Awards w The Beverly Hilton w Beverly Hills w Kalifornii. Zremasterowana wersja wysoko ocenianego  pierwszego albumu orkiestry, Sweepin' the Clouds Away, została wydana 21 sierpnia 2012 roku nakładem wytwórni CD Baby. 

 

Crawford odegrał kluczową rolę we wczesnej karierze artystki Victorii Jackson, znana z programu Saturday Night Live. Po tym, jak wystąpili razem w letniej produkcji „Spotkajmy się w St. Louis”, podarował jej bilet w jedną stronę do Kalifornii i zachęcił do kontynuowania kariery w Hollywood. To umożliwiło Jackson pierwsze występy w programie „The Tonight Show Starring Johnny Carson”, a następnie stałą rolę w programie „SNL”.Crawford odnowił kontakt z Charlotte Samco, swoją licealną miłością, w 1990 roku, a w 1995 roku wzięli ślub. W 2019 roku stacja telewizyjna MeTV poinformowała, że ​​u Crawforda zdiagnozowano chorobę Alzheimera. Jego wieloletni przyjaciel, aktor Paul Petersen, założył zbiórkę funduszy na GoFundMe, aby pomóc w pokryciu kosztów leczenia Crawforda. Crawford zmarł w domu opieki 29 kwietnia 2021 roku w wieku 75 lat, po zakażeniu COVID-19, a następnie zapaleniem płuc, a następnie chorobą Alzheimera.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Daydreams/So Goes The Story	Johnny Crawford	06.1961	-	70[4]	Del-Fi 4162	[written by Al Hazan]
Patti Ann/Donna	Johnny Crawford	03.1962	-	43[9]	Del-Fi 4172	[written by Fred Smith & Cliff Goldsmith]
Cindy's Birthday/Something Special	Johnny Crawford	05.1962	-	8[13]	Del-Fi 4178	[written by H. Winn, J. Hooven]
Your Nose Is Gonna Grow/Mr. Blue	Johnny Crawford	08.1962	-	14[9]	Del-Fi 4181	[written by J. Hooven, H. Winn]
Rumors/No One Really Loves A Clown	Johnny Crawford	11.1962	-	12[10]	Del-Fi 4188	[written by H. Greenfield, H. Miller][produced by Jerry Goffin]
Proud/Lonesome Town	Johnny Crawford	01.1963	-	29[8]	Del-Fi 4193	[written by B. Mann, C. Weil][produced by Bob Keene]
Cry On My Shoulder/When I Fall In Love	Johnny Crawford	04.1963	-	126[1]	Del-Fi 4203	[written by B. Buchanan, J. Keller]
Cindy's Gonna Cry/Debbie	Johnny Crawford	09.1963	-	72[7]	Del-Fi 4221	[written by C. Weil, B. Mann]
Judy Loves Me/Living In The Past	Johnny Crawford	01.1964	-	95[3]	Del-Fi 4231	[written by Jan Berry, Artie Kornfeld & Don Altfeld][produced by Jan Berry, Artie Kornfeld]
Sandy/Ol' Shorty	Johnny Crawford	08.1964	-	108[2]	Del-Fi 4229	[written by T. Fell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Young Man's Fancy	Johnny Crawford	09.1962	-	40[10]	Del-Fi 1223	-
His Greatest Hits	Johnny Crawford	05.1963	-	126[5]	Del-Fi 1229	-