Z archiwum...rocka : Alternative rock

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Alternative rock. Pokaż wszystkie posty

sobota, 21 lutego 2026

Local H

Znani z niekonwencjonalnego, dwuosobowego składu, hardrockowi artyści Local H
zbudowali karierę na balansowaniu na cienkiej granicy między indie a klasycznym rockiem, umiejętnie łącząc sarkastyczne teksty z hojną dawką power akordów i sprzężeń zwrotnych. Zdobyli sławę w erze grunge'u, ale ich atak był inny - utwory Scotta Lucasa i ich gitara/bas nadały im bardziej elementarny i awangardowy charakter, a jego zainteresowanie współczesnym popem (dostosowane do jego wymagań dotyczących głośności) ujawniło bardziej otwarte podejście muzyczne niż jego koledzy.

Local H odniósł komercyjny i krytyczny sukces dzięki albumowi „As Good as Dead” z 1996 roku, a na albumie „Whatever Happened to P.J. Soles?” z 2004 roku zaprezentowali gorzką refleksję nad sukcesem i jego brakiem. Album „Lifers” z 2020 roku pokazał, że tworzą inteligentną, mocną muzykę 25 lat po debiucie.

Historia Local H rozpoczęła się w Zion w stanie Illinois, gdzie koledzy ze szkoły średniej, Scott Lucas (gitara) i Matt Garcia (bas), założyli zespół Rude Awakening. W 1987 roku grupa była już kwartetem z kolegami z liceum, Johnem Sparkmanem na gitarze i Joe Danielsem na perkusji. W 1990 roku zespół przekształcił się w pierwsze wcielenie Local H, ale w 1991 roku Sparkman opuścił zespół, a oni kontynuowali działalność jako trio. Local H zaczął przyciągać uwagę wytwórni płytowych, gdy Garcia odszedł z zespołu w 1993 roku. Mając problemy ze znalezieniem basisty i pragnąc zacząć grać koncerty, Lucas, z pomocą przyjaciela i technika gitarowego, Tobeya Fleschera, zaprojektował połączenie gitary i basu, z przetwornikiem basowym śledzącym dwie niskie struny i przesyłającym ich sygnał do oddzielnego wzmacniacza basowego. Metodą prób i błędów Lucas i Flescher opracowali działający zestaw, który zapewnił im mocne niskie tony w połączeniu z gitarą Lucasa.

We wrześniu 1993 roku dwuosobowy Local H ruszył z kopyta. Specjalista ds. A&R z Island Records był zachwycony ich muzyką i nowatorskim podejściem, a Local H podpisali kontrakt z wytwórnią, debiutując w 1995 roku albumem „Ham Fisted”, dość mało oryginalnym krążkiem, który zyskał sobie łatkę aspirujących do miana Nirvany. Jego następca, znacznie ulepszony album „As Good as Dead” z 1996 roku, to już zupełnie inna historia, znacznie poszerzając paletę brzmieniową Local H i ugruntowując ich tożsamość jako najwybitniejszych ironistów Środkowego Zachodu. Album, z dobrze skomponowanymi power popowymi singlami radiowymi, takimi jak „Bound for the Floor” i „Eddie Vedder”, ostatecznie uzyskał status złotej płyty i pomógł Local H zyskać uznanie za rock alternatywny, jednocześnie potwierdzając sprzeczne powiązania duetu z klasycznym hard rockiem. Choć mniej skupiony i nie tak bezpośredni, wciąż solidny album Pack Up the Cats z 1998 roku zdawał się podtrzymywać rosnącą dynamikę zespołu. Jednak problemy wytwórni płytowej (firma macierzysta Island, Polygram, była w trakcie przejmowania przez Universal Music) skutecznie podcięły zespół, album zaginął w tłumie, a Local H zawiesił działalność na prawie trzy lata.

W międzyczasie Daniels opuścił zespół, a jego miejsce zajął były perkusista Triple Fast Action (i technik perkusyjny Bun E. Carlos), Brian St. Clair. Lucas i St. Clair powrócili w 2000 roku z nowym albumem i nową wytwórnią. Album Here Comes the Zoo został wydany przez Palm Pictures, odnogę dawnej Island Records, i zawierał więcej środkowo-zachodniego niepokoju i ciętej satyry, które zawsze definiowały hard rock Lucasa, ale dodał bardziej zacięty styl gry na perkusji St. Clair. Po nieustannym tournée duet powrócił w 2003 roku z wściekłą i agresywną EP-ką „No Fun”, wydaną przez chicagowską wytwórnię punkową Thick Records po tym, jak Local H pokłócił się z Palm.

Piąty długogrający album zespołu, „Whatever Happened to P.J. Soles?”, ukazał się wiosną 2004 roku i był kolejnym luźnym albumem koncepcyjnym o pogodzeniu się z tym, co większość uznałaby za porażkę. Mocny koncert Local H został udokumentowany na wieki na albumie „Local H Comes Alive” z 2005 roku (który zawierał nowy utwór studyjny, wzmocniony cover utworu Britney Spears „Toxic”), a trzy lata później grupa połączyła siły z Shout! Factory, aby wydać „12 Angry Months”, kolejny album koncepcyjny, tym razem opowiadający o rozpadzie związku. W 2010 roku Lucas i St. Clair oddawali się swojej słabości do oryginalnych coverów, wydając EP-kę „Local H's Awesome Mix Tape, Vol. 1, zawierający osiem utworów takich artystów jak TV on the Radio, Pink Floyd, Concrete Blonde i The Misfits; EP został wydany przez własną wytwórnię zespołu, G&P Records.

W 2012 roku Local H wydał kolejny album koncepcyjny, Hallelujah! I'm a Bum!, opowiadający o polityce codziennego życia podczas mroźnej zimy w Chicago. Podczas trasy promującej album, Lucas został napadnięty po koncercie w Moskwie w lutym 2013 roku; incydent pozbawił go telefonu, portfela i paszportu, a także uszkodził struny głosowe, co zmusiło go do odwołania kilku koncertów. Kilka miesięcy później Local H wrócili w trasę, ale w październiku 2013 roku Brian St. Clair zagrał swoje ostatnie koncerty z zespołem, polubownie rozstając się z Lucasem, aby poświęcić więcej czasu swojej trasie.

Ostatnie nagrania St. Clair z Local H, drugi Awesome Mixtape z coverami, ukazały się w grudniu 2014 roku. Lucas nie tracił czasu, ogłaszając w listopadzie 2013 roku, że Ryan Harding, który grał z Brüder i Ghost Towns of the West, został nowym perkusistą. Nowy skład wkrótce ruszył w trasę, a w kwietniu 2014 roku grupa wydała swój pierwszy utwór z Hardingiem - singiel z hardrockowym coverem utworu Lorde „Team”. W listopadzie 2014 roku Local H uruchomił kampanię crowdfundingową za pośrednictwem Pledge Music, aby sfinansować nagranie kolejnego albumu. Plan okazał się sukcesem, gromadząc 176 procent pierwotnego celu zespołu, a album „Hey Killer” ukazał się w kwietniu 2015 roku.

W 2016 roku, z okazji 20. rocznicy albumu „As Good as Dead” (który w tym samym roku doczekał się reedycji deluxe na winylu), Local H zorganizował trasę koncertową, podczas której Lucas i Harding zagrali otwierający koncert z najnowszym materiałem, Joe Daniels przejął rolę perkusisty, grając „As Good as Dead” w całości, a obaj perkusiści dołączyli do Lucasa na wielki finał. W 2017 roku Metallica rozpoczęła konkurs „Hit the Stage”, w którym zespoły rywalizowały o miejsce w składzie na pięciodniową trasę koncertową po stadionach, której gwiazdami byli ikony metalu. Local H rzucił się do ringu i ostatecznie wygrał, a wersja zespołu z Lucasem i Hardingiem zagrała przed jedną z największych publiczności w karierze zespołu. W 2017 roku Local H odbył również trasę koncertową po Europie z Helmet, a nagrania z tych koncertów zostały wydane w 2018 roku pod tytułem „Live in Europe”.

W kwietniu 2020 roku Local H wydał swój pierwszy od pięciu lat album studyjny „Lifers”, który został nagrany przez Steve'a Albiniego i Andy'ego Gerbera, a zmiksowany przez J. Robbinsa. Album ukazał się w momencie, gdy pandemia COVID-19 sparaliżowała branżę muzyki na żywo, co pokrzyżowało plany trasy promującej album. Zespół odpowiedział, grając akustyczne i elektryczne koncerty transmitowane na żywo z sali prób, a także dając kilka koncertów w kinach samochodowych. Local H wydał również prowizoryczną EP-kę „Local H's Awesome Quarantine Mixtape, Vol. 3”, która, podobnie jak poprzednie wydawnictwa Awesome Mixtape, poświęcona była coverom, a duet wykonał utwory Prince'a, The Kinks, Blondie, The Eurythmics i innych. W sierpniu 2021 roku zespół wznowił trasę koncertową, najpierw grając serię koncertów przed Soul Asylum, a następnie jako współgwiazda z Radkeyem. Pomimo środków ostrożności, Lucas i Harding na początku października otrzymali pozytywne wyniki testów na COVID-19, a trasa została zawieszona, choć pod koniec miesiąca oboje byli już na tyle zdrowi, że mogli wznowić występy.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
As Good as Dead	Local H	01.1997	-	147[7]	Island 524 202	[produced by Local H ,Steven Haigler]
Pack Up the Cats	Local H	09.1998	-	140[2]	Island 524 549	[produced by Roy Thomas Baker]

sobota, 7 lutego 2026

Relient K

Zespół Relient K z Canton w stanie Ohio powstał w 1998 roku i dołączył do grona
chrześcijańskich artystów punk-popowych (MxPx, Ghoti Hook, Slick Shoes) swoim debiutanckim albumem z 2000 roku, zatytułowanym po prostu „Relient K”, łącząc chwytliwe melodie i aroganckie nastawienie z duchowymi troskami. Płytę wyprodukował gitarzysta dc Talk, Mark Townsend, a zespół tworzyli: wokalista/gitarzysta/pianista Matt Thiessen, gitarzysta Matthew Hoopes, basista Brian Pittman i perkusista Stephen Cushman. Pod koniec roku David Douglas zastąpił Cushmana, a Relient K w sierpniu 2001 roku wydał kolejny album „The Anatomy of the Tongue in Cheek”. Album sprzedał się w nakładzie 300 000 egzemplarzy, a dynamika Relient K rosła, ponieważ zespół zagrał prawie 200 koncertów w Ameryce Północnej przed końcem roku.

Trzeci album, „Two Lefts Don't Make a Right... But Three Do”, zadebiutował na 38. miejscu listy 200 najlepszych albumów Billboardu po premierze wiosną 2003 roku. Zespół nie tracił czasu na nagranie czwartego albumu; „MMHMM”, wyprodukowany przez wokalistę Thiessena i Townsenda z dc Talk, a zmiksowany przez Toma Lorda-Alge, został wydany w listopadzie 2004 roku przez Gotee/Capitol. W pierwszym tygodniu sprzedano ponad 51 000 egzemplarzy „MMHMM”, osiągając 15. miejsce na liście 200 najlepszych albumów i pierwsze miejsce wśród albumów chrześcijańskich. Ostatecznie album uzyskał status złotej płyty, co było trzecim z rzędu albumem Relient K, a zespół wkroczył do mainstreamu, a single „Be My Escape” i „Who I Am Hates Who I've Been” odniosły ogromny sukces w radiu i MTV.

Pittman opuścił zespół po wydaniu MMHMM (później grając w Inhale/Exhale), a John Warne (ex-Ace Troubleshooter) zastąpił go na basie podczas tras koncertowych, stając się stałym członkiem w 2005 roku. W tym samym roku Relient K zatrudnił Jonathana Schnecka jako trzeciego gitarzystę (który grał również na banjo i dzwonkach), co dało im status kwintetu. Podczas gdy Relient K stale koncertował, promując MMHMM, w listopadzie 2005 roku ukazał się Apathetic EP, będący kolejną atrakcją dla fanów, gdy zespół przygotowywał się do wydania kolejnego albumu. Five Score & Seven Years Ago (jak na ich piąty album w ciągu siedmiu lat), w dużej mierze wyprodukowany przez Howarda Bensona (My Chemical Romance, Less Than Jake), został wydany na początku marca 2007.

Wierny formie, Relient K wyruszył na pełną rundę krajowych koncertów, w tym wiosenne pokazy z Mae i Sherwood, zanim wydał album o tematyce świątecznej Let It Snow Baby... Let It Reindeer (zawierający kilka utworów z poprzedniego świątecznego wydawnictwa zespołu, Deck the Halls, Bruise Your Hand) później tej jesieni. W październiku Douglas ogłosił, że opuszcza Relient K, aby poświęcić się w pełni swojemu pobocznemu projektowi Gypsy Parade. Został on zastąpiony na początku 2008 roku przez Ethana Lucka, który towarzyszył grupie podczas występów na Warped Tour w tym samym roku.

W lipcu grupa wydała album ze stroną B The Bird and the Bee Sides, który został dołączony do The Nashville Tennis EP. Zespół wydał swój szósty album studyjny, „Forget and Not Slow Down”, w 2009 roku. Dwie siedmioutworowe EP-ki z coverami, zatytułowane „K Is for Karaoke, Pt. 1” i „Pt. 2”, ukazały się w 2011 roku. Później, połączone w jeden album długogrający, „K Is for Karaoke” zawierało ich interpretacje hitów takich artystów jak Cyndi Lauper, The Wallflowers, Cake, Toto i Stone Temple Pilots. Ich kolejny zestaw autorskich utworów ukazał się dopiero w 2013 roku. Podczas nagrywania Luck rozstał się z zespołem, a jego miejsce kilka miesięcy później zajął ten sam perkusista, którego zastąpił, David Douglas.

Siódmy album długogrający zespołu, „Collapsible Lung”, ukazał się tego samego lata i osiągnął 16. miejsce na liście Billboard 200. Ich ósmy album również okazał się sukcesem. Płyta Air for Free, wyprodukowana przez Marka Lee Townsenda, zawierała singiel „Look on Up” i zadebiutowała na 44. miejscu na liście Billboard 200, zajmując jednocześnie pierwsze miejsce na liście przebojów chrześcijańskich.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Be My Escape	Relient K	07.2005	-	82[4]	Gotee	[gold-US][written by Matthew Thiessen][produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]
Who I Am Hates Who I've Been	Relient K	01.2006	-	58[11]	Gotee	[gold-US][written by Matthew Thiessen][produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Anatomy of the Tongue in Cheek	Relient K	09.2001	-	158[1]	Gotee 2842	[gold-US][produced by Mark Lee Townsend]
Two Lefts Don't Make a Right...but Three Do	Relient K	03.2003	-	38[15]	Gotee 2890	[gold-US][produced by Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
Mmhmm	Relient K	11.2004	-	15[52]	Gotee 72 953	[gold-US][produced by Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
Apathetic EP	Relient K	11.2005	-	94[1]	Gotee 42 009	[produced by Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
Five Score and Seven Years Ago	Relient K	03.2007	-	6[20]	Gotee 84637	[produced by Howard Benson,Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
Let It Snow, Baby... Let It Reindeer	Relient K	11.2007	-	96[8]	Capitol 509995 08202 2 1	[produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]
The Bird and the Bee Sides	Relient K	07.2008	-	25[7]	Gotee 70009	[produced by Mark Lee Townsend]
Forget and Not Slow Down	Relient K	07.2013	-	16[2]	Jive 2-520696	[produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]
Collapsible Lung	Relient K	10.2009	-	15[5]	Mono vs Stereo 70044	[produced by Paul Moak,Aaron Sprinkle]
Air for Free	Relient K	08.2016	-	44[1]	Mono vs. Stereo 0669447005421 [UK]	[produced by Mark Lee Townsend]

niedziela, 18 stycznia 2026

Queens of the Stone Age

Queens of the Stone Age wyłonili się ze stonerowego undergroundu lat 90-tych,
stając się jednym z czołowych zespołów heavy rockowych XXI wieku. Przemianę zapoczątkowało wydanie ich debiutanckiego albumu „Rated R” w 2000 roku. Mroczne zanurzenie w chemicznym nadmiarze, album pokazał kunszt QOTSA w łączeniu , brudnych gitar ze zmienną psychodelią-połączenie idealne dla pustyni, którą frontman Josh Homme nazywał domem. Przez lata Homme pozostawał jedyną stałą w zmiennym składzie QOTSA, będąc filarem zespołu, gdy członkowie i goście przemieszczali się po studiu i scenie.

Obecność Dave'a Grohla na perkusji na albumie „Songs for the Deaf” z 2002 roku pomogła zespołowi dotrzeć do szerszej publiczności w Ameryce, stawiając go w awangardzie hard rocka. Skład QOTSA ustabilizował się po wydaniu „…Like Clockwork” z 2013 roku, albumu, który przywrócił im status niezależnego zespołu, a jednocześnie zapewnił im pierwsze miejsce na liście Billboardu. Homme kontynuował ten sam kwintet na wyprodukowanych przez Marka Ronsona „Villains” oraz „In Times New Roman...”, albumie z 2023 roku, na którym odkrywali nowe odcienie i tekstury w swojej palecie.

Queens of the Stone Age ma swoje korzenie w Kyuss, zespole stoner rockowym, którego Josh Homme przewodził na początku lat 90-tych. Po rozpadzie Kyuss w 1995 roku, Homme był gitarzystą wspierającym na trasie koncertowej Screaming Trees, a następnie postanowił założyć nowy zespół o nazwie Gamma Ray. EP-ka o tym samym tytule ukazała się w 1996 roku, zanim niemiecki zespół metalowy Gamma Ray zagroził pozwem sądowym z powodu tej nazwy. Biorąc przykład z pseudonimu nadanego grupie przez producenta Chrisa Gossa, Homme postanowił zmienić nazwę swojego raczkującego zespołu na Queens of the Stone Age, ujawniając ten przydomek na składance Roadrunner, stworzonej przez różnych artystów, Burn One Up! Music for Stoners w 1997 roku.

Później tego samego roku, split EP Kyuss/Queens of the Stone Age - zawierający stare utwory tego drugiego i nowy materiał pierwszego - potwierdził przejście między dwoma zespołami Homme'a. Homme współprodukował debiutancki album Queens of the Stone Age z 1998 roku, zatytułowany po prostu „Queens of the Stone Age”, z Joe Barresim, który ukazał się w Loosegroove, niezależnym wydawnictwie Stone'a Gossarda i Regana Hagara z Pearl Jam. Z Alfredo Hernandezem na perkusji, Homme zagrał na wszystkich gitarach oraz większości basu i instrumentów klawiszowych na płycie, ale wkrótce rozszerzył QOTSA na zespół koncertowy, w którym wystąpił były basista Kyuss, Nick Oliveri, oraz gitarzysta Dave Catching; Ten ostatni grał na pierwszym albumie zmieniającego kształt wspólnego projektu Homme'a, „Desert Sessions”, który ukazał się w 1997 roku. Grupa nie była jednak w żadnym wypadku pewna swojej pozycji. Kiedy QOTSA weszło do studia, aby nagrać swój debiutancki album dla dużej wytwórni „Rated R”, Hernandeza już nie było w zespole; Nick Lucero i Gene Trautmann podzielili się rolami perkusisty na płycie. Współprodukowany przez Homme'a i Gossa, a wydany nakładem Interscope, album „Rated R” błyskawicznie zyskał popularność QOTSA. „The Lost Art of Keeping a Secret” zapewnił zespołowi miejsce w pierwszej czterdziestce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Występy na żywo na Ozzfest oraz z Foo Fighters i Hole pomogły im poszerzyć grono fanów, a wydarzenia takie jak aresztowanie Oliveriego za występ nago na festiwalu Rock in Rio w 2001 roku przyczyniły się do powstania nagłówków gazet. Cały ten szum osiągnął punkt kulminacyjny, gdy lider Foo Fighters - i były perkusista Nirvany -Dave Grohl, został tymczasowym członkiem QOTSA na trasę Songs for the Deaf z 2002 roku i towarzyszącą jej trasę koncertową w 2022 roku, w której udział wzięli Homme, Oliveri, Grohl, były wokalista Screaming Trees, Mark Lanegan, oraz gitarzysta i klawiszowiec A Perfect Circle, Troy Van Leeuwen.

Dzięki singlom „No One Knows” i „Go with the Flow”, Songs for the Deaf wyniosło Queens of the Stone Age do czołówki współczesnych zespołów rockowych, stanowiąc ciężki, psychodeliczny odpowiednik dominującego neo-garażowego rocka z początku XXI wieku. Grohl opuścił zespół po zakończeniu trasy Songs for the Deaf, wracając do regularnego występu w Foo Fighters; zastąpił go Joey Castillo, który wcześniej grał na perkusji w Danzig. W ślad za sukcesem QOTSA, Homme zaangażował się w szereg koncertów poza zespołem, między innymi grając na dwóch albumach Marka Lanegana i współpracując z Jesse Hughesem przy „Peace, Love, Death Metal”, pierwszym albumie ich zespołu Eagles of Death Metal.

Kiedy nadszedł czas na reaktywację QOTSA w celu nagrania kontynuacji „Songs for the Deaf”, zespół zrezygnował z Nicka Oliveriego; Homme zwolnił go z powodu problemów osobistych basisty. Gdy Alain Johannes zastąpił Oliveriego, grupa zakończyła nagrywanie „Lullabies to Paralyze”, robiąc miejsce na gościnne występy Billy'ego Gibbonsa z ZZ Top i Shirley Manson. Po singlu „Little Sister”, „Lullabies to Paralyze” ukazało się w marcu 2005 roku, po którym nastąpiła trasa koncertowa, podczas której Lanegan okazjonalnie występował na ostatnich koncertach z zespołem.

Chris Goss powrócił, by współprodukować album Era Vulgaris z 2007 roku, u boku Homme'a. Gościnnie wystąpiło mniej osób niż zwykle - Julian Casablancas z The Strokes pojawił się w singlu „Sick, Sick Sick”, Lanegan zaśpiewał w jednym utworze - Era Vulgaris wystąpił w „Ju”.

W 2007 roku zespół zakończył kontrakt z Interscope. Po trasie koncertowej z basistą Michaelem Shumanem i klawiszowcem Deanem Fertitą- od tego momentu para ta stała się stałymi członkami QOTSA - zespół popadł w okres nieaktywności, ponieważ Homme przez kolejne kilka lat realizował inne projekty. Najważniejszym z nich był Them Crooked Vultures, trio z Dave'em Grohlem i basistą Led Zeppelin, Johnem Paulem Jonesem, który wydał album o tym samym tytule w 2009 roku. W kolejnym roku ukazało się luksusowe wznowienie albumu „Rated R”, a w 2011 roku zespół wznowił swój trudny do zdobycia debiutancki album i odbył krótką trasę koncertową promującą to luksusowe wydanie.

Queens of the Stone Age rozpoczęli nagrywanie nowego albumu w 2012 roku, przechodząc z perkusisty Joeya Castillo na jego następcę, Jona Theodore'a, podczas sesji. Na płycie QOTSA ponownie zaangażowało Grohla, a także zapewniło miejsce dla Marka Lanegana, Trenta Reznora, Alexa Turnera, Jake'a Shearsa i Eltona Johna, a także Nicka Oliveriego, który po raz pierwszy od dekady pojawił się na albumie QOTSA. Z gotowym albumem w ręku, Queens of the Stone Age podpisało kontrakt z Matador w 2013 roku, a album „...Like Clockwork” ukazał się w czerwcu tego samego roku. Wspierany singlami „My God Is the Sun” i „I Sat by the Ocean”, album „...Like Clockwork” znalazł się na szczycie listy Billboard 200, a także na listach przebojów Alternative, Digital, Hard Rock, Independent i Top Rock. Po sukcesie „...Like Clockwork”, Homme i inni członkowie Queens wzięli udział w projekcie dokumentalnym „Sound City” oraz albumie Iggy'ego Popa „Post Pop Depression” z 2016 roku i trasie koncertowej.

Przy „Villains”, siódmym albumie zespołu, QOTSA współpracowało z Markiem Ronsonem i zaprosiło do studia gościnnie Nikkę Costę i Matta Sweeneya. Z singlami „The Way You Used to Do” i „The Evil Has Landed”, album Villains zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboardu po premierze w sierpniu 2017 roku. Po trasie koncertowej Villains, Queens of the Stone Age zrobili sobie dłuższą przerwę, powracając w czerwcu 2023 roku z „In Times New Roman…”, trzecim albumem wydanym przez Matador. Był to pierwszy album QOTSA wyprodukowany przez zespół i bez udziału gości. Przyniósł on zespołowi dwie nominacje do nagrody Grammy w kategoriach Najlepszy Album Rockowy i Najlepsza Piosenka Rockowa za „Emotion Sickness”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The lost art of keeping a secret/Ode to Clarissa	Queens Of The Stone Age	08.2000	31[5]	-	Interscope 4973912	[written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Josh Homme, Chris Goss]
No one knows	Queens Of The Stone Age	11.2002	15[13]	51[20]	Interscope 4978082IMP	[2x-platinum-UK][written by Joshua Homme, Mark Lanegan][produced by Joshua Homme, Eric Valentine]
Go with the flow/No one knows	Queens Of The Stone Age	04.2003	21[10]	116[6]	Interscope 4978702	[gold-UK][written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Joshua Homme]
First it Giveth	Queens Of The Stone Age	08.2003	33[6]	-	Interscope 9810505	[written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Joshua Homme,Eric Valentine]
Little sister	Queens Of The Stone Age	03.2005	18[21]	88[9]	Interscope 9880670	[silver-UK][written by Joey Castillo,Joshua Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Joshua Homme,Joe Barresi]
In My Head	Queens Of The Stone Age	07.2005	44[5]	-	Interscope 9883541	[ written by Alain Johannes , Joey Castillo , Josh Freese , Troy Van Leeuwen][produced by Joshua Homme, Joe Barresi]
Sick, Sick, Sick	Queens Of The Stone Age	06.2007	165[1]	-	Interscope 0602517353787	[ written by Joey Castillo,Chris Goss,Josh Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Chris Goss and Josh Homme]
3's And 7's	Queens Of The Stone Age	06.2007	19[3]	-	Interscope 1735379	[ written by Joey Castillo,Josh Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Chris Goss and Josh Homme]
Make It wit Chu	Queens Of The Stone Age	12.2007	101[2]	-	Interscope 1753953	[silver-UK][ written by Alain Johannes,Michael Melchiondo,Josh Homme][produced by Chris Goss and Josh Homme]
My God Is the Sun	Queens Of The Stone Age	04.2013	118	-	Matador	[ written by Josh Homme, Troy Van Leeuwen ,Michael Shuman, Dean Fertita][produced by Josh Homme, Troy Van Leeuwen, Michael Shuman, Dean Fertita]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	10.1998	54[11]	-	Interscope 4906832	[silver-UK][produced by Joe Barresi, Josh Homme]
Rated R	Queens Of The Stone Age	06.2000	54[29]	-	Interscope 4906832	[gold-UK][produced by Chris Goss, Joshua Homme]
Songs for the deaf	Queens Of The Stone Age	09.2002	4[79]	17[50]	Interscope 4934352	[gold-US][2x-platinum-UK][produced by Adam Kasper, Joshua Homme,Eric Valentine]
Lullabies to paralyze	Queens Of The Stone Age	04.2005	4[24]	5[12]	Interscope 9880297	[gold-UK][produced by Joe Barresi, Josh Homme]
Over the Years and Through the Woods	Queens Of The Stone Age	11.2005	-	186[1]	Rekords 005719 [US]	[produced by Randi Wilens, Josh Homme]
Era Vulgaris	Queens Of The Stone Age	06.2007	7[8]	14[4]	Interscope 1736526	[gold-UK][produced by Josh Homme, Chris Goss]
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	03.2011	48[1]	-	Rekords Rekords REK 001CD	[produced by Joe Barresi, Josh Homme]
...Like Clockwork	Queens Of The Stone Age	06.2013	2[18]	1	Matador OLE 10402	[gold-UK][produced by Josh Homme,Queens of the Stone Age,James Lavelle]
Villains	Queens Of The Stone Age	09.2017	1[1][11]	3	Matador OLE 11252	[gold-UK][produced by Mark Ronson]
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	11.2022	42[1]	-	Matador OLE 1768LP	[produced by Joe Barresi, Josh Homme]
In Times New Roman...	Queens Of The Stone Age	06.2023	2[3]	9	Matador OLE 1947CD	[produced by Queens of the Stone Age]

sobota, 27 grudnia 2025

Third Eye Blind

Zespół Third Eye Blind powstał na początku lat 90-tych z incjatywy Stephana Jenkinsa.
Pierwszy skład tworzyli Stephan Jenkins, Adrian Burley (perkusja) i Jason Slater (bas).
Skład zmieniał się kilkakrotnie na przestrzeni ostatnich lat. Po pewnym czasie skład został uzupełniony przez Ariona Salazara (bas), Tony'ego Fredianelli (gitara) i Kevina Cadogana (gitara). Do czasu odejścia z zespołu z zespołu Fredianellego w 1994, zespół występował z dwoma gitarzystami. Równie często zmieniała się obsada na perkusji (kolejno Tim "Curveball" Wright, Steve Bowman, Michael Urbano), aż do czasu, gdy w 1995 roku do zespołu dołączył Brad Hargreaves.

Zespół koncertował w San Francisco i okolicach oraz nagrywał dema w latach 1994, 1995 (rozesłane do wytwórni płytowych), 1996, by w czerwcu tego roku podpisać kontrakt z wytwórnią Elektra. Debiutancki album zatytułowany "3EB" ukazał się 8 kwietnia 1997. Pochodzą z niego przebojowe nagrania: Semi-Charmed Life, Graduate, How's It Going To Be, Losing A Whole Year oraz Jumper , które długo utrzymywały się na amerykańskich listach przebojów.

W latach 97-98 zespół często koncertował otwierając koncerty m.in. Oasis, Rolling Stones, U2, a także w czasie samodzielnych tras koncertowych: "Put The Past Away", "Bring the Bay Tour" i "Bonfire Tour". Rok 1999 to czas wytężonej pracy nad drugim albumem, który ukazał się w listopdzie tegoż roku pod tytułem "Blue". Na początku roku 2000 kapelę opuszcza gitarzysta Kevin Cardogan, który zostaje zastąpiony przez ex-członka Tony'ego Fredianelli. 3rd Eye Blind odbyło także trasy koncertowe: "Dragons & Astronauts Tour" i "Red Summer Sun Tour", promujące to wydawnictwo. Obecnie muzycy przebywają w studiu nagraniowym pracując nad nową płytą, której wydanie planowane jest na 2002 rok...

Zespół kontynuował działalność, ale z wieloma zmianami w składzie i długimi przerwami między albumami przez kolejne piętnaście lat. Zespół wydał Out of the Vein w 2003 roku i Ursa Major w 2009 roku z gitarzystą Tonym Fredianellim, ale wkrótce potem rozstał się z nim, pozostawiając jedynie Jenkinsa i Hargreavesa jako pozostałych członków. Skład zespołu ustabilizował się ponownie w połowie lat 2010., dodając Kryza Reida (gitara prowadząca), Alexa Koppa (klawisze) i Alexa LeCavaliera (gitara basowa). Nowy skład zaowocował zwiększoną produkcją i krótszymi przerwami między wydawnictwami - Dopamine (2015) oraz serią EP-ek: We Are Drugs (2016) i Thanks for Everything (2018). Po tym, jak Koppa zastąpił Colin Creev, ukazały się szósty i siódmy album studyjny: Screamer (2019) i Our Bande Apart (2021).

Zespół odniósł sukces komercyjny pod koniec lat 90-tych, a albumy Third Eye Blind i Blue uzyskały status sześciokrotnie platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych oraz pojedynczo platynowej płyty. Kilka piosenek również odniosło sukces komercyjny, a „Semi-Charmed Life”, „Jumper” i „How's It Going to Be” znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Billboard Hot 100 w USA, a „Never Let You Go” znalazło się w pierwszej dwudziestce. Third Eye Blind sprzedał na całym świecie około dwunastu milionów płyt.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Semi-charmed life/Tatto of the sun	Third Eye Blind	06.1997	33[5]	4[43]	Elektra 64 137	[4x-platinum-US][silver-UK][written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine]
Graduate /Horror show	Third Eye Blind	11.1997	83[1]	-	Elektra E 3883 [UK]	[written by Stephan Jenkins, Kevin Cadogan][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine]
How' s it going to be/Semi-charmed life/Horror show	Third Eye Blind	03.1998	51[1]	9[52]	Elektra 64 130	[2x-platinum-US][written by Stephan Jenkins,Kevin Cadogan][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine,Ren Klyce]
Jumper /Graduate	Third Eye Blind	11.1998	-	5[20]	Elektra 64 058	[3x-platinum-US][written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine]
Never let you go/Anything	Third Eye Blind	06.2000	195	14[22]	Elektra E 7050	[platinum-US][written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, The Mud Sisters, Arion Salazar, Third Eye Blind]
Deep inside of you	Third Eye Blind	07.2000	-	69[12]	Elektra	[written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, The Mud Sisters, Arion Salazar, Third Eye Blind]
Blinded (When I See You)	Third Eye Blind	05.2003	-	116[5]	Elektra	[written by Stephan Jenkins, Arion Salazar, Tony Fredianelli][produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar ,Jason Carmer]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Third Eye Blind	Third Eye Blind	06.1997	-	25[104]	Elektra 62 012	[6x-platinum-US][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine, Ren Klyce]
Blue	Third Eye Blind	12.1999	-	40[53]	Elektra 62 415	[platinum-US][produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar, and Third Eye Blind]
Out of the vein	Third Eye Blind	05.2003	-	12[9]	Elektra 62 888	[produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar, and Third Eye Blind]
A Collection	Third Eye Blind	08.2006	-	103[3]	Elektra 78779	[produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar,Eric Valentine and Third Eye Blind]
Ursa Major	Third Eye Blind	09.2009	-	3[7]	Mega Collider 01	[produced by Stephan Jenkins]
Dopamine	Third Eye Blind	07.2015	-	13[2]	Mega Collider 12	[produced by Stephan Jenkins]
We Are Drugs EP.	Third Eye Blind	10.2016	-	175[1]	Mega Collider 05	[produced by Stephan Jenkins]

wtorek, 9 grudnia 2025

Talk Show

Talk Show to amerykański zespół alternatywno-hardrockowy, w którego skład wchodzili
Dave Coutts (wokal), Dean DeLeo (gitara), Robert DeLeo (gitara basowa) i Eric Kretz (perkusja). Grupa zasadniczo przypominała Stone Temple Pilots, a Coutts (dawniej członek zespołu Ten Inch Men) zastąpił Scotta Weilanda, który pracował nad solowym materiałem i zmagał się z uzależnieniem od narkotyków.

Talk Show wydał swój imienny (i jedyny) album w wytwórni Atlantic Records we wrześniu 1997 roku. Z tego albumu pochodził singiel „Hello Hello”, do którego nakręcili również teledysk. Pomimo pozytywnych recenzji i tras koncertowych z Foo Fighters i Aerosmith, sprzedaż albumu była rozczarowująca i uznana za komercyjną porażkę. Z powodu słabej sprzedaży po radiowym wydaniu promocyjnym utworu „Everybody Loves My Car” Coutts opuścił zespół, a bracia DeLeo z Kretzem wkrótce ponownie połączyli siły z Weilandem jako Stone Temple Pilots.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Talk Show	Talk Show	09.1997	-	131[3]	Atlantic 83 040	[produced by Talk Show]

czwartek, 27 listopada 2025

Pete Yorn

Od debiutu na początku XXI wieku, Pete Yorn, łącząc surowy, folkowy indie rock z alt-popem,
przyniósł mu uznanie krytyków i rzeszę fanów. Urodzony w New Jersey piosenkarz i autor tekstów po raz pierwszy osiągnął sukces dzięki złotej płycie debiutanckiej z 2001 roku, „Musicforthemorningafter”, a następnie z albumem „Day I Forgot” z 2003 roku znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów magazynu Billboard. Podczas kolejnych wydawnictw Yorn pozyskał wielu utalentowanych producentów i współpracowników, w tym Petera Bucka, Franka Blacka, Dave'a Grohla, Butcha Walkera i wielu innych. Wśród licznych solowych wydawnictw, połączył siły ze Scarlett Johansson przy popularnym albumie duetów i założył alternatywny projekt rockowy The Olms w 2013 roku. Yorn powrócił do systemu dużych wytwórni z albumem Arranging Time z 2016 roku, a następnie założył własną, która zajmowała się wydawnictwami takimi jak Hawaii z 2022 roku i The Hard Way z 2024 roku.

Pete Yorn urodził się w 1974 roku w Pompton Plains w stanie New Jersey i dorastał w pobliskim Montville, gdzie jego starszy brat Rick Yorn (hollywoodzki agent talentów) nauczył go grać na perkusji. Jako nastolatek grał również na gitarze i pisał piosenki, inspirowane brytyjskimi zespołami rocka alternatywnego, takimi jak The Cure i The Smiths. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na Uniwersytecie Syracuse, gdzie zaczął słuchać melodyjnego rocka gitarowego i zespołów grających alternatywne country, takich jak Sloan, Teenage Fanclub i Son Volt. Po ukończeniu studiów Yorn zrezygnował z pracy i przeniósł się do Los Angeles, gdzie zamieszkał na kanapie u brata i zaczął pisać muzykę do filmów i programów telewizyjnych. Perspektywy kariery wzrosły, gdy Yorn został zaangażowany do skomponowania muzyki do filmu braci Farrelly „Me, Myself, & Irene” z Jimem Carreyem w roli głównej. Jeden z jego własnych utworów, „Strange Condition”, znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu, a następnie został wydany jako singiel, gdzie dobrze radził sobie na listach przebojów współczesnego rocka i zwiększył zainteresowanie publiczności twórczością Yorna.

Po podpisaniu kontraktu płytowego z wytwórnią Columbia, Yorn rozpoczął współprodukcję swojego debiutanckiego albumu, „Musicforthemorningafter” z 2001 roku, z Bradem Woodem i R. Waltem Vincentem. Grając na większości instrumentów, Yorn stworzył surowy, introspektywny folk-rock, który przypadł do gustu zarówno fanom, jak i krytykom. Dwa utwory z tego albumu, „Life on a Chain” i wcześniej wydany „Strange Condition”, znalazły się na szczycie listy przebojów Billboard AAA, a Yorn spędził kolejne 18 miesięcy na trasie koncertowej promującej jego debiut. Jego kolejny album z 2003 roku, „Day I Forgot”, zawierał kilka utworów Petera Bucka z R.E.M. (który wcześniej pojawił się gościnnie w singlowej wersji „Strange Condition”) i zapewnił mu pierwsze miejsce w pierwszej dwudziestce list przebojów. Rok później Yorn wydał swój pierwszy album koncertowy „Live from New Jersey”, dwupłytowy zestaw, na którym uwieczniono jego październikowy występ w Community Theater w Morristown w stanie New Jersey.

Na swoim trzecim studyjnym albumie Yorn zaprosił do współpracy takich artystów, jak Dave Grohl z Foo Fighters oraz Martie Maguire i Natalie Maines z Dixie Chicks, aby ukształtować brzmienie Nightcrawler. Album, wyprodukowany przez Butcha Walkera, ukazał się w sierpniu 2006 roku i zastąpił folkowe skłonności Yorna bardziej wyrazistym rockowym fundamentem. Jego zdolność do przyciągania uznanych producentów potwierdziła się na albumie Back and Fourth z 2009 roku, nagranym w Omaha w Nebrasce z Mikiem Mogisem, byłym członkiem Bright Eyes, a dodatkowo z Rickiem Rubinem w roli producenta. W tym samym roku Yorn powrócił z kolejnym albumem, tym razem nagranym z aktorką i wokalistką Scarlett Johansson, inspirowanym słynnymi duetami Serge'a Gainsbourga i Brigitte Bardot. Chociaż projekt został nagrany lata wcześniej, „Break Up” ujrzał światło dzienne dopiero we wrześniu 2009 roku i osiągnął 41. miejsce na liście Billboardu.

Wkraczając w kolejną dekadę, Yorn zaangażował Franka Blacka, frontmana Pixies, do produkcji swojego piątego albumu, zatytułowanego po prostu Apart, który ukazał się we wrześniu 2010 roku nakładem Vagrant Records. Kolejnym projektem Yorna był zespół The Olms, który założył w 2011 roku z J.D. Kingiem. W 2012 roku zespół nagrał album, który stał się ich debiutanckim albumem z 2013 roku. Wydany tego lata album osiągnął czwarte miejsce na liście Heatseekers magazynu Billboard. Po tym wydarzeniu Yorn powrócił do kariery solowej, podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol i ponownie współpracując z R. Waltem Vincentem, jednym z producentów swojego debiutu. Album „Arranging Time” z 2016 roku okazał się jego jedynym solowym wydawnictwem dla tej wytwórni; on i Johansson spotkali się ponownie w 2018 roku, wydając EP-kę „Apart”, będącą kontynuacją wspólnego albumu duetu „Break Up” z 2009 roku. Kolejny duet pojawił się jeszcze w tym samym roku, tym razem Yorna i Liz Phair na coverze klasyka Pixies z 1989 roku „Here Comes Your Man”.

Yorn założył następnie własną niezależną wytwórnię Shelley i w 2019 roku wydał Caretakers, poważny i introspektywny album nagrany z Jacksonem Phillipsem z Day Wave. Odsunięty od pracy przez lockdowny związane z COVID-19, Yorn sięgnął do swoich skarbców i wydał w 2020 roku dwa archiwalne albumy koncertowe („Live at the Troubadour” i „Live at the Fonda”). W 2021 roku ukazał się nagrany w domu zbiór coverów „Pete Yorn Sings the Classics”.

Na albumie studyjnym „Hawaii” z 2024 roku Yorn powrócił do bardziej minimalistycznego, akustycznego stylu, wykorzystującego bogate aranżacje smyczkowe zamiast pełnego składu. Album, wyprodukowany przez Josha Gudwina, miał rozległe i promienne brzmienie, które dobrze komponowało się z cichszym materiałem wokalisty.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Life on a chain	Pete Yorn	11.2001	-	35.Adult Top 40	Columbia 6724332	[written by Pete Yorn][produced by Pete Yorn , R. Walt Vincent ]
For Nancy [' Cos it already is]	Pete Yorn	05.2002	97[1]	28.Modern Rock Tracks	Columbia CSK 24659	[written by Pete Yorn][produced by Ken Andrews ]
Strange conditions/ Dancing In The Dark / China Girl	Pete Yorn	07.2002	119[1]	36.Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Pete Yorn][produced by R. Walt Vincent and Brad Wood]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz

Music for the morning after	Pete Yorn	04.2002	104[2]	111[43]	Columbia 62216	[gold-US][produced by Pete Yorn, Brad Wood, R. Walt Vincent, Ken Andrews, and Don Fleming]
Day i forgot	Pete Yorn	03.2003	115[2]	18[10]	Columbia 86922	[produced by R. Walt Vincent,Brad Wood, Ken Andrews, Pete Yorn]
Nightcrawler	Pete Yorn	09.2006	-	50[3]	Columbia 82796 92892 2	[produced by Butch Walker,Evan Frankfort,Ken Andrews,Michael Beinhorn,Pete Yorn,Tony Berg]
Back and Fourth	Pete Yorn	07.2009	-	32[5]	Columbia 88697 32162 2	[produced by Mike Mogis]
Break Up	Pete Yorn & Scarlett Johansson	10.2009	-	41[9]	Atco 8428	[produced by Sunny Levine]
Pete Yorn	Pete Yorn	10.2010	-	66[1]	Vagrant 626	[produced by Black Francis]
ArrangingTime	Pete Yorn	04.2016	-	63[1]	Capitol 002429802	[produced by Jeff Trott,Marc Dauer,Pete Yorn,R. Walt Vincent,Scott Seiver,Sunny Levine]

czwartek, 11 września 2025

311

Grupa amerykańska założona pod koniec 1988r w Omaha/Nebraska jako grupa grająca mieszaninę
rapu,punk i reggae.Jej pierwotny skład tworzyli Nick Lofton Hexum - lead vocals, guitar, programming, Douglas Vincent "SA" Martinez - vocals, turntable, programming, percussion, Aaron Charles Wills (a.k.a. P-Nut) - bass guitar, Tim Jerome Mahoney - lead guitar, i Chad Ronald Sexton - drums, programming.Tylko ogromnej wytrwałości i zaangażowaniu swoich fanów zawdzięczają swój komercyjny sukces.

Zaczęli od wydania trzech krążków we własnej wytwórni What Have You Records w latach 1990-1991.Dammit!, Hydroponic, and Unity emanowały żywiołowością ich występów na żywo i pozwoliły na rozwój popularności w środkowo-zachodnich stanach USA,po ich wyjeżdzie do Kalifornii i podpisaniu kontraktu nagraniowego z dużą wytwórnią.Ich pierwszy album "Music" nagrany dla PolyGram w 1993r przyniósł im po trzech latach Złotą Płytę.Rok póżniej wydają swój drugi krążek "Grassroots".

Największą popularnością cieszył się wydany w 1995r "311",znany także jako The Blue Album,zdobywca potrójnej platyny,przynoszący dwa przebojowe single-"Down" i "All Mixed Up".Rok póżniej piosenki z płyty długogrającej "Transistor" [debiut na 4 miejscu Hot 200 Billboard Album]-"Beautiful Disaster", "Transistor", i "Prisoner" stają się hitami wielu rozgłośni radiowych.
W 1999r światło dzienne ujrzał ich kolejny album "Soundsystem" a pochodzący z niego singiel "Come original" cieszył się ogromną popularnością w radio i telewizji.Kolejny "Flowing" został użyty w ścieżce dżwiękowej filmu "American Pie".

W 2000r zespół kupuje studio nagraniowe w Hollywood,które nazwał The Hive.Tam też nagrywa wszystkie kolejne krążki począwszy od "From Chaos".Pochodzący z tej płyty singiel "You Wouldn't Believe" i videoclip z udziałem Shaquille O'Neala zdobywa ogromną popularność dzięki emisji w MTV.Sporą popularność zdobył też w 2004r cover piosenki The Cure "Love song" nagrany przez 311 i wykorzystany w filmie "50 pierwszych randek" i umieszczony kilka miesięcy póżniej na ich kompilacji "Greatest Hits".

16 sierpnia 2005r ukazuje się ich kolejny-ósmy studyjny album Don't Tread on Me.Videoclip tytułowego singla wielokrotnie prezentowany jest w MTV,VH1 i innych kanałach muzycznych.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do you right	311	06.1993	-	20.Modern Rock Tracks	Warner Bros 18468	[written by Nicholas Hexum, Chad Sexton, D. Martinez]
Don' t stay come	311	.1995	-	21.Modern Rock Tracks	Album track	[written by Nicholas Hexum][produced by Ron Saint Germain]
Down	311	07.1996	-	37[20].Hot 100 Airplay	Capricorn	[platinum-US][written by Nicholas Hexum, D. Martinez][produced by Ron Saint Germain]
All mixed up	311	11.1996	-	36[20].Hot 100 Airplay	Album track	[platinum-US][written by Douglas Vincent "SA" Martinez and Nick Hexum][produced by Ron Saint Germain]
Come original	311	09.1999	-	119[8]	Album track	[6.Modern Rock Tracks][written by Nick Hexum, S.A. Martinez, Aaron "P-Nut" Wills][produced by Hugh Padgham, Scott Ralston]
You wouldn' t believe	311	07.2001	-	120[3]	Album track	[written by Nicholas Hexum, D. Martinez][produced by 311, Saint]
Amber	311	08.2002	-	103[10]	Album track	[3x-platinum-US][written by Nicholas Hexum][produced by 311, Saint]
Creatures [For a while]	311	08.2003	-	118[6]	Album track	[written by Nicholas Hexum, Tim Mahoney, D. Martinez]
Love song	311	05.2004	-	59[20]	Volcano	[platinum-US][written by Robert Smith,Simon Gallup,Porl Thompson,Roger O'Donnell,Boris Williams,Lol Tolhurst]
Don' t tread on me	311	08.2005	-	107[8]	Volcano	[written by Nick Hexum, SA Martinez, Aaron "P-Nut" Wills][produced by Ron Saint Germain, 311]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Grassroots	311	07.1994	-	193[1]	Capricorn 42 026	[gold-US][produced by Eddie Offord, 311]
311	311	08.1995	-	12[72]	Capricorn 42 041	[3x-platinum-US][produced by Ron Saint Germain]
Enlarged to show detail	311	11.1996	-	95[1]	Capricorn 010039	[platinum-US]
Transistor	311	08.1997	-	4[33]	Capricorn 536181	[platinum-US][produced by 311 ,Scotch Ralston]
Live	311	11.1998	-	77[2]	Capricorn 538263	[produced by 311 ,Scotch Ralston]
Soundsystem	311	10.1999	-	9[13]	Capricorn 546645	[gold-US][produced by 311, Hugh Padgham, Scotch Ralston]
From chaos	311	06.2001	-	10[29]	Volcano 32184	[gold-US][produced by 311, Ron Saint Germain]
Evolver	311	07.2003	-	7[10]	Volcano 53714	[produced by 311, Ron Saint Germain]
Greatest Hits ' 93-' 03	311	06.2004	-	7[17]	Volcano 60009	[platinum-US][produced by 311, Ron Saint Germain, Scotch Ralston, Eddie Offord, David Kahne]
Don' t tread on me	311	08.2005	-	5[7]	Volcano 69522 2	[produced by Ron Saint Germain, 311]
Uplifter	311	06.2009	-	3[7]	Volcano 48091	[produced by Bob Rock]
Universal Pulse	311	08.2011	-	7[5]	311 Records 88088217521	[produced by Bob Rock]
Stereolithic	311	03.2014	-	6[3]	311 Records 311 CD001	[produced by Scott Ralston]
Archive	311	07.2015	-	126[2]	Volcano 88875100592	-
MOSAIC	311	07.2017	-	6[2]	BMG 538287991	[produced by Scotch Ralston,John Feldmann]
Voyager	311	07.2019	-	18[1]	BMG 538484901	[produced by Scotch Ralston,John Feldmann,Matt Malpass,Mat Zo]
Full Bloom	311	11.2024	-	118[1]	SKP, Inc. SKP004	[produced by Scotch Ralston,Colin Brittain,Tim Pagnotta,Ian Walsh,Chad Sexton,Evan Miles Anderson]

czwartek, 6 lutego 2025

Starting Line

Pensylwańscy punk-popowcy Starting Line pierwotnie połączyli siły w 1999 roku za pośrednictwem wersji 2.0 starej ulotki „wokalista poszukiwany”, która wisiała w lokalnym sklepie płytowym. Gitarzysta Matt Watts grał z kilkoma zespołami w okresie dorastania, ale po zobaczeniu profilu Kena Vasoliego na AOL zaprosił go na jam session. Vasoli wkrótce został basistą i wokalistą, dołączając do Wattsa, drugiego gitarzysty Mike'a Golli i perkusisty Toma Gryskiewitza, tworząc Sunday Drive. Chociaż ledwo skończyli liceum, Sunday Drive zaczął umawiać się na występy i nagrywać dema, a także agresywnie promował wszystko za pomocą starego kumpla AOL i ofert na MP3.com.

Kalifornijski indie We the People zauważył pliki MP3 i wkrótce zaproponował umowę; jednak potęga punk-popu Drive-Thru dostrzegła szansę w świeżych twarzach grupy i przystępnych melodiach i wkroczyła, aby przejąć kontrolę nad powstałymi demami. Sunday Drive nie zamierzał się kłócić z bardzo udanym składem (Something Corporate, Midtown itd.) i umową dystrybucyjną z Geffen, Drive-Thru było spełnieniem marzeń. Do 2000 roku kwartet stał się Starting Line i wydał With Hopes of Starting Over EP.

Potem nadeszły daty Warped Tour, obecność zespołu w Internecie pozostała silna, a kiedy w 2002 roku ukazał się ich debiutancki album Say It Like You Mean It, spotkał się z entuzjastycznym wsparciem dzieci. Zespół ponownie spędził lato w ramach swojej drugiej trasy Warped Tour, a ich teledysk do szczerej emo popowej ballady „Best of Me” radził sobie całkiem nieźle w MTV2. Make Yourself at Home EP ukazał się przed końcem roku. W maju 2005 roku zespół wydał swój drugi album Based On A True Story. Tego lata nastąpiły daty występów w ramach corocznej trasy Vans Warped Tour i chociaż ich popularność wzrosła, Geffen zepchnął album na dalszy plan i udzielił bardzo niewielkiego wsparcia promocyjnego singlowi.

Po tym, jak grupa uwolniła się od kontraktu, prezes Virgin Jason Flom zobaczył jeden z ich występów na żywo i zgarnął zespół do swojej wytwórni. W 2007 roku grupa zaczęła nagrywać Direction, album poświęcony ich marce zwięzłych, prostych, pop-punkowych melodii.

W marcu 2008 roku zespół ogłosił przerwę, podczas gdy Ken i Brian eksperymentowali z Person L, Matt i Tom eksperymentowali z dołączeniem do The Seventy Six, a Mike spędzał czas ze swoimi dwiema córkami i grał z The Traded Series7. Zespół wystąpił na festiwalu Soundwave w lutym 2011 roku. The Starting Line zjednoczyli się ponownie na świątecznym koncercie w 2013 roku w Starland Ballroom w Sayreville w stanie New Jersey. 11 lipca 2014 roku ogłosili swój przyjazd na kolejnym koncercie, który odbędzie się w grudniu tego samego roku w Trocadero w Filadelfii. W 2024 roku Taylor Swift cytuje ich w swojej piosence The Black Dog.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Best of Me	Starting Line	06.2003	79[1]	-	Eat Sleep EAT 027	[gold-US][written by Kenny Vasoli ,Matt Watts, Tom Gryskiewicz ,Mike Golla][produced by Mark Trombino]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Say It Like You Mean It	Starting Line	08.2002	-	109[5]	Drive-Thru 060063	[produced by Mark Trombino]
Based on a True Story	Starting Line	05.2005	-	18[6]	Drive-Thru 004686	[produced by Tim O'Heir,Howard Benson,Eric Rachel]