Z archiwum...rocka : Alternative rock

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Alternative rock. Pokaż wszystkie posty

sobota, 21 marca 2026

One Night Only

Zespół One Night Only powstał w 2003 roku, początkowo grając covery i autorskie utwory,
zanim przekształcił się w brytyjski zespół rockowy, który osiągnął status złotej płyty. Członkowie: Mark Hayton (gitara, wokal), Daniel Parkin (gitara basowa), Sam Ford (perkusja) i gitarzysta prowadzący Kai Smith działali bez wokalisty, dopóki nie znaleźli George'a Craiga, którego chęć pełnienia funkcji zarówno frontmana, jak i gitarzysty prowadzącego doprowadziła do odejścia Smitha. Nowy skład zagrał swój pierwszy koncert w grudniu 2003 roku, gdy Craig miał zaledwie 13 lat, i ostatecznie wzbogacił brzmienie o klawiszowca Jacka Sailsa.

Po wydaniu debiutanckiego singla „You and Me” pod koniec 2007 roku, One Night Only zaczął wzbudzać ogólnokrajowe poruszenie w styczniu 2008 roku, kiedy kolejny singiel, „Just for Tonight”, rozpoczął podbój brytyjskich list przebojów. W kolejnym miesiącu ukazał się debiutancki album zespołu, „Started a Fire”, który zadebiutował w pierwszej dziesiątce list przebojów i ostatecznie pokrył się złotem. W międzyczasie członkowie zespołu przyciągnęli uwagę swoim stosunkowo młodym wiekiem (Craig skończył 18 lat dopiero w połowie trasy „Started a Fire”) i rodzinnym miastem Hemsley, małym miasteczkiem targowym w zdecydowanie mało modnym hrabstwie North Yorkshire.

Na początku 2010 roku One Night Only zrewidowało skład, do którego dołączył James Craig, zastępując Sama Forda. Zespół zakończył również sesje nagraniowe do swojego drugiego albumu, zatytułowanego po prostu „Started a Fire”, który ukazał się latem tego samego roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You and Me	One Night Only	11.2007	46[2]	-	Vertigo 1747365	[written by Jack Sails][produced by Steve Lillywhite]
Just for Tonight	One Night Only	02.2008	9[17]	-	Vertigo 1753471	[silver-UK][written by George Craig, Jack Sails, Daniel Parkin, Sam Ford, Mark Hayton][produced by Steve Lillywhite]
It's About Time	One Night Only	05.2008	37[2]	-	Vertigo 1765451	[written by George Craig][produced by Steve Lillywhite]
Say You Don't Want It	One Night Only	08.2010	23[3]	-	Vertigo 2748594	[written by George Craig, Jack Sails, Daniel Parkin, Sam Ford, Mark Hayton, Ed Buller][produced by Ed Buller,Matt Terry]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Started a Fire	One Night Only	02.2008	10[15]	-	Vertigo 1751839	[gold-UK][produced by Steve Lillywhite]
One Night Only	One Night Only	09.2010	36[1]	-	Vertigo 2741838	[produced by Ed Buller]

piątek, 13 marca 2026

Our Lady Peace

Our Lady Peace to jeden z najbardziej utytułowanych kanadyjskich zespołów
ery post-grunge, który wydał kolejne platynowe albumy, ciesząc się jednocześnie sporym uznaniem w Ameryce. Wywodząc się z Led Zeppelin w 1994 roku, wraz z albumem „Naveed”, na którym znalazł się ich przełomowy singiel „Starseed”, zespół spędził kolejną dekadę na szczycie kanadyjskich list przebojów - i zdobył cztery nagrody Juno - dzięki takim utworom jak „Clumsy”, „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, „Spiritual Machines”, „Gravity” i „Healthy in Paranoid Times”.

OLP zrobiło sobie dłuższą przerwę, zanim wróciło do studia na album „Burn Burn” z 2009 roku i kontynuowało działalność, wydając serię albumów z późnego okresu kariery, takich jak „Somethingness” (2018) i „Spiritual Machines II” (2022), łączących hymniczny post-grunge z poważnym, stadionowym, nowoczesnym rockiem.

Grupa powstała na Uniwersytecie w Toronto w 1992 roku, gdzie wokalistka Raine Maida i gitarzysta Mike Turner (brytyjski emigrant) początkowo połączyli siły pod nazwą „As If”. Później dołączyli do nich basista Chris Eacrett i perkusista jazzowy Jeremy Taggart, a kwartet zmienił nazwę na Our Lady Peace na cześć wiersza Marka Van Dorena. Po nawiązaniu współpracy z kanadyjskim oddziałem Sony Records, Our Lady Peace wydało w 1995 roku album „Naveed”, mocny debiutancki album, który zapoczątkował współczesny rockowy hit „Starseed”. Mniejsza wytwórnia, Relativity, wydała album w Ameryce, a Our Lady Peace zdobyło popularność w Ameryce Północnej, koncertując latem tego roku z rodaczką z Kanady, Alanis Morissette.

Po tym, jak zespół zastąpił Eacretta basistą Duncanem Couttsem, w 1997 roku ukazał się drugi album studyjny „Clumsy”. Napędzany unikalnym wokalem Raine Maidy, opartym w dużej mierze na falsecie wokalistki, „Clumsy” odniósł ogromny sukces, zdobywając status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych i rzadki diamentowy certyfikat w Kanadzie. Our Lady Peace powrócił dwa lata później z „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, lżejszym albumem z nowym dodatkiem syntezatorów, a w 2001 roku ukazał się „Spiritual Machines”. Wkrótce potem gitarzysta-założyciel Mike Turner opuścił zespół z powodu różnic twórczych, a jego miejsce zajął pochodzący z Michigan Steve Mazur.

Z Mazurem na pokładzie, Our Lady Peace współpracowało z producentem Bobem Rockiem, aby wypracować komercyjne, mainstreamowe brzmienie na albumie „Gravity” z 2002 roku. Falset Maidy zniknął z albumu, co zszokowało niektórych wieloletnich fanów zespołu. Niemniej jednak, dopracowana lista utworów na „Gravity” zaowocowała kilkoma międzynarodowymi singlami, z których najbardziej znane to „Somewhere Out There” i „Innocent”. Zespół koncertował w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, promując te przeboje, a ten wyjazd został udokumentowany albumem koncertowym („Live from Calgary and Edmonton”). Our Lady Peace powrócił następnie do studia z Bobem Rockiem, zamierzając powtórzyć owocną współpracę kolejnym albumem. Tym razem sesje nagraniowe okazały się jednak trudne i zespół omal nie rozpadł się w trakcie ich trwania. „Healthy in Paranoid Times” ukazał się ostatecznie pod koniec sierpnia 2005 roku i osiągnął status platynowej płyty, choć nie dorównał sukcesowi żadnego z poprzednich albumów OLP. Raine Maida później zdystansował się od płyty, twierdząc, że zespół poświęcił zbyt wiele czasu na wypełnianie albumu potencjalnymi singlami dla amerykańskiego radia.

„A Decade”, album z największymi przebojami, celebrujący pierwsze dziesięć lat kariery Our Lady Peace, przywrócił zespołowi wysokie pozycje na listach przebojów w 2006 roku. Kompilacja uzyskała status platynowej płyty w Ameryce i, podobnie jak „Clumsy” z 1997 roku, status diamentowej płyty w Kanadzie. Dwa lata później Our Lady Peace odnotowało kolejny wzrost popularności, tym razem z nieoczekiwanego źródła: amerykańskiego programu telewizyjnego „American Idol”. Uczestnik David Cook był ewidentnie wiernym fanem zespołu i entuzjastycznie promował muzykę OLP podczas konkursu. Cook ostatecznie wygrał program, a Maida na krótko przeniosła się do Ameryki, aby współpracować z wschodzącym muzykiem przy jego debiutanckim albumie, który pokrył się platyną. Wkrótce potem Maida ponownie skupił się na zespole Our Lady Peace, a w 2009 roku zespół wydał album „Burn Burn”. Ósmy album studyjny zespołu pokazał, jak alt-rockerzy poszerzają swoje horyzonty, oferując dziewięcioutworowy set, który Maida określił jako „bardziej eksperymentalny i ambitny” niż którykolwiek z ich poprzednich albumów. W rezultacie powstał album „Curve”, poprzedzony pierwszym singlem „Heavyweights”, który ukazał się wiosną 2012 roku. Długoletni perkusista Taggart odszedł z zespołu w 2014 roku, a zespół zaprosił Jasona Pierce’a (The Weekend), który po raz pierwszy pojawił się w studiu na płycie „Somethingness” z 2017 roku, składającej się z dwóch wcześniej wydanych EP-ek.

Zespół OLP wydał swój dziesiąty studyjny album, Spiritual Machines II, w 2022 roku. Wyprodukowany przez Dave'a Sitka z TV on the Radio, 15-utworowy zestaw został zapowiedziany jako bezpośrednia kontynuacja ich artrockowego albumu koncepcyjnego Spiritual Machines z 2000 roku. W głównym singlu „Stop Making Stupid People Famous” gościnnie wystąpiła Pussy Riot. Zapowiadał on również powrót współzałożyciela i gitarzysty Mike Turnera.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Starseed	Our Lady Peace	03.1995	-	7[16].Mainstream Rock Airplay	Epic	[written by Our Lady Peace][produced by Arnold Lanni]
Superman' s dead	Our Lady Peace	10.1997	-	74[2].Hot 100 Airplay	Columbia	[written by Raine Maida ,Mike Turner][produced by Arnold Lanni]
Clumsy	Our Lady Peace	12.1997	-	59[16].Hot 100 Airplay	Columbia 2935	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni][piosenka z filmu "I know what you did last summer"]
4am	Our Lady Peace	07.1998	-	38[2].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
One man army	Our Lady Peace	01.2000	70[1]	16[11].Modern Rock Tracks	Epic 6688662 [UK]	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Is anybody home?	Our Lady Peace	01.2000	-	27[9].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Somewhere out there	Our Lady Peace	08.2002	-	44[20]	Columbia	[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]
Innocent	Our Lady Peace	10.2002	-	35[5].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Clumsy	Our Lady Peace	09.1997	-	76[39]	Columbia 67 940	[platinum-US][produced by Arnold Lanni]
Happiness...Is not a fish that you can catch	Our Lady Peace	10.1999	-	69[4]	Columbia 63 707	[produced by Arnold Lanni]
Spiritual machines	Our Lady Peace	03.2001	-	81[4]	Columbia 85 368	[produced by Arnold Lanni, Raine Maida, Brendan O'Brien]
Gravity	Our Lady Peace	06.2002	-	9[27]	Columbia 86585	[gold-US][produced by Bob Rock]
Live from Calgary and Edmonton	Our Lady Peace	06.2003	-	112[1]	Columbia 85 855
Healthy in paranoid times	Our Lady Peace	09.2005	-	45[2]	Columbia 94 7777	[produced by Bob Rock, Our Lady Peace]
Burn Burn	Our Lady Peace	08.2009	-	41[2]	Coalition Entertainment 519895	[produced by Raine Maida]
Curve	Our Lady Peace	05.2012	-	184[1]	Coalition Music 2423	[produced by Raine Maida, Jason Lader]

środa, 11 marca 2026

Sinéad O’Connor

Shuhada Sadaqat, występująca jako Sinéad O’Connor (ur. 8 grudnia 1966r w Dublinie
jako Sinéad Marie Bernadette O’Connor, zm. 26 lipca 2023 w Londynie) -irlandzka piosenkarka, kompozytorka, autorka tekstów i okazjonalnie aktorka.

Debiutowała w latach 80-tych z zespołem In Tua Nua, natomiast karierę solową rozpoczęła w 1986r. Jej największy hit to „Nothing Compares 2 U” (1990), cover piosenki napisanej przez Prince’a.

Na początku września 2017 podała do publicznej wiadomości informację o zmianie imienia i nazwiska na Magda Davitt. Z kolei pod koniec października 2018 poinformowała o konwersji na islam i zmianie imienia na Shuhada, później zmieniając też nazwisko na Sadaqat. Nie była to jednak jeszcze zmiana zalegalizowana prawnie.

Urodziła się w Dublinie, w dzielnicy Glenagarry. Imię otrzymała po Sinéad de Valerze, żonie prezydenta Irlandii Éamona de Valery, a zarazem matce lekarza odbierającego ją przy porodzie. Jej rodzicami byli John (inżynier budowlany, a później barrister) i Marie O’Connor. Sinéad była trzecim z pięciorga ich dzieci; oprócz niej byli to jeszcze synowie Joseph (późniejszy pisarz), John i Eoin oraz córka Eimear. Rodzice artystki rozwiedli się, gdy O’Connor miała osiem lat. Troje starszych dzieci zamieszkało z matką. Sinéad skarżyła się, że matka znęcała się nad nią. John O’Connor podjął starania o otrzymanie prawa do opieki nad dziećmi i ostatecznie otrzymał je jako dopiero drugi mężczyzna w Irlandii. Starania Johna o opiekę nad dziećmi w kraju, którego sądy zwykle przyznawały ją matkom i nie dopuszczały do rozwodów, przyczyniły się do tego, że został on przewodniczącym Divorce Action Group i czołowym mówcą publicznym.

W 1979 opuściła swoją matkę i zamieszkała z ojcem oraz jego nową żoną. W wieku 15 lat za popełnione kradzieże i wagarowanie trafiła do domu poprawczego Grianán Training Centre, tzw. azylu sióstr magdalenek. Doświadczenie to wspominała później następującymi słowami: „Po niczym innym nigdy nie doświadczyłam i prawdopodobnie już nie doświadczę takiej paniki, strachu oraz udręczenia”. Jedna z opiekunek z Grianán Training Centre była siostrą Paula Byrne’a, perkusisty zespołu In Tua Nua, który usłyszał O’Connor śpiewającą utwór „Evergreen” Barbry Streisand na przyjęciu weselnym swojej siostry. Nagrała z nimi piosenkę pt. „Take My Hand”, jednak grupa uznała, że Sinéad (mająca wtedy 15 lat) była zbyt młoda by zostać członkiem zespołu.

W 1983 ojciec wysłał Sinéad do ekskluzywnej kwakierskiej szkoły z internatem Newtown w Waterford, instytucji z dużo mniejszym rygorem niż w Grianán. Z pomocą i zachętą swego nauczyciela irlandzkiego, Josepha Falvy’ego, nagrała demo zawierające cztery utwory, w tym dwa covery i dwie jej własne piosenki, które później pojawiły się na pierwszym albumie. Dzięki ogłoszeniu zamieszczonemu w magazynie Hot Press poznała Columba Farrelly’ego. Razem zwerbowali kilku innych muzyków i uformowali zespół Ton Ton Macoute, nazwany od imienia zombie z haitańskiego mitu. Jesienią grupa wyjechała do Waterford, kiedy O’Connor jeszcze uczęszczała do Newtown. Szybko rzuciła jednak szkołę i wyjechała za nimi do Dublina, gdzie za swoje występy dostawali pozytywne opinie mieszkańców. Na ich muzykę miały wpływ zainteresowania Farrelly’ego: czary, mistycyzm i muzyka świata. 10 lutego 1985 w wypadku samochodowym zginęła matka O’Connor]. Sinéad była wstrząśnięta, pomimo napiętych stosunków, jakie między nimi panowały. Niedługo potem odeszła z zespołu i wyjechała do Londynu. Zespół Ton Ton Macoute nie uległ jednak rozpadowi.

Pierwszy singel, „Heroine”, wydała w 1986. Był to duet z gitarzystą U2, występującym pod pseudonimem The Edge. Debiutancki album wokalistki, zatytułowany The Lion and the Cobra, ukazał się w listopadzie 1987. Osiągnął umiarkowany sukces na listach sprzedaży, jednak spotkał się z pozytywnymi opiniami i zdobył status złotej płyty w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Pochodziły z niego takie single jak „Troy”, „I Want Your (Hands on Me)” czy pierwszy duży przebój „Mandinka”. W 1988r nagrała piosenkę „Jump in the River” do filmu Poślubiona mafii. O'Connor wymieniła Boba Dylana, Davida Bowie, Boba Marleya,Siouxsie and the Banshees, i The Pretenders jako artystów, którzy wywarli wpływ na jej wczesną karierę.

Największy rozgłos piosenkarka zyskała jednak po wydaniu drugiej płyty, I Do Not Want What I Haven’t Got, wydana w marcu 1990r. Znalazł się na niej utwór „Nothing Compares 2 U”, napisany przez Prince’a, który następnie zaaranżował go specjalnie dla Sinéad. Piosenka dotarła do pierwszych miejsc list przebojów w wielu krajach, w tym także w Stanach Zjednoczonych na Billboard Hot 100, stając się największym przebojem Sinéad w jej karierze. Utworowi towarzyszył słynny teledysk, nakręcony w Paryżu. Album spotkał się z ogromnym sukcesem: zdobył pozytywne recenzje i osiągnął status wielokrotnej platyny na rynku brytyjskim i amerykańskim. Kolejnym promującym go singlem zostało nagranie „The Emperor’s New Clothes”. W 1991 płyta I Do Not Want What I Haven’t Got została nagrodzona Grammy jako najlepszy album muzyki alternatywnej. W lipcu 1990 O’Connor wystąpiła jako jeden z wielu gości na koncercie The Wall Live in Berlin Rogera Watersa.

Trzecia płyta Sinéad, wydana jesienią 1992r, Am I Not Your Girl?, zawierała covery jazzowych piosenek innych wykonawców. Znalazły się na niej takie standardy jak „Black Coffee”, „Gloomy Sunday” czy „Don’t Cry for Me Argentina”. Pierwszym singlem została piosenka „Success Has Made a Failure of Our Home”. Płyta okazała się sukcesem, choć nie na miarę poprzedniego albumu.

Jesienią 1994 O’Connor wydała swoją czwartą płytę, zatytułowaną Universal Mother, którą promowały single: „Thank You for Hearing Me” oraz „Fire on Babylon” (poruszający temat przemocy nad dziećmi). W tym samym roku nagrała piosenkę „You Made Me the Thief of Your Heart” do filmu W imię ojca Jima Sheridana. W 1997 ukazały się dwie płyty Sinéad: minialbum Gospel Oak oraz składanka jej największych przebojów So Far… The Best of Sinéad O’Connor, promowane singlami „This Is to Mother You” oraz „This Is a Rebel Song”. Kompilacja So Far… osiągnęła kilkumilionowy nakład i jest jedną z najlepiej sprzedających się płyt w jej dyskografii.

W 2000 ukazał się jej kolejny album, Faith and Courage, a dwa lata później folkowa płyta Sean-Nós Nua, z tradycyjnymi irlandzkimi utworami. W 2003 wydała album She Who Dwells in the Secret Place of the Most High Shall Abide Under the Shadow of the Almighty, ogłaszając, że tym samym kończy swoją karierę.

W 2005, wbrew wcześniejszym zapewnieniom o zakończeniu kariery, wydała kolejny studyjny album, Throw Down Your Arms, utrzymany w stylistyce reggae. W czerwcu 2007 ukazała się jej kolejna płyta, Theology. Oba albumy były wydawnictwami dwupłytowymi. 16 lipca 2007 piosenkarka wystąpiła w Poznaniu w ramach festiwalu Malta.

W 2012 ukazał się dziewiąty album Sinéad O’Connor, How About I Be Me (and You Be You)?, który w tekstach zawartych na nim utworów poruszał takie tematy jak seksualność, religia, nadzieja i rozpacz. Z kolei dwa lata później, w sierpniu, do sprzedaży trafił dziesiąty album wokalistki, I’m Not Bossy, I’m the Boss, pod kątem artystycznym zainspirowany kampanią na rzecz wzmocnienia pozycji kobiet Ban Bossy, a muzycznie zorientowany na rock i melodyjne brzmienia. Głównym singlem promującym to wydawnictwo był „Take Me to Church”.

W grudniu 2020 artystka za pośrednictwem serwisu Twitter zapowiedziała wydanie nowego albumu studyjnego w następnym roku. W czerwcu 2021 ogłosiła, że jej nowy album będzie nosił tytuł No Veteran Dies Alone, zostanie wydany w 2022 i będzie jej ostatnim wydawnictwem w karierze.

1 czerwca 2021 światową premierę miała jej autobiografia Rememberings. Polskojęzyczny przekład, zatytułowany Wspomnienia, ukazał się 27 października 2021 nakładem Wydawnictwa Agora.

7 stycznia 2022, 17-letni syn O’Connor, Shane, popełnił samobójstwo. W związku z tą tragedią, w czerwcu 2022 artystka anulowała zaplanowaną na ten sam rok trasę koncertową, ponadto odłożyła premierę albumu No Veteran Dies Alone na czas nieokreślony.

W lutym 2023 opublikowano nagranie szkockiej piosenki „The Skye Boat Song” w jej wykonaniu, które stało się motywem otwierającym siódmą serię serialu Outlander.

W 1989 roku, w jednym z wywiadów, wyraziła swoje poparcie dla Irlandzkiej Armii Republikańskiej, za co została skrytykowana. Opinię tę podtrzymała rok później.

Wywołała oburzenie, kiedy w 1990 odmówiła występu w New Jersey, ponieważ przed jej występem miał zostać odśpiewany hymn Stanów Zjednoczonych Ameryki, na co się nie zgodziła.

W 1991 zbojkotowała galę rozdania nagród Grammy- miał to być protest przeciwko komercjalizacji ceremonii. Sinéad wygrała wówczas w kategorii Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej krążkiem I Do Not Want What I Haven’t Got, lecz nie zaakceptowała tej nagrody i nie pojawiła się na gali.

Kilka tygodni po premierze Am I Not Your Girl?, 3 października 1992, podczas programu Saturday Night Live piosenkarka wykonała a cappella utwór „War” Boba Marleya, po czym podarła zdjęcie papieża Jana Pawła II. Zaprotestowała tym samym przeciwko brakowi reakcji Watykanu na ukrywanie przez irlandzki Kościół katolicki udokumentowanych w latach późniejszych, licznych przypadków molestowania dzieci przez księży w Irlandii. Dwa tygodnie po tym wydarzeniu wygwizdano ją podczas koncertu poświęconego twórczości Boba Dylana w Nowym Jorku. Dochodziło także do publicznego niszczenia jej płyt. Choć gwiazda po latach przeprosiła papieża, to jednak przyznała, że nie żałuje tego, co zrobiła.

Piosenkarka skrytykowała Kościół katolicki za negatywny stosunek do kwestii homoseksualizmu. Twierdziła: „Nauczanie przeciwko homoseksualizmowi jest bluźnierstwem”.

W kwietniu 1999 została ordynowana na duchownego Irlandzkiego Ortodoksyjnego Kościoła Katolickiego i Apostolskiego. Ceremonię zorganizowano w Grand Hôtel de la Grotte w Lourdes we Francji. Przyjęła wówczas imię Mother Bernadette Mary (Matka Bernadetta Maria) z rąk byłego biskupa Kościoła Palmariańskiego, Michaela Coxa.

W 2010, po tym, jak ujawniono, że Kościół katolicki w Irlandii i Watykan ukrywali przypadki wykorzystywania seksualnego nieletnich przez księży w latach 1975-2004, Sinéad ponownie skrytykowała Kościół. „Gdyby Jezus był z nami, spaliłby Watykan”- powiedziała. Stwierdziła, że papież Benedykt XVI powinien zrezygnować ze stanowiska. „Papież nie ma problemu w wyrażaniu swojej opinii na temat antykoncepcji czy rozwodów, krytykowaniu Kodu da Vinci czy Naomi Campbell za noszenie biżuterii w kształcie krzyża. Kiedy jednak przychodzi wypowiedzieć się na temat zła czynionego przez pedofilów przebranych za księży, papież milczy. To groteskowe, trudne do pojęcia, dziwaczne i bezprecedensowe. Trzymają stronę zła” - powiedziała.

W 2018 wystosowała list otwarty do głowy Kościoła katolickiego, papieża Franciszka, z prośbą o ekskomunikę.

Określała się jako biseksualistka. W 2000, w liście otwartym dla irlandzkiego magazynu „Hot Press”, ogłosiła, że pomimo licznych związków z mężczyznami woli kobiety - określiła się wówczas jako lesbijka. To samo wyznała kilka tygodni później w telewizyjnym wywiadzie dla Howarda Sterna. Pomimo to dwa lata później wyszła za mąż. W 2003 w wywiadzie udzielonym dla telewizji RTÉ One wyjaśniła, że interesuje się zarówno kobietami, jak i mężczyznami. W maju 2005 na łamach „Entertainment Weekly” po raz kolejny potwierdziła swój biseksualizm, ogłaszając: „Jestem w trzech czwartych heteroseksualna, a w jednej czwartej homoseksualna”.

W przeszłości była związana m.in. z piosenkarzem Peterem Gabrielem, a także czterokrotnie zamężna: z Johnem Reynoldsem (producent muzyczny i muzyk współpracujący z O’Connor), Nicholasem Sommerladem (ślub w 2002r, już po roku doszło do separacji), Steve’em Cooneyem (rozwód w kwietniu 2011r) oraz Barrym Herridge'em (ślub 8 grudnia 2011 w Las Vegas. Miała czworo dzieci: synów Jake’a (ur. 1994r), Shane’a (ur. 2004r, zm. 7 stycznia 2022r) i Yeshuę Francisa Neila (ur. 19 grudnia 2006r; ojcem jest Frank Bonadio) oraz córkę Roisin (ur. 1996).

W 2007 podczas jednego z wywiadów określiła siebie jako chrześcijankę. Piosenkarka identyfikowała się także z ruchem rastafariańskim. Nauki ruchu rasta były dla niej inspiracją podczas pracy nad płytami Throw Down Your Arms i Theology.

W 2007 podczas wywiadu telewizyjnego dla Oprah Winfrey wyznała, że zdiagnozowano u niej zaburzenia afektywne dwubiegunowe, a przed diagnozą zmagała się z myślami samobójczymi. W późniejszym czasie zdiagnozowano u niej osobowość chwiejną emocjonalnie typu borderline oraz złożony zespół stresu pourazowego. Cierpiała też na agorafobię.

Na początku września 2017 zamieściła w serwisie Facebook informację o zmianie imienia i nazwiska na Magda Davitt, jako powód tej zmiany podając chęć bycia „wolną od patriarchalnych i niewolniczych imion. Wolną od rodzicielskich klątw”.

Pod koniec października 2018 przeszła na islam podczas ceremonii prowadzonej przez islamskiego teologa i przewodniczącego Rady do Spraw Pokoju i Integracji Muzułmanów Irlandzkich (Irish Muslim Peace & Integration Council), szejka Umara Al-Qadriego[w innych językach]. Powody konwersji wyjaśniła w serwisie Twitter następująco: „Jest to naturalne zwieńczenie podróży każdego inteligentnego teologa. Każde studiowanie świętych pism prowadzi do islamu, który z kolei sprawia, że wszystkie inne święte pisma stają się zbędne”. W związku ze zmianą religii wówczas zmieniła także imię na Shuhada, a w późniejszym czasie dokonała również zmiany nazwiska na Sadaqat. Nie była to jednak jeszcze zmiana zalegalizowana prawnie.

26 lipca 2023 w godzinach przedpołudniowych została znaleziona bez oznak życia w swoim mieszkaniu w Londynie. Po przybyciu policji została uznana za zmarłą.

Data jej śmierci została oznaczona na 26 lipca, a pochówek na cmentarzu Dean’s Grange odbył się 8 sierpnia.

Prywatny pogrzeb odbył się 8 sierpnia tego samego roku w Bray w hrabstwie Wicklow. Wziął w nim udział prezydent Irlandii, Michael D. Higgins. Rodzina O’Connor zaprosiła publiczność do złożenia hołdu nad brzegiem morza, gdzie przejeżdżał kondukt pogrzebowy. Tysiące osób wzięło w nim udział, niosąc znaki i hołdy.

W 2024 roku podano, że przyczyną śmierci piosenkarki było nagłe zaostrzenie przewlekłej obturarcyjnej choroby płuc i astmy oskrzelowej oraz łagodne zakażenie dolnych dróg oddechowych. W 2025 podano, że z jej testamentu wynikał pozostawiony majątek o wartości 1,7 mln GBP.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heroine/Heroine (Mix II)	The Edge With Sinead O'Connor	10.1986	89[3]	-	Virgin VS 897	[written by The Edge, Sinead O'Connor][produced by The Edge, Michael Brook]
Mandinka/Drink Before The War	Sinead O' Connor	01.1988	17[9]	-	Virgin ENY 611	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor, Kevin Moloney]
I Want Your (Hands On Me)/Just Call Me Joe	Sinéad O'Connor With MC Lyte	04.1988	77[4]	-	Ensign ENY 613	[written by Sinéad O'Connor, Mike Clowes, John Reynolds, Rob Dean, Spike Holifield][produced by Sinéad O'Connor,Kevin Mooney]
Jump In The River/Never Get Old	Sinéad O'Connor with Karen Finley	10.1988	81[3]	-	Ensign ENY 618	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
Nothing compares 2 U/Jump In The River	Sinead O' Connor	01.1990	1[4][22]	1[4][21]	Virgin ENY 630	[platinum-US][platinum-UK][Written By - Prince][ Producer - Sinéad O'Connor, Nellee Hooper, Chris Birkett][oryginalnie nagrana przez The Family w 1985r]
The emperor' s new clothes/What Do You Want	Sinead O' Connor	07.1990	31[5]	60[9]	Virgin ENY 633	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
Three Babies/Damn Your Eyes	Sinead O' Connor	10.1990	42[4]	-	Virgin ENY 635	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
My special child/Nothing compares 2 U [live]	Sinead O' Connor	06.1991	42[3]	-	Virgin ENY 646	[written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor]
Silent Night/ Irish Ways & Irish Laws	Sinead O' Connor	12.1991	60[4]	-	Virgin ENY 652	[written by Traditional][ Producer - Peter Gabriel,Sinéad O'Connor]
Sucess has made a failure of our home/You do something to me	Sinead O' Connor	09.1992	18[4]	-	Virgin ENY 656	[written by Johnny Mullins][produced by Phil Ramone, Sinéad O'Connor]
Don't cry for me Argentina/Ave Maria	Sinead O' Connor	12.1992	53[4]	-	Virgin ENY 657	[written by T. Rice, A. Lloyd Webber][produced by Phil Ramone, Sinéad O'Connor]
Thank you for hearing me/Fire On Babylon	Sinead O' Connor	11.1994	13[15]	-	Virgin ENY 662	[ Producer - John Reynolds , Tim Simenon,Sinéad O’Connor][Written By O'Connor / Reynolds]
You Made Me The Thief Of Your Heart/The Father And His Wife The Spirit	Sinead O' Connor with Gavin Friday	02.1994	42[4]	-	Island IS 588	[written by: Bono / Gavin Friday / Maurice Seezer][ Producer - Tim Simenon][piosenka z filmu "The name of the father"]
Haunted/The Song With No Name	Shane McGowan & Sinead O' Connor	04.1995	30[5]	-	ZTT ZANG 65	[written by Shane MacGowan][produced by Horn/Jordan/MacGowan]
Famine/All apologies	Sinead O' Connor	08.1995	51[5]	-	Chrysalis CDENY 663
Gospel oak EP [This is to mother you/I Am Enough For Myself/Petit Poulet/My Love]	Sinead O' Connor	05.1997	28[6]	128[3]	Chrysalis CDCHS 5051	[produced by Sinéad O'Connor ,John Reynolds, Dónal Lunny]
This is a rebel song/Redemption song [live]	Sinead O' Connor	12.1997	60[3]	-	Columbia 6652992	[written by Sinéad O'Connor][produced by John Reynolds]
Jealous	Sinead O' Connor	11.2000	86[2]	-	Atlantic WEA 318	[written by David A. Stewart,Sinéad O'Connor][produced by David A. Stewart]
Troy (The Phoenix From The Flame)	Sinead O' Connor	08.2002	48[2]	3.Hot Dance Music/Club Play	Devolution DEVR 003RX	[ written by Sinéad O'Connor][produced by Sinéad O'Connor,Geremy O'Mahony,Dirk "M.I.K.E." Dierickx]
Tears From The Moon	Conjure One feat Sinead O' Connor	02.2003	42[1]	-	Nettwerk America 0 6700 33173 1 3 [US]	[ written by Billy Steinberg,Rick Nowels,Kyoko Baertsoen][produced by Rick Nowels,Rhys Fulber]
1000 Mirrors	Asian Dub Foundation feat. Sinéad O'Connor	05.2003	81[2]	-	Virgin DINSD 259	[Produced by Asian Dub Foundation]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Lion and The Cobra	Sinead O' Connor	10.1987	27[20]	36[38]	Ensign CHEN 7	[gold-US][gold-UK][produced by Sinéad O'Connor, Kevin Mooney]
I do not want what i haven' t got	Sinead O' Connor	03.1990	1[1][53]	1[6][52]	Ensign CHEN 14	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Sinéad O'Connor, Nellee Hooper]
Am i not your girl?	Sinead O' Connor	09.1992	6[7]	27[9]	Ensign CCD 1952	[gold-UK][produced by Sinéad O'Connor, Phil Ramone]
Universal mother	Sinead O' Connor	09.1994	19[15]	36[8]	Ensign CDCHEN 34	[gold-UK][produced by Sinéad O'Connor, John Reynolds, Tim Simenon, Phil Coulter]
So far...The best of Sinead O'Connor	Sinead O' Connor	11.1997	28[12]	-	Chrysalis 8215812	[silver-UK]
Faith & Courage	Sinead O' Connor	06.2000	61[3]	55[11]	Atlantic 7567833372	[produced by Kevin "She'kspere" Briggs, Scott Cutler, Jerry 'Wonder' Duplessis, Brian Eno, Skip McDonald, Anne Preven ,John Reynolds, Adrian Sherwood, David A. Stewart ,Wyclef Jean]
Sean-Nos Nua	Sinead O' Connor	10.2002	52[10]	139[2]	R&M Entertainment RAMCD 001	[ Producer - Dónal Lunny, Alan Branch ,Adrian Sherwood, Sinéad O'Connor]
Collaborations	Sinead O' Connor	06.2005	183[1]	-	EMI
Throw Down Your Arms	Sinead O' Connor	10.2005	189[1]	-	Chocolate And Vanilla THCVCD 001	[ Producer - Sly & Robbie ]
Theology	Sinead O' Connor	07.2007	157[1]	168[1]	Ruby Works RWXCD 50	[produced by Steve Cooney, Graham Bolger, Ron Tom ,Sinéad O'Connor]
How About I Be Me (and You Be You)?	Sinead O' Connor	03.2012	33[2]	115[1]	One Little Indian TPLP 1122	[produced by John Reynolds]
I'm Not Bossy, I'm the Boss	Sinead O' Connor	08.2014	22[2]	83[1]	Nettwerk 310222	[produced by John Reynolds]

sobota, 21 lutego 2026

Local H

Znani z niekonwencjonalnego, dwuosobowego składu, hardrockowi artyści Local H
zbudowali karierę na balansowaniu na cienkiej granicy między indie a klasycznym rockiem, umiejętnie łącząc sarkastyczne teksty z hojną dawką power akordów i sprzężeń zwrotnych. Zdobyli sławę w erze grunge'u, ale ich atak był inny - utwory Scotta Lucasa i ich gitara/bas nadały im bardziej elementarny i awangardowy charakter, a jego zainteresowanie współczesnym popem (dostosowane do jego wymagań dotyczących głośności) ujawniło bardziej otwarte podejście muzyczne niż jego koledzy.

Local H odniósł komercyjny i krytyczny sukces dzięki albumowi „As Good as Dead” z 1996 roku, a na albumie „Whatever Happened to P.J. Soles?” z 2004 roku zaprezentowali gorzką refleksję nad sukcesem i jego brakiem. Album „Lifers” z 2020 roku pokazał, że tworzą inteligentną, mocną muzykę 25 lat po debiucie.

Historia Local H rozpoczęła się w Zion w stanie Illinois, gdzie koledzy ze szkoły średniej, Scott Lucas (gitara) i Matt Garcia (bas), założyli zespół Rude Awakening. W 1987 roku grupa była już kwartetem z kolegami z liceum, Johnem Sparkmanem na gitarze i Joe Danielsem na perkusji. W 1990 roku zespół przekształcił się w pierwsze wcielenie Local H, ale w 1991 roku Sparkman opuścił zespół, a oni kontynuowali działalność jako trio. Local H zaczął przyciągać uwagę wytwórni płytowych, gdy Garcia odszedł z zespołu w 1993 roku. Mając problemy ze znalezieniem basisty i pragnąc zacząć grać koncerty, Lucas, z pomocą przyjaciela i technika gitarowego, Tobeya Fleschera, zaprojektował połączenie gitary i basu, z przetwornikiem basowym śledzącym dwie niskie struny i przesyłającym ich sygnał do oddzielnego wzmacniacza basowego. Metodą prób i błędów Lucas i Flescher opracowali działający zestaw, który zapewnił im mocne niskie tony w połączeniu z gitarą Lucasa.

We wrześniu 1993 roku dwuosobowy Local H ruszył z kopyta. Specjalista ds. A&R z Island Records był zachwycony ich muzyką i nowatorskim podejściem, a Local H podpisali kontrakt z wytwórnią, debiutując w 1995 roku albumem „Ham Fisted”, dość mało oryginalnym krążkiem, który zyskał sobie łatkę aspirujących do miana Nirvany. Jego następca, znacznie ulepszony album „As Good as Dead” z 1996 roku, to już zupełnie inna historia, znacznie poszerzając paletę brzmieniową Local H i ugruntowując ich tożsamość jako najwybitniejszych ironistów Środkowego Zachodu. Album, z dobrze skomponowanymi power popowymi singlami radiowymi, takimi jak „Bound for the Floor” i „Eddie Vedder”, ostatecznie uzyskał status złotej płyty i pomógł Local H zyskać uznanie za rock alternatywny, jednocześnie potwierdzając sprzeczne powiązania duetu z klasycznym hard rockiem. Choć mniej skupiony i nie tak bezpośredni, wciąż solidny album Pack Up the Cats z 1998 roku zdawał się podtrzymywać rosnącą dynamikę zespołu. Jednak problemy wytwórni płytowej (firma macierzysta Island, Polygram, była w trakcie przejmowania przez Universal Music) skutecznie podcięły zespół, album zaginął w tłumie, a Local H zawiesił działalność na prawie trzy lata.

W międzyczasie Daniels opuścił zespół, a jego miejsce zajął były perkusista Triple Fast Action (i technik perkusyjny Bun E. Carlos), Brian St. Clair. Lucas i St. Clair powrócili w 2000 roku z nowym albumem i nową wytwórnią. Album Here Comes the Zoo został wydany przez Palm Pictures, odnogę dawnej Island Records, i zawierał więcej środkowo-zachodniego niepokoju i ciętej satyry, które zawsze definiowały hard rock Lucasa, ale dodał bardziej zacięty styl gry na perkusji St. Clair. Po nieustannym tournée duet powrócił w 2003 roku z wściekłą i agresywną EP-ką „No Fun”, wydaną przez chicagowską wytwórnię punkową Thick Records po tym, jak Local H pokłócił się z Palm.

Piąty długogrający album zespołu, „Whatever Happened to P.J. Soles?”, ukazał się wiosną 2004 roku i był kolejnym luźnym albumem koncepcyjnym o pogodzeniu się z tym, co większość uznałaby za porażkę. Mocny koncert Local H został udokumentowany na wieki na albumie „Local H Comes Alive” z 2005 roku (który zawierał nowy utwór studyjny, wzmocniony cover utworu Britney Spears „Toxic”), a trzy lata później grupa połączyła siły z Shout! Factory, aby wydać „12 Angry Months”, kolejny album koncepcyjny, tym razem opowiadający o rozpadzie związku. W 2010 roku Lucas i St. Clair oddawali się swojej słabości do oryginalnych coverów, wydając EP-kę „Local H's Awesome Mix Tape, Vol. 1, zawierający osiem utworów takich artystów jak TV on the Radio, Pink Floyd, Concrete Blonde i The Misfits; EP został wydany przez własną wytwórnię zespołu, G&P Records.

W 2012 roku Local H wydał kolejny album koncepcyjny, Hallelujah! I'm a Bum!, opowiadający o polityce codziennego życia podczas mroźnej zimy w Chicago. Podczas trasy promującej album, Lucas został napadnięty po koncercie w Moskwie w lutym 2013 roku; incydent pozbawił go telefonu, portfela i paszportu, a także uszkodził struny głosowe, co zmusiło go do odwołania kilku koncertów. Kilka miesięcy później Local H wrócili w trasę, ale w październiku 2013 roku Brian St. Clair zagrał swoje ostatnie koncerty z zespołem, polubownie rozstając się z Lucasem, aby poświęcić więcej czasu swojej trasie.

Ostatnie nagrania St. Clair z Local H, drugi Awesome Mixtape z coverami, ukazały się w grudniu 2014 roku. Lucas nie tracił czasu, ogłaszając w listopadzie 2013 roku, że Ryan Harding, który grał z Brüder i Ghost Towns of the West, został nowym perkusistą. Nowy skład wkrótce ruszył w trasę, a w kwietniu 2014 roku grupa wydała swój pierwszy utwór z Hardingiem - singiel z hardrockowym coverem utworu Lorde „Team”. W listopadzie 2014 roku Local H uruchomił kampanię crowdfundingową za pośrednictwem Pledge Music, aby sfinansować nagranie kolejnego albumu. Plan okazał się sukcesem, gromadząc 176 procent pierwotnego celu zespołu, a album „Hey Killer” ukazał się w kwietniu 2015 roku.

W 2016 roku, z okazji 20. rocznicy albumu „As Good as Dead” (który w tym samym roku doczekał się reedycji deluxe na winylu), Local H zorganizował trasę koncertową, podczas której Lucas i Harding zagrali otwierający koncert z najnowszym materiałem, Joe Daniels przejął rolę perkusisty, grając „As Good as Dead” w całości, a obaj perkusiści dołączyli do Lucasa na wielki finał. W 2017 roku Metallica rozpoczęła konkurs „Hit the Stage”, w którym zespoły rywalizowały o miejsce w składzie na pięciodniową trasę koncertową po stadionach, której gwiazdami byli ikony metalu. Local H rzucił się do ringu i ostatecznie wygrał, a wersja zespołu z Lucasem i Hardingiem zagrała przed jedną z największych publiczności w karierze zespołu. W 2017 roku Local H odbył również trasę koncertową po Europie z Helmet, a nagrania z tych koncertów zostały wydane w 2018 roku pod tytułem „Live in Europe”.

W kwietniu 2020 roku Local H wydał swój pierwszy od pięciu lat album studyjny „Lifers”, który został nagrany przez Steve'a Albiniego i Andy'ego Gerbera, a zmiksowany przez J. Robbinsa. Album ukazał się w momencie, gdy pandemia COVID-19 sparaliżowała branżę muzyki na żywo, co pokrzyżowało plany trasy promującej album. Zespół odpowiedział, grając akustyczne i elektryczne koncerty transmitowane na żywo z sali prób, a także dając kilka koncertów w kinach samochodowych. Local H wydał również prowizoryczną EP-kę „Local H's Awesome Quarantine Mixtape, Vol. 3”, która, podobnie jak poprzednie wydawnictwa Awesome Mixtape, poświęcona była coverom, a duet wykonał utwory Prince'a, The Kinks, Blondie, The Eurythmics i innych. W sierpniu 2021 roku zespół wznowił trasę koncertową, najpierw grając serię koncertów przed Soul Asylum, a następnie jako współgwiazda z Radkeyem. Pomimo środków ostrożności, Lucas i Harding na początku października otrzymali pozytywne wyniki testów na COVID-19, a trasa została zawieszona, choć pod koniec miesiąca oboje byli już na tyle zdrowi, że mogli wznowić występy.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
As Good as Dead	Local H	01.1997	-	147[7]	Island 524 202	[produced by Local H ,Steven Haigler]
Pack Up the Cats	Local H	09.1998	-	140[2]	Island 524 549	[produced by Roy Thomas Baker]

sobota, 7 lutego 2026

Relient K

Zespół Relient K z Canton w stanie Ohio powstał w 1998 roku i dołączył do grona
chrześcijańskich artystów punk-popowych (MxPx, Ghoti Hook, Slick Shoes) swoim debiutanckim albumem z 2000 roku, zatytułowanym po prostu „Relient K”, łącząc chwytliwe melodie i aroganckie nastawienie z duchowymi troskami. Płytę wyprodukował gitarzysta dc Talk, Mark Townsend, a zespół tworzyli: wokalista/gitarzysta/pianista Matt Thiessen, gitarzysta Matthew Hoopes, basista Brian Pittman i perkusista Stephen Cushman. Pod koniec roku David Douglas zastąpił Cushmana, a Relient K w sierpniu 2001 roku wydał kolejny album „The Anatomy of the Tongue in Cheek”. Album sprzedał się w nakładzie 300 000 egzemplarzy, a dynamika Relient K rosła, ponieważ zespół zagrał prawie 200 koncertów w Ameryce Północnej przed końcem roku.

Trzeci album, „Two Lefts Don't Make a Right... But Three Do”, zadebiutował na 38. miejscu listy 200 najlepszych albumów Billboardu po premierze wiosną 2003 roku. Zespół nie tracił czasu na nagranie czwartego albumu; „MMHMM”, wyprodukowany przez wokalistę Thiessena i Townsenda z dc Talk, a zmiksowany przez Toma Lorda-Alge, został wydany w listopadzie 2004 roku przez Gotee/Capitol. W pierwszym tygodniu sprzedano ponad 51 000 egzemplarzy „MMHMM”, osiągając 15. miejsce na liście 200 najlepszych albumów i pierwsze miejsce wśród albumów chrześcijańskich. Ostatecznie album uzyskał status złotej płyty, co było trzecim z rzędu albumem Relient K, a zespół wkroczył do mainstreamu, a single „Be My Escape” i „Who I Am Hates Who I've Been” odniosły ogromny sukces w radiu i MTV.

Pittman opuścił zespół po wydaniu MMHMM (później grając w Inhale/Exhale), a John Warne (ex-Ace Troubleshooter) zastąpił go na basie podczas tras koncertowych, stając się stałym członkiem w 2005 roku. W tym samym roku Relient K zatrudnił Jonathana Schnecka jako trzeciego gitarzystę (który grał również na banjo i dzwonkach), co dało im status kwintetu. Podczas gdy Relient K stale koncertował, promując MMHMM, w listopadzie 2005 roku ukazał się Apathetic EP, będący kolejną atrakcją dla fanów, gdy zespół przygotowywał się do wydania kolejnego albumu. Five Score & Seven Years Ago (jak na ich piąty album w ciągu siedmiu lat), w dużej mierze wyprodukowany przez Howarda Bensona (My Chemical Romance, Less Than Jake), został wydany na początku marca 2007.

Wierny formie, Relient K wyruszył na pełną rundę krajowych koncertów, w tym wiosenne pokazy z Mae i Sherwood, zanim wydał album o tematyce świątecznej Let It Snow Baby... Let It Reindeer (zawierający kilka utworów z poprzedniego świątecznego wydawnictwa zespołu, Deck the Halls, Bruise Your Hand) później tej jesieni. W październiku Douglas ogłosił, że opuszcza Relient K, aby poświęcić się w pełni swojemu pobocznemu projektowi Gypsy Parade. Został on zastąpiony na początku 2008 roku przez Ethana Lucka, który towarzyszył grupie podczas występów na Warped Tour w tym samym roku.

W lipcu grupa wydała album ze stroną B The Bird and the Bee Sides, który został dołączony do The Nashville Tennis EP. Zespół wydał swój szósty album studyjny, „Forget and Not Slow Down”, w 2009 roku. Dwie siedmioutworowe EP-ki z coverami, zatytułowane „K Is for Karaoke, Pt. 1” i „Pt. 2”, ukazały się w 2011 roku. Później, połączone w jeden album długogrający, „K Is for Karaoke” zawierało ich interpretacje hitów takich artystów jak Cyndi Lauper, The Wallflowers, Cake, Toto i Stone Temple Pilots. Ich kolejny zestaw autorskich utworów ukazał się dopiero w 2013 roku. Podczas nagrywania Luck rozstał się z zespołem, a jego miejsce kilka miesięcy później zajął ten sam perkusista, którego zastąpił, David Douglas.

Siódmy album długogrający zespołu, „Collapsible Lung”, ukazał się tego samego lata i osiągnął 16. miejsce na liście Billboard 200. Ich ósmy album również okazał się sukcesem. Płyta Air for Free, wyprodukowana przez Marka Lee Townsenda, zawierała singiel „Look on Up” i zadebiutowała na 44. miejscu na liście Billboard 200, zajmując jednocześnie pierwsze miejsce na liście przebojów chrześcijańskich.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Be My Escape	Relient K	07.2005	-	82[4]	Gotee	[gold-US][written by Matthew Thiessen][produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]
Who I Am Hates Who I've Been	Relient K	01.2006	-	58[11]	Gotee	[gold-US][written by Matthew Thiessen][produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Anatomy of the Tongue in Cheek	Relient K	09.2001	-	158[1]	Gotee 2842	[gold-US][produced by Mark Lee Townsend]
Two Lefts Don't Make a Right...but Three Do	Relient K	03.2003	-	38[15]	Gotee 2890	[gold-US][produced by Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
Mmhmm	Relient K	11.2004	-	15[52]	Gotee 72 953	[gold-US][produced by Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
Apathetic EP	Relient K	11.2005	-	94[1]	Gotee 42 009	[produced by Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
Five Score and Seven Years Ago	Relient K	03.2007	-	6[20]	Gotee 84637	[produced by Howard Benson,Mark Lee Townsend,Matt Thiessen]
Let It Snow, Baby... Let It Reindeer	Relient K	11.2007	-	96[8]	Capitol 509995 08202 2 1	[produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]
The Bird and the Bee Sides	Relient K	07.2008	-	25[7]	Gotee 70009	[produced by Mark Lee Townsend]
Forget and Not Slow Down	Relient K	07.2013	-	16[2]	Jive 2-520696	[produced by Mark Lee Townsend,Matthew Thiessen]
Collapsible Lung	Relient K	10.2009	-	15[5]	Mono vs Stereo 70044	[produced by Paul Moak,Aaron Sprinkle]
Air for Free	Relient K	08.2016	-	44[1]	Mono vs. Stereo 0669447005421 [UK]	[produced by Mark Lee Townsend]

niedziela, 18 stycznia 2026

Queens of the Stone Age

Queens of the Stone Age wyłonili się ze stonerowego undergroundu lat 90-tych,
stając się jednym z czołowych zespołów heavy rockowych XXI wieku. Przemianę zapoczątkowało wydanie ich debiutanckiego albumu „Rated R” w 2000 roku. Mroczne zanurzenie w chemicznym nadmiarze, album pokazał kunszt QOTSA w łączeniu , brudnych gitar ze zmienną psychodelią-połączenie idealne dla pustyni, którą frontman Josh Homme nazywał domem. Przez lata Homme pozostawał jedyną stałą w zmiennym składzie QOTSA, będąc filarem zespołu, gdy członkowie i goście przemieszczali się po studiu i scenie.

Obecność Dave'a Grohla na perkusji na albumie „Songs for the Deaf” z 2002 roku pomogła zespołowi dotrzeć do szerszej publiczności w Ameryce, stawiając go w awangardzie hard rocka. Skład QOTSA ustabilizował się po wydaniu „…Like Clockwork” z 2013 roku, albumu, który przywrócił im status niezależnego zespołu, a jednocześnie zapewnił im pierwsze miejsce na liście Billboardu. Homme kontynuował ten sam kwintet na wyprodukowanych przez Marka Ronsona „Villains” oraz „In Times New Roman...”, albumie z 2023 roku, na którym odkrywali nowe odcienie i tekstury w swojej palecie.

Queens of the Stone Age ma swoje korzenie w Kyuss, zespole stoner rockowym, którego Josh Homme przewodził na początku lat 90-tych. Po rozpadzie Kyuss w 1995 roku, Homme był gitarzystą wspierającym na trasie koncertowej Screaming Trees, a następnie postanowił założyć nowy zespół o nazwie Gamma Ray. EP-ka o tym samym tytule ukazała się w 1996 roku, zanim niemiecki zespół metalowy Gamma Ray zagroził pozwem sądowym z powodu tej nazwy. Biorąc przykład z pseudonimu nadanego grupie przez producenta Chrisa Gossa, Homme postanowił zmienić nazwę swojego raczkującego zespołu na Queens of the Stone Age, ujawniając ten przydomek na składance Roadrunner, stworzonej przez różnych artystów, Burn One Up! Music for Stoners w 1997 roku.

Później tego samego roku, split EP Kyuss/Queens of the Stone Age - zawierający stare utwory tego drugiego i nowy materiał pierwszego - potwierdził przejście między dwoma zespołami Homme'a. Homme współprodukował debiutancki album Queens of the Stone Age z 1998 roku, zatytułowany po prostu „Queens of the Stone Age”, z Joe Barresim, który ukazał się w Loosegroove, niezależnym wydawnictwie Stone'a Gossarda i Regana Hagara z Pearl Jam. Z Alfredo Hernandezem na perkusji, Homme zagrał na wszystkich gitarach oraz większości basu i instrumentów klawiszowych na płycie, ale wkrótce rozszerzył QOTSA na zespół koncertowy, w którym wystąpił były basista Kyuss, Nick Oliveri, oraz gitarzysta Dave Catching; Ten ostatni grał na pierwszym albumie zmieniającego kształt wspólnego projektu Homme'a, „Desert Sessions”, który ukazał się w 1997 roku. Grupa nie była jednak w żadnym wypadku pewna swojej pozycji. Kiedy QOTSA weszło do studia, aby nagrać swój debiutancki album dla dużej wytwórni „Rated R”, Hernandeza już nie było w zespole; Nick Lucero i Gene Trautmann podzielili się rolami perkusisty na płycie. Współprodukowany przez Homme'a i Gossa, a wydany nakładem Interscope, album „Rated R” błyskawicznie zyskał popularność QOTSA. „The Lost Art of Keeping a Secret” zapewnił zespołowi miejsce w pierwszej czterdziestce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Występy na żywo na Ozzfest oraz z Foo Fighters i Hole pomogły im poszerzyć grono fanów, a wydarzenia takie jak aresztowanie Oliveriego za występ nago na festiwalu Rock in Rio w 2001 roku przyczyniły się do powstania nagłówków gazet. Cały ten szum osiągnął punkt kulminacyjny, gdy lider Foo Fighters - i były perkusista Nirvany -Dave Grohl, został tymczasowym członkiem QOTSA na trasę Songs for the Deaf z 2002 roku i towarzyszącą jej trasę koncertową w 2022 roku, w której udział wzięli Homme, Oliveri, Grohl, były wokalista Screaming Trees, Mark Lanegan, oraz gitarzysta i klawiszowiec A Perfect Circle, Troy Van Leeuwen.

Dzięki singlom „No One Knows” i „Go with the Flow”, Songs for the Deaf wyniosło Queens of the Stone Age do czołówki współczesnych zespołów rockowych, stanowiąc ciężki, psychodeliczny odpowiednik dominującego neo-garażowego rocka z początku XXI wieku. Grohl opuścił zespół po zakończeniu trasy Songs for the Deaf, wracając do regularnego występu w Foo Fighters; zastąpił go Joey Castillo, który wcześniej grał na perkusji w Danzig. W ślad za sukcesem QOTSA, Homme zaangażował się w szereg koncertów poza zespołem, między innymi grając na dwóch albumach Marka Lanegana i współpracując z Jesse Hughesem przy „Peace, Love, Death Metal”, pierwszym albumie ich zespołu Eagles of Death Metal.

Kiedy nadszedł czas na reaktywację QOTSA w celu nagrania kontynuacji „Songs for the Deaf”, zespół zrezygnował z Nicka Oliveriego; Homme zwolnił go z powodu problemów osobistych basisty. Gdy Alain Johannes zastąpił Oliveriego, grupa zakończyła nagrywanie „Lullabies to Paralyze”, robiąc miejsce na gościnne występy Billy'ego Gibbonsa z ZZ Top i Shirley Manson. Po singlu „Little Sister”, „Lullabies to Paralyze” ukazało się w marcu 2005 roku, po którym nastąpiła trasa koncertowa, podczas której Lanegan okazjonalnie występował na ostatnich koncertach z zespołem.

Chris Goss powrócił, by współprodukować album Era Vulgaris z 2007 roku, u boku Homme'a. Gościnnie wystąpiło mniej osób niż zwykle - Julian Casablancas z The Strokes pojawił się w singlu „Sick, Sick Sick”, Lanegan zaśpiewał w jednym utworze - Era Vulgaris wystąpił w „Ju”.

W 2007 roku zespół zakończył kontrakt z Interscope. Po trasie koncertowej z basistą Michaelem Shumanem i klawiszowcem Deanem Fertitą- od tego momentu para ta stała się stałymi członkami QOTSA - zespół popadł w okres nieaktywności, ponieważ Homme przez kolejne kilka lat realizował inne projekty. Najważniejszym z nich był Them Crooked Vultures, trio z Dave'em Grohlem i basistą Led Zeppelin, Johnem Paulem Jonesem, który wydał album o tym samym tytule w 2009 roku. W kolejnym roku ukazało się luksusowe wznowienie albumu „Rated R”, a w 2011 roku zespół wznowił swój trudny do zdobycia debiutancki album i odbył krótką trasę koncertową promującą to luksusowe wydanie.

Queens of the Stone Age rozpoczęli nagrywanie nowego albumu w 2012 roku, przechodząc z perkusisty Joeya Castillo na jego następcę, Jona Theodore'a, podczas sesji. Na płycie QOTSA ponownie zaangażowało Grohla, a także zapewniło miejsce dla Marka Lanegana, Trenta Reznora, Alexa Turnera, Jake'a Shearsa i Eltona Johna, a także Nicka Oliveriego, który po raz pierwszy od dekady pojawił się na albumie QOTSA. Z gotowym albumem w ręku, Queens of the Stone Age podpisało kontrakt z Matador w 2013 roku, a album „...Like Clockwork” ukazał się w czerwcu tego samego roku. Wspierany singlami „My God Is the Sun” i „I Sat by the Ocean”, album „...Like Clockwork” znalazł się na szczycie listy Billboard 200, a także na listach przebojów Alternative, Digital, Hard Rock, Independent i Top Rock. Po sukcesie „...Like Clockwork”, Homme i inni członkowie Queens wzięli udział w projekcie dokumentalnym „Sound City” oraz albumie Iggy'ego Popa „Post Pop Depression” z 2016 roku i trasie koncertowej.

Przy „Villains”, siódmym albumie zespołu, QOTSA współpracowało z Markiem Ronsonem i zaprosiło do studia gościnnie Nikkę Costę i Matta Sweeneya. Z singlami „The Way You Used to Do” i „The Evil Has Landed”, album Villains zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboardu po premierze w sierpniu 2017 roku. Po trasie koncertowej Villains, Queens of the Stone Age zrobili sobie dłuższą przerwę, powracając w czerwcu 2023 roku z „In Times New Roman…”, trzecim albumem wydanym przez Matador. Był to pierwszy album QOTSA wyprodukowany przez zespół i bez udziału gości. Przyniósł on zespołowi dwie nominacje do nagrody Grammy w kategoriach Najlepszy Album Rockowy i Najlepsza Piosenka Rockowa za „Emotion Sickness”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The lost art of keeping a secret/Ode to Clarissa	Queens Of The Stone Age	08.2000	31[5]	-	Interscope 4973912	[written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Josh Homme, Chris Goss]
No one knows	Queens Of The Stone Age	11.2002	15[13]	51[20]	Interscope 4978082IMP	[2x-platinum-UK][written by Joshua Homme, Mark Lanegan][produced by Joshua Homme, Eric Valentine]
Go with the flow/No one knows	Queens Of The Stone Age	04.2003	21[10]	116[6]	Interscope 4978702	[gold-UK][written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Joshua Homme]
First it Giveth	Queens Of The Stone Age	08.2003	33[6]	-	Interscope 9810505	[written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Joshua Homme,Eric Valentine]
Little sister	Queens Of The Stone Age	03.2005	18[21]	88[9]	Interscope 9880670	[silver-UK][written by Joey Castillo,Joshua Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Joshua Homme,Joe Barresi]
In My Head	Queens Of The Stone Age	07.2005	44[5]	-	Interscope 9883541	[ written by Alain Johannes , Joey Castillo , Josh Freese , Troy Van Leeuwen][produced by Joshua Homme, Joe Barresi]
Sick, Sick, Sick	Queens Of The Stone Age	06.2007	165[1]	-	Interscope 0602517353787	[ written by Joey Castillo,Chris Goss,Josh Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Chris Goss and Josh Homme]
3's And 7's	Queens Of The Stone Age	06.2007	19[3]	-	Interscope 1735379	[ written by Joey Castillo,Josh Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Chris Goss and Josh Homme]
Make It wit Chu	Queens Of The Stone Age	12.2007	101[2]	-	Interscope 1753953	[silver-UK][ written by Alain Johannes,Michael Melchiondo,Josh Homme][produced by Chris Goss and Josh Homme]
My God Is the Sun	Queens Of The Stone Age	04.2013	118	-	Matador	[ written by Josh Homme, Troy Van Leeuwen ,Michael Shuman, Dean Fertita][produced by Josh Homme, Troy Van Leeuwen, Michael Shuman, Dean Fertita]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	10.1998	54[11]	-	Interscope 4906832	[silver-UK][produced by Joe Barresi, Josh Homme]
Rated R	Queens Of The Stone Age	06.2000	54[29]	-	Interscope 4906832	[gold-UK][produced by Chris Goss, Joshua Homme]
Songs for the deaf	Queens Of The Stone Age	09.2002	4[79]	17[50]	Interscope 4934352	[gold-US][2x-platinum-UK][produced by Adam Kasper, Joshua Homme,Eric Valentine]
Lullabies to paralyze	Queens Of The Stone Age	04.2005	4[24]	5[12]	Interscope 9880297	[gold-UK][produced by Joe Barresi, Josh Homme]
Over the Years and Through the Woods	Queens Of The Stone Age	11.2005	-	186[1]	Rekords 005719 [US]	[produced by Randi Wilens, Josh Homme]
Era Vulgaris	Queens Of The Stone Age	06.2007	7[8]	14[4]	Interscope 1736526	[gold-UK][produced by Josh Homme, Chris Goss]
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	03.2011	48[1]	-	Rekords Rekords REK 001CD	[produced by Joe Barresi, Josh Homme]
...Like Clockwork	Queens Of The Stone Age	06.2013	2[18]	1	Matador OLE 10402	[gold-UK][produced by Josh Homme,Queens of the Stone Age,James Lavelle]
Villains	Queens Of The Stone Age	09.2017	1[1][11]	3	Matador OLE 11252	[gold-UK][produced by Mark Ronson]
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	11.2022	42[1]	-	Matador OLE 1768LP	[produced by Joe Barresi, Josh Homme]
In Times New Roman...	Queens Of The Stone Age	06.2023	2[3]	9	Matador OLE 1947CD	[produced by Queens of the Stone Age]