Crossfade

Amerykański zespół rocka alternatywnego z Columbia, SC, USA.
Grupa powstała pod koniec lat 90-tych z połączenia wokalisty/gitarzysty Eda Sloana, basisty/wokalisty wspierającego Mitcha Jamesa i perkusisty Briana Geigera, tworząc power trio The Nothing. Do grupy dołączył wokalista i klubowy DJ Tony Byroads. Powstały kwartet zmienił nazwę na Sugardaddy Superstar. Podczas budowania lokalnej społeczności zespół nagrywał we własnym Sugarstar Studio.  

Po raz pierwszy zdobył uznanie poza swoim regionem, gdy zainteresowała się nim firma A&R z Los Angeles Taxi i promotor z Los Angeles Chris Long (który przejął funkcję menedżera), co doprowadziło do występu w Los Angeles w marcu 2002 roku. To z kolei doprowadziło do podpisania kontraktu z wytwórnią Earshot, będącą filią Columbia Records, na początku następnego roku. Zespół następnie przerobił swój wydany własnym nakładem album Cold pod auspicjami miksera/inżyniera Randy'ego Stauba i zmienił nazwę na Crossfade. W kwietniu 2004 roku James Branham zastąpił Geigera za zestawem perkusyjnym. 

Od momentu powstania zespół Crossfade wydał trzy albumy studyjne: debiutancki album o tym samym tytule z 2004 r., Falling Away z 2006 r. i We All Bleed z 2011 r. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cold	Crossfade	08.2004	-	30[12]	Columbia 76 857	[gold-US][written by Ed Sloan][produced by Crossfade]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crossfade	Crossfade	07.2004	-	41[70]	Columbia 87 148	[platinum-US][produced by Crossfade]
Falling Away	Crossfade	08.2006	-	30	Columbia 89 619	[produced by Crossfade, Randy Staub ,Steve Lillywhite]
We All Bleed	Crossfade	06.2011	-	100	Eleven Seven Music 800	[produced by Les Hall, Ed Sloan]

Duke Spirit

Duke Spirit to angielski zespół rockowy założony w Londynie w 2003 roku,
obecnie działający w Wielkiej Brytanii i Australii. Ich brzmienie jest postrzegane jako połączenie wpływów, od alternatywnych zespołów rockowych, takich jak The Jesus and Mary Chain i Spiritualized, przez porywający rock'n'roll takich zespołów jak The Gun Club i The Patti Smith Group, po charakterystyczny, rytmiczny soul Atlantic i wpływy wytwórni Motown. Wokalistka Liela Moss wydała kilka solowych płyt, a także występuje z Tobym Butlerem w electro-rockowym duecie Roman Remains. Perkusista Olly Betts jest również uznanym producentem muzycznym. 

 

Zespół powstał w Londynie w 2003 roku. Jego twórcami byli Liela Moss (wokal), Luke B. Ford (gitara), Toby Butler (gitara basowa) i Dan Higgins (gitara). Ford i Moss poznali się w szkole artystycznej w Cheltenham, gdzie on studiował fotografię, a Moss sztuki piękne. Po przeprowadzce do Londynu i krótkim okresie pisania i występów pod pseudonimem Solomon (do którego później dołączył Butler) założyli The Duke Spirit. Wraz z gitarzystą Danem Higginsem zajęli się pisaniem, nagrywaniem i samodzielną produkcją utworów, które stały się podstawą ich pierwszego singla i EP-ki. Higgins stworzył również drzeworyty, które stanowiły wczesną oprawę graficzną zespołu. 

 

 Zespół wydał w maju swój drugi singiel „Darling You're Mean/Bottom of the Sea” w wytwórni City Rockers. Skład uzupełnił perkusista Olly „The Kid” Betts, a zespół zagrał swój pierwszy koncert w Brixton Windmill jeszcze w tym samym roku. Pod koniec 2003 roku wydali EP-kę „Roll, Spirit, Roll”, która zdobyła uznanie krytyków, m.in. w NME. Zespół przeszedł do Loog Records/Polydor i 16 maja 2005 roku wydał w Wielkiej Brytanii swój pierwszy pełnometrażowy album „Cuts Across The Land”. Producentami albumu byli Simon Raymonde (dawniej basista The Cocteau Twins, a obecnie szef wytwórni Bella Union) oraz Flood, który był producentem wielu artystów podziwianych przez zespół, takich jak Nick Cave and the Bad Seeds i PJ Harvey.

 

  Po trasach koncertowych po Wielkiej Brytanii, album został wydany w Stanach Zjednoczonych, a zespół przez większą część 2006 roku podróżował po Ameryce, w tym podczas wysoko ocenianego występu na festiwalu Coachella 2006 w Kalifornii. Jedynym wydawnictwem 2006 roku była dostępna do pobrania EP-ka i limitowany 7-calowy singiel zatytułowany Covered in Love, wydany przez własną wytwórnię Velo Recordings zespołu. Był to zbiór piosenek nagranych na 8-ścieżkowym magnetofonie przez zespół, napisanych przez niedawno zmarłych (Arthura Lee, Desmonda Dekkera i Jessie Mae Hemphill). Na początku 2007 roku zespół podpisał kontrakt z You Are Here, nową niezależną anglo-kanadyjską wytwórnią. Utwór „Mayday”, będący efektem współpracy UNKLE i The Duke Spirit, został wydany na najnowszym albumie UNKLE, War Stories, w Wielkiej Brytanii 9 lipca 2007 roku. Utwór został nagrany z Chrisem Gossem w studiu Rancho De La Luna w Joshua Tree w Kalifornii, dokąd powrócili w kwietniu 2007 roku, aby nagrać swój drugi album, również z Gossem. Neptune został wydany w lutym 2008 roku.

 

 Niedługo potem Higgins opuścił zespół, co spowodowało zmianę personelu shuffle: Toby Butler przeszedł na gitarę, a jego wieloletni przyjaciel Marc Sallis zastąpił go na basie. W lutym 2009 roku zespół wydał 10-utworową składankę CD, zawierającą trzy utwory nigdy niepublikowane w USA („Masca”, „Souvenir”, „Do What You Love”), a także cover utworu Alexa Chiltona „Baby Doll”. Płyta była sprzedawana wraz z kolekcją Alexandra McQueena, w której znalazła się koszulka z twarzą wokalistki Lieli Moss. Trzeci album zespołu, „Bruiser” (wyprodukowany przez Andrew Schepsa i Rich File z UNKLE), ukazał się we wrześniu 2011 roku nakładem Fiction w Wielkiej Brytanii, Shangrila Music w USA oraz Co-Operative Music w pozostałych krajach świata. Album poprzedziła EP-ka Kusama na początku 2011 roku, nazwana na cześć japońskiej artystki Yayoi Kusamy, której twórczość stała się inspiracją dla zespołu podczas pisania trzeciego albumu. 

 

 „Bruiser” przyniósł kilka kolejnych tras  koncertowych po Stanach Zjednoczonych i Europie oraz wydanie albumu koncertowego Dresden Live (nagranego, jak sugeruje nazwa, w Dreźnie w Niemczech) z okazji Record Store Day 2012, z okładką zaprojektowaną przez brytyjskiego artystę Frencha. Następnie zespół zrobił sobie dwuletnią przerwę; w tym czasie Moss i Butler wydali nową muzykę pod pseudonimem Roman Remains, a Betts produkował i grał na perkusji dla londyńskiego zespołu Furs. W październiku 2014 roku zespół ponownie się zjednoczył i pracując między Londynem a Somerset, rozpoczął pracę nad czwartym albumem. Ponownie skorzystali z usług producenta Simona Raymonde'a, a w styczniu 2015 roku zespół rozpoczął nagrywanie nowego albumu zatytułowanego „Kin” w Urchin Studios w Hackney w Londynie, podczas trzytygodniowych sesji. Na albumie gościnnie wystąpili Mark Lanegan w utworze „Wounded Wing” oraz Sam Windett z Archie Bronson Outfit w utworze „Side By Side”. Wrzesień 2015 roku przyniósł to pierwszy występ Duke Spirit od trzech lat na End of the Road Festival z nowym basistą Richem Fownesem (Bad for Lazarus, Unkle, The Eighties Matchbox B-Line Disaster)  oraz pierwszy singiel Kin, utwór „Here Comes the Vapour”. Kolejny singiel, „Blue and Yellow Light”, ukazał się w listopadzie, a sam album w 2016 roku.

 

 Szósty album zespołu, „Sky Is Mine”, ukazał się wkrótce potem, w 2017 roku. Album został wyprodukowany przez sam zespół w Somerset, a gościnnie wystąpili na nim Josh T. Pearson z „Lift to Experience” w utworach „How Could”, „How Come” oraz Duke Garwood w „Broken Dream”. Od 2017 roku zespół nie wydał żadnego nowego materiału, ale wokalistka Liela Moss wydaje solowe albumy rok po „Sky Is Mine” od 2018 roku. 

 

 Początkowo zespół opierał się na poczcie pantoflowej, ale ich nieustanne trasy koncertowe pomogły im rozpowszechnić muzykę w Anglii i Ameryce oraz reszcie Europy, czego ukoronowaniem była nominacja do nagrody „Najlepszy Zespół Koncertowy” podczas gali Artrocker Magazine Awards w 2011 roku.  Zespół wielokrotnie występował jako support przed Queens of the Stone Age, Yeah Yeah Yeahs, R.E.M., Black Rebel Motorcycle Club, Jane's Addiction, Supergrass, Eagles Of Death Metal i wieloma innymi. Od 2008 roku zespół wielokrotnie występował w amerykańskiej i brytyjskiej telewizji, występując w programach Late Show z Davidem Lettermanem, Later... z Joolsem Hollandem, Late Night z Conanem O'Brienem, The Tonight Show z Jayem Leno, Jimmy Kimmel Live!, Last Call z Carsonem Daly, The Henry Rollins Show i Shameless.  

 

Ich piosenka „Send a Little Love Token” została wykorzystana w piątej części serii gier wideo Guitar Hero oraz na ścieżce dźwiękowej gry wyścigowej Forza Motorsport 3 z 2009 r., a ich piosenka z UNKLE Mayday została zaprezentowana na antenie fikcyjnej stacji radiowej „Radio Broker” w grze Grand Theft Auto IV z 2008 r. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dark Is Light Enough	Duke Spirit	06.2004	55[2]	-	Loog 9866673	[written by Liela Moss,Luke Ford,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Cuts Across the Land	Duke Spirit	10.2004	45[2]	-	Loog 9868119	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Lion Rip	Duke Spirit	02.2005	25[2]	-	Loog 9870092	[written by Liela Moss,Luke Ford,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Love Is an Unfamiliar Name	Duke Spirit	05.2005	33[2]	-	Loog 9871175	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Flood]
Cuts Across the Land	Duke Spirit	10.2005	66[1]	-	Loog 9873986	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cuts Across the Land	Duke Spirit	05.2005	40[2]	-	Loog 9867546	[produced by Flood, Giles Hall, Simon Raymonde, TDS Liela Moss]
Neptune	Duke Spirit	02.2008	63[1]	-	You Are Here YAHM 001	[produced by Chris Goss]
Bruiser	Duke Spirit	10.2011	80[1]	-	Fiction 2771382	[produced by Andrew Scheps]
Kin	Duke Spirit	05.2016	73[1]	-	Ex Voto EXVOTOCD 1	[produced by Simon Raymonde]

Hugh Cornwell

 

Najbardziej znany jako frontman Stranglers, jednego z najdłużej istniejących i najpopularniejszych
na świecie zespołów z oryginalnej fali brytyjskiego punku, Hugh Cornwell cieszył się również umiarkowanie udaną karierą solową, która rozpoczęła się od jego debiutanckiego albumu „Nosferatu” w 1979 roku i trwała długo po odejściu z zespołu w 1990 roku. 

Cosmic Rough Riders

 Cosmic Rough Riders to alternatywny zespół rockowy z Glasgow w Szkocji.
Zespół powstał w 1998 roku z inicjatywy Daniela Wyliego i Stephena Fleminga, a później dołączyli do niego Mark Brown, James Clifford, Gary Cuthbert i Paul Docherty. Do tej pory nagrali pięć albumów i mieli cztery single w pierwszej czterdziestce brytyjskiej listy przebojów. 

Własnym sumptem wydali albumy „Deliverance” (1999) i „Panorama” (2000), oba nagrane w studiu nagraniowym finansowanym przez społeczność, zlokalizowanym w osiedlu Castlemilk w Glasgow. Oba albumy znalazły się w Encyklopedii Najlepszych Albumów Wszech Czasów wydawnictwa Virgin. Zespół Cosmic Rough Riders podpisał umowę licencyjną na jeden album z Poptones Records, nowo utworzoną wytwórnią byłego szefa Creation Records, Alana McGee, która w listopadzie 2000 roku wydała trzeci album zespołu, „Enjoy the Melodic Sunshine”, będący kompilacją utworów z „Panoramy” i „Deliverance”. Wydanie singli w 2001 roku przyniosło im rosnącą rzeszę fanów w prasie. 

Ich singiel „Revolution (In the Summertime?)” został wydany i trafił na brytyjską listę przebojów, zapewniając im pierwszy hit w Top 40 i debiut w programie telewizji BBC „Top of the Pops”. Zaraz po nim na liście znalazł się „The Pain Inside”, zapewniając im kolejny sukces w Top 40. Do końca 2001 roku album „Enjoy the Melodic Sunshine” osiągnął status srebrnej płyty (sprzedaż 60 000 egzemplarzy) w Wielkiej Brytanii, a magazyn „Q” uznał go za jeden z 50 najlepszych albumów roku.  

W marcu 2002 roku Stephen Fleming, założyciel zespołu Cosmic Rough Riders, dołączył do grona wokalistów, gdy pierwotny wokalista, Daniel Wylie, odszedł z zespołu, aby rozpocząć karierę solową. Wydanie we wrześniu 2002 roku albumu „Pure Escapism”, zawierającego rzadkie utwory i strony B, zamknęło jeden rozdział w historii zespołu. W czerwcu 2003 roku ukazał się utwór „Because You”. Utwór znalazł się na 34. miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii - stając się trzecim z rzędu hitem zespołu w Top 40 i jak dotąd jego najwyższym osiągnięciem.

  Album „Too Close to See Far”, napisany i wyprodukowany przez siebie, został wydany przez Measured Records w lipcu 2003 roku. Cały album znalazł się na liście przebojów BBC Radio 2 i po premierze wszedł na 7. miejsce oficjalnej, niezależnej listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Drugi singiel z albumu ukazał się we wrześniu 2003 roku, a „Justify the Rain” trafił na UK Singles Chart, dając zespołowi cztery przeboje z rzędu w Top 40. Rok 2003 zakończył się przyznaniem  Cosmic Rough Riders nagrody dla najlepszego debiutanta podczas gali Tartan Clef Awards, która przyniosła ponad 100 000 funtów na rzecz organizacji charytatywnej Nordoff Robbins Music Therapy. Zespół odebrał nagrodę z rąk Pierwszego Ministra Szkocji, Jacka McConnella. W 2005 roku zespół napisał i nagrał w południowej Hiszpanii nowy album „The Stars Look Different from Down Here”. Album ukazał się w maju 2006 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Melanie	Cosmic Rough Riders	03.2001	100[1]	-	Poptones 5033	[written by Daniel Wylie, Stephen Fleming,Gary Cuthbert][produced by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
Baby, You're So Free	Cosmic Rough Riders	05.2001	76[1]	-	Poptones MC 5042SCD	[written by Daniel Wylie][produced by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
Revolution (In The Summertime)	Cosmic Rough Riders	08.2001	35[2]	-	Poptones MC 5047SCD	[written by Daniel Wylie, Stephen Fleming][produced by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
The Pain Inside	Cosmic Rough Riders	09.2001	36[2]	-	Poptones MC 5052SCD	[written by Daniel Wylie, Stephen Fleming]
Because You	Cosmic Rough Riders	07.2003	34[2]	-	Measured MRCOSMIC 002SCD	[written by Stephen Fleming][produced by Stephen Fleming]
Justify The Rain	Cosmic Rough Riders	09.2003	39[1]	-	Measured MRCOSMIC 3SCD	[written by Stephen Fleming][produced by Stephen Fleming]
In Time	Cosmic Rough Riders	05.2006	102[2]	-	Korova KOW 1003P	[written by Cosmic Rough Riders]
When Yoo Come ARound	Cosmic Rough Riders	08.2006	139[1]	-	Korova KOW 1003P	[written by Cosmic Rough Riders]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Enjoy the Melodic Sunshine	Cosmic Rough Riders	08.2001	82[2]	-	Poptones MC 5015CD	[produced by Daniel Wylie, Stephen Flemming]
Too Close to See Far	Cosmic Rough Riders	07.2003	83[1]	-	Measured MRCOSMIC 001	[produced by Stephen Flemming]

Billy Corgan

William Patrick Corgan (ur. 17 marca 1967r w Chicago) -amerykański wokalista,
gitarzysta i autor piosenek, najlepiej znany jako frontman grupy The Smashing Pumpkins.

Dziennikarz muzyczny Jim DeRogatis powiedział o nim, że „ze wszystkich pamiętnych artystów ery alternatywnej,Corgan był najbardziej tradycyjną gwiazdą rocka, ze wszystkimi wadami i zaletami wynikającymi z tego faktu”. Po rozpadzie grupy, razem z jej perkusistą, Jimmym Chamberlinem, założył krótko istniejący zespół Zwan. Następnie, po wydaniu solowego albumu i tomiku poezji, w 2005 roku ogłosił reaktywację The Smashing Pumpkins.
Dzieciństwo i początki kariery

Corgan jest najstarszym synem Williama Seniora i Marthy Corganów. Ma dwóch młodszych braci: przybranego Jessego, niepełnosprawnego psychicznie i fizycznie, a także Ricky'ego, który jest malarzem. Rodzice Billy’ego szybko się rozwiedli, a jego ojciec ponownie się ożenił niedługo po tym wydarzeniu. Większość dzieciństwa spędził właśnie z ojcem i macochą w Glendale Heights w stanie Illinois. Nie był to szczęśliwy okres, głównie ze względu na bardzo złe stosunki między chłopcem a macochą. Przez wiele lat Billy musiał opiekować się swoim bratem Jessem. Uczęszczał do Glenbard North High School w miejscowości Carol Stream.

Corgan postanowił nauczyć się gry na gitarze po ujrzeniu u kolegi modelu Flying V. Dał swoje oszczędności ojcu, muzykowi jazzowemu, aby ten kupił odpowiedni sprzęt. Ten nabył mu używanego Gibsona Les Paula. Następnie starał się ukierunkować gust syna, zachęcając go do słuchania Jimiego Hendriksa i Jeffa Becka. Corgan okazał się jednak samoukiem, podobnie jak wielu współczesnych mu gitarzystów alt-rockowych. Po latach nauczył się jednak czytać nuty.

Corgan dorastał słuchając hard rocka i heavy metalu, między innymi grup Led Zeppelin i Black Sabbath, aby po jakimś czasie odkryć rock alternatywny poprzez Bauhaus, The Cure i The Smiths. Podczas uczęszczania do szkoły średniej zaczął grywać w zespołach. W 1985 roku przeniósł się do St. Petersburg na Florydzie wraz ze swoim pierwszym poważnym zespołem, The Marked, jednak ten po około dziewięciu miesiącach rozpadł się, a Corgan wrócił do swojego ojca w Chicago.

W Chicago Corgan podjął pracę w sklepie muzycznym, gdzie spotkał gitarzystę Jamesa Ihę. Wspólnie zaczęli pisać piosenki, z konieczności korzystając przy tym z automatu perkusyjnego. Nieco później Corgan poznał basistkę D’arcy Wretzky, która po jakimś czasie dołączyła do grupy, nazwanej The Smashing Pumpkins. Trio zaczęło wkrótce pojawiać się w miejscowych klubach. Gdy członkowie próbowali zakontraktować występ w Cabaret Metro, znanej chicagowskiej hali koncertowej, jej właściciel postawił im warunek - znalezienie perkusisty. Ostatecznie jazzowy pałkarz Jimmy Chamberlin wszedł w skład zespołu dzięki rekomendacji jednego ze znajomych Corgana. 5 października 1988 zespół po raz pierwszy wystąpił w komplecie w Cabaret Metro.

W roku 1991 wydany został pierwszy album grupy, Gish, ze brzmieniem mieszającym rock psychodeliczny i heavy metal. Dwa lata później w sprzedaży pojawiło się kolejne wydawnictwo grupy, Siamese Dream, które pozwoliło im zaistnieć w mainstreamie. W tym czasie zespół przechodził jednak poważne kryzysy wewnętrzne, zaś sam Corgan był opisywany przez prasę jako tyran, który posuwał się nawet do usuwania partii instrumentalnych nagranych przez pozostałych członków grupy i zastępowania ich własnymi. Frontman cierpiał w tym okresie na ciężką depresję, podczas pracy nad albumem praktycznie mieszkając w studio, nagrywając większą część ścieżek gitary i basu. Album został bardzo dobrze przyjęty przez krytyków, piosenki Today i Disarm stały się hitami, a teledyski do nich bardzo często pojawiały się na MTV.

W 1995 roku zespół wydał podwójny, trwający ponad dwie godziny album Mellon Collie and the Infinite Sadness, który odniósł jeszcze większy sukces od poprzednika, osiągając status dziewięciokrotnej platyny i zdobywając nominacje do siedmiu Nagród Grammy.

Podczas występu grupy w programie Saturday Night Live 11 listopada 1995 Corgan po raz pierwszy pokazał się publicznie z ogoloną głową -od tego czasu nigdy nie zapuścił włosów z powrotem. Przed tą drastyczną zmianą wokalista często zmieniał swoją fryzurę.

Podczas promującej album trasy koncertowej problemem stało się uzależnienie Chamberlina od heroiny. 12 lipca 1996 on i towarzyszący grupie keyboardzista Jonathan Melvoin przedawkowali w pokoju hotelowym w Nowym Jorku, co przeżył tylko Chamberlin. Reszta grupy podjęła decyzję o wyrzuceniu go z zespołu i zakończeniu trasy z zastępcami na miejscach perkusisty i klawiszowca.

Wydana w roku 1998 płyta Adore została nagrana przy pomocy zastępczych pałkarzy oraz automatów perkusyjnych w miejsce Chamberlina, a w zawartym na niej materiale widać było wyraźne wpływy muzyki elektronicznej. Gdy zespół nagrywał piosenki na nowy album, Martha, matka Corgana, zmarła na raka, a frontman poświęcił jej piosenkę „For Martha”. Adore spotkała się z przychylnością niektórych fanów i krytyków, ale wielu z nich uważało, że grupa zbyt wyraźnie odeszła od tego, co w jej muzyce było najlepsze i zaowocowało to sprzedażą nieco ponad miliona sztuk albumu, co było bardzo niskim wynikiem w porównaniu do 4,5 miliona sprzedanych egzemplarzy Mellon Collie.

W 1999 roku Chamberlin powrócił do zespołu, a rok później światło dzienne ujrzało kolejne wydawnictwo The Smashing Pumpkins, Machina/The Machines of God. Ponownie spotkał się on z mieszanymi uczuciami fanów i krytyków, rozchodząc się w jeszcze mniejszym nakładzie od poprzednika. Co więcej, pod koniec nagrywania grupę opuściła D’arcy Wretzky. Na czas trasy koncertowej zastąpiła ją basistka Hole, Melissa Auf der Maur.

Ostatnim albumem okazała się Machina II/The Friends & Enemies of Modern Music, z początku mająca być wydana jako podwójna płyta na wzór Mellon Collie, ale wytwórnia Virgin nie zgodziła się na taki ruch wobec spadającej popularności zespołu. Wobec tego album został rozpowszechniony za darmo w Internecie w postaci plików MP3.

The Smashing Pumpkins rozpadli się pod koniec roku 2000, grając swój ostatni koncert 2 grudnia w Chicago.

W roku 2001, Corgan założył zespół Zwan, w skład którego weszli poza nim Chamberlin oraz gitarzyści Matt Sweeney i David Pajo, a w roku 2002 także basistka Paz Lenchantin znana z A Perfect Circle. Powstały album, Mary Star of the Sea, spotkał się z dość przychylnymi recenzjami krytyków. Corgan i Zwan wzięli także udział w tworzeniu soundtracku do Spun, filmu Jonasa Åkerlunda. Mimo przychylnej opinii krytyki, zespół rozpadł się w połowie 2003 roku.


Corgan zaczął umieszczać autobiograficzne posty na swojej stronie internetowej i w serwisie Myspace, mówiąc „Nie chcę już dłużej chronić ludzi, przez których cierpiałem”. 17 lutego 2004 zamieścił gorzką wypowiedź, w której obwinił gitarzystę, Jamesa Ihę o rozpad zespołu cztery lata wcześniej. Nazwał także D’arcy Wretzky „nikczemną narkomanką”.  Pod koniec 2004 roku Corgan wydał tomik poezji, Blinking With Fists. Mimo raczej negatywnych recenzji, książka zadebiutowała na liście bestsellerów New York Times, w pierwszym tygodniu sprzedaży będąc na szczycie notowania dla poezji.

W tym samym roku zaczął także karierę solową, początkowo tworząc akustyczne, folkowe piosenki związane z historią Chicago. Wkrótce jednak przystąpił do nagrywania albumu TheFutureEmbrace, łączącego brzmieniowo muzykę elektroniczną, shoegazera i rock alternatywny. Płyta została wydana 21 czerwca 2005 przez Reprise Records, spotykając się z mieszanymi uczuciami fanów i krytyków, rozchodząc się w zaledwie 69 tysiącach egzemplarzy. Podczas trasy promującej album, skromnej w porównaniu do tych z The Smashing Pumpkins czy Zwan, Corganowi towarzyszyli Linda Strawberry, Brian Liesegang i Matt Walker.

21 czerwca 2005, w dniu wydania swojego solowego albumu TheFutureEmbrace, Corgan zamieścił całostronne ogłoszenie w Chicago Tribune, w którym ogłosił swoje plany odrodzenia grupy. Na jego apel odpowiedział jednak tylko Chamberlin. 20 kwietnia 2006 na oficjalnej stronie zespołu pojawiło się oficjalne potwierdzenie reaktywacji. 22 maja 2007 grupa dała swój pierwszy występ od siedmiu lat, a jej nowymi członkami okazali się basistka Ginger Reyes oraz gitarzysta Jeff Schroeder, zastępujący odpowiednio Wretzky i Ihę. 10 lipca ukazał się nowy album grupy, Zeitgeist, debiutując na drugim miejscu w zestawieniu magazynu Billboard.

Billy Corgan był narzeczonym Courtney Love zanim ta poznała i wyszła za Kurta Cobaina, frontmana Nirvany. W 1993 roku ożenił się ze swoją długoletnią znajomą Chris Fabian. Pojawiły się jednak plotki, jakoby Corgan i Love ponownie nawiązali romans tuż po śmierci Cobaina, podczas festiwalu Lollapalooza w roku 1994, w którym brali udział The Smashing Pumpkins. Artysta od 1995 roku pozostawał ze swoją żoną w stanie separacji, by ostatecznie rozwieść się w 1997. Corgan odmawiał dyskusji na ten temat w wywiadach, podkreślając, że to jedyny temat, na który nie będzie się wypowiadać. Opisał w końcu nieco szczegółów swojego małżeństwa w swoim blogu w roku 2005.

Pod koniec 1995 roku Corgan zaczął umawiać się z fotograf, Yeleną Yemchuk, która miała swój wkład w kilku teledyskach grupy i zaprojektowała grafikę w niektórych jej wydawnictwach. Pozostała ona narzeczoną Corgana do 2004 roku, a on sam napisał o niej utwór Stand Inside Your Love z albumu Machina/The Machines of God. Muzyk przyznał, że rozstanie z Yemchuk miało ogromny wpływ na teksty piosenek z jego solowego albumu, wydanego w 2005 roku TheFutureEmbrace.

Na początku 2006 roku Corgan wprowadził się do Courtney Love i jej córki, Frances Bean Cobain, zajmując dla siebie całe skrzydło w ich nowej rezydencji w Hollywood Hills. W latach 2010–2012 piosenkarz był w związku partnerskim z wokalistką zespołu The Veronicas- Jessicą Louise Origliasso.

Corgan otwarcie przyznaje się do kibicowania drużynie bejsbolowej Chicago Cubs, a także koszykarzom Chicago Bulls i hokeistom Chicago Blackhawks. Zawiązał także bliskie znajomości z Dennisem Rodmanem i Chrisem Cheliosem. Corgan to także fan wrestlingu.

16 listopada 2015 urodził mu się syn z Chloe Mendel, Augustus Juppiter Corgan.

Corgan zajął się produkcją albumów Rika Ocaseka, The Frogs, Catherine oraz Hole. Napisał także kilka piosenek zawartych na albumie ostatniej z tych grup, wydanym w 1998 roku Celebrity Skin. Pełnił także funkcję konsultanta podczas produkcji albumu Mechanical Animals Marilyna Mansona. Stworzył dodatkowo ścieżki dźwiękowe do trzech filmów: Okup (1996), Stygmaty (1999) i Spun (2002). Udzielał się wokalnie i na gitarze dla Tony’ego Iommi, Blindside, New Order i Marianne Faithfull, poza tym gościnnie użyczył swojego głosu w utworze „Loki Cat”, zawartej na albumie Life Begins Again grupy Jimmy Chamberlin Complex; z kolei sam Chamberlin zagrał na perkusji w piosence „DIA” z solowego albumu Corgana.

Obecnie Corgan współpracuje przy produkcji nowych albumów Courtney Love, Shirley Manson i grupy Scorpions.

W 2010 roku pomagał zespołowi The Veronicas, w tworzeniu nowej płyty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Walking Shade	Billy Corgan	06.2005	74[1]	-	Reprise W 673DVD	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan,Bjorn Thorsrud, Bon Harris]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
TheFutureEmbrace	Billy Corgan	07.2005	89[1]	31[3]	Reprise 9362487122	[produced by Billy Corgan, Bjorn Thorsrud]
Ogilala	Billy Corgan	10.2017	-	183	BMG	[produced by Rick Rubin,Billy Corgan]

Tears

 The Tears - brytyjski zespół muzyczny założony w 2004 roku przez wokalistę
Bretta Andersona i gitarzystę Bernarda Butlera. Formacja w swojej karierze wydała tylko jedną płytę zatytułowaną Here Come The Tears.

Brett Anderson i Bernard Butler poznali się w roku 1989, w którym też założyli grupę Suede, tworząc duet kompozytorski. Mimo zdobycia dużej popularności i przychylności krytyków muzycznych Butler odszedł z zespołu w roku 1994, podczas nagrywania drugiej płyty formacji, Dog Man Star. Powodem jego decyzji były nieporozumienia między nim a zespołem.

Przez kolejne dziesięć lat Anderson i Butler nie podjęli żadnej współpracy. Dopiero w roku 2004 uformowali grupę The Tears, której nazwę zaczerpnęli z poematu Philipa Larkina zatytułowanego Femmes Damnées. Z założenia zespół miał nie wykonywać utworów Suede. Tylko jeden raz zrobił wyjątek, grając stronę B The Living Dead. Pierwszy koncert odbył się 14 grudnia 2004 roku i zaprezentowano na nim jedynie nowy materiał. Szóstego czerwca 2005 roku wydali jak dotąd jedyną płytę zatytułowaną Here Come The Tears. Podobnie. jak w poprzednich latach, za całość materiału odpowiedzialni byli jedynie Anderson i Butler. Utworem promującym album została piosenka Refugees, której udało się dotrzeć do pierwszej dziesiątki najlepiej sprzedających się singli. Tego sukcesu nie udało się powtórzyć kolejnemu singlowi, jakim był utwór Lovers.

Album zdobył pozytywne recenzje, lecz jego sprzedaż utrzymywała się na średnim poziomie. Formacja ruszyła w trasę koncertową, grając między innymi na festiwalach w Glastonbury i T in the Park. Mniej więcej w tym czasie Anderson i Butler zaczęli czuć się zmęczeni aktywnością związaną z grupą. W roku 2006 ogłoszono zawieszenie działalności zespołu. Wokalista przyznał, że mieli zamiar zacząć tworzyć materiał na kolejny album, lecz nie sprawiało im to już przyjemności. Dodał jednak, że szanse na wydanie kolejnej płyty są duże. Mimo to, ta jak dotąd kolejna płyta nie ukazała się.

Po roku 2006 Anderson rozpoczął karierę solową, a Butler zajął się produkcją muzyczną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Refugees	Tears	05.2005	9[4]	-	Independiente ISOM 92MS	[written by Brett Anderson,Bernard Butler][produced by Bernard Butler]
Lovers	Tears	07.2005	24[2]	-	Independiente GBBPF 0501284	[written by Brett Anderson,Bernard Butler][produced by Bernard Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here Come the Tears	Tears	06.2005	15[2]	-	Independiente ISOM 49CD	[produced by Bernard Butler]

Copeland

Copeland to amerykański zespół rockowy założony w 2001 roku w Lakeland na Florydzie
przez wokalistę i pianistę Aarona Marsha (grającego również na gitarze) wraz z przyjacielem, basistą i wokalistą wspierającym Jamesem Likenessem. Zespół rozpadł się w 2010 roku i zjednoczył w kwietniu 2014 roku. 

  Aaron Marsh i Bryan Laurenson podpisali kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią The Militia Group w 2002 roku i rok później wydali swój pierwszy album, Beneath Medicine Tree. W latach 2004, 2005 i 2006 wystąpili na corocznym festiwalu Cornerstone Florida Festival w Orlando na Florydzie. „In Motion”, drugi pełnometrażowy album Copelanda, ukazał się 22 marca 2005 roku. Jego produkcją zajęli się Matt Goldman i Aaron Marsh, a miksem zajął się Ken Andrews. Wczesne wersje „In Motion” zawierały czteroutworową akustyczną EP-kę (kompilację lo-fi wersji utworów z samego In Motion), a także „Beneath Medicine Tree”. 

 „Beneath Medicine Tree” ma silny motyw medyczny. Aaron Marsh stwierdził, że teksty na tym albumie zostały zainspirowane hospitalizacją jego dziewczyny i śmiercią babci. W książeczce albumu znajdują się zdjęcia scen szpitalnych autorstwa ówczesnego basisty Jamesa Likenessa. Marsh mówi: „W przypadku Beneath Medicine Tree chciałem stworzyć płytę, która poruszy ludzi”, a „W przypadku In Motion chciałem stworzyć płytę, która poruszy ludzi”. Wokalista, Marsh, występował z innymi zespołami, takimi jak Morning Of na albumie „The Way I Fell In”, Underoath na albumie „They're Only Chasing Safety”, Anberlin na albumie „Cities” i Lydia na albumie „Illuminate”. Wytwórnia Columbia Records ogłosiła podpisanie kontraktu z wytwórnią Copeland w komunikacie prasowym z 14 listopada 2006 roku Zespół oficjalnie ogłosił opuszczenie wytwórni 6 września 2007 roku. 

18 lipca 2007 roku James Likeness ogłosił swoją decyzję o odejściu z wytwórni Copeland. Jako główny powód swojej decyzji podał karierę grafika (dziedzinę, w której posiada dyplom ukończenia studiów wyższych). Około rok po „Eat, Sleep, Repeat” ukazał się „Dressed Up & in Line” 20 listopada 2007 roku. Album zawierał strony B, remiksy i rzadko spotykane utwory.  Rok później, w 2008 roku, Copeland wydał swój ostatni album „You Are My Sunshine” w wytwórni Tooth & Nail Records. Zespół zdecydował się wówczas na rozpad, organizując trasę koncertową Farewell Tour przed zakończeniem działalności. 

 Piąty album studyjny zespołu, „Ixora”, ukazał się w listopadzie 2014 roku. Marsh, który produkował w swoim studiu The Vanguard Room w Lakeland na Florydzie, ponownie połączył siły z Bryanem Laurensonem, Stephenem Laurensonem i Jonathanem Bucklewem. Następnie, 14 lutego 2019 roku, ukazał się „Blushing”. 

  Chrześcijaństwo Chociaż niektórzy twierdzą, że jest to zespół chrześcijański, Marsh twierdzi, że nim nie jest. Powiedział: „Nie leży w naszej naturze nawiązywanie do religii. Nie jesteśmy zespołem duszpasterskim. W zespole są niektórzy chrześcijanie, ale nie jest to główny cel naszego zespołu”. „W naszym zespole nie realizujemy żadnych celów poza sztuką”. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Motion	Copeland	04.2005	-	115[1]	The Militia Group 030	[produced by Matt Goldman, Aaron Marsh]
Eat, Sleep, Repeat	Copeland	11.2006	-	90[1]	The Militia Group 049	[produced by Matt Goldman, Aaron Marsh]
You Are My Sunshine	Copeland	11.2008	-	48[1]	Tooth & Nail 13 502	[produced by Aaron Sprinkle, Aaron Marsh]
Ixora	Copeland	12.2014	-	93[2]	Tooth & Nail 040	[produced by Aaron Marsh]

Stands

 Zespół The Stands z Liverpoolu został założony przez lokalną legendę, Howie’ego Payne’a, po
rozpadzie jego poprzedniej grupy, The Big Kids. (Brat Howie’ego, Sean Payne, oraz Russ Pritchard z The Big Kids założyli później zespół The Zutons wraz z Dave’em McCabe’em, Boyanem Choudhurym i Abi Harding). O The Stands zrobiło się głośno w całym kraju, gdy Noel Gallagher z Oasis zobaczył ich występ w klubie Zanzibar w Liverpoolu. Podstawowy skład kwartetu - Howie Payne (wokal, gitara), Luke Thomson (gitara), Dean Ravea (bas) i Steve Pilgrim (perkusja) – uformował się w 2002 roku, a wytwórnia Echo Label (należąca do Chrysalis) zwyciężyła w zaciętej rywalizacji o podpisanie kontraktu z zespołem. Debiutancki album grupy, „All Years Leaving”, przyniósł kilka przebojów, które trafiły do ​​pierwszej czterdziestki list przebojów. Do 2005 roku The Stands intensywnie koncertowali u boku takich wykonawców jak Oasis, The Libertines, Paul Weller czy Jet. Po przeprowadzce do Los Angeles w celu nagrania drugiego albumu, „Horse Fabulous”, miejsce Luke’a Thomsona zajął Paul Molloy (wcześniej związany z grupą The Skylarks). Płyta „Horse Fabulous” ukazała się w poniedziałek, 24 lipca 2005 roku, i spotkała się z uznaniem krytyki. Choć niektóre kręgi powierzchownej prasy popowej wyśmiewały zamiłowanie Payne’a do składania muzycznych hołdów – traktując to jako „pastisz brzmienia lat 60.” – artysta zyskał uznanie w bardziej opiniotwórczych mediach muzycznych (takich jak „Mojo” czy „Q”) oraz w oczach najważniejszych postaci brytyjskiego przemysłu muzycznego, co ugruntowało jego pozycję jako poważnego i utalentowanego twórcy piosenek. Tuż przed premierą „Horse Fabulous” wytwórnia Echo Label drastycznie ograniczyła działalność (redukując personel o trzy czwarte), przez co album pozostał bez odpowiedniego wsparcia, mimo świetnych recenzji i dużego zainteresowania ze strony odbiorców.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When This River Rolls Over You	Stands	08.2003	32[2]	-	Echo ECSCD 142	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
I Need You	Stands	10.2003	39[2]	-	Echo ECSCD 146	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
Here She Comes Again	Stands	02.2004	25[2]	-	Echo ECSCD 148	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
Outside Your Door	Stands	06.2004	49[2]	-	Echo ECSCX 151	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
Do It Like You Like	Stands	05.2005	28[2]	-	Echo ECSCD 165	[written by Howie Payne][produced by Tom Rothrock]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Years Leaving	Stands	03.2004	28[3]	-	Echo ECHCD 50	[produced by Howie Payne]
Horse Fabulous	Stands	08.2005	62[2]	-	Echo ECHCD 64	[produced by Tom Rothrock]

Len

Len to kanadyjski duet rocka alternatywnego z siedzibą w Toronto w Ontario. W skład zespołu
wchodzą rodzeństwo Marc Costanzo (wokal, gitara) i Sharon Costanzo (wokal, gitara basowa) oraz zmienny skład muzyków koncertowych i studyjnych. Grupa jest najbardziej znana z singla „Steal My Sunshine” z 1999 roku. 

 Marc Costanzo zaczął nagrywać muzykę rekreacyjnie w wieku 13 lat. Nagrania te były głównie prowadzone przez Marca, chociaż jego starsza siostra Sharon czasami dodawała wokale do nagrań. W 1991 roku Marc rozpoczął produkcję muzyki pod pseudonimem Len jako solowy projekt. Nazwę zapożyczył od przyjaciela Marca z liceum, Lenny'ego. Sharon oficjalnie dołączyła do projektu rok później, co oznaczało pierwszą iterację Len jako duetu. Len zaczynał jako zespół punkrockowy, z wpływami muzyki pop.

 W latach 1992–1997 duet rodzeństwa niezależnie wydał EP-kę o tym samym tytule oraz dwa albumy studyjne: „Superstar” (1995) i „Get Your Legs Broke” (1997). W 1994 roku nagrano utwór „Candy Pop”, który wykorzystano jako motyw przewodni najnowszego sezonu programu „Streetcents” stacji CBC.W marcu 1994 roku zespół wydał split-kasetę w wytwórni No Records, w której zagrali również Hip Club Groove, Zoltar i Chaz Rules. Ponieważ „Superstar” nagrywano w Halifaxie, zespół nakręcił kilka teledysków do utworów „Candy Pop”, „Show Off” i „Slacker”. Na albumie wystąpiło wielu byłych członków halifaxskiej sceny muzycznej, takich jak Joel Plaskett, Michael Catano i Chris Murphy.

  Zespół wystąpił na festiwalu Halifax Pop Explosion w 1995 roku, na pokazie No Cases No Records, z którym wówczas podpisali kontrakt. Marc oszacował, że zarówno „Superstar”, jak i „Get Your Legs Broke” sprzedały się w nakładzie około 10–15 000 egzemplarzy.Chociaż te dwa albumy spotkały się z minimalnym zainteresowaniem w Kanadzie, duetowi trudno było przyciągnąć uwagę dużych wytwórni płytowych. Zespół po raz pierwszy poczuł smak sukcesu, gdy otrzymał uznanie za piosenkę „Candy Pop”.W 1998 roku Len podpisał kontrakt z amerykańską wytwórnią Work Group.

  W 1999 roku Len wydał album o bardziej hiphopowym charakterze, „You Can't Stop the Bum Rush”. Utwór z albumu, „Steal My Sunshine”, zawierający fragment utworu disco „More, More, More” zespołu Andrea True Connection, został wydany jako singiel. Utwór osiągnął trzecie miejsce na liście przebojów RPM Top Singles, a także znalazł się w pierwszej dziesiątce w wielu innych krajach, w tym w Australii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, stając się największym hitem Len. Len został nominowany do nagrody Juno w 2000 roku w kategorii najlepszy nowy zespół, a album został nominowany w kategorii najlepszy album alternatywny. Po wydaniu utworu popularność Lena spadła, ale zespół kontynuował wydawanie albumów do 2005 roku, po czym nastąpiła siedmioletnia przerwa. Podczas tej przerwy Marc ogłosił rozwiązanie zespołu w wiadomości na MySpace z 2008 roku. 

 Zapowiedział jednak, że on i Sharon nagrają razem kolejny album. Mimo to Len powrócił z Markiem i Sharon w październiku 2012 roku, wydając swój piąty album studyjny „It's Easy If You Try”. Album promował jeden singiel „It's My Neighborhood”, do którego powstał teledysk przedstawiający mieszkańców Toronto wykonujących playback do utworu.  W 2016 roku Marc ogłosił, że prawdopodobnie nie nagrają kolejnego albumu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Steal My Sunshine	Len	08.1999	-	9[25]	Work	[platinum-US][platinum-UK][written by Marc Costanzo, Gregg Diamond][produced by Mumble C]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Stop the Bum Rush	Len	07.1999	-	46[27]	Work 69 528	[gold-US][produced by Mumble C ,Fisher, Big King]

Murmurs

The Murmurs to amerykański duet muzyki alternatywnej pop, w którego skład
wchodziły piosenkarki i autorki tekstów Leisha Hailey i Heather Grody. 

 Leisha Hailey i Heather Grody (Reid) rozpoczęły działalność jako The Murmurs w 1991 roku, gdy obie studiowały w Amerykańskiej Akademii Sztuk Dramatycznych.W 1991 roku wydały album Who Are We, wyprodukowany i wydany przez Arcadia Records Williama Basinskiego. Zespół zyskał popularność w East Village na Manhattanie. W 1994 roku The Murmurs podpisały kontrakt z MCA Records. W tym samym roku wydały swój debiutancki album o tym samym tytule, wydany przez dużą wytwórnię. Ich singiel „You Suck” był grany w radiu i zapewnił im ogólnokrajową popularność. Chociaż utwór osiągnął 89. miejsce na liście przebojów w Stanach Zjednoczonych, był hitem numer jeden w Norwegii, uzyskując status platynowej płyty. 

 

 Duet rozszerzył się do czteroosobowego składu w 1997 roku, po dołączeniu basistki Sheri Ozeki i perkusistki Sherri Solinger. Wydali Pristine Smut w 1997 roku i Blender rok później. W 2001 roku Hailey i Grody połączyli siły ponownie jako zespół Gush, który charakteryzował się bardziej indie rockowym brzmieniem. W skład zespołu wchodzili również Jon Skibic, Brad Caselden i Dave Doyle. Wydali jeden album o tym samym tytule, który był sprzedawany wyłącznie na ich koncertach. 

 

 W latach 2004-2009 Hailey, która wcześniej wystąpiła w odcinku serialu Boy Meets World w 1996 roku oraz w filmie All Over Me z 1997 roku, grała Alice Pieszecki, dziennikarkę, prowadzącą program telewizyjny i radiowy, w serialu The L Word. Hailey kontynuowała karierę aktorską i w 2019 roku wcieliła się w postać Alice Pieszecki w serialu „The L Word: Generation Q”. W latach 2007–2016 Hailey występowała w zespole Uh Huh Her z Camilą Grey. Zespół nagrał trzy albumy i trzy EP-ki, a ich muzyka pojawiła się w filmach „The Kids Are All Right”, „Hotel for Dogs” i „The Carmilla Movie”. 

 

 W 2005 roku, po rozpadzie zespołu Gush, Heather Reid (wcześniej Grody) i Jon Skibic założyli zespół Redcar z Michaelem Sullivanem i Ryanem MacMillanem. Ich debiutancki album ukazał się w marcu 2007 roku i został wyprodukowany przez nagrodzonego Grammy producenta Grega Collinsa (U2 i Gwen Stefani). Reid założyła również wytwórnię płytową Phyllis Records. Reid napisała muzykę, libretto i teksty do musicalu „Dear Bernard”, który był grany w Los Angeles w teatrach The Court i Zephyr w 2013 roku. Musical przyciągnął uwagę wytwórni Chrysalis Records, która zatrudniła ją jako autorkę tekstów dla innych artystów. W rezultacie powstała piosenka, którą napisała wspólnie z Hailey, „Don't Bother”, a która została nagrana przez Shakirę na albumie piosenkarki z 2005 roku „Oral Fixation, Vol. 2”. Reid nagrała solowy album „Cross Words”, który ukazał się w 2014 roku. W 2018 roku u Reid zdiagnozowano ostrą białaczkę szpikową. Po kilku miesiącach chemioterapii, radioterapii i przeszczepie szpiku kostnego Heather uważała się za wyleczoną. W 2020 roku Reid nagrała singiel „Right Here Right Now”, nawiązujący do jej diagnozy i leczenia raka. W 2020 roku Reid stwierdziła, że ​​ona i Hailey „nieustannie rozmawiają o reaktywacji Murmurs”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Suck	Murmurs	12.1994	-	89[7]	MCA 54 979	[written by Murmurs,Leisha Hailey][produced by Roger Greenawalt ,Billy Basinski]