Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Alternative rock. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Alternative rock. Pokaż wszystkie posty

sobota, 27 grudnia 2025

Third Eye Blind

Zespół Third Eye Blind powstał na początku lat 90-tych z incjatywy Stephana Jenkinsa.
Pierwszy skład tworzyli Stephan Jenkins, Adrian Burley (perkusja) i Jason Slater (bas).
Skład zmieniał się kilkakrotnie na przestrzeni ostatnich lat. Po pewnym czasie skład został uzupełniony przez Ariona Salazara (bas), Tony'ego Fredianelli (gitara) i Kevina Cadogana (gitara). Do czasu odejścia z zespołu z zespołu Fredianellego w 1994, zespół występował z dwoma gitarzystami. Równie często zmieniała się obsada na perkusji (kolejno Tim "Curveball" Wright, Steve Bowman, Michael Urbano), aż do czasu, gdy w 1995 roku do zespołu dołączył Brad Hargreaves.
 

Zespół koncertował w San Francisco i okolicach oraz nagrywał dema w latach 1994, 1995 (rozesłane do wytwórni płytowych), 1996, by w czerwcu tego roku podpisać kontrakt z wytwórnią Elektra. Debiutancki album zatytułowany "3EB" ukazał się 8 kwietnia 1997. Pochodzą z niego przebojowe nagrania: Semi-Charmed Life, Graduate, How's It Going To Be, Losing A Whole Year oraz Jumper , które długo utrzymywały się na amerykańskich listach przebojów.
 

W latach 97-98 zespół często koncertował otwierając koncerty m.in. Oasis, Rolling Stones, U2, a także w czasie samodzielnych tras koncertowych: "Put The Past Away", "Bring the Bay Tour" i "Bonfire Tour". Rok 1999 to czas wytężonej pracy nad drugim albumem, który ukazał się w listopdzie tegoż roku pod tytułem "Blue". Na początku roku 2000 kapelę opuszcza gitarzysta Kevin Cardogan, który zostaje zastąpiony przez ex-członka Tony'ego Fredianelli. 3rd Eye Blind odbyło także trasy koncertowe: "Dragons & Astronauts Tour" i "Red Summer Sun Tour", promujące to wydawnictwo. Obecnie muzycy przebywają w studiu nagraniowym pracując nad nową płytą, której wydanie planowane jest na 2002 rok...  

Zespół kontynuował działalność, ale z wieloma zmianami w składzie i długimi przerwami między albumami przez kolejne piętnaście lat. Zespół wydał Out of the Vein w 2003 roku i Ursa Major w 2009 roku z gitarzystą Tonym Fredianellim, ale wkrótce potem rozstał się z nim, pozostawiając jedynie Jenkinsa i Hargreavesa jako pozostałych członków. Skład zespołu ustabilizował się ponownie w połowie lat 2010., dodając Kryza Reida (gitara prowadząca), Alexa Koppa (klawisze) i Alexa LeCavaliera (gitara basowa). Nowy skład zaowocował zwiększoną produkcją i krótszymi przerwami między wydawnictwami - Dopamine (2015) oraz serią EP-ek: We Are Drugs (2016) i Thanks for Everything (2018). Po tym, jak Koppa zastąpił Colin Creev, ukazały się szósty i siódmy album studyjny: Screamer (2019) i Our Bande Apart (2021). 

Zespół odniósł sukces komercyjny pod koniec lat 90-tych, a albumy Third Eye Blind i Blue uzyskały status sześciokrotnie platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych oraz pojedynczo platynowej płyty.  Kilka piosenek również odniosło sukces komercyjny, a „Semi-Charmed Life”, „Jumper” i „How's It Going to Be” znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Billboard Hot 100 w USA, a „Never Let You Go” znalazło się w pierwszej dwudziestce. Third Eye Blind sprzedał na całym świecie około dwunastu milionów płyt. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Semi-charmed life/Tatto of the sunThird Eye Blind06.199733[5]4[43]Elektra 64 137[4x-platinum-US][silver-UK][written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine]
Graduate /Horror showThird Eye Blind11.199783[1]-Elektra E 3883 [UK][written by Stephan Jenkins, Kevin Cadogan][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine]
How' s it going to be/Semi-charmed life/Horror showThird Eye Blind03.199851[1]9[52]Elektra 64 130[2x-platinum-US][written by Stephan Jenkins,Kevin Cadogan][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine,Ren Klyce]
Jumper /GraduateThird Eye Blind11.1998-5[20]Elektra 64 058[3x-platinum-US][written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine]
Never let you go/AnythingThird Eye Blind06.200019514[22]Elektra E 7050[platinum-US][written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, The Mud Sisters, Arion Salazar, Third Eye Blind]
Deep inside of youThird Eye Blind07.2000-69[12]Elektra[written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, The Mud Sisters, Arion Salazar, Third Eye Blind]
Blinded (When I See You)Third Eye Blind05.2003-116[5]Elektra[written by Stephan Jenkins, Arion Salazar, Tony Fredianelli][produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar ,Jason Carmer]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Third Eye BlindThird Eye Blind06.1997-25[104]Elektra 62 012[6x-platinum-US][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine, Ren Klyce]
BlueThird Eye Blind12.1999-40[53]Elektra 62 415[platinum-US][produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar, and Third Eye Blind]
Out of the veinThird Eye Blind05.2003-12[9]Elektra 62 888[produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar, and Third Eye Blind]
A CollectionThird Eye Blind08.2006-103[3]Elektra 78779[produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar,Eric Valentine and Third Eye Blind]
Ursa MajorThird Eye Blind09.2009-3[7] Mega Collider 01[produced by Stephan Jenkins]
DopamineThird Eye Blind07.2015-13[2]Mega Collider 12[produced by Stephan Jenkins]
We Are Drugs EP.Third Eye Blind10.2016-175[1] Mega Collider 05[produced by Stephan Jenkins]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 9 grudnia 2025

Talk Show

Talk Show to amerykański zespół alternatywno-hardrockowy, w którego skład wchodzili
Dave Coutts (wokal), Dean DeLeo (gitara), Robert DeLeo (gitara basowa) i Eric Kretz (perkusja). Grupa zasadniczo przypominała Stone Temple Pilots, a Coutts (dawniej członek zespołu Ten Inch Men) zastąpił Scotta Weilanda, który pracował nad solowym materiałem i zmagał się z uzależnieniem od narkotyków.
 
  Talk Show wydał swój imienny (i jedyny) album w wytwórni Atlantic Records we wrześniu 1997 roku. Z tego albumu pochodził singiel „Hello Hello”, do którego nakręcili również teledysk. Pomimo pozytywnych recenzji i tras koncertowych z Foo Fighters i Aerosmith, sprzedaż albumu była rozczarowująca i uznana za komercyjną porażkę. Z powodu słabej sprzedaży po radiowym wydaniu promocyjnym utworu „Everybody Loves My Car” Coutts opuścił zespół, a bracia DeLeo z Kretzem wkrótce ponownie połączyli siły z Weilandem jako Stone Temple Pilots.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Talk ShowTalk Show09.1997-131[3]Atlantic 83 040[produced by Talk Show]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

czwartek, 27 listopada 2025

Pete Yorn

Od debiutu na początku XXI wieku, Pete Yorn, łącząc surowy, folkowy indie rock z alt-popem,
przyniósł mu uznanie krytyków i rzeszę fanów. Urodzony w New Jersey piosenkarz i autor tekstów po raz pierwszy osiągnął sukces dzięki złotej płycie debiutanckiej z 2001 roku, „Musicforthemorningafter”, a następnie z albumem „Day I Forgot” z 2003 roku znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów magazynu Billboard. Podczas kolejnych wydawnictw Yorn pozyskał wielu utalentowanych producentów i współpracowników, w tym Petera Bucka, Franka Blacka, Dave'a Grohla, Butcha Walkera i wielu innych. Wśród licznych solowych wydawnictw, połączył siły ze Scarlett Johansson przy popularnym albumie duetów i założył alternatywny projekt rockowy The Olms w 2013 roku. Yorn powrócił do systemu dużych wytwórni z albumem Arranging Time z 2016 roku, a następnie założył własną, która zajmowała się wydawnictwami takimi jak Hawaii z 2022 roku i The Hard Way z 2024 roku. 

Pete Yorn urodził się w 1974 roku w Pompton Plains w stanie New Jersey i dorastał w pobliskim Montville, gdzie jego starszy brat Rick Yorn (hollywoodzki agent talentów) nauczył go grać na perkusji. Jako nastolatek grał również na gitarze i pisał piosenki, inspirowane brytyjskimi zespołami rocka alternatywnego, takimi jak The Cure i The Smiths. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na Uniwersytecie Syracuse, gdzie zaczął słuchać melodyjnego rocka gitarowego i zespołów grających alternatywne country, takich jak Sloan, Teenage Fanclub i Son Volt. Po ukończeniu studiów Yorn zrezygnował z pracy i przeniósł się do Los Angeles, gdzie zamieszkał na kanapie u brata i zaczął pisać muzykę do filmów i programów telewizyjnych. Perspektywy kariery wzrosły, gdy Yorn został zaangażowany do skomponowania muzyki do filmu braci Farrelly „Me, Myself, & Irene” z Jimem Carreyem w roli głównej. Jeden z jego własnych utworów, „Strange Condition”, znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu, a następnie został wydany jako singiel, gdzie dobrze radził sobie na listach przebojów współczesnego rocka i zwiększył zainteresowanie publiczności twórczością Yorna. 

 Po podpisaniu kontraktu płytowego z wytwórnią Columbia, Yorn rozpoczął współprodukcję swojego debiutanckiego albumu, „Musicforthemorningafter” z 2001 roku, z Bradem Woodem i R. Waltem Vincentem. Grając na większości instrumentów, Yorn stworzył surowy, introspektywny folk-rock, który przypadł do gustu zarówno fanom, jak i krytykom. Dwa utwory z tego albumu, „Life on a Chain” i wcześniej wydany „Strange Condition”, znalazły się na szczycie listy przebojów Billboard AAA, a Yorn spędził kolejne 18 miesięcy na trasie koncertowej promującej jego debiut. Jego kolejny album z 2003 roku, „Day I Forgot”, zawierał kilka utworów Petera Bucka z R.E.M. (który wcześniej pojawił się gościnnie w singlowej wersji „Strange Condition”) i zapewnił mu pierwsze miejsce w pierwszej dwudziestce list przebojów. Rok później Yorn wydał swój pierwszy album koncertowy „Live from New Jersey”, dwupłytowy zestaw, na którym uwieczniono jego październikowy występ w Community Theater w Morristown w stanie New Jersey.  

Na swoim trzecim studyjnym albumie Yorn zaprosił do współpracy takich artystów, jak Dave Grohl z Foo Fighters oraz Martie Maguire i Natalie Maines z Dixie Chicks, aby ukształtować brzmienie Nightcrawler. Album, wyprodukowany przez Butcha Walkera, ukazał się w sierpniu 2006 roku i zastąpił folkowe skłonności Yorna bardziej wyrazistym rockowym fundamentem. Jego zdolność do przyciągania uznanych producentów potwierdziła się na albumie Back and Fourth z 2009 roku, nagranym w Omaha w Nebrasce z Mikiem Mogisem, byłym członkiem Bright Eyes, a dodatkowo z Rickiem Rubinem w roli producenta. W tym samym roku Yorn powrócił z kolejnym albumem, tym razem nagranym z aktorką i wokalistką Scarlett Johansson, inspirowanym słynnymi duetami Serge'a Gainsbourga i Brigitte Bardot. Chociaż projekt został nagrany lata wcześniej, „Break Up” ujrzał światło dzienne dopiero we wrześniu 2009 roku i osiągnął 41. miejsce na liście Billboardu. 

Wkraczając w kolejną dekadę, Yorn zaangażował Franka Blacka, frontmana Pixies, do produkcji swojego piątego albumu, zatytułowanego po prostu Apart, który ukazał się we wrześniu 2010 roku nakładem Vagrant Records. Kolejnym projektem Yorna był zespół The Olms, który założył w 2011 roku z J.D. Kingiem. W 2012 roku zespół nagrał album, który stał się ich debiutanckim albumem z 2013 roku. Wydany tego lata album osiągnął czwarte miejsce na liście Heatseekers magazynu Billboard. Po tym wydarzeniu Yorn powrócił do kariery solowej, podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol i ponownie współpracując z R. Waltem Vincentem, jednym z producentów swojego debiutu. Album „Arranging Time” z 2016 roku okazał się jego jedynym solowym wydawnictwem dla tej wytwórni; on i Johansson spotkali się ponownie w 2018 roku, wydając EP-kę „Apart”, będącą kontynuacją wspólnego albumu duetu „Break Up” z 2009 roku. Kolejny duet pojawił się jeszcze w tym samym roku, tym razem Yorna i Liz Phair na coverze klasyka Pixies z 1989 roku „Here Comes Your Man”. 

Yorn założył następnie własną niezależną wytwórnię Shelley i w 2019 roku wydał Caretakers, poważny i introspektywny album nagrany z Jacksonem Phillipsem z Day Wave. Odsunięty od pracy przez lockdowny związane z COVID-19, Yorn sięgnął do swoich skarbców i wydał w 2020 roku dwa archiwalne albumy koncertowe („Live at the Troubadour” i „Live at the Fonda”). W 2021 roku ukazał się nagrany w domu zbiór coverów „Pete Yorn Sings the Classics”.

Na albumie studyjnym „Hawaii” z 2024 roku Yorn powrócił do bardziej minimalistycznego, akustycznego stylu, wykorzystującego bogate aranżacje smyczkowe zamiast pełnego składu. Album, wyprodukowany przez Josha Gudwina, miał rozległe i promienne brzmienie, które dobrze komponowało się z cichszym materiałem wokalisty. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Life on a chainPete Yorn11.2001-35.Adult Top 40Columbia 6724332[written by Pete Yorn][produced by Pete Yorn , R. Walt Vincent ]
For Nancy [' Cos it already is]Pete Yorn05.200297[1]28.Modern Rock TracksColumbia CSK 24659[written by Pete Yorn][produced by Ken Andrews ]
Strange conditions/ Dancing In The Dark / China GirlPete Yorn07.2002119[1]36.Modern Rock TracksColumbia[written by Pete Yorn][produced by R. Walt Vincent and Brad Wood]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Music for the morning afterPete Yorn04.2002104[2]111[43]Columbia 62216[gold-US][produced by Pete Yorn, Brad Wood, R. Walt Vincent, Ken Andrews, and Don Fleming]
Day i forgotPete Yorn03.2003115[2]18[10]Columbia 86922[produced by R. Walt Vincent,Brad Wood, Ken Andrews, Pete Yorn]
NightcrawlerPete Yorn09.2006-50[3]Columbia 82796 92892 2[produced by Butch Walker,Evan Frankfort,Ken Andrews,Michael Beinhorn,Pete Yorn,Tony Berg]
Back and FourthPete Yorn07.2009-32[5]Columbia 88697 32162 2[produced by Mike Mogis]
Break UpPete Yorn & Scarlett Johansson10.2009-41[9]Atco 8428[produced by Sunny Levine]
Pete YornPete Yorn10.2010-66[1]Vagrant 626[produced by Black Francis]
ArrangingTimePete Yorn04.2016-63[1]Capitol 002429802[produced by Jeff Trott,Marc Dauer,Pete Yorn,R. Walt Vincent,Scott Seiver,Sunny Levine]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 11 września 2025

311

Grupa amerykańska założona pod koniec 1988r w Omaha/Nebraska jako grupa grająca mieszaninę
rapu,punk i reggae.Jej pierwotny skład tworzyli Nick Lofton Hexum - lead vocals, guitar, programming, Douglas Vincent "SA" Martinez - vocals, turntable, programming, percussion, Aaron Charles Wills (a.k.a. P-Nut) - bass guitar, Tim Jerome Mahoney - lead guitar, i Chad Ronald Sexton - drums, programming.Tylko ogromnej wytrwałości i zaangażowaniu swoich fanów zawdzięczają swój komercyjny sukces.
 

Zaczęli od wydania trzech krążków we własnej wytwórni What Have You Records w latach 1990-1991.Dammit!, Hydroponic, and Unity emanowały żywiołowością ich występów na żywo i pozwoliły na rozwój popularności w środkowo-zachodnich stanach USA,po ich wyjeżdzie do Kalifornii i podpisaniu kontraktu nagraniowego z dużą wytwórnią.Ich pierwszy album "Music" nagrany dla PolyGram w 1993r przyniósł im po trzech latach Złotą Płytę.Rok póżniej wydają swój drugi krążek "Grassroots".
 

Największą popularnością cieszył się wydany w 1995r "311",znany także jako The Blue Album,zdobywca potrójnej platyny,przynoszący dwa przebojowe single-"Down" i "All Mixed Up".Rok póżniej piosenki z płyty długogrającej "Transistor" [debiut na 4 miejscu Hot 200 Billboard Album]-"Beautiful Disaster", "Transistor", i "Prisoner" stają się hitami wielu rozgłośni radiowych.
W 1999r światło dzienne ujrzał ich kolejny album "Soundsystem" a pochodzący z niego singiel "Come original" cieszył się ogromną popularnością w radio i telewizji.Kolejny "Flowing" został użyty w ścieżce dżwiękowej filmu "American Pie".
 

 W 2000r zespół kupuje studio nagraniowe w Hollywood,które nazwał The Hive.Tam też nagrywa wszystkie kolejne krążki począwszy od "From Chaos".Pochodzący z tej płyty singiel "You Wouldn't Believe" i videoclip z udziałem Shaquille O'Neala zdobywa ogromną popularność dzięki emisji w MTV.Sporą popularność zdobył też w 2004r cover piosenki The Cure "Love song" nagrany przez 311 i wykorzystany w filmie "50 pierwszych randek" i umieszczony kilka miesięcy póżniej na ich kompilacji "Greatest Hits".
 

16 sierpnia 2005r ukazuje się ich kolejny-ósmy studyjny album Don't Tread on Me.Videoclip tytułowego singla wielokrotnie prezentowany jest w MTV,VH1 i innych kanałach muzycznych.  

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Do you right31106.1993-20.Modern Rock TracksWarner Bros 18468[written by Nicholas Hexum, Chad Sexton, D. Martinez]
Don' t stay come311.1995-21.Modern Rock TracksAlbum track[written by Nicholas Hexum][produced by Ron Saint Germain]
Down31107.1996-37[20].Hot 100 Airplay Capricorn [platinum-US][written by Nicholas Hexum, D. Martinez][produced by Ron Saint Germain]
All mixed up31111.1996-36[20].Hot 100 AirplayAlbum track[platinum-US][written by Douglas Vincent "SA" Martinez and Nick Hexum][produced by Ron Saint Germain]
Come original31109.1999-119[8]Album track[6.Modern Rock Tracks][written by Nick Hexum, S.A. Martinez, Aaron "P-Nut" Wills][produced by Hugh Padgham, Scott Ralston]
You wouldn' t believe31107.2001-120[3]Album track[written by Nicholas Hexum, D. Martinez][produced by 311, Saint]
Amber31108.2002-103[10]Album track[3x-platinum-US][written by Nicholas Hexum][produced by 311, Saint]
Creatures [For a while]31108.2003-118[6]Album track[written by Nicholas Hexum, Tim Mahoney, D. Martinez]
Love song31105.2004-59[20] Volcano[platinum-US][written by Robert Smith,Simon Gallup,Porl Thompson,Roger O'Donnell,Boris Williams,Lol Tolhurst]
Don' t tread on me31108.2005-107[8]Volcano[written by Nick Hexum, SA Martinez, Aaron "P-Nut" Wills][produced by Ron Saint Germain, 311]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Grassroots31107.1994-193[1]Capricorn 42 026[gold-US][produced by Eddie Offord, 311]
31131108.1995-12[72]Capricorn 42 041[3x-platinum-US][produced by Ron Saint Germain]
Enlarged to show detail31111.1996-95[1]Capricorn 010039[platinum-US]
Transistor31108.1997-4[33]Capricorn 536181[platinum-US][produced by 311 ,Scotch Ralston]
Live31111.1998-77[2]Capricorn 538263[produced by 311 ,Scotch Ralston]
Soundsystem31110.1999-9[13]Capricorn 546645[gold-US][produced by 311, Hugh Padgham, Scotch Ralston]
From chaos31106.2001-10[29]Volcano 32184[gold-US][produced by 311, Ron Saint Germain]
Evolver31107.2003-7[10]Volcano 53714[produced by 311, Ron Saint Germain]
Greatest Hits ' 93-' 0331106.2004-7[17]Volcano 60009[platinum-US][produced by 311, Ron Saint Germain, Scotch Ralston, Eddie Offord, David Kahne]
Don' t tread on me31108.2005-5[7]Volcano 69522 2[produced by Ron Saint Germain, 311]
Uplifter31106.2009-3[7]Volcano 48091[produced by Bob Rock]
Universal Pulse31108.2011-7[5]311 Records 88088217521[produced by Bob Rock]
Stereolithic31103.2014-6[3]311 Records 311 CD001[produced by Scott Ralston]
Archive31107.2015-126[2]Volcano 88875100592-
MOSAIC31107.2017-6[2]BMG 538287991[produced by Scotch Ralston,John Feldmann]
Voyager31107.2019-18[1]BMG 538484901[produced by Scotch Ralston,John Feldmann,Matt Malpass,Mat Zo]
Full Bloom31111.2024-118[1]SKP, Inc. SKP004[produced by Scotch Ralston,Colin Brittain,Tim Pagnotta,Ian Walsh,Chad Sexton,Evan Miles Anderson]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 6 lutego 2025

Starting Line

Pensylwańscy punk-popowcy Starting Line pierwotnie połączyli siły w 1999 roku za pośrednictwem wersji 2.0 starej ulotki „wokalista poszukiwany”, która wisiała w lokalnym sklepie płytowym. Gitarzysta Matt Watts grał z kilkoma zespołami w okresie dorastania, ale po zobaczeniu profilu Kena Vasoliego na AOL zaprosił go na jam session. Vasoli wkrótce został basistą i wokalistą, dołączając do Wattsa, drugiego gitarzysty Mike'a Golli i perkusisty Toma Gryskiewitza, tworząc Sunday Drive. Chociaż ledwo skończyli liceum, Sunday Drive zaczął umawiać się na występy i nagrywać dema, a także agresywnie promował wszystko za pomocą starego kumpla AOL i ofert na MP3.com.  

Kalifornijski indie We the People zauważył pliki MP3 i wkrótce zaproponował umowę; jednak potęga punk-popu Drive-Thru dostrzegła szansę w świeżych twarzach grupy i przystępnych melodiach i wkroczyła, aby przejąć kontrolę nad powstałymi demami. Sunday Drive nie zamierzał się kłócić  z bardzo udanym składem (Something Corporate, Midtown itd.) i umową dystrybucyjną z Geffen, Drive-Thru było spełnieniem marzeń. Do 2000 roku kwartet stał się Starting Line i wydał With Hopes of Starting Over EP.  

Potem nadeszły daty Warped Tour, obecność zespołu w Internecie pozostała silna, a kiedy w 2002 roku ukazał się ich debiutancki album Say It Like You Mean It, spotkał się z entuzjastycznym wsparciem dzieci. Zespół ponownie spędził lato w ramach swojej drugiej trasy Warped Tour, a ich teledysk do szczerej emo popowej ballady „Best of Me” radził sobie całkiem nieźle w MTV2. Make Yourself at Home EP ukazał się przed końcem roku. W maju 2005 roku zespół wydał swój drugi album Based On A True Story. Tego lata nastąpiły daty występów w ramach corocznej trasy Vans Warped Tour i chociaż ich popularność wzrosła, Geffen zepchnął album na dalszy plan i udzielił bardzo niewielkiego wsparcia promocyjnego singlowi. 

Po tym, jak grupa uwolniła się od kontraktu, prezes Virgin Jason Flom zobaczył jeden z ich występów na żywo i zgarnął zespół do swojej wytwórni. W 2007 roku grupa zaczęła nagrywać Direction, album poświęcony ich marce zwięzłych, prostych, pop-punkowych melodii.

W marcu 2008 roku zespół ogłosił przerwę, podczas gdy Ken i Brian eksperymentowali z Person L, Matt i Tom eksperymentowali z dołączeniem do The Seventy Six, a Mike spędzał czas ze swoimi dwiema córkami i grał z The Traded Series7. Zespół wystąpił na festiwalu Soundwave w lutym 2011 roku. The Starting Line zjednoczyli się ponownie na świątecznym koncercie w 2013 roku w Starland Ballroom w Sayreville w stanie New Jersey. 11 lipca 2014 roku ogłosili swój przyjazd na kolejnym koncercie, który odbędzie się w grudniu tego samego roku w Trocadero w Filadelfii. W 2024 roku Taylor Swift cytuje ich w swojej piosence The Black Dog.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The Best of MeStarting Line06.200379[1]-Eat Sleep EAT 027[gold-US][written by Kenny Vasoli ,Matt Watts, Tom Gryskiewicz ,Mike Golla][produced by Mark Trombino]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Say It Like You Mean ItStarting Line08.2002-109[5]Drive-Thru 060063[produced by Mark Trombino]
Based on a True StoryStarting Line05.2005-18[6]Drive-Thru 004686[produced by Tim O'Heir,Howard Benson,Eric Rachel]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 4 lutego 2025

A Static Lullaby

A Static Lullaby jest post-hardcore’owym zespołem utworzonym w Chino Hills, (Kalifornia) w 2001 roku. Ich muzyka zawiera głosy typu screaming oraz melodyjny wokal.


Grupa A Static Lullaby utworzona w 2000 zaczęła swoją działalność z wokalistą Joe Brownem, basistą Philem Pirronem, perkusistą Brettem Dinovo oraz gitarzystami: Danem Arnoldem o Nathanem Lindemanem. Swój pierwszy występ odbyli zaledwie dwa tygodnie po utworzeniu się grupy i wtedy zaczęło się robić głośno o nowym zespole, który podbijał lokalne okolice.

We wrześniu 2001 roku zespół nagrał swoją pierwszą piosenkę "Withered". Wydali ją jako demo i nagrali na płyty CD. Później nagrali kolejne dwie piosenki: "A Sip of Wine Chased With Cyanide" i "A Song for a Broken Heart" i wydali je jako dema, kiedy to w 2002 roku zespół wydał swoją EP-kę, Withered, który sprzedał się w 6000 kopiach. Po tum zespół udał się w trasę wzdłuż zachodniego wybrzeża, gdzie promowali swoją EP-kę.

Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Ferret Records w 2002 roku, po czym zajął się nagraniem ich pierwszego albumu nazwanego ...And Don't Forget to Breathe a następnie przez 18 miesięcy promowali swój debiutancki krążek, z takimi zespołami jak AFI, My Chemical Romance czy Brand New. Po wyczerpującej trasie podpisali kontrakt z Columbia Records i nagrali drugi album, nazwany Faso Latido. Zdobył słabe recenzje co przyczyniło się do zerwania kontraktu przez Columbia Records. W tym czasie basista i wokalista Phil Pirrone ucierpiał w poważnym wypadku samochodowym. Po wypadku zastanowił się nad swoim życiem i postanowił opuścić zespół. Założył własną wytwórnię Longhair Illuminati i zespół Casket Salesmen z gitarzystą  Nathanm Lindemanem.

A Static Lullaby podpisali kolejny kontrakt z Fearless Records. Poszukiwali nowych muzyków na miejsce Phila Pirrone'a i Nathana Lindemana. Po tym jak znaleźli Johna Martineza (gitarzysta) i Dane’a Poppina (basista), zespół nagrał trzeci album. Krążek nazwany tak jak zespół został przyjęty lepiej niż poprzedni album, gdyż zawierał bardziej agresywny styl, z którego zespół był znany.

A Static Lullaby wydał kolejny album wyprodukowany przez Steve’a Evettsa. Zespół wydał video, w którym ogłosili, że kolejny album zostanie nazwany Rattlesnake! i został on wydany 9 września 2008 roku. Skończyli koncertować z Maylene and the Sons of Disaster, Confide, Showbread i Attack Attack! w listopadzie 2008. Zespół nagrał teledysk do covera metalcore'owej wersji piosenki Toxic nagranej przez Britney Spears.

A Static Lullaby aktualnie koncertuje z takimi zespołami jak Vanna, Asking Alexandria, Motionless in White and Tides of man, w trakcie trasy Blades of Glory Tour.  

W czerwcu 2010 roku wokalista Joe Brown rozpoczął projekt poboczny z byłym gitarzystą Johnem Martinezem i późniejszym gitarzystą A Static Lullaby Krisem Comeauxem, zwany „Elevate: I Am”, który wydał ich debiutancki album The Ghost Eclipse Sessions w 2011 roku. Brown podpisał również kontrakt z zespołem A Shattered Hope z San Diego w swojej wytwórni płytowej A Lullaby Factory Records. W 2011 roku zespół wydał Cinematic Attractions, swój pierwszy singiel niebędący albumem. Występuje na nim Dan Arnold, który śpiewa, gra na gitarze i pianinie, a teksty napisał Joe Brown, a miksem i masteringiem zajął się Kris Comeaux. Dan Arnold dołączył do zespołu New Year's Day, grając na gitarze w grupie. Na początku 2012 roku ogłosił również nowy projekt „Ghost Town” na stronie A Static Lullaby na Facebooku. Dan Arnold ostatecznie opuścił New Year's Day po około roku w zespole. 

 Dane Poppin koncertował z zespołem post-hardcore Of Mice & Men, aby zastąpić Jaxina Halla, który opuścił zespół z powodów osobistych. Dan Arnold ogłosił na koncie zespołu na Facebooku 10 stycznia 2012 r., że zespół się rozpadnie, a później potwierdził, że ostatni koncert zespołu odbędzie się w Indonezji 7 lipca 2012 r. Po rozpadzie zespołu Dan Arnold, Matt Faulkner i Kris Comeaux założyli zespół o nazwie „Deadhorse”, który wydał demo w styczniu 2014 r. Dane Poppin obecnie koncertuje i występuje z Twin Forks i Dashboard Confessional, Phil Pirrone gra w swoim nowym zespole JJUUJJUU, a Tyler Mahurin obecnie gra z Hollywood Undead. 

 W Wigilię 2015 roku zespół ogłosił na swojej stronie na Facebooku, że powróci, aby wystąpić po raz pierwszy od czterech lat, dając cztery koncerty w Kalifornii w 2016 roku, gdzie zagrali swój debiutancki album ...And Don't Forget to Breathe w całości. Zespół powitał z powrotem byłych członków Johna Martineza (era Self-Titled) i Krisa Comeaux (era Cinematic Attractions), a także przedstawił nowego członka Joeya Bradforda na koncerty reunionowe. A Static Lullaby powróciło do swojego rodzinnego miasta na udany reunion w Glasshouse w sobotę 27 lutego 2016 roku. W styczniu 2019 roku Joe Brown ogłosił na stronie A Static Lullaby na Facebooku, że założył zespół metalowy o nazwie Dead Inside z Dave'em Millerem, byłym członkiem Senses Fail.

  W czerwcu 2024 roku zespół został poproszony za pośrednictwem posta na Instagramie o zagranie na tegorocznej edycji California Is For Lovers Festival. W komentarzu pod postem zespół zgodził się na prośbę. 20 listopada 2024 roku zespół ogłosił, że zagra koncert w Orange County 8 lutego 2025 roku z supportującymi Juliana Theory i A Thorn for Every Heart.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Faso LatidoA Static Lullaby04.2005-129[1]Columbia 92 772[produced by Lou Giordano]
A Static LullabyA Static Lullaby10.2006-173Fearless 30094[produced by Steve Evetts]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 3 lutego 2025

Jesus Jones

JESUS JONES
grupa brytyjska. Utworzona w październiku 1988 w Londynie. Skład: Mike Edwards (właśc. Michael James Edwards; 22.06.1964, Londyn) - voc, g, sampling, Jerry De Borg (30.10.1963, Kentish Town, Londyn) - g, Barry D (właśc. Iain Richard Foxwell Baker; 29.09.1965, Carshalton, Surrey) -k, sampling, programowanie komputerów muzycznych), Al Jaworski (właśc. Alan Doughty; 31.01.1966. Plymouth, Devon) - b, Gen (właśc. Simon Matthews; 23.04.1964, Devizes. Wiltshire) - dr.
Wszyscy oprócz Barry'ego D współpracowali ze sobą już wcześniej - w formacji Camouflage.
We wrześniu 1988 Edwards, De Borg, Jaworski i Gen wyjechali razem na wakacje do Hiszpanii. Rozgoryczeni niepowodzeniami Camouflage rozważali decyzję o rozwiązaniu zespołu. 

Edwards zaproponował wówczas utworzenie nowej grupy - Jesus Jones (nazwa była zestawieniem popularnego hiszpańskiego imienia i popularnego angielskiego nazwiska) oraz odejście wraz z nią od konwencjonalnego rocka ku repertuarowi bardziej nowoczesnemu, z pogranicza hardcore'u i muzyki tanecznej spod znaku techno czy house, tworzonej z użyciem nie tylko tradycyjnych instrumentów, ale też komputerów i samplerów.
 

Po powrocie do Londynu zwerbowali Barry'ego D i kosztem zaledwie stu dwudziestu pięciu funtów nagrali pierwszy utwór w nowej konwencji - Info Freako. Bez trudu zainteresowali nim szefów wytwórni EMI i w grudniu 1988 podpisali kontrakt z jej filią - Food.
Wydany w lutym 1989 singel Info Freako był wielkim przebojem, popularność zyskały tez następne. Never Enough i Bring It On Down. W lipcu grupa odbyła pierwsze tournee po kraju, w sierpniu wzięła z powodzeniem udział w festiwalu w Reading.
 

We wrześniu trafił na rynek album Liquidizer , w ciągu kilku miesięcy sprzedany w pięćdziesięciu tysiącach egzemplarzy. Podsumowywał pierwszy okres w działalności formacji. Fascynował zwłaszcza umiejętnym połączeniem ostrego rocka i techno oraz pomysłowym posłużeniem się techniką samplingu (cytaty z twórczości artystów tak różnych, jak Sonic Youth, Sonny Boy Williamson i Mel And Kim, np. Move Mountains, All The Answer, Too Much To Learn, Someone To Blame. Raził trochę monotonią użytych środków wyrazu.
 

W lutym 1990 grupa dała kilka koncertów charytatywnych w Rumunii, w marcu odbyła trasę po Europie wraz z The Cramps, w kwietniu grała w Australii i Japonii. W sierpniu po raz drugi została zaproszona do udziału w festiwalu w Reading. We wrześniu udała się do Stanów Zjednoczonych i Kanady (na plakatach reklamowano ją jako formację z Manchesteru, czym była oburzona).
Wszystkie single wydane w tym roku były przebojami: Real Real Real, Right Here Right Now , International Bright Young Thing. W styczniu 1991 trafił na rynek album Doubt, nagrany w siedem dni w maju poprzedniego roku, wyprodukowany głównie przez Edwardsa, promowany singlem Who? Where? Why?.
 

Już w pierwszym tygodniu sprzedaży został on sklasyfikowany na pozycji pierwszej list bestsellerów w Wielkiej Brytanii, później odniósł też sukces na rynku amerykańskim (gdzie wielką popularność zdobyła piosenka Right Here Right Now). Jego łączny nakład przekroczył z czasem cztery miliony egzemplarzy. Był dziełem bardziej urozmaiconym niż poprzednia płyta, bogatszym melodycznie (np. Welcome Back Victoria, jakby nawiązanie do piosenki Dear God zespołu XTC, a także International Bright Young Thing, próba przywołania atmosfery twórczości The Beatles), ale nie tracącym zdecydowanie rockowej ostrości wyrazu (np. Trust Me, a także Stripped z samplowanymi odgłosami wypadku ulicznego). Większego znaczenia nabrały w muzyce Jesus Jones komputery i samplery, mniejszego inne instrumenty - głównym wykonawcą stał się Edwards.
 

W styczniu 1992 grupa wzięła udział w wielkim festiwalu Rock In Rio w Brazylii. Wiosną tego roku odbyła kolejną trasę po Europie. Długo pracowała nad nowym repertuarem. Nagrywała go trzy miesiące w domowym studiu Edwardsa. Album Perverse ukazał się dopiero w styczniu 1993. Był eksperymentem - pierwszą rockową płytą nagraną w całości z pomocą komputerów, bez użycia żadnych innych instrumentów. Był zarazem następnym krokiem ku muzyce bogatszej, bardziej różnorodnej, o urzekających melodiach (np. piosenka From Love To War porównywana do przebojów The Beatles), porywających rockowych riffach (np. temat kojarzący się z Achilles' Last Stand Led Zeppelin w Idiot Stare), barwnym brzmieniu (np. samplowane dźwięki sitaru i tabli w The Devil You Know oraz instrumentów smyczkowych w Idiot Stare), a także żywych tanecznych rytmach. Niektóre nagrania, choćby Tongue Tied, świadczyły o pokrewieństwie stylistycznym Jesus Jones i The YOUNG GODS.
 

Pod względem literackim wyróżniał się utwór Zeroes And Ones - wyraz zafascynowania komputerami. Przebojem była wydana równocześnie na singlu piosenka The Devil You Know. W sierpniu 1993 grupa była gwiazdą festiwalu Energia Sztuki w Żarnowcu.
 

Edwards jako kompozytor współpracował m.in. z zespołem MANIC STREET PREACHERS (Little Baby Nothing) i z Traci Lords, śpiewającą aktorką, gwiazdą filmów pornograficznych.  

Po wydaniu albumu Perverse, Jesus Jones zrobił sobie dłuższą przerwę i nie wrócił do studia nagraniowego aż do grudnia 1996 roku. Po nagraniu czwartego albumu, perkusista Gen opuścił zespół przed jego wydaniem. Wydali swój czwarty album zatytułowany Already w 1997 roku, po czym Jesus Jones i ich wytwórnia płytowa EMI rozstali się. Ostatnie miesiące zespołu zostały opisane w książce PDF napisanej przez Mike'a Edwardsa „Death Threats From An 8 Year Old In The Seychelles”, która była dostępna przez pewien czas na stronie internetowej zespołu. 

Zespół pozostał w kontakcie i powrócił z nowym perkusistą Tony'm Arthy'm z płytą London, która sprzedawała się słabo w 2001 roku w niezależnej wytwórni płytowej Mi5 Recordings. EMI wydało Never Enough: the Best of Jesus Jones, składankę największych hitów, podczas gdy zespół przeniósł się z Mi5, dostępnej wyłącznie w Ameryce Północnej, do nowo utworzonej Mi5 Recordings UK. 

Z wyjątkiem wydania EP Culture Vulture w 2004 r., w latach 2001–2018 nie wydano żadnego nowego materiału zespołu. Jednak w 2010 r. seria albumów do pobrania została wydana na Amazon.co.uk. Wydanie składało się z sześciu różnych albumów zawierających występy „koncertowe” w BBC. Większość z nich to EP-ki, ale kilka to albumy na żywo. Singiel „Right Here, Right Now” został wskrzeszony w 2006 r. jako dżingiel reklamowy amerykańskiego sprzedawcy detalicznego Kmart, w kampanii wizerunkowej CBS News i w reklamach promocyjnych obecnie nieistniejącego kanału telewizyjnego TechTV. Ford Motor Company wykorzystał „Right Here, Right Now” w swojej telewizyjnej kampanii reklamowej w 2010 r. Cover utworu został również nagrany przez nowozelandzki zespół The Feelers do wykorzystania w reklamie Pucharu Świata w Rugby 2011.

  W 2011 roku zespół wydał The Collection & Other Rarities, który zawierał wiele ich utworów B-side, a także dema i rarytasy.  W listopadzie 2014 r. EMI ponownie wydało wszystkie cztery albumy zespołu w specjalnym pakiecie CD+DVD. Oprócz utworów z oryginalnego albumu, reedycje zawierają sesje radiowe, dawno usunięte B-side, rzadkie remiksy i alternatywne wersje. DVD zawierają rzadkie nagrania z koncertów na żywo i inne dodatki. W wywiadzie dla internetowego czasopisma Soot Magazine z 2015 r. lider zespołu Mike Edwards przyznał, że oprócz ponownego nagrania kilku starszych utworów z nowymi aranżacjami, był w trakcie pisania materiału na nowy album: „Piszę nowe rzeczy - wczoraj pisałem nowy materiał i mam mnóstwo małych kawałków i kawałków w toku”.

 Od połowy lat 2000. Jesus Jones kontynuował występy na żywo. W sierpniu 2011 r. zespół wyruszył w krótką trasę (nazwaną na jednym z plakatów „The World's Smallest World Tour”), grając trzy koncerty w Australii, a następnie kończąc koncertem w Japonii. W listopadzie 2011 r. zespół miał wystąpić w Wielkiej Brytanii w Birmingham i Londynie, ale daty zostały przełożone z powodu choroby basisty Ala Doughty'ego. Odbyły się w styczniu 2012 r. Zespół odbył również trasę koncertową po Wielkiej Brytanii w grudniu 2013 r. w ramach trasy The Wonder Stuff Sleigh The UK. W marcu 2015 roku zespół ponownie powrócił do Australii i Nowej Zelandii na trasę obejmującą pięć miast. 24 grudnia 2013 roku zespół ogłosił rezygnację perkusisty Tony'ego Arthy'ego. Arthy, który był w zespole przez 13 lat, zastąpił pierwotnego perkusistę Simona „Gen” Matthewsa, który odszedł po trudnym zakończeniu Already. 

1 stycznia 2014 roku zespół ogłosił, że Matthews dołączy do zespołu ponownie. W 2016 roku wydano pierwszą piosenkę z albumu Passages, „How is this Even Going Down?” z dodatkowymi utworami „Fall” i „Stripped 2016”. W 2016 roku ukazał się singiel Cdr „Suck it up” z dodatkowymi utworami „So Welcome” i „Grateful”. Wszystkie te utwory później pojawiły się na albumie Passages, który został wydany w kwietniu 2018 roku w ramach wydawnictwa Pledge Music i CD, a towarzyszący mu album demo Voyages został wydany w listopadzie 2018 roku. 

Zespół wydał przeróbki utworów z albumu Liquidizer w listopadzie 2019 roku na CD, aby uczcić swoje 30-lecie. Przerobione utwory to - „Move Mountains”, „All the Answers”, „Bring it on Down” i „Someone to Blame”.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Info Freako/Broken BonesJesus Jones02.198942[3]-Food FOODS 18[written by Jesus H. Jones][produced by Jesus H. Jones]
Never Enough/What's Going OnJesus Jones07.198942[3]-Food FOODS 21[written by Jesus H. Jones][produced by Craig Leon,Jesus H. Jones]
Bring It On Down/Cut And DriedJesus Jones09.198946[3]-Food FOODS 22[written by Mike Edwards][produced by Craig Leon]
Real real real/Dead Peoples LivesJesus Jones04.199019[8]4[20][08.91]Food FOODS 24[written by Jesus Jones][Producer - Mike Edwards]
Right here right now/Move MeJesus Jones09.199031[4]2[25][04.91]Food FOOD 25[written by - Mike Edwards][produced by Martyn Phillips,Mike Edwards ]
International bright young thing/MarylandJesus Jones01.19917[7]-Food FOOD 27[written by - Mike Edwards][produced by Mike Edwards ]
Who ? Where? Why?Jesus Jones02.199121[7]-Food FOOD 28[written by - Mike Edwards][produced by Mike Edwards ]
Right here right now [reissue]/Welcome Back VictoriaJesus Jones07.199131[4]-Food FOOD 30[written by - Mike Edwards][produced by Mike Edwards,Martyn Phillips]
The devil you know/PhoenixJesus Jones01.199310[5]-Food PERV 1[written by - Mike Edwards][produced by Warne Livesey]
The right decision/Starting From ScratchJesus Jones04.199336[3]-Food PERVS 2[written by - Mike Edwards][produced by Warne Livesey,Mike Edwards]
Zeroes and onesJesus Jones07.199330[3]-Food FOOD 44[written by - Mike Edwards][produced by Warne Livesey]
The next big thingJesus Jones06.199749[2]-Food FOOD 95[produced by Martyn Phillips][Written-By - Mike Edwards]
Chemical #1Jesus Jones08.199771[2]-Food FOOD 102[produced by Martyn Phillips][Written-By - Mike Edwards]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Liquidizer
1. Move Mountains (Jesus Jones) - 3:20 2. Never Enough (Jesus Jones) - 2:41 3. The Real World (Jesus Jones) - 3:03 4. All the Answers (Jesus Jones) - 3:48 5. What's Going On? (Jesus Jones) - 3:04 6. Song 13 (Jesus Jones) - 4:05 7. Info Freako (Jesus Jones) - 2:51 8. Bring It on Down (Jesus Jones) - 2:37 9. Too Much to Learn (Jesus Jones) - 3:02 10. What Would You Know? (Jesus Jones) - 3:55 11. One for the Money (Jesus Jones) - 2:56 12. Someone to Blame (Jesus Jones) - 4:07 13. Broken Bones (Jesus Jones) - 3:06 14. I Don't Want That Kind of Love (Bailiss) - 4:10 		Jesus Jones10.198932[3]-Food FOODLP 3[silver-UK][produced by Craig Leon]
Doubt
1. Trust Me (Edwards) - 2:08 2. Who? Where? Why? (Edwards) - 3:35 3. International Bright Young Thing (Edwards) - 3:12 4. I'm Burning (Edwards) - 3:20 5. Right Here, Right Now (Edwards) - 3:09 6. Nothing to Hold Me (Baker/Edwards) - 3:21 7. Real, Real, Real (Edwards) - 3:08 8. Welcome Back Victoria (Edwards) - 3:37 9. Are You Satisfied? (Edwards) - 3:52 10. Two and Two (Edwards) - 2:53 11. Stripped (Edwards) - 3:51 12. Blissed (Edwards) - 4:49 		Jesus Jones02.19911[1][24]25[52]Food FOODLP 5 [platinium-US][produced by Mike Edwards, Andy Ross, Martyn Phillips]
Perverse
1. Zeroes and Ones (Edwards) - 3:24 2. The Devil You Know (Edwards) - 4:30 3. Get a Good Thing - 3:21 4. From Love to War - 3:45 5. Yellow Brown (Edwards) - 3:23 6. Magazine - 2:42 7. The Right Decision (Edwards) - 3:36 8. Your Crusade - 3:29 9. Don't Believe It - 3:45 10. Tongue Tied - 3:16 11. Spiral - 4:30 12. Idiot Stare - 5:10 		Jesus Jones02.19936[4]59[6]Food FOODCD 8[produced by Warne Livesey]
Already
1. The Next Big Thing (Edwards) 2. Run on Empty (Edwards) 3. Look Out Tomorrow (Edwards) 4. Top of the World (Edwards) 5. Rails (Edwards) 6. Wishing It Away (Edwards) 7. Chemical #1 (Edwards) 8. Motion (Edwards) 9. They're Out There (Edwards) 10. For a Moment (Edwards) 11. Addiction, Obsession & Me (Edwards) 12. February (Edwards) 13. Together [*] (Edwards) 14. Man on the Moon [*] (Edwards) 		Jesus Jones08.1997161[1]-Food 22[produced by Jesus Jones]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Jet [Aus]

 Grupa australijska. Powstała w 2002 w Melbourne. Ale jej źródeł szukać należy w amatorskiej formacji utworzonej w 1995 przez Nica Cestera (właśc. Nicholas John Cester; 6.07.1979, Dingley, Melbourne) -g, voc, posługującej się na przestrzeni lat różnymi nazwami, jak Duosonic, Mojo Filter i Hi Fidelity.

 

W jej składzie pojawiali się kolejno także inni późniejsi muzycy Jet, niemal na samym początku Cameron Muncey (8.02.1980) - voc, g, kumpel Nica z St. Bede's Catholic School, jak on zafascynowany muzyką The Beatles, The Kinks, The Rolling Stones i The Who, a z bardziej współczesnych Oasis, następnie zaś brat lidera, Chris Cester - dr, voc. Skład Jet ustalił się w październiku 2002, gdy Douga Armstronga - b zastąpił Mark Wilson (6.08. 1979) - b, k, hca. Formacja od kilku miesięcy posługiwała się już wówczas nazwą Jet (sięgnęła po tytuł piosenki Paula McCartneya i jego zespołu Wings).
 

Zaczynała od grania w pubach, dopiero gdy jej menażerem został Dave Powell z zespołu Valve, przeniosła się do większych sal, jak Espy (trudom kariery z tego okresu poświęciła później Radio Song). W listopadzie 2002 nagrała własnym kosztem i wydała w utworzonej w tym celu firmie Rubber Records płytę "Dirty Sweet" (tytuł pochodził z tekstu Get On T. Rex) z czterema utworami, m.in. Take It Or Leave It, Cold Hard Bitch i Rollover D.. Niewielki, liczący tysiąc egzemplarzy nakład rozszedł się tak szbko, że trzeba było dotłoczyć drugi, a formacją zainteresowały się, zwłaszcza na fali sukcesu Australijczyków z The Vines, wielkie wytwórnie, i niebawem podpisała umowy z EMI Music Australia, a także, z myślą o podboju rynku światowego, z Elektrą.
 

Na początku 2003 miała rozpocząć pracę nad debiutanckim albumem, ale musiała przełożyć sesję, aby zagrać na australijskiej trasie The Rolling Stones. Tymczasem, w maju 2003, ukazało się więc jedynie wznowienie "Dirty Sweet". A dopiero we wrześniu trafiła na rynek płyta "Get Born" (tytuł pochodził z tekstu Subterranean Homesick Blues Boba Dylana), zrealizowana w Stanach, w Sunset Sound Studios w Los Angeles w Kalifornii, z Dave'em Sardym, współtwórcą sukcesów Marilyn Mansona i The Dandy Warhols, jako producentem oraz przy pomocy znakomitych muzyków: Billy'ego Prestona - k, dawnego współpracownika The Beatles, Rogera Josepha Manninga Jra - k, byłego muzyka Jellyfish, i Andre Warhusta - g, członka Manic Suede. 

Promowana na trasie dookoła świata (m.in. wspólne koncerty w Stanach z The Vines i The Living End), rozeszła się w milionie egzemplarzy, a wszystkie towarzyszące jej single okazały się mniejszymi i większymi przebojami od Australii po Europę i Amerykę; były to: Are You Gonna Be My Girl?/Hey Kids/ That's Alright Mama (wczesny przebój Elvisa Presleya w wersji na żywo) z sierpnia 2003 i Rollover D.J./Sgt. Major/You Don't Look The Same (wersja demo) z listopada tego roku oraz Look What You've Done/Bruises z marca 2004, Are You Gonna Be My Girl?/Cigarettes And Cola z maja i Cold Hard Bitch/Move On (wersja koncertowa z udziałem The Stands) z września tego roku. 

Światowy sukces zapewniły grupie ujmujące młodzieńczą werwą i zadziornością piosenki przesycone duchem muzyki lat sześćdziesiątych, od angielskiego beatu spod znaku The Beatles, The Kinks, The Rolling Stones, The Who i The Troggs (np. Look What You've Done, Last Chance, Get What You Need, Cold Hard Bitch, Lazy Gun) po amerykańskie granie garażowe w wydaniu The Seeds czy The Stooges Iggy'ego Popa (np. Are You Gonna Be My Girl?, Rollover D.J., Take It Or Leave It).
 

Na płycie nie brakowało też jednak chwil wyciszenia i zadumy, jak w balladzie Timothy, dedykowanej przez Munceya zmarłemu przed laty bratu. W czerwcu 2004 premierowy utwór Jet, Hold On, ozdobił filmowy album "Music From And Inspired By Spider Man 2" (Columbia - Sony Musie Soundtrax, 2004).
 

We wrześniu 2006 ukazał się singel z piosenką Put Your Money Where Your Mouth Is w stylu Curtisa Mayfielda (na stronie B utwór Snap Your Fingers), a miesiąc później długo oczekiwany drugi album Jet - "Shine On", nagrany na Barbados, w Los Angeles i Massachusetts, znowu wyprodukowany przez Sardy'ego, ostrzejszy niż debiut, ujawniający oprócz dawnych inspiracji wpływ zespołów hardrockowych, jak Led Zeppelin, Deep Purple i AC/DC, np. Holiday, Rip It Up i Stand Up, choć nie pozbawiony subtelniejszego, balladowego grania, np. Bring It On Back, Shine On, King's Horses i Eleanor. 3 lipca 2007 grupa wystąpiła u boku Red Hot Chili Peppers w Chorzowie.
 

Nic Cester udzielał się też w supergrupie The Wrights (m.in. Chris Chenes z The Living End), która nazwą oddała hołd Steviemu Wrightowi, legendarnemou wokaliście Easybeats; nagrał z nią singel ze starym przebojem Wrighta w trzech częściach: Evie Part 1 (Let Your Hair Hang Down)/Evie Part 2 (Evie)/Evie Part 3 (I'm Losing You) (Flash-point Pty, 2005).

Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Dirty sweet EP.Jet05.2003131[1]-Elektra 7559-62886-1 -
Are You Gonna Be My GirlJet09.200323[14]29[25]Elektra PRCD 1956[gold][written by C. Muncey,N Cester][produced by Dave Sardy]
Rollover DJJet11.200334[6]-Elektra 67488-0 [Aus][written by Nick Cester ][produced by Dave Sardy]
Look What You've DoneJet03.200428[5]37[20]Elektra E7527CD [UK][gold][written by Nick Cester ][produced by Dave Sardy]
Cold Hard Bitch Jet04.200434[3]55[20]EastWest E 7607 [UK][written by Chris Cester/Nick Cester/Cameron Muncey ][produced by Dave Sardy]
Get Me Outta HereJet01.200537[2]-Elektra 7559-67625-7 [UK][written by Nick Cester/Cameron Muncey ][produced by Dave Sardy]
Put Your Money Where Your Mouth IsJet09.200623[6]109[4]Atlantic AT 0258 [UK][written by Nick Cester/Cameron Muncey ][produced by Dave Sardy]
Bring It On BackJet12.200651[3]-Atlantic AT 0263[written by N. Cester][produced by Dave Sardy]
Shine onJet03.2007114[1]-Atlantic AT 0270[written by N. Cester]
She's a geniusJet09.2009124[1]-Five Seven Music FSM726[written by C. Cester][produced by Chris "Frenchie" Smith, Jet]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Get BornJet10.200314[87]26[85]Elektra 62 892[platinum][platinum-UK][produced by Dave Sardy]
Shine OnJet10.200613[8]16[5]Atlantic 74824 [gold-UK][produced by Dave Sardy]
Shaka rockJet09.200953[2]31[2]Real Horrorshow Records 846070072222[produced by Jet/Chris Smith ]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 27 stycznia 2025

Jimmy Eat World

Jimmy Eat World - amerykański zespół grający rocka alternatywnego z Mesy w stanie Arizona, utworzony w 1993 roku.
Jimmy Eat World powstało w 1993 roku w Mesie. Wokalista i gitarzysta Jim Adkins oraz perkusista Zach Lind, którzy byli przyjaciółmi od przedszkola, dołączyli do działającego już gitarzysty Toma Lintona i basisty Mitcha Portera, aby sprobować swoich sił w zespole. W początkowych latach działania zespół naśladował styl ich punk-rockowych wpływów, w końcu nagrywając i wydając 3 single oraz album w lokalnej wytwórni Wooden Blue Records.


Nazwa Jimmy Eat World nie odnosi się do wokalisty prowadzącego - Jima Adkinsa. Młodsze rodzeństwo Toma Lintona - Ed i Jimmy - nieustannie walczyli, gdy byli młodsi. Jimmy (który był cięższy i mocniejszy) zwykle wygrywał. W jednym przypadku, jako zemstę, Ed namalował kredkami obrazek ukazujący Jimmy'ego pchającego cały świat do swoich otwartych ust z podpisem "Jimmy Eat World". Obrazek, i pochodzenie nazwy zespołu mogło być zainspirowane odcinkiem kreskówki Przygody Animków pt. Animaniacy, gdzie główny bohater znajduje się na studenckim festiwalu filmów.
 

W końcu zachęcani przez zespoły jak Fugazi i Sunny Day Real Estate, zespół zaczął eksperymentować z podgatunkiem hardcore punk- emocore. Kiedy zespół zaczął pisać piosenki i jeździć w trasę jako zespół indie zdziwili się, że znaleźli tyle zespołów myślących podobnie jak oni, jak Christie Front Drive, Sense Field i Seven Storey Mountain, pracujących nad podobnymi albumami. Zazwyczaj podobne brzmienia pochodziły z lokalnych scen jak eksplozja grunge w Seattle, ale z emocorem ta muzyka rozszerzyła się na cały kraj.

W czasie gdy zespoły kontynuowały trasy koncertowe, zaczęli przywiązaywać niewielką uwagę do sceny indie underground. W 1995 roku prezes wytwórni (i twórca Nirvany A&R) Gary Gersh podpisał z zespołem umowę jako Capitol Records. W tym samym czasie drogi Mitcha Portera i zespołu się rozeszły i został zastąpiony przez przyjaciela Lintona Ricka Burcha. Po krótkim rozpoznaniu z producentem, zespół połączył siły z perkusistą Drive Like Jehu, Markiem Trombino, aby nagrać swój debiutancki album Static Prevails. Static Prevails blisko oddaje to, co istniało w tym czasie w kręgach emo-core, balansuje pomiędzy krzykami inspirowanymi punkiem i cichymi, introspektywnymi momentami.

Zamiast pchnąć zespół w machinę promocyjną przez znaną wytwórnię, Gersh wolał bardziej subtelne zbliżanie się zespołu do rozwinięcia się w indie underground. W następnych latach zespół miał pozwolenie na wydanie singli w niezależnych wytwórniach, łącznie ze spitem 7" z Christie Front Drive, Jejune, Sense Field i Mineral. Podczas gdy wiele zespołów pod znanymi wytwórniami było bojkotowane ze sceny underground jako "wyprzedani", Jimmy Eat World znaleźli się w unikalnej pozycji, w której mieli wsparcie od wytwórni podczas bycia przyjętymi w społeczność indie.

W 1998 zespół wszedł do studia (ponownie z Markiem Trombino) aby nagrać kolejny album, zatytułowany Clarity. Jednakże w tym samym czasie Gersh został wyrzucony z Capitol Records. Zespół dostarczył pełny album wytwórni w połowie roku, ale nie zostali tam popularni, ponieważ wytwórnia odkładała wydanie albumu na później, aby skoncentrować pracę nad pardziej popularnymi artystami. Jako drogę do promocji tego, co nagrali, zespół negocjował z Capitol aby wydać EP pod plakietką indie Fueled by Ramen, (prowadzonej przez kumpla z wytwórni Less Than Jake), zawierające dwie piosenki z Clarity i trzy b-side'y. Zespół wysłał wydanie do kilku alternatywnych stacji radiowych (włączając KRQQ) w Los Angeles, mając nadzieję, że umieszczą kiedyś piosenki w radio. Ku ich zdziwieniu, kilka stacji dodało prowadzący singel "Lucky Denver Mint" do regularnej rotacji. Capitol zareagował na to, dodając pełny album do wydania na luty 1999.

W kolejnej trasie dla Clarity zespół grał na coraz większych i większych placach. Podczas gdy kilka tygodni wcześniej grali dla pięćdziesięciu do stu osób, teraz grali na miejscach 500- i 1000- osobowych, włączając w to zapchane domy w Bostonie (gdzie byli nadawani na lokalnej stacji radiowej WBCN) i na festiwalu South by Southwest w Austin, w stanie Teksas. W rezultacie zespół zaczął otrzymywać dużo większą uwagę w wytwórni, która wydała teledysk do "Lucky Denver Mint". Piosenka znalazła się również na soundtracku do filmu "Ten pierwszy raz", ale w końcowym wydaniu filmu została zastąpiona wersją demo piosenki "Seventeen" z albumu Static Prevails. Jednakże entuzjazm wytwórni był krótki. Plany wydania singla "Blister" zostały zaniechane, a zespół został wyrzucony z wytwórni pod koniec roku.

Będąc dobrze obeznanym w zespołach indie i mając szerokie wsparcie tego środowiska, Jimmy Eat World potraktowali wyrzucenie z wytwórni jako nowe horyzonty. Zespół skompilował większość ze swoich niezależnie wydanych singli na CD, nazwane po prostu Singles, które zostało wydane w Big Wheel Recreation, zajmującej się kręgami indie. Rozrastający się krąg fanów zespołu rzucił się na wydanie, dając zarobić zespołowi tyle, aby zafundowali wydanie ich następnego albumu. Odtąd zespół miał pełną wolność aby wydawać albumy jakie chcieli, bez wpływów z zewnątrz.

Pracując trzeci raz z Trombino zespół nagrał album Bleed American. Przyjmując wpływy nowego kierownictwa Gersha, GAS Entertainment, zespół zaczął szukać nowej wytwórni, w końcu podpisując kontrakt z DreamWorks. Pełny album został wydany w lipcu 2001 z tytułowym utworem jako singlem prowadzącym. (Po wydarzeniach z 11 września 2001 roku zespół zdecydował się na ponowne wydanie albumu jako Jimmy Eat World w obawie, że tytuł Bleed American (Krwawiący Amerykanin) może zostać źle zinterpretowany).

Z wydaniem Bleed American i kolejnym sukcesem drugiego singla "The Middle", zespół znalazł się w centrum niedawno powstałej muzyki emo. Przez większość lat 90-tych "emo" było ruchem undergroundowym, który prawie zupełnie wykluczał duże wytwórnie i kontrolę głównych nurtów. Prawie każdy zespół emo późnych lat 90-tych na umowie z dużą wytwórnią rozpadł się przed wydaniem albumu. Ale podczas gdy Clarity było fundamentalnym albumem emo, Bleed American było krokiem wstecz od tego brzmienia, stąpającym bliżej ku głównemu nurtowi rocka. Podczas gdy piosenki jak utwór tytułowy były bez żadnych wątpliwości stworzone pod wpływem emo, inne jak "A Praise Chorus", "The Middle", i "The Authority Song" absolutnie nie były. Jednakże, odkąd media doczepiają do wszystkiego etykietkę emo, Jimmy Eat World są w dalszym ciągu opisywani jako zespół "emo", w znaczeniu "emo", które zaczęło opisywać coś kompletnie innego i bardziej przypominającego rock, niż to, co istniało w latach 90-tych. Znane wytwórnie zaczynają podpisywać kontakty i wydawać muzykę opisywaną jako ta "nowa" wersja emo.


Po długiej trasie koncertowej promującej Bleed American. zespół przegrupował się, aby pracować nad kolejnym albumem na początku roku 2004. Ponownie zespół połączył się z Trombino, ale współpraca była krótkotrwała. Zespół postanowił rozejść się z Trombino, a w zamian za niego wziąć producenta Gila Nortona, dobrze znanego ze swojej pracy z Pixies i Foo Fighters. Futures zostało wydane w październiku 2004, z czołowym singlem "Pain", który natychmiast zdobył sukces w alternatywnych stacjach radiowych. (W tym czasie Dreamwork zostało nabyte przez o wiele większe Interscope Records.)

Kolejne miesiące ukazały wydanie "Work" jako singla. Podróżując w US samemu i z Taking Back Sunday zespół podpisał umowę na trasę koncertową z Green Day w lecie i jesieni 2005. We wrześniu 2005 zespół wydał EP Stay on My Side Tonight, zawierające przerobione wersje demów nagranych z Markiem Trombino, które nie zostały użyte na albumie.

Po swojej trasie z Green Day, Jimmy Eat World wrócili do domu i zaczęli pracę nad materiałem na szósty album. Był on produkowany przez Butcha Viga (pracował z Nirvaną, The Smashing Pumpkins i Sonic Youth). Niektóre piosenki na albumie zatytułowanym Chase This Light to "Carry You", "Big Casino" oraz utwór tytułowy. "Carry You" został stworzony jako utwór Jima Adkinsa do projektu Go Big Casino. (Kilka piosenek z Go Big Casino ostatecznie pojawiło się na albumach Jimmy Eat World, m.in. "Hear You Me", "My Sundown", i "12.23.95".)

Na stronie internetowej Jimmy Eat World, Jom napisał, że "Chase This Light" zostanie wydane 16 października 2007. 

Album Chase This Light został wydany w październiku 2007 roku. Singlami z niego były Big Casino i Always Be. Siódmy album studyjny, Invented, ukazał się jesienią 2010 roku. W 2012 roku zespół ogłosił na Twitterze i swojej stronie na Facebooku, że rozpoczął pracę nad swoim ósmym albumem studyjnym. Płyta została wydana 7 czerwca 2013 roku pod tytułem Damage. Wydana piosenka nosiła tytuł I Will Steal You Back. Po krótkiej przerwie zespół wydał w październiku 2016 roku swój dziewiąty album studyjny „Integrity Blues”, a w październiku 2019 roku swój dziesiąty album „Surviving”. Niektóre utwory zespołu można było usłyszeć na ścieżkach dźwiękowych gier wideo, takich jak: B. „Tony Hawk’s Underground 2”, „Burnout 3: Takedown”, „Midnight Club 3: Dub Edition” lub „Need for Speed ​​Shift 2”.

 

[written by Jim Adkins, Rick Burch, Zach Lind, Tom Linton][produced by Mark Trombino]
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Salt sweat sugarJimmy Eat World11.200160[2]-Dreamworks 4508782[silver-UK][written by Jim Adkins, Rick Burch, Zach Lind, Tom Linton][produced by Jimmy Eat World, Mark Trombino]
The middleJimmy Eat World02.200226[3]5[33]Dreamworks 4508482[2x-platinum-UK][written by Jimmy Eat World][produced by Jimmy Eat World, Mark Trombino]
SweetnessJimmy Eat World06.200238[3]75[14]Dreamworks 4508332[silver-UK][written by Jimmy Eat World][produced by Jimmy Eat World, Mark Trombino]
PainJimmy Eat World10.200438[2]93[2]Interscope 9864179[gold-US][written by Jim Adkins, Rick Burch, Zach Lind, Tom Linton][produced by Gil Norton]
WorkJimmy Eat World04.200549[6]110[6]Interscope 9880673[ Composer: Jim Adkins Rick Burch Zach Lind Tom Linton][ Producer: Gil Norton]
Big CasinoJimmy Eat World11.2007119[1]122[1]Interscope 1748888[written by Jim Adkins, Rick Burch, Zach Lind, Tom Linton][produced by Butch Vig]
Always BeJimmy Eat World03.200837[2]-Interscope 1763635[written by Jim Adkins, Rick Burch, Zach Lind, Tom Linton][produced by Butch Vig]
My Best TheoryJimmy Eat World08.2010-114[1]Interscope 2750607

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Bleed AmericanJimmy Eat World01.07.200162[21]31[70]Dreamworks 4503482[gold-UK][platinum-US][produced by Mark Trombino ,Jimmy Eat World]
FuturesJimmy Eat World10.200422[6]6[28]Interscope 9864241[silver-UK][gold-US][produced by Gil Norton]
Chase This Light Jimmy Eat World10.200727[2]5[10]Interscope 1747542[produced by Jimmy Eat World ,Chris Testa, John Fields]
InventedJimmy Eat World10.201029[1]11[6]Interscope 2748416[produced by Jimmy Eat World , Mark Trombino]
ITunes Session (EP)Jimmy Eat World08.2013-156[1]Exotic Location Recordings-
DamageJimmy Eat World06.201338[1]14[2]RCA 88883725092[produced by Jimmy Eat World , Alain Johannes]
Integrity BluesJimmy Eat World11.201621[1]17[1]RCA 88985324032[produced by Jimmy Eat World , Justin Meldal-Johnsen]
SurvivingJimmy Eat World11.201921[1]90[1]Exotic Location Recordings 19075973512[produced by Jimmy Eat World , Justin Meldal-Johnsen]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)