Z archiwum...rocka : Alternative rock

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Alternative rock. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 18 stycznia 2026

Queens of the Stone Age

Queens of the Stone Age wyłonili się ze stonerowego undergroundu lat 90-tych,
stając się jednym z czołowych zespołów heavy rockowych XXI wieku. Przemianę zapoczątkowało wydanie ich debiutanckiego albumu „Rated R” w 2000 roku. Mroczne zanurzenie w chemicznym nadmiarze, album pokazał kunszt QOTSA w łączeniu , brudnych gitar ze zmienną psychodelią-połączenie idealne dla pustyni, którą frontman Josh Homme nazywał domem. Przez lata Homme pozostawał jedyną stałą w zmiennym składzie QOTSA, będąc filarem zespołu, gdy członkowie i goście przemieszczali się po studiu i scenie.

Obecność Dave'a Grohla na perkusji na albumie „Songs for the Deaf” z 2002 roku pomogła zespołowi dotrzeć do szerszej publiczności w Ameryce, stawiając go w awangardzie hard rocka. Skład QOTSA ustabilizował się po wydaniu „…Like Clockwork” z 2013 roku, albumu, który przywrócił im status niezależnego zespołu, a jednocześnie zapewnił im pierwsze miejsce na liście Billboardu. Homme kontynuował ten sam kwintet na wyprodukowanych przez Marka Ronsona „Villains” oraz „In Times New Roman...”, albumie z 2023 roku, na którym odkrywali nowe odcienie i tekstury w swojej palecie.

Queens of the Stone Age ma swoje korzenie w Kyuss, zespole stoner rockowym, którego Josh Homme przewodził na początku lat 90-tych. Po rozpadzie Kyuss w 1995 roku, Homme był gitarzystą wspierającym na trasie koncertowej Screaming Trees, a następnie postanowił założyć nowy zespół o nazwie Gamma Ray. EP-ka o tym samym tytule ukazała się w 1996 roku, zanim niemiecki zespół metalowy Gamma Ray zagroził pozwem sądowym z powodu tej nazwy. Biorąc przykład z pseudonimu nadanego grupie przez producenta Chrisa Gossa, Homme postanowił zmienić nazwę swojego raczkującego zespołu na Queens of the Stone Age, ujawniając ten przydomek na składance Roadrunner, stworzonej przez różnych artystów, Burn One Up! Music for Stoners w 1997 roku.

Później tego samego roku, split EP Kyuss/Queens of the Stone Age - zawierający stare utwory tego drugiego i nowy materiał pierwszego - potwierdził przejście między dwoma zespołami Homme'a. Homme współprodukował debiutancki album Queens of the Stone Age z 1998 roku, zatytułowany po prostu „Queens of the Stone Age”, z Joe Barresim, który ukazał się w Loosegroove, niezależnym wydawnictwie Stone'a Gossarda i Regana Hagara z Pearl Jam. Z Alfredo Hernandezem na perkusji, Homme zagrał na wszystkich gitarach oraz większości basu i instrumentów klawiszowych na płycie, ale wkrótce rozszerzył QOTSA na zespół koncertowy, w którym wystąpił były basista Kyuss, Nick Oliveri, oraz gitarzysta Dave Catching; Ten ostatni grał na pierwszym albumie zmieniającego kształt wspólnego projektu Homme'a, „Desert Sessions”, który ukazał się w 1997 roku. Grupa nie była jednak w żadnym wypadku pewna swojej pozycji. Kiedy QOTSA weszło do studia, aby nagrać swój debiutancki album dla dużej wytwórni „Rated R”, Hernandeza już nie było w zespole; Nick Lucero i Gene Trautmann podzielili się rolami perkusisty na płycie. Współprodukowany przez Homme'a i Gossa, a wydany nakładem Interscope, album „Rated R” błyskawicznie zyskał popularność QOTSA. „The Lost Art of Keeping a Secret” zapewnił zespołowi miejsce w pierwszej czterdziestce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Występy na żywo na Ozzfest oraz z Foo Fighters i Hole pomogły im poszerzyć grono fanów, a wydarzenia takie jak aresztowanie Oliveriego za występ nago na festiwalu Rock in Rio w 2001 roku przyczyniły się do powstania nagłówków gazet. Cały ten szum osiągnął punkt kulminacyjny, gdy lider Foo Fighters - i były perkusista Nirvany -Dave Grohl, został tymczasowym członkiem QOTSA na trasę Songs for the Deaf z 2002 roku i towarzyszącą jej trasę koncertową w 2022 roku, w której udział wzięli Homme, Oliveri, Grohl, były wokalista Screaming Trees, Mark Lanegan, oraz gitarzysta i klawiszowiec A Perfect Circle, Troy Van Leeuwen.

Dzięki singlom „No One Knows” i „Go with the Flow”, Songs for the Deaf wyniosło Queens of the Stone Age do czołówki współczesnych zespołów rockowych, stanowiąc ciężki, psychodeliczny odpowiednik dominującego neo-garażowego rocka z początku XXI wieku. Grohl opuścił zespół po zakończeniu trasy Songs for the Deaf, wracając do regularnego występu w Foo Fighters; zastąpił go Joey Castillo, który wcześniej grał na perkusji w Danzig. W ślad za sukcesem QOTSA, Homme zaangażował się w szereg koncertów poza zespołem, między innymi grając na dwóch albumach Marka Lanegana i współpracując z Jesse Hughesem przy „Peace, Love, Death Metal”, pierwszym albumie ich zespołu Eagles of Death Metal.

Kiedy nadszedł czas na reaktywację QOTSA w celu nagrania kontynuacji „Songs for the Deaf”, zespół zrezygnował z Nicka Oliveriego; Homme zwolnił go z powodu problemów osobistych basisty. Gdy Alain Johannes zastąpił Oliveriego, grupa zakończyła nagrywanie „Lullabies to Paralyze”, robiąc miejsce na gościnne występy Billy'ego Gibbonsa z ZZ Top i Shirley Manson. Po singlu „Little Sister”, „Lullabies to Paralyze” ukazało się w marcu 2005 roku, po którym nastąpiła trasa koncertowa, podczas której Lanegan okazjonalnie występował na ostatnich koncertach z zespołem.

Chris Goss powrócił, by współprodukować album Era Vulgaris z 2007 roku, u boku Homme'a. Gościnnie wystąpiło mniej osób niż zwykle - Julian Casablancas z The Strokes pojawił się w singlu „Sick, Sick Sick”, Lanegan zaśpiewał w jednym utworze - Era Vulgaris wystąpił w „Ju”.

W 2007 roku zespół zakończył kontrakt z Interscope. Po trasie koncertowej z basistą Michaelem Shumanem i klawiszowcem Deanem Fertitą- od tego momentu para ta stała się stałymi członkami QOTSA - zespół popadł w okres nieaktywności, ponieważ Homme przez kolejne kilka lat realizował inne projekty. Najważniejszym z nich był Them Crooked Vultures, trio z Dave'em Grohlem i basistą Led Zeppelin, Johnem Paulem Jonesem, który wydał album o tym samym tytule w 2009 roku. W kolejnym roku ukazało się luksusowe wznowienie albumu „Rated R”, a w 2011 roku zespół wznowił swój trudny do zdobycia debiutancki album i odbył krótką trasę koncertową promującą to luksusowe wydanie.

Queens of the Stone Age rozpoczęli nagrywanie nowego albumu w 2012 roku, przechodząc z perkusisty Joeya Castillo na jego następcę, Jona Theodore'a, podczas sesji. Na płycie QOTSA ponownie zaangażowało Grohla, a także zapewniło miejsce dla Marka Lanegana, Trenta Reznora, Alexa Turnera, Jake'a Shearsa i Eltona Johna, a także Nicka Oliveriego, który po raz pierwszy od dekady pojawił się na albumie QOTSA. Z gotowym albumem w ręku, Queens of the Stone Age podpisało kontrakt z Matador w 2013 roku, a album „...Like Clockwork” ukazał się w czerwcu tego samego roku. Wspierany singlami „My God Is the Sun” i „I Sat by the Ocean”, album „...Like Clockwork” znalazł się na szczycie listy Billboard 200, a także na listach przebojów Alternative, Digital, Hard Rock, Independent i Top Rock. Po sukcesie „...Like Clockwork”, Homme i inni członkowie Queens wzięli udział w projekcie dokumentalnym „Sound City” oraz albumie Iggy'ego Popa „Post Pop Depression” z 2016 roku i trasie koncertowej.

Przy „Villains”, siódmym albumie zespołu, QOTSA współpracowało z Markiem Ronsonem i zaprosiło do studia gościnnie Nikkę Costę i Matta Sweeneya. Z singlami „The Way You Used to Do” i „The Evil Has Landed”, album Villains zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboardu po premierze w sierpniu 2017 roku. Po trasie koncertowej Villains, Queens of the Stone Age zrobili sobie dłuższą przerwę, powracając w czerwcu 2023 roku z „In Times New Roman…”, trzecim albumem wydanym przez Matador. Był to pierwszy album QOTSA wyprodukowany przez zespół i bez udziału gości. Przyniósł on zespołowi dwie nominacje do nagrody Grammy w kategoriach Najlepszy Album Rockowy i Najlepsza Piosenka Rockowa za „Emotion Sickness”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The lost art of keeping a secret/Ode to Clarissa	Queens Of The Stone Age	08.2000	31[5]	-	Interscope 4973912	[written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Josh Homme, Chris Goss]
No one knows	Queens Of The Stone Age	11.2002	15[13]	51[20]	Interscope 4978082IMP	[2x-platinum-UK][written by Joshua Homme, Mark Lanegan][produced by Joshua Homme, Eric Valentine]
Go with the flow/No one knows	Queens Of The Stone Age	04.2003	21[10]	116[6]	Interscope 4978702	[gold-UK][written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Joshua Homme]
First it Giveth	Queens Of The Stone Age	08.2003	33[6]	-	Interscope 9810505	[written by Josh Homme, Nick Oliveri][produced by Joshua Homme,Eric Valentine]
Little sister	Queens Of The Stone Age	03.2005	18[21]	88[9]	Interscope 9880670	[silver-UK][written by Joey Castillo,Joshua Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Joshua Homme,Joe Barresi]
In My Head	Queens Of The Stone Age	07.2005	44[5]	-	Interscope 9883541	[ written by Alain Johannes , Joey Castillo , Josh Freese , Troy Van Leeuwen][produced by Joshua Homme, Joe Barresi]
Sick, Sick, Sick	Queens Of The Stone Age	06.2007	165[1]	-	Interscope 0602517353787	[ written by Joey Castillo,Chris Goss,Josh Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Chris Goss and Josh Homme]
3's And 7's	Queens Of The Stone Age	06.2007	19[3]	-	Interscope 1735379	[ written by Joey Castillo,Josh Homme,Troy Van Leeuwen][produced by Chris Goss and Josh Homme]
Make It wit Chu	Queens Of The Stone Age	12.2007	101[2]	-	Interscope 1753953	[silver-UK][ written by Alain Johannes,Michael Melchiondo,Josh Homme][produced by Chris Goss and Josh Homme]
My God Is the Sun	Queens Of The Stone Age	04.2013	118	-	Matador	[ written by Josh Homme, Troy Van Leeuwen ,Michael Shuman, Dean Fertita][produced by Josh Homme, Troy Van Leeuwen, Michael Shuman, Dean Fertita]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	10.1998	54[11]	-	Interscope 4906832	[silver-UK][produced by Joe Barresi, Josh Homme]
Rated R	Queens Of The Stone Age	06.2000	54[29]	-	Interscope 4906832	[gold-UK][produced by Chris Goss, Joshua Homme]
Songs for the deaf	Queens Of The Stone Age	09.2002	4[79]	17[50]	Interscope 4934352	[gold-US][2x-platinum-UK][produced by Adam Kasper, Joshua Homme,Eric Valentine]
Lullabies to paralyze	Queens Of The Stone Age	04.2005	4[24]	5[12]	Interscope 9880297	[gold-UK][produced by Joe Barresi, Josh Homme]
Over the Years and Through the Woods	Queens Of The Stone Age	11.2005	-	186[1]	Rekords 005719 [US]	[produced by Randi Wilens, Josh Homme]
Era Vulgaris	Queens Of The Stone Age	06.2007	7[8]	14[4]	Interscope 1736526	[gold-UK][produced by Josh Homme, Chris Goss]
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	03.2011	48[1]	-	Rekords Rekords REK 001CD	[produced by Joe Barresi, Josh Homme]
...Like Clockwork	Queens Of The Stone Age	06.2013	2[18]	1	Matador OLE 10402	[gold-UK][produced by Josh Homme,Queens of the Stone Age,James Lavelle]
Villains	Queens Of The Stone Age	09.2017	1[1][11]	3	Matador OLE 11252	[gold-UK][produced by Mark Ronson]
Queens Of The Stone Age	Queens Of The Stone Age	11.2022	42[1]	-	Matador OLE 1768LP	[produced by Joe Barresi, Josh Homme]
In Times New Roman...	Queens Of The Stone Age	06.2023	2[3]	9	Matador OLE 1947CD	[produced by Queens of the Stone Age]

sobota, 27 grudnia 2025

Third Eye Blind

Zespół Third Eye Blind powstał na początku lat 90-tych z incjatywy Stephana Jenkinsa.
Pierwszy skład tworzyli Stephan Jenkins, Adrian Burley (perkusja) i Jason Slater (bas).
Skład zmieniał się kilkakrotnie na przestrzeni ostatnich lat. Po pewnym czasie skład został uzupełniony przez Ariona Salazara (bas), Tony'ego Fredianelli (gitara) i Kevina Cadogana (gitara). Do czasu odejścia z zespołu z zespołu Fredianellego w 1994, zespół występował z dwoma gitarzystami. Równie często zmieniała się obsada na perkusji (kolejno Tim "Curveball" Wright, Steve Bowman, Michael Urbano), aż do czasu, gdy w 1995 roku do zespołu dołączył Brad Hargreaves.

Zespół koncertował w San Francisco i okolicach oraz nagrywał dema w latach 1994, 1995 (rozesłane do wytwórni płytowych), 1996, by w czerwcu tego roku podpisać kontrakt z wytwórnią Elektra. Debiutancki album zatytułowany "3EB" ukazał się 8 kwietnia 1997. Pochodzą z niego przebojowe nagrania: Semi-Charmed Life, Graduate, How's It Going To Be, Losing A Whole Year oraz Jumper , które długo utrzymywały się na amerykańskich listach przebojów.

W latach 97-98 zespół często koncertował otwierając koncerty m.in. Oasis, Rolling Stones, U2, a także w czasie samodzielnych tras koncertowych: "Put The Past Away", "Bring the Bay Tour" i "Bonfire Tour". Rok 1999 to czas wytężonej pracy nad drugim albumem, który ukazał się w listopdzie tegoż roku pod tytułem "Blue". Na początku roku 2000 kapelę opuszcza gitarzysta Kevin Cardogan, który zostaje zastąpiony przez ex-członka Tony'ego Fredianelli. 3rd Eye Blind odbyło także trasy koncertowe: "Dragons & Astronauts Tour" i "Red Summer Sun Tour", promujące to wydawnictwo. Obecnie muzycy przebywają w studiu nagraniowym pracując nad nową płytą, której wydanie planowane jest na 2002 rok...

Zespół kontynuował działalność, ale z wieloma zmianami w składzie i długimi przerwami między albumami przez kolejne piętnaście lat. Zespół wydał Out of the Vein w 2003 roku i Ursa Major w 2009 roku z gitarzystą Tonym Fredianellim, ale wkrótce potem rozstał się z nim, pozostawiając jedynie Jenkinsa i Hargreavesa jako pozostałych członków. Skład zespołu ustabilizował się ponownie w połowie lat 2010., dodając Kryza Reida (gitara prowadząca), Alexa Koppa (klawisze) i Alexa LeCavaliera (gitara basowa). Nowy skład zaowocował zwiększoną produkcją i krótszymi przerwami między wydawnictwami - Dopamine (2015) oraz serią EP-ek: We Are Drugs (2016) i Thanks for Everything (2018). Po tym, jak Koppa zastąpił Colin Creev, ukazały się szósty i siódmy album studyjny: Screamer (2019) i Our Bande Apart (2021).

Zespół odniósł sukces komercyjny pod koniec lat 90-tych, a albumy Third Eye Blind i Blue uzyskały status sześciokrotnie platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych oraz pojedynczo platynowej płyty. Kilka piosenek również odniosło sukces komercyjny, a „Semi-Charmed Life”, „Jumper” i „How's It Going to Be” znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Billboard Hot 100 w USA, a „Never Let You Go” znalazło się w pierwszej dwudziestce. Third Eye Blind sprzedał na całym świecie około dwunastu milionów płyt.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Semi-charmed life/Tatto of the sun	Third Eye Blind	06.1997	33[5]	4[43]	Elektra 64 137	[4x-platinum-US][silver-UK][written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine]
Graduate /Horror show	Third Eye Blind	11.1997	83[1]	-	Elektra E 3883 [UK]	[written by Stephan Jenkins, Kevin Cadogan][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine]
How' s it going to be/Semi-charmed life/Horror show	Third Eye Blind	03.1998	51[1]	9[52]	Elektra 64 130	[2x-platinum-US][written by Stephan Jenkins,Kevin Cadogan][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine,Ren Klyce]
Jumper /Graduate	Third Eye Blind	11.1998	-	5[20]	Elektra 64 058	[3x-platinum-US][written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine]
Never let you go/Anything	Third Eye Blind	06.2000	195	14[22]	Elektra E 7050	[platinum-US][written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, The Mud Sisters, Arion Salazar, Third Eye Blind]
Deep inside of you	Third Eye Blind	07.2000	-	69[12]	Elektra	[written by Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins, The Mud Sisters, Arion Salazar, Third Eye Blind]
Blinded (When I See You)	Third Eye Blind	05.2003	-	116[5]	Elektra	[written by Stephan Jenkins, Arion Salazar, Tony Fredianelli][produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar ,Jason Carmer]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Third Eye Blind	Third Eye Blind	06.1997	-	25[104]	Elektra 62 012	[6x-platinum-US][produced by Stephan Jenkins, Eric Valentine, Ren Klyce]
Blue	Third Eye Blind	12.1999	-	40[53]	Elektra 62 415	[platinum-US][produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar, and Third Eye Blind]
Out of the vein	Third Eye Blind	05.2003	-	12[9]	Elektra 62 888	[produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar, and Third Eye Blind]
A Collection	Third Eye Blind	08.2006	-	103[3]	Elektra 78779	[produced by Stephan Jenkins, Arion Salazar,Eric Valentine and Third Eye Blind]
Ursa Major	Third Eye Blind	09.2009	-	3[7]	Mega Collider 01	[produced by Stephan Jenkins]
Dopamine	Third Eye Blind	07.2015	-	13[2]	Mega Collider 12	[produced by Stephan Jenkins]
We Are Drugs EP.	Third Eye Blind	10.2016	-	175[1]	Mega Collider 05	[produced by Stephan Jenkins]

wtorek, 9 grudnia 2025

Talk Show

Talk Show to amerykański zespół alternatywno-hardrockowy, w którego skład wchodzili
Dave Coutts (wokal), Dean DeLeo (gitara), Robert DeLeo (gitara basowa) i Eric Kretz (perkusja). Grupa zasadniczo przypominała Stone Temple Pilots, a Coutts (dawniej członek zespołu Ten Inch Men) zastąpił Scotta Weilanda, który pracował nad solowym materiałem i zmagał się z uzależnieniem od narkotyków.

Talk Show wydał swój imienny (i jedyny) album w wytwórni Atlantic Records we wrześniu 1997 roku. Z tego albumu pochodził singiel „Hello Hello”, do którego nakręcili również teledysk. Pomimo pozytywnych recenzji i tras koncertowych z Foo Fighters i Aerosmith, sprzedaż albumu była rozczarowująca i uznana za komercyjną porażkę. Z powodu słabej sprzedaży po radiowym wydaniu promocyjnym utworu „Everybody Loves My Car” Coutts opuścił zespół, a bracia DeLeo z Kretzem wkrótce ponownie połączyli siły z Weilandem jako Stone Temple Pilots.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Talk Show	Talk Show	09.1997	-	131[3]	Atlantic 83 040	[produced by Talk Show]

czwartek, 27 listopada 2025

Pete Yorn

Od debiutu na początku XXI wieku, Pete Yorn, łącząc surowy, folkowy indie rock z alt-popem,
przyniósł mu uznanie krytyków i rzeszę fanów. Urodzony w New Jersey piosenkarz i autor tekstów po raz pierwszy osiągnął sukces dzięki złotej płycie debiutanckiej z 2001 roku, „Musicforthemorningafter”, a następnie z albumem „Day I Forgot” z 2003 roku znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów magazynu Billboard. Podczas kolejnych wydawnictw Yorn pozyskał wielu utalentowanych producentów i współpracowników, w tym Petera Bucka, Franka Blacka, Dave'a Grohla, Butcha Walkera i wielu innych. Wśród licznych solowych wydawnictw, połączył siły ze Scarlett Johansson przy popularnym albumie duetów i założył alternatywny projekt rockowy The Olms w 2013 roku. Yorn powrócił do systemu dużych wytwórni z albumem Arranging Time z 2016 roku, a następnie założył własną, która zajmowała się wydawnictwami takimi jak Hawaii z 2022 roku i The Hard Way z 2024 roku.

Pete Yorn urodził się w 1974 roku w Pompton Plains w stanie New Jersey i dorastał w pobliskim Montville, gdzie jego starszy brat Rick Yorn (hollywoodzki agent talentów) nauczył go grać na perkusji. Jako nastolatek grał również na gitarze i pisał piosenki, inspirowane brytyjskimi zespołami rocka alternatywnego, takimi jak The Cure i The Smiths. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na Uniwersytecie Syracuse, gdzie zaczął słuchać melodyjnego rocka gitarowego i zespołów grających alternatywne country, takich jak Sloan, Teenage Fanclub i Son Volt. Po ukończeniu studiów Yorn zrezygnował z pracy i przeniósł się do Los Angeles, gdzie zamieszkał na kanapie u brata i zaczął pisać muzykę do filmów i programów telewizyjnych. Perspektywy kariery wzrosły, gdy Yorn został zaangażowany do skomponowania muzyki do filmu braci Farrelly „Me, Myself, & Irene” z Jimem Carreyem w roli głównej. Jeden z jego własnych utworów, „Strange Condition”, znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu, a następnie został wydany jako singiel, gdzie dobrze radził sobie na listach przebojów współczesnego rocka i zwiększył zainteresowanie publiczności twórczością Yorna.

Po podpisaniu kontraktu płytowego z wytwórnią Columbia, Yorn rozpoczął współprodukcję swojego debiutanckiego albumu, „Musicforthemorningafter” z 2001 roku, z Bradem Woodem i R. Waltem Vincentem. Grając na większości instrumentów, Yorn stworzył surowy, introspektywny folk-rock, który przypadł do gustu zarówno fanom, jak i krytykom. Dwa utwory z tego albumu, „Life on a Chain” i wcześniej wydany „Strange Condition”, znalazły się na szczycie listy przebojów Billboard AAA, a Yorn spędził kolejne 18 miesięcy na trasie koncertowej promującej jego debiut. Jego kolejny album z 2003 roku, „Day I Forgot”, zawierał kilka utworów Petera Bucka z R.E.M. (który wcześniej pojawił się gościnnie w singlowej wersji „Strange Condition”) i zapewnił mu pierwsze miejsce w pierwszej dwudziestce list przebojów. Rok później Yorn wydał swój pierwszy album koncertowy „Live from New Jersey”, dwupłytowy zestaw, na którym uwieczniono jego październikowy występ w Community Theater w Morristown w stanie New Jersey.

Na swoim trzecim studyjnym albumie Yorn zaprosił do współpracy takich artystów, jak Dave Grohl z Foo Fighters oraz Martie Maguire i Natalie Maines z Dixie Chicks, aby ukształtować brzmienie Nightcrawler. Album, wyprodukowany przez Butcha Walkera, ukazał się w sierpniu 2006 roku i zastąpił folkowe skłonności Yorna bardziej wyrazistym rockowym fundamentem. Jego zdolność do przyciągania uznanych producentów potwierdziła się na albumie Back and Fourth z 2009 roku, nagranym w Omaha w Nebrasce z Mikiem Mogisem, byłym członkiem Bright Eyes, a dodatkowo z Rickiem Rubinem w roli producenta. W tym samym roku Yorn powrócił z kolejnym albumem, tym razem nagranym z aktorką i wokalistką Scarlett Johansson, inspirowanym słynnymi duetami Serge'a Gainsbourga i Brigitte Bardot. Chociaż projekt został nagrany lata wcześniej, „Break Up” ujrzał światło dzienne dopiero we wrześniu 2009 roku i osiągnął 41. miejsce na liście Billboardu.

Wkraczając w kolejną dekadę, Yorn zaangażował Franka Blacka, frontmana Pixies, do produkcji swojego piątego albumu, zatytułowanego po prostu Apart, który ukazał się we wrześniu 2010 roku nakładem Vagrant Records. Kolejnym projektem Yorna był zespół The Olms, który założył w 2011 roku z J.D. Kingiem. W 2012 roku zespół nagrał album, który stał się ich debiutanckim albumem z 2013 roku. Wydany tego lata album osiągnął czwarte miejsce na liście Heatseekers magazynu Billboard. Po tym wydarzeniu Yorn powrócił do kariery solowej, podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol i ponownie współpracując z R. Waltem Vincentem, jednym z producentów swojego debiutu. Album „Arranging Time” z 2016 roku okazał się jego jedynym solowym wydawnictwem dla tej wytwórni; on i Johansson spotkali się ponownie w 2018 roku, wydając EP-kę „Apart”, będącą kontynuacją wspólnego albumu duetu „Break Up” z 2009 roku. Kolejny duet pojawił się jeszcze w tym samym roku, tym razem Yorna i Liz Phair na coverze klasyka Pixies z 1989 roku „Here Comes Your Man”.

Yorn założył następnie własną niezależną wytwórnię Shelley i w 2019 roku wydał Caretakers, poważny i introspektywny album nagrany z Jacksonem Phillipsem z Day Wave. Odsunięty od pracy przez lockdowny związane z COVID-19, Yorn sięgnął do swoich skarbców i wydał w 2020 roku dwa archiwalne albumy koncertowe („Live at the Troubadour” i „Live at the Fonda”). W 2021 roku ukazał się nagrany w domu zbiór coverów „Pete Yorn Sings the Classics”.

Na albumie studyjnym „Hawaii” z 2024 roku Yorn powrócił do bardziej minimalistycznego, akustycznego stylu, wykorzystującego bogate aranżacje smyczkowe zamiast pełnego składu. Album, wyprodukowany przez Josha Gudwina, miał rozległe i promienne brzmienie, które dobrze komponowało się z cichszym materiałem wokalisty.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Life on a chain	Pete Yorn	11.2001	-	35.Adult Top 40	Columbia 6724332	[written by Pete Yorn][produced by Pete Yorn , R. Walt Vincent ]
For Nancy [' Cos it already is]	Pete Yorn	05.2002	97[1]	28.Modern Rock Tracks	Columbia CSK 24659	[written by Pete Yorn][produced by Ken Andrews ]
Strange conditions/ Dancing In The Dark / China Girl	Pete Yorn	07.2002	119[1]	36.Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Pete Yorn][produced by R. Walt Vincent and Brad Wood]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz

Music for the morning after	Pete Yorn	04.2002	104[2]	111[43]	Columbia 62216	[gold-US][produced by Pete Yorn, Brad Wood, R. Walt Vincent, Ken Andrews, and Don Fleming]
Day i forgot	Pete Yorn	03.2003	115[2]	18[10]	Columbia 86922	[produced by R. Walt Vincent,Brad Wood, Ken Andrews, Pete Yorn]
Nightcrawler	Pete Yorn	09.2006	-	50[3]	Columbia 82796 92892 2	[produced by Butch Walker,Evan Frankfort,Ken Andrews,Michael Beinhorn,Pete Yorn,Tony Berg]
Back and Fourth	Pete Yorn	07.2009	-	32[5]	Columbia 88697 32162 2	[produced by Mike Mogis]
Break Up	Pete Yorn & Scarlett Johansson	10.2009	-	41[9]	Atco 8428	[produced by Sunny Levine]
Pete Yorn	Pete Yorn	10.2010	-	66[1]	Vagrant 626	[produced by Black Francis]
ArrangingTime	Pete Yorn	04.2016	-	63[1]	Capitol 002429802	[produced by Jeff Trott,Marc Dauer,Pete Yorn,R. Walt Vincent,Scott Seiver,Sunny Levine]

czwartek, 11 września 2025

311

Grupa amerykańska założona pod koniec 1988r w Omaha/Nebraska jako grupa grająca mieszaninę
rapu,punk i reggae.Jej pierwotny skład tworzyli Nick Lofton Hexum - lead vocals, guitar, programming, Douglas Vincent "SA" Martinez - vocals, turntable, programming, percussion, Aaron Charles Wills (a.k.a. P-Nut) - bass guitar, Tim Jerome Mahoney - lead guitar, i Chad Ronald Sexton - drums, programming.Tylko ogromnej wytrwałości i zaangażowaniu swoich fanów zawdzięczają swój komercyjny sukces.

Zaczęli od wydania trzech krążków we własnej wytwórni What Have You Records w latach 1990-1991.Dammit!, Hydroponic, and Unity emanowały żywiołowością ich występów na żywo i pozwoliły na rozwój popularności w środkowo-zachodnich stanach USA,po ich wyjeżdzie do Kalifornii i podpisaniu kontraktu nagraniowego z dużą wytwórnią.Ich pierwszy album "Music" nagrany dla PolyGram w 1993r przyniósł im po trzech latach Złotą Płytę.Rok póżniej wydają swój drugi krążek "Grassroots".

Największą popularnością cieszył się wydany w 1995r "311",znany także jako The Blue Album,zdobywca potrójnej platyny,przynoszący dwa przebojowe single-"Down" i "All Mixed Up".Rok póżniej piosenki z płyty długogrającej "Transistor" [debiut na 4 miejscu Hot 200 Billboard Album]-"Beautiful Disaster", "Transistor", i "Prisoner" stają się hitami wielu rozgłośni radiowych.
W 1999r światło dzienne ujrzał ich kolejny album "Soundsystem" a pochodzący z niego singiel "Come original" cieszył się ogromną popularnością w radio i telewizji.Kolejny "Flowing" został użyty w ścieżce dżwiękowej filmu "American Pie".

W 2000r zespół kupuje studio nagraniowe w Hollywood,które nazwał The Hive.Tam też nagrywa wszystkie kolejne krążki począwszy od "From Chaos".Pochodzący z tej płyty singiel "You Wouldn't Believe" i videoclip z udziałem Shaquille O'Neala zdobywa ogromną popularność dzięki emisji w MTV.Sporą popularność zdobył też w 2004r cover piosenki The Cure "Love song" nagrany przez 311 i wykorzystany w filmie "50 pierwszych randek" i umieszczony kilka miesięcy póżniej na ich kompilacji "Greatest Hits".

16 sierpnia 2005r ukazuje się ich kolejny-ósmy studyjny album Don't Tread on Me.Videoclip tytułowego singla wielokrotnie prezentowany jest w MTV,VH1 i innych kanałach muzycznych.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do you right	311	06.1993	-	20.Modern Rock Tracks	Warner Bros 18468	[written by Nicholas Hexum, Chad Sexton, D. Martinez]
Don' t stay come	311	.1995	-	21.Modern Rock Tracks	Album track	[written by Nicholas Hexum][produced by Ron Saint Germain]
Down	311	07.1996	-	37[20].Hot 100 Airplay	Capricorn	[platinum-US][written by Nicholas Hexum, D. Martinez][produced by Ron Saint Germain]
All mixed up	311	11.1996	-	36[20].Hot 100 Airplay	Album track	[platinum-US][written by Douglas Vincent "SA" Martinez and Nick Hexum][produced by Ron Saint Germain]
Come original	311	09.1999	-	119[8]	Album track	[6.Modern Rock Tracks][written by Nick Hexum, S.A. Martinez, Aaron "P-Nut" Wills][produced by Hugh Padgham, Scott Ralston]
You wouldn' t believe	311	07.2001	-	120[3]	Album track	[written by Nicholas Hexum, D. Martinez][produced by 311, Saint]
Amber	311	08.2002	-	103[10]	Album track	[3x-platinum-US][written by Nicholas Hexum][produced by 311, Saint]
Creatures [For a while]	311	08.2003	-	118[6]	Album track	[written by Nicholas Hexum, Tim Mahoney, D. Martinez]
Love song	311	05.2004	-	59[20]	Volcano	[platinum-US][written by Robert Smith,Simon Gallup,Porl Thompson,Roger O'Donnell,Boris Williams,Lol Tolhurst]
Don' t tread on me	311	08.2005	-	107[8]	Volcano	[written by Nick Hexum, SA Martinez, Aaron "P-Nut" Wills][produced by Ron Saint Germain, 311]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Grassroots	311	07.1994	-	193[1]	Capricorn 42 026	[gold-US][produced by Eddie Offord, 311]
311	311	08.1995	-	12[72]	Capricorn 42 041	[3x-platinum-US][produced by Ron Saint Germain]
Enlarged to show detail	311	11.1996	-	95[1]	Capricorn 010039	[platinum-US]
Transistor	311	08.1997	-	4[33]	Capricorn 536181	[platinum-US][produced by 311 ,Scotch Ralston]
Live	311	11.1998	-	77[2]	Capricorn 538263	[produced by 311 ,Scotch Ralston]
Soundsystem	311	10.1999	-	9[13]	Capricorn 546645	[gold-US][produced by 311, Hugh Padgham, Scotch Ralston]
From chaos	311	06.2001	-	10[29]	Volcano 32184	[gold-US][produced by 311, Ron Saint Germain]
Evolver	311	07.2003	-	7[10]	Volcano 53714	[produced by 311, Ron Saint Germain]
Greatest Hits ' 93-' 03	311	06.2004	-	7[17]	Volcano 60009	[platinum-US][produced by 311, Ron Saint Germain, Scotch Ralston, Eddie Offord, David Kahne]
Don' t tread on me	311	08.2005	-	5[7]	Volcano 69522 2	[produced by Ron Saint Germain, 311]
Uplifter	311	06.2009	-	3[7]	Volcano 48091	[produced by Bob Rock]
Universal Pulse	311	08.2011	-	7[5]	311 Records 88088217521	[produced by Bob Rock]
Stereolithic	311	03.2014	-	6[3]	311 Records 311 CD001	[produced by Scott Ralston]
Archive	311	07.2015	-	126[2]	Volcano 88875100592	-
MOSAIC	311	07.2017	-	6[2]	BMG 538287991	[produced by Scotch Ralston,John Feldmann]
Voyager	311	07.2019	-	18[1]	BMG 538484901	[produced by Scotch Ralston,John Feldmann,Matt Malpass,Mat Zo]
Full Bloom	311	11.2024	-	118[1]	SKP, Inc. SKP004	[produced by Scotch Ralston,Colin Brittain,Tim Pagnotta,Ian Walsh,Chad Sexton,Evan Miles Anderson]

czwartek, 6 lutego 2025

Starting Line

Pensylwańscy punk-popowcy Starting Line pierwotnie połączyli siły w 1999 roku za pośrednictwem wersji 2.0 starej ulotki „wokalista poszukiwany”, która wisiała w lokalnym sklepie płytowym. Gitarzysta Matt Watts grał z kilkoma zespołami w okresie dorastania, ale po zobaczeniu profilu Kena Vasoliego na AOL zaprosił go na jam session. Vasoli wkrótce został basistą i wokalistą, dołączając do Wattsa, drugiego gitarzysty Mike'a Golli i perkusisty Toma Gryskiewitza, tworząc Sunday Drive. Chociaż ledwo skończyli liceum, Sunday Drive zaczął umawiać się na występy i nagrywać dema, a także agresywnie promował wszystko za pomocą starego kumpla AOL i ofert na MP3.com.

Kalifornijski indie We the People zauważył pliki MP3 i wkrótce zaproponował umowę; jednak potęga punk-popu Drive-Thru dostrzegła szansę w świeżych twarzach grupy i przystępnych melodiach i wkroczyła, aby przejąć kontrolę nad powstałymi demami. Sunday Drive nie zamierzał się kłócić z bardzo udanym składem (Something Corporate, Midtown itd.) i umową dystrybucyjną z Geffen, Drive-Thru było spełnieniem marzeń. Do 2000 roku kwartet stał się Starting Line i wydał With Hopes of Starting Over EP.

Potem nadeszły daty Warped Tour, obecność zespołu w Internecie pozostała silna, a kiedy w 2002 roku ukazał się ich debiutancki album Say It Like You Mean It, spotkał się z entuzjastycznym wsparciem dzieci. Zespół ponownie spędził lato w ramach swojej drugiej trasy Warped Tour, a ich teledysk do szczerej emo popowej ballady „Best of Me” radził sobie całkiem nieźle w MTV2. Make Yourself at Home EP ukazał się przed końcem roku. W maju 2005 roku zespół wydał swój drugi album Based On A True Story. Tego lata nastąpiły daty występów w ramach corocznej trasy Vans Warped Tour i chociaż ich popularność wzrosła, Geffen zepchnął album na dalszy plan i udzielił bardzo niewielkiego wsparcia promocyjnego singlowi.

Po tym, jak grupa uwolniła się od kontraktu, prezes Virgin Jason Flom zobaczył jeden z ich występów na żywo i zgarnął zespół do swojej wytwórni. W 2007 roku grupa zaczęła nagrywać Direction, album poświęcony ich marce zwięzłych, prostych, pop-punkowych melodii.

W marcu 2008 roku zespół ogłosił przerwę, podczas gdy Ken i Brian eksperymentowali z Person L, Matt i Tom eksperymentowali z dołączeniem do The Seventy Six, a Mike spędzał czas ze swoimi dwiema córkami i grał z The Traded Series7. Zespół wystąpił na festiwalu Soundwave w lutym 2011 roku. The Starting Line zjednoczyli się ponownie na świątecznym koncercie w 2013 roku w Starland Ballroom w Sayreville w stanie New Jersey. 11 lipca 2014 roku ogłosili swój przyjazd na kolejnym koncercie, który odbędzie się w grudniu tego samego roku w Trocadero w Filadelfii. W 2024 roku Taylor Swift cytuje ich w swojej piosence The Black Dog.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Best of Me	Starting Line	06.2003	79[1]	-	Eat Sleep EAT 027	[gold-US][written by Kenny Vasoli ,Matt Watts, Tom Gryskiewicz ,Mike Golla][produced by Mark Trombino]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Say It Like You Mean It	Starting Line	08.2002	-	109[5]	Drive-Thru 060063	[produced by Mark Trombino]
Based on a True Story	Starting Line	05.2005	-	18[6]	Drive-Thru 004686	[produced by Tim O'Heir,Howard Benson,Eric Rachel]

wtorek, 4 lutego 2025

A Static Lullaby

A Static Lullaby jest post-hardcore’owym zespołem utworzonym w Chino Hills, (Kalifornia) w 2001 roku. Ich muzyka zawiera głosy typu screaming oraz melodyjny wokal.

Grupa A Static Lullaby utworzona w 2000 zaczęła swoją działalność z wokalistą Joe Brownem, basistą Philem Pirronem, perkusistą Brettem Dinovo oraz gitarzystami: Danem Arnoldem o Nathanem Lindemanem. Swój pierwszy występ odbyli zaledwie dwa tygodnie po utworzeniu się grupy i wtedy zaczęło się robić głośno o nowym zespole, który podbijał lokalne okolice.

We wrześniu 2001 roku zespół nagrał swoją pierwszą piosenkę "Withered". Wydali ją jako demo i nagrali na płyty CD. Później nagrali kolejne dwie piosenki: "A Sip of Wine Chased With Cyanide" i "A Song for a Broken Heart" i wydali je jako dema, kiedy to w 2002 roku zespół wydał swoją EP-kę, Withered, który sprzedał się w 6000 kopiach. Po tum zespół udał się w trasę wzdłuż zachodniego wybrzeża, gdzie promowali swoją EP-kę.

Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Ferret Records w 2002 roku, po czym zajął się nagraniem ich pierwszego albumu nazwanego ...And Don't Forget to Breathe a następnie przez 18 miesięcy promowali swój debiutancki krążek, z takimi zespołami jak AFI, My Chemical Romance czy Brand New. Po wyczerpującej trasie podpisali kontrakt z Columbia Records i nagrali drugi album, nazwany Faso Latido. Zdobył słabe recenzje co przyczyniło się do zerwania kontraktu przez Columbia Records. W tym czasie basista i wokalista Phil Pirrone ucierpiał w poważnym wypadku samochodowym. Po wypadku zastanowił się nad swoim życiem i postanowił opuścić zespół. Założył własną wytwórnię Longhair Illuminati i zespół Casket Salesmen z gitarzystą Nathanm Lindemanem.

A Static Lullaby podpisali kolejny kontrakt z Fearless Records. Poszukiwali nowych muzyków na miejsce Phila Pirrone'a i Nathana Lindemana. Po tym jak znaleźli Johna Martineza (gitarzysta) i Dane’a Poppina (basista), zespół nagrał trzeci album. Krążek nazwany tak jak zespół został przyjęty lepiej niż poprzedni album, gdyż zawierał bardziej agresywny styl, z którego zespół był znany.

A Static Lullaby wydał kolejny album wyprodukowany przez Steve’a Evettsa. Zespół wydał video, w którym ogłosili, że kolejny album zostanie nazwany Rattlesnake! i został on wydany 9 września 2008 roku. Skończyli koncertować z Maylene and the Sons of Disaster, Confide, Showbread i Attack Attack! w listopadzie 2008. Zespół nagrał teledysk do covera metalcore'owej wersji piosenki Toxic nagranej przez Britney Spears.

A Static Lullaby aktualnie koncertuje z takimi zespołami jak Vanna, Asking Alexandria, Motionless in White and Tides of man, w trakcie trasy Blades of Glory Tour.

W czerwcu 2010 roku wokalista Joe Brown rozpoczął projekt poboczny z byłym gitarzystą Johnem Martinezem i późniejszym gitarzystą A Static Lullaby Krisem Comeauxem, zwany „Elevate: I Am”, który wydał ich debiutancki album The Ghost Eclipse Sessions w 2011 roku. Brown podpisał również kontrakt z zespołem A Shattered Hope z San Diego w swojej wytwórni płytowej A Lullaby Factory Records. W 2011 roku zespół wydał Cinematic Attractions, swój pierwszy singiel niebędący albumem. Występuje na nim Dan Arnold, który śpiewa, gra na gitarze i pianinie, a teksty napisał Joe Brown, a miksem i masteringiem zajął się Kris Comeaux. Dan Arnold dołączył do zespołu New Year's Day, grając na gitarze w grupie. Na początku 2012 roku ogłosił również nowy projekt „Ghost Town” na stronie A Static Lullaby na Facebooku. Dan Arnold ostatecznie opuścił New Year's Day po około roku w zespole.

Dane Poppin koncertował z zespołem post-hardcore Of Mice & Men, aby zastąpić Jaxina Halla, który opuścił zespół z powodów osobistych. Dan Arnold ogłosił na koncie zespołu na Facebooku 10 stycznia 2012 r., że zespół się rozpadnie, a później potwierdził, że ostatni koncert zespołu odbędzie się w Indonezji 7 lipca 2012 r. Po rozpadzie zespołu Dan Arnold, Matt Faulkner i Kris Comeaux założyli zespół o nazwie „Deadhorse”, który wydał demo w styczniu 2014 r. Dane Poppin obecnie koncertuje i występuje z Twin Forks i Dashboard Confessional, Phil Pirrone gra w swoim nowym zespole JJUUJJUU, a Tyler Mahurin obecnie gra z Hollywood Undead.

W Wigilię 2015 roku zespół ogłosił na swojej stronie na Facebooku, że powróci, aby wystąpić po raz pierwszy od czterech lat, dając cztery koncerty w Kalifornii w 2016 roku, gdzie zagrali swój debiutancki album ...And Don't Forget to Breathe w całości. Zespół powitał z powrotem byłych członków Johna Martineza (era Self-Titled) i Krisa Comeaux (era Cinematic Attractions), a także przedstawił nowego członka Joeya Bradforda na koncerty reunionowe. A Static Lullaby powróciło do swojego rodzinnego miasta na udany reunion w Glasshouse w sobotę 27 lutego 2016 roku. W styczniu 2019 roku Joe Brown ogłosił na stronie A Static Lullaby na Facebooku, że założył zespół metalowy o nazwie Dead Inside z Dave'em Millerem, byłym członkiem Senses Fail.

W czerwcu 2024 roku zespół został poproszony za pośrednictwem posta na Instagramie o zagranie na tegorocznej edycji California Is For Lovers Festival. W komentarzu pod postem zespół zgodził się na prośbę. 20 listopada 2024 roku zespół ogłosił, że zagra koncert w Orange County 8 lutego 2025 roku z supportującymi Juliana Theory i A Thorn for Every Heart.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Faso Latido	A Static Lullaby	04.2005	-	129[1]	Columbia 92 772	[produced by Lou Giordano]
A Static Lullaby	A Static Lullaby	10.2006	-	173	Fearless 30094	[produced by Steve Evetts]

poniedziałek, 3 lutego 2025

Jesus Jones

JESUS JONES
grupa brytyjska. Utworzona w październiku 1988 w Londynie. Skład: Mike Edwards (właśc. Michael James Edwards; 22.06.1964, Londyn) - voc, g, sampling, Jerry De Borg (30.10.1963, Kentish Town, Londyn) - g, Barry D (właśc. Iain Richard Foxwell Baker; 29.09.1965, Carshalton, Surrey) -k, sampling, programowanie komputerów muzycznych), Al Jaworski (właśc. Alan Doughty; 31.01.1966. Plymouth, Devon) - b, Gen (właśc. Simon Matthews; 23.04.1964, Devizes. Wiltshire) - dr.
Wszyscy oprócz Barry'ego D współpracowali ze sobą już wcześniej - w formacji Camouflage.
We wrześniu 1988 Edwards, De Borg, Jaworski i Gen wyjechali razem na wakacje do Hiszpanii. Rozgoryczeni niepowodzeniami Camouflage rozważali decyzję o rozwiązaniu zespołu.

Edwards zaproponował wówczas utworzenie nowej grupy - Jesus Jones (nazwa była zestawieniem popularnego hiszpańskiego imienia i popularnego angielskiego nazwiska) oraz odejście wraz z nią od konwencjonalnego rocka ku repertuarowi bardziej nowoczesnemu, z pogranicza hardcore'u i muzyki tanecznej spod znaku techno czy house, tworzonej z użyciem nie tylko tradycyjnych instrumentów, ale też komputerów i samplerów.

Po powrocie do Londynu zwerbowali Barry'ego D i kosztem zaledwie stu dwudziestu pięciu funtów nagrali pierwszy utwór w nowej konwencji - Info Freako. Bez trudu zainteresowali nim szefów wytwórni EMI i w grudniu 1988 podpisali kontrakt z jej filią - Food.
Wydany w lutym 1989 singel Info Freako był wielkim przebojem, popularność zyskały tez następne. Never Enough i Bring It On Down. W lipcu grupa odbyła pierwsze tournee po kraju, w sierpniu wzięła z powodzeniem udział w festiwalu w Reading.

We wrześniu trafił na rynek album Liquidizer , w ciągu kilku miesięcy sprzedany w pięćdziesięciu tysiącach egzemplarzy. Podsumowywał pierwszy okres w działalności formacji. Fascynował zwłaszcza umiejętnym połączeniem ostrego rocka i techno oraz pomysłowym posłużeniem się techniką samplingu (cytaty z twórczości artystów tak różnych, jak Sonic Youth, Sonny Boy Williamson i Mel And Kim, np. Move Mountains, All The Answer, Too Much To Learn, Someone To Blame. Raził trochę monotonią użytych środków wyrazu.

W lutym 1990 grupa dała kilka koncertów charytatywnych w Rumunii, w marcu odbyła trasę po Europie wraz z The Cramps, w kwietniu grała w Australii i Japonii. W sierpniu po raz drugi została zaproszona do udziału w festiwalu w Reading. We wrześniu udała się do Stanów Zjednoczonych i Kanady (na plakatach reklamowano ją jako formację z Manchesteru, czym była oburzona).
Wszystkie single wydane w tym roku były przebojami: Real Real Real, Right Here Right Now , International Bright Young Thing. W styczniu 1991 trafił na rynek album Doubt, nagrany w siedem dni w maju poprzedniego roku, wyprodukowany głównie przez Edwardsa, promowany singlem Who? Where? Why?.

Już w pierwszym tygodniu sprzedaży został on sklasyfikowany na pozycji pierwszej list bestsellerów w Wielkiej Brytanii, później odniósł też sukces na rynku amerykańskim (gdzie wielką popularność zdobyła piosenka Right Here Right Now). Jego łączny nakład przekroczył z czasem cztery miliony egzemplarzy. Był dziełem bardziej urozmaiconym niż poprzednia płyta, bogatszym melodycznie (np. Welcome Back Victoria, jakby nawiązanie do piosenki Dear God zespołu XTC, a także International Bright Young Thing, próba przywołania atmosfery twórczości The Beatles), ale nie tracącym zdecydowanie rockowej ostrości wyrazu (np. Trust Me, a także Stripped z samplowanymi odgłosami wypadku ulicznego). Większego znaczenia nabrały w muzyce Jesus Jones komputery i samplery, mniejszego inne instrumenty - głównym wykonawcą stał się Edwards.

W styczniu 1992 grupa wzięła udział w wielkim festiwalu Rock In Rio w Brazylii. Wiosną tego roku odbyła kolejną trasę po Europie. Długo pracowała nad nowym repertuarem. Nagrywała go trzy miesiące w domowym studiu Edwardsa. Album Perverse ukazał się dopiero w styczniu 1993. Był eksperymentem - pierwszą rockową płytą nagraną w całości z pomocą komputerów, bez użycia żadnych innych instrumentów. Był zarazem następnym krokiem ku muzyce bogatszej, bardziej różnorodnej, o urzekających melodiach (np. piosenka From Love To War porównywana do przebojów The Beatles), porywających rockowych riffach (np. temat kojarzący się z Achilles' Last Stand Led Zeppelin w Idiot Stare), barwnym brzmieniu (np. samplowane dźwięki sitaru i tabli w The Devil You Know oraz instrumentów smyczkowych w Idiot Stare), a także żywych tanecznych rytmach. Niektóre nagrania, choćby Tongue Tied, świadczyły o pokrewieństwie stylistycznym Jesus Jones i The YOUNG GODS.

Pod względem literackim wyróżniał się utwór Zeroes And Ones - wyraz zafascynowania komputerami. Przebojem była wydana równocześnie na singlu piosenka The Devil You Know. W sierpniu 1993 grupa była gwiazdą festiwalu Energia Sztuki w Żarnowcu.

Edwards jako kompozytor współpracował m.in. z zespołem MANIC STREET PREACHERS (Little Baby Nothing) i z Traci Lords, śpiewającą aktorką, gwiazdą filmów pornograficznych.

Po wydaniu albumu Perverse, Jesus Jones zrobił sobie dłuższą przerwę i nie wrócił do studia nagraniowego aż do grudnia 1996 roku. Po nagraniu czwartego albumu, perkusista Gen opuścił zespół przed jego wydaniem. Wydali swój czwarty album zatytułowany Already w 1997 roku, po czym Jesus Jones i ich wytwórnia płytowa EMI rozstali się. Ostatnie miesiące zespołu zostały opisane w książce PDF napisanej przez Mike'a Edwardsa „Death Threats From An 8 Year Old In The Seychelles”, która była dostępna przez pewien czas na stronie internetowej zespołu.

Zespół pozostał w kontakcie i powrócił z nowym perkusistą Tony'm Arthy'm z płytą London, która sprzedawała się słabo w 2001 roku w niezależnej wytwórni płytowej Mi5 Recordings. EMI wydało Never Enough: the Best of Jesus Jones, składankę największych hitów, podczas gdy zespół przeniósł się z Mi5, dostępnej wyłącznie w Ameryce Północnej, do nowo utworzonej Mi5 Recordings UK.

Z wyjątkiem wydania EP Culture Vulture w 2004 r., w latach 2001–2018 nie wydano żadnego nowego materiału zespołu. Jednak w 2010 r. seria albumów do pobrania została wydana na Amazon.co.uk. Wydanie składało się z sześciu różnych albumów zawierających występy „koncertowe” w BBC. Większość z nich to EP-ki, ale kilka to albumy na żywo. Singiel „Right Here, Right Now” został wskrzeszony w 2006 r. jako dżingiel reklamowy amerykańskiego sprzedawcy detalicznego Kmart, w kampanii wizerunkowej CBS News i w reklamach promocyjnych obecnie nieistniejącego kanału telewizyjnego TechTV. Ford Motor Company wykorzystał „Right Here, Right Now” w swojej telewizyjnej kampanii reklamowej w 2010 r. Cover utworu został również nagrany przez nowozelandzki zespół The Feelers do wykorzystania w reklamie Pucharu Świata w Rugby 2011.

W 2011 roku zespół wydał The Collection & Other Rarities, który zawierał wiele ich utworów B-side, a także dema i rarytasy. W listopadzie 2014 r. EMI ponownie wydało wszystkie cztery albumy zespołu w specjalnym pakiecie CD+DVD. Oprócz utworów z oryginalnego albumu, reedycje zawierają sesje radiowe, dawno usunięte B-side, rzadkie remiksy i alternatywne wersje. DVD zawierają rzadkie nagrania z koncertów na żywo i inne dodatki. W wywiadzie dla internetowego czasopisma Soot Magazine z 2015 r. lider zespołu Mike Edwards przyznał, że oprócz ponownego nagrania kilku starszych utworów z nowymi aranżacjami, był w trakcie pisania materiału na nowy album: „Piszę nowe rzeczy - wczoraj pisałem nowy materiał i mam mnóstwo małych kawałków i kawałków w toku”.

Od połowy lat 2000. Jesus Jones kontynuował występy na żywo. W sierpniu 2011 r. zespół wyruszył w krótką trasę (nazwaną na jednym z plakatów „The World's Smallest World Tour”), grając trzy koncerty w Australii, a następnie kończąc koncertem w Japonii. W listopadzie 2011 r. zespół miał wystąpić w Wielkiej Brytanii w Birmingham i Londynie, ale daty zostały przełożone z powodu choroby basisty Ala Doughty'ego. Odbyły się w styczniu 2012 r. Zespół odbył również trasę koncertową po Wielkiej Brytanii w grudniu 2013 r. w ramach trasy The Wonder Stuff Sleigh The UK. W marcu 2015 roku zespół ponownie powrócił do Australii i Nowej Zelandii na trasę obejmującą pięć miast. 24 grudnia 2013 roku zespół ogłosił rezygnację perkusisty Tony'ego Arthy'ego. Arthy, który był w zespole przez 13 lat, zastąpił pierwotnego perkusistę Simona „Gen” Matthewsa, który odszedł po trudnym zakończeniu Already.

1 stycznia 2014 roku zespół ogłosił, że Matthews dołączy do zespołu ponownie. W 2016 roku wydano pierwszą piosenkę z albumu Passages, „How is this Even Going Down?” z dodatkowymi utworami „Fall” i „Stripped 2016”. W 2016 roku ukazał się singiel Cdr „Suck it up” z dodatkowymi utworami „So Welcome” i „Grateful”. Wszystkie te utwory później pojawiły się na albumie Passages, który został wydany w kwietniu 2018 roku w ramach wydawnictwa Pledge Music i CD, a towarzyszący mu album demo Voyages został wydany w listopadzie 2018 roku.

Zespół wydał przeróbki utworów z albumu Liquidizer w listopadzie 2019 roku na CD, aby uczcić swoje 30-lecie. Przerobione utwory to - „Move Mountains”, „All the Answers”, „Bring it on Down” i „Someone to Blame”.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Info Freako/Broken Bones	Jesus Jones	02.1989	42[3]	-	Food FOODS 18	[written by Jesus H. Jones][produced by Jesus H. Jones]
Never Enough/What's Going On	Jesus Jones	07.1989	42[3]	-	Food FOODS 21	[written by Jesus H. Jones][produced by Craig Leon,Jesus H. Jones]
Bring It On Down/Cut And Dried	Jesus Jones	09.1989	46[3]	-	Food FOODS 22	[written by Mike Edwards][produced by Craig Leon]
Real real real/Dead Peoples Lives	Jesus Jones	04.1990	19[8]	4[20][08.91]	Food FOODS 24	[written by Jesus Jones][Producer - Mike Edwards]
Right here right now/Move Me	Jesus Jones	09.1990	31[4]	2[25][04.91]	Food FOOD 25	[written by - Mike Edwards][produced by Martyn Phillips,Mike Edwards ]
International bright young thing/Maryland	Jesus Jones	01.1991	7[7]	-	Food FOOD 27	[written by - Mike Edwards][produced by Mike Edwards ]
Who ? Where? Why?	Jesus Jones	02.1991	21[7]	-	Food FOOD 28	[written by - Mike Edwards][produced by Mike Edwards ]
Right here right now [reissue]/Welcome Back Victoria	Jesus Jones	07.1991	31[4]	-	Food FOOD 30	[written by - Mike Edwards][produced by Mike Edwards,Martyn Phillips]
The devil you know/Phoenix	Jesus Jones	01.1993	10[5]	-	Food PERV 1	[written by - Mike Edwards][produced by Warne Livesey]
The right decision/Starting From Scratch	Jesus Jones	04.1993	36[3]	-	Food PERVS 2	[written by - Mike Edwards][produced by Warne Livesey,Mike Edwards]
Zeroes and ones	Jesus Jones	07.1993	30[3]	-	Food FOOD 44	[written by - Mike Edwards][produced by Warne Livesey]
The next big thing	Jesus Jones	06.1997	49[2]	-	Food FOOD 95	[produced by Martyn Phillips][Written-By - Mike Edwards]
Chemical #1	Jesus Jones	08.1997	71[2]	-	Food FOOD 102	[produced by Martyn Phillips][Written-By - Mike Edwards]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Liquidizer 1. Move Mountains (Jesus Jones) - 3:20 2. Never Enough (Jesus Jones) - 2:41 3. The Real World (Jesus Jones) - 3:03 4. All the Answers (Jesus Jones) - 3:48 5. What's Going On? (Jesus Jones) - 3:04 6. Song 13 (Jesus Jones) - 4:05 7. Info Freako (Jesus Jones) - 2:51 8. Bring It on Down (Jesus Jones) - 2:37 9. Too Much to Learn (Jesus Jones) - 3:02 10. What Would You Know? (Jesus Jones) - 3:55 11. One for the Money (Jesus Jones) - 2:56 12. Someone to Blame (Jesus Jones) - 4:07 13. Broken Bones (Jesus Jones) - 3:06 14. I Don't Want That Kind of Love (Bailiss) - 4:10	Jesus Jones	10.1989	32[3]	-	Food FOODLP 3	[silver-UK][produced by Craig Leon]
Doubt 1. Trust Me (Edwards) - 2:08 2. Who? Where? Why? (Edwards) - 3:35 3. International Bright Young Thing (Edwards) - 3:12 4. I'm Burning (Edwards) - 3:20 5. Right Here, Right Now (Edwards) - 3:09 6. Nothing to Hold Me (Baker/Edwards) - 3:21 7. Real, Real, Real (Edwards) - 3:08 8. Welcome Back Victoria (Edwards) - 3:37 9. Are You Satisfied? (Edwards) - 3:52 10. Two and Two (Edwards) - 2:53 11. Stripped (Edwards) - 3:51 12. Blissed (Edwards) - 4:49	Jesus Jones	02.1991	1[1][24]	25[52]	Food FOODLP 5	[platinium-US][produced by Mike Edwards, Andy Ross, Martyn Phillips]
Perverse 1. Zeroes and Ones (Edwards) - 3:24 2. The Devil You Know (Edwards) - 4:30 3. Get a Good Thing - 3:21 4. From Love to War - 3:45 5. Yellow Brown (Edwards) - 3:23 6. Magazine - 2:42 7. The Right Decision (Edwards) - 3:36 8. Your Crusade - 3:29 9. Don't Believe It - 3:45 10. Tongue Tied - 3:16 11. Spiral - 4:30 12. Idiot Stare - 5:10	Jesus Jones	02.1993	6[4]	59[6]	Food FOODCD 8	[produced by Warne Livesey]
Already 1. The Next Big Thing (Edwards) 2. Run on Empty (Edwards) 3. Look Out Tomorrow (Edwards) 4. Top of the World (Edwards) 5. Rails (Edwards) 6. Wishing It Away (Edwards) 7. Chemical #1 (Edwards) 8. Motion (Edwards) 9. They're Out There (Edwards) 10. For a Moment (Edwards) 11. Addiction, Obsession & Me (Edwards) 12. February (Edwards) 13. Together [] (Edwards) 14. Man on the Moon [] (Edwards)	Jesus Jones	08.1997	161[1]	-	Food 22	[produced by Jesus Jones]