Z archiwum...rocka : Nowy Jork

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nowy Jork. Pokaż wszystkie posty

sobota, 24 stycznia 2026

Viola Wills

Viola Mae Wilkerson (ur. 30 grudnia 1939r - zm. 6 maja 2009r), znana zawodowo jako
Viola Wills, była amerykańską wokalistka pop i R&B, najbardziej znaną z coverów klasyków i innych standardów, takich jak „Gonna Get Along Without You Now” (1979) zespołu Patience and Prudence, „If You Could Read My Mind” (1980) Gordona Lightfoota, „Up on the Roof” (1980) zespołu The Drifters, „Always Something There To Remind Me” Burta Bacharacha i Hala Davida (1980), singiel Doris Day „Secret Love” (1980), „If You Leave Me Now” (1981) zespołu Chicago i „Both Sides Now” (1986) Joni Mitchell.

Nagrała również jedną z niewielu wersji tanecznych klasyka Burta Bacharacha i Hala Davida „A House Is Not a Home” (1994), która różni się od podobnie zatytułowanego utworu „House Is Not a Home” Deborah Cox. Jej cover utworu Harolda Arlena i Teda Koehlera „Stormy Weather” osiągnął 4. miejsce na liście przebojów Billboard U.S. Hot Dance Club Play w 1982 roku, co jest najwyższą pozycją, jaką piosenka osiągnęła od czasu, gdy Billboard zaczął śledzić sprzedaż muzyki w 1947 roku. Chociaż oryginalna wersja z 1933 roku śpiewana przez Ethel Waters w Cotton Club w Harlemie, a późniejsza wersja z początku lat 40-tych w wykonaniu Leny Horne, sprzedawały się całkiem dobrze i zyskały znacznie większą popularność.

Urodzona jako Viola Mae Wilkerson w dzielnicy Watts w południowym Los Angeles, Wills wyszła za mąż w wieku nastoletnim. Urodziła sześcioro dzieci przed ukończeniem 21. roku życia. W 1965 roku odkrył ją Barry White, który podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Bronco Records i zmienił jej nazwisko na krótsze, sceniczne nazwisko Wills, od jej pierwszego nazwiska po mężu -Lyons. Karierę rozpoczęła w Konserwatorium Muzycznym w Los Angeles, a w kolejnych latach, oprócz współpracy z Whitem, występowała również z Joe Cockerem, Smokeyem Robinsonem i wieloma innymi uznanymi artystami tamtej epoki.

Pracując w Londynie jako jedna z wokalistek wspierających Cockera (nazywanych „Sanctified Sisters”), pracowała nad swoim debiutanckim albumem, na którym znalazła się jej autorska kompozycja, zatytułowana „Soft Centers”, z akompaniamentem muzyków sesyjnych Cockera.

Pierwszym dużym przełomem Wills w mainstreamie był cover utworu „Gonna Get Along Without Ya Now” z 1979 roku (utwór ukazał się 14 maja 1979 roku), który zapoczątkował serię hitów tanecznych.Wszystkie trzy utwory zapewniły Wills miejsce w Księdze Guinnessa Brytyjskich Przebojów.W 1982 roku jej cover utworu „Stormy Weather” osiągnął 4. miejsce na liście przebojów Hot Dance Club Play w USA. W 1983 roku nowo powstała wytwórnia płytowa RVA (Robert Viola Ashmun) wydała szereg utworów, w tym „Wall”, „Space” i „If These Walls Could Speak”.

Popyt na muzykę lat 80-tych sprowadził Wills z powrotem do Europy.Wystąpiła w programach Top of the Pops (11 października 1979), Pebble Mill, Soul Train (30 października 1971 [sezon 1, odcinek 5], gdzie wykonała piosenkę „Sweetback”), Later... with Jools Holland, Ronnie Scott's i Never Mind the Buzzcocks (17 lutego 2003 [sezon 12, odcinek 7]). Wills miała rezydenturę w Joogleberry Playhouse w Brighton, gdzie okazjonalnie wspierali ją mieszkający tam pianista Tom Phelan i gitarzysta jazzowy Shane Hill. Występowała również z zespołem soul fusion Gonzalez.

Chociaż Wills nie miała amerykańskiego przeboju, cieszyła się popularnością wśród społeczności gejowskiej, a jej single były popularne w klubach tanecznych. Wiele jej nagrań można znaleźć na różnych kompilacjach. Wśród tych utworów znajdują się „No News Is News”, „A House Is Not a Home”, „If You Could Read My Mind”, „Up on the Roof”, „Somebody's Eyes”, „Love Pains”, „Let's Love Now”, „Take One Step Forward” (autorstwa Willsa i Noela McCalli) oraz „Always Something There to Remind Me”.Jej wokale pojawiły się również w utworze house'owym My Friend Sam z 1992 roku „It's My Pleasure”, który później ukazał się na płycie Renaissance: The Mix Collection (1994).

21 lutego 1982 roku w hrabstwie Hennepin w stanie Minnesota poślubiła Roberta Chapella Ashmuna. Było to jej drugie małżeństwo. W 1983 roku nowożeńcy założyli wytwórnię płytową RVA (Robert Viola Ashmun). Wills zmarła na raka 6 maja 2009 roku w Phoenix w Arizonie. Jej pogrzeb odbył się 15 maja 2009 roku w kościele baptystów Macedonia Abbey w Los Angeles.Jej grób pozostaje nieoznakowany. Viola pozostawiła po sobie sześcioro dzieci: Vincenta, Christophera, Reginę, Ladonnę, Davida i Rejala. Miała 21 wnuków i ośmioro prawnuków.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gonna Get Along Without You Now/Your Love	Viola Wills	10.1979	8[10]	-	Ariola Hansa AHA 546	[written by Milton Kellem][produced by Jerry McCabe][52[10].Hot Disco/Dance;Sugar Hill 544 12"][#11 hit for Patience & Prudence in 1956]
If You Could Read My Mind/Somebody's Eyes	Viola Wills	08.1980	-	-	Ariola Hansa AHA 557	[written by Gordon Lightfoot][produced by Jerry McCabe][2[33].Hot Disco/Dance;Ariola 2203 12"]#5 hit for Gordon Lightfoot in 1971]
Stormy Weather	Viola Wills	04.1982	-	-	-	[written by Harold Arlen,Ted Koehler][produced by Viola Wills Aristides Jacobs][4[18].Hot Disco/Dance;Sunergy 0001 12"]
Dare To Dream /Both Sides Now	Viola Wills	03.1986	35[6]	-	Ariola Hansa AHA 546	[written by Viola Wills][produced by Willpower]
Gonna Get Along Without You Now [89]/89 Garage Mix	Viola Wills	08.1989	96[1]	-	Music Man MMPS 7006	[written by Milton Kellem][produced by Michael King ]

Angela Bofill

Angela Tomasa Bofill (ur. 2 maja 1954r - zm. 13 czerwca 2024r) była amerykańską wokalistką,
autorką tekstów i kompozytorką kubańsko-portorykańskich korzeni. Urodzona w Nowym Jorku, rozpoczęła karierę zawodową w połowie lat 70-tych XX wieku i jest najbardziej znana z takich singli jak „This Time I'll Be Sweeter”, „Angel of the Night” i „I Try”. Jej kariera trwała ponad cztery dekady.

Angela Tomasa Bofill urodziła się 2 maja 1954 roku w dzielnicy Brooklyn w Nowym Jorku, jej ojciec był Kubańczykiem, a matka Portorykanką. Wychowując się w Bronksie, Bofill dorastała słuchając muzyki latynoskiej, a także inspirowała się amerykańskimi wykonawcami. W dzieciństwie Bofill spędzała weekendy na nauce muzyki klasycznej i śpiewaniu w nowojorskim chórze All City Chorus, w którym występowali najlepsi śpiewacy ze wszystkich szkół średnich w pięciu dzielnicach. Uczęszczała do Hunter College High School, którą ukończyła w 1972 roku.Później Bofill studiowała w Manhattan School of Music, uzyskując tytuł licencjata muzyki w 1976 roku.

Bofill rozpoczęła karierę zawodową od śpiewania w okresie nastoletnim. Występowała z chórem Ricardo Marrero & the Group oraz Dance Theater of Harlem, zanim Dave Valentin, jej przyjaciel i flecista jazzowy, przedstawił ją Dave'owi Grusinowi i Larry'emu Rosenowi z wytwórni jazzowej GRP Records. Grusin i Rosen podpisali kontrakt z Bofill i wyprodukowali jej pierwszy album, „Angie”, w 1978 roku. „Angie” została dobrze przyjęta zarówno przez krytyków, jak i komercyjnie, a na jej płycie znalazł się singiel „This Time I'll Be Sweeter” (napisany wspólnie przez Gwen Guthrie i Harasa Fyre’a) oraz rozbudowana kompozycja jazzowa Bofill „Under the Moon and Over the Sky”.

Niecały rok później ukazał się drugi album, „Angel of the Night”, który przebił poprzednika. Album zawierał single „What I Wouldn't Do (For the Love of You)” i szybki utwór tytułowy, a także utwór „I Try”, napisany przez Bofill i coverowany przez Willa Downinga w 1991 roku. Odbiór tych albumów uczynił Bofill jedną z pierwszych latynoskich wokalistek, które odniosły sukces na rynkach R&B i jazzu.

Bofill zagrała wyprzedany koncert w Avery Fisher Hall w ramach Newport Jazz Festival 20 czerwca 1980 roku. Jej dyrektorem muzycznym był Onaje Allen Gumbs (klawisze), Sammy Figueroa (perkusja), 9-osobowy zespół oraz goście, w tym Steve Khan (gitara), Eddie Daniels (saksofon tenorowy i flet) oraz 24-osobowy chór. Clive Davis, szef Arista Records, wyraził zainteresowanie Bofill. Arista miała umowę dystrybucyjną z GRP. Bofill zmieniła wytwórnię na potrzeby swojego kolejnego albumu, Something About You (1981). Album, wyprodukowany przez Naradę Michaela Waldena, był próbą wprowadzenia Bofill do głównego nurtu R&B i popu. Nie odniósł on sukcesu tak dużego jak poprzednie wydawnictwa, pomimo singli „Holdin' Out for Love” i utworu tytułowego, które znalazły się na liście Top 40 R&B.

W następnym roku Bofill i Walden ponownie połączyli siły, wydając album „Too Tough”. Utwór tytułowy osiągnął 5. miejsce na liście przebojów R&B i spędził cztery tygodnie na 2. miejscu na liście przebojów Dance. Kolejny singiel, „Tonight I Give In”, dotarł do Top 20. Kilka miesięcy później Bofill wydała swój ostatni wspólny album z Waldenem, „Teaser”. Album nie dorównał sukcesowi „Too Tough”, ale przyniósł jeden hit R&B z Top 20, „I'm On Your Side”, który został coverowany przez wielu artystów, w tym przez Jennifer Holliday, która w 1991 roku miała z nim hit w Top 10.

Bofill nagrała jeszcze dwa albumy dla Aristy z pomocą The System i George'a Duke'a, zanim opuściła wytwórnię w połowie lat 80-tych. Po narodzinach córki przeniosła się do Capitol Records i producenta Normana Connorsa, wydając „Intuition” (1988), który przyniósł jej ostatni znaczący sukces na listach przebojów - cover utworu Gino Vannelliego „I Just Wanna Stop”, który dotarł do 11. miejsca na liście przebojów R&B. W ciągu kolejnych ośmiu lat nagrała trzy kolejne albumy, a także śpiewała chórki na płytach Diany Ross i Kirka Whaluma oraz na płycie Connorsa „Eternity” (2000).

Występowała na żywo (przed liczną publicznością na całym świecie, szczególnie w Azji) i wystąpiła w sztukach teatralnych „God Don't Like Ugly” i „What a Man Wants, What a Man Needs”. Koncertowała również w Stanach Zjednoczonych i Europie, występując z wieloma artystami jazzowymi.Bofill powróciła na scenę, za namową Engela, w programie „The Angela Bofill Experience” po tym, jak w 2007 roku straciła zdolność śpiewania po drugim udarze. W programie Bofill opowiedziała o swoim życiu i karierze, a dołączyli do niej Maysa Leak, Phil Perry i Melba Moore, którzy wykonali jej największe hity i autorskie piosenki. W 2012 roku Bofill została zaprezentowana i zaproszona na wywiad do serialu dokumentalnego TVOne „Unsung”. W 2023 roku Bofill została wpisana do Galerii Sław Autorek Tekstów Piosenek.

Bofill była żoną rolnika Richarda Vincenta od 1984 do 1994 roku i razem mają córkę o imieniu Shauna, urodzoną w listopadzie 1984 roku.

Bofill doznała udaru 10 stycznia 2006 roku i była sparaliżowana po lewej stronie ciała. Przeszła rekonwalescencję w szpitalu Sutter w Santa Rosa w Kalifornii i została wypisana z oddziału intensywnej terapii 15 stycznia.

Wymagała terapii logopedycznej i fizjoterapii. Bofill nie miała ubezpieczenia zdrowotnego, więc zorganizowano koncert charytatywny, aby opłacić jej rachunki szpitalne. Występ został zaplanowany przez Richa Engela, jej menedżera, oraz nowojorskie stacje radiowe Kiss FM i WFAN-FM. Odbył się 11 marca 2006 roku w Bergen Performing Arts Center w Englewood w stanie New Jersey. Później odbyły się podobne wydarzenia, a także zwrócono się o pomoc do Fundacji Rhythm and Blues. W tym czasie ukazał się jej album „Live from Manila” (nagrany we wrześniu 2004 roku). Bofill doznała drugiego udaru w lipcu 2007 roku, który wymagał terapii i spowodował upośledzenie mowy i sprawności ruchowej. Zmarła 13 czerwca 2024 roku w wieku 70 lat w domu swojej córki w Vallejo w Kalifornii. Msza żałobna Bofill odbyła się 28 czerwca 2024 roku w kościele katolickim św. Dominika w Benicia w Kalifornii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Time I'll Be Sweeter/Baby, I Need Your Love	Angela Bofill	05.1979	-	104[2]	Arista GRP 2500	[written by G. Guthrie, P. Grant][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][23[15].R&B; Chart]
What I Wouldn't Do (For The Love Of You)/Rainbow Child (Little Pas)	Angela Bofill	12.1979	-	-	Arista GRP 2503	[written by Denise Utt][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][18[16].R&B; Chart]
Angel Of The Night/Rainbow Child (Little Pas)	Angela Bofill	05.1980	-	-	Arista GRP 2504	[written by B. Hull, J. Devlin][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][67[5].R&B; Chart]
Something About You/Time To Say Goodbye	Angela Bofill	11.1981	-	-	Arista 0636	[written by John Lewis Parker, Allee Willis, Robert Wright][produced by Narada Michael Walden][21[13].R&B; Chart]
Holdin' Out For Love/Only Love	Angela Bofill	02.1982	-	-	Arista 0662	[written by Cynthia Weil, Tom Snow][produced by Narada Michael Walden][26[12].R&B; Chart]
Too Tough/Rainbow Inside My Heart	Angela Bofill	01.1983	-	-	Arista 1031	[written by Narada Michael Walden, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden][5[18].R&B; Chart][2[15].Hot Disco/Dance;Arista 729 12"]
Tonight I Give In/Song For A Rainy Day	Angela Bofill	05.1983	-	-	Arista 1060	[written by Lana Bogan, Donnie Shelton][produced by Narada Michael Walden][12[20].R&B; Chart]
I'm On Your Side/Gotta Make It Up To You	Angela Bofill	11.1983	-	-	Arista 9109	[written by Narada Michael Walden, Angela Bofill, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden ][20[16].R&B; Chart]
Special Delivery/Gotta Make It Up To You	Angela Bofill	03.1984	-	-	Arista 9156	[written by Narada Michael Walden, Preston Glass, Jeffrey Cohen ][produced by Narada Michael Walden][65[6].R&B; Chart][34[6].Hot Disco/Dance;Arista 9186 12"]
Can't Slow Down/No Love In Sight	Angela Bofill	11.1984	-	-	Arista 9270	[written by David Frank, Mic Murphy ][produced by David Frank, Mic Murphy][59[9].R&B; Chart][15[12].Hot Disco/Dance;Arista 9277 12"]
Let Me Be The One/Love Me For Today	Angela Bofill	02.1985	-	-	Arista 9312	[written by Angela Bofill, Alan Palanker, Rick Suchow][produced by David Frank, Mic Murphy][84[2].R&B; Chart]
Tell Me Tomorrow/(If You Wanna Love Me) "You're On"	Angela Bofill	10.1985	-	-	Arista 9414	[written by David Lasley, Randy Goodrum][produced by George Duke][72[6].R&B; Chart]
I Just Wanna Stop/Everlasting Love	Angela Bofill	10.1988	-	-	Capitol 44169	[written by Ross Vannelli][produced by Norman Connors][11[15].R&B; Chart]
Love Was Never	Marion Meadows Featuring Gene Rice And Angela Bofill	02.1992	-	-	Novus 64006	[written by Eliot Lewis][produced by Eliot Lewis][70[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Angie	Angela Bofill	02.1979	-	47[26]	GRP 5000	[produced by Dave Grusin, Larry Rosen]
Angel of the Night	Angela Bofill	11.1979	-	34[33]	GRP 5501	[produced by Dave Grusin, Larry Rosen]
Something About You	Angela Bofill	11.1981	-	61[22]	Arista 9576	[produced by Narada Michael Walden]
Too Tough	Angela Bofill	02.1983	-	40[32]	Arista 9616	[produced by Angela Bofill,Narada Michael Walden]
Teaser	Angela Bofill	11.1983	-	81[21]	Arista 8198	[produced by Narada Michael Walden,Denny Diante]

sobota, 10 stycznia 2026

Vanilla Fudge

Vanilla Fudge stanowili jedno z niewielu amerykańskich ogniw łączących psychodelię z tym, co

wkrótce stało się heavy metalem.

Choć zespół nagrywał autorski materiał, najbardziej znany był z głośnych, ciężkich, spowolnionych aranżacji współczesnych utworów popowych, rozdmuchujących je do epickich rozmiarów i skąpanych w psychodelicznej, przesterowanej mgiełce.

Pierwotnie Vanilla Fudge był blueeye soulowym cover bandem Electric Pigeons, który powstał w 1965 roku na Long Island w stanie Nowy Jork. Organista Mark Stein, basista Tim Bogert i perkusista Joey Brennan wkrótce skrócili nazwę do Pigeons i dołączyli do gitarzysty Vince'a Martella. Zdobyli rzesze fanów, intensywnie koncertując na Wschodnim Wybrzeżu i dorabiając, jako freelancerzy, wspierając girlsbandy. Na początku 1966 roku grupa nagrała zestaw ośmiu dem, które ukazały się kilka lat później pod tytułem „While the Whole World Was Eating Vanilla Fudge”, przypisanym Markowi Steinowi i zespołowi Pigeons.

Vanilla Fudge Zainspirowani Vagrants, innym zespołem działającym na klubowej scenie, którego liderem był przyszły gitarzysta Mountain, Leslie West, Pigeons zaczęli wkładać więcej wysiłku w przeprojektowywanie aranżacji swoich coverów. Byli tak dopracowani, że pod koniec roku perkusistę Brennana zastąpił bardziej utalentowany technicznie Carmine Appice. Na początku 1967 roku ich menedżer przekonał producenta George'a „Shadow” Mortona (który zajmował się żeńską grupą Shangri-Las, a później zajął się folkiem protestacyjnym), aby zobaczył ich występ na żywo. Pod wrażeniem ich ciężkiej, hardrockowej wersji utworu „You Keep Me Hangin' On” zespołu Supremes, Morton zaproponował nagranie utworu jako singla; w rezultacie grupa podpisała umowę z Atco, filią Atlantic, która zażądała zmiany nazwy.

Zespół zdecydował się na Vanilla Fudge, na cześć ulubionego smaku lodów. Płyta „You Keep Me Hangin' On” nie odniosła tak dużego sukcesu, jak oczekiwano, ale zespół intensywnie koncertował w ramach swojego debiutanckiego albumu „Vanilla Fudge”, pełnego coverów i jam session, który stopniowo poszerzał grono ich fanów. W 1968 roku ich kariera zaczęła się rozkręcać: na początku roku wystąpili jako headliner w Fillmore West z zespołem Steve Miller Band, wykonali „You Keep Me Hangin' On” w programie „The Ed Sullivan Show” i wydali swój drugi album, „The Beat Goes On”. Pomimo nieco artystycznego, pobłażliwego charakteru, album okazał się hitem, wspinając się do pierwszej dwudziestki. Tego lata Atco wznowiło „You Keep Me Hangin' On”, a tym razem płyta znalazła się w pierwszej dziesiątce.

Po nim ukazał się „Renaissance”, jeden z najlepszych albumów Vanilla Fudge, który również trafił do pierwszej dwudziestki. Zespół wsparł go trasą koncertową z Jimim Hendrixem, otwierając kilka koncertów na pożegnalnej trasie Cream, a pod koniec roku, ponownie koncertując z początkującym Led Zeppelin jako supportem. W 1969 roku zespół kontynuował trasę koncertową i wydał swój pierwszy album bez Mortona, rozbudowany, symfoniczny „Near the Beginning”. Po tym, jak część zespołu nagrała reklamę radiową z gitarzystą Jeffem Beckiem, zrodził się pomysł utworzenia power tria w stylu Cream z wieloma indywidualnymi solówkami. Wyczerpany ciągłymi trasami koncertowymi, zespół zdecydował, że europejska trasa koncertowa z końca 1969 roku będzie ich ostatnią.

Po wydaniu ostatniego albumu, „Rock & Roll”, Vanilla Fudge zagrał kilka pożegnalnych koncertów w USA i rozpadł się na początku 1970 roku. Bogert i Appice najpierw założyli hardrockowy zespół Cactus, a następnie dołączyli do Jeffa Becka w trafnie nazwanym zespole Beck, Bogert & Appice. Appice został aktywnym muzykiem sesyjnym i koncertowym, współpracując z różnymi artystami rockowymi i hardrockowymi.

Vanilla Fudge reaktywował się w 1984 roku, wydając kiepsko przyjęty album „Mystery”, a przez kolejne dwie dekady Vanilla Fudge organizował trasy koncertowe. Te reaktywacje często miały zróżnicowany skład, zawsze z Carmine Appice i zazwyczaj Timem Bogertem, choć ten ostatni zrezygnował z wczesnej wersji z lat 90-tych.

Na przełomie tysiącleci grupa - w składzie Appice, Bogert, klawiszowiec Bill Pascali i gitarzysta Vince Martell - rozpoczęła poważniejszy powrót, zapowiadany albumem „The Return” z 2002 roku. W kolejnych latach nastąpiło kilka drobnych zmian w składzie, a w 2007 roku Mark Stein zastąpił Pascaliego na wokalu i instrumentach klawiszowych. Grupa wydała wówczas album „Out Through the In Door” w 2007 roku. Po tym nastąpiły kolejne trasy koncertowe, a skład zespołu wciąż się zmieniał, a najbardziej znaczącym odejściem był Bogert w 2011 roku. Zastąpił go Pete Bremy, a Vanilla Fudge rozpoczęła trasę „Farewell Tour” w 2011 roku, która trwała kilka lat. Album studyjny „Spirit of '67” ukazał się w 2015 roku; zespół określił go jako swój najcięższy jak dotąd album. Tim Bogert zmarł 13 stycznia 2021 roku po zdiagnozowaniu u niego raka; miał 76 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Keep Me Hanging On/Take Me For A Little While	Vanilla Fudge	07.1967	18[11]	6[17]	Atco 6590	[written by B. Holland, L. Dozier, E. Holland][produced by Shadow Morton]
Where Is My Mind/The Look Of Love	Vanilla Fudge	02.1968	-	73[6]	Atco 6554	[written by Mark Stein][produced by Shadow Morton]
Take Me For A Little While/Thoughts	Vanilla Fudge	10.1968	-	38[8]	Atco 6616	[written by Trade Martin][produced by Shadow Morton]
Season Of The Witch, Pt. 1/Season Of The Witch, Pt. 2	Vanilla Fudge	12.1968	-	65[3]	Atco 6632	[written by Donovan Leitch][produced by Shadow Morton]
Shotgun/Good Good Lovin'	Vanilla Fudge	03.1969	-	68[5]	Atco 6655	[written by Autry DeWalt][produced by Vanilla Fudge]
Some Velvet Morning/People	Vanilla Fudge	05.1969	-	103[4]	Atco 6679	[written by Lee Hazlewood][produced by Vanilla Fudge][#26 hit for Nancy Sinatra & Lee Hazlewood in 1968]
Need Love/I Can't Make It Alone	Vanilla Fudge	08.1969	-	111[2]	Atco 6703	[written by Stein, Bogert, Martell, Appice][produced by Adrian Barber]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Vanilla Fudge	Vanilla Fudge	09.1967	31[4]	6[80]	Atco 224	[gold-US][produced by Shadow Morton]
The Beat Goes On	Vanilla Fudge	03.1968	-	17[33]	Atco 237	[produced by John Linde, Shadow Morton]
Renaissance	Vanilla Fudge	07.1968	-	20[33]	Atco 244	[produced by Shadow Morton]
Near the Beginning	Vanilla Fudge	03.1969	-	16[27]	Atco 278	[produced by Vanilla Fudge]
Rock & Roll	Vanilla Fudge	60.1969	-	34[13]	Atco 303	[produced by Adrian Barber]

wtorek, 6 stycznia 2026

Johnny Johnson and the Bandwagon

Johnny Johnson and the Bandwagon to amerykański zespół wokalno-soulowy,
popularny pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych Liderem zespołu był wokalista Johnny Johnson. Zespół jest prawdopodobnie najbardziej znany z chwytliwego przeboju „(Blame It) On the Pony Express”.

Johnson urodził się jako John A. Mathis 20 lipca 1942 roku w Belle Glade na Florydzie, jako syn Lillie Kate Mathis, która później wyszła za mąż za Lucine'a Johnsona. Jako dziecko przeprowadził się do Rochester w stanie Nowy Jork, a później śpiewał w kilku lokalnych zespołach, w tym w Bandwagons [sic]. Inni pierwsi członkowie zespołu to Terry Lewis (urodzony w Baltimore w stanie Ohio), Jerry Ferguson i Wade Davis. Ferguson i Davis opuścili grupę, a po odkryciu przez producenta muzycznego Denny'ego Randella z Epic Records, do Johnsona i Lewisa dołączyli inni wokaliści Arthur "Artie" Fullilove (ur. w Nowym Jorku) i Billy Bradley (William Dillard Bradley, ur. w Rzymie w Alabamie, 16 października 1941 r.).

W marcu 1968 r. w Nowym Jorku grupa nagrała "Breakin' Down the Walls of Heartache", piosenkę napisaną i wyprodukowaną przez Randella i jego stałą partnerkę Sandy Linzer. Płyta była grana w Filadelfii, ale odniosła większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, gdzie koncertowali. Swój pierwszy duży przebój w Wielkiej Brytanii mieli w październiku 1968 r. z piosenką "Breakin' Down the Walls of Heartache", wydaną przez wytwórnię Direction, część CBS, która osiągnęła 4. miejsce na UK Singles Chart.Utwór „Breakin' Down the Walls of Heartache” zyskał nowe życie w 1980 roku, kiedy to został coverowany przez Dexys Midnight Runners na stronie B utworu „Geno”, a w 1981 roku znalazł się na solowym albumie Brama Czajkowskiego, byłego członka The Motors. Utwór cieszył się popularnością w brytyjskich klubach soulowych na początku lat 80-tych.

W numerze magazynu „Melody Maker” z 9 listopada, gdy „Breaking Down the Walls of a Heartache” zajmował 17. miejsce na liście przebojów „Melody Maker Pop 30”, pojawiła się informacja o planowanym pięciotygodniowym tournée po Wielkiej Brytanii, rozpoczynającym się pod koniec miesiąca. W skład zespołu wchodzili wówczas John Johnson, Arthur Fullilove, Terry Lewis i Billy Bradley. W 1969 roku pierwotny zespół rozpadł się, a wszystkie kolejne wydawnictwa były reklamowane jako Johnny Johnson and His Bandwagon.W rzeczywistości zespół składał się zasadniczo z Johnsona plus dodatkowych wokalistów, którzy byli zatrudniani do nagrywania, tras koncertowych i występów telewizyjnych. Ponieważ odnieśli o wiele większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, osiedlili się w Londynie, a autor tekstów piosenek Tony Macaulay był głównym odpowiedzialnym za kolejny etap ich kariery.

Ich przeboje znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów dzięki „Sweet Inspiration” (1970) i „(Blame It) On the Pony Express” (1970). Ten ostatni utwór został napisany przez Macaulaya, Rogera Cooka i Rogera Greenawaya. Ich kariera nagraniowa trwała przez lata 70-tych XX wieku, kiedy to ukazał się album „Soul Survivor” z 1971 roku, wyprodukowany przez Macaulaya, a także kolejne, mniej udane single z tego samego roku, w tym „Sally Put Your Red Shoes On” i cover utworu Boba Dylana „Mr Tambourine Man” nagrany dla wytwórni Bell.

Odeszli z Bell, by wydać kolejne single, w tym „Honey Bee” (1972) dla Stateside Records oraz „Music to My Heart” (1975), cover singla Patti Austin z lat 60-tych dla ABC Records, nagranego dla Epic Records, wyprodukowanego przez Biddu. Został on również wydany jako strona B reedycji „Breakin' Down The Walls Of Heartache” z 1975 roku, również nakładem Epic. Ich sukces komercyjny w Wielkiej Brytanii osłabł, ponieważ ich styl stał się przewidywalny i mniej modny. Jednak ich wczesne hity nadal były cenione jako klasyka muzyki northern soul , ponieważ opowiadali się za bardziej komercyjnym stylem pop-soul, podobnym w brzmieniu do wczesnego Tamla Motown, w przeciwieństwie do bardziej funkowego, progresywnego stylu preferowanego przez współczesnych artystów, takich jak Sly & the Family Stone i The Isley Brothers.

Johnson od kilku lat nie czuł się dobrze, a malejący sukces komercyjny i presja związana z trasami koncertowymi na początku lat 70-tych odcisnęły na nim swoje piętno. Przeszedł na emeryturę z branży muzycznej, a później pracował w różnych zawodach, między innymi jako kierowca autobusu szkolnego. Johnson zmarł w Rochester w stanie Nowy Jork 2 marca 2023 roku w wieku 80 lat. Członek grupy, William Bradley, został działaczem społecznym i pastorem działającym w International Missionary Outreach Society w Nowym Jorku. W 2011 roku opublikował wspomnienia pt. „Look Where He Brought Me From: From Darkness to Light”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby Make Your Own Sweet Music/On the Day We Fall in Love	Bandwagon	05.1968	-	-	Epic 10 255 [US]	[written by D. Randell, S. Linzer][produced by D. Randell, S. Linzer][48[2].R&B; Chart]
Breakin' Down the Walls of Heartache/Dancin' Master	Bandwagon	08.1968	4[15]	115[1]	Direction 583 670	[written by Sandy Linzer, Denny Randell][produced by Sandy Linzer, Denny Randell]
You/You Blew Your Cool And Lost Your Fool	Johnny Johnson and the Bandwagon	02.1969	34[4]	-	Direction 583 923	[written by Denny Randell][produced by Denny Randell]
Let's Hang On/I Ain't Lyin'	Johnny Johnson and the Bandwagon	06.1969	36[6]	-	Direction 584 180	[written by D. Randell, S. Linzer, B. Crewe][produced by Denny Randell]
Sweet Inspiration/Pride Comes Before A Fall	Johnny Johnson and the Bandwagon	07.1970	10[13]	-	Bell BLL 1111	[written by John Cameron][produced by Tony Macaulay]
(Blame It) On The Pony Express/Never Let Her Go	Johnny Johnson and the Bandwagon	11.1970	7[12]	-	Bell BLL 1128	[written by Tony Macaulay, Greenaway, Cook ][produced by Tony Macaulay]

poniedziałek, 5 stycznia 2026

Partners in Kryme

Partners in Kryme (lub Partnerz in Kryme) to amerykański duet hiphopowy z Nowego Jorku.
Jego członkami byli James Alpern i Richard Usher, posługujący się pseudonimami scenicznymi odpowiednio DJ Keymaster Snow i MC Golden Voice. Najbardziej znany jest z debiutanckiego singla „Turtle Power!”, który został napisany i wykorzystany w filmie „Wojownicze Żółwie Ninja” z 1990 roku. Stał się on międzynarodowym hitem, osiągając 13. miejsce na listach przebojów w USA i pierwsze miejsce przez cztery tygodnie w Wielkiej Brytanii.

Utwór zyskał złą sławę z powodu błędnego nazwania Raphaela „liderem grupy”. Usher w wywiadzie stwierdził, że grupa nie miała wcześniej żadnej wiedzy o „Wojowniczych Żółwiach Ninja” i oparł tekst piosenki na streszczeniu podanym przez producentów. Ponieważ Raphael był głównym bohaterem pierwszego filmu, spodziewali się, że to on będzie liderem. Zanim się dowiedzieli, że tak nie jest, piosenka była już ukończona, a zdjęcia do niej prawie ukończone.

Drugi singiel, „Undercover”, został wydany przez Capitol Records, ale grupa nigdy nie wydała albumu studyjnego. Kolejny utwór, „Love 2 Love U”, został nagrany w 1991 roku na potrzeby ścieżki dźwiękowej filmu Cool as Ice. Według brytyjskiego magazynu Smash Hits, słowo Kryme jest w rzeczywistości akronimem od K.eep R.hythm Y.our M.otivating E.lement; 30 maja 2015 roku Partners In Kryme wydali na swoim oficjalnym kanale YouTube nowy singiel poświęcony Wojowniczym Żółwiom Ninja, zatytułowany „Rock The Halfshell”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Turtle Power/Splinter's Tale I & Splinter's Tale II [John Du Prez]	Partners in Kryme	04.1990	-	13[16]	SBK 07325	[gold-US][written by James P. Alpern, Richard A. Usher Jr.][produced by Partners In Kryme ][23[9].R&B; Chart][piosenka z filmu "Teenage Mutant Ninja Turtles"]
Undercover	Partners in Kryme	11.1990	92[1]	-	SBK SBK 15 [UK]	[written by James P. Alpern, Richard A. Usher Jr.][produced by Partners In Kryme, Shane Faber ]

czwartek, 1 stycznia 2026

Philip Medley

Philip Medley (ur. 9 kwietnia 1916r -zm. 3 października 1997r) był amerykańskim
autorem tekstów piosenek, znanym z kompozycji „Twist and Shout”, którą napisał wspólnie z Bertem Russellem. Utwór zyskał popularność, gdy coverowali go zarówno Isley Brothers, jak i Beatlesi. Medley zarządzał również zespołem Everglades, w którego skład wchodzili Jerry Hayward (lider), Robert Leak (znany również jako Bobby „T-Boy” Taylor z „Magnetic Touch”, ojciec Roberta Taylora Jr.), James McCauthin, David Cox i Herbie Hancock. Medley skomponował i wyprodukował dla nich piosenkę zatytułowaną „Limbo Lucy” w 1962 roku dla Capitol Records.

Medley napisał również „A Million to One” i był współautorem, również z Russellem, utworu „If I Didn't Have a Dime” dla Gene'a Pitneya. Był również współautorem utworu „Killer Joe”, nagranego przez wiele zespołów, w tym Rocky Fellers, The Rivieras i Kingsmen. W 1994 roku grał na gitarze w zespole Jeffersons podczas koncertu charytatywnego Great Oak Farm. Siostrzenicą Medleya jest piosenkarka Sharon Brown, która w 1982 roku znalazła się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Billboard Hot Dance Club Play dzięki utworowi „I Specialize in Love”.

Kompozycje Philipa Medley'a na listach przebojów

[with  William Sanford]
  .1953 Fat Daddy Dinah Washington  10.R&B Chart
  .1953 TV is the Thing (This Year) Dinah Washington 3.R&B Chart

[with  Vic Abrams]
07/1953 Love Me, Love Me Dean Martin 25.US
07/1953 Love Me, Love Me Bobby Wayne 18.US

[solo]
08/1960 A Million to One Jimmy Charles 5.US
01/1968 A Million to One The Five Stairsteps 68.US
04/1969 A Million to One Brian Hyland 90.US
08/1973 A Million to One Donny Osmond 23.US

[with   Bert Russell]
11/1960 Push, Push Ted Taylor 90.US
06/1962 Twist and Shout The Isley Brothers 17.US/42.UK
09/1962 If I Didn't Have a Dime (To Play the Jukebox) Gene Pitney 58.US
07/1963 Twist and Shout The Tremeloes 4.UK
03/1964 Twist and Shout The Beatles 2.US
11/1984 Twist & Shout / I Can't Explain The Who 87.UK
11/1988 Twist and Shout Salt-N-Pepa 4.UK
12/1993 Twist and Shout Chaka Demus & Pliers 1.UK
11/2010 Twist and Shout The Beatles 48.UK

[with  B. Traynor]
01/1962 I Got a Funny Kind of Feeling Maxine Brown 104.US

[with  Bert Berns, Bob Elgin]
03/1963 Killer Joe The Rocky Fellers 16.US
04/1966 Killer Joe The Kingsmen 77.US

poniedziałek, 29 grudnia 2025

Dean Parrish

Dean Parrish (ur. jako Philip Anastasi lub Anastasia; 30 grudnia 1942r - zm. 8 czerwca 2021r) był
amerykańskim wokalistą z Nowego Jorku, najbardziej znanym z utworu „I'm on My Way”, który zasłynął jako przedostatni utwór zagrany podczas ostatniego całonocnego koncertu muzyki soul w kasynie Wigan. W latach 2000., we współpracy z Lordem Large'em, nagrał niewielki przebój „Left Right & Centre”.

Anastasi urodził się we włoskiej rodzinie i wychował się w nowojorskiej dzielnicy Little Italy. Mieszkał przy torach kolejowych na Brooklynie. Anastasi śpiewał jako drugi tenor w ulicznej grupie doo-wop i uczęszczał do School of Industrial Arts. Został zauważony przez tego samego menedżera, który opiekował się zespołami The Mystics i The Passions, i który próbował przekonać Anastasiego, aby przeszedł z drugiego tenora na wokalistę prowadzącego/solowego.

Lata 60. i 90-te XX wieku Peppermint Lounge był czołowym klubem nocnym Nowego Jorku na początku lat 60-tych. Anastasi często bywał w tym lokalu i ostatecznie pojawił się na liście gości. Za radą wokalisty The Ronettes, Ronniego Spectora, zmienił nazwisko na Dean Parrish i rozpoczął własną karierę nagraniową w 1964 roku. Podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Laurie. W latach 1964–1967 Parrish nagrywał dla czterech głównych amerykańskich wytwórni: Laurie, Warner Bros., Musicor Records i Boom.

Parrish odniósł pewien sukces dzięki singlom soulowym „I'm On My Way”, „Tell Her”, „Determination”, „Skate” i „Bricks, Broken Bottles and Sticks”. Brał udział w trasie koncertowej Dicka Clarka z programem „Caravan of Stars”, występując u boku takich gwiazd jak Mitch Ryder i Detroit Wheels, The Capitols i Lou Christie; pojawił się nawet w rewii Motown z The Supremes. Jednak jego kariera wokalna zaczęła zanikać. W 1967 roku Parrish powrócił do swojego pierwotnego nazwiska i został aktorem, który zaczął pojawiać się w telewizji i filmach. Utrzymywał się z muzycznego punktu widzenia, grając na gitarze z Herbie Mannem, a czasami jako frontman The Rosecrucians i Steeplechase.

W 1970 roku pracował jako muzyk sesyjny z Jimim Hendrixem i Santaną, a w 1972 roku grał na gitarze z Bobem Marleyem. Scena northern soulowa mocno zakorzeniła się w klubach nocnych w połowie lat 70-tych w Wielkiej Brytanii, gdzie grano rzadkie nagrania amerykańskiej muzyki soul. Nagranie Parrisha „I'm On My Way” zwróciło uwagę Russa Winstanleya, didżeja w Wigan Casino. Zaczął grać na płycie gramofonowej, która wkrótce stała się jedną z najpopularniejszych płyt w tym miejscu. Została ponownie wydana w 1975 roku przez wytwórnię UK Records i sprzedała się w nakładzie około 200 000 egzemplarzy. W lutym 1975 roku utwór osiągnął 38. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W rezultacie sprzedał się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy.

Zainteresowanie karierą nagraniową Parrisha z połowy lat 60. XX wieku zaczęło rosnąć, ale sam Parrish aż do początku XXI wieku nie zdawał sobie sprawy ze swojej popularności po drugiej stronie Atlantyku i w samym Wigan Casino. Zmienił nazwisko z powrotem na Phil Anastasi i nikt nie był w stanie go namierzyć, ponieważ jego poprzednie amerykańskie wytwórnie płytowe nie utrzymywały już z nim kontaktu. Jednak w 2001 roku Parrish skontaktował się z Winstanleyem, który po raz pierwszy wyjechał do Wielkiej Brytanii, około trzydzieści lat po swoim ostatnim koncercie. Parrish wystąpił przed tysiącami ludzi podczas weekendu Northern soul w Prestatyn w Walii. Po tym nastąpiły kolejne podróże do Europy, a także coraz więcej ról aktorskich.

Parrish spotkał się ze Stevem Cradockiem, gitarzystą Paula Wellera i członkiem Ocean Colour Scene. Cradock był przyjacielem Winstanleya i wręczył Parrishowi utwór „Left Right and Centre”, który Weller skomponował w wieku piętnastu lat. Parrish nagrał ten utwór z Lordem Largem w 2006 roku. Utwór znalazł się na płycie Large'a The Lord's First XI, na której znalazły się również nagrania Glenna Tilbrooka, Clema Curtisa, Roya Phillipsa i Lindy Lewis.Płyta, przypisana Lord Large Feat. Dean Parrish, okazała się niewielkim przebojem. W tygodniu 19 sierpnia zajęła 4. miejsce na liście Top Ten magazynu Music Week Townsend i 7. miejsce na liście Top 10 Indie Singles.

W tym samym tygodniu piosenka znalazła się również na liście National UK, osiągając 93. miejsce.Dalsze działania Po powrocie do Nowego Jorku zwerbował kilku starych przyjaciół (w tym członków Santany) i stworzył nowy singiel, cover utworu Timi Yuro „It'll Never Be Over for Me”, swój pierwszy solowy singiel od 41 lat. Jego debiutancki album, „Determination - The Northern Soul Sound of Dean Parrish”, miał ukazać się w 2008 roku. Pod pseudonimem „Philip J. Anastasia” wystąpił jako konferansjer w odcinku serialu „Rodzina Soprano”. Program „I'm On My Way - The Dean Parrish Story” został wyemitowany w sobotę 12 stycznia 2008 roku w BBC Radio 2. Zapowiedziano go jako „Gwiazdę północnego soulu, która sprzedała ponad milion płyt, ale ledwo zarobiła na swojej pracy. Pete Mitchell udaje się do Nowego Jorku, aby odszukać Parrisha, ujawniając niezwykłą historię, która obejmuje po drodze „Rodzinę Soprano” i Jimiego Hendrixa”.

Zmarł 8 czerwca 2021 roku o godzinie 18:00.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell Her/Fall On Me	Dean Parrish	07.1966	-	97[2]	Boom 60,012	[written by Bert Russell][produced by Richie Gottehrer]
I'm On My Way/Watch Out!	Dean Parrish	02.1975	38[5]	-	UK American 2	[written by Elliot Greenberg, Doug Morris][produced by Elliot Greenberg, Doug Morris]
Left Right And Centre/Sun In The Sands [Lord Large]	Lord Large Featuring Dean Parrish	08.2006	93[1]	-	Acid Jazz AJX 185 [UK]	[written by Paul Weller][produced by Andy Jones]

czwartek, 18 grudnia 2025

Roger Atkins

Roger Jon Atkins (ur. 1944r) to amerykański autor tekstów piosenek i kompozytor.
Do jego najbardziej znanych utworów, w których współtworzył, należą „Make Me Your Baby” (napisany z Helen Miller i nagrany przez Barbarę Lewis), „It's My Life” (napisany z Carlem D'Errico i nagrany przez The Animals) oraz „Workin' On a Groovy Thing” (napisany z Neilem Sedaką i nagrany przez 5th Dimension).

Urodzony w Nowym Jorku, zainspirował się do pisania piosenek do musicali już jako nastolatek, po obejrzeniu musicalu „The Music Man” na Broadwayu. Zaczął pisać piosenki z Richardem Costierą i zdobył kontrakt z wydawnictwem muzycznym Hill & Range. Następnie współpracował z Teddym Vannem w Unbelievable Music, firmie z siedzibą przy 1650 Broadway. Jego pierwsze duże sukcesy przyniosły 1965 rok, kiedy wspólnie z Helen Miller napisał przeboje „Can't Let You Out of My Sight” Chucka Jacksona i Maxine Brown; „Make Me Your Baby” nagrane przez Barbarę Lewis oraz „Princess In Rags” nagrane przez Gene'a Pitneya.

Napisał również, wraz z Carlem D'Errico, utwór „It's My Life” nagrany przez zespół The Animals. W połowie i pod koniec lat 60-tych Atkins współpracował jako współautor z Neilem Sedaką. Do ich udanych utworów należały „Kissin' My Life Away” nagrany przez The Hondells oraz „Workin' On a Groovy Thing”, nagrany najpierw przez Patti Drew, a później, z większym sukcesem, przez The 5th Dimension. Atkins napisał również tekst do utworu „The Kind of Girl I Could Love”, skomponowanego przez Mike'a Nesmitha i nagranego przez The Monkees. Album kompilacyjny „It's My Life: Roger Atkins Songbook, 1963–1969” ukazał się w 2015 roku.

Piosenki Rogera Atkinsa na listach przebojów

[with  Helen Miller]
08/1965 Can't Let You Out of My Sight Chuck Jackson & Maxine Brown  91.US
09/1965 Make Me Your Baby Barbara Lewis 11.US
11/1965 Princess in Rags Gene Pitney 37.US/9.UK
04/1966 Love Takes a Long Time Growing Deon Jackson 77.US
05/1966  Water Geno Washington & The Ram Jam Band 39.UK
4/1971 I'll Make You My Baby Bobby Vinton 101.US

[with  Carl D'Errico]
10/1965 It's My Life The Animals 23.US/7.UK

[with  Neil Sedaka]
08/1966 Kissin' My Life Away The Hondells 118.US
07/1968 Workin' on a Groovy Thing Patti Drew 62.US
07/1969 Workin' on a Groovy Thing The 5th Dimension 20.US

wtorek, 16 grudnia 2025

Okeh Records

Okeh Records-wytwórnia założona w Niemczech w 1910 roku przez Carla Linstroma,
posiadającego kilka wytwórni w różnych krajach.
W Stanach Zjednoczonych zakłada swoją siedzibę w 1918r, a jej szefem zostaje cień Linstroma-Otto Heineman.Podczas I wojny światowej funkcjonowała jako General Phonograph Corporation w Nowym Jorku,nagrywając różne gatunki muzyki,ale już w 1920 roku zaczyna nagrywać "czarną" muzykę w osobie Mamie Smith.

W następnej dekadzie wydaje płyty z jazzem i bluesem zawierające nagrania minn.Loisa Armstronga i Hot Seven Combos.
Od 1926 roku następuje szereg transakcji:najpierw General Phonograph Corporation zostaje sprzedany Columbia Phonograph Company.Osiem lat póżniej ta ostatnia zostaje kupiona przez American Record Corporation (ARC).Nowa korporacja tworzy wytwórnie Columbia i Vocalion.Ta znowu zostaje kupiona przez CBS która reanimuje Okeh z wytwórni Vocalion.

Była oddziałem giganta -Columbii,z niezależną dystrybucją płyt głównie rhythm' n' bluesowych.Na początku lat 50-tych gwiazdą wytwórni stał się Johnnie Ray ,którego przebój "Cry" osiągnął szczyt popowej listy przebojów.Było to czymś wyjątkowym dla wytwórni ,która specjalizowała się w wydawaniu muzyki rhythm' n' bluesowej w osobach:Chucka Willisa,Joe Williamsa,Red Sandersa czy The Ravens.Następne przeboje Ray' a wydawała już Columbia.

W kwietniu 1963 roku dyrektorem Okeh Records zostaje znany producent z Chicago-Carl Davis.Davis natychmiast ustanawia swoim asystentem ,Curtisa Mayfielda,członka wówczas The Impressions i jedną z osobistości chicagowskiej sceny muzycznej.Davis i Mayfield w ciągu roku uczynili z Okeh jedną z bardziej liczących się wytwórni płytowych.Stworzyli razem tzw. "Chicago sound" nowe brzmienie ,które było wynikiem pracy Mayfielda jako wiodącego kompozytora ,a Davisa jako producenta.Najbardziej znani wykonawcy tego nurtu to:Buckinghams,Chicago Transit Authority,Mob.

Davis wyprodukował także hity Majora Lance' a,Teda Taylora,Waltera Jacksona,Billy Butlera i Artistics.Kryzys wytwórni przyszedł w 1965 roku wraz z reorganizacją -wytwórni matki:Columbii.Postanowiono ,że Okeh będzie oddziałem Epic [wydzielonej wytwórni w wyniku reorganizacji],kierowanej przez Lena Levy.Levy wypowiedział pracę Davisowi [odszedł do Brunswick] patrząc niechętnie na jego współpracę z innymi wytwórniami.
Mimo udanego roku 1966 dla wytwórni,od tego czasu akcje firmy idą w dół.Obowiązki producenckie przejęli na siebie w tym czasie Larry Williams i Walter Jackson.Williams był nawet uważany za autora nowego brzmienia tzw. "Angel Town Sound".

To on sprowadził do wytwórni Johnny "Guitar" Watsona i wyprodukował nowe wersje przebojów Little Richarda.Nowy szef koncernu Richard Parker uznał Okeh wytwórnią niedochodową i w 1970 roku zamknął ją.

Albumy na liście przebojów "Billboard"

OKM-12105/OKS-14105 - The Monkey Time - Major Lance (10-63, #113)
OKM-12106/OKS-14106 - Um, Um, Um, Um, Um, Um: The Best of Major Lance - Major Lance (3-64, #100)
OKM-12110/OKS-14110 - Major's Greatest Hits - Major Lance (9-65, #109)
OKM-12120/OKS-14120 - Speak Her Name - Walter Jackson (6-67, #194)
OKM-12121/OKS-14121 - Greatest Hits: Recorded Live! - Little Richard (8-67, #184)

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"
6723 I`ll Forgive You But I Can't Forget Roy Acuff and His Smokey Mountain Boys 3 12.1944 04755 New San Antonio Rose Bob Wills and His Texas Playboys 13 01.1941 6377 Joltin' Joe Di Maggio Les Brown & His Orch 16 10.1941 6430 Tis Autumn Les Brown & His Orch 19 12.1941 6021 There'll Be Some Changes Made Gene Krupa & His Orch 13 03.1941 6118 Georgia on my mind Gene Krupa & His Orch 18 06.1941 6130 Just a little bit South of North Carolina Gene Krupa & His Orch 9 08.1941 5888 I hear a rhapsody Al Donahue & His Orch 19 03.1941 6037 The wise old owl Al Donahue & His Orch 7 04.1941 5628 A million dreams ago Dick Jurgens & His Orch 14 08.1941 6209 Elmer's tune Dick Jurgens & His Orch 8 10.1941 6636 One dozen roses Dick Jurgens & His Orch 17 04.1942 5789 There i go Tommy Tucker Time 19 12.1940 5973 You walk by Tommy Tucker Time 16 02.1941 6320 I don't want to set the world on fire Tommy Tucker Time 4 09.1941 6120 Intermezzo [A love story] Charlie Spivak & His Orch 10 08.1941 6366 Let's go home Charlie Spivak & His Orch 19 12.1941 6458 This is no laughing matter Charlie Spivak & His Orch 8 01.1942 5789 There i go Tommy Tucker Time 19 12.1940 6716 The Prodigal Son Roy Acuff and His Smokey Mountain Boys 4 1944 7175 The Monkey Time/Mama Didn't Know Major Lance 03.1963 2.Billboard 7181 Hey Little Girl/Crying In The Rain Major Lance 09.1963 12.Billboard 7187 Um Um Um Um Um Um/Sweet Music Major Lance 04.1964 5.Billboard 7191 The Matador/Gonna Get Married Major Lance 03.1964 20.Billboard 7197 Girls/It Ain´t No Use Major Lance 06.1964 68.Billboard 7203 Rhythm/Please Don´t Say No More Major Lance 08.1964 22.Billboard 7204 It´s All Over/Lee Cross Walter Jackson 11.1964 67.Billboard 7209 I'm So Lost/Sometimes I Wonder Major Lance 01.1965 65.Billboard 7215 Special Love/Suddenly I´m All Alone Walter Jackson 01.1965 13.Billboard 7216 Come See/You Belong To Me My Love Major Lance 03.1965 20.Billboard 7219 Blowin'in The Wind/Welcome Home Walter Jackson 05.1965 15.Billboard 7221 I Can't Work No Longer/Tomorrow Is Another Day Billy Butler & Chanters 06.1965 6.Billboard 7223 Ain´t It A Shame/Gotta Get Away Major Lance 06.1965 20.Billboard 7226 Too Hot To Hold/Dark & Lonely Major Lance 09.1965 32.Billboard 7230 Misty/Finding Out The Hard Way Vibrations 10.1965 26.Billboard 7232 This Heart Of Mine/I´ll Come Running Artistics 12.1965 25.Billboard 7245 Right Track/Boston Monkey Billy Butler & Chanters 07.1966 24.Billboard 7247 It´s An Uphill Climb to the Bottom/Tear For Tear p/s Walter Jackson 06.1966 11.Billboard 7255 It´s The Beat/You´ll Want Me Back Major Lance 09.1966 37.Billboard 7256 After You there Can Be nothing/My Funny Valentine Walter Jackson 10.1966 40.Billboard 7257 Soul A Go-Go/And I Love Her Vibrations 11.1966 47.Billboard 7260 Not You/Corner In The Sun Walter Jackson 11.1966 46.Billboard 7267 Sookie Sookie/Love You Say Roy Thompson 01.1967 43.Billboard 7272 Speak Her Name/They Don´t Give Medals Walter Jackson 03.1967 22.Billboard 7274 A Quitter Never Wins/Mercy Mercy Mercy Larry Williams & Johnny Watson 03.1967 23.Billboard 7276 Pick Me/You Better Beware Vibrations 04.1967 39.Billboard 7285 My One Chance To Make It/Deep In Heart Of Harlem Walter Jackson 07.1967 47.Billboard 7298 Forever/Without A Doubt Major Lance 01.1968 49.Billboard 7300 Find Yourself Someone To Love/Nobody Larry Williams & Johnny Watson 01.1968 40.Billboard 7311 Love In Them There Hills/Remember The Rain Vibrations 05.1967 38.Billboard

sobota, 13 grudnia 2025

Paper Garden

The Paper Garden to amerykański zespół grający psychodeliczny rock, założony w
Nowym Jorku w 1967 roku. Po zdobyciu sporej liczby fanów na Północnym Zachodzie, grupa nagrała swój jedyny album, „The Paper Garden”, w 1968 roku, który promował kilka stylów, od złożonej orkiestracji po ostrą psychodelię. Po wydaniu, nagrania te stały się uważane za jedne z najbardziej dopracowanych artystycznych manifestów ery psychodelii.

Założony w 1967 roku zespół Paper Garden składał się z Joe Arduino (gitara basowa, wokal), Sandy Napoli (gitara rytmiczna, instrumenty klawiszowe, sitar, wokal), Paula LoGrande (gitara prowadząca, wokal), Jimmy'ego Tirelli (perkusja) i Johna Reicha (instrumenty klawiszowe). Z różnorodnymi talentami multiinstrumentalistów, trzema zdolnymi wokalistami i utalentowanymi autorami tekstów w Arduino, Napoli i LoGrande, zespół niemal bez wysiłku rozwinął złożone instrumentalne partie z „Revolver” Beatlesów i „Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band”.

The Paper Garden koncertował wzdłuż całego północno-wschodniego wybrzeża, zdobywając liczne grono fanów na lokalnych kampusach uniwersyteckich. W 1968 roku grupa wzbudziła zainteresowanie producenta muzycznego Geoffa Turnera, który pracował dla nowojorskiej wytwórni Musicor Records Aarona Schroedera. Zakładając, że zespół będzie nagrywał materiał, który usłyszy na scenie, Turner podpisał z Paper Garden kontrakt płytowy, mając ambicje stworzenia zespołu, który, jak miał nadzieję, będzie na czele psychodelii. Zamiast nagrywać materiał z koncertu, Paper Garden zdecydował się skomponować zupełnie nowy, ambitny repertuar. Album był znacznie bardziej rozbudowany i kosztowny w nagraniu, niż przewidywał Turner; Ostatecznie jednak zdecydował się nagrać płytę z aranżacjami orkiestry smyczkowej, udziałem trębacza sesyjnego, skrzypka i puzonisty oraz zawiłymi harmoniami wokalnymi.Krytyczka muzyczna Beverly Patterson, pisząca dla magazynu It's Psychedelic Baby!, stwierdza, że album The Paper Garden był „wyraźnie inspirowany psychodelicznym hoodoo praktykowanym przez Beatlesów, szczyptą Idle Race i Bee Gees, a nawet wesołym stylem jugbandowym Lovin' Spoonful, który dodatkowo pojawia się na „The Paper Garden Presents”, co daje płytę, która jest zarówno zabawna, jak i progresywna”.

Po wydaniu The Paper Garden spotkał się z pozytywnymi recenzjami, ale bez wsparcia jednej lub dużej wytwórni płytowej, album okazał się komercyjną klapą. The Paper Garden rozpadł się w 1969 roku i przez jakiś czas ich album pozostawał w zapomnieniu. Jednak w 2002 roku wytwórnia Gear-Fab Records wydała zremasterowaną wersję albumu. Od tego czasu pojawiły się kolejne reedycje w Relics Records w 2012 roku oraz Sundazed Music w 2014 roku. Ponowne uznanie dla „The Paper Garden” sprawiło, że wielu krytyków muzycznych uznało album za dobrze wykonany utwór z ery psychodelii.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Paper Garden	Paper Garden	06.1969	-	-	Musicor 3175	[produced by Geoff Turner]

Fatman Scoop

Isaac Freeman III (ur. 6 sierpnia 1968r - zm. 31 sierpnia 2024r), lepiej znany pod pseudonimem
scenicznym Fatman Scoop, był amerykańskim artystą hip-hopowym. Znany ze swojego donośnego, surowego wokalu w różnych utworach hip-hopowych, najbardziej znany był z gościnnych występów w singlach z 2005 roku „Lose Control” Missy Elliott i „It's Like That” Mariah Carey, a także z przeboju z 1999 roku „Be Faithful” (z udziałem Crooklyn Clan), który w 2003 roku znalazł się na szczycie listy przebojów w Wielkiej Brytanii.

Isaac Freeman III urodził się 6 sierpnia 1968 roku na Manhattanie w Nowym Jorku i dorastał w Harlemie, jako syn Clary i Isaaca Freemana Jr.[a]. Uczęszczał do Cardinal Hayes High School i New York Institute of Technology.

Freeman przyjął pseudonim sceniczny „Fatman Scoop” od przezwiska nadanego mu przez wujka Jacka w dzieciństwie, ponieważ uwielbiał lody. Po raz pierwszy zyskał rozgłos dzięki wydaniu singla „Be Faithful” (z udziałem Crooklyn Clan), który w październiku 2003 roku, cztery lata po premierze, znalazł się na szczycie list przebojów w Wielkiej Brytanii i Irlandii, a w Danii i Australii znalazł się w pierwszej dziesiątce. W trakcie swojej kariery Fatman Scoop współpracował z wieloma artystami, między innymi przy remiksie utworu „Salt Shaker” Ying Yang Twins z 2004 roku, remiksie utworu „So Excited” Janet Jackson z 2006 roku, remiksie utworu „When I Grow Up” The Pussycat Dolls z 2008 roku, remiksie utworu „One Love” Davida Guetty z 2009 roku oraz singlu Skrillexa „Recess” z 2014 roku.

W 2004 roku Fatman Scoop wystąpił w brytyjskim serialu Chancers, emitowanym na Channel 4, gdzie był mentorem sześciu brytyjskich muzyków próbujących odnieść sukces w Stanach Zjednoczonych.W 2007 roku zagrał rolę w animowanym serialu telewizyjnym The Boondocks, grając samego siebie w 5. odcinku 2. sezonu, „The Story of Thugnificent” oraz w 15. odcinku tego samego sezonu, „The Story of Gangstalicious Part 2”. W 2008 roku Fatman Scoop i jego ówczesna żona Shanda prowadzili reality show i podcast na MTV pod tytułem „Man and Wife”. Program poruszał tematy takie jak praca, finanse, związki i seks. 27 sierpnia 2015 roku Fatman Scoop wziął udział w programie Celebrity Big Brother 16: UK vs. USA w Wielkiej Brytanii jako uczestnik. 14 września, jako trzeci współlokator, został eksmitowany, 20. dnia, zajmując 11. miejsce.

W lipcu 2018 roku Fatman Scoop pojawił się w remiksie singla Ciary „Level Up”, w którym wystąpiła również Missy Elliott; remiks singla był pierwszym utworem, w którym wystąpili wszyscy trzej artyści od czasu „Lose Control” z 2005 roku.Podczas pandemii COVID-19, nie mogąc podróżować, Fatman Scoop musiał zrezygnować z bycia hypemanem, więc założył inne firmy, w tym transport ciężarowy i firmę produkującą lody.

Freeman miał dwoje dzieci. Ożenił się dwukrotnie, raz z Shandą. Rozwiedli się po 13 latach związku.30 sierpnia 2024 roku Freeman zasłabł podczas występu w Hamden w stanie Connecticut; Na miejscu zdarzenia wykonano resuscytację krążeniowo-oddechową, a następnie przewieziono pacjenta do pobliskiego szpitala.Następnego dnia ogłoszono, że zmarł w wieku 56 lat. Stwierdzono, że przyczyną zgonu była naturalna choroba serca spowodowana nadciśnieniem tętniczym i miażdżycą.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where U @?	Fatman Scoop with The Crooklyn Clan	05.1998	-	-	AVB 53	[produced by DJ Riz, DJ Sizzahandz][77[7].R&B; Chart]
Be Faithful	Fatman Scoop featuring The Crooklyn Clan	03.1999	-	-	AVB 86	[written by Isaac Freeman, Edmund Bini ,Joseph Rizzo ,Sean Combs ,Schon Crawford ,Clarence Emery, Bernard Edwards, Faith Evans ,Ronald Lawrence, Nile Rodgers ,James Alexander ,Ben Cauley, Johnny Hammond, Allen Jones, William McLean, Andres Titus][produced by DJ Sizzahandz, DJ Riz, Fatman Scoop ,Crooklyn Clan][92[4].R&B; Chart]
It Takes Scoop	Fatman Scoop with with DJ Kool	07.2000	-	-	Instant 147	[written by Fatman Scoop, Giotto Bini ,Andrea Rizzo][produced by The Crooklyn Clan][85[7].R&B; Chart]
Let's Git Doe	The Beatnuts Featuring Fatman Scoop	06.2001	-	-	Loud 9008	[written by DeVante Swing, Al B. Sure!][produced by I. Freeman, J. Tineo, L. Fernandez][87[3].R&B; Chart]
Be Faithful	Fatman Scoop feat. featuring The Crooklyn Clan	03.1999	1[2][16]	-	Def Jam 9812716 [UK]	[gold-UK][written by Isaac Freeman, Edmund Bini ,Joseph Rizzo ,Sean Combs ,Schon Crawford ,Clarence Emery, Bernard Edwards, Faith Evans ,Ronald Lawrence, Nile Rodgers ,James Alexander ,Ben Cauley, Johnny Hammond, Allen Jones, William McLean, Andres Titus][produced by DJ Sizzahandz, DJ Riz, Fatman Scoop ,Crooklyn Clan]
It Takes Scoop	Fatman Scoop Featuring The Crooklyn Clan	02.2004	9[11]	-	Def Jam 9816983 [UK]	[written by Fatman Scoop, Giotto Bini ,Andrea Rizzo][produced by The Crooklyn Clan]
Lose Control	Missy Elliott Featuring Ciara & Fat Man Scoop	05.2005	12[10]	3[28]	Atlantic 93 787	[gold-UK][written by C. Harris, C. Hudson, G. Isaacs III, J. Atkins M. Elliott, R. Davis][produced by Missy Elliott][6[25].R&B; Chart]
Dance!	Fatman Scoop with Lumidee and Goleo VI	07.2006	99[1]	-	Universal 9859561 [UK]	[written by George Merrill, Shannon Rubicam, Cordell Burrell, Lumidee Cedeño, Isaac Freeman][produced by Reinhard Raith, Andreas Litterscheid]
U Sexy Girl	Fatman Scoop featuring Elephant Man and Jabba	09.2006	-	-	AVB 663	[93[1].R&B; Chart]