Z archiwum...rocka : Nowy Jork

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nowy Jork. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 12 lutego 2026

Man 2 Man

Man 2 Man (później znany jako Man to Man) był amerykańskim zespołem hi-NRG z
Nowego Jorku, założonym na początku lat 80-tych XX wieku. Najbardziej znany był z przebojów „Male Stripper”, „Energy Is Eurobeat” i „I Need a Man”.

Po zakończeniu sezonu The Fast, bracia Zone spędzili pierwszą połowę lat 80-tych, śpiewając na wielu płytach hi-NRG i disco dla producentów muzycznych, takich jak Bobby Orlando (płyty takie jak „Native Love” Divine i „Passion” The Flirts). Wkrótce potem założyli nowy zespół, który pierwotnie nazywał się Man's Favourite Sports. Jednak inny zespół już rościł sobie prawa do tej nazwy, więc stali się znani jako Man 2 Man. Man 2 Man występowali na żywo w większych klubach tanecznych Nowego Jorku: The Funhouse, The Limelight i The Saint. Wystąpili również na żywo w Heaven w Londynie w Wielkiej Brytanii. Duet nagrywał samodzielnie wyprodukowane 12-calowe single taneczne do 1985 roku. Kontynuowali występy na żywo, koncertując z Sylvesterem i Divine w średnich i dużych klubach w Wielkiej Brytanii, Ameryce Południowej i Meksyku.

Pod tą nazwą zespół stworzył swój największy hit, „Male Stripper”, nagrany we współpracy z kultowym producentem electro, Manem Parrishem. Pierwotnie wydany w Wielkiej Brytanii w sierpniu 1986 roku nakładem wytwórni Bolts Records, „Male Stripper” był wielkim klubowym hitem jesieni i osiągnął 64. miejsce na brytyjskiej liście przebojów we wrześniu.

Miki Zone zmarł 31 grudnia 1986 roku na zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych wywołane AIDS. Na początku 1987 roku „Male Stripper” ponownie pojawił się na brytyjskich listach przebojów i tym razem stał się jeszcze większym hitem, spędzając pięć tygodni w pierwszej dziesiątce i dwa tygodnie na 4. miejscu. W Australii utwór osiągnął 3. miejsce. „Male Stripper” był przełomowym przebojem crossover pop, a w marcu 1987 roku Man 2 Man pojawił się w segmencie brytyjskiego programu telewizyjnego Top of the Pops. Utwór „Male Stripper” pojawił się w brytyjskim filmie „The Fruit Machine” z 1988 roku. Kolejny singiel, „Who Knows What Evil”, osiągnął 90. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w kwietniu 1987 roku.

Po śmierci Miki, Paul Zone postanowił zmienić nazwę zespołu na Man to Man i nagrał cover przeboju Grace Jones „I Need a Man”, który osiągnął 43. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Paul Zone kontynuował nagrywanie pod tym pseudonimem do lat 90-tych, współpracując z takimi producentami jak Jacques Morali. Utwór „I'll Try Anything Once” ukazał się w 2008 roku na iTunes i zawierał wokal Debbie Harry z Blondie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Male Stripper (Part One)/Male Stripper (Part Two)	Man 2 Man	08.1986	4[26]	-	Bolts BOLTS 4/7	[written by Miki Zone][produced by Miki Zone, Paul Zone, Man Parrish]
Who Knows What Evil	Man Two Man	04.1987	90[3]	-	Nightmare MARES 3	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
I Need A Man/Energy Is Eurobeat	Man 2 Man	07.1987	43[3]	-	Bolts BOLTS 5	[written by Miki Zone][produced by Miki Zone, Paul Zone, Man Parrish]

niedziela, 8 lutego 2026

Man Parrish

Manuel Parrish (ur. 6 maja 1958 r.) to amerykański autor tekstów piosenek,
wokalista i producent. Wraz z takimi artystami jak Yellow Magic Orchestra, Kraftwerk, Art of Noise, Arthur Baker, Afrika Bambaataa, John Robie, Jellybean Benitez, Lotti Golden, Richard Scher i Aldo Marin, przyczynił się do powstania i zdefiniowania electro na początku lat 80-tych.

Parrish urodził się i wychował na Brooklynie w Nowym Jorku.Opuścił dom w wieku 14 lat i dołączył do grona osób, które co wieczór spotykały się w klubie nocnym Studio 54 na Manhattanie. Pseudonim „Man” nadał Parrishowi Andy Warhol i po raz pierwszy pojawił się w magazynie Warhol's Interview.

Wczesne występy Parrish'a w klubach hiphopowych w Bronksie były spektaklami świateł, brokatu i pirotechniki, czerpiącymi zarówno z mistycyzmu Warhola, jak i z twórczości Cold Crush Brothers. Jego pierwszym wydawnictwem był utwór „Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)” wydany w 1982 roku, który, jak powiedział Parrish, spotkał się z rasistowską reakcją ze strony afroamerykańskiej społeczności hiphopowej: „Tworzyłem muzykę, którą grali, a potem dowiedzieli się, że jestem biały i gejem i ją wycofali. Nie zaszkodziło to sprzedaży, ale było szokujące”. Utwór znalazł się w filmie „Wysyp żywych trupów” oraz grze wideo Grand Theft Auto: Vice City, która sprzedała się w milionach egzemplarzy. Został on wykorzystany w utworze „Follow 4 Now” zespołu Sway & King Tech z 1991 roku, pochodzącym z ich drugiego albumu „Concrete Jungle”.

Jego największym sukcesem na brytyjskich listach przebojów było nagranie utworu „Male Stripper” z zespołem Man 2 Man, który osiągnął 4. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ostatecznie podpisał kontrakt z Elektra Records za pośrednictwem menedżera Davida Bowiego, Tony'ego DeFriesa, który również zarządzał jego karierą muzyczną. Został jednak usunięty z wytwórni w 1984 roku, gdy postanowili nie wydawać albumu, który dla nich nagrał. Elektra podpisała z nim kontrakt na muzykę taneczną, a jego menedżer chciał, aby tworzył pop-rock.

Miksował, produkował i współpracował z różnymi artystami, takimi jak Boy George, Michael Jackson i Gloria Gaynor. Później był menedżerem trasy koncertowej Village People. W latach 2010. Parrish prowadził negocjacje z Pink Biscuit Records i miał wydać płytę za pośrednictwem Southern Fried Records, wytwórni należącej do Fatboya Slima. Zamiast tego Parrish założył własną wytwórnię. W latach 2000-2015 tworzył najdłużej działającą undergroundową imprezę klubową w Nowym Jorku, w CockBar.

W 2018 roku trzy jego dzieła muzyczne zostały przyjęte do stałej kolekcji MoMA w nowojorskim Museum of Modern Art. Są to ścieżki dźwiękowe do filmów Behive (współczesny film taneczny), The Jones's (niezależny film artystyczny) oraz teledysk do utworu „Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)” z 1983 roku. W 2018 roku wykonał również performans dźwiękowy - instalację dla MoMA PS1 zatytułowaną „The Box”, zadając pytanie: Czy dźwięk jest sztuką?

Parrish jest gejem. Mieszka w Port St. Lucie na Florydzie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)/Hip Hop, Be Bop (Part 2)	Man Parrish	03.1983	41[6]	-	Polydor POSP 575	[written by M. Parrish, R. A. Rodriguez, J. Robie][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish][66[8].R&B; Chart][4[19].Hot Disco/Dance;Importe/12 321 12"]
Heatstroke/Man Made	Man Parrish	06.1983	83[2]	-	Polydor POSP 593	[written by M. Parrish][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish]
Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)/Hip Hop, Be Bop (Part 2)	Man Parrish	09.1983	95[3]	-	Polydor POSP 575	[written by M. Parrish, R. A. Rodriguez, J. Robie][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish]
Boogie Down	Man Parrish	03.1985	56[4]	-	Polydor POSP 731	[written by J. Carter, M. Parrish, R. A. Rodriguez][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish][76[3].R&B; Chart]
Male Stripper (Part One)/Male Stripper (Part Two)	Man 2 Man Meet Man Parrish	08.1986	4[26]	-	Bolts BOLTS 4/7	[written by Miki Zone][produced by Man Parrish, Miki Zone, Paul Zone]

czwartek, 29 stycznia 2026

Brunswick Records

Początki Brunswick sięgają lat 40-tych XIX wieku ,kiedy firma ta zajmowała się

głównie produkcją osprzętu do stołów bilardowych.
Jako wytwórnia płytowa zaczynała swoją działalność w 1920 roku w Nowym Jorku.Kiedy w 1934r Brytyjski oddział Decca nabył prawa do katalogu Brunswick,założyli amerykańską fillię Decca,a Jack Kapp został jej szefem.
Płyty wydawane przez Brunswick we wczesnych latach 50-tych zawierały materiał nagrany dla tej osttniej i Decca w latach 30 i 40-tych.Dystrybucją ich nagrań zajmował się Coral Records,będący jednocześnie fillią amerykańskiej Decca.
W 1957 roku Brunswick startuje z nowym materiałem,a nagrywający artyści często nagrywali równolegle także w Coral Rec,w innej kofiguracji ,np.Crickets nagrywali dla Brunswick,a Buddy Holly & The Crickets dla Coral Rec.
Ważnym wydarzeniem dla wytwórni był kontrakt z Jackie Wilsonem w 1957r.,który stał się póżniej jej siłą napędową na rynku.Po odnowieniu kontraktu z wytwórnią w 1964 dostaje z Decca nowego managera Nata Tarnopola,który stał się jednocześnie "spiritus movens" firmy,mimo ,że oficjalnym jej prezydentem był Len Schneider.Kiedy w 1965r kariera Wilsona załamuje się przekazuje go w ręce Carla Davisa,który z powodzeniem reaktywuje jego sukcesy i w nagrodę został mianowany w pażdzierniku 1966r szefem artystycznym wytwórni.Za jego czasów Brunswick staje się jedną z ważniejszych label wydających muzykę soulową.
To on wyszukał dla wytwórni nowych obiecujących artystów jak:Chi-Lites,Young-Holt Trio,Barbara Acklin czy Gene Chandler.
Mimo wzrastającej pozycji na rynku,zaczęły się niesnaski między Tarnopolem a Marty Salkinem z kierownictwa Decca,co skończyło się tym ,że Decca sprzedała wytwórnię Tarnopolowi.Nat Tarnopol został prezydentem już niezależnej wytwórni,a jej wiceprezydentem Carl Davis.
Ten ostatni w 1967 zakłada nową wytwórnię Dakar.
W marcu 1976 roku Nat Tarnopol i inni trzej udziałowcy zostali oskarżeni o ukrywanie zysków ze sprzedaży około 500 000 płyt na sumę 300 000$.W grudniu 1977r zarzuty zostały oddalone,jednakże w 1978r proces wznowiono,lecz wkrótce go anulowano.
Wytwórnia trwała w zawieszeniu do 1981 r,a póżniej wydaje tylko materiał archiwalny,często innych wytwórni na który wcześniej nabyła licencję.
Nat Tarnopol umiera w 1987 roku,a gwiazda wytwórni Jackie Wilson po ataku serca podczas koncertu w 1975r zaprzestaje występów,spędzając następne 9 lat głównie w szpitalu,umierając w wieku 50 lat,w 1984 roku.

Single na liście przebojów "Billboard"
Tiger Rag Mills Brothers 19 1937 Razzle-Dazzle Bill Haley and The Comets 15 1955 Lonely Teardrops Jackie Wilson 7 1958 To Be Loved Jackie Wilson 22 1958 That`s Why (I Love You So) Jackie Wilson 13 1959 I`II Be Satisfied Jackie Wilson 20 1959 You Better Know It Jackie Wilson 37 1959 Doggin` Around Jackie Wilson 15 1960 Am I The Man Jackie Wilson 32 1960 A Woman, A Lover, A Friend Jackie Wilson 15 1960 Talk That Talk Jackie Wilson 34 1960 I'm Comin' On Back To You Jackie Wilson 19 1961 My Empty Arms Jackie Wilson 9 1961 Please Tell Me Why Jackie Wilson 20 1961 Baby Work Out Jackie Wilson 5 1963 Anyway, Anyhow, Anywhere Who 17 1965 I Can't Explain Who 8 1965 Whispers (Gettin` Louder) Jackie Wilson 11 1966 634-5789 Wilson Pickett 13 1966 A Legal Matter Who 32 1966 (For God`s Sake) Give More Power To The People Chi-Lites 26 1971 Have You Seen Her Chi-Lites 3 1971 Stoned Out Of My Mind Chi-Lites 30 1973
#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"
23.09.1957 1 That'll Be The Day...The Crickets__Brunswick 55009 27.05.1972 1 Oh Girl...Chi-Lites__Brunswick 55471
Albumy na liście przebojów "Billboard"
BL-754200 - Toby - Chi-Lites [1974] ( #181) BL-754197 - The Chi-Lites - Chi-Lites [1973] ( #89) BL-754188 - A Letter To Myself - Chi-Lites [1973] ( #50) BL-754184 - Greatest Hits - Chi-Lites [1972] ( #55) BL-754179 - A Lonely Man - Chi-Lites [1972] ( #5) BL-754170 - (For God's Sake) Give More Power To The People - Chi-Lites [1971] ( #12) BL-754152 - Give It Away - Chi-Lites [1969] ( #180) BL-754150 - Just A Melody - Young-Holt Unlimited [1969] ( #185) BL-754144 - Soulful Strut - Young-Holt Unlimited [1968] ( #9) BL-54134/BL-754134 - Manufacturers of Soul - Jackie Wilson & Count Basie [1968] ( #195) BL-54130/BL-754130 - Higher and Higher - Jackie Wilson [1967] ( #163) BL-54122/BL-757122 - Whispers - Jackie Wilson [1966] ( #108) BL-54121/BL-757121 - Wack Wack - Young-Holt Trio [1966] ( #132) BL-54110/BL-757110 - Baby Workout - Jackie Wilson [1963] ( #36) BL-54108/BL-757108 - Jackie Wilson at the Copa - Jackie Wilson [1962] ( #137)

sobota, 24 stycznia 2026

Viola Wills

Viola Mae Wilkerson (ur. 30 grudnia 1939r - zm. 6 maja 2009r), znana zawodowo jako
Viola Wills, była amerykańską wokalistka pop i R&B, najbardziej znaną z coverów klasyków i innych standardów, takich jak „Gonna Get Along Without You Now” (1979) zespołu Patience and Prudence, „If You Could Read My Mind” (1980) Gordona Lightfoota, „Up on the Roof” (1980) zespołu The Drifters, „Always Something There To Remind Me” Burta Bacharacha i Hala Davida (1980), singiel Doris Day „Secret Love” (1980), „If You Leave Me Now” (1981) zespołu Chicago i „Both Sides Now” (1986) Joni Mitchell.

Nagrała również jedną z niewielu wersji tanecznych klasyka Burta Bacharacha i Hala Davida „A House Is Not a Home” (1994), która różni się od podobnie zatytułowanego utworu „House Is Not a Home” Deborah Cox. Jej cover utworu Harolda Arlena i Teda Koehlera „Stormy Weather” osiągnął 4. miejsce na liście przebojów Billboard U.S. Hot Dance Club Play w 1982 roku, co jest najwyższą pozycją, jaką piosenka osiągnęła od czasu, gdy Billboard zaczął śledzić sprzedaż muzyki w 1947 roku. Chociaż oryginalna wersja z 1933 roku śpiewana przez Ethel Waters w Cotton Club w Harlemie, a późniejsza wersja z początku lat 40-tych w wykonaniu Leny Horne, sprzedawały się całkiem dobrze i zyskały znacznie większą popularność.

Urodzona jako Viola Mae Wilkerson w dzielnicy Watts w południowym Los Angeles, Wills wyszła za mąż w wieku nastoletnim. Urodziła sześcioro dzieci przed ukończeniem 21. roku życia. W 1965 roku odkrył ją Barry White, który podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Bronco Records i zmienił jej nazwisko na krótsze, sceniczne nazwisko Wills, od jej pierwszego nazwiska po mężu -Lyons. Karierę rozpoczęła w Konserwatorium Muzycznym w Los Angeles, a w kolejnych latach, oprócz współpracy z Whitem, występowała również z Joe Cockerem, Smokeyem Robinsonem i wieloma innymi uznanymi artystami tamtej epoki.

Pracując w Londynie jako jedna z wokalistek wspierających Cockera (nazywanych „Sanctified Sisters”), pracowała nad swoim debiutanckim albumem, na którym znalazła się jej autorska kompozycja, zatytułowana „Soft Centers”, z akompaniamentem muzyków sesyjnych Cockera.

Pierwszym dużym przełomem Wills w mainstreamie był cover utworu „Gonna Get Along Without Ya Now” z 1979 roku (utwór ukazał się 14 maja 1979 roku), który zapoczątkował serię hitów tanecznych.Wszystkie trzy utwory zapewniły Wills miejsce w Księdze Guinnessa Brytyjskich Przebojów.W 1982 roku jej cover utworu „Stormy Weather” osiągnął 4. miejsce na liście przebojów Hot Dance Club Play w USA. W 1983 roku nowo powstała wytwórnia płytowa RVA (Robert Viola Ashmun) wydała szereg utworów, w tym „Wall”, „Space” i „If These Walls Could Speak”.

Popyt na muzykę lat 80-tych sprowadził Wills z powrotem do Europy.Wystąpiła w programach Top of the Pops (11 października 1979), Pebble Mill, Soul Train (30 października 1971 [sezon 1, odcinek 5], gdzie wykonała piosenkę „Sweetback”), Later... with Jools Holland, Ronnie Scott's i Never Mind the Buzzcocks (17 lutego 2003 [sezon 12, odcinek 7]). Wills miała rezydenturę w Joogleberry Playhouse w Brighton, gdzie okazjonalnie wspierali ją mieszkający tam pianista Tom Phelan i gitarzysta jazzowy Shane Hill. Występowała również z zespołem soul fusion Gonzalez.

Chociaż Wills nie miała amerykańskiego przeboju, cieszyła się popularnością wśród społeczności gejowskiej, a jej single były popularne w klubach tanecznych. Wiele jej nagrań można znaleźć na różnych kompilacjach. Wśród tych utworów znajdują się „No News Is News”, „A House Is Not a Home”, „If You Could Read My Mind”, „Up on the Roof”, „Somebody's Eyes”, „Love Pains”, „Let's Love Now”, „Take One Step Forward” (autorstwa Willsa i Noela McCalli) oraz „Always Something There to Remind Me”.Jej wokale pojawiły się również w utworze house'owym My Friend Sam z 1992 roku „It's My Pleasure”, który później ukazał się na płycie Renaissance: The Mix Collection (1994).

21 lutego 1982 roku w hrabstwie Hennepin w stanie Minnesota poślubiła Roberta Chapella Ashmuna. Było to jej drugie małżeństwo. W 1983 roku nowożeńcy założyli wytwórnię płytową RVA (Robert Viola Ashmun). Wills zmarła na raka 6 maja 2009 roku w Phoenix w Arizonie. Jej pogrzeb odbył się 15 maja 2009 roku w kościele baptystów Macedonia Abbey w Los Angeles.Jej grób pozostaje nieoznakowany. Viola pozostawiła po sobie sześcioro dzieci: Vincenta, Christophera, Reginę, Ladonnę, Davida i Rejala. Miała 21 wnuków i ośmioro prawnuków.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gonna Get Along Without You Now/Your Love	Viola Wills	10.1979	8[10]	-	Ariola Hansa AHA 546	[written by Milton Kellem][produced by Jerry McCabe][52[10].Hot Disco/Dance;Sugar Hill 544 12"][#11 hit for Patience & Prudence in 1956]
If You Could Read My Mind/Somebody's Eyes	Viola Wills	08.1980	-	-	Ariola Hansa AHA 557	[written by Gordon Lightfoot][produced by Jerry McCabe][2[33].Hot Disco/Dance;Ariola 2203 12"]#5 hit for Gordon Lightfoot in 1971]
Stormy Weather	Viola Wills	04.1982	-	-	-	[written by Harold Arlen,Ted Koehler][produced by Viola Wills Aristides Jacobs][4[18].Hot Disco/Dance;Sunergy 0001 12"]
Dare To Dream /Both Sides Now	Viola Wills	03.1986	35[6]	-	Ariola Hansa AHA 546	[written by Viola Wills][produced by Willpower]
Gonna Get Along Without You Now [89]/89 Garage Mix	Viola Wills	08.1989	96[1]	-	Music Man MMPS 7006	[written by Milton Kellem][produced by Michael King ]

Angela Bofill

Angela Tomasa Bofill (ur. 2 maja 1954r - zm. 13 czerwca 2024r) była amerykańską wokalistką,
autorką tekstów i kompozytorką kubańsko-portorykańskich korzeni. Urodzona w Nowym Jorku, rozpoczęła karierę zawodową w połowie lat 70-tych XX wieku i jest najbardziej znana z takich singli jak „This Time I'll Be Sweeter”, „Angel of the Night” i „I Try”. Jej kariera trwała ponad cztery dekady.

Angela Tomasa Bofill urodziła się 2 maja 1954 roku w dzielnicy Brooklyn w Nowym Jorku, jej ojciec był Kubańczykiem, a matka Portorykanką. Wychowując się w Bronksie, Bofill dorastała słuchając muzyki latynoskiej, a także inspirowała się amerykańskimi wykonawcami. W dzieciństwie Bofill spędzała weekendy na nauce muzyki klasycznej i śpiewaniu w nowojorskim chórze All City Chorus, w którym występowali najlepsi śpiewacy ze wszystkich szkół średnich w pięciu dzielnicach. Uczęszczała do Hunter College High School, którą ukończyła w 1972 roku.Później Bofill studiowała w Manhattan School of Music, uzyskując tytuł licencjata muzyki w 1976 roku.

Bofill rozpoczęła karierę zawodową od śpiewania w okresie nastoletnim. Występowała z chórem Ricardo Marrero & the Group oraz Dance Theater of Harlem, zanim Dave Valentin, jej przyjaciel i flecista jazzowy, przedstawił ją Dave'owi Grusinowi i Larry'emu Rosenowi z wytwórni jazzowej GRP Records. Grusin i Rosen podpisali kontrakt z Bofill i wyprodukowali jej pierwszy album, „Angie”, w 1978 roku. „Angie” została dobrze przyjęta zarówno przez krytyków, jak i komercyjnie, a na jej płycie znalazł się singiel „This Time I'll Be Sweeter” (napisany wspólnie przez Gwen Guthrie i Harasa Fyre’a) oraz rozbudowana kompozycja jazzowa Bofill „Under the Moon and Over the Sky”.

Niecały rok później ukazał się drugi album, „Angel of the Night”, który przebił poprzednika. Album zawierał single „What I Wouldn't Do (For the Love of You)” i szybki utwór tytułowy, a także utwór „I Try”, napisany przez Bofill i coverowany przez Willa Downinga w 1991 roku. Odbiór tych albumów uczynił Bofill jedną z pierwszych latynoskich wokalistek, które odniosły sukces na rynkach R&B i jazzu.

Bofill zagrała wyprzedany koncert w Avery Fisher Hall w ramach Newport Jazz Festival 20 czerwca 1980 roku. Jej dyrektorem muzycznym był Onaje Allen Gumbs (klawisze), Sammy Figueroa (perkusja), 9-osobowy zespół oraz goście, w tym Steve Khan (gitara), Eddie Daniels (saksofon tenorowy i flet) oraz 24-osobowy chór. Clive Davis, szef Arista Records, wyraził zainteresowanie Bofill. Arista miała umowę dystrybucyjną z GRP. Bofill zmieniła wytwórnię na potrzeby swojego kolejnego albumu, Something About You (1981). Album, wyprodukowany przez Naradę Michaela Waldena, był próbą wprowadzenia Bofill do głównego nurtu R&B i popu. Nie odniósł on sukcesu tak dużego jak poprzednie wydawnictwa, pomimo singli „Holdin' Out for Love” i utworu tytułowego, które znalazły się na liście Top 40 R&B.

W następnym roku Bofill i Walden ponownie połączyli siły, wydając album „Too Tough”. Utwór tytułowy osiągnął 5. miejsce na liście przebojów R&B i spędził cztery tygodnie na 2. miejscu na liście przebojów Dance. Kolejny singiel, „Tonight I Give In”, dotarł do Top 20. Kilka miesięcy później Bofill wydała swój ostatni wspólny album z Waldenem, „Teaser”. Album nie dorównał sukcesowi „Too Tough”, ale przyniósł jeden hit R&B z Top 20, „I'm On Your Side”, który został coverowany przez wielu artystów, w tym przez Jennifer Holliday, która w 1991 roku miała z nim hit w Top 10.

Bofill nagrała jeszcze dwa albumy dla Aristy z pomocą The System i George'a Duke'a, zanim opuściła wytwórnię w połowie lat 80-tych. Po narodzinach córki przeniosła się do Capitol Records i producenta Normana Connorsa, wydając „Intuition” (1988), który przyniósł jej ostatni znaczący sukces na listach przebojów - cover utworu Gino Vannelliego „I Just Wanna Stop”, który dotarł do 11. miejsca na liście przebojów R&B. W ciągu kolejnych ośmiu lat nagrała trzy kolejne albumy, a także śpiewała chórki na płytach Diany Ross i Kirka Whaluma oraz na płycie Connorsa „Eternity” (2000).

Występowała na żywo (przed liczną publicznością na całym świecie, szczególnie w Azji) i wystąpiła w sztukach teatralnych „God Don't Like Ugly” i „What a Man Wants, What a Man Needs”. Koncertowała również w Stanach Zjednoczonych i Europie, występując z wieloma artystami jazzowymi.Bofill powróciła na scenę, za namową Engela, w programie „The Angela Bofill Experience” po tym, jak w 2007 roku straciła zdolność śpiewania po drugim udarze. W programie Bofill opowiedziała o swoim życiu i karierze, a dołączyli do niej Maysa Leak, Phil Perry i Melba Moore, którzy wykonali jej największe hity i autorskie piosenki. W 2012 roku Bofill została zaprezentowana i zaproszona na wywiad do serialu dokumentalnego TVOne „Unsung”. W 2023 roku Bofill została wpisana do Galerii Sław Autorek Tekstów Piosenek.

Bofill była żoną rolnika Richarda Vincenta od 1984 do 1994 roku i razem mają córkę o imieniu Shauna, urodzoną w listopadzie 1984 roku.

Bofill doznała udaru 10 stycznia 2006 roku i była sparaliżowana po lewej stronie ciała. Przeszła rekonwalescencję w szpitalu Sutter w Santa Rosa w Kalifornii i została wypisana z oddziału intensywnej terapii 15 stycznia.

Wymagała terapii logopedycznej i fizjoterapii. Bofill nie miała ubezpieczenia zdrowotnego, więc zorganizowano koncert charytatywny, aby opłacić jej rachunki szpitalne. Występ został zaplanowany przez Richa Engela, jej menedżera, oraz nowojorskie stacje radiowe Kiss FM i WFAN-FM. Odbył się 11 marca 2006 roku w Bergen Performing Arts Center w Englewood w stanie New Jersey. Później odbyły się podobne wydarzenia, a także zwrócono się o pomoc do Fundacji Rhythm and Blues. W tym czasie ukazał się jej album „Live from Manila” (nagrany we wrześniu 2004 roku). Bofill doznała drugiego udaru w lipcu 2007 roku, który wymagał terapii i spowodował upośledzenie mowy i sprawności ruchowej. Zmarła 13 czerwca 2024 roku w wieku 70 lat w domu swojej córki w Vallejo w Kalifornii. Msza żałobna Bofill odbyła się 28 czerwca 2024 roku w kościele katolickim św. Dominika w Benicia w Kalifornii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Time I'll Be Sweeter/Baby, I Need Your Love	Angela Bofill	05.1979	-	104[2]	Arista GRP 2500	[written by G. Guthrie, P. Grant][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][23[15].R&B; Chart]
What I Wouldn't Do (For The Love Of You)/Rainbow Child (Little Pas)	Angela Bofill	12.1979	-	-	Arista GRP 2503	[written by Denise Utt][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][18[16].R&B; Chart]
Angel Of The Night/Rainbow Child (Little Pas)	Angela Bofill	05.1980	-	-	Arista GRP 2504	[written by B. Hull, J. Devlin][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][67[5].R&B; Chart]
Something About You/Time To Say Goodbye	Angela Bofill	11.1981	-	-	Arista 0636	[written by John Lewis Parker, Allee Willis, Robert Wright][produced by Narada Michael Walden][21[13].R&B; Chart]
Holdin' Out For Love/Only Love	Angela Bofill	02.1982	-	-	Arista 0662	[written by Cynthia Weil, Tom Snow][produced by Narada Michael Walden][26[12].R&B; Chart]
Too Tough/Rainbow Inside My Heart	Angela Bofill	01.1983	-	-	Arista 1031	[written by Narada Michael Walden, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden][5[18].R&B; Chart][2[15].Hot Disco/Dance;Arista 729 12"]
Tonight I Give In/Song For A Rainy Day	Angela Bofill	05.1983	-	-	Arista 1060	[written by Lana Bogan, Donnie Shelton][produced by Narada Michael Walden][12[20].R&B; Chart]
I'm On Your Side/Gotta Make It Up To You	Angela Bofill	11.1983	-	-	Arista 9109	[written by Narada Michael Walden, Angela Bofill, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden ][20[16].R&B; Chart]
Special Delivery/Gotta Make It Up To You	Angela Bofill	03.1984	-	-	Arista 9156	[written by Narada Michael Walden, Preston Glass, Jeffrey Cohen ][produced by Narada Michael Walden][65[6].R&B; Chart][34[6].Hot Disco/Dance;Arista 9186 12"]
Can't Slow Down/No Love In Sight	Angela Bofill	11.1984	-	-	Arista 9270	[written by David Frank, Mic Murphy ][produced by David Frank, Mic Murphy][59[9].R&B; Chart][15[12].Hot Disco/Dance;Arista 9277 12"]
Let Me Be The One/Love Me For Today	Angela Bofill	02.1985	-	-	Arista 9312	[written by Angela Bofill, Alan Palanker, Rick Suchow][produced by David Frank, Mic Murphy][84[2].R&B; Chart]
Tell Me Tomorrow/(If You Wanna Love Me) "You're On"	Angela Bofill	10.1985	-	-	Arista 9414	[written by David Lasley, Randy Goodrum][produced by George Duke][72[6].R&B; Chart]
I Just Wanna Stop/Everlasting Love	Angela Bofill	10.1988	-	-	Capitol 44169	[written by Ross Vannelli][produced by Norman Connors][11[15].R&B; Chart]
Love Was Never	Marion Meadows Featuring Gene Rice And Angela Bofill	02.1992	-	-	Novus 64006	[written by Eliot Lewis][produced by Eliot Lewis][70[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Angie	Angela Bofill	02.1979	-	47[26]	GRP 5000	[produced by Dave Grusin, Larry Rosen]
Angel of the Night	Angela Bofill	11.1979	-	34[33]	GRP 5501	[produced by Dave Grusin, Larry Rosen]
Something About You	Angela Bofill	11.1981	-	61[22]	Arista 9576	[produced by Narada Michael Walden]
Too Tough	Angela Bofill	02.1983	-	40[32]	Arista 9616	[produced by Angela Bofill,Narada Michael Walden]
Teaser	Angela Bofill	11.1983	-	81[21]	Arista 8198	[produced by Narada Michael Walden,Denny Diante]

sobota, 10 stycznia 2026

Vanilla Fudge

Vanilla Fudge stanowili jedno z niewielu amerykańskich ogniw łączących psychodelię z tym, co

wkrótce stało się heavy metalem.

Choć zespół nagrywał autorski materiał, najbardziej znany był z głośnych, ciężkich, spowolnionych aranżacji współczesnych utworów popowych, rozdmuchujących je do epickich rozmiarów i skąpanych w psychodelicznej, przesterowanej mgiełce.

Pierwotnie Vanilla Fudge był blueeye soulowym cover bandem Electric Pigeons, który powstał w 1965 roku na Long Island w stanie Nowy Jork. Organista Mark Stein, basista Tim Bogert i perkusista Joey Brennan wkrótce skrócili nazwę do Pigeons i dołączyli do gitarzysty Vince'a Martella. Zdobyli rzesze fanów, intensywnie koncertując na Wschodnim Wybrzeżu i dorabiając, jako freelancerzy, wspierając girlsbandy. Na początku 1966 roku grupa nagrała zestaw ośmiu dem, które ukazały się kilka lat później pod tytułem „While the Whole World Was Eating Vanilla Fudge”, przypisanym Markowi Steinowi i zespołowi Pigeons.

Vanilla Fudge Zainspirowani Vagrants, innym zespołem działającym na klubowej scenie, którego liderem był przyszły gitarzysta Mountain, Leslie West, Pigeons zaczęli wkładać więcej wysiłku w przeprojektowywanie aranżacji swoich coverów. Byli tak dopracowani, że pod koniec roku perkusistę Brennana zastąpił bardziej utalentowany technicznie Carmine Appice. Na początku 1967 roku ich menedżer przekonał producenta George'a „Shadow” Mortona (który zajmował się żeńską grupą Shangri-Las, a później zajął się folkiem protestacyjnym), aby zobaczył ich występ na żywo. Pod wrażeniem ich ciężkiej, hardrockowej wersji utworu „You Keep Me Hangin' On” zespołu Supremes, Morton zaproponował nagranie utworu jako singla; w rezultacie grupa podpisała umowę z Atco, filią Atlantic, która zażądała zmiany nazwy.

Zespół zdecydował się na Vanilla Fudge, na cześć ulubionego smaku lodów. Płyta „You Keep Me Hangin' On” nie odniosła tak dużego sukcesu, jak oczekiwano, ale zespół intensywnie koncertował w ramach swojego debiutanckiego albumu „Vanilla Fudge”, pełnego coverów i jam session, który stopniowo poszerzał grono ich fanów. W 1968 roku ich kariera zaczęła się rozkręcać: na początku roku wystąpili jako headliner w Fillmore West z zespołem Steve Miller Band, wykonali „You Keep Me Hangin' On” w programie „The Ed Sullivan Show” i wydali swój drugi album, „The Beat Goes On”. Pomimo nieco artystycznego, pobłażliwego charakteru, album okazał się hitem, wspinając się do pierwszej dwudziestki. Tego lata Atco wznowiło „You Keep Me Hangin' On”, a tym razem płyta znalazła się w pierwszej dziesiątce.

Po nim ukazał się „Renaissance”, jeden z najlepszych albumów Vanilla Fudge, który również trafił do pierwszej dwudziestki. Zespół wsparł go trasą koncertową z Jimim Hendrixem, otwierając kilka koncertów na pożegnalnej trasie Cream, a pod koniec roku, ponownie koncertując z początkującym Led Zeppelin jako supportem. W 1969 roku zespół kontynuował trasę koncertową i wydał swój pierwszy album bez Mortona, rozbudowany, symfoniczny „Near the Beginning”. Po tym, jak część zespołu nagrała reklamę radiową z gitarzystą Jeffem Beckiem, zrodził się pomysł utworzenia power tria w stylu Cream z wieloma indywidualnymi solówkami. Wyczerpany ciągłymi trasami koncertowymi, zespół zdecydował, że europejska trasa koncertowa z końca 1969 roku będzie ich ostatnią.

Po wydaniu ostatniego albumu, „Rock & Roll”, Vanilla Fudge zagrał kilka pożegnalnych koncertów w USA i rozpadł się na początku 1970 roku. Bogert i Appice najpierw założyli hardrockowy zespół Cactus, a następnie dołączyli do Jeffa Becka w trafnie nazwanym zespole Beck, Bogert & Appice. Appice został aktywnym muzykiem sesyjnym i koncertowym, współpracując z różnymi artystami rockowymi i hardrockowymi.

Vanilla Fudge reaktywował się w 1984 roku, wydając kiepsko przyjęty album „Mystery”, a przez kolejne dwie dekady Vanilla Fudge organizował trasy koncertowe. Te reaktywacje często miały zróżnicowany skład, zawsze z Carmine Appice i zazwyczaj Timem Bogertem, choć ten ostatni zrezygnował z wczesnej wersji z lat 90-tych.

Na przełomie tysiącleci grupa - w składzie Appice, Bogert, klawiszowiec Bill Pascali i gitarzysta Vince Martell - rozpoczęła poważniejszy powrót, zapowiadany albumem „The Return” z 2002 roku. W kolejnych latach nastąpiło kilka drobnych zmian w składzie, a w 2007 roku Mark Stein zastąpił Pascaliego na wokalu i instrumentach klawiszowych. Grupa wydała wówczas album „Out Through the In Door” w 2007 roku. Po tym nastąpiły kolejne trasy koncertowe, a skład zespołu wciąż się zmieniał, a najbardziej znaczącym odejściem był Bogert w 2011 roku. Zastąpił go Pete Bremy, a Vanilla Fudge rozpoczęła trasę „Farewell Tour” w 2011 roku, która trwała kilka lat. Album studyjny „Spirit of '67” ukazał się w 2015 roku; zespół określił go jako swój najcięższy jak dotąd album. Tim Bogert zmarł 13 stycznia 2021 roku po zdiagnozowaniu u niego raka; miał 76 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Keep Me Hanging On/Take Me For A Little While	Vanilla Fudge	07.1967	18[11]	6[17]	Atco 6590	[written by B. Holland, L. Dozier, E. Holland][produced by Shadow Morton]
Where Is My Mind/The Look Of Love	Vanilla Fudge	02.1968	-	73[6]	Atco 6554	[written by Mark Stein][produced by Shadow Morton]
Take Me For A Little While/Thoughts	Vanilla Fudge	10.1968	-	38[8]	Atco 6616	[written by Trade Martin][produced by Shadow Morton]
Season Of The Witch, Pt. 1/Season Of The Witch, Pt. 2	Vanilla Fudge	12.1968	-	65[3]	Atco 6632	[written by Donovan Leitch][produced by Shadow Morton]
Shotgun/Good Good Lovin'	Vanilla Fudge	03.1969	-	68[5]	Atco 6655	[written by Autry DeWalt][produced by Vanilla Fudge]
Some Velvet Morning/People	Vanilla Fudge	05.1969	-	103[4]	Atco 6679	[written by Lee Hazlewood][produced by Vanilla Fudge][#26 hit for Nancy Sinatra & Lee Hazlewood in 1968]
Need Love/I Can't Make It Alone	Vanilla Fudge	08.1969	-	111[2]	Atco 6703	[written by Stein, Bogert, Martell, Appice][produced by Adrian Barber]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Vanilla Fudge	Vanilla Fudge	09.1967	31[4]	6[80]	Atco 224	[gold-US][produced by Shadow Morton]
The Beat Goes On	Vanilla Fudge	03.1968	-	17[33]	Atco 237	[produced by John Linde, Shadow Morton]
Renaissance	Vanilla Fudge	07.1968	-	20[33]	Atco 244	[produced by Shadow Morton]
Near the Beginning	Vanilla Fudge	03.1969	-	16[27]	Atco 278	[produced by Vanilla Fudge]
Rock & Roll	Vanilla Fudge	60.1969	-	34[13]	Atco 303	[produced by Adrian Barber]

wtorek, 6 stycznia 2026

Johnny Johnson and the Bandwagon

Johnny Johnson and the Bandwagon to amerykański zespół wokalno-soulowy,
popularny pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych Liderem zespołu był wokalista Johnny Johnson. Zespół jest prawdopodobnie najbardziej znany z chwytliwego przeboju „(Blame It) On the Pony Express”.

Johnson urodził się jako John A. Mathis 20 lipca 1942 roku w Belle Glade na Florydzie, jako syn Lillie Kate Mathis, która później wyszła za mąż za Lucine'a Johnsona. Jako dziecko przeprowadził się do Rochester w stanie Nowy Jork, a później śpiewał w kilku lokalnych zespołach, w tym w Bandwagons [sic]. Inni pierwsi członkowie zespołu to Terry Lewis (urodzony w Baltimore w stanie Ohio), Jerry Ferguson i Wade Davis. Ferguson i Davis opuścili grupę, a po odkryciu przez producenta muzycznego Denny'ego Randella z Epic Records, do Johnsona i Lewisa dołączyli inni wokaliści Arthur "Artie" Fullilove (ur. w Nowym Jorku) i Billy Bradley (William Dillard Bradley, ur. w Rzymie w Alabamie, 16 października 1941 r.).

W marcu 1968 r. w Nowym Jorku grupa nagrała "Breakin' Down the Walls of Heartache", piosenkę napisaną i wyprodukowaną przez Randella i jego stałą partnerkę Sandy Linzer. Płyta była grana w Filadelfii, ale odniosła większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, gdzie koncertowali. Swój pierwszy duży przebój w Wielkiej Brytanii mieli w październiku 1968 r. z piosenką "Breakin' Down the Walls of Heartache", wydaną przez wytwórnię Direction, część CBS, która osiągnęła 4. miejsce na UK Singles Chart.Utwór „Breakin' Down the Walls of Heartache” zyskał nowe życie w 1980 roku, kiedy to został coverowany przez Dexys Midnight Runners na stronie B utworu „Geno”, a w 1981 roku znalazł się na solowym albumie Brama Czajkowskiego, byłego członka The Motors. Utwór cieszył się popularnością w brytyjskich klubach soulowych na początku lat 80-tych.

W numerze magazynu „Melody Maker” z 9 listopada, gdy „Breaking Down the Walls of a Heartache” zajmował 17. miejsce na liście przebojów „Melody Maker Pop 30”, pojawiła się informacja o planowanym pięciotygodniowym tournée po Wielkiej Brytanii, rozpoczynającym się pod koniec miesiąca. W skład zespołu wchodzili wówczas John Johnson, Arthur Fullilove, Terry Lewis i Billy Bradley. W 1969 roku pierwotny zespół rozpadł się, a wszystkie kolejne wydawnictwa były reklamowane jako Johnny Johnson and His Bandwagon.W rzeczywistości zespół składał się zasadniczo z Johnsona plus dodatkowych wokalistów, którzy byli zatrudniani do nagrywania, tras koncertowych i występów telewizyjnych. Ponieważ odnieśli o wiele większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, osiedlili się w Londynie, a autor tekstów piosenek Tony Macaulay był głównym odpowiedzialnym za kolejny etap ich kariery.

Ich przeboje znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów dzięki „Sweet Inspiration” (1970) i „(Blame It) On the Pony Express” (1970). Ten ostatni utwór został napisany przez Macaulaya, Rogera Cooka i Rogera Greenawaya. Ich kariera nagraniowa trwała przez lata 70-tych XX wieku, kiedy to ukazał się album „Soul Survivor” z 1971 roku, wyprodukowany przez Macaulaya, a także kolejne, mniej udane single z tego samego roku, w tym „Sally Put Your Red Shoes On” i cover utworu Boba Dylana „Mr Tambourine Man” nagrany dla wytwórni Bell.

Odeszli z Bell, by wydać kolejne single, w tym „Honey Bee” (1972) dla Stateside Records oraz „Music to My Heart” (1975), cover singla Patti Austin z lat 60-tych dla ABC Records, nagranego dla Epic Records, wyprodukowanego przez Biddu. Został on również wydany jako strona B reedycji „Breakin' Down The Walls Of Heartache” z 1975 roku, również nakładem Epic. Ich sukces komercyjny w Wielkiej Brytanii osłabł, ponieważ ich styl stał się przewidywalny i mniej modny. Jednak ich wczesne hity nadal były cenione jako klasyka muzyki northern soul , ponieważ opowiadali się za bardziej komercyjnym stylem pop-soul, podobnym w brzmieniu do wczesnego Tamla Motown, w przeciwieństwie do bardziej funkowego, progresywnego stylu preferowanego przez współczesnych artystów, takich jak Sly & the Family Stone i The Isley Brothers.

Johnson od kilku lat nie czuł się dobrze, a malejący sukces komercyjny i presja związana z trasami koncertowymi na początku lat 70-tych odcisnęły na nim swoje piętno. Przeszedł na emeryturę z branży muzycznej, a później pracował w różnych zawodach, między innymi jako kierowca autobusu szkolnego. Johnson zmarł w Rochester w stanie Nowy Jork 2 marca 2023 roku w wieku 80 lat. Członek grupy, William Bradley, został działaczem społecznym i pastorem działającym w International Missionary Outreach Society w Nowym Jorku. W 2011 roku opublikował wspomnienia pt. „Look Where He Brought Me From: From Darkness to Light”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby Make Your Own Sweet Music/On the Day We Fall in Love	Bandwagon	05.1968	-	-	Epic 10 255 [US]	[written by D. Randell, S. Linzer][produced by D. Randell, S. Linzer][48[2].R&B; Chart]
Breakin' Down the Walls of Heartache/Dancin' Master	Bandwagon	08.1968	4[15]	115[1]	Direction 583 670	[written by Sandy Linzer, Denny Randell][produced by Sandy Linzer, Denny Randell]
You/You Blew Your Cool And Lost Your Fool	Johnny Johnson and the Bandwagon	02.1969	34[4]	-	Direction 583 923	[written by Denny Randell][produced by Denny Randell]
Let's Hang On/I Ain't Lyin'	Johnny Johnson and the Bandwagon	06.1969	36[6]	-	Direction 584 180	[written by D. Randell, S. Linzer, B. Crewe][produced by Denny Randell]
Sweet Inspiration/Pride Comes Before A Fall	Johnny Johnson and the Bandwagon	07.1970	10[13]	-	Bell BLL 1111	[written by John Cameron][produced by Tony Macaulay]
(Blame It) On The Pony Express/Never Let Her Go	Johnny Johnson and the Bandwagon	11.1970	7[12]	-	Bell BLL 1128	[written by Tony Macaulay, Greenaway, Cook ][produced by Tony Macaulay]

poniedziałek, 5 stycznia 2026

Partners in Kryme

Partners in Kryme (lub Partnerz in Kryme) to amerykański duet hiphopowy z Nowego Jorku.
Jego członkami byli James Alpern i Richard Usher, posługujący się pseudonimami scenicznymi odpowiednio DJ Keymaster Snow i MC Golden Voice. Najbardziej znany jest z debiutanckiego singla „Turtle Power!”, który został napisany i wykorzystany w filmie „Wojownicze Żółwie Ninja” z 1990 roku. Stał się on międzynarodowym hitem, osiągając 13. miejsce na listach przebojów w USA i pierwsze miejsce przez cztery tygodnie w Wielkiej Brytanii.

Utwór zyskał złą sławę z powodu błędnego nazwania Raphaela „liderem grupy”. Usher w wywiadzie stwierdził, że grupa nie miała wcześniej żadnej wiedzy o „Wojowniczych Żółwiach Ninja” i oparł tekst piosenki na streszczeniu podanym przez producentów. Ponieważ Raphael był głównym bohaterem pierwszego filmu, spodziewali się, że to on będzie liderem. Zanim się dowiedzieli, że tak nie jest, piosenka była już ukończona, a zdjęcia do niej prawie ukończone.

Drugi singiel, „Undercover”, został wydany przez Capitol Records, ale grupa nigdy nie wydała albumu studyjnego. Kolejny utwór, „Love 2 Love U”, został nagrany w 1991 roku na potrzeby ścieżki dźwiękowej filmu Cool as Ice. Według brytyjskiego magazynu Smash Hits, słowo Kryme jest w rzeczywistości akronimem od K.eep R.hythm Y.our M.otivating E.lement; 30 maja 2015 roku Partners In Kryme wydali na swoim oficjalnym kanale YouTube nowy singiel poświęcony Wojowniczym Żółwiom Ninja, zatytułowany „Rock The Halfshell”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Turtle Power/Splinter's Tale I & Splinter's Tale II [John Du Prez]	Partners in Kryme	04.1990	-	13[16]	SBK 07325	[gold-US][written by James P. Alpern, Richard A. Usher Jr.][produced by Partners In Kryme ][23[9].R&B; Chart][piosenka z filmu "Teenage Mutant Ninja Turtles"]
Undercover	Partners in Kryme	11.1990	92[1]	-	SBK SBK 15 [UK]	[written by James P. Alpern, Richard A. Usher Jr.][produced by Partners In Kryme, Shane Faber ]

czwartek, 1 stycznia 2026

Philip Medley

Philip Medley (ur. 9 kwietnia 1916r -zm. 3 października 1997r) był amerykańskim
autorem tekstów piosenek, znanym z kompozycji „Twist and Shout”, którą napisał wspólnie z Bertem Russellem. Utwór zyskał popularność, gdy coverowali go zarówno Isley Brothers, jak i Beatlesi. Medley zarządzał również zespołem Everglades, w którego skład wchodzili Jerry Hayward (lider), Robert Leak (znany również jako Bobby „T-Boy” Taylor z „Magnetic Touch”, ojciec Roberta Taylora Jr.), James McCauthin, David Cox i Herbie Hancock. Medley skomponował i wyprodukował dla nich piosenkę zatytułowaną „Limbo Lucy” w 1962 roku dla Capitol Records.

Medley napisał również „A Million to One” i był współautorem, również z Russellem, utworu „If I Didn't Have a Dime” dla Gene'a Pitneya. Był również współautorem utworu „Killer Joe”, nagranego przez wiele zespołów, w tym Rocky Fellers, The Rivieras i Kingsmen. W 1994 roku grał na gitarze w zespole Jeffersons podczas koncertu charytatywnego Great Oak Farm. Siostrzenicą Medleya jest piosenkarka Sharon Brown, która w 1982 roku znalazła się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Billboard Hot Dance Club Play dzięki utworowi „I Specialize in Love”.

Kompozycje Philipa Medley'a na listach przebojów

[with  William Sanford]
  .1953 Fat Daddy Dinah Washington  10.R&B Chart
  .1953 TV is the Thing (This Year) Dinah Washington 3.R&B Chart

[with  Vic Abrams]
07/1953 Love Me, Love Me Dean Martin 25.US
07/1953 Love Me, Love Me Bobby Wayne 18.US

[solo]
08/1960 A Million to One Jimmy Charles 5.US
01/1968 A Million to One The Five Stairsteps 68.US
04/1969 A Million to One Brian Hyland 90.US
08/1973 A Million to One Donny Osmond 23.US

[with   Bert Russell]
11/1960 Push, Push Ted Taylor 90.US
06/1962 Twist and Shout The Isley Brothers 17.US/42.UK
09/1962 If I Didn't Have a Dime (To Play the Jukebox) Gene Pitney 58.US
07/1963 Twist and Shout The Tremeloes 4.UK
03/1964 Twist and Shout The Beatles 2.US
11/1984 Twist & Shout / I Can't Explain The Who 87.UK
11/1988 Twist and Shout Salt-N-Pepa 4.UK
12/1993 Twist and Shout Chaka Demus & Pliers 1.UK
11/2010 Twist and Shout The Beatles 48.UK

[with  B. Traynor]
01/1962 I Got a Funny Kind of Feeling Maxine Brown 104.US

[with  Bert Berns, Bob Elgin]
03/1963 Killer Joe The Rocky Fellers 16.US
04/1966 Killer Joe The Kingsmen 77.US

poniedziałek, 29 grudnia 2025

Dean Parrish

Dean Parrish (ur. jako Philip Anastasi lub Anastasia; 30 grudnia 1942r - zm. 8 czerwca 2021r) był
amerykańskim wokalistą z Nowego Jorku, najbardziej znanym z utworu „I'm on My Way”, który zasłynął jako przedostatni utwór zagrany podczas ostatniego całonocnego koncertu muzyki soul w kasynie Wigan. W latach 2000., we współpracy z Lordem Large'em, nagrał niewielki przebój „Left Right & Centre”.

Anastasi urodził się we włoskiej rodzinie i wychował się w nowojorskiej dzielnicy Little Italy. Mieszkał przy torach kolejowych na Brooklynie. Anastasi śpiewał jako drugi tenor w ulicznej grupie doo-wop i uczęszczał do School of Industrial Arts. Został zauważony przez tego samego menedżera, który opiekował się zespołami The Mystics i The Passions, i który próbował przekonać Anastasiego, aby przeszedł z drugiego tenora na wokalistę prowadzącego/solowego.

Lata 60. i 90-te XX wieku Peppermint Lounge był czołowym klubem nocnym Nowego Jorku na początku lat 60-tych. Anastasi często bywał w tym lokalu i ostatecznie pojawił się na liście gości. Za radą wokalisty The Ronettes, Ronniego Spectora, zmienił nazwisko na Dean Parrish i rozpoczął własną karierę nagraniową w 1964 roku. Podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Laurie. W latach 1964–1967 Parrish nagrywał dla czterech głównych amerykańskich wytwórni: Laurie, Warner Bros., Musicor Records i Boom.

Parrish odniósł pewien sukces dzięki singlom soulowym „I'm On My Way”, „Tell Her”, „Determination”, „Skate” i „Bricks, Broken Bottles and Sticks”. Brał udział w trasie koncertowej Dicka Clarka z programem „Caravan of Stars”, występując u boku takich gwiazd jak Mitch Ryder i Detroit Wheels, The Capitols i Lou Christie; pojawił się nawet w rewii Motown z The Supremes. Jednak jego kariera wokalna zaczęła zanikać. W 1967 roku Parrish powrócił do swojego pierwotnego nazwiska i został aktorem, który zaczął pojawiać się w telewizji i filmach. Utrzymywał się z muzycznego punktu widzenia, grając na gitarze z Herbie Mannem, a czasami jako frontman The Rosecrucians i Steeplechase.

W 1970 roku pracował jako muzyk sesyjny z Jimim Hendrixem i Santaną, a w 1972 roku grał na gitarze z Bobem Marleyem. Scena northern soulowa mocno zakorzeniła się w klubach nocnych w połowie lat 70-tych w Wielkiej Brytanii, gdzie grano rzadkie nagrania amerykańskiej muzyki soul. Nagranie Parrisha „I'm On My Way” zwróciło uwagę Russa Winstanleya, didżeja w Wigan Casino. Zaczął grać na płycie gramofonowej, która wkrótce stała się jedną z najpopularniejszych płyt w tym miejscu. Została ponownie wydana w 1975 roku przez wytwórnię UK Records i sprzedała się w nakładzie około 200 000 egzemplarzy. W lutym 1975 roku utwór osiągnął 38. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W rezultacie sprzedał się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy.

Zainteresowanie karierą nagraniową Parrisha z połowy lat 60. XX wieku zaczęło rosnąć, ale sam Parrish aż do początku XXI wieku nie zdawał sobie sprawy ze swojej popularności po drugiej stronie Atlantyku i w samym Wigan Casino. Zmienił nazwisko z powrotem na Phil Anastasi i nikt nie był w stanie go namierzyć, ponieważ jego poprzednie amerykańskie wytwórnie płytowe nie utrzymywały już z nim kontaktu. Jednak w 2001 roku Parrish skontaktował się z Winstanleyem, który po raz pierwszy wyjechał do Wielkiej Brytanii, około trzydzieści lat po swoim ostatnim koncercie. Parrish wystąpił przed tysiącami ludzi podczas weekendu Northern soul w Prestatyn w Walii. Po tym nastąpiły kolejne podróże do Europy, a także coraz więcej ról aktorskich.

Parrish spotkał się ze Stevem Cradockiem, gitarzystą Paula Wellera i członkiem Ocean Colour Scene. Cradock był przyjacielem Winstanleya i wręczył Parrishowi utwór „Left Right and Centre”, który Weller skomponował w wieku piętnastu lat. Parrish nagrał ten utwór z Lordem Largem w 2006 roku. Utwór znalazł się na płycie Large'a The Lord's First XI, na której znalazły się również nagrania Glenna Tilbrooka, Clema Curtisa, Roya Phillipsa i Lindy Lewis.Płyta, przypisana Lord Large Feat. Dean Parrish, okazała się niewielkim przebojem. W tygodniu 19 sierpnia zajęła 4. miejsce na liście Top Ten magazynu Music Week Townsend i 7. miejsce na liście Top 10 Indie Singles.

W tym samym tygodniu piosenka znalazła się również na liście National UK, osiągając 93. miejsce.Dalsze działania Po powrocie do Nowego Jorku zwerbował kilku starych przyjaciół (w tym członków Santany) i stworzył nowy singiel, cover utworu Timi Yuro „It'll Never Be Over for Me”, swój pierwszy solowy singiel od 41 lat. Jego debiutancki album, „Determination - The Northern Soul Sound of Dean Parrish”, miał ukazać się w 2008 roku. Pod pseudonimem „Philip J. Anastasia” wystąpił jako konferansjer w odcinku serialu „Rodzina Soprano”. Program „I'm On My Way - The Dean Parrish Story” został wyemitowany w sobotę 12 stycznia 2008 roku w BBC Radio 2. Zapowiedziano go jako „Gwiazdę północnego soulu, która sprzedała ponad milion płyt, ale ledwo zarobiła na swojej pracy. Pete Mitchell udaje się do Nowego Jorku, aby odszukać Parrisha, ujawniając niezwykłą historię, która obejmuje po drodze „Rodzinę Soprano” i Jimiego Hendrixa”.

Zmarł 8 czerwca 2021 roku o godzinie 18:00.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell Her/Fall On Me	Dean Parrish	07.1966	-	97[2]	Boom 60,012	[written by Bert Russell][produced by Richie Gottehrer]
I'm On My Way/Watch Out!	Dean Parrish	02.1975	38[5]	-	UK American 2	[written by Elliot Greenberg, Doug Morris][produced by Elliot Greenberg, Doug Morris]
Left Right And Centre/Sun In The Sands [Lord Large]	Lord Large Featuring Dean Parrish	08.2006	93[1]	-	Acid Jazz AJX 185 [UK]	[written by Paul Weller][produced by Andy Jones]