Johnny Johnson and the Bandwagon

Johnny Johnson and the Bandwagon to amerykański zespół wokalno-soulowy,
popularny pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych Liderem zespołu był wokalista Johnny Johnson. Zespół jest prawdopodobnie najbardziej znany z chwytliwego przeboju „(Blame It) On the Pony Express”. 

 Johnson urodził się jako John A. Mathis 20 lipca 1942 roku w Belle Glade na Florydzie, jako syn Lillie Kate Mathis, która później wyszła za mąż za Lucine'a Johnsona. Jako dziecko przeprowadził się do Rochester w stanie Nowy Jork, a później śpiewał w kilku lokalnych zespołach, w tym w Bandwagons [sic]. Inni pierwsi członkowie zespołu to Terry Lewis (urodzony w Baltimore w stanie Ohio), Jerry Ferguson i Wade Davis. Ferguson i Davis opuścili grupę, a po odkryciu przez producenta muzycznego Denny'ego Randella z Epic Records, do Johnsona i Lewisa dołączyli inni wokaliści Arthur "Artie" Fullilove (ur. w Nowym Jorku) i Billy Bradley (William Dillard Bradley, ur. w Rzymie w Alabamie, 16 października 1941 r.).

 W marcu 1968 r. w Nowym Jorku grupa nagrała "Breakin' Down the Walls of Heartache", piosenkę napisaną i wyprodukowaną przez Randella i jego stałą partnerkę Sandy Linzer. Płyta była grana w Filadelfii, ale odniosła większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, gdzie koncertowali. Swój pierwszy duży przebój w Wielkiej Brytanii mieli w październiku 1968 r. z piosenką "Breakin' Down the Walls of Heartache", wydaną przez wytwórnię Direction, część CBS, która osiągnęła 4. miejsce na UK Singles Chart.Utwór „Breakin' Down the Walls of Heartache” zyskał nowe życie w 1980 roku, kiedy to został coverowany przez Dexys Midnight Runners na stronie B utworu „Geno”, a w 1981 roku znalazł się na solowym albumie Brama Czajkowskiego, byłego członka The Motors. Utwór cieszył się popularnością w brytyjskich klubach soulowych na początku lat 80-tych.

W numerze magazynu „Melody Maker” z 9 listopada, gdy „Breaking Down the Walls of a Heartache” zajmował 17. miejsce na liście przebojów „Melody Maker Pop 30”, pojawiła się informacja o planowanym pięciotygodniowym tournée po Wielkiej Brytanii, rozpoczynającym się pod koniec miesiąca. W skład zespołu wchodzili wówczas John Johnson, Arthur Fullilove, Terry Lewis i Billy Bradley.   W 1969 roku pierwotny zespół rozpadł się, a wszystkie kolejne wydawnictwa były reklamowane jako Johnny Johnson and His Bandwagon.W rzeczywistości zespół składał się zasadniczo z Johnsona plus dodatkowych wokalistów, którzy byli zatrudniani do nagrywania, tras koncertowych i występów telewizyjnych. Ponieważ odnieśli o wiele większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, osiedlili się w Londynie, a autor tekstów piosenek Tony Macaulay był głównym odpowiedzialnym za kolejny etap ich kariery.

 Ich przeboje znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów dzięki „Sweet Inspiration” (1970) i ​​„(Blame It) On the Pony Express” (1970).  Ten ostatni utwór został napisany przez Macaulaya, Rogera Cooka i Rogera Greenawaya.  Ich kariera nagraniowa trwała przez lata 70-tych XX wieku, kiedy to ukazał się album „Soul Survivor” z 1971 roku, wyprodukowany przez Macaulaya, a także kolejne, mniej udane single z tego samego roku, w tym „Sally Put Your Red Shoes On” i cover utworu Boba Dylana „Mr Tambourine Man” nagrany dla wytwórni Bell.  

Odeszli z Bell, by wydać kolejne single, w tym „Honey Bee” (1972) dla Stateside Records oraz „Music to My Heart” (1975), cover singla Patti Austin z lat 60-tych dla ABC Records, nagranego dla Epic Records, wyprodukowanego przez Biddu. Został on również wydany jako strona B reedycji „Breakin' Down The Walls Of Heartache” z 1975 roku, również nakładem Epic. Ich sukces komercyjny w Wielkiej Brytanii osłabł, ponieważ ich styl stał się przewidywalny i mniej modny. Jednak ich wczesne hity nadal były cenione jako klasyka muzyki northern soul , ponieważ opowiadali się za bardziej komercyjnym stylem pop-soul, podobnym w brzmieniu do wczesnego Tamla Motown, w przeciwieństwie do bardziej funkowego, progresywnego stylu preferowanego przez współczesnych artystów, takich jak Sly & the Family Stone i The Isley Brothers. 

Johnson od kilku lat nie czuł się dobrze, a malejący sukces komercyjny i presja związana z trasami koncertowymi na początku lat 70-tych odcisnęły na nim swoje piętno. Przeszedł na emeryturę z branży muzycznej, a później pracował w różnych zawodach, między innymi jako kierowca autobusu szkolnego. Johnson zmarł w Rochester w stanie Nowy Jork 2 marca 2023 roku w wieku 80 lat.   Członek grupy, William Bradley, został działaczem społecznym i pastorem działającym w International Missionary Outreach Society w Nowym Jorku. W 2011 roku opublikował wspomnienia pt. „Look Where He Brought Me From: From Darkness to Light”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby Make Your Own Sweet Music/On the Day We Fall in Love	Bandwagon	05.1968	-	-	Epic 10 255 [US]	[written by D. Randell, S. Linzer][produced by D. Randell, S. Linzer][48[2].R&B; Chart]
Breakin' Down the Walls of Heartache/Dancin' Master	Bandwagon	08.1968	4[15]	115[1]	Direction 583 670	[written by Sandy Linzer, Denny Randell][produced by Sandy Linzer, Denny Randell]
You/You Blew Your Cool And Lost Your Fool	Johnny Johnson and the Bandwagon	02.1969	34[4]	-	Direction 583 923	[written by Denny Randell][produced by Denny Randell]
Let's Hang On/I Ain't Lyin'	Johnny Johnson and the Bandwagon	06.1969	36[6]	-	Direction 584 180	[written by D. Randell, S. Linzer, B. Crewe][produced by Denny Randell]
Sweet Inspiration/Pride Comes Before A Fall	Johnny Johnson and the Bandwagon	07.1970	10[13]	-	Bell BLL 1111	[written by John Cameron][produced by Tony Macaulay]
(Blame It) On The Pony Express/Never Let Her Go	Johnny Johnson and the Bandwagon	11.1970	7[12]	-	Bell BLL 1128	[written by Tony Macaulay, Greenaway, Cook ][produced by Tony Macaulay]

Partners in Kryme

Partners in Kryme (lub Partnerz in Kryme) to amerykański duet hiphopowy z Nowego Jorku.
Jego członkami byli James Alpern i Richard Usher, posługujący się pseudonimami scenicznymi odpowiednio DJ Keymaster Snow i MC Golden Voice. Najbardziej znany jest z debiutanckiego singla „Turtle Power!”, który został napisany i wykorzystany w filmie „Wojownicze Żółwie Ninja” z 1990 roku. Stał się on międzynarodowym hitem, osiągając 13. miejsce na listach przebojów w USA i pierwsze miejsce przez cztery tygodnie w Wielkiej Brytanii.  

 

Utwór zyskał złą sławę z powodu błędnego nazwania Raphaela „liderem grupy”. Usher w wywiadzie stwierdził, że grupa nie miała wcześniej żadnej wiedzy o „Wojowniczych Żółwiach Ninja” i oparł tekst piosenki na streszczeniu podanym przez producentów. Ponieważ Raphael był głównym bohaterem pierwszego filmu, spodziewali się, że to on będzie liderem. Zanim się dowiedzieli, że tak nie jest, piosenka była już ukończona, a zdjęcia do niej prawie ukończone. 

 

 Drugi singiel, „Undercover”, został wydany przez Capitol Records, ale grupa nigdy nie wydała albumu studyjnego. Kolejny utwór, „Love 2 Love U”, został nagrany w 1991 roku na potrzeby ścieżki dźwiękowej filmu Cool as Ice. Według brytyjskiego magazynu Smash Hits, słowo Kryme jest w rzeczywistości akronimem od K.eep R.hythm Y.our M.otivating E.lement; 30 maja 2015 roku Partners In Kryme wydali na swoim oficjalnym kanale YouTube nowy singiel poświęcony Wojowniczym Żółwiom Ninja, zatytułowany „Rock The Halfshell”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Turtle Power/Splinter's Tale I & Splinter's Tale II [John Du Prez]	Partners in Kryme	04.1990	-	13[16]	SBK 07325	[gold-US][written by James P. Alpern, Richard A. Usher Jr.][produced by Partners In Kryme ][23[9].R&B; Chart][piosenka z filmu "Teenage Mutant Ninja Turtles"]
Undercover	Partners in Kryme	11.1990	92[1]	-	SBK SBK 15 [UK]	[written by James P. Alpern, Richard A. Usher Jr.][produced by Partners In Kryme, Shane Faber ]

Philip Medley

Philip Medley (ur. 9 kwietnia 1916r -zm.  3 października 1997r) był amerykańskim
autorem tekstów piosenek, znanym z kompozycji „Twist and Shout”, którą napisał wspólnie z Bertem Russellem. Utwór zyskał popularność, gdy coverowali go zarówno Isley Brothers, jak i Beatlesi. Medley zarządzał również zespołem Everglades, w którego skład wchodzili Jerry Hayward (lider), Robert Leak (znany również jako Bobby „T-Boy” Taylor z „Magnetic Touch”, ojciec Roberta Taylora Jr.), James McCauthin, David Cox i Herbie Hancock. Medley skomponował i wyprodukował dla nich piosenkę zatytułowaną „Limbo Lucy” w 1962 roku dla Capitol Records.  

Medley napisał również „A Million to One” i był współautorem, również z Russellem, utworu „If I Didn't Have a Dime” dla Gene'a Pitneya. Był również współautorem utworu „Killer Joe”, nagranego przez wiele zespołów, w tym Rocky Fellers, The Rivieras i Kingsmen. W 1994 roku grał na gitarze w zespole Jeffersons podczas koncertu charytatywnego Great Oak Farm. Siostrzenicą Medleya jest piosenkarka Sharon Brown, która w 1982 roku znalazła się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Billboard Hot Dance Club Play dzięki utworowi „I Specialize in Love”.

Kompozycje Philipa Medley'a na listach przebojów

[with William Sanford] .1953 Fat Daddy Dinah Washington 10.R&B Chart .1953 TV is the Thing (This Year) Dinah Washington 3.R&B Chart   [with Vic Abrams] 07/1953 Love Me, Love Me Dean Martin 25.US 07/1953 Love Me, Love Me Bobby Wayne 18.US   [solo] 08/1960 A Million to One Jimmy Charles 5.US 01/1968 A Million to One The Five Stairsteps 68.US 04/1969 A Million to One Brian Hyland 90.US 08/1973 A Million to One Donny Osmond 23.US   [with Bert Russell] 11/1960 Push, Push Ted Taylor 90.US 06/1962 Twist and Shout The Isley Brothers 17.US/42.UK 09/1962 If I Didn't Have a Dime (To Play the Jukebox) Gene Pitney 58.US 07/1963 Twist and Shout The Tremeloes 4.UK 03/1964 Twist and Shout The Beatles 2.US 11/1984 Twist & Shout / I Can't Explain The Who 87.UK 11/1988 Twist and Shout Salt-N-Pepa 4.UK 12/1993 Twist and Shout Chaka Demus & Pliers 1.UK 11/2010 Twist and Shout The Beatles 48.UK   [with B. Traynor] 01/1962 I Got a Funny Kind of Feeling Maxine Brown 104.US   [with Bert Berns, Bob Elgin] 03/1963 Killer Joe The Rocky Fellers 16.US 04/1966 Killer Joe The Kingsmen 77.US

Dean Parrish

Dean Parrish (ur. jako Philip Anastasi lub Anastasia; 30 grudnia 1942r - zm. 8 czerwca 2021r) był
amerykańskim wokalistą z Nowego Jorku, najbardziej znanym z utworu „I'm on My Way”, który zasłynął jako przedostatni utwór zagrany podczas ostatniego całonocnego koncertu muzyki soul w kasynie Wigan. W latach 2000., we współpracy z Lordem Large'em, nagrał niewielki przebój „Left Right & Centre”. 

 Anastasi urodził się we włoskiej rodzinie i wychował się w nowojorskiej dzielnicy Little Italy. Mieszkał przy torach kolejowych na Brooklynie. Anastasi śpiewał jako drugi tenor w ulicznej grupie doo-wop i uczęszczał do School of Industrial Arts. Został zauważony przez tego samego menedżera, który opiekował się zespołami The Mystics i The Passions, i który próbował przekonać Anastasiego, aby przeszedł z drugiego tenora na wokalistę prowadzącego/solowego. 

Lata 60. i 90-te XX wieku Peppermint Lounge był czołowym klubem nocnym Nowego Jorku na początku lat 60-tych. Anastasi często bywał w tym lokalu i ostatecznie pojawił się na liście gości. Za radą wokalisty The Ronettes, Ronniego Spectora, zmienił nazwisko na Dean Parrish i rozpoczął własną karierę nagraniową w 1964 roku. Podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Laurie. W latach 1964–1967 Parrish nagrywał dla czterech głównych amerykańskich wytwórni: Laurie, Warner Bros., Musicor Records i Boom. 

Parrish odniósł pewien sukces dzięki singlom soulowym „I'm On My Way”, „Tell Her”, „Determination”, „Skate” i „Bricks, Broken Bottles and Sticks”. Brał udział w trasie koncertowej Dicka Clarka z programem „Caravan of Stars”, występując u boku takich gwiazd jak Mitch Ryder i Detroit Wheels, The Capitols i Lou Christie; pojawił się nawet w rewii Motown z The Supremes. Jednak jego kariera wokalna zaczęła zanikać. W 1967 roku Parrish powrócił do swojego pierwotnego nazwiska i został aktorem, który zaczął pojawiać się w telewizji i filmach. Utrzymywał się z muzycznego punktu widzenia, grając na gitarze z Herbie Mannem, a czasami jako frontman The Rosecrucians i Steeplechase.  

W 1970 roku pracował jako muzyk sesyjny z Jimim Hendrixem i Santaną, a w 1972 roku grał na gitarze z Bobem Marleyem. Scena northern soulowa mocno zakorzeniła się w klubach nocnych w połowie lat 70-tych w Wielkiej Brytanii, gdzie grano rzadkie nagrania amerykańskiej muzyki soul. Nagranie Parrisha „I'm On My Way” zwróciło uwagę Russa Winstanleya, didżeja w Wigan Casino. Zaczął grać na płycie gramofonowej, która wkrótce stała się jedną z najpopularniejszych płyt w tym miejscu. Została ponownie wydana w 1975 roku przez wytwórnię UK Records i sprzedała się w nakładzie około 200 000 egzemplarzy. W lutym 1975 roku utwór osiągnął 38. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W rezultacie sprzedał się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy. 

 Zainteresowanie karierą nagraniową Parrisha z połowy lat 60. XX wieku zaczęło rosnąć, ale sam Parrish aż do początku XXI wieku nie zdawał sobie sprawy ze swojej popularności po drugiej stronie Atlantyku i w samym Wigan Casino. Zmienił nazwisko z powrotem na Phil Anastasi i nikt nie był w stanie go namierzyć, ponieważ jego poprzednie amerykańskie wytwórnie płytowe nie utrzymywały już z nim kontaktu. Jednak w 2001 roku Parrish skontaktował się z Winstanleyem, który po raz pierwszy wyjechał do Wielkiej Brytanii, około trzydzieści lat po swoim ostatnim koncercie. Parrish wystąpił przed tysiącami ludzi podczas weekendu Northern soul w Prestatyn w Walii. Po tym nastąpiły kolejne podróże do Europy, a także coraz więcej ról aktorskich. 

 Parrish spotkał się ze Stevem Cradockiem, gitarzystą Paula Wellera i członkiem Ocean Colour Scene. Cradock był przyjacielem Winstanleya i wręczył Parrishowi utwór „Left Right and Centre”, który Weller skomponował w wieku piętnastu lat. Parrish nagrał ten utwór z Lordem Largem w 2006 roku. Utwór znalazł się na płycie Large'a The Lord's First XI, na której znalazły się również nagrania Glenna Tilbrooka, Clema Curtisa, Roya Phillipsa i Lindy Lewis.Płyta, przypisana Lord Large Feat. Dean Parrish, okazała się niewielkim przebojem. W tygodniu 19 sierpnia zajęła 4. miejsce na liście Top Ten magazynu Music Week Townsend i 7. miejsce na liście Top 10 Indie Singles.

  W tym samym tygodniu piosenka znalazła się również na liście National UK, osiągając 93. miejsce.Dalsze działania Po powrocie do Nowego Jorku zwerbował kilku starych przyjaciół (w tym członków Santany) i stworzył nowy singiel, cover utworu Timi Yuro „It'll Never Be Over for Me”, swój pierwszy solowy singiel od 41 lat. Jego debiutancki album, „Determination - The Northern Soul Sound of Dean Parrish”, miał ukazać się w 2008 roku.  Pod pseudonimem „Philip J. Anastasia” wystąpił jako konferansjer w odcinku serialu „Rodzina Soprano”.   Program „I'm On My Way - The Dean Parrish Story” został wyemitowany w sobotę 12 stycznia 2008 roku w BBC Radio 2. Zapowiedziano go jako „Gwiazdę północnego soulu, która sprzedała ponad milion płyt, ale ledwo zarobiła na swojej pracy. Pete Mitchell udaje się do Nowego Jorku, aby odszukać Parrisha, ujawniając niezwykłą historię, która obejmuje po drodze „Rodzinę Soprano” i Jimiego Hendrixa”. 

 Zmarł 8 czerwca 2021 roku o godzinie 18:00. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell Her/Fall On Me	Dean Parrish	07.1966	-	97[2]	Boom 60,012	[written by Bert Russell][produced by Richie Gottehrer]
I'm On My Way/Watch Out!	Dean Parrish	02.1975	38[5]	-	UK American 2	[written by Elliot Greenberg, Doug Morris][produced by Elliot Greenberg, Doug Morris]
Left Right And Centre/Sun In The Sands [Lord Large]	Lord Large Featuring Dean Parrish	08.2006	93[1]	-	Acid Jazz AJX 185 [UK]	[written by Paul Weller][produced by Andy Jones]

Roger Atkins

Roger Jon Atkins (ur. 1944r) to amerykański autor tekstów piosenek i kompozytor.
Do jego najbardziej znanych utworów, w których współtworzył, należą „Make Me Your Baby” (napisany z Helen Miller i nagrany przez Barbarę Lewis), „It's My Life” (napisany z Carlem D'Errico i nagrany przez The Animals) oraz „Workin' On a Groovy Thing” (napisany z Neilem Sedaką i nagrany przez 5th Dimension). 

 Urodzony w Nowym Jorku, zainspirował się do pisania piosenek do musicali już jako nastolatek, po obejrzeniu musicalu „The Music Man” na Broadwayu. Zaczął pisać piosenki z Richardem Costierą i zdobył kontrakt z wydawnictwem muzycznym Hill & Range. Następnie współpracował z Teddym Vannem w Unbelievable Music, firmie z siedzibą przy 1650 Broadway. Jego pierwsze duże sukcesy przyniosły 1965 rok, kiedy wspólnie z Helen Miller napisał przeboje „Can't Let You Out of My Sight” Chucka Jacksona i Maxine Brown; „Make Me Your Baby” nagrane przez Barbarę Lewis oraz „Princess In Rags” nagrane przez Gene'a Pitneya. 

Napisał również, wraz z Carlem D'Errico, utwór „It's My Life” nagrany przez zespół The Animals. W połowie i pod koniec lat 60-tych Atkins współpracował jako współautor z Neilem Sedaką. Do ich udanych utworów należały „Kissin' My Life Away” nagrany przez The Hondells oraz „Workin' On a Groovy Thing”, nagrany najpierw przez Patti Drew, a później, z większym sukcesem, przez The 5th Dimension. Atkins napisał również tekst do utworu „The Kind of Girl I Could Love”, skomponowanego przez Mike'a Nesmitha i nagranego przez The Monkees. Album kompilacyjny „It's My Life: Roger Atkins Songbook, 1963–1969” ukazał się w 2015 roku. 

Piosenki Rogera Atkinsa na listach przebojów

[with Helen Miller] 08/1965 Can't Let You Out of My Sight Chuck Jackson & Maxine Brown 91.US 09/1965 Make Me Your Baby Barbara Lewis 11.US 11/1965 Princess in Rags Gene Pitney 37.US/9.UK 04/1966 Love Takes a Long Time Growing Deon Jackson 77.US 05/1966 Water Geno Washington & The Ram Jam Band 39.UK 4/1971 I'll Make You My Baby Bobby Vinton 101.US   [with Carl D'Errico] 10/1965 It's My Life The Animals 23.US/7.UK   [with Neil Sedaka] 08/1966 Kissin' My Life Away The Hondells 118.US 07/1968 Workin' on a Groovy Thing Patti Drew 62.US 07/1969 Workin' on a Groovy Thing The 5th Dimension 20.US

Okeh Records

Okeh Records-wytwórnia założona w Niemczech w 1910 roku przez Carla Linstroma,
posiadającego kilka wytwórni w różnych krajach.
W Stanach Zjednoczonych zakłada swoją siedzibę w 1918r, a jej szefem zostaje cień Linstroma-Otto Heineman.Podczas I wojny światowej funkcjonowała jako General Phonograph Corporation w Nowym Jorku,nagrywając różne gatunki muzyki,ale już w 1920 roku zaczyna nagrywać "czarną" muzykę w osobie Mamie Smith.
 

W następnej dekadzie wydaje płyty z jazzem i bluesem zawierające nagrania minn.Loisa Armstronga i Hot Seven Combos.
Od 1926 roku następuje szereg transakcji:najpierw General Phonograph Corporation zostaje sprzedany Columbia Phonograph Company.Osiem lat póżniej ta ostatnia zostaje kupiona przez American Record Corporation (ARC).Nowa korporacja tworzy wytwórnie Columbia i Vocalion.Ta znowu zostaje kupiona przez CBS która reanimuje Okeh z wytwórni Vocalion.
 

Była oddziałem giganta -Columbii,z niezależną dystrybucją płyt głównie rhythm' n' bluesowych.Na początku lat 50-tych gwiazdą wytwórni stał się Johnnie Ray ,którego przebój "Cry" osiągnął szczyt popowej listy przebojów.Było to czymś wyjątkowym dla wytwórni ,która specjalizowała się w wydawaniu muzyki rhythm' n' bluesowej w osobach:Chucka Willisa,Joe Williamsa,Red Sandersa czy The Ravens.Następne przeboje Ray' a wydawała już Columbia.
 

W kwietniu 1963 roku dyrektorem Okeh Records zostaje znany producent z Chicago-Carl Davis.Davis natychmiast ustanawia swoim asystentem ,Curtisa Mayfielda,członka wówczas The Impressions i jedną z osobistości chicagowskiej sceny muzycznej.Davis i Mayfield w ciągu roku uczynili z Okeh jedną z bardziej liczących się wytwórni płytowych.Stworzyli razem tzw. "Chicago sound" nowe brzmienie ,które było wynikiem pracy Mayfielda jako wiodącego kompozytora ,a Davisa jako producenta.Najbardziej znani wykonawcy tego nurtu to:Buckinghams,Chicago Transit Authority,Mob.
 

Davis wyprodukował także hity Majora Lance' a,Teda Taylora,Waltera Jacksona,Billy Butlera i Artistics.Kryzys wytwórni przyszedł w 1965 roku wraz z reorganizacją -wytwórni matki:Columbii.Postanowiono ,że Okeh będzie oddziałem Epic [wydzielonej wytwórni w wyniku reorganizacji],kierowanej przez Lena Levy.Levy wypowiedział pracę Davisowi [odszedł do Brunswick] patrząc niechętnie na jego współpracę z innymi wytwórniami.
Mimo udanego roku 1966 dla wytwórni,od tego czasu akcje firmy idą w dół.Obowiązki producenckie przejęli na siebie w tym czasie Larry Williams i Walter Jackson.Williams był nawet uważany za autora nowego brzmienia tzw. "Angel Town Sound".
 

To on sprowadził do wytwórni Johnny "Guitar" Watsona i wyprodukował nowe wersje przebojów Little Richarda.Nowy szef koncernu Richard Parker uznał Okeh wytwórnią niedochodową i w 1970 roku zamknął ją. 

Albumy na liście przebojów "Billboard" OKM-12105/OKS-14105 - The Monkey Time - Major Lance (10-63, #113) OKM-12106/OKS-14106 - Um, Um, Um, Um, Um, Um: The Best of Major Lance - Major Lance (3-64, #100) OKM-12110/OKS-14110 - Major's Greatest Hits - Major Lance (9-65, #109) OKM-12120/OKS-14120 - Speak Her Name - Walter Jackson (6-67, #194) OKM-12121/OKS-14121 - Greatest Hits: Recorded Live! - Little Richard (8-67, #184)

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

6723 I`ll Forgive You But I Can't Forget Roy Acuff and His Smokey Mountain Boys 3 12.1944 04755 New San Antonio Rose Bob Wills and His Texas Playboys 13 01.1941 6377 Joltin' Joe Di Maggio Les Brown & His Orch 16 10.1941 6430 Tis Autumn Les Brown & His Orch 19 12.1941 6021 There'll Be Some Changes Made Gene Krupa & His Orch 13 03.1941 6118 Georgia on my mind Gene Krupa & His Orch 18 06.1941 6130 Just a little bit South of North Carolina Gene Krupa & His Orch 9 08.1941 5888 I hear a rhapsody Al Donahue & His Orch 19 03.1941 6037 The wise old owl Al Donahue & His Orch 7 04.1941 5628 A million dreams ago Dick Jurgens & His Orch 14 08.1941 6209 Elmer's tune Dick Jurgens & His Orch 8 10.1941 6636 One dozen roses Dick Jurgens & His Orch 17 04.1942 5789 There i go Tommy Tucker Time 19 12.1940 5973 You walk by Tommy Tucker Time 16 02.1941 6320 I don't want to set the world on fire Tommy Tucker Time 4 09.1941 6120 Intermezzo [A love story] Charlie Spivak & His Orch 10 08.1941 6366 Let's go home Charlie Spivak & His Orch 19 12.1941 6458 This is no laughing matter Charlie Spivak & His Orch 8 01.1942 5789 There i go Tommy Tucker Time 19 12.1940 6716 The Prodigal Son Roy Acuff and His Smokey Mountain Boys 4 1944 7175 The Monkey Time/Mama Didn't Know Major Lance 03.1963 2.Billboard 7181 Hey Little Girl/Crying In The Rain Major Lance 09.1963 12.Billboard 7187 Um Um Um Um Um Um/Sweet Music Major Lance 04.1964 5.Billboard 7191 The Matador/Gonna Get Married Major Lance 03.1964 20.Billboard 7197 Girls/It Ain´t No Use Major Lance 06.1964 68.Billboard 7203 Rhythm/Please Don´t Say No More Major Lance 08.1964 22.Billboard 7204 It´s All Over/Lee Cross Walter Jackson 11.1964 67.Billboard 7209 I'm So Lost/Sometimes I Wonder Major Lance 01.1965 65.Billboard 7215 Special Love/Suddenly I´m All Alone Walter Jackson 01.1965 13.Billboard 7216 Come See/You Belong To Me My Love Major Lance 03.1965 20.Billboard 7219 Blowin'in The Wind/Welcome Home Walter Jackson 05.1965 15.Billboard 7221 I Can't Work No Longer/Tomorrow Is Another Day Billy Butler & Chanters 06.1965 6.Billboard 7223 Ain´t It A Shame/Gotta Get Away Major Lance 06.1965 20.Billboard 7226 Too Hot To Hold/Dark & Lonely Major Lance 09.1965 32.Billboard 7230 Misty/Finding Out The Hard Way Vibrations 10.1965 26.Billboard 7232 This Heart Of Mine/I´ll Come Running Artistics 12.1965 25.Billboard 7245 Right Track/Boston Monkey Billy Butler & Chanters 07.1966 24.Billboard 7247 It´s An Uphill Climb to the Bottom/Tear For Tear p/s Walter Jackson 06.1966 11.Billboard 7255 It´s The Beat/You´ll Want Me Back Major Lance 09.1966 37.Billboard 7256 After You there Can Be nothing/My Funny Valentine Walter Jackson 10.1966 40.Billboard 7257 Soul A Go-Go/And I Love Her Vibrations 11.1966 47.Billboard 7260 Not You/Corner In The Sun Walter Jackson 11.1966 46.Billboard 7267 Sookie Sookie/Love You Say Roy Thompson 01.1967 43.Billboard 7272 Speak Her Name/They Don´t Give Medals Walter Jackson 03.1967 22.Billboard 7274 A Quitter Never Wins/Mercy Mercy Mercy Larry Williams & Johnny Watson 03.1967 23.Billboard 7276 Pick Me/You Better Beware Vibrations 04.1967 39.Billboard 7285 My One Chance To Make It/Deep In Heart Of Harlem Walter Jackson 07.1967 47.Billboard 7298 Forever/Without A Doubt Major Lance 01.1968 49.Billboard 7300 Find Yourself Someone To Love/Nobody Larry Williams & Johnny Watson 01.1968 40.Billboard 7311 Love In Them There Hills/Remember The Rain Vibrations 05.1967 38.Billboard

 

Paper Garden

The Paper Garden to amerykański zespół grający psychodeliczny rock, założony w
Nowym Jorku w 1967 roku. Po zdobyciu sporej liczby fanów na Północnym Zachodzie, grupa nagrała swój jedyny album, „The Paper Garden”, w 1968 roku, który promował kilka stylów, od złożonej orkiestracji po ostrą psychodelię. Po wydaniu, nagrania te stały się uważane za jedne z najbardziej dopracowanych artystycznych manifestów ery psychodelii. 

Założony w 1967 roku zespół Paper Garden składał się z Joe Arduino (gitara basowa, wokal), Sandy Napoli (gitara rytmiczna, instrumenty klawiszowe, sitar, wokal), Paula LoGrande (gitara prowadząca, wokal), Jimmy'ego Tirelli (perkusja) i Johna Reicha (instrumenty klawiszowe). Z różnorodnymi talentami multiinstrumentalistów, trzema zdolnymi wokalistami i utalentowanymi autorami tekstów w Arduino, Napoli i LoGrande, zespół niemal bez wysiłku rozwinął złożone instrumentalne partie z „Revolver” Beatlesów i „Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band”.  

 The Paper Garden koncertował wzdłuż całego północno-wschodniego wybrzeża, zdobywając liczne grono fanów na lokalnych kampusach uniwersyteckich. W 1968 roku grupa wzbudziła zainteresowanie producenta muzycznego Geoffa Turnera, który pracował dla nowojorskiej wytwórni Musicor Records Aarona Schroedera. Zakładając, że zespół będzie nagrywał materiał, który usłyszy na scenie, Turner podpisał z Paper Garden kontrakt płytowy, mając ambicje stworzenia zespołu, który, jak miał nadzieję, będzie na czele psychodelii. Zamiast nagrywać materiał z koncertu, Paper Garden zdecydował się skomponować zupełnie nowy, ambitny repertuar. Album był znacznie bardziej rozbudowany i kosztowny w nagraniu, niż przewidywał Turner; Ostatecznie jednak zdecydował się nagrać płytę z aranżacjami orkiestry smyczkowej, udziałem trębacza sesyjnego, skrzypka i puzonisty oraz zawiłymi harmoniami wokalnymi.Krytyczka muzyczna Beverly Patterson, pisząca dla magazynu It's Psychedelic Baby!, stwierdza, że ​​album The Paper Garden był „wyraźnie inspirowany psychodelicznym hoodoo praktykowanym przez Beatlesów, szczyptą Idle Race i Bee Gees, a nawet wesołym stylem jugbandowym Lovin' Spoonful, który dodatkowo pojawia się na „The Paper Garden Presents”, co daje płytę, która jest zarówno zabawna, jak i progresywna”.

 Po wydaniu The Paper Garden spotkał się z pozytywnymi recenzjami, ale bez wsparcia jednej lub dużej wytwórni płytowej, album okazał się komercyjną klapą. The Paper Garden rozpadł się w 1969 roku i przez jakiś czas ich album pozostawał w zapomnieniu. Jednak w 2002 roku wytwórnia Gear-Fab Records wydała zremasterowaną wersję albumu. Od tego czasu pojawiły się kolejne reedycje w Relics Records w 2012 roku oraz Sundazed Music w 2014 roku. Ponowne uznanie dla „The Paper Garden” sprawiło, że wielu krytyków muzycznych uznało album za dobrze wykonany utwór z ery psychodelii. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Paper Garden	Paper Garden	06.1969	-	-	Musicor 3175	[produced by Geoff Turner]

Fatman Scoop

Isaac Freeman III (ur. 6 sierpnia 1968r - zm. 31 sierpnia 2024r), lepiej znany pod pseudonimem
scenicznym Fatman Scoop, był amerykańskim artystą hip-hopowym. Znany ze swojego donośnego, surowego wokalu w różnych utworach hip-hopowych, najbardziej znany był z gościnnych występów w singlach z 2005 roku „Lose Control” Missy Elliott i „It's Like That” Mariah Carey, a także z przeboju z 1999 roku „Be Faithful” (z udziałem Crooklyn Clan), który w 2003 roku znalazł się na szczycie listy przebojów w Wielkiej Brytanii. 

 Isaac Freeman III  urodził się 6 sierpnia 1968 roku na Manhattanie w Nowym Jorku i dorastał w Harlemie, jako syn Clary i Isaaca Freemana Jr.[a]. Uczęszczał do Cardinal Hayes High School i New York Institute of Technology. 

 Freeman przyjął pseudonim sceniczny „Fatman Scoop” od przezwiska nadanego mu przez wujka Jacka w dzieciństwie, ponieważ uwielbiał lody. Po raz pierwszy zyskał rozgłos dzięki wydaniu singla „Be Faithful” (z udziałem Crooklyn Clan), który w październiku 2003 roku, cztery lata po premierze, znalazł się na szczycie list przebojów w Wielkiej Brytanii i Irlandii, a w Danii i Australii znalazł się w pierwszej dziesiątce. W trakcie swojej kariery Fatman Scoop współpracował z wieloma artystami, między innymi przy remiksie utworu „Salt Shaker” Ying Yang Twins z 2004 roku, remiksie utworu „So Excited” Janet Jackson z 2006 roku, remiksie utworu „When I Grow Up” The Pussycat Dolls z 2008 roku, remiksie utworu „One Love” Davida Guetty z 2009 roku oraz singlu Skrillexa „Recess” z 2014 roku.

 W 2004 roku Fatman Scoop wystąpił w brytyjskim serialu Chancers, emitowanym na Channel 4, gdzie był mentorem sześciu brytyjskich muzyków próbujących odnieść sukces w Stanach Zjednoczonych.W 2007 roku zagrał rolę w animowanym serialu telewizyjnym The Boondocks, grając samego siebie w 5. odcinku 2. sezonu, „The Story of Thugnificent” oraz w 15. odcinku tego samego sezonu, „The Story of Gangstalicious Part 2”. W 2008 roku Fatman Scoop i jego ówczesna żona Shanda prowadzili reality show i podcast na MTV pod tytułem „Man and Wife”. Program poruszał tematy takie jak praca, finanse, związki i seks. 27 sierpnia 2015 roku Fatman Scoop wziął udział w programie Celebrity Big Brother 16: UK vs. USA w Wielkiej Brytanii jako uczestnik. 14 września, jako trzeci współlokator, został eksmitowany, 20. dnia, zajmując 11. miejsce.

  W lipcu 2018 roku Fatman Scoop pojawił się w remiksie singla Ciary „Level Up”, w którym wystąpiła również Missy Elliott; remiks singla był pierwszym utworem, w którym wystąpili wszyscy trzej artyści od czasu „Lose Control” z 2005 roku.Podczas pandemii COVID-19, nie mogąc podróżować, Fatman Scoop musiał zrezygnować z bycia hypemanem, więc założył inne firmy, w tym transport ciężarowy i firmę produkującą lody.

  Freeman miał dwoje dzieci. Ożenił się dwukrotnie, raz z Shandą. Rozwiedli się po 13 latach związku.30 sierpnia 2024 roku Freeman zasłabł podczas występu w Hamden w stanie Connecticut; Na miejscu zdarzenia wykonano resuscytację krążeniowo-oddechową, a następnie przewieziono pacjenta do pobliskiego szpitala.Następnego dnia ogłoszono, że zmarł w wieku 56 lat.  Stwierdzono, że przyczyną zgonu była naturalna choroba serca spowodowana nadciśnieniem tętniczym i miażdżycą. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where U @?	Fatman Scoop with The Crooklyn Clan	05.1998	-	-	AVB 53	[produced by DJ Riz, DJ Sizzahandz][77[7].R&B; Chart]
Be Faithful	Fatman Scoop featuring The Crooklyn Clan	03.1999	-	-	AVB 86	[written by Isaac Freeman, Edmund Bini ,Joseph Rizzo ,Sean Combs ,Schon Crawford ,Clarence Emery, Bernard Edwards, Faith Evans ,Ronald Lawrence, Nile Rodgers ,James Alexander ,Ben Cauley, Johnny Hammond, Allen Jones, William McLean, Andres Titus][produced by DJ Sizzahandz, DJ Riz, Fatman Scoop ,Crooklyn Clan][92[4].R&B; Chart]
It Takes Scoop	Fatman Scoop with with DJ Kool	07.2000	-	-	Instant 147	[written by Fatman Scoop, Giotto Bini ,Andrea Rizzo][produced by The Crooklyn Clan][85[7].R&B; Chart]
Let's Git Doe	The Beatnuts Featuring Fatman Scoop	06.2001	-	-	Loud 9008	[written by DeVante Swing, Al B. Sure!][produced by I. Freeman, J. Tineo, L. Fernandez][87[3].R&B; Chart]
Be Faithful	Fatman Scoop feat. featuring The Crooklyn Clan	03.1999	1[2][16]	-	Def Jam 9812716 [UK]	[gold-UK][written by Isaac Freeman, Edmund Bini ,Joseph Rizzo ,Sean Combs ,Schon Crawford ,Clarence Emery, Bernard Edwards, Faith Evans ,Ronald Lawrence, Nile Rodgers ,James Alexander ,Ben Cauley, Johnny Hammond, Allen Jones, William McLean, Andres Titus][produced by DJ Sizzahandz, DJ Riz, Fatman Scoop ,Crooklyn Clan]
It Takes Scoop	Fatman Scoop Featuring The Crooklyn Clan	02.2004	9[11]	-	Def Jam 9816983 [UK]	[written by Fatman Scoop, Giotto Bini ,Andrea Rizzo][produced by The Crooklyn Clan]
Lose Control	Missy Elliott Featuring Ciara & Fat Man Scoop	05.2005	12[10]	3[28]	Atlantic 93 787	[gold-UK][written by C. Harris, C. Hudson, G. Isaacs III, J. Atkins M. Elliott, R. Davis][produced by Missy Elliott][6[25].R&B; Chart]
Dance!	Fatman Scoop with Lumidee and Goleo VI	07.2006	99[1]	-	Universal 9859561 [UK]	[written by George Merrill, Shannon Rubicam, Cordell Burrell, Lumidee Cedeño, Isaac Freeman][produced by Reinhard Raith, Andreas Litterscheid]
U Sexy Girl	Fatman Scoop featuring Elephant Man and Jabba	09.2006	-	-	AVB 663	[93[1].R&B; Chart]

Ja Rule

Jako flagowy artysta wytwórni Murder Inc., należącej do producenta Irva Gottiego
i powiązanej z Def Jam, Ja Rule stał się jednym z artystów odnoszących największe sukcesy komercyjne w branży rapowej na początku XXI wieku, ściśle współpracując z producentem i jego stajnią utalentowanych artystów.  

Urodzony jako Jeffrey Atkins 29 lutego 1976 roku w nowojorskiej dzielnicy Queens, Ja Rule zadebiutował albumem Venni Vetti Vecci (1999), debiutanckim albumem hardcore, nawiązującym stylem do surowego, thug rapu, spopularyzowanego wówczas przez DMX-a i kolektyw Ruff Ryder. Na swoim drugim albumie, Rule 3:36 (2000), rozpoczął współpracę z wokalistkami R&B, co zaowocowało serią radiowych hitów („Between Me and You”, „Put It on Me”, „I Cry”). Album Pain Is Love (2001) podążał tym samym schematem, oferując kilka hybryd rapu i R&B na singlach („I'm Real”, „Livin' It Up”, „Always on Time”, „Down Ass Chick”) i wypełniając album hardcore'owym rapem. 

 Latem 2002 roku Ja Rule był u szczytu popularności, występując nie tylko we własnych hitach, ale także jako gość specjalny w utworach Fat Joe „What's Luv?” i Mary J. Blige „Rainy Dayz”. Pod koniec roku wydał swój czwarty album, The Last Temptation (2002), na którym ponownie zagrał z wokalistami R&B, tym razem z Bobbym Brownem („Thug Lovin'”) i Ashanti („Mesmerize”). 

Mniej więcej w tym czasie Ja Rule zaczął być wyśmiewany przez 50 Centa, co doprowadziło do konfliktów między obozami obu raperów; Na przykład, przy rytmie „Hail Mary” 2Paca, 50 Cent połączył siły ze swoimi współpracownikami, Eminemem i Bustą Rhymesem, tworząc ostry, freestyle'owy mixtape, w którym krytykował Ja Rule'a i Irva Gottiego. Coraz bardziej podatny na krytykę w miarę jak jego muzyka traciła popularność, Ja Rule powrócił z całą swoją zemstą na „Blood in My Eye” (2003) i „R.U.L.E.” (2004). Chociaż ten drugi album zaowocował przebojem „Wonderful”, hybrydą rapu i R&B z udziałem R. Kelly'ego i Ashantiego, oba spotkały się z powszechną obojętnością, stając się pierwszym albumem Ja Rule'a, któremu nie udało się uzyskać statusu platynowej płyty. 

 Exodus (2005), zbiór najlepszych utworów, zakończył współpracę Ja Rule'a z Def Jam. W latach 2005-2007, gdy działalność Murder Inc. Irva Gottiego popadła w ruinę, Ja Rule był cichy; w tym czasie nie znalazł się na liście Billboard Hot 100. Pod koniec 2007 roku próbował powrócić na scenę, najpierw z utworem „Uh-Ohhh!”; z udziałem Lil Wayne'a, który był prawdopodobnie najgorętszym raperem tamtych czasów, utwór jednak zatrzymał się na 106. miejscu na liście Billboard 200. Kilka innych singli („Body”, „Sunset”) również nie zyskało znaczącej popularności, a planowana na listopad 2007 roku premiera albumu „The Mirror” została przesunięta, a następnie anulowana. 

W tym samym roku został aresztowany pod zarzutem posiadania broni i narkotyków, co w 2010 roku skończyło się wyrokiem dwóch lat więzienia. Rok później doliczono mu 28 miesięcy za unikanie płacenia podatków, ale nie przeszkodziło to w wydaniu albumu „Pain Is Love, Vol.” z 2012 roku. 2 od wylądowania w jego nowej wytwórni M-Pire. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can I Get A...	Jay-Z featuring Ja Rule and Amil	10.1998	24[4]	19[37]	Def Jam 567 683	[gold-US] [written by Shawn Carter,Jeffrey Atkins,Irving Lorenzo,Robin Mays ][produced by Irv Gotti,Lil' Rob][6[31].R&B; Chart]
Grand Finale	DMX featuring Ja Rule, Method Man and Nas	11.1998	-	117[1]	Def Jam 566 489	[written by Nasir Jones,Irving Lorenzo,Robin Mays,Lorenzo Patterson,Earl Simmons,Clifford Smith,Andre Young][produced by Irv Gotti,Lil' Rob][63[4].R&B; Chart]
Holla holla/It' s murda [DMX & Jay-Z]/Kill' em all [Jay-Z]	Ja Rule	04.1999	-	35[20]	Def Jam 566959	[written by Jeffrey Atkins/Ted Green/Irving Lorenzo ][produced by Tai,Irv Gotti][11[29].R&B; Chart]
Damn [Should' ve treated u right]	So Plush feat Ja Rule	11.1999	-	35[10].Hot 100 Singles Sales	Darkchild/Epic 79 283	[written by Jeffrey Atkins, LaShawn Daniels, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins, Lysette Titi][produced by Rodney Jerkins][41[19].R&B; Chart]
How Many Wanna	Ja Rule	11.1999	-	-	Yab Yum	[written by Irv Lorenzo, Jeffrey Atkins, Richard Wilson ][produced by Irv Gotti, Rebel][72[18].R&B; Chart][piosenka z filmu "Light it up"]
Between me and you	Ja Rule feat Christina Millian	09.2000	26[10]	11[20]	Def Jam 562890	[written by Jeffrey Atkins/Robert Mays][produced by Lil' Rob,Irv Gotti][5[28].R&B; Chart]
Put it on me/Love me,hate me	Ja Rule feat Lil' Mo and Vita	12.2000	-	8[27]	Def Jam 572751	[silver-UK][Written by: Jeffrey Atkins/Tiheem Crocker/Irv Gotti/Paul Walcott][produced by Irv Gotti, Tru Stylze][2[30].R&B; Chart]
I cry/Rule won' t die	Ja Rule feat Lil' Mo	05.2001	-	40[14]	Def Jam 572856	[Written by: Jeffrey Atkins/Kenny Gamble/Irv Gotti/Leon Huff/Cynthia Lovin/Robin Mays ][produced by Irv Gotti, Lil' Rob][sample z "Cry together"-O' Jays][11[20].R&B; Chart]
I' m real	Jennifer Lopez feat Ja Rule	07.2001	4[15]	1[5][31]	Epic 79 639	[Written by:Jeffrey Atkins ,7 Aurelius, Irving Lorenzo, Jennifer Lopez, Troy Oliver, Cory Rooney, Leshan Lewis, Rick James][produced by Irv Gotti, Ja Rule][2[27].R&B; Chart][sample z All night long-Mary Jane Girls
Livin' it up	Ja Rule feat Case	09.2001	27[29]	6[25]	Def Jam 588741	[gold-UK][Written by: Jeffrey Atkins/Irv Gotti/Robert Mays/Stevie Wonder][produced by Irv Gotti, Lil' Rob][sample z "Do I do"- Stevie Wonder][4[25].R&B; Chart]
Always on time	Ja Rule feat Ashanti	11.2001	6[15]	1[2][27]	Def Jam 588795	[2x-platinum-UK][Written by: Jeffrey Atkins, 7 Aurelius, Irving Lorenzo][produced by Irv Gotti][1[8][29].R&B; Chart]
Ain' t it funny	Jennifer Lopez feat Ja Rule	12.2001	4[13]	1[6][27]	Epic	[Written by: Jeffrey Atkins/Jennifer Lopez/Cory Rooney ][produced by Irv Gotti,7, Cory Rooney][sample z Flava in ya ear-Craig Mack][4[27].R&B; Chart]
Livin' it up [re-issue]	Ja Rule feat Case	08.2002	5[8]	-	Def Jam 588741	[sample z "Do I do"-Stevie Wonder]
Live My Life	N.O.R.E. featuring Ja Rule	02.2002	-	-	Def Jam 588881	[95[1].R&B; Chart]
Rainy dayz	Mary J.Blige feat Ja Rule	03.2002	17[5]	12[20]	MCA 155972	[Written by: Jeffrey Atkins/Irv Gotti][produced by Irv Gotti][8[27].R&B; Chart]
Down A** chick/Smokin and ridin [Jodi Mack]	Ja Rule feat Charlie “Chuck” Baltimore	04.2002	91[9]	21[19]	Def Jam 063946	[Written by: Jeffrey Atkins/Irv Gotti/Tiffany Lane/Marcus Vest ][produced by Irv Gotti,7 Aurelius][8[24].R&B; Chart]
Down 4 u	Irv Gotti presents The Inc. Feat Ja Rule	06.2002	4[22]	6[20]	Album cut	[Written by: Jeffrey Atkins, 7 Aurelius, Irving Lorenzo ,Ashanti Douglas, Tiffany Lane, LaVita Raynor, Larry Troutman ,Roger Troutman][produced by Irv Gotti,7 Aurelius][3.R&B; Chart]
Thug lovin'	Ja Rule feat Bobby Brown	11.2002	15[13]	42[10]	Murder Inc. 063838	[Written by: Jeffrey Atkins/I. Lorenzo/A. Parker/Stevie Wonder][produced by Irv Gotti,Chink Santana][16[20].R&B; Chart]
Mesmerize /Pop N****s	Ja Rule feat Ashanti	12.2002	12[11]	2[20]	Murder Inc. 063773	[gold-UK][Written by: Jeffrey Atkins/Thom Bell/Linda Creed/Ashanti Douglas/I. Lorenzo/A. Parker][produced by Irv Gotti,Chink Santana][sample z "Stop,look,listen"-Stylistics][5[20].R&B; Chart]
The Crown	Ja Rule featuring Sizzla	09.2003	-	-	Murder Inc.	[Written by: Jeffrey Atkins , Andre Parker, Bobby "Digital" Dixon, Irving Lorenzo & Miguel Orlando Collins][67[5].R&B; Chart]
Wonderful	Ja Rule feat R.Kelly and Ashanti	11.2004	1[1][21]	5[20]	The Inc. 003482	[gold-US][silver-UK][Written by: Jeffrey Atkins/R. Kelly/Irving Lorenzo/K. Smith][produced by Irv Gotti, Jimi Kendrix][3[23].R&B; Chart]
New York	Ja Rule Feat. Fat Joe & Jadakiss	11.2004	-	27[14]	The Inc.	[Written by: Jeffrey Atkins, Joseph Cartagena ,Andre Lyon, Marcello Valenzano ,Lawrence Parker, Jason Phillips, Irving Lorenzo][produced by Irv Gotti,Cool & Dre][14[20].R&B; Chart]
Caught up	Ja Rule feat Lloyd	04.2005	20[10]	-	The Inc 9881232	[ Composer: Jeffrey Atkins/Irving Lorenzo/Kendred Smith/Boogz Attmore ][Producers: Irv Gotti , Chink Santana , Jimi Kendrix ][65[17].R&B; Chart]
Uh-Ohhh!	Ja Rule feat. Lil Wayne	08.2007	-	-	The Inc 009711	[ Composer: Jeffrey Atkins, Dwayne Michael Carter][Producers: Minnesota][69[6].R&B; Chart]
Body	Ja Rule feat. Ashley Joi	10.2007	-	-	The Inc 010155	[ Composer: Jeffrey Atkins, Irving Lorenzo, 7 Aurelius][Producers: Irv Gotti, 7 Aurelius][71[12].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Venni Vetti Vecci	Ja Rule	06.1999	176[1]	3[31]	Def Jam 538920	[platinum-US][produced by Irv Gotti,Tyrone Fyffe, Lil Rob, Erick Sermon, Tai, Self Service, DL]
Rule 3:36	Ja Rule	10.2000	83[11]	1[1][54]	Murder Inc. 542934	[3x-platinum-US][silver-UK][produced by Irv Gotti ,Ty Fyffe,Lil' Rob,Self Service,Damizza,Tru Stylze,Dat Nigga Reb]
Pain is love	Ja Rule	10.2001	3[67]	1[2][53]	Murder Inc. 586 437	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by Irv Gotti,Lil' Rob,Ty Fyffe]
The last temptation	Ja Rule	11.2002	14[34]	4[26]	Murder Inc. 063 543	[platinum-US][gold-UK][produced by Irv Gotti , Ja Rule,7 Aurelius ,Chink Santana, The Neptunes, Cool & Dre]
Blood in my eye	Ja Rule	11.2003	51[9]	6[10]	Murder Inc. 001577	[produced by Irv Gotti,Ja Rule,BlackOut,Chink Santana,Jimi Kendrix,Rebel,Scott Storch,Sekou 720]
R.U.L.E.	Ja Rule	10.2004	33[11]	7[17]	Inc 002955	[gold-US][silver-UK][produced by Irv Gotti, Cool & Dre, Chink Santana,Jimi Kendrix]
Exodus	Ja Rule	12.2005	50[4]	107[1]	The Inc. 005813	[silver-UK][produced by Irv Gotti,Chink Santana]
Pain Is Love 2	Ja Rule	03.2012	-	197[1]	The Inc. 005813	[produced by 7 Aurelius,Ja Rule,Irv Gotti,Tony Dofat,Roc,Jim Beanz,700,Ghost Kasen,Bks,Gibson,Ko]

Youngbloods

Jesse Colin Young (ur. jako Perry Miller, 22 listopada 1941r w Queens w Nowym Jorku) był umiarkowanie utytułowanym piosenkarzem folkowym, mającym na koncie dwa albumy długogrające – Soul of a City Boy (1964) i Youngblood (1965) - kiedy poznał Jerry'ego Corbitta (ur. jako Jerry Byron Corbitt, 7 stycznia 1943r w Tifton w stanie Georgia), innego piosenkarza folkowego i byłego muzyka bluegrassowego z Cambridge w stanie Massachusetts. Podczas pobytu w mieście Young często wpadał do Corbitta, z którym grali razem, wymieniając się harmoniami.

  Od stycznia 1965 roku obaj zaczęli występować na kanadyjskiej scenie jako duet, ostatecznie przyjmując nazwę „The Youngbloods”. Nazwa zespołu nawiązywała do drugiego albumu Younga. Young grał na basie, a Corbitt śpiewał, grał na pianinie, harmonijce i gitarze prowadzącej. Corbitt zapoznał Younga z muzykiem bluegrassowym, Lowellem Levingerem (urodzonym jako Lowell Vincent Levinger 9 września 1944 roku w Manhattan, Nowy Jork). Levinger, znany jako „Banana”, potrafił grać na pianinie, banjo, mandolinie, mandolinie, gitarze i basie; grał w Proper Bostonians i Trolls, a w Youngbloods grał głównie na pianinie i gitarze. Znał współlokatora, który mógłby wzmocnić zespół, Joe Bauera (urodzonego 26 września 1941 roku w Memphis, Tennessee), początkującego perkusistę jazzowego z doświadczeniem w graniu w zespołach tańca towarzyskiego.[

  Od małych koncertów do sukcesu nagraniowego Po ustaleniu składu, Jesse Colin Young and the Youngbloods, jak wówczas nazywano zespół, zaczęli budować reputację dzięki występom w klubach.

(Wczesne wersje demo z 1965 roku zostały później wydane przez Mercury Records na albumie „Two Trips”). Ich pierwszy koncert odbył się w klubie Gerde's Folk City w Greenwich Village; kilka
miesięcy później byli zespołem grającym w Cafe Au Go Go i podpisali kontrakt płytowy z wytwórnią RCA Victor. Young jednak nie był zadowolony z RCA. Aranżacja zaowocowała jednym singlem, „Grizzly Bear” (52. miejsce na liście przebojów w 1967 roku i 35. w Kanadzie). Po niej ukazało się kilka chwalonych przez krytyków albumów: „The Youngbloods” (1967, później przemianowany na „Get Together”); „Earth Music” (1967); oraz „Elephant Mountain” (1969) z utworem „Darkness, Darkness”. 

 W 1967 roku, kiedy po raz pierwszy ukazał się utwór „Get Together”, pean na cześć powszechnego braterstwa, nie sprzedawał się dobrze, osiągając zaledwie 62. miejsce na liście przebojów.Jednak dwa lata później - po tym, jak Dan Ingram nagrał promocję bractwa dla stacji WABC-AM, w której utwór ten posłużył za tło promocji, a Narodowa Rada Chrześcijan i Żydów wykorzystała go w reklamach telewizyjnych i radiowych - utwór został ponownie wydany i znalazł się w pierwszej piątce.Płyta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i 7 października 1969 roku uzyskała status złotej płyty, przyznany przez RIAA.

  Johnny Carson podobno odmówił kiedyś zespołowi występu w programie The Tonight Show Starring Johnny Carson, twierdząc, że zespół był zbyt wymagający podczas próby dźwięku przed występem. W wywiadzie z 2009 roku Young stwierdził, że zespół odmówił występu, ponieważ zespół wycofał się z obietnicy zagrania utworu z nowego albumu Elephant Mountain, żądając zamiast tego, aby zagrali tylko „Get Together”. W zespole również panowały napięcia. Po odejściu Corbitta z zespołu (na rzecz kariery solowej) w 1969 roku, zanim zespół nagrał album „Elephant Mountain”, Levinger przejął rolę gitarzysty prowadzącego i intensywnie grał na pianinie elektrycznym Wurlitzer. Zespół nabrał wprawy w długich improwizacjach podczas występów na żywo (co uwieczniono na albumach „Rock Festival” i „Ride the Wind”, wydanych po przejściu zespołu do własnej wytwórni Raccoon, dystrybuowanych przez Warner Brothers). 

 W 1971 roku zespół powiększył skład o basistę Michaela Kane'a i wydał dwa kolejne albumy: „Good & Dusty” (1971), na którym znalazł się utwór „Hippie from Olema” (odpowiedź na „Okie from Muskogee” Merle'a Haggarda), oraz „High on a Ridgetop” (1972), zanim zespół się rozpadł. 

 W 1971 roku Jerry Corbitt i były producent Youngbloods, Charlie Daniels, założyli zespół Corbitt & Daniels i ruszyli w trasę koncertową. Young, Levinger i Bauer rozpoczęli karierę solową; tylko Young odniósł jakiś znaczący sukces. Levinger, Bauer i Kane byli członkami innej grupy, Noggins, w 1972 roku, która wydała jeden album, Crab Tunes. Bauer zmarł na guza mózgu we wrześniu 1982 roku, w wieku 40 lat. Banana był gitarzystą, banjo, syntezatorem i wokalistą wspierającym na solowym albumie Mimi Fariñi z 1985 roku, Solo, a także koncertował z nią z przerwami od 1973 roku do lat 90-tych. W latach 80. i 90-tych grał w zespole jam rockowym Zero na klawiszach, wokalu i gitarze rytmicznej. 

Pod koniec 1984 roku Youngbloods na krótko zjednoczyli się, by ruszyć w trasę koncertową po klubach. W składzie z 1984 roku znaleźli się Young, Corbitt i Levinger, a także nowi członkowie: David Perper (perkusja, ex-Pablo Cruise) i Scott Lawrence (instrumenty klawiszowe, instrumenty dęte drewniane). Po zakończeniu trasy, w połowie 1985 roku, zespół ponownie się rozpadł. Jerry Corbitt zmarł na raka płuc 8 marca 2014 roku. Miał 71 lat. Lowell Levinger wydał trzy samodzielnie wyprodukowane albumy bluegrassowe pod pseudonimem „Grandpa Banana”: „I'll Do Anything For You" (2009), Just Trying To Break Even (2011) i Even Grandpas Get The Blues (2012). Później dołączył do Little Steven and the Disciples of Soul podczas ich europejskiej trasy koncertowej w 2017 i amerykańskiej w 2018 roku, promując najnowszy album Stevena Van Zandta, Soulfire. W 2014 roku Sony Music Japan zremasterowało pierwsze trzy albumy Youngbloods jako The Youngbloods - 3 Albums Collection 1967–1969 (Mini LP BSCD2).  Michael Kane zmarł we wrześniu 2022 roku. Jesse Colin Young, wokalista i autor tekstów zespołu Youngbloods, zmarł 16 marca 2025 roku. Miał 83 lata.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Grizzly bear/Tears are falling	Youngbloods	12.1966	-	52[10]	RCA 9015	[written by Jerry Corbitt][produced by Felix Pappalardi ]
Get together/All my dreams are	Youngbloods	09.1967	-	62[8]	RCA 9264	[written by Chester Powers][produced by Felix Pappalardi]
Darkness darkness/On sir Francis Drake	Youngbloods	05.1969	-	124[3]	RCA 0129	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Get together/Beautiful	Youngbloods	06.1969	-	5[17]	RCA 9752	[gold-US][written by Chet Powers][produced by Felix Pappalardi ]
Darkness darkness/On sir Francis Drake	Youngbloods	05.1970	-	86[4]	RCA 0342	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Sunlight/Trillium	Youngbloods	11.1969	-	114[2]	RCA 0270	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Sunlight/Reasons to believe	Youngbloods	06.1971	-	123[1]	RCA 0465	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Higher and higher/Fool	Jesse Colin Young	07.1977	-	109[1]	Warner 8398	[written by Jesse Colin Young][produced by Felix Pappalardi,Jesse Colin Young]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Youngbloods	Youngbloods	03.1967	-	131[8]	RCA Victor 3724	[produced by Felix Pappalardi ]
Elephant mountain	Youngbloods	05.1969	-	118[29]	RCA Victor 4150	[produced by Charles E. Daniels]
The best of The Youngbloods	Youngbloods	09.1970	-	144[10]	RCA Victor 4399
Rock festival	Youngbloods	10.1970	-	80[13]	Raccoon/Warner Bros A 1878
Ride the wind	Youngbloods	07.1971	-	157[8]	Raccoon/Warner Bros WS 2563	[produced by Charles E. Daniels]
Sunlight	Youngbloods	08.1971	-	186[3]	RCA Victor 4561
Good' n' dusty	Youngbloods	12.1971	-	160[5]	Raccoon/Warner Bros BS 2566
High on ridge top	Youngbloods	12.1972	-	185[10]	Raccoon/Warner Bros BS 2653