Enemys

 Cory Wells & The Enemys są najlepiej pamiętani jako zespół, którego liderem
był Cory Wells, zanim połączył siły z Dannym Huttonem i Chuckiem Negronem, tworząc Three Dog Night. 

 The Enemys zaczyna się w Buffalo w stanie Nowy Jork w połowie lat 60-tych, kiedy wokalista Cory Wells dołączył do zespołu The Vibratos po odejściu z Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Za namową menedżera zespołu, Gene'a Jacobsa, Wells wraz z gitarzystą Vibratos, Mikiem Lustanem, i perkusistą Dave'em Treigerem, udali się do Los Angeles. Trio zrekrutowało basistę Cala Titusa i zmieniło nazwę na Cory Wells & The Enemys. Scena muzyczna, na którą The Enemys weszli w Los Angeles w latach 1965/66, kwitła, a wschodzące zespoły, takie jak The Byrds, Buffalo Springfield, The Doors, Love, The Rising Sons, The Leaves, The Music Machine i Spirit, wypełniały liczne kluby, które powstały wzdłuż Sunset Strip i w okolicach Hollywood. 

The Enemys zagrali swój pierwszy koncert w The Rag Doll na Coldwater Canyon i Victory Blvd, a następnie grali we wszystkich dużych klubach Hollywood, w tym w Ciro's, The Crescendo, The Palomino Club, The London Fog, The Red Velvet, Gazzarri's na Strip, The Action na Melrose, Cinnamon Cinder na Ventura Blvd. i Danita's in the Valley. Ostatecznie The Enemys zostali zespołem domowym w Whisky a Go Go na długi okres. 

 The Enemys wydali swój pierwszy singiel „Sinner Man” z utworem „Say Goodbye To Donna” w wytwórni Valiant Records w 1965 roku. Przeszli do MGM Records, aby wydać kolejny singiel „Glitter And Gold / Too Much Monkey Business”, wyprodukowany przez legendarnego Toma Wilsona. Przy trzecim wydawnictwie The Enemys połączyli siły z producentem Dannym Huttonem, aby nagrać wersję utworu, który stał się podstawą repertuaru niemal każdego zespołu na Stripie w 1966 roku - folkowego klasyka Billy'ego Robertsa „Hey Joe” z utworem „My Dues Have Been Paid”. Ostatnim albumem Enemys był rockowy utwór R&B „Mo-Jo Woman”, który grupa wykonała również w odcinku serialu „The Beverly Hillbillies”, wraz z utworem „Oh, Pretty Woman” i utworem instrumentalnym. 

 Zespół zagrał również partię instrumentalną w odcinku serialu telewizyjnego „Burke’s Law” oraz wystąpił w młodzieżowym filmie akcji „Riot on Sunset Strip”, wykonując piosenkę „Jolene”. W 1967 roku zespół The Enemys rozpadł się, a Wells przeprowadził się do Arizony. Rok później wrócił do Los Angeles, gdzie ponownie spotkał się z Dannym Huttonem i założył zespół Three Dog Night.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Glitter And Gold/Too Much Monkey Business	Enemys	03.1966	-	-	MGM 13 485	[written by Barry Mann,Cynthia Weil][produced by Tom Wilson]
Hey Joe!/My Dues Have Been Paid	Enemys	06.1966	-	-	MGM 13 525	[written by adap. C. Wells, M. Lustan][produced by Danny Hutton]
Mo-Jo Woman/My Dues Have Been Paid	Enemys	09.1966	-	-	MGM 13 575	[written by Buford][produced by Tom Wilson]

Fireflies

The Fireflies to amerykański zespół doo-wop z Long Island w stanie Nowy Jork,
działający od końca lat 50-tych do początku lat 60-tych XX wieku. Byli jednym z pierwszych zespołów, w których wszyscy członkowie śpiewali i grali na instrumentach. Ponadto byli pierwszym białym zespołem harmonizującym wokalnie, który wystąpił w Teatrze Apollo.  Zespół został założony przez producenta Gerry'ego Granahana na Long Island w 1957 roku i przeszedł kilka zmian w składzie. Ich debiutanckim singlem dla Roulette Records był „The Crawl”, a następnie wydany w 1959 roku przez Ribbon Records utwór „You Were Mine”, który był ich największym hitem. Utwór napisał 19-letni Paul Giacalone o dziewczynie, którą poznał podczas trasy koncertowej.  Utwór spędził 16 tygodni na liście Billboard Hot 100 i osiągnął szczyt na 21. miejscu 26 października 1959 roku, a na kanadyjskim CHUM Hit Parade osiągnął 15. miejsce.

 

 W utworze „You Were Mine” w 1959 roku wzięli udział: Paul Giacalone (basista i perkusista;ur.  28 września 1939r - zm. 27 czerwca 2013r), Ritchie Adams (wokalista; prawdziwe nazwisko: Richard Adam Ziegler), Lee Reynolds, John Viscelli (saksofon i wokal), Carl Girasoli (gitara i wokal). Najmłodszy brat Carla, Louie, był jednym z chórzystów. Ponieważ Louie był wówczas dzieckiem, pasował do wokalu, który był potrzebny do śpiewania odpowiedzi. Po sukcesie singla, The Paulette Sisters wydały płytę z odpowiedziami zatytułowaną „I Was Yours”.Późniejsze single to „I Can't Say Goodbye”, „Marianne” i „My Girl” (wszystkie z 1960 roku); „I Can't Say Goodbye” był jedynym, który znalazł się na liście Billboard Hot 100, spędzając trzy tygodnie na szczycie listy, osiągając 90. miejsce.

 

  W 1962 roku grupa ponownie pojawiła się w Taurus Records z utworami „You Were Mine for Awhile” i „Blacksmith Blues” w Hamilton Records; po tym ukazały się trzy kolejne single w Taurus, ale grupa nigdy nie wróciła na listy przebojów. Grupa przetrwała do 1967 roku, zanim ostatecznie się rozpadła. Adams wydał kilka solowych singli i odniósł sukcesy jako autor piosenek, w tym hity „Tossin' and Turnin'” i „After the Lovin'”. Pierwotny członek i saksofonista/wokalista, John Viscelli, nadal mieszka w południowej Florydzie.  U Paula Giacalone zdiagnozowano raka pod koniec 2012 roku. Zmarł na tę chorobę na Long Island 27 czerwca 2013 roku w wieku 73 lat.  Ritchie Adams zmarł 6 marca 2017 roku w wieku 78 lat.W późniejszych latach Carl Girasoli prowadził sklep z gitarami w Deltona na Florydzie i zmarł 17 czerwca 2009 roku. Obecnymi członkami są Marco Gueli, Nick „Nicky Stix” Catello, Tony Errigio i Vic Puma.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Were Mine (For Awhile)/One O'Clock Twist	Fireflies	09.1959	-	21[16]	Ribbon 6901	[written by P. Giacalone]
I Can't Say Goodbye/What Did I Do Wrong	Fireflies	01.1960	-	90[3]	Ribbon 6904	[written by P. De Maya, J. Crane, P. Tucker]

Cross Country

Cross Country to amerykańskie trio  z Brooklynu w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych.
Zespół folk-rockowy powstał jako projekt poboczny The Tokens i składał się z trzech członków: Jaya Siegela, Mitcha Margo i Phila Margo. Pierwszym wydawnictwem grupy był singiel z coverem utworu „Rock and Roll Music” w wykonaniu „Just A Thought”. Nie znalazł się on na listach przebojów. Potem grupa wydała album o tym samym tytule w wytwórni Atco Records, zawierający cover utworu Wilsona Picketta „In the Midnight Hour” w pierwszej czterdziestce.

 Wersja „Cross Country” całkowicie różni się od soulowego hitu Picketta z 1965 roku. Pierwsze dwie minuty singla „Cross Country” są znacznie wolniejsze, z akustycznym tłem, a w ostatniej tercji utworu, trwającego nieco ponad trzy minuty (3:14), nabiera tempa dzięki psychodelicznym akcentom. Ten singiel osiągnął 30. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA pod koniec 1973 roku. W Kanadzie osiągnął 34. miejsce na listach przebojów i 15. miejsce na listach AC.

  Po nim ukazały się dwa single: „Tastes So Good to Me”/„A Ball Song” oraz utwory spoza płyt długogrających „Penny Whistle Band”/„Lord Can't Sing a Solo”, z których żaden nie znalazł się na listach przebojów. Trio rozpadło się w 1974 roku, a jego członkowie zajęli się produkcją płyt  lub pisaniem piosenek. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In The Midnight Hour/A Smile Song	Cross Country	08.1973	-	30[12]	Atco 6934	[written by Wilson Pickett, Steve Cropper][produced by Margo, Siegel And Margo And Medress And Appell Productions]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cross Country	Cross Country	10.1973	-	198[2]	Atco 7024	[produced by Margo, Siegel & Margo, Medress & Appell Productions]

Crooklyn Dodgers

Crooklyn Dodgers to amerykańska supergrupa hiphopowa z siedzibą w Brooklynie
w Nowym Jorku, składająca się z rotacyjnych członków.  Wystąpili w trzech oddzielnych wcieleniach w latach 1994, 1995 i 2007. Pierwsze dwa wcielenia zostały nagrane na potrzeby ścieżek dźwiękowych do filmów Spike'a Lee, odpowiednio „Crooklyn” i „Clockers”. Motywem przewodnim łączącym piosenki Crooklyn Dodgers, poza filmami Spike'a Lee, do których zostały nagrane, są ich aktualne problemy, które komentują sytuację w Nowym Jorku i jego okolicach, a także inne kwestie wpływające na codzienne życie. 

Pierwszą grupę tworzyli Buckshot, Masta Ace i Special Ed. Ich pierwszym i jedynym utworem był utwór „Crooklyn”, wyprodukowany przez Q-Tipa z A Tribe Called Quest i wykorzystany w filmie „Crooklyn” z 1994 roku. W teledysku wystąpili urodzeni na Brooklynie sportowcy Michael Jordan i Mike Tyson. 

 

 Drugi zespół tworzyli Chubb Rock, Jeru the Damaja i O.C. Ich pierwszym i jedynym utworem był utwór „Return of the Crooklyn Dodgers”, wyprodukowany przez DJ Premiera i wykorzystany w filmie „Clockers” z 1995 roku. 

 

 Trzeci zespół tworzyli Jean Grae, Mos Def i Memphis Bleek. Producent z Karoliny Północnej, 9th Wonder, wskrzesił koncepcję grupy w 2007 roku w utworze na swoim albumie „The Dream Merchant Vol. 2, zatytułowanym „Brooklyn in My Mind”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crooklyn	Crooklyn Dodgers	05.1994	-	60[12]	MCA 54 837	[written by Ali Shaheed Muhammad, Duvall Clear, Edward K. Archer, John Davis, Kenyatta Blake][produced by A Tribe Called Quest][32[15].R&B Chart]
Return of the Crooklyn Dodgers	Crooklyn Dodgers '95	09.1995	-	96[2]	MCA 55 114	[written by Chubb Rock, DJ Premier, Jeru The Damaja, O.C.][produced by DJ Premier][77[ 5].R&B Chart]

Little Shawn

Tyrone La Shon Wilkins (ur. 21 grudnia 1969r), lepiej znany jako Little Shawn i Shawn Pen,
to amerykański raper, autor tekstów i producent pochodzący z East Flatbush na Brooklynie. W 1986 roku wydał singiel „My girl Mother” (Select Records), a w 1992 roku album „The Voice in the Mirror” (Capitol Records).

 

  Lil Shawn wydał singiel „Hickey on my chest” w 1992 roku dla Capitol Records. Singiel sprzedał się w nakładzie 455 050 egzemplarzy i osiągnął 8. miejsce na liście Billboard Singles. 20 lipca 1995 roku Lil Shawn wydał kolejny przebój, „Dom Perignon” (Uptown Records), z gościnnym udziałem rapera z Brooklynu, The Notorious B.I.G. W teledysku wystąpił również Busta Rhymes, inny raper z Brooklynu. Utwór osiągnął 5. miejsce na liście Bubbling Under Hot 100, 87. miejsce na liście Hot R&B/Hip-Hop Singles i 23. miejsce na liście Hot Rap Tracks. Utwór znalazł się na ścieżce dźwiękowej do kryminalnego serialu telewizji Fox „New York Undercover”.

 

 Tupac Shakur jechał nagrywać zwrotkę dla Little Shawna, gdy w 1994 roku został okradziony i postrzelony 5 razy. Informacje prawne problemy W latach 1998–2003 Wilkins odbywał karę w więzieniu federalnym za handel narkotykami.Po opuszczeniu więzienia Wilkins zmienił pseudonim sceniczny na Shawn Pen.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dom Perignon	Lil' Shawn featuring The Notorious B.I.G.	08.1995	-	105[6]	Uptown/MCA 55 042	[written by Little Shawn][produced by Red Hot Lover Tone ][87[5].R&B Chart]

Elvis Crespo

 Elvis Crespo Díaz (ur. 30 lipca 1971) to amerykański piosenkarz merengue. Zdobył wiele nagród, w
tym Grammy i Latin Grammy Award w kategorii merengue.
Crespo urodził się w Nowym Jorku w rodzinie portorykańskich rodziców. Nadano mu imię „Elvis” na cześć Elvisa Presleya. Wychował się w Guaynabo w Portoryko, gdzie spędził dzieciństwo i młodość.
Crespo zyskał sławę w połowie lat 90-tych, kiedy dołączył do zespołu Grupo Mania w Portoryko. Ostatecznie w 1998 roku zdecydował się na karierę solową. Jego debiutancki album, „Suavemente”, odniósł sukces zarówno w Ameryce Łacińskiej, jak i w Stanach Zjednoczonych. Singiel „Suavemente” odniósł ogromny sukces i ostatecznie pomógł mu zdobyć nagrodę magazynu Billboard dla Najlepszego Męskiego Albumu Roku z muzyką tropikalną i salsą. Jego album pokrył się platyną na rynkach wenezuelskim i środkowoamerykańskim, a złotem w Chile. Wydany w 1998 roku debiutancki album Crespo również uzyskał status złotej płyty za sprzedaż ponad 500 000 egzemplarzy w pierwszym roku po premierze w Stanach Zjednoczonych. „Suavemente” ustanowił rekord, utrzymując się na szczycie listy przebojów Hot Latin Tracks magazynu Billboard przez sześć tygodni. Jego album był w większości inspirowany merengue, ale kolejne albumy z czasem zaczęły nawiązywać do tych korzeni. „Wow Flash!” to trzeci solowy album Elvisa Crespo dla Sony Music. Najnowszy album Elvisa Crespo, „Regresó el Jefe”, trafił do sprzedaży 5 czerwca 2007 roku, a jego pierwszym singlem był „La Foto Se Me Borró”. Dedykował ten album swojej siostrzenicy, Wilmarie Agosto Crespo, która zginęła w wypadku samochodowym 28 marca 2007 roku. W 2016 roku Elvis pojawił się w piosence „Bailar” zespołu Deorro, która stała się przebojem numer jeden, a następnie została wykorzystana w reklamie Target Corporation.
16 marca 2009 roku Crespo poślubił w Portoryko swoją menedżerkę Maribel Vegę. W grudniu 2024 roku, po 15 latach małżeństwa, Elvis Crespo ogłosił rozwód z Maribel Vegą. Piosenkarz stwierdził, że ten rozdział jego życia był pełen nauki i podkreślił, że jego córka Génesis jest dla niego szczególnym błogosławieństwem. Crespo deklarował, że skupia się na muzyce i tworzeniu nowych doświadczeń dla swoich fanów.

Crespo był badany przez policję Miami-Dade i Federalne Biuro Śledcze (FBI) po tym, jak rzekomo dopuścił się aktu seksualnego i obnażył się na oczach innych pasażerów na pokładzie samolotu lecącego z Houston w Teksasie do Miami na Florydzie 26 marca 2009 roku. Został przesłuchany po przylocie, ale nie został aresztowany i nie postawiono mu żadnych zarzutów. Zapytany przez policję na lotnisku o oskarżenie, Crespo podobno powiedział: „Nie przypominam sobie, żebym to zrobił”. 10 lipca 2013 roku pijany Crespo został rzekomo wydalony z kasyna w Isla Verde w Portoryko za molestowanie pracownicy, a następnie wdał się w bójkę z właścicielem lokalnej restauracji Alexandrem de Jesúsem po tym, jak ten próbował ukraść butelkę alkoholu z jego lokalu. De Jesús złożył następnie skargę na Crespo, wszczynając śledztwo policyjne.[6] W wywiadzie dla Al Rojo Vivo z grudnia 2013 r. Crespo odniósł się do obu incydentów, mówiąc, że jest mu wstyd i że jego zachowanie wynikało z walki z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Suavemente	Elvis Crespo	11.1998	-	84[2]	Sony Discos 83047	[written by Elvis Crespo][produced by Roberto Cora]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Suavemente	Elvis Crespo	05.1998	-	106[43]	Sony Discos 82 634	[platinum-US][produced by Elvis Crespo ,Luis A. Cruz, Roberto Cora, Papo Ríos]
Pintame	Elvis Crespo	05.1999	-	49[10]	Sony Discos 82 917	[gold-US][produced by José Lugo]
The Remixes	Elvis Crespo	02.2000	-	155[1]	Sony Discos 83 622	-
Saboréalo	Elvis Crespo	05.2004	-	171[1]	Ole 197 112	[produced by Kike Santander, Sergio George]

Sy Soloway

Sy Soloway był amerykańskim autorem tekstów piosenek znanym ze współpracy z żoną Shirley Wolfe przy tworzeniu list przebojów piosenek popowych pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych XX wieku.Urodzony jako Solomon R. Soloway 24 kwietnia 1911 roku w Nowym Jorku, kontynuował karierę w muzyce popularnej jako kompozytor i autor tekstów, przyczyniając się do nagrań i ścieżek dźwiękowych do filmów. Zmarł 26 kwietnia 1995 roku w Nowym Jorku.  Soloway i Wolfe często współtworzyli materiały, a ich współpraca zaowocowała kilkoma znanymi utworami, które odniosły sukces w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.  

Jego najbardziej znanym utworem jest „Lessons in Love”, zaprezentowany w filmie The Young Ones z 1961 roku (wydanym w USA pod tytułem Wonderful to Be Young!), gdzie wykonał go Cliff Richard, a także nagrał go zespół The Allisons.  Inne znaczące dzieła to „Lips of Wine”, hit Andy'ego Williamsa z 1957 roku, oraz „Now You Know” nagrany przez Little Willie Johna w 1961 roku.Utwory Solowaya odzwierciedlały ówczesną wrażliwość na muzykę pop i pojawiały się na singlach, albumach i w filmach, zaznaczając jego wkład w muzykę popularną połowy XX wieku.

  Solomon R. Soloway, znany zawodowo jako Sy Soloway, urodził się 24 kwietnia 1911 roku w Nowym Jorku w USA. Pochodził z Nowego Jorku i miał amerykańskie korzenie.Sy Soloway był amerykańskim autorem tekstów piosenek specjalizującym się w muzyce pop, którego karierę zdefiniowała stała współpraca z Shirley Wolfe, jego żoną i współautorką niemal wszystkich znanych kompozycji.  Ta współpraca okazała się kluczowa dla jego twórczości, przynosząc kilka wczesnych sukcesów w latach 50-tych XX wieku dzięki piosenkom nagranym przez uznanych wykonawców. Do ich wczesnych dzieł należał utwór „Welcome to My Heart” nagrany przez Tommy'ego Edwardsa w 1955 roku, który ugruntował pozycję duetu na scenie pop.  Większą rozpoznawalność zyskał utwór „Lips of Wine” w wykonaniu Andy'ego Williamsa w 1957 roku, który osiągnął 39. miejsce na liście przebojów Billboardu w USA.Duet kontynuował umieszczanie piosenek na listach przebojów do początku lat 60. XX wieku, jak np. „Now You Know” nagrany przez Little Willie Johna w 1961 roku, który osiągnął 93. miejsce na liście przebojów Hot 100 w USA.

Te początkowe sukcesy na listach przebojów podkreśliły zdolność Solowaya do tworzenia przystępnego materiału popowego dzięki jego głównemu modelowi współpracy z Wolfe.  Najbardziej znanym utworem Sy Solowaya jest „Lessons in Love”, napisany wspólnie z Shirley Wolfe. Utwór został po raz pierwszy wydany przez amerykańską piosenkarkę Jeri Lynne Fraser 29 maja 1961 roku. Zdobył szerszą popularność dzięki kilku coverom, w tym wersji The Allisons, która w 1962 roku osiągnęła 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Inny znany cover pochodził od Cliffa Richarda i The Shadows i został wydany w grudniu 1961 roku i wykorzystany w filmie The Young Ones (wydanym w USA pod tytułem Wonderful to Be Young!).[ Innym znaczącym dziełem jest „Lips of Wine”, również napisany wspólnie z Shirley Wolfe, który Andy Williams nagrał i wydał we wrześniu 1957 roku. W tym samym roku utwór osiągnął 39. miejsce na liście Billboardu.] Te kompozycje reprezentują najtrwalsze dokonania Solowaya, a „Lessons in Love” wyróżnia się licznymi międzynarodowymi coverami i miejscem na ścieżce dźwiękowej.

Jedynym znaczącym osiągnięciem filmowym Sy Solowaya jest jego wkład w brytyjski musical „The Young Ones” z 1961 roku (wydany w Stanach Zjednoczonych pod tytułem „Wonderful to Be Young!”), będący dziełem Cliffa Richarda i zawierający ścieżkę dźwiękową z jego oryginalnych utworów. Jest on wymieniony w dziale muzycznym jako dodatkowy kompozytor piosenek i muzyki. Szczególnym wkładem Solowaya było współtworzenie utworu „Lessons in Love” z Shirley Wolfe, który został wykonany przez Cliffa Richarda i zespół The Shadows i był ważnym elementem filmu. Utwór został nagrany 11 sierpnia 1961 roku i znalazł się na płycie ze ścieżką dźwiękową „The Young Ones”, wydanej 15 grudnia 1961 roku.Utwór „Lessons in Love” został później pośmiertnie wykorzystany w ścieżce dźwiękowej fińskiego filmu „Isältä pojalle” z 1996 roku, a jego autorami byli Soloway i Wolfe. Ten filmowy utwór reprezentuje główny związek Solowaya z kinematografią. 

 Sy Soloway był żonaty z Shirley Wolfe, która była jego częstą współautorką większości piosenek w całej karierze. Ich osobiste relacje były ściśle powiązane z ich zawodową współpracą, ponieważ prawie wszystkie znane kompozycje są wspólnie przypisywane Sy Solowayowi i Shirley Wolfe. Ta współpraca obejmowała również jego twórczość kompozytorską, a Shirley wniosła znaczący wkład w proces twórczy. Ich wspólne dokonania obejmują takie znane utwory, jak „Lessons in Love” i „Lips of Wine”, choć szczegóły tych utworów omówiono w innych sekcjach. Współpraca pary odzwierciedla płynne połączenie życia osobistego i zawodowego w dziedzinie pisania piosenek popularnych. 

 Sy Soloway zmarł 26 kwietnia 1995 roku w Nowym Jorku w USA w wieku 84 lat.

 

  

Jedna z jego kompozycji, „Lessons in Love” (napisana wspólnie z Shirley Wolfe), została pośmiertnie wykorzystana w fińskim filmie Isältä pojalle z 1996 roku.[1] 

Kompozycje Sy Soloway'a na listach przebojów


[with Shirley Wolfe]
09/1957 Lips of Wine Andy Williams 17.US
07/1961 Now You Know Little Willie John 93.US
02/1962 Lessons in Love The Allisons 30.UK

Passion

 Passion to krótkotrwały zespół grający muzykę disco i post-disco, którego członkiem
był Dwight York, lider sekty i skazany za pedofilię. Ich styl łączył funkowe i latynoskie rytmy ze zmysłowymi tekstami. Debiutancki album o tym samym tytule ukazał się w 1979 roku. Grupa kontynuowała wydawanie muzyki do 1984 roku.

  Ich pierwszy singiel „Don't Bring Back Memories” zyskał popularność w klubach po wydaniu w 1980 roku. Utwór, napisany przez multiinstrumentalistę Raya Martineza i zremiksowany przez François Kevorkiana, zawierał chórki Dary Norman, Davida Romero i Marthy Roque. Stronę B stanowił utwór „In New York”, trwający ponad jedenaście minut. W 1982 roku wydali swój „największy”  przebój taneczny „Don't Stop My Love”, którego autorem był Kashif Saleem. Zespół wydał kolejny utwór „You Can't Hide It”, nagrany pod kierownictwem kreatywnym Erica Matthew w 1984 roku. 

 Dwight York wydał później dwa albumy zatytułowane „New” i „Re-New” pod szyldem własnej wytwórni York's Records. Na albumach znalazły się takie utwory jak „Life Is But a Dream” i „I Hurt”. Później został uwięziony za liczne przestępstwa, w tym za wykorzystywanie seksualne dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Bring Back Memories/Midnight Lovers	Passion	03.1980	-	-	Prelude 8008	[written by R. Singleton][produced by Ray Martinez][43[13].Hot Disco/Dance;Prelude 520 12"]

Natalie Merchant

 Wokalistka i autorka tekstów Natalie Merchant rozpoczęła karierę popową w 1981 roku
w wieku 17 lat jako wokalistka nowojorskiego, bestsellerowego zespołu rocka alternatywnego 10,000 Maniacs. Urodzona 26 października 1963 roku w Jamestown w stanie Nowy Jork, nagrała siedem albumów z grupą i ugruntowała swoją pozycję jako wiodąca postać na scenie rocka alternatywnego. Piosenkarka zawsze była aktywna politycznie i jej były chłopak Michael Stipe przypisuje jej powód, dla którego jego praca z R.E.M. została upolityczniona pod koniec lat 80-tych. 

Po znaczącym sukcesie na listach przebojów z 10,000 Maniacs, Natalie Merchant opuściła zespół, aby rozpocząć karierę solową i wydała swój pierwszy solowy album Tigerlily w wytwórni Elektra w 1995 roku. Aby zachować kontrolę artystyczną nad albumem, sama sfinansowała nagranie i produkcję albumu, pozostawiając wytwórni jedynie promocję i marketing. Okazało się to mądrą decyzją, a album spotkał się z uznaniem zarówno krytyków, jak i fanów, a singiel z albumu „Carnival” stał się jej pierwszym przebojem w pierwszej dziesiątce. Album ostatecznie sprzedał się w ponad 5 milionach egzemplarzy.  

Przez kolejne dekady artystka kontynuowała eksperymenty z różnymi gatunkami, takimi jak symfoniczny pop (Ophelia z 1998 roku), reggae (Motherland z 2001 roku) i folk (The House Carpenter's Daughter z 2003 roku), zanim zrobiła sobie przerwę w karierze muzycznej, aby wychować córkę. Powróciła w 2010 roku z albumem koncepcyjnym Leave Your Sleep, inspirowanym brytyjską i amerykańską poezją XIX i XX wieku. Jej pierwszy zbiór autorskich piosenek od Motherland, jej tytułowy album studyjny, ukazał się w 2014 roku, a następnie Paradise Is There: The New Tigerlily Recordings (2015) i Butterfly (2017), które zawierały orkiestrowe wersje jej najpopularniejszych singli. W 2023 roku Natalie Merchant wydała swój ósmy album studyjny Keep Your Courage nakładem Nonesuch Records.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Carnival/I may know the word	Natalie Merchant	08.1995	147[1]	10[31]	Elektra 64413	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Wonder/Baby i love you	Natalie Merchant	12.1995	84[1]	20[38]	Elektra 64376	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Jealousy/Sympathy for the devil	Natalie Merchant	06.1996	-	23[20]	Elektra 64301	[Written by: Natalie Merchant]
Kind & generous	Natalie Merchant	05.1998	-	18[24].Airplay Chart	Elektra	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Break your heart	Natalie Merchant	05.1999	91[1]	-	Elektra E 3786 [UK]	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tigerlily	Natalie Merchant	06.1995	39[6]	13[92]	Elektra 61 745	[5x-platinum-US][silver-UK][produced by Natalie Merchant]
Ophelia	Natalie Merchant	05.1998	52[9]	8[52]	Elektra 62 196	[platinum-US][produced by Natalie Merchant]
Natalie Merchant live in concert	Natalie Merchant	11.1999	-	82[7]	Elektra 62 444	[produced by Natalie Merchant]
Motherland	Natalie Merchant	11.2001	102[1]	30[11]	Elektra 62721-2	[gold-US][produced by Natalie Merchant,T-Bone Burnett]
Leave Your Sleep	Natalie Merchant	05.2010	46[2]	17[5]	Nonesuch 7559798043 [UK]	[produced by Natalie Merchant,Andres Levin]
iTunes Sessions	Natalie Merchant	08.2010	-	103[1]	Myth America	-
Natalie Merchant	Natalie Merchant	05.2014	34[3]	20[4]	Nonesuch 7559795717 [UK]	[produced by Natalie Merchant]
Paradise Is There: The New Tigerlily Recordings	Natalie Merchant	11.2015	-	96[1]	Nonesuch 550587	[produced by Natalie Merchant]
Keep Your Courage	Natalie Merchant	04.2023	58[1]	-	Nonesuch 75597907858 [UK]	[produced by Natalie Merchant]

Coro

 Coro (urodzony w Nowym Jorku) jest amerykańskim latynoskim piosenkarzem
freestyle'owym pochodzenia kubańskiego i dominikańskiego. Swoją karierę zaczynał w licznych odcinkach popularnego serialu telewizyjnego z udziałem gwiazdy, Miami Vice.

Coro po raz pierwszy wystąpił w licznych odcinkach popularnego serialu telewizyjnego „Miami Vice”. Występując w „Vice”, Coro zmagał się z założeniem zespołu, który pozwoliłby mu rozkręcić karierę wokalną. Jego pierwsze próby nigdy nie przyniosły sukcesu, ale w 1987 roku Coro poznał gwiazdę freestyle'u Steviego B., który cieszył się sukcesem swojego pierwszego przeboju i szykował się do trasy koncertowej. 

 

Po epizodzie jako wokalista i tancerz Steviego  B., urodzony w Nowym Jorku i wychowany w Miami Coro wrócił na rodzinny Manhattan, aby rozpocząć solową karierę wokalną. Sukces przyszedł Coro szybko, gdy w 1989 roku nawiązał współpracę z producentami muzyki tanecznej Zahidem Tariqiem i Toddem Terrym, gdzie znalazł kreatywnych partnerów, których szukał. Efektem tej chemii było wydanie pierwszego singla Coro, „Where Are You Tonight”, emocjonalnego, dynamicznego utworu freestyle, który błyskawicznie trafił na gramofony, stając się numerem jeden na liście przebojów tanecznych w Nowym Jorku i na Florydzie. Utwór dotarł do Top 25 listy przebojów Billboard Club Chart i wyruszył w trasę koncertową, dając koncerty w klubach tanecznych w całym kraju. 

 

Na swoim debiutanckim albumie, zatytułowanym po prostu „Coro”, Coro współpracował z producentem Zahidem Tariqiem, tworząc smakowity wybór szybkich utworów tanecznych, takich jak „Can't Let You Go”, „Where are you tonight”, „Fallen Angel” oraz delikatnych, emocjonalnych ballad, takich jak „Missing you”, z których wszystkie są przesiąknięte charakterystycznym latynoskim klimatem, który stał się muzycznym znakiem rozpoznawczym Coro. Od tego czasu Coro kontynuuje trasę koncertową i wrócił do studia, aby kontynuować pracę nad kolejnym albumem „Sexy Lady”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Fallen Angel	Coro	07.1991	-	54[11]	Cutting/ Charisma 98 772	[written by Deborah Tariq, Zahid Tariq][produced by Zahid Tariq]

Imani Coppola

Imani Francesca Coppola (ur. 6 kwietnia 1978r) to amerykańska wokalistka, autorka tekstów,
producentka i skrzypaczka. Jej debiutancki singiel „Legend of a Cowgirl” dotarł do pierwszej czterdziestki listy Billboard Hot 100 i UK Singles Chart w 1997 roku. Jej debiutancki album „Chupacabra”, wydany przez Columbia Records, spotkał się z uznaniem krytyków i znalazł się na amerykańskiej liście Heatseekers Albums. W 2001 roku Coppola wystąpiła gościnnie w singlu Baha Men „You All Dat”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce w Australii i zapewnił Coppoli drugi jak dotąd udział w Billboard Hot 100. 

 

Coppola wydała kilka niezależnie nagranych albumów na początku XXI wieku, a także zagrała w musicalu „The Singing Biologist”, do którego napisała muzykę. W 2007 roku podpisała kontrakt z Ipecac Records i w tym samym roku wydała album „The Black & White Album”. Album spotkał się z przychylnymi recenzjami krytyków muzycznych i oznaczał powrót Coppoli. W następnym roku założyła duet pop/R&B Little Jackie z programistą Adamem Pallinem. Ich debiutancki singiel „The World Should Revolve Around Me” dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Utwór został wykorzystany jako motyw przewodni reality show stacji VH1 „New York Goes to Hollywood” i osiągnął 90. miejsce na liście Billboard Pop 100. Debiutancki album duetu, „The Stoop”, został wydany przez wytwórnię S-Curve w 2008 roku, jednak w Wielkiej Brytanii nie znalazł się w pierwszej setce, a duet został usunięty z wytwórni. 

 

Po The Stoop, Coppola wydała dwa kolejne solowe albumy: The Glass Wall w 2012 i Hypocrites w 2017. Oprócz solowej pracy, Coppola nagrała dwa kolejne albumy w ramach Little Jackie: Made4TV w 2011 i Queen of Prospect Park w 2014. Wydała również niezależnie solowe albumy Glass Wall w 2012, Hypocrites w 2017 i ponownie połączyła siły z Ipecac Recordings przy jej najnowszym, samodzielnie wyprodukowanym albumie The Protagonist z 2019. Współtworzyła z Leslie Odom Jr. jego debiutancki album Mr. i nadal pisze dla wielu utalentowanych artystów, którzy przełamują bariery swoim innowacyjnym brzmieniem.  

 

Miała ponad sto piosenek umieszczonych w filmach i telewizji zarówno jako Imani Coppola, jak i Little Jackie. Można ją również usłyszeć śpiewającą w szeregu reklam, takich jak Revlon, Secret, Cheerios, Target, Febreze. Coppola koncertowała jako wokalistka wspierająca Enrique Iglesiasa, grała na skrzypcach i śpiewała chórki u Sandry Bernhard i Mike'a Pattona w kolektywie muzycznym Peeping Tom. Można ją usłyszeć na albumie Davida Byrnesa „Look into the Eyeball” jako wokalistkę wspierającą w utworze „Every One's in Love With You”, a także na albumie Blackalicious, który przypadkowo nosi tytuł „Imani”, gdzie współtworzyła i zaśpiewała piosenkę „The Sun”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Legend of a Cowgirl	Imani Coppola	09.1997	32[3]	36[20]	Columbia 78 651	[written by Donovan Leitch ,Imani Coppola ,Michael Mangini][produced by Michael Mangini][sample z "Sunshine Superman"-Donovan]
You All Dat	Baha Men featuring Imani Coppola	02.2001	14[6]	94[4]	S-Curve 151 002	[written by Nehemiah Heild,Michael Mangini,Steven Greenberg,Mark Hudson,Herschel Small,Solomon Linda][produced by Steve Greenberg, Michael Mangini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chupacabra	Imani Coppola	05.1998	128[2]	-	Columbia 68541	[produced by Michael Mangini]

Pam Russo

 Pam Russo (z Nowego Jorku) to piosenkarka dance-popowa z końca lat 80-tych.
Niewiele wiadomo o niej na jej temat, ale podpisała kontrakt z wytwórnią płytową 4th & Broadway. W 1986 roku śpiewała na albumie Lovebug Starski „House Rocker” w utworze „Baby Tell Me”. W 1987 roku wydała swój debiutancki singiel „You Can’t Take My Love”, który osiągnął 11. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 10 tygodni. W tym samym roku śpiewała na albumie The Cover Girls „Show Me”. 

W 1988 roku wydała singiel „It Works For Me”, który osiągnął 38. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 6 tygodni. W 1989 roku Pam wydała swój debiutancki i jak dotąd jedyny album studyjny, „A Girl Like Me”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. Dwa ostatnie single z albumu: „Hold Tight” i „Love Is The Way To My Heart” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. Potem wydawało się, że Pam popadła w zapomnienie; jednak (według badań) prawdopodobnie mieszka w West Chester w Pensylwanii i posługuje się imieniem Pamela Russo-Ramsburg. Nie wiadomo, czy nadal prowadzi karierę muzyczną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Take My Love	Pam Russo	06.1987	-	-	4th & B'way 7436	[written by Shedrick Guy, Guy Vaughn][produced by Shedrick Guy, Guy Vaughn][11[10].Hot Disco/Dance;4th & B'way 436 12"]
It Works For Me	Pam Russo	04.1988	-	-	4th & B'way 7457	[written by S. Guy, G. Vaughn, P. Russo][produced by Shedrick Guy, Guy Vaughn][38[6].Hot Disco/Dance;4th & B'way 457 12"]

Al Lewis

Al Lewis (ur. 18 kwietnia 1901r - zm. 4 kwietnia 1967r) był amerykańskim autorem tekstów,
autorem tekstów i wydawcą muzycznym. Uważa się go głównie za autora tekstów z epoki Tin Pan Alley; jednak czasami pisał też muzykę. Zawodowo był najbardziej aktywny w latach dwudziestych XX wieku, pracując do lat pięćdziesiątych XX wieku. W tym czasie najczęściej współpracował z autorami piosenek, takimi jak Al Sherman i Abner Silver.

 

  Do jego najsłynniejszych piosenek należą „Blueberry Hill” i „You Gotta Be a Football Hero”.  W latach 1931–1934, podczas ostatnich dni wodewilu, Lewis i kilku innych ówczesnych twórców hitów wystąpili w rewii zatytułowanej „Songwriters on Parade”, występując na całym wschodnim wybrzeżu na torach Loew's i Keith. 

 

  Kariera Lewisa nabrała rozpędu w 1956 roku, kiedy „Blueberry Hill”, piosenka, którą w latach czterdziestych XX wieku napisał wspólnie z Larrym Stockiem, stała się wielkim hitem Fatsa Domino. Dwa lata później Lewis i Sylvester Bradford, niewidomy afroamerykański autor tekstów, napisali „Tears on My Pillow”, który stał się hitem Little Anthony and the Imperials.

 

Kompozycje Ala Lewisa na listach przebojów


[with Carmen Lombardo]
.1927 A Lane in Spain Jean Goldkette & His Orchestra 13.US

[with Al Sherman & Joe Burke]
.1929 Dream Mother Gene Austin 12.US

[with Al Sherman]

.1930 Living in the Sunlight, Loving in the Moonlight Paul Whiteman & His Orchestra 16.US
.1931 Ninety-Nine out of a Hundred (Wanna Be Loved) Ben Bernie & His Orchestra 13.US
.1934 Over Somebody Else's Shoulder Isham Jones & His Orchestra 6.US

[with Al Sherman & Fred Phillips]
.1931 Got the Bench, Got the Park Noble Sissle 14.US

[solo]
.1932 All-American Girl George Olsen and His Orchestra 6.US

[with Al Sherman, Buddy Fields]
.1933 You Gotta be a Football Hero (To Get Along with the Beautiful Girls) Ben Bernie & His Orchestra 10.US

[with Abner Silver, Al Sherman]
.1934 Isn't It a Shame Connee Boswell 19.US
.1934 Isn't It a Shame? Jan Garber and His Orchestra 15.US
12/1935 One Night in Monte Carlo Freddy Martin and His Orchestra 15.US

[with Tony Sacco & Dick Smith]
.1934 The Breeze Anson Weeks & His Orchestra 7.US
06/1953 The Breeze (That's Bringin' My Honey Back to Me) Trudy Richards 19.US

[with Tom Waring]
.1935 Way Back Home Victor Young & His Orchestra 6.US
11/1949 'Way Back Home Bing Crosby and Fred Waring 21.US

[with Al Sherman, Gerald Marquee]
.1936 It's Like Reaching for the Moon Teddy Wilson & His Orchestra 17.US
[with Charles Tobias, Maurice Spitalny]
.1939 (Ho-Dle-Ay) Start the Day Right Bing Crosby and Connee Boswell 12.US

[with Vincent Rose,Larry Stock]
.1940 Blueberry Hill The Glenn Miller Orchestra 1.US
09/1940 Blueberry Hill Russ Morgan 17.US
09/1940 Blueberry Hill Kay Kyser and His Orchestra 15.US
10/1956 Blueberry Hill Fats Domino 2.US/6.UK
11/1956 Blueberry Hill Louis Armstrong 29.US
08/1960 Blueberry Hill John Barry 34.UK

[with Mabel Wayne]
.1942 Why Don't You Fall in Love with Me? Connee Boswell 21.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me Dinah Shore 3.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me? Johnny Long and His Orchestra 1.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me? Dick Jurgens and His Orchestra 16.US

[with Charles Tobias]
01/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha-Song) Freddy Martin and His Orchestra 17.US
01/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha-Song) The Four King Sisters 18.US
02/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha Song) Kate Smith 8.US
03/1942 Rose O'Day Woody Herman and His Orchestra 18.US

[with Walter Donovan, Dick Jurgens,, Country Washburne]
04/1942 One Dozen Roses Dick Jurgens and His Orchestra 17.US
06/1942 One Dozen Roses Harry James and His Orchestra 4.US
06/1942 One Dozen Roses Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 8.US
06/1942 One Dozen Roses Dinah Shore 8.US

[with Guy Wood]
09/1950 Cincinnati Dancing Pig Red Foley 7.US
09/1950 Cincinnati Dancing Pig Vic Damone 11.US

[with Paul Mann]
12/1954 The Finger of Suspicion Dickie Valentine 1.UK

[with Larry Stock]
01/1957 The Adoration Waltz David Whitfield with the Roland Shaw Orchestra 9.UK

[with Sylvester Bradford]
12/1957 Uh-Huh-mm Sonny James 92.US
08/1958 Tears on My Pillow Little Anthony & the Imperials 4.US
03/1959 Wishful Thinking Little Anthony & the Imperials 79.US
06/1969 Tears on My Pillow Johnny Tillotson 119.US
01/1990 Tears on My Pillow Kylie Minogue 1.UK

[with Antoine Domino & Sylvester Bradford]
05/1959 I'm Ready Fats Domino 16.US

Cookies

The Cookies to amerykański girlsband R&B działający w dwóch odrębnych składach:
pierwszym w latach 1954-1958, który później przekształcił się w Raelettes, oraz drugim w latach 1961-1967. Kilka członkiń obu składów pochodziło z tej samej rodziny. Oba składy były najbardziej znane jako wokalistki sesyjne i wokalistki wspierające. 

 Zespół The Cookies, założony w 1954 roku w Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych, pierwotnie składał się z Dorothy Jones, Darlene McCrea i kuzynki Dorothy, Beulah Robertson. W 1956 roku Robertson została zastąpiona przez Margie Hendrix. Zespół poznał Raya Charlesa dzięki pracy sesyjnej dla Atlantic Records. W 1958 roku The Cookies wystąpili z Rayem Charlesem i Ann Fisher na koncercie Cavalcade of Jazz, wyprodukowanym przez Leona Hefflina Sr., który odbył się w Shrine Auditorium w Los Angeles 3 sierpnia. Pozostałymi gwiazdami byli Little Willie John, Sam Cooke, Ernie Freeman i Bo Rhambo. Sammy Davis Jr. był obecny, aby ukoronować zwyciężczynię konkursu piękności Miss Cavalcade of Jazz.

  Po wspieraniu Charlesa i innych artystów Atlantic Records, McCrea i Hendricks pomogli w utworzeniu Raelettes w 1958 roku. W 1961 roku w Nowym Jorku pojawiła się nowa wersja The Cookies, a Dorothy Jones dołączyła do debiutantów Earl-Jean McCrea (młodszej siostry Darlene) i innej kuzynki Dorothy, Margaret Ross. Jones nagrała również jedno solowe nagranie dla Columbii w 1961 roku. To trio odniosło największy sukces jako The Cookies: pod własnym nazwiskiem; jako wokale wspierające dla innych artystów, w tym przebojów Neila Sedaki „Breaking Up Is Hard to Do”, „The Dreamer” i „Bad Girl”; a także nagrywali dema dla Aldon Music pod dyrekcją Carole King i Gerry'ego Goffina. Zaśpiewali chórki w przeboju Little Eva „The Loco-Motion”, a także w jej kolejnym hicie „Let's Turkey Trot”, oba z 1962 roku; oraz w przebojowej wersji „Comin' Home Baby” Mela Tormégo.

  Swój największy hit odnieśli w 1963 roku utworem „Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)”, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B i 7. miejsce na liście Billboard Hot 100. Przebój z 1962 roku, „Chains”, został nagrany przez Beatlesów na ich debiutanckim albumie „Please Please Me”. Earl-Jean McCrea opuściła zespół w 1965 roku po wydaniu dwóch solowych singli, na których znalazł się pierwszy utwór Goffina/Kinga „I'm Into Something Good”, rozsławiony przez Herman's Hermits. 

The Cookies wydali również kilka płyt pod innymi nazwami, głównie z Margaret Ross jako wokalistką. Ich alternatywne nazwy na nagraniach to Palisades (Chairman), Stepping Stones (Philips), Cinderellas (Dimension) i Honey Bees (Fontana 1939); nazwy wytwórni podano w nawiasach. W kwietniu 1967 roku wydali swój ostatni album, wyprodukowany przez The Tokens. Darlene McCrea powróciła, aby zastąpić siostrę w tym nagraniu. 

 Margie Hendrix zmarła 14 lipca 1973 roku w wieku 38 lat. Dorothy Jones zmarła w Columbus w stanie Ohio 25 grudnia 2010 roku w wieku 76 lat z powodu powikłań choroby Alzheimera. Darlene McCrea zmarła na raka 4 lutego 2013 roku w wieku 76 lat. Margaret Ross Williams kontynuowała trasę koncertową jako The Cookies z wokalistkami wspierającymi. Okazjonalnie występowała również z Barbarą Harris i zespołem The Toys. Ross Williams zmarła 23 stycznia 2026 roku w wieku 83 lat. Earl-Jean McCrea zmarła 7 maja 2026 roku w wieku 83 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Paradise/Passing Time	Cookies	03.1956	-	-	Atlantic 1084	[written by Eddie Floyd,Carmen Taylor,Willis Carroll][9[2].R&B Chart]
Chains/Stranger In My Arms	Cookies	11.1962	50[1]	17[12]	Dimension 1002	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][6[10].R&B Chart]
Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)/Softly In The Night	Cookies	03.1963	-	7[13]	Dimension 1008	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][3[10].R&B Chart]
Will Power/I Want A Boy For My Birthday	Cookies	07.1963	-	72[5]	Dimension 1012	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin]
Girls Grow Up Faster Than Boys/Only To Other People	Cookies	11.1963	-	33[11]	Dimension 1020	[written by Gerry Goffin,Jack Keller][produced by Gerry Goffin][18[7].R&B Chart]