Mindy Smith

Melinda Leigh Smith (ur. 1 czerwca 1972r) to amerykańska piosenkarka i autorka tekstów.
Jej pierwszy kontrakt płytowy powstał po tym, jak zaśpiewała cover utworu „Jolene” Dolly Parton. 

Smith została adoptowana po urodzeniu przez pastora protestanckiego bez żadnego wyznania i jego żonę, która była dyrygentką chóru w kościele. Dorastała na Long Island w stanie Nowy Jork. Po śmierci matki na raka w 1991 roku Smith przez dwa lata uczęszczała do Cincinnati Bible College. Smith i jej ojciec przeprowadzili się do Knoxville w stanie Tennessee, gdzie zaczęła słuchać muzyki folkowej i bluegrass, Alison Krauss i zespołu Cox Family. W 1998 roku przeprowadziła się do Nashville, aby rozpocząć karierę muzyczną. Dwa lata później dotarła do finału konkursu na Kerrville Folk Festival. To doprowadziło do podpisania kontraktu z Big Yellow Dog Music.

  Smith zwróciła na siebie uwagę w 2003 roku, wykonując cover utworu „Jolene” Dolly Parton na albumie hołdowniczym „Just Because I'm a Woman”. Wkrótce potem podpisała kontrakt z wytwórnią Vanguard Records, która w 2004 roku wydała jej debiutancki album „One Moment More”.Oprócz Dolly Parton, Smith wyrażała podziw dla Johna Prine'a, Alison Krauss, Patty Griffin, Shanii Twain, Krisa Kristoffersona, Buddy'ego Millera i Billa Gaithera.  „Come to Jesus” był jej największym przebojem, granym w stacjach radiowych z muzyką country, chrześcijańską, alternatywnymi albumami dla dorosłych (AAA) i muzyką współczesną dla dorosłych. Utwór znalazł się na 32. miejscu listy przebojów magazynu „Billboard” w kategorii „Adult Top 40”.

W 2004 roku Smith wystąpiła na festiwalu Cambridge Folk Festival w Wielkiej Brytanii, który był transmitowany w całym kraju przez BBC Radio. W październiku 2006 roku Smith wydała „Out Loud”, pierwszy singiel z jej drugiego albumu „Long Island Shores”. Utwór został dobrze przyjęty przez rozgłośnie rockowe AAA i Country Music Television (CMT). 10 stycznia 2007 roku Smith wykonała „Please Stay” w programie „The Tonight Show” z Jayem Leno. W październiku 2007 roku Smith wydała świąteczny album „My Holiday”. Napisała sześć autorskich piosenek, w tym „I Know the Reason” z Thadem Cockrellem.

 W sierpniu 2009 roku Smith wydała swój czwarty album studyjny „Stupid Love”. 15 sierpnia 2009 roku Smith wystąpiła w programie „The Early Show”, gdzie wykonała pierwszy singiel „Highs and Lows”. 29 września 2009 roku, promując album w programie radiowym „World Cafe”, ujawniła, że ​​cierpi na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.W czerwcu 2012 roku Smith wydała niezależny album studyjny o tym samym tytule we własnej wytwórni Giant Leap, we współpracy z TVX. W październiku tego samego roku Vanguard Records wydało album kompilacyjny z jej utworami, „The Essential Mindy Smith”. 29 października 2013 roku Smith wydała świąteczną EP-kę zatytułowaną „Snowed In” w wytwórni Giant Leap/TVX. Wydawnictwo zawierało zarówno oryginalne piosenki świąteczne, jak i covery. 

W latach 2015–2018 Smith współtworzyła (jako jedyna autorka lub współautorka) kilka piosenek do musicalu „Nashville”. Jest wymieniona w napisach końcowych czterech piosenek wykonanych przez aktorów i pojawia się na ścieżce dźwiękowej w trzech ostatnich sezonach serialu. 

 W marcu 2013 roku Smith współpracowała z Anthropologie podczas występu w sklepie, aby zebrać pieniądze i zwiększyć świadomość na temat Fundacji Kapitan Planeta, organizacji non-profit. Anthropologie przekazało piętnaście procent ze sprzedaży osiągniętej w pierwszej godzinie po występie Smith na rzecz CPF. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
One Moment More	Mindy Smith	02.2004	-	143[2]	Vanguard 797362	[produced by Steve Buckingham, Mindy Smith]
Long Island Shores	Mindy Smith	10.2006	-	167[1]	Vanguard 797972	[produced by Mindy Smith, Lex Price, Steve Buckingham]
Stupid Love	Mindy Smith	08.2009	-	122[1]	Vanguard 798532	[produced by Mindy Smith, Ian Fitchuck, Justin Loucks]

Wreckx-n-Effect

Wreckx-n-Effect (pierwotnie Wrecks-n-Effect) to amerykański zespół hip-hopowy z Harlemu
w Nowym Jorku. Znany jest z singla „Rump Shaker” z 1992 roku, który zajął drugie miejsce na liście Billboard Hot 100.

 

  W 1987 roku przyjaciele z dzieciństwa, Aqil Davidson, Markell Riley i Brandon „B-Doggs” Mitchell, założyli Wrecks-n-Effect.Keith „K.C.” Hanns dołączył do nich, gdy ich demo było w fazie próbnej dla czwartego członka. Później tego samego roku, nakładem Atlantic Records, grupa wydała EP-kę o tym samym tytule. Po niewielkim uznaniu za debiutancki EP-kę, Davidson, Riley i Mitchell powrócili do swojej pierwotnej wizji jako trio.W 1989 roku grupa przeszła do wytwórni Motown Records i osiągnęła swój pierwszy numer jeden na liście przebojów Billboard Hot Rap Songs z utworem „New Jack Swing”.

 

 Ich album Motown z 1989 roku, utrzymany w stylistyce jack swingu, Wrecks-N-Effect, na którym znalazł się utwór „New Jack Swing”, osiągnął 16. miejsce na liście Billboard Hot R&B/Hip-Hop i 103. miejsce na liście Billboard 200. 8 sierpnia 1990 roku Mitchell został śmiertelnie postrzelony na Manhattanie w Nowym Jorku w wyniku kłótni o kobietę. Po jego śmierci zespół zmienił nazwę na Wreckx-n-Effect.

 

  W 1991 roku Teddy Riley, brat Markella Rileya, założył Future Recording Studios, wielomilionowe studio nagraniowe w Virginia Beach w stanie Wirginia. Wśród pierwszych płyt wyprodukowanych w Future Recording Studios znalazł się utwór „Rump Shaker” zespołu Wreckx-n-Effect z 1992 roku, który zajął drugie miejsce na listach Billboard Hot 100 i Billboard Hot R&B/Hip-Hop, a także znalazł się na listach przebojów międzynarodowych. Tekst utworu wywołał kontrowersje, a duże publikacje, takie jak „New York Daily News”, nazwały zespół „napalonymi małymi rapowymi dzieciakami”. MTV również odmówiło emisji towarzyszącego mu teledysku, dopóki nie zostanie przesłana „czysta” wersja, ponieważ występują w nim kobiety w bikini potrząsające pośladkami. 

 

Hard or Smooth, drugi album zespołu (na którym znalazł się utwór „Rump Shaker”), ukazał się jeszcze w tym samym roku, docierając do pierwszej dziesiątki i uzyskując status platynowej płyty. Grupa powróciła w 1996 roku z trzecim i ostatnim albumem „Raps New Generation”, który nie odniósł takiego sukcesu jak poprzednik. Według Davidsona album „był tak naprawdę albumem Posse Deep. Posse Deep to ekipa uliczna, z którą dorastaliśmy w naszych projektach. Ten album został ukształtowany wokół tej energii i tych, którzy aspirowali do roli artystów w tym składzie”. Niedługo po premierze grupa rozpadła się z powodu wewnętrznego rozbicia.

 

  Conrad Tillard, znany również jako Minister Hip Hopu i Conrad Muhammad, zaaranżował rozejm między walczącymi, wschodzącymi zespołami Wreckx-n-Effect i A Tribe Called Quest, który, jak powiedział Tillard, groził przekształceniem Harlemu w „strefę wojny”. W 2004 roku utwór „New Jack Swing” został dodany do ścieżki dźwiękowej gry Grand Theft Auto: San Andreas.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New Jack Swing	Wreckx-n-Effect	09.1989	82[2]	-	Motown 1979	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][14[21].R&B; Chart][48[2].Hot Disco/Dance;Motown 4654 12"]
Juicy	Wreckx-n-Effect	12.1989	29[7]	-	Sound Of New York 2005	[written by James Mtume, Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell ][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][36[11].R&B; Chart]
New Jack Swing	Wreckx-n-Effect	03.1990	94[1]	-	Motown ZB 43577 [UK]	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect]
Rump Shaker	Wreckx-n-Effect	10.1992	24[9]	2[28]	MCA 54388	[2x-platinum-US][written by Aqil Davidson,Teddy Riley,Pharrell Williams,David Wynn,Anton Hollins,Darren Callis][produced by David Wynn,Teddy Riley,Ty Fyffe,Aqil Davidson,Markell Riley][3[27].R&B; Chart][sample z "Back To The Hotel"-N2Deep][9[15].Hot Disco/Dance;MCA 54 389 12"]
Knock-N-Boots	Wreckx-n-Effect	02.1993	-	72[11]	MCA 54 582	[written by Aqil Davidson, Teddy Riley, Menton L. Smith][produced by Teddy Riley, Aqil Davidson, Menton L. Smith][71[8].R&B; Chart]
Wreckx Shop	Wreckx-n-Effect	03.1993	26[3]	101[12]	MCA 54 531	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][46[14].R&B; Chart]
My Cutie	Wreckx-n-Effect	07.1993	-	-	MCA 54661	[written by Menton L. Smith, Teddy Riley][produced by Teddy Riley, Aqil Davidson, Markell Riley][75[8].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wreckx-n-Effect	Wreckx-n-Effect	01.1990	-	103[11]	Motown 6281	[produced by Markell Riley,Teddy Riley, David Guppy]
Hard or Smooth	Wreckx-n-Effect	12.1991	-	9[34]	MCA 10 566	[platinum-US][produced by Teddy Riley,Ty Fyffe,David Wynn,Wreckx-n-Effect,Franklyn Grant,Menton L. Smith]

Bravehearts

Bravehearts to amerykańska grupa hiphopowa z Nowego Jorku.
W jej pierwotnym składzie znaleźli się Jungle (urodzony jako Jabari Jones, syn trębacza jazzowego Olu Dary i młodszy brat gwiazdy hip-hopu Nasa), Wiz (urodzony jako Mike Epps) i Horse (urodzony jako E. Gray). Horse opuścił grupę w 2002 roku, a Jungle i Wiz kontynuowali działalność jako duet. Wiz został z kolei zastąpiony przez Nashawna, kuzyna Nasa. 

Zespół Bravehearts, podpisany kontraktem z wytwórnią Columbia Records w ramach wytwórni Ill Will Records Nasa, powstał w 1998 roku, współpracując z Nasem, Nature i Trackmasters przy utworze „I Wanna Live”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu Hype'a Williamsa „Brzuch”. Stamtąd podopieczni Nasa przeszli do albumu kompilacyjnego Nas & Ill Will Records Presents QB's Finest, a ich utwór „Oochie Wally” uzyskał status złotej płyty. 

Jungle i Wiz rozpoczęli pracę nad swoim debiutanckim albumem dla Columbia Records. W międzyczasie pojawili się na mixtape'owej kompilacji 50 Centa „Guess Who's Back?”, supportując 50 Centa i Nasa w utworze „Who U Rep With”. Debiutancki album grupy, „Bravehearted”, ukazał się w grudniu 2003 roku, a Jungle i Wiz stanowili trzon zespołu. Na albumie gościnnie wystąpili Nas, Nashawn, Lil Jon, Jully Black i Teedra Moses, a grupa zdobyła przebój singlem „Quick to Back Down”, wyprodukowanym przez Lil Jona. Możliwe, że w piątym utworze „Bravehearted” na ich albumie pojawiła się lekka krytyka 50 Centa, a Jungle próbuje również swoich sił z Jayem-Z. Jungle w swoim wersie stwierdza: „Jungle będzie żył według zasad ulicy, nie jak kapuś C.J. czy suka Jay-Z”.  

Niedawno Jungle pojawił się w utworze „Gun On Me” z raperem Q-Buttą, który został zdissowany przez G-Unit i The Diplomats. W 2009 roku Nashawn pojawił się dwukrotnie na albumie rapera z Memphis, C-Rocka, „Tha Weight Is Over”. Wystąpił w utworze „Street Niggaz”, będącym dissem do Juelza Santany i Jima Jonesa, oraz w utworze „We Dons”. 

W 2008 roku wydali swój ostatni album studyjny, „Bravehearted 2”, a Jungle i Nashawn stanowili trzon grupy. Przedsięwzięcia W 2019 roku Jungle założył własną wytwórnię płytową Street Dreams Records, idąc w ślady swoich braci Nasa i tworząc Mass Appeal Records. Pierwszym artystą, który podpisał kontrakt z wytwórnią był Kiing Shooter. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oochie Wally	Nas And Bravehearts From QB Finest	03.2001	30[3]	26[20]	Columbia 79 586	[written by Nasir Jones,Lamont Porter,Jabari Jones,Eugene Gray,Michael Epps][produced by Ez Elpee][11[22].R&B; Chart]
Quick To Back Down	Bravehearts Featuring Nas & Lil Jon	11.2003	-	-	Ill Will 76 793	[written by Jabari Jones, Jonathan Smith, Michael Epps, Nasir Jones][produced by Lil Jon][48[20].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bravehearted	Bravehearts	01.2004	-	75[7]	Ill Will 86 712	[produced by Nas,Bastiany,Ez Elpee,Jungle,L.E.S.,Lil Jon,Midi Mafia,Neo Da Matrix,Paul Poli,Swizz Beatz]

Dhar Braxton

Dhar Braxton (urodzona w Harlem Hospital Center na Manhattanie w Nowym Jorku)
jest wokalistką muzyki house. W 1986 roku jej singiel „Jump Back (Set Me Free)” zajął pierwsze miejsce na liście przebojów US Hot Dance Music/Club Play. Braxton nie jest spokrewniona z zespołem The Braxtons ani nie jest jego członkinią. Jest młodszą córką piosenkarki Byrdie Green. Braxton nagrała również kolejny singiel dla wytwórni Sleeping Bag Records zatytułowany „Illusions”. 

 

 Przed rozpoczęciem kariery solowej brała udział w nagraniu „E Street Beat” zespołu Chocolette. Nagrania Braxton zostały licencjonowane przez brytyjską wytwórnię 4th & B'way Records. „Jump Back (Set Me Free)” był jedynym singlem Braxton, który znalazł się na listach przebojów, utrzymując się na nich przez trzynaście tygodni i zajmując pierwsze miejsce przez dwa tygodnie. Singiel osiągnął również 61. miejsce na liście przebojów R&B w USA. Dodatkowe wokale w singlu wykonała Chocolette. Wydany przez wytwórnię Fourth and Broadway, utwór zadebiutował na brytyjskiej liście przebojów 31 maja 1986 roku; osiągnął 32. miejsce i utrzymywał się na niej przez 8 tygodni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jump Back (Set Me Free)	Dhar Braxton	07.1986	32[8]	-	Sleeping Bag 19	[written by Jhon Fair][produced by Jhon Fair][61[8].R&B; Chart][1[2][13].Hot Disco/Dance;Sleeping Bag 19 12"]

John Robie

John Robie to amerykański muzyk, producent i autor tekstów. Wyprodukował i/lub napisał utwory
dla takich artystów jak: Chaka Khan, New Order, UB40, Cabaret Voltaire, Soulsonic Force, Boy George, Planet Patrol, Laura Branigan i Freeez, między innymi.

  Robie rozpoczął karierę jako współautor i „czarodziej” syntezatorów w albumie „Planet Rock” zespołu Soulsonic Force. Robie później wyprodukował inne hity dla Soulsonic Force: „Looking for the Perfect Beat” i „Renegades of Funk” (później coverowane przez Rage Against The Machine), a także kontynuował eksperymentalne podejście do muzyki elektronicznej, co zaowocowało jego współpracą w tworzeniu zupełnie nowego gatunku muzycznego - electro. „One More Shot” w wykonaniu C-Bank i „Body Mechanic” w wykonaniu Quadrant 6, oba napisane i wyprodukowane przez Robiego, należały do ​​pierwszych utworów, które zdefiniowały tę formę sztuki. 

Jego utwory były samplowane przez takich artystów jak City Girls, Lunchmoney Lewis, Snoop Dogg, Calvin Harris, Plump DJs, Jamie xx, LL Cool J, Black Eyed Peas, Limp Bizkit i Tag Team. Wkroczył do świata produkcji wideo/filmowych, debiutując jako reżyser krótkometrażowym filmem „The Future Is Mine”, który ukazał się po morderstwie George'a Floyda.

  W 1984 roku Stephen Holden z „The New York Times” powiedział o Robiem i jego współproducencie, Arthurze Bakerze, że „odnowili nowoczesny album taneczny, tworząc przypominający arkadowy, wewnętrzny pejzaż dźwiękowy z wszelkiego rodzaju echami i rytmicznymi głosami w intensywnych, przeciwstawnych prądach. Z ich ostrymi, syntezowanymi teksturami, hukiem elektronicznej perkusji przypominającym karabin maszynowy i elektronicznie zmienionym wokalem, który przypominał zmuzykalizowane, stroboskopowe obrazy, Baker i Robie stworzyli brzmienie, które przywoływało krzyżowy ogień miejskich nacisków z wyrazistością horroru”. Rick Rubin w „Rolling Stone” opisał „Planet Rock” zespołu Soulsonic Force jako „jeden z najbardziej wpływowych utworów wszech czasów, który zmienił świat”. 

                                        Kompozycje Johna Robie na listach przebojów

[with Arthur Baker,Afrika Bambaataa, The Soulsonic Force, Ralf Hütter & Florian Schneider] 05/1982 Planet Rock Afrika Bambaataa 53.UK/48.US 07/1984 Planet Rock Soul Sonic Force 85.UK 08/2001 Planet Rock Remixes Afrika Bambaataa 47.UK [with Man Parrish, Raul Rodriguez] 12/1982 Hip Hop, Be Bop (Don't Stop) Man Parrish 95.UK [with Afrika Bambaataa Aasim, Arthur Baker,Soulsonic Force] 01/1983 Looking for the Perfect Beat Afrika Bambaataa 86.UK [ solo] 12/1983 Remember What You Like Jenny Burton 81.US [with Bernard Sumner, Peter Hook, Stephen Morris & Gillian Gilbert] 03/1986 Shell Shock New Order 28.UK [with Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller] 02/1984 Renegades of Funk Afrika Bambaataa 30.UK 11/2000 Renegades of Funk Rage Against the Machine 109.US [with UB40, Afrika Bambaataa & Malibu] 02/1988 Reckless Afrika Bambaataa 17.UK [with Arthur Baker ] 03/1992 I O U Arthur Baker 93.US [with Jeremy Sylvester, Man Parrish & Raul Rodriguez] 12/2001 B-Bop Jeremy Sylvester 189.UK [with James Todd Smith, Jermaine Dupri, James Phillips, Ryan Toby, Jennifer Lopez, Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller] 02/2006 Control Myself LL Cool J 2.UK/4.US [with Arthur Baker, Curtis Alan Jones, Ellis Williams, Emil Schult, John Miller, Caresha Brownlee, Jatavia Johnson, Afrika Bambaataa, Ralf Hütter & Robert Allen] 06/2021 Twerkulator City Girls 51.US

Paul Lekakis

Paul Lekakis (ur. 22 października 1966r) to amerykański model, aktor i wokalista muzyki
dance/hi-NRG, który został odkryty dzięki swoim umiejętnościom muzycznym i tanecznym we włoskim klubie nocnym podczas pracy jako model. 

 

 Jego debiutancki singiel „Boom Boom (Let's Go Back to My Room)” został wydany w 1987 roku. Przebojową wersję wyprodukowali producenci italo disco Miki Chieregato, Tom Hooker i Roberto Turatti, a dodatkową produkcję wykonał Ric Wake. Utwór został pierwotnie wydany przez ZYX Records i osiągnął 43. miejsce na liście Billboard Hot 100, 60. miejsce na UK Singles Chart, 7. miejsce w Nowej Zelandii, 2. miejsce w Kanadzie oraz 1. miejsce na listach przebojów w Australii (przez 5 tygodni) i Japonii. Singiel zyskał rozgłos dzięki sugestywnemu tekstowi (Boom boom boom / Wróćmy do mojego pokoju / Więc możemy to robić całą noc / A ty możesz sprawić, że poczuję się dobrze) i jest najsłynniejszą piosenką Lekakisa.  

 

Doprowadziło to do podpisania kontraktu płytowego z wytwórnią Sire Records, która wydała jego debiutancki album „Tattoo It” w 1990 roku. Album zawierał przebój „My House”, który znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów Hot Dance Club Play. Lekakis zaśpiewał tytułowy utwór do brytyjskiego filmu „The Fruit Machine”, który ukazał się w 1988 roku. W Stanach Zjednoczonych film przemianowano na „Wonderland”. Utwór został wyprodukowany przez Stocka Aitkena Watermana. 

 

Od tego czasu Lekakis odniósł kolejne sukcesy w gatunku muzyki tanecznej dzięki klubowym hitom „Let It Out”, „Assume the Position” i „(I Need A) Vacation”. Pod koniec 2006 roku Lekakis nakręcił w Palm Desert w Kalifornii teledysk do remiksu utworu „Boom Boom (Let's Go Back to My Room)”. Utwór zawierał nieco inny tekst niż oryginał (np. „...jak chciałbyś wrócić na kolejny boom boom”). Teledysk wyreżyserował Walid Azami. Pod koniec lipca 2007 roku remiks z okazji 20. rocznicy pojawił się na liście przebojów Billboard Dance. W 2009 roku „Boom Boom” zajął 83. miejsce na liście „100 największych przebojów lat 80.” stacji VH1.

 

  W 2012 roku, po pięciu latach przerwy w wydawaniu muzyki, Lekakis powrócił z utworem „I Need a Hit”. We wrześniu 2012 roku Lekakis wydał dostępny wyłącznie do pobrania singiel „Meet Me on the Dancefloor”. W lipcu 2016 roku Lekakis wyruszył w ośmiodniową trasę koncertową po Australii z innymi popularnymi wykonawcami lat 80-tych. Była to jego pierwsza wizyta w tym kraju po przeboju numer jeden („Boom Boom”) z 1987 roku. 28 lipca 2016 roku na iTunes ukazał się jego nowy utwór „All Around the World”, a we wrześniu 2017 roku „Somebody (Is Out There)”. W grudniu 2022 roku Lekakis wydał nowy singiel zatytułowany „Rainbow”.

 

  Lekakis zagrał w filmie „Sex, Politics & Cocktails” w 2002 roku, następnie w queerowym horrorze „Hellbent”, zagrał drugoplanową rolę w filmie „Circuit” z 2001 roku oraz w programach telewizyjnych „Out of Practice” i „Passions”. W czerwcu 2005 roku Lekakis i trener fitness Clay Adkins wydali płytę DVD z ćwiczeniami „Partners”, która była sprzedawana w sklepach Target w całych Stanach Zjednoczonych. W lipcu 2007 roku wystąpił w dwuosobowym przedstawieniu teatralnym Jamesa Edwina Parkera „Dwóch chłopców w łóżku w zimną zimową noc” u boku Scotta Douglasa Cunninghama w Lorraine Hansberry Theatre w San Francisco w Kalifornii. 

 

 Lekakis jest gejem.Około 1989 roku uzyskał pozytywny wynik testu na obecność wirusa HIV, choć nie ujawnił tego publicznie aż do lat 90-tych. W ostatnich latach wcielał się w role osób zakażonych HIV w kilku swoich filmach i publicznie wypowiadał się na tematy związane z tym schorzeniem. W 2000 roku Lekakis pojawił się na okładce lutowego numeru magazynu POZ, gdzie udzielił również wywiadu, odnosząc się między innymi do swojego czasu jako męska prostytutka w West Hollywood w latach 1994-1997, a w wywiadzie przyznał się do celowego narażania swoich klientów na HIV. Lekakis powiedział w artykule, że „uprawiał seks bez zabezpieczenia z klientami (jako mężczyzna eskortujący), których nie poinformował o swoim statusie HIV. Przyznał się również do okłamywania klientów na temat swojego statusu, a następnie uprawiania z nimi seksu bez zabezpieczenia”. Ostatecznie „dołączył do grupy 12 kroków i rzucił picie, zażywanie narkotyków i uprawianie sztuczek”. Lekakis obecnie mieszka w West Hollywood w Kalifornii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Boom Boom (Let's Go Back To My Room)	Paul Lekakis	05.1987	60[5]	43[13]	Champion CHAMP 43	[written by M. Chieregato, R. Ballerini, S. Montin, R. Turatti, T. Hooker][produced by R. Turatti, M. Chieregato]
My House	Paul Lekakis	01.1991	-	-	Sire 21800	[written by B. Wooley, J. Watley][produced by Shep Pettibone][17[7].Hot Disco/Dance;Sire 21 800 12"]

Man 2 Man

Man 2 Man (później znany jako Man to Man) był amerykańskim zespołem hi-NRG z
Nowego Jorku, założonym na początku lat 80-tych XX wieku. Najbardziej znany był z przebojów „Male Stripper”, „Energy Is Eurobeat” i „I Need a Man”. 

Po zakończeniu sezonu The Fast, bracia Zone spędzili pierwszą połowę lat 80-tych, śpiewając na wielu płytach hi-NRG i disco dla producentów muzycznych, takich jak Bobby Orlando (płyty takie jak „Native Love” Divine i „Passion” The Flirts). Wkrótce potem założyli nowy zespół, który pierwotnie nazywał się Man's Favourite Sports. Jednak inny zespół już rościł sobie prawa do tej nazwy, więc stali się znani jako Man 2 Man. Man 2 Man występowali na żywo w większych klubach tanecznych Nowego Jorku: The Funhouse, The Limelight i The Saint. Wystąpili również na żywo w Heaven w Londynie w Wielkiej Brytanii. Duet nagrywał samodzielnie wyprodukowane 12-calowe single taneczne do 1985 roku. Kontynuowali występy na żywo, koncertując z Sylvesterem i Divine w średnich i dużych klubach w Wielkiej Brytanii, Ameryce Południowej i Meksyku. 

 Pod tą nazwą zespół stworzył swój największy hit, „Male Stripper”, nagrany we współpracy z kultowym producentem electro, Manem Parrishem. Pierwotnie wydany w Wielkiej Brytanii w sierpniu 1986 roku  nakładem wytwórni Bolts Records, „Male Stripper” był wielkim klubowym hitem jesieni i osiągnął 64. miejsce na brytyjskiej liście przebojów we wrześniu.  

Miki Zone zmarł 31 grudnia 1986 roku na zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych wywołane AIDS. Na początku 1987 roku „Male Stripper” ponownie pojawił się na brytyjskich listach przebojów i tym razem stał się jeszcze większym hitem, spędzając pięć tygodni w pierwszej dziesiątce i dwa tygodnie na 4. miejscu. W Australii utwór osiągnął 3. miejsce. „Male Stripper” był przełomowym przebojem crossover pop, a w marcu 1987 roku Man 2 Man pojawił się w segmencie brytyjskiego programu telewizyjnego Top of the Pops. Utwór „Male Stripper” pojawił się w brytyjskim filmie „The Fruit Machine” z 1988 roku. Kolejny singiel, „Who Knows What Evil”, osiągnął 90. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w kwietniu 1987 roku.

  Po śmierci Miki, Paul Zone postanowił zmienić nazwę zespołu na Man to Man i nagrał cover przeboju Grace Jones „I Need a Man”, który osiągnął 43. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Paul Zone kontynuował nagrywanie pod tym pseudonimem do lat 90-tych, współpracując z takimi producentami jak Jacques Morali. Utwór „I'll Try Anything Once” ukazał się w 2008 roku na iTunes i zawierał wokal Debbie Harry z Blondie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Male Stripper (Part One)/Male Stripper (Part Two)	Man 2 Man	08.1986	4[26]	-	Bolts BOLTS 4/7	[written by Miki Zone][produced by Miki Zone, Paul Zone, Man Parrish]
Who Knows What Evil	Man Two Man	04.1987	90[3]	-	Nightmare MARES 3	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
I Need A Man/Energy Is Eurobeat	Man 2 Man	07.1987	43[3]	-	Bolts BOLTS 5	[written by Miki Zone][produced by Miki Zone, Paul Zone, Man Parrish]

Man Parrish

Manuel Parrish (ur. 6 maja 1958 r.)  to amerykański autor tekstów piosenek,
wokalista i producent. Wraz z takimi artystami jak Yellow Magic Orchestra, Kraftwerk, Art of Noise, Arthur Baker, Afrika Bambaataa, John Robie, Jellybean Benitez, Lotti Golden, Richard Scher i Aldo Marin, przyczynił się do powstania i zdefiniowania electro na początku lat 80-tych.

  Parrish urodził się i wychował na Brooklynie w Nowym Jorku.Opuścił dom w wieku 14 lat i dołączył do grona osób, które co wieczór spotykały się w klubie nocnym Studio 54 na Manhattanie. Pseudonim „Man” nadał Parrishowi Andy Warhol  i po raz pierwszy pojawił się w magazynie Warhol's Interview. 

  Wczesne występy Parrish'a w klubach hiphopowych w Bronksie były spektaklami świateł, brokatu i pirotechniki, czerpiącymi zarówno z mistycyzmu Warhola, jak i z twórczości Cold Crush Brothers. Jego pierwszym wydawnictwem był utwór „Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)” wydany w 1982 roku, który, jak powiedział Parrish, spotkał się z rasistowską reakcją ze strony afroamerykańskiej społeczności hiphopowej: „Tworzyłem muzykę, którą grali, a potem dowiedzieli się, że jestem biały i gejem i ją wycofali. Nie zaszkodziło to sprzedaży, ale było szokujące”. Utwór znalazł się w filmie „Wysyp żywych trupów” oraz grze wideo Grand Theft Auto: Vice City, która sprzedała się w milionach egzemplarzy. Został on wykorzystany w utworze „Follow 4 Now” zespołu Sway & King Tech z 1991 roku, pochodzącym z ich drugiego albumu „Concrete Jungle”.  

Jego największym sukcesem na brytyjskich listach przebojów było nagranie utworu „Male Stripper” z zespołem Man 2 Man, który osiągnął 4. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ostatecznie podpisał kontrakt z Elektra Records za pośrednictwem menedżera Davida Bowiego, Tony'ego DeFriesa, który również zarządzał jego karierą muzyczną. Został jednak usunięty z wytwórni w 1984 roku, gdy postanowili nie wydawać albumu, który dla nich nagrał. Elektra podpisała z nim kontrakt na muzykę taneczną, a jego menedżer chciał, aby tworzył pop-rock. 

 Miksował, produkował i współpracował z różnymi artystami, takimi jak Boy George, Michael Jackson i Gloria Gaynor. Później był menedżerem trasy koncertowej Village People. W latach 2010. Parrish prowadził negocjacje z Pink Biscuit Records i miał wydać płytę za pośrednictwem Southern Fried Records, wytwórni należącej do Fatboya Slima. Zamiast tego Parrish założył własną wytwórnię. W latach 2000-2015 tworzył najdłużej działającą undergroundową imprezę klubową w Nowym Jorku, w CockBar. 

W 2018 roku trzy jego dzieła muzyczne zostały przyjęte do stałej kolekcji MoMA w nowojorskim Museum of Modern Art. Są to ścieżki dźwiękowe do filmów Behive (współczesny film taneczny), The Jones's (niezależny film artystyczny) oraz teledysk do utworu „Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)” z 1983 roku. W 2018 roku wykonał również performans dźwiękowy - instalację dla MoMA PS1 zatytułowaną „The Box”, zadając pytanie: Czy dźwięk jest sztuką? 

 Parrish jest gejem. Mieszka w Port St. Lucie na Florydzie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)/Hip Hop, Be Bop (Part 2)	Man Parrish	03.1983	41[6]	-	Polydor POSP 575	[written by M. Parrish, R. A. Rodriguez, J. Robie][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish][66[8].R&B; Chart][4[19].Hot Disco/Dance;Importe/12 321 12"]
Heatstroke/Man Made	Man Parrish	06.1983	83[2]	-	Polydor POSP 593	[written by M. Parrish][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish]
Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)/Hip Hop, Be Bop (Part 2)	Man Parrish	09.1983	95[3]	-	Polydor POSP 575	[written by M. Parrish, R. A. Rodriguez, J. Robie][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish]
Boogie Down	Man Parrish	03.1985	56[4]	-	Polydor POSP 731	[written by J. Carter, M. Parrish, R. A. Rodriguez][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish][76[3].R&B; Chart]
Male Stripper (Part One)/Male Stripper (Part Two)	Man 2 Man Meet Man Parrish	08.1986	4[26]	-	Bolts BOLTS 4/7	[written by Miki Zone][produced by Man Parrish, Miki Zone, Paul Zone]

Brunswick Records

Początki Brunswick sięgają lat 40-tych XIX wieku ,kiedy firma ta zajmowała się

głównie produkcją osprzętu do stołów bilardowych.
Jako wytwórnia płytowa zaczynała swoją działalność w 1920 roku w Nowym Jorku.Kiedy w 1934r Brytyjski oddział Decca nabył prawa do katalogu Brunswick,założyli amerykańską fillię Decca,a Jack Kapp został jej szefem.
Płyty wydawane przez Brunswick we wczesnych latach 50-tych zawierały materiał nagrany dla tej osttniej i Decca w latach 30 i 40-tych.Dystrybucją ich nagrań zajmował się Coral Records,będący jednocześnie fillią amerykańskiej Decca.
W 1957 roku Brunswick startuje z nowym materiałem,a nagrywający artyści często nagrywali równolegle także w Coral Rec,w innej kofiguracji ,np.Crickets nagrywali dla Brunswick,a Buddy Holly & The Crickets dla Coral Rec.
Ważnym wydarzeniem dla wytwórni był kontrakt z Jackie Wilsonem w 1957r.,który stał się póżniej jej siłą napędową na rynku.Po odnowieniu kontraktu z wytwórnią w 1964 dostaje z Decca nowego managera Nata Tarnopola,który stał się jednocześnie "spiritus movens" firmy,mimo ,że oficjalnym jej prezydentem był Len Schneider.Kiedy w 1965r kariera Wilsona załamuje się przekazuje go w ręce Carla Davisa,który z powodzeniem reaktywuje jego sukcesy i w nagrodę został mianowany w pażdzierniku 1966r szefem artystycznym wytwórni.Za jego czasów Brunswick staje się jedną z ważniejszych label wydających muzykę soulową.
To on wyszukał dla wytwórni nowych obiecujących artystów jak:Chi-Lites,Young-Holt Trio,Barbara Acklin czy Gene Chandler.
Mimo wzrastającej pozycji na rynku,zaczęły się niesnaski między Tarnopolem a Marty Salkinem z kierownictwa Decca,co skończyło się tym ,że Decca sprzedała wytwórnię Tarnopolowi.Nat Tarnopol został prezydentem już niezależnej wytwórni,a jej wiceprezydentem Carl Davis.
Ten ostatni w 1967 zakłada nową wytwórnię Dakar.
W marcu 1976 roku Nat Tarnopol i inni trzej udziałowcy zostali oskarżeni o ukrywanie zysków ze sprzedaży około 500 000 płyt na sumę 300 000$.W grudniu 1977r zarzuty zostały oddalone,jednakże w 1978r proces wznowiono,lecz wkrótce go anulowano.
Wytwórnia trwała w zawieszeniu do 1981 r,a póżniej wydaje tylko materiał archiwalny,często innych wytwórni na który wcześniej nabyła licencję.
Nat Tarnopol umiera w 1987 roku,a gwiazda wytwórni Jackie Wilson po ataku serca podczas koncertu w 1975r zaprzestaje występów,spędzając następne 9 lat głównie w szpitalu,umierając w wieku 50 lat,w 1984 roku.

Single na liście przebojów "Billboard"

Tiger Rag Mills Brothers 19 1937 Razzle-Dazzle Bill Haley and The Comets 15 1955 Lonely Teardrops Jackie Wilson 7 1958 To Be Loved Jackie Wilson 22 1958 That`s Why (I Love You So) Jackie Wilson 13 1959 I`II Be Satisfied Jackie Wilson 20 1959 You Better Know It Jackie Wilson 37 1959 Doggin` Around Jackie Wilson 15 1960 Am I The Man Jackie Wilson 32 1960 A Woman, A Lover, A Friend Jackie Wilson 15 1960 Talk That Talk Jackie Wilson 34 1960 I'm Comin' On Back To You Jackie Wilson 19 1961 My Empty Arms Jackie Wilson 9 1961 Please Tell Me Why Jackie Wilson 20 1961 Baby Work Out Jackie Wilson 5 1963 Anyway, Anyhow, Anywhere Who 17 1965 I Can't Explain Who 8 1965 Whispers (Gettin` Louder) Jackie Wilson 11 1966 634-5789 Wilson Pickett 13 1966 A Legal Matter Who 32 1966 (For God`s Sake) Give More Power To The People Chi-Lites 26 1971 Have You Seen Her Chi-Lites 3 1971 Stoned Out Of My Mind Chi-Lites 30 1973

#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"

23.09.1957 1 That'll Be The Day...The Crickets__Brunswick 55009 27.05.1972 1 Oh Girl...Chi-Lites__Brunswick 55471

Albumy na liście przebojów "Billboard"

BL-754200 - Toby - Chi-Lites [1974] ( #181) BL-754197 - The Chi-Lites - Chi-Lites [1973] ( #89) BL-754188 - A Letter To Myself - Chi-Lites [1973] ( #50) BL-754184 - Greatest Hits - Chi-Lites [1972] ( #55) BL-754179 - A Lonely Man - Chi-Lites [1972] ( #5) BL-754170 - (For God's Sake) Give More Power To The People - Chi-Lites [1971] ( #12) BL-754152 - Give It Away - Chi-Lites [1969] ( #180) BL-754150 - Just A Melody - Young-Holt Unlimited [1969] ( #185) BL-754144 - Soulful Strut - Young-Holt Unlimited [1968] ( #9) BL-54134/BL-754134 - Manufacturers of Soul - Jackie Wilson & Count Basie [1968] ( #195) BL-54130/BL-754130 - Higher and Higher - Jackie Wilson [1967] ( #163) BL-54122/BL-757122 - Whispers - Jackie Wilson [1966] ( #108) BL-54121/BL-757121 - Wack Wack - Young-Holt Trio [1966] ( #132) BL-54110/BL-757110 - Baby Workout - Jackie Wilson [1963] ( #36) BL-54108/BL-757108 - Jackie Wilson at the Copa - Jackie Wilson [1962] ( #137)

 

Viola Wills

Viola Mae Wilkerson (ur. 30 grudnia 1939r - zm. 6 maja 2009r), znana zawodowo jako
Viola Wills, była amerykańską wokalistka pop i R&B, najbardziej znaną z coverów klasyków i innych standardów, takich jak „Gonna Get Along Without You Now” (1979) zespołu Patience and Prudence, „If You Could Read My Mind” (1980) Gordona Lightfoota, „Up on the Roof” (1980) zespołu The Drifters, „Always Something There To Remind Me” Burta Bacharacha i Hala Davida (1980), singiel Doris Day „Secret Love” (1980), „If You Leave Me Now” (1981) zespołu Chicago i „Both Sides Now” (1986) Joni Mitchell. 

 

Nagrała również jedną z niewielu wersji tanecznych klasyka Burta Bacharacha i Hala Davida „A House Is Not a Home” (1994), która różni się od podobnie zatytułowanego utworu „House Is Not a Home” Deborah Cox. Jej cover utworu Harolda Arlena i Teda Koehlera „Stormy Weather” osiągnął 4. miejsce na liście przebojów Billboard U.S. Hot Dance Club Play w 1982 roku, co jest najwyższą pozycją, jaką piosenka osiągnęła od czasu, gdy Billboard zaczął śledzić sprzedaż muzyki w 1947 roku. Chociaż oryginalna wersja z 1933 roku śpiewana przez Ethel Waters w Cotton Club w Harlemie, a późniejsza wersja z początku lat 40-tych w wykonaniu Leny Horne, sprzedawały się całkiem dobrze i zyskały znacznie większą popularność. 

 

 Urodzona jako Viola Mae Wilkerson w dzielnicy Watts w południowym Los Angeles, Wills wyszła za mąż w wieku nastoletnim. Urodziła sześcioro dzieci przed ukończeniem 21. roku życia. W 1965 roku odkrył ją Barry White, który podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Bronco Records i zmienił jej nazwisko na krótsze, sceniczne nazwisko Wills, od jej pierwszego nazwiska po mężu -Lyons. Karierę rozpoczęła w Konserwatorium Muzycznym w Los Angeles, a w kolejnych latach, oprócz współpracy z Whitem, występowała również z Joe Cockerem, Smokeyem Robinsonem i wieloma innymi uznanymi artystami tamtej epoki. 

 

Pracując w Londynie jako jedna z wokalistek wspierających Cockera (nazywanych „Sanctified Sisters”), pracowała nad swoim debiutanckim albumem, na którym znalazła się jej autorska kompozycja, zatytułowana „Soft Centers”, z akompaniamentem muzyków sesyjnych Cockera. 

 

 Pierwszym dużym przełomem Wills w mainstreamie był cover utworu „Gonna Get Along Without Ya Now” z 1979 roku (utwór ukazał się 14 maja 1979 roku), który zapoczątkował serię hitów tanecznych.Wszystkie trzy utwory zapewniły Wills miejsce w Księdze Guinnessa Brytyjskich Przebojów.W 1982 roku jej cover utworu „Stormy Weather” osiągnął 4. miejsce na liście przebojów Hot Dance Club Play w USA. W 1983 roku nowo powstała wytwórnia płytowa RVA (Robert Viola Ashmun) wydała szereg utworów, w tym „Wall”, „Space” i „If These Walls Could Speak”. 

 

Popyt na muzykę lat 80-tych sprowadził Wills z powrotem do Europy.Wystąpiła w programach Top of the Pops (11 października 1979), Pebble Mill, Soul Train (30 października 1971 [sezon 1, odcinek 5], gdzie wykonała piosenkę „Sweetback”), Later... with Jools Holland, Ronnie Scott's i Never Mind the Buzzcocks (17 lutego 2003 [sezon 12, odcinek 7]). Wills miała rezydenturę w Joogleberry Playhouse w Brighton, gdzie okazjonalnie wspierali ją mieszkający tam pianista Tom Phelan i gitarzysta jazzowy Shane Hill. Występowała również z zespołem soul fusion Gonzalez.

 

 Chociaż Wills nie miała amerykańskiego przeboju, cieszyła się popularnością wśród społeczności gejowskiej, a jej single były popularne w klubach tanecznych. Wiele jej nagrań można znaleźć na różnych kompilacjach. Wśród tych utworów znajdują się „No News Is News”, „A House Is Not a Home”, „If You Could Read My Mind”, „Up on the Roof”, „Somebody's Eyes”, „Love Pains”, „Let's Love Now”, „Take One Step Forward” (autorstwa Willsa i Noela McCalli) oraz „Always Something There to Remind Me”.Jej wokale pojawiły się również w utworze house'owym My Friend Sam z 1992 roku „It's My Pleasure”, który później ukazał się na płycie Renaissance: The Mix Collection (1994). 

 

 21 lutego 1982 roku w hrabstwie Hennepin w stanie Minnesota poślubiła Roberta Chapella Ashmuna. Było to jej drugie małżeństwo. W 1983 roku nowożeńcy założyli wytwórnię płytową RVA (Robert Viola Ashmun). Wills zmarła na raka 6 maja 2009 roku w Phoenix w Arizonie. Jej pogrzeb odbył się 15 maja 2009 roku w kościele baptystów Macedonia Abbey w Los Angeles.Jej grób pozostaje nieoznakowany. Viola pozostawiła po sobie sześcioro dzieci: Vincenta, Christophera, Reginę, Ladonnę, Davida i Rejala. Miała 21 wnuków i ośmioro prawnuków.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gonna Get Along Without You Now/Your Love	Viola Wills	10.1979	8[10]	-	Ariola Hansa AHA 546	[written by Milton Kellem][produced by Jerry McCabe][52[10].Hot Disco/Dance;Sugar Hill 544 12"][#11 hit for Patience & Prudence in 1956]
If You Could Read My Mind/Somebody's Eyes	Viola Wills	08.1980	-	-	Ariola Hansa AHA 557	[written by Gordon Lightfoot][produced by Jerry McCabe][2[33].Hot Disco/Dance;Ariola 2203 12"]#5 hit for Gordon Lightfoot in 1971]
Stormy Weather	Viola Wills	04.1982	-	-	-	[written by Harold Arlen,Ted Koehler][produced by Viola Wills Aristides Jacobs][4[18].Hot Disco/Dance;Sunergy 0001 12"]
Dare To Dream /Both Sides Now	Viola Wills	03.1986	35[6]	-	Ariola Hansa AHA 546	[written by Viola Wills][produced by Willpower]
Gonna Get Along Without You Now [89]/89 Garage Mix	Viola Wills	08.1989	96[1]	-	Music Man MMPS 7006	[written by Milton Kellem][produced by Michael King ]

Angela Bofill

Angela Tomasa Bofill (ur. 2 maja 1954r - zm. 13 czerwca 2024r) była amerykańską wokalistką,
autorką tekstów i kompozytorką kubańsko-portorykańskich korzeni. Urodzona w Nowym Jorku, rozpoczęła karierę zawodową w połowie lat 70-tych XX wieku i jest najbardziej znana z takich singli jak „This Time I'll Be Sweeter”, „Angel of the Night” i „I Try”. Jej kariera trwała ponad cztery dekady. 

 Angela Tomasa Bofill urodziła się 2 maja 1954 roku w dzielnicy Brooklyn w Nowym Jorku, jej ojciec był Kubańczykiem, a matka Portorykanką. Wychowując się w Bronksie, Bofill dorastała słuchając muzyki latynoskiej, a także inspirowała się amerykańskimi wykonawcami. W dzieciństwie Bofill spędzała weekendy na nauce muzyki klasycznej i śpiewaniu w nowojorskim chórze All City Chorus, w którym występowali najlepsi śpiewacy ze wszystkich szkół średnich w pięciu dzielnicach. Uczęszczała do Hunter College High School, którą ukończyła w 1972 roku.Później Bofill studiowała w Manhattan School of Music, uzyskując tytuł licencjata muzyki w 1976 roku. 

 Bofill rozpoczęła karierę zawodową od śpiewania w okresie nastoletnim. Występowała z chórem Ricardo Marrero & the Group oraz Dance Theater of Harlem, zanim Dave Valentin, jej przyjaciel i flecista jazzowy, przedstawił ją Dave'owi Grusinowi i Larry'emu Rosenowi z wytwórni jazzowej GRP Records. Grusin i Rosen podpisali kontrakt z Bofill i wyprodukowali jej pierwszy album, „Angie”, w 1978 roku. „Angie” została dobrze przyjęta zarówno przez krytyków, jak i komercyjnie, a na jej płycie znalazł się singiel „This Time I'll Be Sweeter” (napisany wspólnie przez Gwen Guthrie i Harasa Fyre’a) oraz rozbudowana kompozycja jazzowa Bofill „Under the Moon and Over the Sky”. 

Niecały rok później ukazał się drugi album, „Angel of the Night”, który przebił poprzednika. Album zawierał single „What I Wouldn't Do (For the Love of You)” i szybki utwór tytułowy, a także utwór „I Try”, napisany przez Bofill i coverowany przez Willa Downinga w 1991 roku. Odbiór tych albumów uczynił Bofill jedną z pierwszych latynoskich wokalistek, które odniosły sukces na rynkach R&B i jazzu.

  Bofill zagrała wyprzedany koncert w Avery Fisher Hall w ramach Newport Jazz Festival 20 czerwca 1980 roku. Jej dyrektorem muzycznym był Onaje Allen Gumbs (klawisze), Sammy Figueroa (perkusja), 9-osobowy zespół oraz goście, w tym Steve Khan (gitara), Eddie Daniels (saksofon tenorowy i flet) oraz 24-osobowy chór. Clive Davis, szef Arista Records, wyraził zainteresowanie Bofill. Arista miała umowę dystrybucyjną z GRP. Bofill zmieniła wytwórnię na potrzeby swojego kolejnego albumu, Something About You (1981). Album, wyprodukowany przez Naradę Michaela Waldena, był próbą wprowadzenia Bofill do głównego nurtu R&B i popu. Nie odniósł on sukcesu tak dużego jak poprzednie wydawnictwa, pomimo singli „Holdin' Out for Love” i utworu tytułowego, które znalazły się na liście Top 40 R&B.

 W następnym roku Bofill i Walden ponownie połączyli siły, wydając album „Too Tough”. Utwór tytułowy osiągnął 5. miejsce na liście przebojów R&B i spędził cztery tygodnie na 2. miejscu na liście przebojów Dance. Kolejny singiel, „Tonight I Give In”, dotarł do Top 20. Kilka miesięcy później Bofill wydała swój ostatni wspólny album z Waldenem, „Teaser”. Album nie dorównał sukcesowi „Too Tough”, ale przyniósł jeden hit R&B z Top 20, „I'm On Your Side”, który został coverowany przez wielu artystów, w tym przez Jennifer Holliday, która w 1991 roku miała z nim hit w Top 10.

  Bofill nagrała jeszcze dwa albumy dla Aristy z pomocą The System i George'a Duke'a, zanim opuściła wytwórnię w połowie lat 80-tych. Po narodzinach córki przeniosła się do Capitol Records i producenta Normana Connorsa, wydając „Intuition” (1988), który przyniósł jej ostatni znaczący sukces na listach przebojów - cover utworu Gino Vannelliego „I Just Wanna Stop”, który dotarł do 11. miejsca na liście przebojów R&B. W ciągu kolejnych ośmiu lat nagrała trzy kolejne albumy, a także śpiewała chórki na płytach Diany Ross i Kirka Whaluma oraz na płycie Connorsa „Eternity” (2000).  

Występowała na żywo (przed liczną publicznością na całym świecie, szczególnie w Azji) i wystąpiła w sztukach teatralnych „God Don't Like Ugly” i „What a Man Wants, What a Man Needs”. Koncertowała również w Stanach Zjednoczonych i Europie, występując z wieloma artystami jazzowymi.Bofill powróciła na scenę, za namową Engela, w programie „The Angela Bofill Experience” po tym, jak w 2007 roku straciła zdolność śpiewania po drugim udarze. W programie Bofill opowiedziała o swoim życiu i karierze, a dołączyli do niej Maysa Leak, Phil Perry i Melba Moore, którzy wykonali jej największe hity i autorskie piosenki. W 2012 roku Bofill została zaprezentowana i zaproszona na wywiad do serialu dokumentalnego TVOne „Unsung”. W 2023 roku Bofill została wpisana do Galerii Sław Autorek Tekstów Piosenek.

  Bofill była żoną rolnika Richarda Vincenta od 1984 do 1994 roku i razem mają córkę o imieniu Shauna, urodzoną w listopadzie 1984 roku.

  Bofill doznała udaru 10 stycznia 2006 roku i była sparaliżowana po lewej stronie ciała. Przeszła rekonwalescencję w szpitalu Sutter w Santa Rosa w Kalifornii i została wypisana z oddziału intensywnej terapii 15 stycznia. 

Wymagała terapii logopedycznej i fizjoterapii. Bofill nie miała ubezpieczenia zdrowotnego, więc zorganizowano koncert charytatywny, aby opłacić jej rachunki szpitalne. Występ został zaplanowany przez Richa Engela, jej menedżera, oraz nowojorskie stacje radiowe Kiss FM i WFAN-FM. Odbył się 11 marca 2006 roku w Bergen Performing Arts Center w Englewood w stanie New Jersey. Później odbyły się podobne wydarzenia, a także zwrócono się o pomoc do Fundacji Rhythm and Blues. W tym czasie ukazał się jej album „Live from Manila” (nagrany we wrześniu 2004 roku). Bofill doznała drugiego udaru w lipcu 2007 roku, który wymagał terapii i spowodował upośledzenie mowy i sprawności ruchowej. Zmarła 13 czerwca 2024 roku w wieku 70 lat w domu swojej córki w Vallejo w Kalifornii. Msza żałobna Bofill odbyła się 28 czerwca 2024 roku w kościele katolickim św. Dominika w Benicia w Kalifornii. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Time I'll Be Sweeter/Baby, I Need Your Love	Angela Bofill	05.1979	-	104[2]	Arista GRP 2500	[written by G. Guthrie, P. Grant][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][23[15].R&B; Chart]
What I Wouldn't Do (For The Love Of You)/Rainbow Child (Little Pas)	Angela Bofill	12.1979	-	-	Arista GRP 2503	[written by Denise Utt][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][18[16].R&B; Chart]
Angel Of The Night/Rainbow Child (Little Pas)	Angela Bofill	05.1980	-	-	Arista GRP 2504	[written by B. Hull, J. Devlin][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][67[5].R&B; Chart]
Something About You/Time To Say Goodbye	Angela Bofill	11.1981	-	-	Arista 0636	[written by John Lewis Parker, Allee Willis, Robert Wright][produced by Narada Michael Walden][21[13].R&B; Chart]
Holdin' Out For Love/Only Love	Angela Bofill	02.1982	-	-	Arista 0662	[written by Cynthia Weil, Tom Snow][produced by Narada Michael Walden][26[12].R&B; Chart]
Too Tough/Rainbow Inside My Heart	Angela Bofill	01.1983	-	-	Arista 1031	[written by Narada Michael Walden, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden][5[18].R&B; Chart][2[15].Hot Disco/Dance;Arista 729 12"]
Tonight I Give In/Song For A Rainy Day	Angela Bofill	05.1983	-	-	Arista 1060	[written by Lana Bogan, Donnie Shelton][produced by Narada Michael Walden][12[20].R&B; Chart]
I'm On Your Side/Gotta Make It Up To You	Angela Bofill	11.1983	-	-	Arista 9109	[written by Narada Michael Walden, Angela Bofill, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden ][20[16].R&B; Chart]
Special Delivery/Gotta Make It Up To You	Angela Bofill	03.1984	-	-	Arista 9156	[written by Narada Michael Walden, Preston Glass, Jeffrey Cohen ][produced by Narada Michael Walden][65[6].R&B; Chart][34[6].Hot Disco/Dance;Arista 9186 12"]
Can't Slow Down/No Love In Sight	Angela Bofill	11.1984	-	-	Arista 9270	[written by David Frank, Mic Murphy ][produced by David Frank, Mic Murphy][59[9].R&B; Chart][15[12].Hot Disco/Dance;Arista 9277 12"]
Let Me Be The One/Love Me For Today	Angela Bofill	02.1985	-	-	Arista 9312	[written by Angela Bofill, Alan Palanker, Rick Suchow][produced by David Frank, Mic Murphy][84[2].R&B; Chart]
Tell Me Tomorrow/(If You Wanna Love Me) "You're On"	Angela Bofill	10.1985	-	-	Arista 9414	[written by David Lasley, Randy Goodrum][produced by George Duke][72[6].R&B; Chart]
I Just Wanna Stop/Everlasting Love	Angela Bofill	10.1988	-	-	Capitol 44169	[written by Ross Vannelli][produced by Norman Connors][11[15].R&B; Chart]
Love Was Never	Marion Meadows Featuring Gene Rice And Angela Bofill	02.1992	-	-	Novus 64006	[written by Eliot Lewis][produced by Eliot Lewis][70[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Angie	Angela Bofill	02.1979	-	47[26]	GRP 5000	[produced by Dave Grusin, Larry Rosen]
Angel of the Night	Angela Bofill	11.1979	-	34[33]	GRP 5501	[produced by Dave Grusin, Larry Rosen]
Something About You	Angela Bofill	11.1981	-	61[22]	Arista 9576	[produced by Narada Michael Walden]
Too Tough	Angela Bofill	02.1983	-	40[32]	Arista 9616	[produced by Angela Bofill,Narada Michael Walden]
Teaser	Angela Bofill	11.1983	-	81[21]	Arista 8198	[produced by Narada Michael Walden,Denny Diante]