Coro

 Coro (urodzony w Nowym Jorku) jest amerykańskim latynoskim piosenkarzem
freestyle'owym pochodzenia kubańskiego i dominikańskiego. Swoją karierę zaczynał w licznych odcinkach popularnego serialu telewizyjnego z udziałem gwiazdy, Miami Vice.

Coro po raz pierwszy wystąpił w licznych odcinkach popularnego serialu telewizyjnego „Miami Vice”. Występując w „Vice”, Coro zmagał się z założeniem zespołu, który pozwoliłby mu rozkręcić karierę wokalną. Jego pierwsze próby nigdy nie przyniosły sukcesu, ale w 1987 roku Coro poznał gwiazdę freestyle'u Steviego B., który cieszył się sukcesem swojego pierwszego przeboju i szykował się do trasy koncertowej. 

 

Po epizodzie jako wokalista i tancerz Steviego  B., urodzony w Nowym Jorku i wychowany w Miami Coro wrócił na rodzinny Manhattan, aby rozpocząć solową karierę wokalną. Sukces przyszedł Coro szybko, gdy w 1989 roku nawiązał współpracę z producentami muzyki tanecznej Zahidem Tariqiem i Toddem Terrym, gdzie znalazł kreatywnych partnerów, których szukał. Efektem tej chemii było wydanie pierwszego singla Coro, „Where Are You Tonight”, emocjonalnego, dynamicznego utworu freestyle, który błyskawicznie trafił na gramofony, stając się numerem jeden na liście przebojów tanecznych w Nowym Jorku i na Florydzie. Utwór dotarł do Top 25 listy przebojów Billboard Club Chart i wyruszył w trasę koncertową, dając koncerty w klubach tanecznych w całym kraju. 

 

Na swoim debiutanckim albumie, zatytułowanym po prostu „Coro”, Coro współpracował z producentem Zahidem Tariqiem, tworząc smakowity wybór szybkich utworów tanecznych, takich jak „Can't Let You Go”, „Where are you tonight”, „Fallen Angel” oraz delikatnych, emocjonalnych ballad, takich jak „Missing you”, z których wszystkie są przesiąknięte charakterystycznym latynoskim klimatem, który stał się muzycznym znakiem rozpoznawczym Coro. Od tego czasu Coro kontynuuje trasę koncertową i wrócił do studia, aby kontynuować pracę nad kolejnym albumem „Sexy Lady”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Fallen Angel	Coro	07.1991	-	54[11]	Cutting/ Charisma 98 772	[written by Deborah Tariq, Zahid Tariq][produced by Zahid Tariq]

Imani Coppola

Imani Francesca Coppola (ur. 6 kwietnia 1978r) to amerykańska wokalistka, autorka tekstów,
producentka i skrzypaczka. Jej debiutancki singiel „Legend of a Cowgirl” dotarł do pierwszej czterdziestki listy Billboard Hot 100 i UK Singles Chart w 1997 roku. Jej debiutancki album „Chupacabra”, wydany przez Columbia Records, spotkał się z uznaniem krytyków i znalazł się na amerykańskiej liście Heatseekers Albums. W 2001 roku Coppola wystąpiła gościnnie w singlu Baha Men „You All Dat”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce w Australii i zapewnił Coppoli drugi jak dotąd udział w Billboard Hot 100. 

 

Coppola wydała kilka niezależnie nagranych albumów na początku XXI wieku, a także zagrała w musicalu „The Singing Biologist”, do którego napisała muzykę. W 2007 roku podpisała kontrakt z Ipecac Records i w tym samym roku wydała album „The Black & White Album”. Album spotkał się z przychylnymi recenzjami krytyków muzycznych i oznaczał powrót Coppoli. W następnym roku założyła duet pop/R&B Little Jackie z programistą Adamem Pallinem. Ich debiutancki singiel „The World Should Revolve Around Me” dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Utwór został wykorzystany jako motyw przewodni reality show stacji VH1 „New York Goes to Hollywood” i osiągnął 90. miejsce na liście Billboard Pop 100. Debiutancki album duetu, „The Stoop”, został wydany przez wytwórnię S-Curve w 2008 roku, jednak w Wielkiej Brytanii nie znalazł się w pierwszej setce, a duet został usunięty z wytwórni. 

 

Po The Stoop, Coppola wydała dwa kolejne solowe albumy: The Glass Wall w 2012 i Hypocrites w 2017. Oprócz solowej pracy, Coppola nagrała dwa kolejne albumy w ramach Little Jackie: Made4TV w 2011 i Queen of Prospect Park w 2014. Wydała również niezależnie solowe albumy Glass Wall w 2012, Hypocrites w 2017 i ponownie połączyła siły z Ipecac Recordings przy jej najnowszym, samodzielnie wyprodukowanym albumie The Protagonist z 2019. Współtworzyła z Leslie Odom Jr. jego debiutancki album Mr. i nadal pisze dla wielu utalentowanych artystów, którzy przełamują bariery swoim innowacyjnym brzmieniem.  

 

Miała ponad sto piosenek umieszczonych w filmach i telewizji zarówno jako Imani Coppola, jak i Little Jackie. Można ją również usłyszeć śpiewającą w szeregu reklam, takich jak Revlon, Secret, Cheerios, Target, Febreze. Coppola koncertowała jako wokalistka wspierająca Enrique Iglesiasa, grała na skrzypcach i śpiewała chórki u Sandry Bernhard i Mike'a Pattona w kolektywie muzycznym Peeping Tom. Można ją usłyszeć na albumie Davida Byrnesa „Look into the Eyeball” jako wokalistkę wspierającą w utworze „Every One's in Love With You”, a także na albumie Blackalicious, który przypadkowo nosi tytuł „Imani”, gdzie współtworzyła i zaśpiewała piosenkę „The Sun”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Legend of a Cowgirl	Imani Coppola	09.1997	32[3]	36[20]	Columbia 78 651	[written by Donovan Leitch ,Imani Coppola ,Michael Mangini][produced by Michael Mangini][sample z "Sunshine Superman"-Donovan]
You All Dat	Baha Men featuring Imani Coppola	02.2001	14[6]	94[4]	S-Curve 151 002	[written by Nehemiah Heild,Michael Mangini,Steven Greenberg,Mark Hudson,Herschel Small,Solomon Linda][produced by Steve Greenberg, Michael Mangini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chupacabra	Imani Coppola	05.1998	128[2]	-	Columbia 68541	[produced by Michael Mangini]

Pam Russo

 Pam Russo (z Nowego Jorku) to piosenkarka dance-popowa z końca lat 80-tych.
Niewiele wiadomo o niej na jej temat, ale podpisała kontrakt z wytwórnią płytową 4th & Broadway. W 1986 roku śpiewała na albumie Lovebug Starski „House Rocker” w utworze „Baby Tell Me”. W 1987 roku wydała swój debiutancki singiel „You Can’t Take My Love”, który osiągnął 11. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 10 tygodni. W tym samym roku śpiewała na albumie The Cover Girls „Show Me”. 

W 1988 roku wydała singiel „It Works For Me”, który osiągnął 38. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 6 tygodni. W 1989 roku Pam wydała swój debiutancki i jak dotąd jedyny album studyjny, „A Girl Like Me”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. Dwa ostatnie single z albumu: „Hold Tight” i „Love Is The Way To My Heart” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. Potem wydawało się, że Pam popadła w zapomnienie; jednak (według badań) prawdopodobnie mieszka w West Chester w Pensylwanii i posługuje się imieniem Pamela Russo-Ramsburg. Nie wiadomo, czy nadal prowadzi karierę muzyczną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Take My Love	Pam Russo	06.1987	-	-	4th & B'way 7436	[written by Shedrick Guy, Guy Vaughn][produced by Shedrick Guy, Guy Vaughn][11[10].Hot Disco/Dance;4th & B'way 436 12"]
It Works For Me	Pam Russo	04.1988	-	-	4th & B'way 7457	[written by S. Guy, G. Vaughn, P. Russo][produced by Shedrick Guy, Guy Vaughn][38[6].Hot Disco/Dance;4th & B'way 457 12"]

Al Lewis

Al Lewis (ur. 18 kwietnia 1901r - zm. 4 kwietnia 1967r) był amerykańskim autorem tekstów,
autorem tekstów i wydawcą muzycznym. Uważa się go głównie za autora tekstów z epoki Tin Pan Alley; jednak czasami pisał też muzykę. Zawodowo był najbardziej aktywny w latach dwudziestych XX wieku, pracując do lat pięćdziesiątych XX wieku. W tym czasie najczęściej współpracował z autorami piosenek, takimi jak Al Sherman i Abner Silver.

 

  Do jego najsłynniejszych piosenek należą „Blueberry Hill” i „You Gotta Be a Football Hero”.  W latach 1931–1934, podczas ostatnich dni wodewilu, Lewis i kilku innych ówczesnych twórców hitów wystąpili w rewii zatytułowanej „Songwriters on Parade”, występując na całym wschodnim wybrzeżu na torach Loew's i Keith. 

 

  Kariera Lewisa nabrała rozpędu w 1956 roku, kiedy „Blueberry Hill”, piosenka, którą w latach czterdziestych XX wieku napisał wspólnie z Larrym Stockiem, stała się wielkim hitem Fatsa Domino. Dwa lata później Lewis i Sylvester Bradford, niewidomy afroamerykański autor tekstów, napisali „Tears on My Pillow”, który stał się hitem Little Anthony and the Imperials.

 

Kompozycje Ala Lewisa na listach przebojów


[with Carmen Lombardo]
.1927 A Lane in Spain Jean Goldkette & His Orchestra 13.US

[with Al Sherman & Joe Burke]
.1929 Dream Mother Gene Austin 12.US

[with Al Sherman]

.1930 Living in the Sunlight, Loving in the Moonlight Paul Whiteman & His Orchestra 16.US
.1931 Ninety-Nine out of a Hundred (Wanna Be Loved) Ben Bernie & His Orchestra 13.US
.1934 Over Somebody Else's Shoulder Isham Jones & His Orchestra 6.US

[with Al Sherman & Fred Phillips]
.1931 Got the Bench, Got the Park Noble Sissle 14.US

[solo]
.1932 All-American Girl George Olsen and His Orchestra 6.US

[with Al Sherman, Buddy Fields]
.1933 You Gotta be a Football Hero (To Get Along with the Beautiful Girls) Ben Bernie & His Orchestra 10.US

[with Abner Silver, Al Sherman]
.1934 Isn't It a Shame Connee Boswell 19.US
.1934 Isn't It a Shame? Jan Garber and His Orchestra 15.US
12/1935 One Night in Monte Carlo Freddy Martin and His Orchestra 15.US

[with Tony Sacco & Dick Smith]
.1934 The Breeze Anson Weeks & His Orchestra 7.US
06/1953 The Breeze (That's Bringin' My Honey Back to Me) Trudy Richards 19.US

[with Tom Waring]
.1935 Way Back Home Victor Young & His Orchestra 6.US
11/1949 'Way Back Home Bing Crosby and Fred Waring 21.US

[with Al Sherman, Gerald Marquee]
.1936 It's Like Reaching for the Moon Teddy Wilson & His Orchestra 17.US
[with Charles Tobias, Maurice Spitalny]
.1939 (Ho-Dle-Ay) Start the Day Right Bing Crosby and Connee Boswell 12.US

[with Vincent Rose,Larry Stock]
.1940 Blueberry Hill The Glenn Miller Orchestra 1.US
09/1940 Blueberry Hill Russ Morgan 17.US
09/1940 Blueberry Hill Kay Kyser and His Orchestra 15.US
10/1956 Blueberry Hill Fats Domino 2.US/6.UK
11/1956 Blueberry Hill Louis Armstrong 29.US
08/1960 Blueberry Hill John Barry 34.UK

[with Mabel Wayne]
.1942 Why Don't You Fall in Love with Me? Connee Boswell 21.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me Dinah Shore 3.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me? Johnny Long and His Orchestra 1.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me? Dick Jurgens and His Orchestra 16.US

[with Charles Tobias]
01/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha-Song) Freddy Martin and His Orchestra 17.US
01/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha-Song) The Four King Sisters 18.US
02/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha Song) Kate Smith 8.US
03/1942 Rose O'Day Woody Herman and His Orchestra 18.US

[with Walter Donovan, Dick Jurgens,, Country Washburne]
04/1942 One Dozen Roses Dick Jurgens and His Orchestra 17.US
06/1942 One Dozen Roses Harry James and His Orchestra 4.US
06/1942 One Dozen Roses Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 8.US
06/1942 One Dozen Roses Dinah Shore 8.US

[with Guy Wood]
09/1950 Cincinnati Dancing Pig Red Foley 7.US
09/1950 Cincinnati Dancing Pig Vic Damone 11.US

[with Paul Mann]
12/1954 The Finger of Suspicion Dickie Valentine 1.UK

[with Larry Stock]
01/1957 The Adoration Waltz David Whitfield with the Roland Shaw Orchestra 9.UK

[with Sylvester Bradford]
12/1957 Uh-Huh-mm Sonny James 92.US
08/1958 Tears on My Pillow Little Anthony & the Imperials 4.US
03/1959 Wishful Thinking Little Anthony & the Imperials 79.US
06/1969 Tears on My Pillow Johnny Tillotson 119.US
01/1990 Tears on My Pillow Kylie Minogue 1.UK

[with Antoine Domino & Sylvester Bradford]
05/1959 I'm Ready Fats Domino 16.US

Cookies

The Cookies to amerykański girlsband R&B działający w dwóch odrębnych składach:
pierwszym w latach 1954-1958, który później przekształcił się w Raelettes, oraz drugim w latach 1961-1967. Kilka członkiń obu składów pochodziło z tej samej rodziny. Oba składy były najbardziej znane jako wokalistki sesyjne i wokalistki wspierające. 

 Zespół The Cookies, założony w 1954 roku w Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych, pierwotnie składał się z Dorothy Jones, Darlene McCrea i kuzynki Dorothy, Beulah Robertson. W 1956 roku Robertson została zastąpiona przez Margie Hendrix. Zespół poznał Raya Charlesa dzięki pracy sesyjnej dla Atlantic Records. W 1958 roku The Cookies wystąpili z Rayem Charlesem i Ann Fisher na koncercie Cavalcade of Jazz, wyprodukowanym przez Leona Hefflina Sr., który odbył się w Shrine Auditorium w Los Angeles 3 sierpnia. Pozostałymi gwiazdami byli Little Willie John, Sam Cooke, Ernie Freeman i Bo Rhambo. Sammy Davis Jr. był obecny, aby ukoronować zwyciężczynię konkursu piękności Miss Cavalcade of Jazz.

  Po wspieraniu Charlesa i innych artystów Atlantic Records, McCrea i Hendricks pomogli w utworzeniu Raelettes w 1958 roku. W 1961 roku w Nowym Jorku pojawiła się nowa wersja The Cookies, a Dorothy Jones dołączyła do debiutantów Earl-Jean McCrea (młodszej siostry Darlene) i innej kuzynki Dorothy, Margaret Ross. Jones nagrała również jedno solowe nagranie dla Columbii w 1961 roku. To trio odniosło największy sukces jako The Cookies: pod własnym nazwiskiem; jako wokale wspierające dla innych artystów, w tym przebojów Neila Sedaki „Breaking Up Is Hard to Do”, „The Dreamer” i „Bad Girl”; a także nagrywali dema dla Aldon Music pod dyrekcją Carole King i Gerry'ego Goffina. Zaśpiewali chórki w przeboju Little Eva „The Loco-Motion”, a także w jej kolejnym hicie „Let's Turkey Trot”, oba z 1962 roku; oraz w przebojowej wersji „Comin' Home Baby” Mela Tormégo.

  Swój największy hit odnieśli w 1963 roku utworem „Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)”, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B i 7. miejsce na liście Billboard Hot 100. Przebój z 1962 roku, „Chains”, został nagrany przez Beatlesów na ich debiutanckim albumie „Please Please Me”. Earl-Jean McCrea opuściła zespół w 1965 roku po wydaniu dwóch solowych singli, na których znalazł się pierwszy utwór Goffina/Kinga „I'm Into Something Good”, rozsławiony przez Herman's Hermits. 

The Cookies wydali również kilka płyt pod innymi nazwami, głównie z Margaret Ross jako wokalistką. Ich alternatywne nazwy na nagraniach to Palisades (Chairman), Stepping Stones (Philips), Cinderellas (Dimension) i Honey Bees (Fontana 1939); nazwy wytwórni podano w nawiasach. W kwietniu 1967 roku wydali swój ostatni album, wyprodukowany przez The Tokens. Darlene McCrea powróciła, aby zastąpić siostrę w tym nagraniu. 

 Margie Hendrix zmarła 14 lipca 1973 roku w wieku 38 lat. Dorothy Jones zmarła w Columbus w stanie Ohio 25 grudnia 2010 roku w wieku 76 lat z powodu powikłań choroby Alzheimera. Darlene McCrea zmarła na raka 4 lutego 2013 roku w wieku 76 lat. Margaret Ross Williams kontynuowała trasę koncertową jako The Cookies z wokalistkami wspierającymi. Okazjonalnie występowała również z Barbarą Harris i zespołem The Toys. Ross Williams zmarła 23 stycznia 2026 roku w wieku 83 lat. Earl-Jean McCrea zmarła 7 maja 2026 roku w wieku 83 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Paradise/Passing Time	Cookies	03.1956	-	-	Atlantic 1084	[written by Eddie Floyd,Carmen Taylor,Willis Carroll][9[2].R&B Chart]
Chains/Stranger In My Arms	Cookies	11.1962	50[1]	17[12]	Dimension 1002	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][6[10].R&B Chart]
Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)/Softly In The Night	Cookies	03.1963	-	7[13]	Dimension 1008	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][3[10].R&B Chart]
Will Power/I Want A Boy For My Birthday	Cookies	07.1963	-	72[5]	Dimension 1012	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin]
Girls Grow Up Faster Than Boys/Only To Other People	Cookies	11.1963	-	33[11]	Dimension 1020	[written by Gerry Goffin,Jack Keller][produced by Gerry Goffin][18[7].R&B Chart]

Consumer Rapport

 Consumer Rapport to nowojorski zespół studyjny działający w latach 70-tych XX wieku.
Głównym wokalistą był Frank Floyd, wokalista w zespole broadwayowskiego musicalu „The Wiz”. Grupa jest najbardziej znana z coveru utworu „Ease on Down the Road” z albumu „The Wiz”, który został wydany jako singel przez wytwórnię Wing and a Prayer/Atlantic Records i osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów Billboard Hot Dance Music/Club Play w 1975 roku.  Utwór trafił również na listę Billboard Soul Singles, zajmując 19. miejsce, oraz na listę Hot 100, zajmując 42. miejsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ease On Down The Road	Consumer Rapport	04.1975	-	42[12]	Wing And A Prayer Record Co. 101	[written by Charlie Smalls][produced by Stephen Y. Scheaffer, Harold Wheeler][19[14].R&B Chart][1[5][18].Hot Disco/Dance;Wing And A Prayer Record Co. 101 7"]

Sidney Rabinowitz

 ''Sydney Robin'' to amerykański autor piosenek i tekściarz znany ze współtworzenia popularnych piosenek i standardów jazzowych w połowie XX wieku, w tym ponadczasowych hitów „Undecided” i „Just Because”.  Urodzony jako Sidney Rabinowitz 12 lipca 1912 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork w USA, zawodowo działający pod pseudonimem Sydney Robin (znany również jako Sid Robin), dołączył do ASCAP w 1942 roku i współtworzył teksty do licznych nagrań, filmów i produkcji teatralnych.  Robin służył w amerykańskich siłach specjalnych podczas II wojny światowej, gdzie występował w słynnej rewii Irvinga Berlina This Is the Army, bawiąc żołnierzy i pojawiając się w adaptacji filmowej z 1943 roku. Jego współpraca obejmowała wybitne postacie ze świata jazzu i muzyki popularnej, takie jak Charlie Shavers w utworze „Undecided” (1938), Benny Goodman i Lionel Hampton (słowa do „Flying Home”) oraz inni, w tym Louis Jordan i Foy Willing.  

 Jego praca rozszerzyła się na Hollywood, a piosenki pojawiły się w westernach z udziałem Roya Rogersa i Gene'a Autry'ego, a także w musicalach studenckich i innych filmach w latach 40. i 50-tych XX wieku.  Kilka jego kompozycji, zwłaszcza „Undecided” i „I Miss You So”, zyskało trwałą popularność dzięki wznowieniom, interpretacjom jazzowym i wykorzystaniu w późniejszych mediach, co ugruntowało jego wpływ na amerykańską twórczość piosenkarską. 

Robin zmarł 7 listopada 1985 roku w Los Angeles w Kalifornii w USA. 

 Sydney Robin urodził się jako Sidney Rabinowitz 12 lipca 1912 roku w Nowym Jorku. Dorastając w Nowym Jorku w okresie rozkwitu Tin Pan Alley, wcześnie zetknął się z tętniącą życiem sceną muzyki popularnej i kulturą pisania piosenek. To środowisko sprzyjało jego rozwojowi muzycznemu i doprowadziło do przejścia do profesjonalnego pisania piosenek w latach 30-tych XX wieku. Sydney Robin służył jako szeregowy w Siłach Specjalnych Armii Stanów Zjednoczonych podczas II wojny światowej. W tej roli brał udział jako wykonawca w słynnym, żołnierskim rewii Irvinga Berlina „This Is the Army”, która odbywała liczne tournée, aby podnieść morale podczas wojny. Wykonał utwór Irvinga Berlina „This Is the Army, Mr. Jones” w ramach spektaklu, ale nie przyczynił się do jego skomponowania. Wystąpił również w filmowej adaptacji sztuki „This Is the Army” z 1943 roku, występując jako Mr. Jones i wykonując ten sam numer (niewymieniony w napisach jako Printer w „Ladies of Chorus”). Podczas służby wojskowej Robin komponował piosenki wojenne, w tym „Six Jerks in a Jeep” (1942) i „East of the Rockies” (1942), tę drugą napisaną dla Andrews Sisters. 

W 1942 roku wstąpił do Amerykańskiego Stowarzyszenia Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP). Jego udział w filmie „This Is the Army” stanowił znaczący rozdział w jego karierze, łącząc talent kompozytorski z patriotyczną rozrywką, zanim po wojnie powrócił do pracy cywilnej.  Kariera kompozytorska Sida Robina nabrała rozpędu w połowie lat 30-tych XX wieku wraz ze współtworzeniem utworu „Just Because”, stworzonego z Bobem i Joe Sheltonem, a po raz pierwszy nagranego przez braci Shelton w 1935 roku. Ten wczesny sukces zapoczątkował jego wejście do muzyki popularnej, prowadząc do dalszej współpracy, która ugruntowała jego pozycję na scenie jazzowej i big-bandowej. Przełom nastąpił wraz z utworem „Undecided”, do którego w 1938 roku napisał tekst do muzyki Charliego Shaversa; utwór został po raz pierwszy nagrany w 1939 roku przez Johna Kirby'ego i Onyx Club Boys i stał się znaczącym hitem w tym samym roku dzięki orkiestrze Chicka Webba z udziałem Elli Fitzgerald. 

Robin często dopisywał teksty do istniejących utworów instrumentalnych, przekształcając je w standardy wokalne, w tym „Flying Home” z 1941 roku z muzyką Benny'ego Goodmana i Lionela Hamptona, „King Porter Stomp” do wersji kojarzonych z Jelly Roll Mortonem i Bennym Goodmanem oraz „A Monday Date” dla Earla Hinesa. Inne godne uwagi dzieła to „I Miss You So” z 1939 roku, „My Baby Said Yes” z 1945 roku i „No One to Cry To” z 1946 roku z Foy Willing. Robin był członkiem ASCAP (dołączył w 1942 roku) i często współpracował z wybitnymi artystami i grupami, takimi jak Andrews Sisters, Ella Fitzgerald, Benny Goodman, Woody Herman, Louis Jordan i Foy Willing. 

Piosenki Sydneya Robina pojawiały się w filmach, telewizji i innych mediach przez kilka dekad, począwszy od jego wczesnych wkładów w westerny, po późniejsze występy w kinie niezależnym, dokumentach i grach wideo. Współtworzył piosenki z Foyem Willingiem, które pojawiły się w wielu westernach Roya Rogersa, w tym „Save a Smile For a Rainy Day” w filmie „Billy the Kid Returns” (1938) oraz dodatkowe utwory w filmach „Trail to San Antone” (1947), „Under Colorado Skies” (1947), „The Golden Stallion” (1949), „Dzwony Coronado” (1950) i „Zmierzch w Sierras” (1950).  Robin rzadko pojawiał się na ekranie w filmie „This Is the Army” (1943), wcielając się w niewymienioną w napisach rolę pana Jonesa (wymienionego również jako Drukarz w sekwencja „Ladies of Chorus”) i wykonanie „This Is the Army, Mr. Jones”. Jego kompozycja „Undecided” była wielokrotnie wykorzystywana w późniejszych mediach, pojawiając się w krótkometrażowym filmie Undecided (1951), grze wideo Fallout 4 (2015) i filmie fabularnym A Rainy Day in New York (2019).  „No One to Cry To” pojawiło się w filmie Down in the Valley (2005). „Just Because” pojawiło się w filmie Multiple Maniacs (1970). 

W późniejszych latach Sydney Robin mieszkał w Los Angeles w Kalifornii, gdzie kontynuował działalność kompozytorską na mniejszą skalę do lat 50-tych. Jednym z godnych uwagi przykładów z tego okresu jest „One Little Kiss”, do którego napisał słowa, a który Jo Stafford nagrała w 1956 roku.  Był członkiem ASCAP od 1942 roku. 

 Robin zmarł 7 listopada 1985 roku w Los Angeles w Kalifornii w wieku 73 lat. Jako weteran II wojny światowej, który służył w służbach specjalnych, został pochowany na Narodowym Cmentarzu Riverside. Jego kompozycje przetrwały jako standardy jazzowe i popowe, a wiele z nich przyciągnęło setki nagrań wybitnych artystów. „Undecided” zostało coverowane w ponad 400 wersjach, co ugruntowało jego status trwałego elementu jazzu.  „Flyin' Home” również doczekało się licznych interpretacji i pozostaje wpływowym utworem w tym gatunku.  Utwory takie jak „Just Because” zostały nagrane przez Elvisa Presleya na jego wczesnym albumie o tym samym tytule, podczas gdy inne były wykonywane przez takie postacie jak Ella Fitzgerald i Benny Goodman, co podkreśla trwały wpływ Robina na muzykę popularną. 

                                       

Kompozycje Sidney'a Rabinowitza na listach przebojów [with Jimmy Henderson,Bertha Scott] 10/1965 I Miss You So Little Anthony & the Imperials 34.US 03/1959 I Miss You So Paul Anka 33.US 10/1956 I Miss You So Chris Connor 34.US 09/1940 I Miss You So The Cats and the Fiddle 20.US /1939 Undecided Ella Fitzgerald 8.US [with Bonita Donato & Ronald Andre] 07/1965 Oowee, Oowee Perry Como 88.US [with Foy Willing] 07/1964 No One to Cry To Ray Charles 55.US/38.UK [with Lillian Hardin] 03/1956 Sweet Lips Jaye P. Morgan 85.US [with Charles Shavers] 12/1951 Undecided Guy Lombardo and His Royal Canadians 10.US 11/1951 Undecided Ray Anthony and His Orchestra 10.US 09/1951 Undecided The Ames Brothers & Les Brown 2.US [with Teddy Walters] 07/1945 (Yip Yip De Hootie) My Baby Said Yes Louis Jordan and Bing Crosby 14.US

Company of Wolves

 W 1988 roku bracia Steve Conte (gitara, wokal) i John Conte (gitara basowa, wokal),
wraz z Kyfem Brewerem (wokal) i perkusistą Frankiem LaRoccą (wcześniej członkiem David Johanson Band, Johnem Waite'em i Bryanem Adamsem), założyli amerykański zespół hardrockowy Company of Wolves. 

Company of Wolves były natychmiast widoczne, ponieważ czerpali inspirację z twórczości takich artystów jak Kiss, Aerosmith, Bad Company, Led Zeppelin i David Bowie, tworząc interesującą mieszankę muzyczną. Przede wszystkim, Company of Wolves podeszli do swoich pierwszych nagrań demo z pełną energią, co ostatecznie przekonało wytwórnię Mercury Records, która podpisała z zespołem kontrakt. W 1990 roku ukazał się ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Company of Wolves”. 

12 zróżnicowanych utworów hardrockowych jest atrakcyjnych i przekonujących od pierwszego przesłuchania. Utwory są dalekie od przeciętności, a umiejętności techniczne muzyków są wysokie. Wygląda jednak na to, że Company of Wolves wydało naprawdę świetny album w nieodpowiednim momencie, ponieważ pomimo swojej jakości, debiutancki album sprzedał się bardzo słabo. Nawet drugie wydanie z inną okładką nie pomogło. Mercury rozwiązało kontrakt, a Company of Wolves rozwiązało się w 1991 roku, rozczarowane. 

 Dopiero w 1998 roku ukazała się płyta   „Shakers And Tambourines” nakładem wytwórni Ryf. Ta płyta, zawierająca 10 utworów, jest przeznaczona wyłącznie dla zagorzałych fanów. Zawiera nagrania demo, niektóre z nich słabej jakości, nagrane przez Company of Wolves w 1988 roku. Materiał ten jednak wyraźnie pokazuje potencjał zespołu. Niewielka grupa fanów była zachwycona albumem grupy „Steryl Spycase”, wydanym w 2001 roku nakładem wytwórni Ryf. 

Brewer i bracia Conte reaktywowali Company of Wolves bez LaRoccy. Wokalista Kyf Brewer grał również na organach Hammonda i perkusji. Choć dziewięć utworów nie jest złych, niestety nie dorównują one poziomem znakomitym utworom z ich debiutanckiego albumu. 

 5 grudnia 2005 roku perkusista Frankie LaRocca zmarł w wieku zaledwie 51 lat. Przez ponad dziesięć lat Company of Wolves milczał. Pozostał po nich porywający i ponadczasowy debiutancki album.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Company of Wolves	Company of Wolves	03.1990	-	166[6]	Mercury 842 184	[produced by Company Of Wolves, Jeff Glixman]

Sean Lennon

Sean Taro Ono Lennon (ur. 9 października 1975r w Nowym Jorku) - brytyjsko-japoński muzyk,
pisarz, autor piosenek oraz aktor. Jest synem brytyjskiego muzyka Johna Lennona i japońskiej artystki awangardowej Yoko Ono, oraz przyrodnim bratem Juliana Lennona (syna Johna z pierwszego małżeństwa) i Kyoko Chan Cox (córki Yoko z drugiego małżeństwa).

Sean urodził się w Nowym Jorku, w dniu 35. urodzin swego ojca. Jego narodziny spowodowały odejście Johna ze świata muzyki i show-biznesu.

Jego ojciec nagrał dla niego piosenkę zatytułowaną Beautiful Boy (Darling Boy), która jakoby opisuje moment przed położeniem chłopca do łóżka. Przy końcu utworu słychać jak Lennon mówi: „Good night, Sean. See you in the morning”.

Uczęszczał do ekskluzywnych, elitarnych i prywatnych szkół (Institut Le Rosey w Szwajcarii, Ethical Culture School oraz Dalton School w Nowym Jorku). Pierwszy raz na scenie pojawił się jako sześciolatek, kiedy to na płycie Yoko Ono - Season of Glass - recytował opowieść, której nauczył go ojciec. Trzy lata później zaśpiewał pierwszą piosenkę „It’s Alright”, która pojawiła się na albumie jego matki, wydanym z okazji jej 50. urodzin. Później, w roku 1991, pojawił się na albumie Lenny’ego Kravitza „Mama Said”. W 1995 roku wziął udział w tworzeniu awangardowego albumu Yoko, pt. „Rising”.

W 1997 roku dołączył do stworzonego w Nowym Jorku japońskiego duetu Cibo Matto (Miho Hatori i Yuka Honda) . Rok później wydał swój debiutancki solowy album Into the Sun, który zebrał dość pochlebne opinie w środowisku krytyków muzycznych. Płyta ta została stworzona przy współpracy z Yuką Honda, która była w tym czasie partnerką Seana. Rok później wydano minialbum Seana Half Horse, Half Musician, który zawierał kilka nowych piosenek, ale także remiksy tych wydanych na Into the Sun. 

Jeszcze tego samego roku Cibo Mato wydało swój drugi album – „Stereo Type A”. W roku 2001 Sean wystąpił wraz z Rufusem Wainwrightem i Mobym na koncercie Come Together: A Night for John Lennon’s Words and Music, gdzie zagrał piosenki „This Boy” i „Across the Universe”. Potem, aż do końca 2005 roku, usunął się w cień.
Współczesność

W lutym 2006 roku na profilu Seana w serwisie MySpace pojawił się utwór „Dead Meat” zwiastujący wydanie nowego albumu Friendly Fire. Wiosną tego samego roku w sieci opublikowano zwiastun wersji CD/DVD płyty, który zawierał sceny wycięte z filmowej wersji albumu. Friendly Fire wydano 3 października 2006 roku. Od tamtego czasu Sean pojawiał się kilka razy w programach telewizyjnych, wykonując swój singel Dead Meat. Pracował także, wraz z gitarzystą The Strokes, Albertem Hammondem, nad jego solowym albumem „Yours to Keep”, który został wydany 9 października 2006.

W 2008 roku pojawił się gościnnie na albumie Easy Come Easy Go Marianne Faithfull.  

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Into the Sun	Sean Lennon	06.1998	90[1]	153[1]	Grand Royal 94 551	[produced by Yuka Honda]
Friendly Fire	Sean Lennon	10.2006	-	152[1]	Capitol 0946 3 72220 1 0 [UK]	[produced by Sean Lennon]
Monolith Of Phobos	Claypool Lennon Delirium	06.2016	-	84[1]	ATO 0308	[produced by Les Claypool, Sean Lennon]

Tom Lehrer

 Thomas Andrew Lehrer (ur. 9 kwietnia 1928r - zm. 26 lipca 2025r)
był amerykańskim muzykiem, piosenkarzem, autorem tekstów, satyrykiem i matematykiem, który później uczył matematyki i teatru muzycznego. Nagrywał zwięzłe, humorystyczne, a często polityczne piosenki, które zyskały popularność w latach 50. i 60-tych XX wieku. Jego utwory parodiowały popularne formy muzyczne, często z oryginalnymi melodiami. Wczesne występy Lehrera poruszały tematy nieaktualne i zawierały czarny humor w utworach takich jak „Poisoning Pigeons in the Park”. W latach 60-tych komponował piosenki o aktualnych problemach społecznych i politycznych, zwłaszcza dla amerykańskiej wersji programu telewizyjnego That Was the Week That Was. Lehrer zacytował wyjaśnienie przyjaciela: „Zawsze przewiduj najgorsze, a zostaniesz okrzyknięty prorokiem”. Na początku lat 70-tych Lehrer wycofał się z występów publicznych, aby poświęcić się nauczaniu matematyki i historii teatru muzycznego na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Cruz.

Tom Lehrer urodził się w 1928 r. na Manhattanie. Był klasycznie wykształconym pianistą. Jednocześnie już w wieku 18 lat uzyskał tytuł licencjata z matematyki na Harvardzie. Na tej uczelni ukończył też studia magisterskie. Rozpoczął także studia doktoranckie na Uniwersytecie Columbia. Nie ukończył ich, ale dalej zajmował się nauką, a matematyka i muzyka przez dekady wzajemnie przenikały się w jego twórczości.
 

Jego pierwsze utwory powstały jeszcze podczas studiów - artysta pisał je, by bawić przyjaciół. W 1953 r. Lehrer nagrał debiutancki album "Songs by Tom Lehrer", który sprzedał się w liczbie pół miliona egzemplarzy. Część utworów z płyty została zakazana przez BBC.
Jedne z bardziej znanych utworów Lehrera to "The Elements", aria wymieniająca pierwiastki chemiczne do melodii z opery "Piraci z Penzance", "The Masochism Tango" i "Poisoning Pigeons in the Park". Na przełomie lat 50. i 60-tych Lehrer występował w klubach nocnych oraz na wydarzeniach antywojennych organizowanych przez grupy lewicowe, zyskując status artystycznego prowokatora. Artysta tworzył satyryczne kompozycje do programu "That Was the Week That Was". Wzbudzały one wiele kontrowersji i krytyki.
 

W okresie od 1972 do 2001 r. wykładał matematykę i teatr muzyczny na Uniwersytecie Kalifornijskim.
Zmarł 26 lipca 2025 r. w wieku 97 lat. Jego śmierć potwierdził w rozmowie z "The New York Times" David Herder, przyjaciel artysty. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That Was the Year That Was	Tom Lehrer	11.1965	-	18[51]	Reprise 6179	[produced by Jimmy Hilliard]
An Evening Wasted with Tom Lehrer	Tom Lehrer	03.1966	-	133[8]	Reprise 6199	-