Artyści na listach przebojów,wytwórnie płytowe,kompozytorzy,#1 na listach przebojów
Zdecydowanie większość płyt długogrających George'a Goldnera została wydana przez wytwórnię Tico, która była najwcześniejszą (założoną w 1948 roku) i najdłużej działającą z jego wytwórni. Pomimo faktu, że Goldner sprzedał swoje udziały w wytwórniach Roulette, Rama, Gee i Tico w 1957 roku, wyprodukował kilka nagrań dla Tico do końca lat 60-tych. Głównymi producentami nagrań Tico do 1974 roku byli Teddy Reig, Pancho Cristal, Miguel Estivill, Art Kapper i Joe Cain. Tico korzystał głównie z nowojorskich studiów A&R i Broadway. Jednym z ulubionych realizatorów dźwięku Tico był Fred Weinberg, znany ze sceny muzyki latynoskiej w Nowym Jorku.
Wytwórnia Tico Records powstała w Nowym Jorku w 1948 roku jako spółka George'a Goldnera i didżeja radiowego WLIB Arta „Pancho” Raymonda, a także kilku innych radiowców jako cichych wspólników, głównie po to, by ich płyty były grane w radiu. Dwoma z ich pierwszych nabytków byli perkusista Tito Puente i wokalista/perkusista Tito Rodriguez. W 1950 roku, po sukcesie latynoskich singli w Tico, Goldner i Raymond poważnie pokłócili się o pieniądze i o znienawidzoną „kierownictwo kreatywne”. Sesje nagraniowe stanęły w miejscu, a artyści Tico przenieśli się do płatnych prac gdzie indziej. Goldnerowi udało się w końcu wykupić udziały Raymonda rok później, dzięki nowemu wspólnikowi, właścicielowi klubu nocnego Joe Kolsky'emu.
Pod koniec 1951 roku Goldnerowi udało się w końcu ściągnąć z powrotem swoich artystów, co zaowocowało nieprzerwanym harmonogramem nagrań, który zaowocował wydaniem w latach 1951-1952 mnóstwa 10-calowych płyt winylowych. Wcześni artyści na Tico byli gigantami tego gatunku. Należeli do nich tak zwani „Królowie Mambo”: Tito Puente, Tito Rodriguez i Machito, wszyscy oni byli doświadczonymi liderami zespołów tanecznych, gdy zaczynali nagrywać dla Goldnera w początkach działalności. Tito Puente był wirtuozem multiinstrumentalistą, którego kariera koncertowa trwała pięć dekad. Był filarem wytwórni Tico przez pierwsze dziesięć lat, a następnie odszedł do RCA, by powrócić do Tico w latach 60-tych. Albumy, które Puente nagrał dla różnych wytwórni na przestrzeni lat, liczą ponad sto albumów. Zespół rockowy Santana wykonał cover utworu Puente „Oye Como Va” praktycznie nuta w nutę, co w 1971 roku zapewniło mu 13. miejsce na amerykańskich listach przebojów.
W 1974 roku została sprzedana wytwórni Fania Records, a w 1981 roku zaprzestała wydawania nowych wydawnictw; jednak obszerny katalog wytwórni nadal jest wznawiany pod nazwą Tico Records.Właściciel klubu nocnego, Goldner, założył Tico Records w latach 40-tych XX wieku, po tym jak zdał sobie sprawę, że nie istnieje wytwórnia płytowa poświęcona muzyce latynoskiej. W 2023 roku ukazał się album kompilacyjny „Hit The Bongo! The Latin Soul Of Tico Records”, upamiętniający 75. rocznicę istnienia wytwórni.
Goldner urodził się w żydowskiej rodzinie w 1918 roku. Jego matka, Rose, pochodziła z Polski, a ojciec, Adolph, pochodził z Austrii. On i jego dwie siostry dorastali w dzielnicy Turtle Bay we wschodniej części Nowego Jorku i uczęszczał do liceum Stuyvesant. Jeszcze w szkole pracował w weekendy jako kelner w hotelu Shelton, gdzie jego ojciec również pracował, zajmując się nabywaniem umeblowanych kamienic. Później Goldner pracował w branży odzieżowej, a następnie otworzył sieć sal tanecznych w Nowym Jorku i New Jersey.
Kluby taneczne Goldnera rozkwitły pod koniec lat 40-tych XX wieku, w okresie mody na muzykę latynoską, którą Goldner uwielbiał. W 1948 roku założył swoją pierwszą wytwórnię płytową, Tico Records, której nazwa pochodzi od piosenki „Tico-Tico”. Firma nagrywała i dystrybuowała muzykę takich artystów jak Tito Puente, Joe Loco i Machito, stając się najważniejszą wytwórnią muzyki latynoskiej i przyczyniając się do integracji muzyki z głównym nurtem popu, zwłaszcza poprzez muzykę mambo. Widząc, że jego kluby odwiedza coraz więcej afroamerykańskich bywalców, Goldner postanowił w 1953 roku założyć nową wytwórnię Rama, która nagrywała jazz, zespoły wokalne i muzykę R&B. Jednym z jego pierwszych albumów wydanych dla tej wytwórni był „Gee” zespołu The Crows. Płyta wkrótce znalazła się na szczycie listy przebojów R&B, ale - ku zaskoczeniu Goldnera i innych - została również kupiona przez białych nastolatków, którzy coraz częściej słuchali dotychczas „czarnych” stacji radiowych, i osiągnęła 14. miejsce na liście przebojów pop.
Ten sukces, jako „pierwszego singla R&B, którego znaczną część sprzedaży i sukcesów na listach przebojów zapewniły zakupy białych nastolatków”, sprawił, że niektórzy określają go mianem „pierwszej płyty rock and rollowej”. Ponieważ stacje radiowe odtwarzały tylko kilka płyt każdej wytwórni, Goldner założył również Gee Records i od razu odniósł sukces z zespołem Cleftones. Zatrudnił również Richarda Barretta, wokalistę innej grupy doo-wop, Valentines, jako swojego asystenta produkcji. Pracowali głównie w studiu nagraniowym Bell na Manhattanie. Chociaż Goldner nie umiał czytać nut, miał słuch do rock and rolla i pełnił funkcję producenta większości nagrań dla swoich wytwórni. Jerry Leiber powiedział, że miał gust czternastolatki i że jeśli chodzi o sprzedaż i promocję, Goldner był mistrzem. Promując swoje płyty, czasami dawał napiwki lub płacił DJ-om w stacjach radiowych, aby promować płyty swoich wytwórni. Ta praktyka, znana jako payola, była szeroko rozpowszechniona. Według jednego ze źródeł: „W studiu Goldner i jego prawa ręka, Richard Barrett… mieli wielopłaszczyznowe zadania: znaleźć odpowiednią tonację i „groove” do utworu; współpracować z muzykami w celu stworzenia „głównej” aranżacji; zachęcać i kontrolować młodych, często niedoświadczonych wokalistów podczas ich pierwszych wizyt w studiu nagraniowym; nadzorować równowagę wokalną, ustawiając wokalistów w odpowiedniej odległości od mikrofonu; bacznie obserwować czas (sesje tradycyjnie trwały trzy godziny, po których zaczynała się dogrywka); i, co najważniejsze, rozpoznawać magiczne „najlepsze ujęcie”, które ostatecznie trafiało do nastolatków kupujących płyty”.
Goldner podpisał kontrakt i nagrał Frankie Lymon and the Teenagers, którego piosenka „Why Do Fools Fall in Love” również stała się hitem na początku 1956 roku, tym razem odnosząc międzynarodowy sukces.Do tego czasu Goldner - który był nałogowym hazardzistą i często musiał spłacać swoje długi - sprzedał połowę swoich udziałów w wytwórniach Tico, Rama i Gee Joe Kolsky’emu, współpracownikowi właściciela klubu i dystrybutora szaf grających Morrisa Levy’ego, który podobno miał powiązania z mafią. Goldner założył również wytwórnię Luniverse z Billem Buchananem i Dickiem Goodmanem, aby wydawać nowatorskie płyty.
W 1956 roku jej debiutancki album, „The Flying Saucer”, zapoczątkował ideę płyt typu „break-in” lub „mashup”, zawierających fragmenty popularnych piosenek przeplatane mówionym komentarzem „aktualnościowym”, i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. W styczniu 1957 roku Goldner, Kolsky i Levy założyli Roulette Records, ale wkrótce potem Goldner sprzedał Levy'emu swoje udziały w firmie, a także pozostałe udziały w Tico, Rama i Gee. W ich miejsce założył dwie kolejne wytwórnie, End i Gone, obie dystrybuowane przez organizację Roulette Morrisa Levy'ego.
Obie wytwórnie dostarczyły hitów zespołom doo-wop. Wytwórnia End odniosła sukces dzięki utworom „He's Gone” i „Maybe” zespołu Chantels; „Tears on My Pillow” Little Anthony and the Imperials; a w 1959 roku „I Only Have Eyes For You” zespołu Flamingos. Pierwszy utwór wydany przez Gone, „Don't Ask Me To Be Lonely” zespołu Dubs, również okazał się hitem, a wytwórnia miała kolejne przeboje z Ralem Donnerem. Goldner nagrał również dla Gone utwory Isley Brothers, Four Seasons i Johnny'ego Riversa.
W 1958 roku Goldner zatrudnił młodego Artiego Rippa (który później założył własne wytwórnie płytowe i jako pierwszy podpisał kontrakt z Billym Joelem i był jego producentem solowym) jako swojego „gofera”. Goldner nauczył Rippa zasad tworzenia i dystrybucji muzyki, w tym struktury kontraktu płytowego, obsługi studia i emisji płyty w radiu.Na początku lat 60-tych Goldner sprzedał swoje wytwórnie End and Gone Levy'emu i przez pewien czas pracował jako producent muzyczny w Roulette.
W 1960 roku Goldner założył w Nowym Jorku wytwórnię Goldisc Records. Wytwórnia miała wielu znanych artystów, w tym Ivory Joe Huntera, Little Richarda i grupę wokalną The Temptations. Po pewnych sukcesach na początku lat 60-tych, wytwórnia w 1964 roku napotkała trudności finansowe i w kolejnych latach popadła w stan uśpienia. Jej aktywa zostały przejęte przez Timeless Entertainment w 1978 roku. Pod nowym kierownictwem Goldisc wznowił setki płyt winylowych z lat 50. i 60-tych XX wieku.
Ostatnia odnosząca sukcesy wytwórnia Goldnera, Red Bird Records (która miała spółkę zależną Blue Cat Records), została w rzeczywistości założona przez Jerry'ego Leibera i Mike'a Stollera. Goldner został wspólnikiem w firmie, promując wydawnictwa Red Bird, podczas gdy Leiber i Stoller zajmowali się produkcją. Firma odniosła sukces, produkując przeboje dla Dixie Cups, Shangri-Las i Ad-Libs. Jednak wytwórnia przetrwała zaledwie dwa lata, ponieważ Leiber i Stoller chcieli wycofać się z branży płytowej, albo z powodu różnic twórczych, albo gdy długi hazardowe Goldnera ponownie doprowadziły do zaangażowania Morrisa Levy'ego. Po nieudanej próbie połączenia wytwórni z Atlantic Records, Leiber i Stoller sprzedali swoje udziały w Red Bird Records Goldnerowi w 1966 roku za 1 dolara. W tym czasie niekontrolowany nałóg hazardowy Goldnera sprawił, że wytwórnia znalazła się pod kontrolą mafii.
Ostatnim przedsięwzięciem Goldnera było założenie krótko istniejącej wytwórni Firebird na początku 1970 roku.
Śmierć Goldner zmarł na zawał serca 15 kwietnia 1970 roku w wieku 52 lat.
| Kompozycje George Goldnera na listach przebojów [with Frankie Lymon, Herman Santiago] 02/1956 Why Do Fools Fall in Love Frankie Lymon & the Teenagers 6.US/1.UK 02/1956 Why Do Fools Fall in Love The Diamonds 12.US 03/1956 Why Do Fools Fall in Love? Gale Storm 9.US 03/1956 Why Do Fools Fall in Love? Gloria Mann 59.US 08/1956 Why Do Fools Fall in Love Alma Cogan 25.UK 09/1967 Why Do Fools Fall in Love The Happenings 41.US 05/1972 Why Do Fools Fall in Love Ponderosa Twins 102.US 02/1973 Why Do Fools Fall in Love Summer Wine 103.US 10/1980 Why Do Fools Fall in Love Joni Mitchell 102.US 10/1981 Why Do Fools Fall in Love? Diana Ross 7.US/4.UK [with Morris Levy, Richard Barrett] 04/1956 I Want You to Be My Girl Frankie Lymon & the Teenagers 13.US 10/1956 The ABC's of Love Frankie Lymon & the Teenagers 77.US [with Herb Cox] 04/1956 Little Girl of Mine The Cleftones 57.US [solo] 03/1957 I'm Not a Juvenile Delinquent Frankie Lymon & the Teenagers 12.UK 03/1958 Every Night (I Pray) The Chantels 39.US 09/1969 Luna Trip Dickie Goodman 95.US [with Richard Barrett, Arlene Smith] 01/1958 Maybe The Chantels 15.US 12/1964 Maybe The Shangri-Las 94.US 04/1970 Maybe Janis Joplin 110.US 06/1970 Maybe The Three Degrees 29.US [with Arlene Smith] 03/1958 The Plea The Jesters 74.US [with Sonny Norton] 06/1958 I Love You So The Chantels 42.US [with Richard Barrett] 01/1965 I Want You to Be My Boy The Exciters 98.US [with Dickie Goodman] 05/1966 Batman & His Grandmother Dickie Goodman 70.US 06/1969 On Campus Dickie Goodman 45.US |
Choć grupa rozpadła się po wydaniu w 1999 roku albumu Electric Honey, jej członkowie zjednoczyli się na początku lat 2010. i wydali dwa albumy w 2013 roku: Magic Hour i album dla dzieci Baby DJ. Trzon Luscious Jackson - Kate Schellenbach (perkusja), Jill Cunniff (wokal, gitara basowa) i Gabby Glaser (wokal, gitara) - poznali się jako nastolatki na nowojorskiej scenie postpunkowej na początku lat 80-tych. Schellenbach była perkusistką w pierwotnym, hardcore punkowym wcieleniu Beastie Boys; poznała Cunniff podczas wywiadu z Beastie Boys do swojego fanzina „The Decline of Art”. Z czasem trio zaczęło się spotykać, grając w zespołach o szerokim spektrum brzmień, od hardcore i arty post-punk, po reggae i hip-hop.
Po ukończeniu szkoły średniej członkowie rozeszli się. Schellenbach pozostała w Nowym Jorku, gdzie grała na perkusji w zespole Hippies with Guns i studiowała, podczas gdy Cunniff i Glaser uczęszczali do szkoły artystycznej w San Francisco i grali w punkowym zespole Jaws; Cunniff nadal redagowała swój fanzin. W 1991 roku Cunniff i Glaser wrócili do Nowego Jorku i zaczęli pisać piosenki. Ostatecznie duet zwerbował Schellenbach i przyjaciółkę Jill, Vivian Trimble, do założenia Luscious Jackson, zapożyczając nazwę od nazwiska koszykarza z lat 60. grającego w Philadelphia 76ers.
W następnym roku grupa wydała swoją debiutancką EP-kę „In Search of Manny” w wytwórni Grand Royal należącej do Beastie Boys; została ona wznowiona rok później przez Capitol/Grand Royal. „In Search of Manny” zebrał bardzo pozytywne recenzje, a zespół szybko stał się popularnym nazwiskiem w kręgach rocka alternatywnego. Natural Ingredients, pierwszy pełnometrażowy album grupy, ukazał się późnym latem 1994 roku i zebrał generalnie pozytywne recenzje. Jesienią tego samego roku „Citysong” stał się niewielkim przebojem współczesnego rocka. Przed wydaniem „Natural Ingredients”, Luscious Jackson spędził lato 1994 roku na drugiej scenie festiwalu Lollapalooza, na prośbę Beastie Boys. Po wydaniu „Natural Ingredients”, grupa spędziła większość 1995 roku w trasie koncertowej, w tym jako support R.E.M. podczas trasy Monster. Album „Natural Ingredients” sprzedał się w nakładzie prawie 200 000 egzemplarzy.
Na początku 1996 roku Trimble i Cunniff wydali poboczny projekt pod nazwą Kostars. W tym czasie Luscious Jackson kontynuował pracę nad swoim drugim albumem z producentem Danielem Lanois. Efektem tego był album „Fever In Fever Out”, wydany pod koniec 1996 roku. Dzięki singlowi „Naked Eye” album sprzedawał się znakomicie, znacząco powiększając grono fanów zespołu, mimo że nie odniósł wielkiego sukcesu. W kwietniu 1998 roku Trimble opuściła grupę, aby zająć się innymi projektami. Wydała solowy album, współpracowała z perkusistą Jon Spencer Blues Explosion, Russellem Siminsem, i założyła z Josephine Wiggs zespół Dusty Trails.
Kontynuując działalność jako trio, Luscious Jackson powrócił w 1999 roku z Electric Honey, a wiosną następnego roku rozpadł się. W 2007 roku Capitol wydał album „Greatest Hits”, a członkinie zespołu, Jill Cunniff i Gabby Glaser, wydały solowe albumy w tym samym roku. W 2011 roku zespół ogłosił reaktywację, ale założycielka Vivian Trimble nie dołączyła do zespołu z powodu złego stanu zdrowia. Wcześniej niepublikowany utwór „Girlscout” pojawił się do darmowego pobrania. Główny singiel „So Rock On” z nadchodzącego czwartego albumu „Magic Hour” miał premierę we wrześniu 2013 roku, a cały album ukazał się w listopadzie. W tym samym miesiącu ukazał się album „Baby DJ” z materiałem dla dzieci. Utwory zostały pierwotnie nagrane w 2006 roku i zapisane na dysku twardym, a następnie ponownie odświeżone i nieco podrasowane przez zespół przed premierą.
Przez kolejną dekadę trio grało okazjonalne koncerty w Nowym Jorku i zajmowało się innymi przedsięwzięciami, w tym wystawą sztuki Cunniffa „Lyric and Word Paintings” z 2018 roku.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [UK] |
Komentarz |
| Deep Shag/Citysong | Luscious Jackson | 03.1995 | 69[2] | - | Capitol CDCL 739 | [written by Gabrielle Glaser, Jill Cunniff][produced by The Superfreaks [Gabrielle Glaser, Jill Cunniff, Tony Mangurian] |
| Here | Luscious Jackson | 10.1995 | 59[2] | - | Capitol CDCL 758 | [written by Gabrielle Glaser, Jill Cunniff][produced by The Superfreaks [Gabrielle Glaser, Jill Cunniff, Tony Mangurian] |
| Naked Eye | Luscious Jackson | 04.1997 | 25[2] | 36[26] | Capitol 12CL 786 | [written by Jill Cunniff][produced by Daniel Lanois ,Tony Mangurian, Luscious Jackson] |
| Ladyfingers | Luscious Jackson | 07.1999 | 43[2] | - | Grand Royal CDCL 813 | [written by Jill Cunniff][produced by Jill Cunniff, Tony Mangurian] |
| Albumy | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Natural Ingredients | Luscious Jackson | 09.1994 | - | 114[4] | Grand Royal 28 356 | [produced by The Superfreaks (Jill Cunniff, Gabrielle Glaser, Tony Mangurian),Kate Schellenbach] |
| Fever In Fever Out | Luscious Jackson | 11.1996 | 55[2] | 72[32] | Grand Royal 35 534 | [gold-US][produced by Daniel Lanois,Tony Mangurian,Luscious Jackson] |
| Electric Honey | Luscious Jackson | 07.1999 | 99[1] | 102[6] | Grand Royal 96 084 | [produced by Jill Cunniff, Gabrielle Glaser, Tony Mangurian, Mickey Petralia, 25 Ton, Tony Visconti, Alex Young] |
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Why Do Fools Fall In Love/Please Be Mine | The Teenagers Featuring Frankie Lymon | 02.1956 | 1[3][16] | 6[21] | Gee 1002 | [written by Frankie Lymon, Herman Santiago, Jimmy Merchant][produced by George Goldner][1[5][17].R&B Chart] |
| I Want You To Be My Girl/I'm Not A Know It All | The Teenagers Featuring Frankie Lymon | 04.1956 | - | 13[15] | Gee 1012 | [written by George Goldner, Richard Barrett][3[13].R&B Chart] |
| I Promise To Remember/Who Can Explain? | Frankie Lymon And The Teenagers | 07.1956 | - | 57[7] | Gee 1018 | [A:written by Jimmy Castor, Jimmy Smith][B:written by Abner Silver, Roy Alfred][A:10[3].R&B Chart][B:7[4].R&B Chart] |
| The A.B.C's Of Love/Share | Frankie Lymon And The Teenagers | 10.1956 | - | 77[2] | Gee 1022 | [written by George Goldner, Richard Barrett][8[3].R&B Chart] |
| I'm Not A Juvenile Delinquent/Baby, Baby | Frankie Lymon And The Teenagers | 04.1957 | A:12[7];B:4[12] | - | Gee 1026 | [A:written by George Goldner, Jimmy Merchant,, Robert Spencer][B:written by Glen Moore,Milton Subotsky][piosenki z filmu "Rock, Rock, Rock" |
| Out In The Cold Again/Miracle In The Rain | Frankie Lymon And The Teenagers | 07.1957 | - | - | Gee 1036 | [written by Ted Koehler, Rube Bloom][10[1].R&B Chart] |
| Goody Goody/Creation Of Love | Frankie Lymon And The Teenagers | 07.1957 | 24[3] | 20[17] | Gee 1039 | [written by Matty Malneck, Johnny Mercer][#1 hit for Benny Goodman in 1936] |
| Little Bitty Pretty One/Creation Of Love | Frankie Lymon | 08.1960 | - | 58[4] | Roulette 4257 | [written by Bobby Day] |
| Why Do Fools Fall In Love/Goody Goody | Frankie Lymon And The Teenagers | 10.1989 | 84[1] | - | Roulette RLTE 1 | [written by Frankie Lymon, Herman Santiago, Jimmy Merchant[] |
| Albumy | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| The Teenagers Featuring Frankie Lymon | Frankie Lymon And The Teenagers | 01.1957 | - | 19[1] | Gee 701 | - |
Po ukończeniu szkoły średniej Hilliard rozpoczął pracę jako tekściarz w Tin Pan Alley. W wieku 28 lat odniósł swój pierwszy sukces sztuką „The Coffee Song”. W czasie swojej kariery na Broadwayu Hilliard skomponował udane ścieżki dźwiękowe do spektakli „Angel in the Wings” (1947) i „Hazel Flagg” (1953). Pracował również jako autor tekstów do muzyki filmowej do filmu „Alicja w Krainie Czarów” (1951). W tym czasie skomponował słowa do piosenki przewodniej, a także do „I'm Late” i niewykorzystanej piosenki Kota z Cheshire „I'm Odd”. W komedii „Living It Up” z 1954 roku znalazły się jego utwory „Money Burns a Hole in My Pocket” i „That's What I Like”.
Hilliard odniósł później sukces jako współkompozytor klasycznego utworu lat 60-tych „Our Day Will Come”. Utwór ten był hitem numer 1 na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA w 1963 roku, wyprodukowanym przez Ruby & the Romantics. W 1968 roku współtworzył również z Robertem Merseyem utwór „You Make Me Think About You”, którego instrumentalna wersja znalazła się w ostatnim filmie Doris Day, „With Six You Get Eggroll”, ale Doris Day nie zaśpiewała wersji wokalnej. Tę wersję śpiewał Johnny Mathis.Singiel Mathisa (zaaranżowany i dyrygowany przez Mersey'a) został wydany przez Columbia Records. Singiel osiągnął 35. miejsce na liście przebojów Easy Listening Chart magazynu Billboard.
Hilliard przez dekady współpracował jako autor tekstów i kompozytor z wieloma innymi kompozytorami i autorami tekstów, w tym z Burtem Bacharachem, Carlem Sigmanem, Jule Styne, Mortem Garsonem, Sammym Myselsem, Dickiem Sanfordem (z domu Richard Young Sandford; 1896–1981), Miltonem DeLuggiem, Philipem Springerem, Lee Pockrissem i Sammym Fainem.
Hilliard poślubił aktorkę Jacqueline Dalya w 1949 roku.Zmarł na zawał serca w swoim domu w Hollywood 1 lutego 1971 roku w wieku 53 lat.
Nagrody i wyróżnienia Hilliard został pośmiertnie wpisany do Galerii Sław Autorów Piosenek w 1983 roku.
| Kompozycje Boba Hilliarda na listach przebojów [with Walter Bishop] 11/1945 Surprise Party Johnny Mercer 16.US [with Dick Sanford & Sammy Mysels] 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Ray McKinley and His Orchestra 10.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Swing and Sway with Sammy Kaye 8.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Tony Pastor and His Orchestra 8.US [with Carl Sigman] 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Louis Prima 8.US 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Jack Smith 9.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Ray McKinley and His Orchestra 8.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Danny Kaye and the Andrews Sisters 3.US 01/1948 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Woody Herman and His Orchestra 15.US 02/1949 Careless Hands Swing and Sway with Sammy Kaye 3.US 03/1949 Careless Hands Mel Tormé 1.US 05/1949 Careless Hands Bing Crosby 12.US 05/1949 Careless Hands Bob and Jeanne 21.US 11/1967 Careless Hands Des O'Connor 6.UK [with Steve Nelson ] 05/1948 Bouquet of Roses Eddy Arnold 13.US 03/1949 Bouquet of Roses Dick Haymes 22.US [with Sammy Mysels] 11/1948 A Strawberry Moon (In a Blueberry Sky) Blue Barron and His Orchestra 20.US [with Sammy Fain] 11/1949 Dear Hearts and Gentle People Dinah Shore 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Bing Crosby 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Gordon MacRae 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Ralph Flanagan and His Orchestra 24.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Benny Strong and His Orchestra 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Dennis Day 14.US 11/1962 Dear Hearts and Gentle People The Springfields 95.US [with David Mann] 03/1950 Dearie Ethel Merman 12.US 03/1950 Dearie Jo Stafford and Gordon MacRae 10.US 03/1950 Dearie Lisa Kirk & Fran Warren 22.US 03/1950 Dearie Guy Lombardo and His Royal Canadians 5.US 02/1953 Downhearted Eddie Fisher 5.US/3.UK 02/1954 Somebody Bad Stole De Wedding Bell Eartha Kitt 16.US 03/1954 Somebody Bad Stole De Wedding (Who's Got De Ding Dong) Georgia Gibbs 18.US 07/1955 I'm in Favour of Friendship The Five Smith Brothers 20.UK 07/1958 The Only Man on the Island Tommy Steele 16.UK 08/1958 The Only Man on the Island Vic Damone 24.UK [with Milton DeLugg] 06/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Doris Day 7.US 07/1951 Shanghai Bob Crosby and His Orchestra 22.US 08/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Billy Williams 20.US 01/1952 Be My Life's Companion The Mills Brothers 7.US 02/1952 Be My Life's Companion Rosemary Clooney 18.US 03/1957 Poor Man's Roses (Ora Rich Man's Gold) Patti Page 14.US 10/1957 Call Rosie on the Phone Guy Mitchell 17.UU [with Jule Styne] 03/1953 How Do You Speak to an Angel? Eddie Fisher 14.US 07/1954 Money Burns a Hole in My Pocket Dean Martin 23.US/15.UK 10/1954 That's What I Like Don, Dick & Jimmy 14.US 01/1963 How Do You Talk to an Angel Etta James 109.US [solo] 02/1956 I've Changed My Mind a Thousand Times Kay Starr 73.US 08/1956 From the Candy Store on the Corner to the Chapel on the Hill Tony Bennett 11.US 09/1956 In the Middle of the House Rusty Draper 20.US 09/1956 In the Middle of the House Vaughn Monroe 11.US 11/1956 In the Middle of the House Alma Cogan 20.UK 11/1956 In the Middle of the House Jimmy Parkinson 20.UK 12/1956 In the Middle of the House The Johnston Brothers 27.UK [with Cy Coleman] 11/1956 The Autumn Waltz Tony Bennett 18.US [with Phil Springer] 07/1956 President on the Dollar Mitch Miller 88.US 12/1956 Moonlight Gambler Frankie Laine 3.US/13.UK 12/1956 Dancing Chandelier Sylvia Syms 68.US [with Mort Garson] 11/1957 Gotta Have Something in the Bank Frank Frankie Vaughan & the Kaye Sisters 8.UK 05/1958 Jacqueline Bobby Helms 63.US/20.UK 02/1963 Our Day Will Come Ruby & The Romantics 1.US/38.UK 05/1963 My Summer Love Ruby & The Romantics 16.US 10/1963 Young Wings Can Fly (Higher Than You Know) Ruby & The Romantics 47.US 07/1964 Baby Come Home Ruby & The Romantics 75.US 08/1964 Ringo for President The Young World Singers 132.US 10/1975 Our Day Will Come Frankie Valli 11.US/51.UK 12/2011 Our Day Will Come Amy Winehouse 29.UK [with Robert Allen] 05/1959 Love Me in the Daytime Doris Day 100.US [with Lee Pockriss] 09/1959 Seven Little Girls (Sittin' in the Back Seat) Paul Evans 9.US/25.UK 11/1959 Seven Little Girls Sitting in the Back Seat The Avons 3.UK 07/1960 In My Little Corner of the World Anita Bryant 10.US/48.UK 08/1960 A Kookie Little Paradise The Tree Swingers 73.US 08/1960 A Kookie Little Paradise Jo Ann Campbell 61.US 09/1960 Kookie Little Paradise Frankie Vaughan 31.UK 06/1974 In My Little Corner of the World Marie Osmond 102.US/55.UK 11/1990 Seven Little Girls Sitting on the Back Seat Bombalurina 18.UK [with Backrack] 12/1960 Take Me To Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Buddy Clinton 115.US [with Burt Bacharach] 12/1960 Take Me to Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Clint Ballard Jr. 115.US 06/1961 Please Stay The Drifters 14.US 10/1961 Tower of Strength Gene McDaniels 5.US 11/1961 Tower of Strength Frankie Vaughan 1.UK 11/1961 You're Following Me Perry Como 92.US 12/1961 You Don't Have to Be a Tower of Strength Gloria Lynne 100.US 04/1962 Any Day Now (My Wild Beautiful Bird) Chuck Jackson 23.US 09/1962 Don't You Believe It Andy Williams 39.US 10/1962 Keep Away from Other Girls Helen Shapiro 40.UK 04/1966 Please Stay The Cryan' Shames 26.UK 05/1968 Please Stay The Dave Clark Five 115.US 04/1969 Any Day Now Percy Sledge 86.US 05/1982 Any Day Now Ronnie Milsap 14.US 07/2001 Please Stay Mekon 91.UK [with Dick Miles] 11/1961 The Coffee Song Frank Sinatra 39.UK [with Paul Hampton] 04/1964 Angry at the Big Oak Tree Frank Ifield 25.UK [with Nico Carstens & Anton DeWaal] 10/1982 Zambesi The Piranhas 17.UK |
Wśród gejów i innych fanów tradycyjnego popu, przekształcając piosenki takie jak „Some Enchanted Evening” z broadwayowskiego musicalu „South Pacific” i hit Fleetwoodsów z 1959 roku „Come Softly to Me” w osobiste wypowiedzi w takich miejscach jak klub nocny Reno Sweeney's w Greenwich Village i klub kolacyjny The Ballroom w Garment District. Przyciągnęła na tyle uwagi, że Columbia Records podpisała z nią kontrakt, wydając w 1976 roku jej debiutancki album „First Night”. Płyta nie znalazła się na listach przebojów pomimo pozytywnych recenzji krytyków, ale „Some Enchanted Evening” z opóźnieniem stała się drugoplanowym singlem na listach przebojów tuż przed wrześniową premierą jej drugiego albumu „Chasing Rainbows” we wrześniu 1977 roku, który dotarł do setki bestsellerów, utrzymując się na listach przebojów przez trzy miesiące. Dzięki temu Olivor zaczęła występować w największych salach koncertowych w całym kraju.
Stay the Night Płyta Stay the Night, wydana wiosną 1978 roku, zawierała kolejny, niewielki utwór na listach przebojów - cover Olivor przeboju The Chiffons z 1963 roku „He's So Fine”, który nieznacznie poprawił jej statystyki. Następnie zaśpiewała w duecie z Johnnym Mathisem utwór „The Last Time I Felt Like This”, będący tematem przewodnim filmu „Same Time Next Year” z 1978 roku. Nagranie znalazło się w pierwszej dwudziestce list przebojów, a kiedy zostało nominowane do Oscara w kategorii „Najlepsza Piosenka”, Mathis i Olivor zaśpiewali je podczas ceremonii wręczenia Oscarów.
W tym czasie Olivor występowała już w Greek Theatre w Los Angeles, Carnegie Hall w Nowym Jorku i innych prestiżowych miejscach. Jej czwarty album, „The Best Side of Goodbye”, wydany zimą 1980 roku, był jej dotychczas najwyżej notowanym albumem na listach przebojów. W grudniu 1981 roku nagrała koncerty w Berklee School of Music w Bostonie, które wiosną 1982 roku ukazały się jako jej piąty album, „In Concert”. Obawy związane z tempem rozwoju kariery i nieprzyjemne doświadczenia w branży muzycznej sprawiły, że Olivor postanowiła zrobić sobie roczną przerwę w występach. Wyszła za mąż, ale wkrótce potem u jej męża zdiagnozowano raka; porzuciła karierę, by się nim opiekować, ale zmarł w 1986 roku. W międzyczasie popadła w spór z wytwórnią Columbia o pieniądze, które uważała za należne.
Do występów powróciła dopiero w 1993 roku, kiedy to przekonała się, że ma lojalnych fanów w całym kraju. Stopniowo stawała się coraz bardziej aktywna i jesienią 2000 roku wydała swój pierwszy od ponad 20 lat nowy album studyjny, „Love Decides”, w wytwórni Varèse Sarabande Records. Jesienią 2001 roku wydała świąteczny zbiór piosenek zatytułowany Songs of the Season.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Some Enchanted Evening (From The Musical "South Pacific")/One More Ride On The Merry-Go-Round | Jane Olivor | 09.1977 | - | 91[3] | Columbia 10527 | [written by O. Hammerstein, R. Rodgers][produced by Charlie Calello] |
| He's So Fine/Turn Away | Jane Olivor | 05.1978 | - | 77[9] | Columbia 10724 | [written by R. Mack][produced by Jason Darrow] |
| Don't Let Go Of Me/Vagabond | Jane Olivor | 04.1980 | - | 108[3] | Columbia 11223 | [written by R. Edelman][produced by Louie Shelton] |
| Albumy | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Chasing Rainbows | Jane Olivor | 10.1977 | - | 86[8] | Columbia 34 917 | [produced by Tom Catalano] |
| Stay the Night | Jane Olivor | 07.1978 | - | 108[12] | Columbia 35 437 | [produced by Jason Darrow] |
| The Best Side of Goodbye | Jane Olivor | 02.1980 | - | 58[12] | Columbia 36 355 | [produced by Louie Shelton,Michael Masser,Jason Darrow] |
| Jane Olivor in Concert | Jane Olivor | 05.1982 | - | 144[8] | Columbia 37 938 | - |
Mason urodził się w White Plains w stanie Nowy Jork, jako syn Jemimy James i Michaela Masona, autorów tekstów piosenek. Mason jest bezpośrednim potomkiem XIX-wiecznego filozofa Williama Jamesa. Kiedy Mason miał pięć lat, wraz z rodziną przeprowadził się z Tarrytown w stanie Nowy Jork do West Tisbury w stanie Massachusetts na wyspie Martha’s Vineyard.Uczęszczał do szkoły podstawowej Chilmark Elementary School do piątej klasy, szkoły podstawowej West Tisbury Elementary School oraz liceum regionalnego Martha's Vineyard Regional High School, gdzie grał w kilku lokalnych zespołach, takich jak Keep Thinking, Cultivation i Slow Leslie. Był również członkiem MVRHS Minnesingers i występował w produkcjach musicalowych.
Pierwszym komercyjnym wydawnictwem Masona był pięcioutworowy album EP G-Ma's Basement EP. Znajdowały się na nim solowe nagrania akustyczne utworów „Live It Up”, „Hard Hand to Hold”, „Waiter at the Station”, „Not Lie Down” i „Oxygen”. Album był sprzedawany podczas występów na żywo w 2004 roku oraz w internecie. Popularność Masona wzrosła po tym, jak Sean Foley, współpracownik muzyka Conora Obersta, odkrył jego muzykę w lokalnej audycji radiowej na Martha's Vineyard. Oberst wkrótce podpisał kontrakt z Masonem dla swojej nowej wytwórni, Team Love Records, i latem 2004 roku Mason i jego brat Sam udali się do Old Soul Studios w górach Catskill w stanie Nowy Jork, aby nagrać album „Where the Humans Eat”. Sesje nagraniowe odbywały się głównie na żywo, w nie więcej niż trzech ujęciach, z udziałem gitary i wokalu Willy'ego Masona oraz perkusji Sama Masona (reżysera). Później dodano minimalne dogrywki gitary, basu i innych instrumentów. Album został wydany w Stanach Zjednoczonych w październiku 2004 roku, a w Wielkiej Brytanii przez Virgin Records w lutym 2005 roku.
Album i jego single („Oxygen” i „So Long”) znalazły się na listach przebojów UK Singles Chart i Albums Chart w 2005 roku. Po wielu występach na żywo w latach 2004 i 2005, zwieńczonych występem na Festiwalu Glastonbury, Mason wziął urlop i wrócił do domu rodzinnego na Martha’s Vineyard. Zaczął pisać nowe piosenki i założył zespół, w którym grała Nina Violet na altówce i wokalu wspierającym, a Zak Borden na mandolinie. Na początku 2006 roku zespół rozpoczął trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie, wraz z innymi muzykami. Supportował Beth Orton, Death Cab For Cutie, Radiohead, KT Tunstall i Sondre Lerche.
Mason wydał swój drugi album, If the Ocean Gets Rough, w marcu 2007 roku. W tym samym roku zaśpiewał również w utworze „Battle Scars” z albumu We Are the Night (2007) zespołu The Chemical Brothers. Utwór „Pickup Truck”, nagrany na żywo w wytwórni Aboveground Records w Edgartown w stanie Massachusetts, znalazł się na albumie „Radio Waves, Vol. 1”, kompilacji muzyki z Martha’s Vineyard, wydanej 29 czerwca 2007 roku, aby wesprzeć zakup sprzętu nadawczego dla WVVY-LP, nowej lokalnej stacji radiowej. W 2007 roku ukazał się również koncertowy występ z festiwalu Austin City Limits. Mason zaśpiewał również w dwóch utworach na albumie „Hawk” (2010) Isobel Campbell i Marka Lanegana. Wystąpił również w utworze „No Room For Doubt” z EP-ki Lianne La Havas „Lost & Found” (a następnie jej debiutanckiego albumu „Is Your Love Big Enough?”), który ukazał się 21 października 2011 roku nakładem wytwórni Labour of Love.
W 2011 roku koncertował w małych lokalach w Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii, a podczas trasy nagrał sesję na żywo w 80 Hertz Studios w The Sharp Project w Manchesterze. Singiel „We Can Be Strong” pojawił się w finale brytyjskiego sitcomu „Fresh Meat” pod koniec 2011 roku. 21 września 2012 roku Mason ogłosił wydanie swojego trzeciego albumu „Carry On”. Miał on ukazać się 3 grudnia i był to jego pierwszy album wydany przez Fiction Records. Płytę wyprodukował Dan Carey. W ramach promocji albumu Mason zagrał w pierwszym tygodniu grudnia wyprzedaną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. W listopadzie 2012 roku Mason odbył trasę koncertową z Benem Howardem jako support. W październiku 2012 roku odbył również trasę koncertową po Australii z Mumford and Sons oraz Edwardem Sharpe’em i Magnetic Zeros. W 2013 roku wystąpił na festiwalach Mumford and Sons' Gentlemen of the Road w Ameryce Północnej. EP Don't Stop Now został wydany przez Communion Records w USA 14 stycznia 2013 roku,a następnie odbył czterotygodniową trasę koncertową. Communion Records wydało w USA w 2013 roku album Carry On.
5 lutego 2013 roku Mason i Brendan Benson nagrali płytę Upstairs w United Vol. 7. Benson wyprodukował, zmontował i dyrygował grupą znakomitych muzyków, którzy nagrywali na piętrze w United Record Pressing. Siedem utworów, wszystkie napisane przez rodziców Masona, artystów folkowych Jemimę James i Michaela Masona.We wrześniu 2015 roku Mason odbył tournée po Australii jako członek obsady „A State of Grace” Później w tym samym roku zaśpiewał w singlu Jamiego Woona „Celebration” z jego albumu „Making Time”. We wrześniu 2016 roku Mason otworzył koncert WUMB w Strand Theatre w Oak Bluffs, wykonując zestaw autorskich utworów, zanim dołączyła do niego na scenie jego żona, Marciana Jones.
W grudniu 2016 roku Mason wystąpił na imprezie z okazji premiery płyty w The Ritz w Oak Bluffs, występując u boku Jemimy James i innych muzyków z wyspy. W maju 2017 roku Mason odbył trasę koncertową po Republice Południowej Afryki, występując w Johannesburgu i Kapsztadzie w ramach weekendowego programu, w którym wystąpili Nakhane Toure, Jamie Lee Sexton, Mark Fransman i inni lokalni artyści. W czerwcu 2017 roku Mason wystąpił w Lerwick Legion na Szetlandach, z Arthurem Nicholsonem jako supportem. W lipcu 2017 roku Mason współpracował z bułgarską wokalistką Eugenią Georgievą nad nową aranżacją chóralną utworu We Can Be Strong na festiwal Voices Now w londyńskim Roundhouse.
Na początku 2018 roku Mason ogłosił dziewięciodniową trasę koncertową po Irlandii, z zaplanowanymi występami w Cork, Galway, Navan, Bangor, Derry, Dublinie i Limerick. W 2019 roku BBC Radio 6 Music wyemitowało sesję nagraną przez Masona 28 listopada 2012 roku w ramach programu Live Hour, prezentowaną przez Chrisa Hawkinsa.W październiku 2020 roku Mason dał koncert plenerowy w Muzeum Martha's Vineyard w Vineyard Haven.W lipcu 2021 roku wystąpił ze swoim zespołem na Sonic Revolution at the Loft, darmowym koncercie organizowanym przez Martha’s Vineyard Concert Series w Oak Bluffs. W czerwcu 2022 roku Mason dał darmowy publiczny występ w Bibliotece West Tisbury na Martha’s Vineyard. W styczniu 2023 roku wystąpił jako gwiazda wieczoru w Atwood’s Tavern w Cambridge w stanie Massachusetts. W maju 2024 roku Mason kontynuował występy na żywo, a liczne koncerty zostały udokumentowane przez JamBase. W listopadzie 2025 roku powrócił do Europy na trasę koncertową i wystąpił w Witloof Bar w Le Botanique w Brukseli ze swoim trio. We wrześniu i październiku 2026 roku Mason ma wystąpić jako gość specjalny na trasie koncertowej The Lemonheads po Wielkiej Brytanii, która obejmuje dziesięć koncertów.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [UK] |
Komentarz |
| Oxygen | Willy Mason | 02.2005 | 23[3] | - | Virgin VSCDX 1892 | [written by Willy Mason] |
| So Long | Willy Mason | 05.2005 | 45[2] | - | Virgin VS 1898 | [written by Willy Mason][produced by Sam Mason, Tom Schick, Willy Mason] |
| Save Myself | Willy Mason | 03.2007 | 42[1] | - | Virgin VSCDT 1928 | [written by Willy Mason][produced by Chris Shaw] |
| We Can Be Strong | Willy Mason | 05.2007 | 52[2] | - | Virgin VS 1939 | [written by Willy Mason][produced by Chris Shaw] |
| Albumy | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Where the Humans Eat | Willy Mason | 02.2005 | 38[11] | - | Virgin CDV 2993 | [produced by Willy Mason, Sam Mason, Tom Schick] |
| If the Ocean Gets Rough | Willy Mason | 03.2007 | 33[3] | - | Radiate CDV 3029 | [produced by Chris Shaw, Doug Easley, Willy Mason] |
The Enemys zaczyna się w Buffalo w stanie Nowy Jork w połowie lat 60-tych, kiedy wokalista Cory Wells dołączył do zespołu The Vibratos po odejściu z Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Za namową menedżera zespołu, Gene'a Jacobsa, Wells wraz z gitarzystą Vibratos, Mikiem Lustanem, i perkusistą Dave'em Treigerem, udali się do Los Angeles. Trio zrekrutowało basistę Cala Titusa i zmieniło nazwę na Cory Wells & The Enemys. Scena muzyczna, na którą The Enemys weszli w Los Angeles w latach 1965/66, kwitła, a wschodzące zespoły, takie jak The Byrds, Buffalo Springfield, The Doors, Love, The Rising Sons, The Leaves, The Music Machine i Spirit, wypełniały liczne kluby, które powstały wzdłuż Sunset Strip i w okolicach Hollywood.
The Enemys zagrali swój pierwszy koncert w The Rag Doll na Coldwater Canyon i Victory Blvd, a następnie grali we wszystkich dużych klubach Hollywood, w tym w Ciro's, The Crescendo, The Palomino Club, The London Fog, The Red Velvet, Gazzarri's na Strip, The Action na Melrose, Cinnamon Cinder na Ventura Blvd. i Danita's in the Valley. Ostatecznie The Enemys zostali zespołem domowym w Whisky a Go Go na długi okres.
The Enemys wydali swój pierwszy singiel „Sinner Man” z utworem „Say Goodbye To Donna” w wytwórni Valiant Records w 1965 roku. Przeszli do MGM Records, aby wydać kolejny singiel „Glitter And Gold / Too Much Monkey Business”, wyprodukowany przez legendarnego Toma Wilsona. Przy trzecim wydawnictwie The Enemys połączyli siły z producentem Dannym Huttonem, aby nagrać wersję utworu, który stał się podstawą repertuaru niemal każdego zespołu na Stripie w 1966 roku - folkowego klasyka Billy'ego Robertsa „Hey Joe” z utworem „My Dues Have Been Paid”. Ostatnim albumem Enemys był rockowy utwór R&B „Mo-Jo Woman”, który grupa wykonała również w odcinku serialu „The Beverly Hillbillies”, wraz z utworem „Oh, Pretty Woman” i utworem instrumentalnym.
Zespół zagrał również partię instrumentalną w odcinku serialu telewizyjnego „Burke’s Law” oraz wystąpił w młodzieżowym filmie akcji „Riot on Sunset Strip”, wykonując piosenkę „Jolene”. W 1967 roku zespół The Enemys rozpadł się, a Wells przeprowadził się do Arizony. Rok później wrócił do Los Angeles, gdzie ponownie spotkał się z Dannym Huttonem i założył zespół Three Dog Night.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Glitter And Gold/Too Much Monkey Business | Enemys | 03.1966 | - | - | MGM 13 485 | [written by Barry Mann,Cynthia Weil][produced by Tom Wilson] |
| Hey Joe!/My Dues Have Been Paid | Enemys | 06.1966 | - | - | MGM 13 525 | [written by adap. C. Wells, M. Lustan][produced by Danny Hutton] |
| Mo-Jo Woman/My Dues Have Been Paid | Enemys | 09.1966 | - | - | MGM 13 575 | [written by Buford][produced by Tom Wilson] |
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| You Were Mine (For Awhile)/One O'Clock Twist | Fireflies | 09.1959 | - | 21[16] | Ribbon 6901 | [written by P. Giacalone] |
| I Can't Say Goodbye/What Did I Do Wrong | Fireflies | 01.1960 | - | 90[3] | Ribbon 6904 | [written by P. De Maya, J. Crane, P. Tucker] |
