Willy Mason

 Willy Mason (ur. 21 listopada 1984r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Dorastał na Martha’s Vineyard w rodzinie muzyków i zaczął występować i nagrywać na początku XXI wieku. Mason występował w Wielkiej Brytanii, a później koncertował na całym świecie zarówno jako artysta solowy, jak i w duecie.

  Mason urodził się w White Plains w stanie Nowy Jork, jako syn Jemimy James i Michaela Masona, autorów tekstów piosenek. Mason jest bezpośrednim potomkiem XIX-wiecznego filozofa Williama Jamesa. Kiedy Mason miał pięć lat, wraz z rodziną przeprowadził się z Tarrytown w stanie Nowy Jork do West Tisbury w stanie Massachusetts na wyspie Martha’s Vineyard.Uczęszczał do szkoły podstawowej Chilmark Elementary School do piątej klasy, szkoły podstawowej West Tisbury Elementary School oraz liceum regionalnego Martha's Vineyard Regional High School, gdzie grał w kilku lokalnych zespołach, takich jak Keep Thinking, Cultivation i Slow Leslie. Był również członkiem MVRHS Minnesingers i występował w produkcjach musicalowych.

  Pierwszym komercyjnym wydawnictwem Masona był pięcioutworowy album EP G-Ma's Basement EP. Znajdowały się na nim solowe nagrania akustyczne utworów „Live It Up”, „Hard Hand to Hold”, „Waiter at the Station”, „Not Lie Down” i „Oxygen”. Album był sprzedawany podczas występów na żywo w 2004 roku oraz w internecie. Popularność Masona wzrosła po tym, jak Sean Foley, współpracownik muzyka Conora Obersta, odkrył jego muzykę w lokalnej audycji radiowej na Martha's Vineyard. Oberst wkrótce podpisał kontrakt z Masonem dla swojej nowej wytwórni, Team Love Records, i latem 2004 roku Mason i jego brat Sam udali się do Old Soul Studios w górach Catskill w stanie Nowy Jork, aby nagrać album „Where the Humans Eat”. Sesje nagraniowe odbywały się głównie na żywo, w nie więcej niż trzech ujęciach, z udziałem gitary i wokalu Willy'ego Masona oraz perkusji Sama Masona (reżysera). Później dodano minimalne dogrywki gitary, basu i innych instrumentów. Album został wydany w Stanach Zjednoczonych w październiku 2004 roku, a w Wielkiej Brytanii przez Virgin Records w lutym 2005 roku. 

Album i jego single („Oxygen” i „So Long”) znalazły się na listach przebojów UK Singles Chart i Albums Chart w 2005 roku. Po wielu występach na żywo w latach 2004 i 2005, zwieńczonych występem na Festiwalu Glastonbury, Mason wziął urlop i wrócił do domu rodzinnego na Martha’s Vineyard. Zaczął pisać nowe piosenki i założył zespół, w którym grała Nina Violet na altówce i wokalu wspierającym, a Zak Borden na mandolinie. Na początku 2006 roku zespół rozpoczął trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie, wraz z innymi muzykami. Supportował Beth Orton, Death Cab For Cutie, Radiohead, KT Tunstall i Sondre Lerche.

  Mason wydał swój drugi album, If the Ocean Gets Rough, w marcu 2007 roku. W tym samym roku zaśpiewał również w utworze „Battle Scars” z albumu We Are the Night (2007) zespołu The Chemical Brothers. Utwór „Pickup Truck”, nagrany na żywo w wytwórni Aboveground Records w Edgartown w stanie Massachusetts, znalazł się na albumie „Radio Waves, Vol. 1”, kompilacji muzyki z Martha’s Vineyard, wydanej 29 czerwca 2007 roku, aby wesprzeć zakup sprzętu nadawczego dla WVVY-LP, nowej lokalnej stacji radiowej. W 2007 roku ukazał się również koncertowy występ z festiwalu Austin City Limits. Mason zaśpiewał również w dwóch utworach na albumie „Hawk” (2010) Isobel Campbell i Marka Lanegana. Wystąpił również w utworze „No Room For Doubt” z EP-ki Lianne La Havas „Lost & Found”  (a następnie jej debiutanckiego albumu „Is Your Love Big Enough?”), który ukazał się 21 października 2011 roku nakładem wytwórni Labour of Love. 

W 2011 roku koncertował w małych lokalach w Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii, a podczas trasy nagrał sesję na żywo w 80 Hertz Studios w The Sharp Project w Manchesterze. Singiel „We Can Be Strong” pojawił się w finale brytyjskiego sitcomu „Fresh Meat” pod koniec 2011 roku. 21 września 2012 roku Mason ogłosił wydanie swojego trzeciego albumu „Carry On”. Miał on ukazać się 3 grudnia i był to jego pierwszy album wydany przez Fiction Records. Płytę wyprodukował Dan Carey. W ramach promocji albumu Mason zagrał w pierwszym tygodniu grudnia wyprzedaną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. W listopadzie 2012 roku Mason odbył trasę koncertową z Benem Howardem jako support. W październiku 2012 roku odbył również trasę koncertową po Australii z Mumford and Sons oraz Edwardem Sharpe’em i Magnetic Zeros. W 2013 roku wystąpił na festiwalach Mumford and Sons' Gentlemen of the Road w Ameryce Północnej. EP Don't Stop Now został wydany przez Communion Records w USA 14 stycznia 2013 roku,a następnie odbył czterotygodniową trasę koncertową. Communion Records wydało w USA w 2013 roku album Carry On.

  5 lutego 2013 roku Mason i Brendan Benson nagrali płytę Upstairs w United Vol. 7. Benson wyprodukował, zmontował i dyrygował grupą znakomitych muzyków, którzy nagrywali na piętrze w United Record Pressing. Siedem utworów, wszystkie napisane przez rodziców Masona, artystów folkowych Jemimę James i Michaela Masona.We wrześniu 2015 roku Mason odbył tournée po Australii jako członek obsady „A State of Grace” Później w tym samym roku zaśpiewał w singlu Jamiego Woona „Celebration” z jego albumu „Making Time”. We wrześniu 2016 roku Mason otworzył koncert WUMB w Strand Theatre w Oak Bluffs, wykonując zestaw autorskich utworów, zanim dołączyła do niego na scenie jego żona, Marciana Jones.

  W grudniu 2016 roku Mason wystąpił na imprezie z okazji premiery płyty w The Ritz w Oak Bluffs, występując u boku Jemimy James i innych muzyków z wyspy. W maju 2017 roku Mason odbył trasę koncertową po Republice Południowej Afryki, występując w Johannesburgu i Kapsztadzie w ramach weekendowego programu, w którym wystąpili Nakhane Toure, Jamie Lee Sexton, Mark Fransman i inni lokalni artyści. W czerwcu 2017 roku Mason wystąpił w Lerwick Legion na Szetlandach, z Arthurem Nicholsonem jako supportem. W lipcu 2017 roku Mason współpracował z bułgarską wokalistką Eugenią Georgievą nad nową aranżacją chóralną utworu We Can Be Strong na festiwal Voices Now w londyńskim Roundhouse.

  Na początku 2018 roku Mason ogłosił dziewięciodniową trasę koncertową po Irlandii, z zaplanowanymi występami w Cork, Galway, Navan, Bangor, Derry, Dublinie i Limerick. W 2019 roku BBC Radio 6 Music wyemitowało sesję nagraną przez Masona 28 listopada 2012 roku w ramach programu Live Hour, prezentowaną przez Chrisa Hawkinsa.W październiku 2020 roku Mason dał koncert plenerowy w Muzeum Martha's Vineyard w Vineyard Haven.W lipcu 2021 roku wystąpił ze swoim zespołem na Sonic Revolution at the Loft, darmowym koncercie organizowanym przez Martha’s Vineyard Concert Series w Oak Bluffs. W czerwcu 2022 roku Mason dał darmowy publiczny występ w Bibliotece West Tisbury na Martha’s Vineyard. W styczniu 2023 roku wystąpił jako gwiazda wieczoru w Atwood’s Tavern w Cambridge w stanie Massachusetts. W maju 2024 roku Mason kontynuował występy na żywo, a liczne koncerty zostały udokumentowane przez JamBase. W listopadzie 2025 roku powrócił do Europy na trasę koncertową i wystąpił w Witloof Bar w Le Botanique w Brukseli ze swoim trio. We wrześniu i październiku 2026 roku Mason ma wystąpić jako gość specjalny na trasie koncertowej The Lemonheads po Wielkiej Brytanii, która obejmuje dziesięć koncertów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Oxygen	Willy Mason	02.2005	23[3]	-	Virgin VSCDX 1892	[written by Willy Mason]
So Long	Willy Mason	05.2005	45[2]	-	Virgin VS 1898	[written by Willy Mason][produced by Sam Mason, Tom Schick, Willy Mason]
Save Myself	Willy Mason	03.2007	42[1]	-	Virgin VSCDT 1928	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]
We Can Be Strong	Willy Mason	05.2007	52[2]	-	Virgin VS 1939	[written by Willy Mason][produced by Chris Shaw]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where the Humans Eat	Willy Mason	02.2005	38[11]	-	Virgin CDV 2993	[produced by Willy Mason, Sam Mason, Tom Schick]
If the Ocean Gets Rough	Willy Mason	03.2007	33[3]	-	Radiate CDV 3029	[produced by Chris Shaw, Doug Easley, Willy Mason]

Chad Mitchell Trio

 Chad Mitchell Trio, później znane jako The Mitchell Trio, było amerykańskim zespołem
wokalnym, którego szczytowe lata przypadły na lata 60-te XX wieku. Wykonywali tradycyjne pieśni ludowe oraz niektóre z wczesnych kompozycji Johna Denvera. Szczególnie znani byli z wykonywania utworów satyrycznych, krytykujących bieżące wydarzenia z czasów zimnej wojny, ruchu na rzecz praw obywatelskich i wojny w Wietnamie. 

 Pierwotny zespół został założony w 1958 roku przez Williama Chadbourne'a „Chada” Mitchella (z Portland w stanie Oregon, urodzonego 5 grudnia 1936 r.), Mike'a Kobluka (z Trail w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie, urodzonego 10 grudnia 1937 r.) i Mike'a Pugha (z Pasco w stanie Waszyngton), gdy byli studentami i członkami chóru na Uniwersytecie Gonzaga w Spokane w stanie Waszyngton w Stanach Zjednoczonych. Zachęcił ich do tego ksiądz katolicki ze Spokane, Reinard W. Beaver, który zaprosił całą trójkę do podróży z nim do Nowego Jorku latem 1959 roku i spróbowania swoich sił na rozwijającej się scenie muzyki folkowej. Kluczowymi osobami, które pomogły triu, byli aranżer muzyczny Milton Okun oraz gwiazdor muzyki i wokalista Harry Belafonte. Okun zapewnił im profesjonalny szlif, co pomogło im zdobyć zarówno kluczową rolę w nowojorskim klubie Blue Angel, jak i występy radiowe z Arthurem Godfreyem oraz telewizyjne z Patem Boone'em. Belafonte zaprezentował zespół na swoim koncercie w Carnegie Hall w maju 1960 roku i podpisał z nim kontrakt z firmą zarządzającą Belafonte Enterprises. 

Latem 1960 roku Pugh opuścił zespół, aby wrócić na studia. Po przesłuchaniach ponad 150 wokalistów, grupa wybrała Joe Fraziera (urodzonego w Lebanon w Pensylwanii 14 stycznia 1937 roku) na następcę Pugha. Po nagraniu głównie konwencjonalnych piosenek folkowych, trio wydało wówczas śmiałą satyrę na John Birch Society, która udowodniła ich zdolność do wykonywania bardziej kontrowersyjnego materiału. Odejście z Belafonte Enterprises w 1962 roku, a następnie przeniesienie się do Mercury Records w 1963 roku, dało im większą swobodę w dodawaniu agresywnych utworów politycznych do swojego dorobku folkowego, miłosnego i world music. Występowali w wielu amerykańskich programach telewizyjnych, w tym w „The Bell Telephone Hour” i „Hootenanny”. 

 Mitchell opuścił trio w 1965 roku, aby rozpocząć solową karierę wokalną. W kolejnym procesie przesłuchań zastąpił go młody (i nieznany) piosenkarz i autor tekstów John Denver. Grupa zachowała nazwę „Mitchell Trio”, a Denver napisał niektóre utwory grupy. Odejście Fraziera z tria w 1966 roku spowodowało nadejście Davida Boise'a. Po ostatnim albumie koncertowym Kobluk odszedł; Denvera i Boise zastąpili Kobluk z  Michaelem Johnsonem (który później nagrał „Bluer Than Blue” jako artysta solowy), a ze względu na wymogi kontraktowe, które zabraniały używania nazwy „Mitchell” po odejściu ostatniego oryginalnego członka, nazwa została zmieniona na „Denver, Boise and Johnson”. Wkrótce potem, w 1969 roku, grupa się rozpadła.

  Mike Kobluk, Joe Frazier i David Boise opuścili później branżę muzyczną; Chad Mitchell wydał kilka solowych albumów, zanim przeszedł na emeryturę; czas spędzony z Denverem w trio stał się trampoliną do jego udanej kariery solowej. Michael Johnson nagrał ponad 15 albumów jako artysta solowy; Zmarł w swoim domu w Minneapolis 25 lipca 2017 roku. Frazier został księdzem Kościoła Episkopalnego.Trio Mitchell/Kobluk/Frazier i John Denver połączyli siły w 1987 roku na kilka koncertów, niektóre transmitowane przez stację PBS. Są to jedyne nagrania całej czwórki śpiewającej razem. Trio Mitchell/Kobluk/Frazier zjednoczyło się ponownie w 2005 roku na krótki program, w ramach koncertu w Minneapolis w stanie Minnesota, w którym wystąpili również Tom Paxton i obecny skład The Kingston Trio. Mitchell/Kobluk/Frazier spotkali się ponownie na jednodniowy występ 6 października 2007 roku w Spokane, siedzibie ich macierzystej uczelni, gdzie Mitchell i Kobluk mieszkają około dwóch przecznic od siebie. 

Przez kilka lat kontynuowali trasę koncertową z takimi artystami jak Tom Paxton i wystąpili dla prezydenta Obamy podczas obchodów 40. rocznicy w Waszyngtonie, na cześć kongresmena Dave'a Obeya, który jest fanem zespołu. Koncerty w 2009 roku były częścią trasy z okazji 50. rocznicy, której kulminacją był koncert charytatywny w Big Bear Lake w Kalifornii w grudniu. Joe Frazier zmarł we śnie 28 marca 2014 roku w wieku 77 lat. Chad Mitchell, Mike Kobluk i basista zespołu Ron Greenstein zagrali swój pożegnalny koncert 15 listopada 2014 roku w Bethesda Blues & Jazz w Bethesdzie w stanie Maryland.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lizzie Borden/Super Skier	Chad Mitchell Trio	01.1962	-	44[8]	Kapp 439	[written by Michael Brown]
The John Birch Society/Golden Vanity	Chad Mitchell Trio	05.1962	-	99[1]	Kapp 457	[written by Michael Brown]
The Marvelous Toy/The Bonny Streets Of Fyve-Io	Chad Mitchell Trio	11.1963	-	43[9]	Mercury 72197	[written by Tom Paxton]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mighty Day on Campus	Chad Mitchell Trio	03.1962	-	39[21]	Kapp 3262	[produced by Bob Bollard]
The Chad Mitchell Trio At The Bitter End	Chad Mitchell Trio	09.1962	-	81[9]	Kapp 3281	[produced by Bob Bollard]
Blowin' In The Wind	Chad Mitchell Trio	04.1963	-	87[30]	Kapp 3313	[produced by Bob Bollard]
The Best Of	Chad Mitchell Trio	09.1963	-	63[28]	Kapp 3334	[produced by Bob Bollard]
Singin' Our Mind	Chad Mitchell Trio	11.1963	-	39[22]	Mercury 60 838	[produced by Frank Fried]
Reflecting	Chad Mitchell Trio	03.1964	-	29[30]	Mercury 60 891	[produced by Franklin Fried]
The Slightly Irreverent Mitchell Trio	The Mitchell Trio	11.1964	-	128[11]	Mercury 60 944	-
Typical American Boys	The Mitchell Trio	05.1965	-	130[3]	Mercury 60 992	-

Coronets

 

The Coronets to brytyjski zespół wokalny działający w połowie lat 50-tych XX wieku. 

Zespół został założony w czerwcu 1953 roku  przez Billa Shepherda i Valerie Tyler, którzy wówczas byli członkami George Mitchell Minstrels. Pomysł na nowy zespół zrodził się w pociągu z Birmingham do Londynu. Inspiracją dla nazwy zespołu była piosenka „The Coronation” , a zespół zamówił kwintet koron do noszenia podczas występów.Przełom w karierze zespołu nastąpił, gdy pod koniec 1953 roku przez cztery miesiące występowali w programie radiowym Midday Music Hall, a w październiku zadebiutowali w telewizji w programie „Shop Window” i zostali zaproszeni do nagrania piosenki do filmu „Goons”. The Coronets występowali głównie jako wokaliści wspierający w wytwórni Columbia i nagrywali covery tanich wytwórni, ale nagrali również kilka singli pod własnym nazwiskiem. 

 W jednym z nich -„Brown Eyes - Why Are You Blue?” - każda partia wokalna została nagrana przez zespół dwukrotnie, tworząc 10-głosową harmonię. W 1954 roku Gerry Laine, basista, został zastąpiony przez Mike'a Sammesa. We wrześniu 1955 roku Marion Gay musiała odejść z zespołu z powodu ciąży; na jej miejsce zatrudniono Irene King z The Keynotes.W 1957 roku Sammes był bardziej zainteresowany amerykańskimi harmoniami i bardziej współczesnym brzmieniem, dlatego założył Mike Sammes Singers, a Shepherd został dyrektorem muzycznym w Pye Nixa; w rezultacie Coronets przestali istnieć. 

Shepherd zarządzał zmiennym składem znanym jako „The Coronet Singers”, który później stał się znany po prostu jako Bill Shepherd Singers. Grupa wydała dwa single, które znalazły się na listach przebojów New Musical Express, oba w 1955 r.; jeden singel, który nie znalazł się na listach przebojów NME, „Don't Go to Strangers” z udziałem Ronniego Harrisa, zajął 9. miejsce na pierwszej liście przebojów Record Mirror 22 stycznia 1955 r., a tydzień później osiągnął 8. miejsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's How A Love Song Was Born/The Voice	Ray Burns with the Coronets	09.1955	14[6]	-	Columbia DB 3640	[written by Green,Newell]
Twenty Tiny Fingers/Meet Me On The Corner	Coronets	12.1955	20[1]	-	Columbia DB 3671	[written by Tepper, Bennett]

Corries

 Corries byli szkockim zespołem folkowym (1965–1990), początkowo czteroosobowym,
później trzyosobowym, a ostatecznie duetem z Ronniem Browne’em i Royem Williamsonem (1936–1990). Corries zasłynęli między innymi z opracowania nowego instrumentu muzycznego, Combolin, będącego połączeniem gitary i mandoliny, oraz z utworu „Flower of Scotland”, który od połowy lat 70-tych XX wieku jest uważany za nieoficjalny hymn narodowy Szkocji. 

 Roy Williamson poznał Ronniego Browne’a w 1955 roku w Edinburgh College of Art. To zapoczątkowało współpracę, która trwała ponad 30 lat. W 1962 roku Roy Williamson założył Corrie Folk Trio z Billem Smithem i Ronem Cockburnem. Po kilku tygodniach Ron Cockburn opuścił zespół, a jego miejsce zajął Ronnie Browne. Do zespołu dołączył również irlandzki piosenkarz Paddie Bell, a zespół zmienił nazwę na Corrie Folk Trio & Paddie Bell. Na Festiwalu w Edynburgu początkowo grali przed ośmioosobową publicznością, ale pod koniec festiwalu ich koncerty były wyprzedane. 

 W miarę jak zespół odnosił coraz większe sukcesy i pojawiał się nawet w telewizji, Bill Smith i Paddie Bell opuścili grupę. Roy Williamson grał głównie na instrumentach, a Ronnie Browne śpiewał. Pod nową nazwą The Corries wystąpili w Angus. W 1970 roku kilka albumów trafiło na listy przebojów w Szkocji. W 1974 roku The Corries wydali piosenkę „Flower of Scotland”, która stała się nieoficjalnym hymnem narodowym. Poza Szkocją zespół pozostawał stosunkowo nieznany. Roy Williamson zmarł w 1990 roku na guza mózgu. To oznaczało koniec zespołu. Ronny Browne nadal występuje przed meczami reprezentacji Szkocji w piłce nożnej, gdzie akompaniuje mu głośno ponad 50 000 widzów, śpiewając hymn „Kwiat Szkocji”. 

 W 1969 roku Roy Williamson wynalazł dwa instrumenty zwane Combolinami. Jeden z nich łączył mandolinę z gitarą, a drugi gitarę z hiszpańską bandurią. Comboliny były używane głównie do akompaniamentu ballad, takich jak „Silkie of Sule Skerry” czy „The Gartan Mother's Lullaby”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Flower Of Scotland/The Roses Of Prince Charlie	Corries	06.1998	99[1]	-	GB Productions GBNGB 0400118	[written by R. M. B. Williamson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Scottish Love Songs	Corries	05.1970	46[4]	-	Fontana 6306004	[produced by Terry Brown]
Sound The Pibroch	Corries	09.1972	39[1]	-	Columbia SCX 6511	-

New Christy Minstrels

The New Christy Minstrels - amerykański zespół folkowy założony w 1961 roku przez Randy
Sparksa. Przez zespół przewinęło się podczas jego działalności 302 artystów. W 1965 roku zespół wygrał, wspólnie z Bobbym Solo Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo piosenką „Se piangi, se ridi”.

The New Christy Minstrels związana jest z Randym Sparksem, wokalistą i gitarzystą, który rozpoczął działalność pod koniec lat 50-tych łącząc folkowe i folkopodobne piosenki z produkcją rodem z Broadwayu. Na początku lat 60-tych prowadził własny tercet zamierzając przekształcić go w zespół składający się z 10 wokalistów. W tym celu połączył własny zespół z członkami innych formacji. W nowym, poszerzonym składzie znaleźli się, między innymi: Jerry Yester, Dolan Ellis i Art Podell. Nazwa grupy wywodzi się od Christy's Minstrels, XIX-wiecznego zespołu, założonego przez Edwina Pearce’a Christy’ego. 

Debiutancki album nowej formacji, Presenting the New Christy Minstrels: Exciting New Folk Chorus, został wydany przez wytwórnię Columbia Records w 1962 roku. Zdobył nagrodę Grammy i osiągnął 19. miejsce na liście przebojów Billboardu. W tym samym roku zespół miał niewielki hit, „This Land Is Your Land” autorstwa Woody Guthriego. W sezonie 1962–1963 zespół uczestniczył w The Andy Williams Show. W tym czasie jego oryginalny skład rozpadł się - połowa członków odeszła, a w ich miejsce pojawiły się nowe twarze, w tym Barry McGuire, Barry Kane, Peggy Connelly (wkrótce zastąpiony przez Gayle’a Caldwella), Larry Ramos i Clarence Treat. Ten skład The New Christy Minstrels zdobył uznanie krytyków i publiczności, otrzymując w lecie 1962 roku angaż do programu Troubadour w Los Angeles. 

Nowy skład nagrał album In Person, a wiosną 1963 kolejny, Ramblin, z którego pochodził przebój „Green, green”. Gdy zespół zaczął odnosić znaczące sukcesy komercyjne, w maju 1963 roku opuścił go jego założyciel, Randy Sparks. Był to początek częstych zmian personalnych w zespole. Album Live from Ledbetter's, nagrany w 1964 roku, prezentował The New Christy Minstrels jako ciągle żywotny zespół muzyki folk, choć muzyka ta zmierzała już w kierunku, który wytyczyli Bob Dylan i Phil Ochs.

W tym samym czasie z zespołu odszedł Barry McGuire, co oznaczało koniec jego pierwotnej koncepcji. W zespole rozpoczęły się kolejne roszady personalne. Pojawili się w nim takie postacie jak: Mike Settle, Kenny Rogers, Kim Carnes i Karen Black, a zespół zaczął zmierzać stylistycznie w kierunku muzyki pop. Próby powrotu do pierwotnej koncepcji muzycznej wywołały kolejną falę zmian personalnych. Karen Black po odejściu z zespołu zrobiła karierę aktorską, a Kim Carnes stała się w latach 80-tych gwiazdą muzyki pop-rock.

Zespół zaprzestał działalności w 1971 roku, ale podjął ją na nowo w 1978 roku występując z koncertami w hotelach. W latach późniejszych zespół, za sprawą Sparksa, jeszcze dwukrotnie odradzał się: w 2007 roku, z okazji nagrania albumu Recycled: What's Old Is New! , oraz w 2010 roku.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Land Is Your Land/Don't Cry, Suzanne	New Christy Minstrels	12.1962	-	93[1]	Columbia 42592	[written by W. Guthrie][produced by Jim Harbert]
Denver/Liza Lee	New Christy Minstrels	03.1963	-	127[2]	Columbia 42673	[written by R. Sparks][produced by James Harbert]
Green, Green/The Banjo	New Christy Minstrels	06.1963	-	14[12]	Columbia 42805	[written by B. McGuire, R. Sparks][produced by Jim Harbert]
Saturday Night/The Wheeler Dealers	New Christy Minstrels	10.1963	-	29[7]	Columbia 42887	[written by R. Sparks][produced by Jim Harbert]
Today/Miss Katy Cruel	New Christy Minstrels	04.1964	-	17[13]	Columbia 43000	[written by R. Sparks][produced by R. Sparks][piosenka z filmu "Advance to the rear"]
Silly Ol' Summertime/The Far Side Of The Hill	New Christy Minstrels	08.1964	-	92[2]	Columbia 43092	[written by R. Sparks, S. Turner][produced by Randy Sparks]
Gotta Get A'Goin'/Down The Road I Go	New Christy Minstrels	01.1965	-	111[2]	Columbia 43178	[written by Alan Kohan & William Angelos]
Chim, Chim, Cheree/They Gotta Quit Kickin' My Dog Around	New Christy Minstrels	04.1965	-	81[5]	Columbia 43215	[written by Robert B. Sherman & Richard M. Sherman][piosenka z filmu "Mary Poppins"]
Chitty Chitty Bang Bang/Me Old Bam-Boo	New Christy Minstrels	02.1969	-	114[3]	Columbia 44631	[written by R. M. Sherman, R. B. Sherman][tytułowa piosenka z filmu][#76 hit for Paul Mauriat in 1969]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
New Christy Minstrels	New Christy Minstrels	10.1962	-	19[92]	Columbia 1872	[produced by Jim Harbert]
The New Christy Minstrels in Person	New Christy Minstrels	02.1963	-	30[20]	Columbia 1941	[produced by Jim Harbert]
Tell Tall Tales! (Legends and Nonsense)	New Christy Minstrels	05.1963	-	20[22]	Columbia 2017	[produced by Jim Harbert]
Ramblin' Featuring Green, Green	New Christy Minstrels	08.1963	-	15[77]	Columbia 2055	[gold-US][produced by Jim Harbert]
Today and Other Songs from 'Advance to the Rear'	New Christy Minstrels	04.1964	-	9[34]	Columbia 2159
Land of Giants	New Christy Minstrels	08.1964	-	48[23]	Columbia 2187	[produced by Randy Sparks]
Cowboys and Indians	New Christy Minstrels	02.1965	-	62[11]	Columbia 2303	[produced by Allen Stanton]
Chim Chim Cher-ee	New Christy Minstrels	06.1965	-	22[22]	Columbia 2369	[produced by Sid Garris]
The Wandering Minstrels	New Christy Minstrels	10.1965	-	125[9]	Columbia 2384	[produced by Sid Garris]
Greatest Hits	New Christy Minstrels	06.1966	-	76[16]	Columbia 2479	-
You Need Someone to Love	New Christy Minstrels	11.1970	-	195[2]	Gregar 102	-

Joan Osborne

Joan Osborne, potężna wokalistka, której repertuar zdradza doskonałe opanowanie rocka,
popu, soulu, bluesa, jazzu i wielu innych stylów, zyskała sławę w 1995 roku, wydając swój pierwszy album w dużej wytwórni, Relish. Utwór „One of Us” stał się wielkim przebojem, a kariera gwiazdy popu wydawała się być pewna. Jednak jej niespokojny, kreatywny duch doprowadził do konfliktów z wytwórnią płytową, a ona wolała podążać za swoją muzą, eksplorując różne muzyczne ścieżki wedle uznania-miksując covery klasycznych utworów soulowych i podobnych autorskich utworów na płycie „Breakfast in Bed” z 2007 roku, interpretując garść klasyków soulu i bluesa na płycie „Bring It on Home” z 2012 roku i oddając hołd jednemu ze swoich ulubionych autorów piosenek na albumie „Songs of Bob Dylan” z 2017 roku, który sam w sobie jest oczywistością.

 Ostatecznie wydała swoją muzykę we własnej wytwórni, aby zyskać większą kontrolę. Zarówno śpiewając z zespołem Motown Funk Brothers, jak i koncertując jako wokalistka z Grateful Dead, Osborne z łatwością odnajduje się w muzyce house. Jej repertuar pokazuje imponującą wszechstronność i talent do pięknego głosu, wyczucie, jak go wykorzystać, oraz wiedzę, która mądrze wpływa na jej twórcze wybory. Na albumie „Trouble and Strife” z 2020 roku zaprezentowała muzykę łączącą różne gatunki muzyczne z muzyką zaangażowaną społecznie, a na soulowym albumie „Nobody Owns You” z 2023 roku zgłębiła tematy osobiste i polityczne. 

 Joan Osborne urodziła się 8 lipca 1962 roku w Anchorage w stanie Kentucky, ale dopiero po przeprowadzce do Nowego Jorku na początku lat 90. (aby studiować w szkole filmowej Uniwersytetu Nowojorskiego) zaczęła poważnie traktować karierę wokalną po wykonaniu klasycznego utworu Billie Holiday „God Bless the Child” podczas wieczoru z otwartym mikrofonem w lokalnym barze. Oprócz Holiday, Osborne szukała wzorców u takich legendarnych wokalistek jak Etta James i Ray Charles. Wschodząca gwiazda postanowiła nie ulegać wpływom wielkich wytwórni płytowych i założyła własną wytwórnię Womanly Hips, która zaowocowała takimi wydawnictwami jak koncertowy album Soul Show z 1992 roku i wieloma innymi. 

 Ostatecznie Osborne podpisała kontrakt z dużą wytwórnią Mercury, która z kolei wydała kolejny album piosenkarki, Relish, w marcu 1995 roku. Album okazał się być długowieczny, ponieważ prawie rok po premierze utwór „One of Us” stał się wielkim hitem MTV i radia, utrzymując się przez dwa tygodnie na pierwszym miejscu listy przebojów w USA, a Relish ostatecznie osiągnął sprzedaż w wysokości trzech milionów egzemplarzy. Kolejne utwory („Right Hand Man” i „St. Teresa”) nie dorównały sukcesowi pierwszego przeboju Osborne'a, ale piosenkarzowi udało się mimo to nawiązać kontakt z liczną i wdzięczną publicznością, zwłaszcza po trasie koncertowej Sarah McLachlan „Lilith Fair” z 1997 roku. Osborne otrzymał również liczne nominacje do nagrody Grammy w 1996 i 1997 roku. 

 Stworzenie godnego następcy „Relish” okazało się dla Osborne'a czasochłonnym wyzwaniem. Mercury próbował zyskać na czasie, wydając kompilację „Early Recordings” (która zawierała wcześniejsze wydawnictwa „Live at Delta '88” i „Blue Million Miles”). W międzyczasie Osborne skupiła się na wspieraniu kilku grup/spraw, które były jej bliskie, takich jak Rock the Vote i Planned Parenthood (ostatecznie została honorowym członkiem zarządu Planned Parenthood), a także zaśpiewała w duecie z Isaakiem Hayesem utwór „I'm Just a Bill” na charytatywnym albumie „Schoolhouse Rocks the Vote!” z 1998 roku. Uczyła się również krótko u nieżyjącego już mistrza qawwali, Nusrata Fateha Aliego Khana, i występowała u boku takich sław jak Stevie Wonder, Melissa Etheridge, Taj Mahal, Luciano Pavarotti, Spearhead, Bob Dylan i Chieftains. 

We wrześniu 2000 roku ukazał się w końcu kolejny, zupełnie nowy album studyjny Osborne, zatytułowany „Righteous Love”, który nie dorównał sukcesowi komercyjnemu poprzednika i zniknął z anteny wkrótce po premierze. Wróciła na scenę w 2002 roku z albumem „How Sweet It Is”, zbiorem coverów mocno opartych na klasycznych utworach soul i R&B z lat 60-tych i 70-tych. W 2005 roku ukazał się album retrospektywny jej kariery zatytułowany „One of Us”. Wkrótce potem dołączył do niej Vanguard, a Osborne wydała w tej wytwórni w 2006 roku album długogrający z domieszką country zatytułowany „Pretty Little Stranger”. W 2007 roku ukazał się „Breakfast in Bed”, a w 2008 roku „Little Wild One”.  

Po trzyletniej przerwie Osborne wróciła do studia nagraniowego ze swoim zespołem i współproducentem Jackiem Petruzzellim. Wyszli z surowym, wełnistym zbiorem klasycznych coverów bluesa i R&B zatytułowanym „Bring It on Home”; ukazał się on wiosną 2012 roku. Przejęła bardziej bezpośrednią kontrolę nad swoim kolejnym wydawnictwem, „Love & Hate”. Osborne i Petruzzelli ponownie połączyły siły, aby wspólnie produkować, ale tym razem to ona napisała lub współtworzyła wszystkie utwory. Album ukazał się wiosną 2014 roku. W tym samym roku Osborne pojawiła się na debiutanckim albumie Trigger Hippy, korzennego zespołu rockandrollowego z perkusistą Black Crowes, Stevem Gormanem; koncertowała również z zespołem, ale zrezygnowała, aby skupić się na karierze solowej. W ramach kolejnego projektu Osborne zwróciła się do fanów o finansowanie społecznościowe kolekcji utworów  coverów Boba Dylana.  

Album „Songs of Bob Dylan” ukazał się w 2017 roku. W 2020 roku wydała „Trouble and Strife”, album inspirowany politycznymi i społecznymi zawirowaniami epoki, na którym znalazła się gitara Nelsa Cline'a z Wilco. W lipcu 2023 roku Osborne wydała singiel „Great American Cities”, w którym celebrowała energię i różnorodność ośrodków miejskich w kraju. Był to pierwszy sampler z albumu „Nobody Owns You”, wydanego we wrześniu 2023 roku. Osborne skupiła się na sprawach osobistych i komentarzu społecznym, łącząc oba te elementy w tytułowym utworze, który został napisany jako przesłanie o sile jej córki.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One of Us	Joan Osborne	12.1995	6[16]	4[22]	Blue Gorilla JOACD 1	[gold-US][written by Eric Bazilian][produced by Rick Chertoff]
St. Teresa	Joan Osborne	06.1996	33[10]	-	Blue Gorilla JOACD 3	[written by Rob Hyman,Rick Chertoff,Eric Bazilian,Joan Osborne][produced by Rick Chertoff]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Relish	Joan Osborne	09.1995	5[23]	9[56]	Blue Gorilla 526 699	[3x-platinum-US][gold-US][produced by Rick Chertoff]
Righteous love	Joan Osborne	09.2000	-	90[4]	Interscope 490 737 [US]	[produced by Joan Osborne, Mitchell Froom, Rick "Soldier" Will, Aaron Comess]
Breakfast in bed	Joan Osborne	06.2007	-	160[21]	Interscope 069490737 [US]	[produced by Tor Hyams]
Little Wild One	Joan Osborne	09.2008	-	193[1]	Saguaro Road 19666 [US]	[produced by Rick Chertoff, Rob Hyman, Eric Bazilian]
Bring It On Home	Joan Osborne	04.2012	-	154[1]	Saguaro Road 26683 [US]	[produced by Jack Petruzzelli, Joan Osborne]

Slim Whitman

 Choć niegdyś znany był jako „Ulubiony pieśniarz ludowy Ameryki”,
Slim Whitman przez większość swojej kariery cieszył się większą popularnością w Europie niż w Stanach Zjednoczonych. Najbardziej znany z przebojów z początku lat 50-tych, takich jak „Love Song of the Waterfall”, „Indian Love Call” i „Singing Hills”, Whitman był znakomitym jodłującym śpiewakiem, znanym z łagodnych, romantycznych i czystych melodii. 

Jako dziecko Slim Whitman (urodzony jako Ottis Dewey Whitman Jr.) zafascynował się muzyką i nauczył się jodłować, słuchając płyt Montany Slima i Jimmiego Rodgersa. W wieku 17 lat poślubił 15-letnią Geraldine Crist, córkę pastora. Nowożeńcy przeprowadzili się na 40-akrową farmę na południe od Jacksonville na Florydzie, gdzie Whitman pracował jako pakowacz mięsa. Pracując w zakładzie, uległ wypadkowi i stracił dwa palce lewej ręki. Po wypadku podjął pracę w stoczni w Tampie. Podczas II wojny światowej Whitman służył w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych, gdzie nauczył się grać na gitarze. Po wojnie wrócił do stoczni i dołączył do lokalnej drużyny baseballowej niższej ligi, Plant City Berries. Whitman pozostał w drużynie do 1948 roku, ale następnie rozpoczął karierę wokalną w kilku stacjach radiowych w Tampie, ostatecznie tworząc zespół rezerwowy Variety Rhythm Boys. 

 Slim Whitman miał swój pierwszy wielki przełom, gdy pułkownik Tom Parker - ówczesny menedżer Eddy'ego Arnolda - usłyszał go śpiewającego w stacji radiowej WFLA. Parker podpisał kontrakt z wytwórnią RCA dla Whitmana pod koniec 1948 roku. Po niechętnym spełnieniu prośby wytwórni o zmianę imienia na „Slim”, Whitman wydał swój pierwszy singiel „I'm Casting My Lasso Towards the Sky” - który ostatecznie stał się jego motywem przewodnim. Swój ogólnokrajowy debiut zaliczył w programie Smokey Mountain Hayride stacji Mutual Network latem 1949 roku, a w następnym roku dołączył do The Louisiana Hayride. 

Pomimo ogólnokrajowej popularności, kariera Whitmana nie odniosła większego sukcesu i zmuszony był podjąć pracę jako listonosz na pół etatu. Na początku lat 50-tych wydał cover utworu Boba Nolana „Love Song of the Waterfall”, który stał się jego przełomowym przebojem, osiągając dziesiąte miejsce na listach przebojów country; kolejny singiel, „Indian Love Call”, uczynił go gwiazdą, osiągając drugie miejsce na listach przebojów country i trafiając do pierwszej dziesiątki listy przebojów pop. Obie strony jego kolejnego singla - „Keep It a Secret”/„My Heart Is Broken in Three” - również były wielkimi hitami, a on sam kontynuował serię przebojów w pierwszej dziesiątce do połowy lat 50-tych. 

W 1955 roku jego tytułowa piosenka do filmu „Rose-Marie” stała się hitem po obu stronach Atlantyku; Po sukcesie Whitman dołączył do Grand Ole Opry, a następnie w 1956 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii jako pierwszy piosenkarz country, który wystąpił w London Palladium. Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych miał na koncie szereg brytyjskich hitów, w tym „Tumbling Tumbleweeds”, „Unchain My Heart” i „I'll Take You Home Again Kathleen”. Chociaż odnosił wielki sukces w Wielkiej Brytanii, kariera Whitmana w Stanach Zjednoczonych nie rozwijała się. Po wydaniu w 1954 roku albumu „Singing Hills” w ciągu dekady miał tylko dwa przeboje w Top 40. 

W 1965 roku powrócił do pierwszej dziesiątki listy przebojów country utworem „More Than Yesterday”. Przez kolejne kilka lat miał na koncie serię mniejszych przebojów country, w tym „Rainbows Are Back in Style” (1968), „Happy Street” (1968) i „Tomorrow Never Comes” (1970). Przez wczesne lata 70-te Whitman kontynuował tworzenie mniejszych hitów, ale w 1974 roku wycofał się z aktywnego nagrywania. J

 W 1979 roku Whitman nakręcił reklamę telewizyjną, aby wesprzeć wydawnictwo Suffolk Marketing, wydające zbiór jego największych hitów. Dzięki reklamom album All My Best sprzedał się w nakładzie czterech milionów płyt i stał się najlepiej sprzedającym się albumem w historii, którego sprzedaż była promowana w telewizji. Po sukcesie wytwórnia wydała w 1980 roku albumy Just for You i The Best w 1982 roku. W latach 1980–1984 Whitman miał na koncie kilka mniejszych hitów, z których najważniejszym był przebój z lat 80-tych, „When”, który dotarł do 15. miejsca na listach przebojów.  

Pod koniec lat 80-tych powrócił do albumów promowanych w telewizji, wydając Slim Whitman: Best Loved Favorites w 1989 roku i 20 Precious Memories w 1991 roku. W latach 90-tych Whitman nagrywał rzadko, ale nadal z powodzeniem koncertował, szczególnie w Europie i Australii. Jego ostatni album, Twilight on the Trail, ukazał się w 2010 roku, a artysta zmarł trzy lata później z powodu niewydolności serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Song Of The Waterfall/My Love Is Growing Stale	Slim Whitman	05.1952	-	-	Imperial 8134	[written by Bob Nolan,Carl Winge,Bernard Barnes][produced by Nick DeCaro][10[1].Country Chart]
Indian Love Call/China Doll	Slim Whitman	07.1952	A:7[12];B:15[2]	9[14]	Imperial 8156	[gold-US][A:written by Otto Harbach,Oscar Hammerstein II,Rudolf Friml][B:written by Gerald Cannan,Jane Cannan][2[24].Country Chart][#3 hit for Paul Whiteman in 1925]
Keep It A Secret/My Heart Is Broken In Three	Slim Whitman	12.1952	-	-	Imperial 8169	[A:written by Jesse Mae Robinson][B:written by Ray Glaser][A:3[13].Country Chart][B:10[1].Country Chart]
North Wind/Darlin' Don't Cry	Slim Whitman	11.1953	-	-	Imperial 8208	[written by Rod Morris][8[5].Country Chart]
Secret Love/Why	Slim Whitman	01.1954	-	-	Imperial 8223	[gold-US][written by P. F. Webster, S. Fain][produced by Peter Drake][2[18].Country Chart][piosenka z filmu "Calamity Jane"]
Rose-Marie/We Stood At The Altar	Slim Whitman	05.1954	1[11][19]	-	Imperial 8236	[gold-US][written by Rudolf Friml, Herbert Stothart,Otto Harbach, Oscar Hammerstein II][produced by Peter Drake][4[23].Country Chart]
Singing Hills/I Hate To See You Cry	Slim Whitman	11.1954	-	-	Imperial 8267	[written by Mack David, Dick Sanford and Sammy Mysels][4[3].Country Chart]
Cattle Call/When I Grow Too Old To Dream	Slim Whitman	01.1955	-	-	Imperial 8281	[written by T. Owens][11[2].Country Chart]
Tumbling Tumbleweeds/Tell Me	Slim Whitman	03.1956	19[2]	-	London HLU 8230 [UK]	[written by Bob Nolan]
I'm A Fool/My Heart Is Broken In Three	Slim Whitman	04.1956	16[4]	-	London HLU 8252 [UK]	[written by Tommy Smith]
Serenade/I Talk To The Waves	Slim Whitman	06.1956	8[15]	-	London HLU 8287 [UK]	[written by Nicholas Brodszky,Sammy Cahn]
I'll Take You Home Again Kathleen/Lovesick Blues	Slim Whitman	09.1957	7[13]	93[3]	Imperial 8310	[written by Thomas P. Westendorf][#3 hit for Walter Van Brunt in 1916]
The Bells That Broke My Heart/Only You And You Alone	Slim Whitman	07.1961	-	-	Imperial 5746	[written by L. Brown, S. Clark][30[1].Country Chart]
More Than Yesterday/La Golondrina (The Swallow)	Slim Whitman	11.1965	-	-	Imperial 66130	[written by L. Dickens][produced by Herb Shucher][8[16].Country Chart]
The Twelfth Of Never/Straight From Heaven	Slim Whitman	03.1966	-	-	Imperial 66153	[written by J. Livingston, P. F. Webster][produced by Herb Shucher][17[10].Country Chart]
Rainbows Are Back In Style/How Could I Not Love You	Slim Whitman	04.1968	-	-	Imperial 66283	[written by Dave Burgess][produced by Scott Turner][17[10].Country Chart]
Happy Street/My Heart Is In The Roses	Slim Whitman	09.1968	-	-	Imperial 66311	[written by Ben Peters][produced by Scott Turner][22[7].Country Chart]
Tomorrow Never Comes/Come Take My Hand	Slim Whitman	05.1970	-	-	Imperial 66441	[written by J. Bond, Ernest Tubb][produced by Scott Turner][27[5].Country Chart]
Shutters And Boards/I Pretend	Slim Whitman	09.1970	-	-	Imperial 66130	[written by Audie Murphy, Scott Turner][produced by Biff Collie][26[7].Country Chart]
Guess Who/From Heaven To Heartache	Slim Whitman	12.1970	-	-	United Artists 50731	[written by J. Belvin, J. Belvin][produced by Biff Collie][7[12].Country Chart]
Something Beautiful (To Remember)/Jerry	Slim Whitman	05.1971	-	-	United Artists 50775	[written by Moneen Carpenter][produced by Biff Collie][6[11].Country Chart]
It's A Sin To Tell A Lie/That's Enough For Me	Slim Whitman	09.1971	-	-	United Artists 50806	[written by Billy Mayhew][produced by Biff Collie][21[7].Country Chart]
Happy Anniversary/What I Had With You	Slim Whitman	10.1974	14[10]	-	United Artists 530	[written by G. S. Paxton][produced by Kelso Herston]
When/Since You Went Away	Slim Whitman	08.1980	-	-	Epic 50912	[written by H. Bouwens][produced by Pete Drake][15[6].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happy Anniversary	Slim Whitman	12.1974	44[2]	-	United Artists UAS 29670	[silver-UK][produced by Kelso Herston]
The Very Best of Slim Whitman	Slim Whitman	01.1976	1[6][17]	-	United Artists UAS 29898	[gold-UK]
Red River Valley	Slim Whitman	01.1977	1[4][14]	-	United Artists UAS 29993	[gold-UK][produced by Alan Warner, Ken Barnes, Pete Drake]
Home on the Range	Slim Whitman	10.1977	2[13]	-	United Artists UATV 30102	[gold-UK][produced by Alan Warner, Scott Turner ]
Ghost Riders in the Sky	Slim Whitman	01.1979	27[6]	-	United Artists UATV 30202	[gold-UK][produced by Alan Warner, Scott Turner ]
Slim Whitman's 20 Greatest Love Songs	Slim Whitman	12.1979	18[7]	-	United Artists UAG 30270	[gold-UK]
Songs I Love to Sing	Slim Whitman	10.1980	-	175[3]	Cleveland International 36 768 [US]	[produced by Pete Drake]
Christmas with Slim Whitman	Slim Whitman	12.1980	-	184[4]	Cleveland International 36 847 [US]	-
The Very Best of Slim Whitman – 50th Anniv. Collection	Slim Whitman	09.1997	54[2]	-	EMI CDEMC 3772	-