Joan Osborne

Joan Osborne, potężna wokalistka, której repertuar zdradza doskonałe opanowanie rocka,
popu, soulu, bluesa, jazzu i wielu innych stylów, zyskała sławę w 1995 roku, wydając swój pierwszy album w dużej wytwórni, Relish. Utwór „One of Us” stał się wielkim przebojem, a kariera gwiazdy popu wydawała się być pewna. Jednak jej niespokojny, kreatywny duch doprowadził do konfliktów z wytwórnią płytową, a ona wolała podążać za swoją muzą, eksplorując różne muzyczne ścieżki wedle uznania-miksując covery klasycznych utworów soulowych i podobnych autorskich utworów na płycie „Breakfast in Bed” z 2007 roku, interpretując garść klasyków soulu i bluesa na płycie „Bring It on Home” z 2012 roku i oddając hołd jednemu ze swoich ulubionych autorów piosenek na albumie „Songs of Bob Dylan” z 2017 roku, który sam w sobie jest oczywistością.

 Ostatecznie wydała swoją muzykę we własnej wytwórni, aby zyskać większą kontrolę. Zarówno śpiewając z zespołem Motown Funk Brothers, jak i koncertując jako wokalistka z Grateful Dead, Osborne z łatwością odnajduje się w muzyce house. Jej repertuar pokazuje imponującą wszechstronność i talent do pięknego głosu, wyczucie, jak go wykorzystać, oraz wiedzę, która mądrze wpływa na jej twórcze wybory. Na albumie „Trouble and Strife” z 2020 roku zaprezentowała muzykę łączącą różne gatunki muzyczne z muzyką zaangażowaną społecznie, a na soulowym albumie „Nobody Owns You” z 2023 roku zgłębiła tematy osobiste i polityczne. 

 Joan Osborne urodziła się 8 lipca 1962 roku w Anchorage w stanie Kentucky, ale dopiero po przeprowadzce do Nowego Jorku na początku lat 90. (aby studiować w szkole filmowej Uniwersytetu Nowojorskiego) zaczęła poważnie traktować karierę wokalną po wykonaniu klasycznego utworu Billie Holiday „God Bless the Child” podczas wieczoru z otwartym mikrofonem w lokalnym barze. Oprócz Holiday, Osborne szukała wzorców u takich legendarnych wokalistek jak Etta James i Ray Charles. Wschodząca gwiazda postanowiła nie ulegać wpływom wielkich wytwórni płytowych i założyła własną wytwórnię Womanly Hips, która zaowocowała takimi wydawnictwami jak koncertowy album Soul Show z 1992 roku i wieloma innymi. 

 Ostatecznie Osborne podpisała kontrakt z dużą wytwórnią Mercury, która z kolei wydała kolejny album piosenkarki, Relish, w marcu 1995 roku. Album okazał się być długowieczny, ponieważ prawie rok po premierze utwór „One of Us” stał się wielkim hitem MTV i radia, utrzymując się przez dwa tygodnie na pierwszym miejscu listy przebojów w USA, a Relish ostatecznie osiągnął sprzedaż w wysokości trzech milionów egzemplarzy. Kolejne utwory („Right Hand Man” i „St. Teresa”) nie dorównały sukcesowi pierwszego przeboju Osborne'a, ale piosenkarzowi udało się mimo to nawiązać kontakt z liczną i wdzięczną publicznością, zwłaszcza po trasie koncertowej Sarah McLachlan „Lilith Fair” z 1997 roku. Osborne otrzymał również liczne nominacje do nagrody Grammy w 1996 i 1997 roku. 

 Stworzenie godnego następcy „Relish” okazało się dla Osborne'a czasochłonnym wyzwaniem. Mercury próbował zyskać na czasie, wydając kompilację „Early Recordings” (która zawierała wcześniejsze wydawnictwa „Live at Delta '88” i „Blue Million Miles”). W międzyczasie Osborne skupiła się na wspieraniu kilku grup/spraw, które były jej bliskie, takich jak Rock the Vote i Planned Parenthood (ostatecznie została honorowym członkiem zarządu Planned Parenthood), a także zaśpiewała w duecie z Isaakiem Hayesem utwór „I'm Just a Bill” na charytatywnym albumie „Schoolhouse Rocks the Vote!” z 1998 roku. Uczyła się również krótko u nieżyjącego już mistrza qawwali, Nusrata Fateha Aliego Khana, i występowała u boku takich sław jak Stevie Wonder, Melissa Etheridge, Taj Mahal, Luciano Pavarotti, Spearhead, Bob Dylan i Chieftains. 

We wrześniu 2000 roku ukazał się w końcu kolejny, zupełnie nowy album studyjny Osborne, zatytułowany „Righteous Love”, który nie dorównał sukcesowi komercyjnemu poprzednika i zniknął z anteny wkrótce po premierze. Wróciła na scenę w 2002 roku z albumem „How Sweet It Is”, zbiorem coverów mocno opartych na klasycznych utworach soul i R&B z lat 60-tych i 70-tych. W 2005 roku ukazał się album retrospektywny jej kariery zatytułowany „One of Us”. Wkrótce potem dołączył do niej Vanguard, a Osborne wydała w tej wytwórni w 2006 roku album długogrający z domieszką country zatytułowany „Pretty Little Stranger”. W 2007 roku ukazał się „Breakfast in Bed”, a w 2008 roku „Little Wild One”.  

Po trzyletniej przerwie Osborne wróciła do studia nagraniowego ze swoim zespołem i współproducentem Jackiem Petruzzellim. Wyszli z surowym, wełnistym zbiorem klasycznych coverów bluesa i R&B zatytułowanym „Bring It on Home”; ukazał się on wiosną 2012 roku. Przejęła bardziej bezpośrednią kontrolę nad swoim kolejnym wydawnictwem, „Love & Hate”. Osborne i Petruzzelli ponownie połączyły siły, aby wspólnie produkować, ale tym razem to ona napisała lub współtworzyła wszystkie utwory. Album ukazał się wiosną 2014 roku. W tym samym roku Osborne pojawiła się na debiutanckim albumie Trigger Hippy, korzennego zespołu rockandrollowego z perkusistą Black Crowes, Stevem Gormanem; koncertowała również z zespołem, ale zrezygnowała, aby skupić się na karierze solowej. W ramach kolejnego projektu Osborne zwróciła się do fanów o finansowanie społecznościowe kolekcji utworów  coverów Boba Dylana.  

Album „Songs of Bob Dylan” ukazał się w 2017 roku. W 2020 roku wydała „Trouble and Strife”, album inspirowany politycznymi i społecznymi zawirowaniami epoki, na którym znalazła się gitara Nelsa Cline'a z Wilco. W lipcu 2023 roku Osborne wydała singiel „Great American Cities”, w którym celebrowała energię i różnorodność ośrodków miejskich w kraju. Był to pierwszy sampler z albumu „Nobody Owns You”, wydanego we wrześniu 2023 roku. Osborne skupiła się na sprawach osobistych i komentarzu społecznym, łącząc oba te elementy w tytułowym utworze, który został napisany jako przesłanie o sile jej córki.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One of Us	Joan Osborne	12.1995	6[16]	4[22]	Blue Gorilla JOACD 1	[gold-US][written by Eric Bazilian][produced by Rick Chertoff]
St. Teresa	Joan Osborne	06.1996	33[10]	-	Blue Gorilla JOACD 3	[written by Rob Hyman,Rick Chertoff,Eric Bazilian,Joan Osborne][produced by Rick Chertoff]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Relish	Joan Osborne	09.1995	5[23]	9[56]	Blue Gorilla 526 699	[3x-platinum-US][gold-US][produced by Rick Chertoff]
Righteous love	Joan Osborne	09.2000	-	90[4]	Interscope 490 737 [US]	[produced by Joan Osborne, Mitchell Froom, Rick "Soldier" Will, Aaron Comess]
Breakfast in bed	Joan Osborne	06.2007	-	160[21]	Interscope 069490737 [US]	[produced by Tor Hyams]
Little Wild One	Joan Osborne	09.2008	-	193[1]	Saguaro Road 19666 [US]	[produced by Rick Chertoff, Rob Hyman, Eric Bazilian]
Bring It On Home	Joan Osborne	04.2012	-	154[1]	Saguaro Road 26683 [US]	[produced by Jack Petruzzelli, Joan Osborne]

Slim Whitman

 Choć niegdyś znany był jako „Ulubiony pieśniarz ludowy Ameryki”,
Slim Whitman przez większość swojej kariery cieszył się większą popularnością w Europie niż w Stanach Zjednoczonych. Najbardziej znany z przebojów z początku lat 50-tych, takich jak „Love Song of the Waterfall”, „Indian Love Call” i „Singing Hills”, Whitman był znakomitym jodłującym śpiewakiem, znanym z łagodnych, romantycznych i czystych melodii. 

Jako dziecko Slim Whitman (urodzony jako Ottis Dewey Whitman Jr.) zafascynował się muzyką i nauczył się jodłować, słuchając płyt Montany Slima i Jimmiego Rodgersa. W wieku 17 lat poślubił 15-letnią Geraldine Crist, córkę pastora. Nowożeńcy przeprowadzili się na 40-akrową farmę na południe od Jacksonville na Florydzie, gdzie Whitman pracował jako pakowacz mięsa. Pracując w zakładzie, uległ wypadkowi i stracił dwa palce lewej ręki. Po wypadku podjął pracę w stoczni w Tampie. Podczas II wojny światowej Whitman służył w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych, gdzie nauczył się grać na gitarze. Po wojnie wrócił do stoczni i dołączył do lokalnej drużyny baseballowej niższej ligi, Plant City Berries. Whitman pozostał w drużynie do 1948 roku, ale następnie rozpoczął karierę wokalną w kilku stacjach radiowych w Tampie, ostatecznie tworząc zespół rezerwowy Variety Rhythm Boys. 

 Slim Whitman miał swój pierwszy wielki przełom, gdy pułkownik Tom Parker - ówczesny menedżer Eddy'ego Arnolda - usłyszał go śpiewającego w stacji radiowej WFLA. Parker podpisał kontrakt z wytwórnią RCA dla Whitmana pod koniec 1948 roku. Po niechętnym spełnieniu prośby wytwórni o zmianę imienia na „Slim”, Whitman wydał swój pierwszy singiel „I'm Casting My Lasso Towards the Sky” - który ostatecznie stał się jego motywem przewodnim. Swój ogólnokrajowy debiut zaliczył w programie Smokey Mountain Hayride stacji Mutual Network latem 1949 roku, a w następnym roku dołączył do The Louisiana Hayride. 

Pomimo ogólnokrajowej popularności, kariera Whitmana nie odniosła większego sukcesu i zmuszony był podjąć pracę jako listonosz na pół etatu. Na początku lat 50-tych wydał cover utworu Boba Nolana „Love Song of the Waterfall”, który stał się jego przełomowym przebojem, osiągając dziesiąte miejsce na listach przebojów country; kolejny singiel, „Indian Love Call”, uczynił go gwiazdą, osiągając drugie miejsce na listach przebojów country i trafiając do pierwszej dziesiątki listy przebojów pop. Obie strony jego kolejnego singla - „Keep It a Secret”/„My Heart Is Broken in Three” - również były wielkimi hitami, a on sam kontynuował serię przebojów w pierwszej dziesiątce do połowy lat 50-tych. 

W 1955 roku jego tytułowa piosenka do filmu „Rose-Marie” stała się hitem po obu stronach Atlantyku; Po sukcesie Whitman dołączył do Grand Ole Opry, a następnie w 1956 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii jako pierwszy piosenkarz country, który wystąpił w London Palladium. Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych miał na koncie szereg brytyjskich hitów, w tym „Tumbling Tumbleweeds”, „Unchain My Heart” i „I'll Take You Home Again Kathleen”. Chociaż odnosił wielki sukces w Wielkiej Brytanii, kariera Whitmana w Stanach Zjednoczonych nie rozwijała się. Po wydaniu w 1954 roku albumu „Singing Hills” w ciągu dekady miał tylko dwa przeboje w Top 40. 

W 1965 roku powrócił do pierwszej dziesiątki listy przebojów country utworem „More Than Yesterday”. Przez kolejne kilka lat miał na koncie serię mniejszych przebojów country, w tym „Rainbows Are Back in Style” (1968), „Happy Street” (1968) i „Tomorrow Never Comes” (1970). Przez wczesne lata 70-te Whitman kontynuował tworzenie mniejszych hitów, ale w 1974 roku wycofał się z aktywnego nagrywania. J

 W 1979 roku Whitman nakręcił reklamę telewizyjną, aby wesprzeć wydawnictwo Suffolk Marketing, wydające zbiór jego największych hitów. Dzięki reklamom album All My Best sprzedał się w nakładzie czterech milionów płyt i stał się najlepiej sprzedającym się albumem w historii, którego sprzedaż była promowana w telewizji. Po sukcesie wytwórnia wydała w 1980 roku albumy Just for You i The Best w 1982 roku. W latach 1980–1984 Whitman miał na koncie kilka mniejszych hitów, z których najważniejszym był przebój z lat 80-tych, „When”, który dotarł do 15. miejsca na listach przebojów.  

Pod koniec lat 80-tych powrócił do albumów promowanych w telewizji, wydając Slim Whitman: Best Loved Favorites w 1989 roku i 20 Precious Memories w 1991 roku. W latach 90-tych Whitman nagrywał rzadko, ale nadal z powodzeniem koncertował, szczególnie w Europie i Australii. Jego ostatni album, Twilight on the Trail, ukazał się w 2010 roku, a artysta zmarł trzy lata później z powodu niewydolności serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Song Of The Waterfall/My Love Is Growing Stale	Slim Whitman	05.1952	-	-	Imperial 8134	[written by Bob Nolan,Carl Winge,Bernard Barnes][produced by Nick DeCaro][10[1].Country Chart]
Indian Love Call/China Doll	Slim Whitman	07.1952	A:7[12];B:15[2]	9[14]	Imperial 8156	[gold-US][A:written by Otto Harbach,Oscar Hammerstein II,Rudolf Friml][B:written by Gerald Cannan,Jane Cannan][2[24].Country Chart][#3 hit for Paul Whiteman in 1925]
Keep It A Secret/My Heart Is Broken In Three	Slim Whitman	12.1952	-	-	Imperial 8169	[A:written by Jesse Mae Robinson][B:written by Ray Glaser][A:3[13].Country Chart][B:10[1].Country Chart]
North Wind/Darlin' Don't Cry	Slim Whitman	11.1953	-	-	Imperial 8208	[written by Rod Morris][8[5].Country Chart]
Secret Love/Why	Slim Whitman	01.1954	-	-	Imperial 8223	[gold-US][written by P. F. Webster, S. Fain][produced by Peter Drake][2[18].Country Chart][piosenka z filmu "Calamity Jane"]
Rose-Marie/We Stood At The Altar	Slim Whitman	05.1954	1[11][19]	-	Imperial 8236	[gold-US][written by Rudolf Friml, Herbert Stothart,Otto Harbach, Oscar Hammerstein II][produced by Peter Drake][4[23].Country Chart]
Singing Hills/I Hate To See You Cry	Slim Whitman	11.1954	-	-	Imperial 8267	[written by Mack David, Dick Sanford and Sammy Mysels][4[3].Country Chart]
Cattle Call/When I Grow Too Old To Dream	Slim Whitman	01.1955	-	-	Imperial 8281	[written by T. Owens][11[2].Country Chart]
Tumbling Tumbleweeds/Tell Me	Slim Whitman	03.1956	19[2]	-	London HLU 8230 [UK]	[written by Bob Nolan]
I'm A Fool/My Heart Is Broken In Three	Slim Whitman	04.1956	16[4]	-	London HLU 8252 [UK]	[written by Tommy Smith]
Serenade/I Talk To The Waves	Slim Whitman	06.1956	8[15]	-	London HLU 8287 [UK]	[written by Nicholas Brodszky,Sammy Cahn]
I'll Take You Home Again Kathleen/Lovesick Blues	Slim Whitman	09.1957	7[13]	93[3]	Imperial 8310	[written by Thomas P. Westendorf][#3 hit for Walter Van Brunt in 1916]
The Bells That Broke My Heart/Only You And You Alone	Slim Whitman	07.1961	-	-	Imperial 5746	[written by L. Brown, S. Clark][30[1].Country Chart]
More Than Yesterday/La Golondrina (The Swallow)	Slim Whitman	11.1965	-	-	Imperial 66130	[written by L. Dickens][produced by Herb Shucher][8[16].Country Chart]
The Twelfth Of Never/Straight From Heaven	Slim Whitman	03.1966	-	-	Imperial 66153	[written by J. Livingston, P. F. Webster][produced by Herb Shucher][17[10].Country Chart]
Rainbows Are Back In Style/How Could I Not Love You	Slim Whitman	04.1968	-	-	Imperial 66283	[written by Dave Burgess][produced by Scott Turner][17[10].Country Chart]
Happy Street/My Heart Is In The Roses	Slim Whitman	09.1968	-	-	Imperial 66311	[written by Ben Peters][produced by Scott Turner][22[7].Country Chart]
Tomorrow Never Comes/Come Take My Hand	Slim Whitman	05.1970	-	-	Imperial 66441	[written by J. Bond, Ernest Tubb][produced by Scott Turner][27[5].Country Chart]
Shutters And Boards/I Pretend	Slim Whitman	09.1970	-	-	Imperial 66130	[written by Audie Murphy, Scott Turner][produced by Biff Collie][26[7].Country Chart]
Guess Who/From Heaven To Heartache	Slim Whitman	12.1970	-	-	United Artists 50731	[written by J. Belvin, J. Belvin][produced by Biff Collie][7[12].Country Chart]
Something Beautiful (To Remember)/Jerry	Slim Whitman	05.1971	-	-	United Artists 50775	[written by Moneen Carpenter][produced by Biff Collie][6[11].Country Chart]
It's A Sin To Tell A Lie/That's Enough For Me	Slim Whitman	09.1971	-	-	United Artists 50806	[written by Billy Mayhew][produced by Biff Collie][21[7].Country Chart]
Happy Anniversary/What I Had With You	Slim Whitman	10.1974	14[10]	-	United Artists 530	[written by G. S. Paxton][produced by Kelso Herston]
When/Since You Went Away	Slim Whitman	08.1980	-	-	Epic 50912	[written by H. Bouwens][produced by Pete Drake][15[6].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happy Anniversary	Slim Whitman	12.1974	44[2]	-	United Artists UAS 29670	[silver-UK][produced by Kelso Herston]
The Very Best of Slim Whitman	Slim Whitman	01.1976	1[6][17]	-	United Artists UAS 29898	[gold-UK]
Red River Valley	Slim Whitman	01.1977	1[4][14]	-	United Artists UAS 29993	[gold-UK][produced by Alan Warner, Ken Barnes, Pete Drake]
Home on the Range	Slim Whitman	10.1977	2[13]	-	United Artists UATV 30102	[gold-UK][produced by Alan Warner, Scott Turner ]
Ghost Riders in the Sky	Slim Whitman	01.1979	27[6]	-	United Artists UATV 30202	[gold-UK][produced by Alan Warner, Scott Turner ]
Slim Whitman's 20 Greatest Love Songs	Slim Whitman	12.1979	18[7]	-	United Artists UAG 30270	[gold-UK]
Songs I Love to Sing	Slim Whitman	10.1980	-	175[3]	Cleveland International 36 768 [US]	[produced by Pete Drake]
Christmas with Slim Whitman	Slim Whitman	12.1980	-	184[4]	Cleveland International 36 847 [US]	-
The Very Best of Slim Whitman – 50th Anniv. Collection	Slim Whitman	09.1997	54[2]	-	EMI CDEMC 3772	-