Z archiwum...rocka : Massachusetts

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Massachusetts. Pokaż wszystkie posty

sobota, 13 czerwca 2026

Converge

Converge to amerykański zespół metalcore’owy założony w Salem w stanie Massachusetts w 1990 roku przez wokalistę i artystę Jacoba Bannona oraz gitarzystę i producenta Kurta Ballou. Podczas nagrywania przełomowego czwartego albumu „Jane Doe” w 2001 roku, grupa rozrosła się do czterech członków po odejściu gitarzysty Aarona Dalbeca oraz dołączeniu basisty Nate’a Newtona i perkusisty Bena Kollera. Skład ten pozostał nienaruszony do dziś. Członkowie zespołu brali również udział w różnych projektach pobocznych i kolaboracjach, w tym w zespołach Supermachiner (Bannon), Old Man Gloom (Newton) i Mutoid Man (Koller).

Dzięki swojemu niezwykle agresywnemu i przekraczającemu granice brzmieniu, zakorzenionemu w hardcore i heavy metalu, są pionierami metalcore’u i jego podgatunku mathcore. Zespół Converge zyskał na znaczeniu dzięki albumowi „Jane Doe”, który został uznany za najlepszy album 2001 roku przez magazyn „Terrorizer”, najlepszy album dekady przez magazyn „Sputnikmusic”, a później 61. najlepszy album metalowy wszech czasów przez magazyn „Rolling Stone”.

Później przenieśli się z Equal Vision Records do większej wytwórni Epitaph Records, a ich produkcja płyt stała się bardziej rozbudowana i kosztowna. Wydania specjalne często obsługuje Deathwish Inc., założona przez Bannona w 1999 roku. Ich najnowsze wydawnictwa to ich pierwszy pełnometrażowy album we współpracy z Chelsea Wolfe, „Bloodmoon: I” (2021) oraz ich jedenasty album studyjny, „Love Is Not Enough” (2026). Ich dwunasty album „Hum of Hurt” ukazał się 5 czerwca 2026 roku. Według serwisu AllMusic są „uważani za jeden z najbardziej oryginalnych i innowacyjnych zespołów, które wyłoniły się z punkowego podziemia”.

Twórczość Converge jest niezwykle ciężka do scharakteryzowania. Powołując się na inspirację takimi zespołami jak Starkweather, Rorschach, Born Against, Godflesh, The Accused czy Entombed tworzą muzykę ekstremalnie ciężką i szybką, pełną dysonansów i łamania rytmu. Charakterystyczny krzyk wokalisty Jacoba Bannona, w połączeniu z chropowatymi, agresywnymi riffami Kurta Ballou i bardzo rozbudowanymi partiami perkusji daje razem niepowtarzalną ścianę dźwięku. Sami muzycy określają swój styl, jako po prostu „agresywną muzykę”. Converge można uznać za ojców wielu współczesnych zespołów grających chaotyczny hardcore.

Converge powstało zimą 1990 roku. Na początku grali jedynie covery piosenek hardcore/punk. Rok później zaczęli już grać koncerty oraz zarejestrowali swoje pierwsze demo. Od premiery albumu Jane Doe (Equal Vision Records, 2001), Converge staje się coraz bardziej popularne, także poza środowiskiem hardcore/punk. Owocuje to zmianą barw wytwórni - z niezależnego Equal Vision Records na jedną z największych wytwórni punk - Epitaph Records.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Fail Me	Converge	10.2004	190[1]	171[1]	Epitaph 86 715	[produced by Alan Douches ,Kurt Ballou]
No Heroes	Converge	11.2006	186[1]	151[1]	Epitaph 86 827	[produced by Kurt Ballou]
Axe to Fall	Converge	11.2009	196[1]	74	Epitaph 87 035	[produced by Kurt Ballou]
All We Love We Leave Behind	Converge	10.2012	186[1]	70	Epitaph 83 700	[produced by Kurt Ballou]
The Dusk in Us	Converge	11.2017	100[1]	60	Epitaph 87 541	[produced by Kurt Ballou]

wtorek, 9 czerwca 2026

Janice

Janice (urodzona jako Janice Bonner w Oxford w stanie Massachusetts) to

piosenkarka R&B i dance z połowy lat 80-tych. Niewiele wiadomo o jej przeszłości. W 1986 roku wydała swój debiutancki singiel „Bye Bye” w wytwórni Checkpoint Records. Utwór osiągnął 46. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales magazynu Billboard oraz 48. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles, utrzymując się na niej przez 11 tygodni.

W 1987 roku Janice wydała swój kolejny singiel „Wanna Be With You” w wytwórni 4th & Broadway, który w ogóle nie pojawił się na listach przebojów. Później słuch o niej zaginął i wydaje się, że popadła w zapomnienie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bye-Bye	Janice	05.1986	-	-	4th & B'way 7424	[written by Irvin Lee][produced by Irvin Lee][48[11].R&B Chart]

piątek, 29 maja 2026

Tam Tam

Tam Tam (ur. Tammy Hairston w Bostonie, Massachusetts) to amerykańska była artystka
nagrywająca rap. Tam Tam była jedną z niewielu raperów tamtego okresu, które używały w swoich koncertach żywego zespołu akompaniującego zamiast DJ‑a, ponieważ uważała, że to pierwsze daje prawdziwsze i lepsze doświadczenie dla jej występów i publiczności. Podpisała kontrakt z Island Records z dystrybucją przez RJAM, a jej debiutancki album Do It Tam Tam ukazał się w 1991 roku. Jako one‑hit wonder wydała jedyny singiel „Do It Tam Tam”. Miała też własny, prawie półgodzinny film dokumentalny Tam‑Tam: The Untold Story.

Wśród innych osób występujących w wywiadach byli rodak z Bostonu Bobby Brown z New Edition oraz przyszła współprowadząca BET's 106 and Park, Free, która była jedną z jej choreografek. Chociaż od tamtej pory nie wydano innych albumów, Tam Tam pozostała aktywna w przemyśle muzycznym za kulisami. Nie należy mylić jej z inną raperką używającą również pseudonimu Tam Tam, raperką z lat 2000., której prawdziwe nazwisko to Tamela Walker.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do It Tam Tam	Tam Tam	09.1991	-	-	Rjam 868738	[written by Tracey Clarke,Marcus Jenkins][produced by Margoo, Nate Smith, Tracey Clarke][70[7].R&B Chart]

czwartek, 30 kwietnia 2026

New Edition

Wczesny materiał New Edition, inspirowany zespołem Jackson 5, uczynił ich
prekursorami dwóch generacji młodzieżowego popu. Dojrzewając i rozwijając się, położyli podwaliny pod fuzję hip-hopu i R&B, znaną jako new jack swing. Co więcej, po rozpadzie New Edition, wszyscy jego członkowie odnieśli przynajmniej kilka znaczących sukcesów poza grupą, w ramach ruchu new jack, co pomogło zapewnić, że ich pierwotne wcielenie będzie pamiętane nie tylko jako „dusza z gumy balonowej”, która przyniosła im sławę.

Zespół New Edition powstał w dzielnicy Roxbury w Bostonie w stanie Massachusetts z inicjatywy Ricky'ego Bella, Michaela Bivinsa i Bobby'ego Browna, którzy zaczęli razem śpiewać w 1978 roku, będąc jeszcze w szkole podstawowej, licząc na występy za kieszonkowe. Ostatecznie do zespołu dołączyli przyjaciel Ralph Tresvant jako czwarty członek, a po zwycięstwie w programie talentów w 1980 roku, dołączył do niego również Ronnie DeVoe. Potem nastąpiły kolejne zwycięstwa w konkursach talentów, w tym prestiżowy koncert w lokalnym teatrze Strand, gdzie wykonali utwór „The Love You Save” zespołu Jackson 5. Zostali odkryci przez autora tekstów, producenta i impresario Maurice'a Starra, który podpisał kontrakt z zespołem w swojej małej wytwórni Streetwise, mając nadzieję na zapoczątkowanie fenomenu Jackson 5 w latach 80-tych „Candy Girl”, utwór, którego Starr był współautorem dla zespołu, został wydany jako ich pierwszy singiel w 1983 roku, gdy członkowie mieli od 13 do 15 lat. Pomimo braku zainteresowania ze strony dużych wytwórni, „Candy Girl” odniósł sukces, zdobywając szczyty list przebojów R&B.

Ich debiutancki album, również zatytułowany „Candy Girl”, przyniósł dwa kolejne hity R&B: „Popcorn Love” i „Is This the End?”, a MCA zaproponowało zespołowi kontrakt. Starr jednak chciał, aby kwintet pozostał w Streetwise; New Edition natychmiast zwolniło go z funkcji menedżera i podpisało kontrakt z MCA. Starr próbował pozwać grupę o nazwę, bezskutecznie twierdząc, że „New Edition” w rzeczywistości odnosi się do zupełnie nowego stylu muzyki pop, który stworzył. Starr zbił fortunę na podobnym pomyśle, tworząc kwintet nastolatków, których nazwał New Kids on the Block.

W międzyczasie New Edition wydali swój debiutancki album MCA o tym samym tytule w 1984 roku i odnieśli największy popowy hit- przebój „Cool It Now”, który znalazł się w pierwszej piątce list przebojów, zakończony krótką rapową solówką. Napisany przez Raya Parkera Jr. utwór „Mr. Telephone Man” wkrótce stał się ich trzecim przebojem R&B, a grupa osiągnęła status pełnoprawnej idolki nastolatek. Jednak szybko dorastali, co pokazał ich kolejny album, „All for Love” z 1985 roku. Nie tylko zmieniały się ich głosy, ale ich materiał stawał się coraz bardziej dojrzały, z ostrzejszym funkiem i bardziej dojrzałymi, romantycznymi balladami. Później tego samego roku wydali również świąteczny album „Christmas All Over the World” i podpisali kontrakt z Coca-Colą.

Plotki o narastającym niezadowoleniu Browna okazały się jednak prawdziwe i w 1986 roku rozpoczął karierę solową. Pozostając tymczasowo w kwartecie, reszta grupy nagrała album z coverami „Under the Blue Moon”, zestaw klasycznych utworów doo wop i R&B z lat 50. i 60-tych; przyniósł on przebojowe wznowienie utworu „Earth Angel” zespołu Penguins. Zastępcą Browna został Johnny Gill, przyjaciel zespołu o głębokim głosie, który bez większego powodzenia nagrywał solo. Gill zadebiutował na albumie „Heart Break” z 1989 roku, na którym New Edition współpracowało z gwiazdorskimi producentami Jimmym Jamem i Terrym Lewisem. Ten krok przyniósł natychmiastowe korzyści, ponieważ z albumu pochodziło kilka hitów R&B, w tym numer jeden na listach przebojów „Can You Stand the Rain”. W międzyczasie Brown stał się supergwiazdą dzięki swojemu drugiemu albumowi, przełomowemu albumowi „Don't Be Cruel”, który okazał się przełomem w gatunku jack swing.

Czując się usatysfakcjonowanym albumem „Heart Break”, New Edition rozwiązało zespół, aby skupić się na innych projektach. Gill powrócił do kariery solowej, tym razem odnosząc znacznie większy sukces, a Tresvant również rozpoczął karierę solową. Pozostali członkowie grupy połączyli siły jako Bell Biv DeVoe i odnieśli większy sukces niż ktokolwiek poza Brownem; ich debiutancki album, „Poison”, był kolejnym prekursorem stylu new jack swing, a zainteresowanie Bivinsa rozwijaniem nowych talentów dało Boyz II Men wielki przełom.

W połowie lat 90-tych new jack swing ustępował miejsca nowym fuzjom hip-hopu i soulu, na przemian bardziej organicznymi i agresywnymi. Chociaż ich status innowatorów był ugruntowany, wielu członków New Edition, którzy powstali z rozłamu, miało trudności z dotrzymaniem kroku i utrzymaniem dynamiki kariery. Biorąc pod uwagę ich pozytywną reputację, sensowne było ogłoszenie triumfalnego reaktywacji, w którym wszyscy sześcioro członków tworzyło coś, co w istocie było supergrupą R&B. Publiczność pokochała ten pomysł; kiedy album „Home Again” w końcu ukazał się w 1996 roku, zadebiutował na pierwszym miejscu, a pierwszy singiel, „Hit Me Off”, okazał się hitem, docierając do pierwszego miejsca na listach przebojów R&B. Kolejny singiel, „I'm Still in Love With You”, był kolejnym wielkim hitem, a grupa wyruszyła w przebojową trasę koncertową, która, choć popularna, ujawniła rozpad relacji między niektórymi członkami. Po trasie New Edition powróciło do swoich poprzednich projektów, z perspektywą…

Przyszłe reaktywacje wyglądały ponuro. Perspektywy te znacznie wzrosły, gdy okazało się, że P. Diddy podpisał kontrakt z zespołem dla swojej wytwórni Bad Boy na wydanie kolejnego powrotu, albumu „One Love” z 2004 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Candy Girl	New Edition	05.1983	1[1][13]	46[11]	StreetWise 1108	[silver-UK][written by Maurice Starr/Michael Jonzun][produced by Maurice Starr/Michael Jonzun][1[1][18].R&B; Chart][17[11].Hot Disco/Dance]
Popcorn Love / Jealous Girl	New Edition	08.1983	43[5]	101[5][01.84]	StreetWise 1116	[written by Maurice Starr/Michael Jonzun][produced by Maurice Starr][A:25[14].R&B; Chart][B:25[13].R&B; Chart]
Is This the End / Is This the End (Instrumental)	New Edition	10.1983	83[1]	85[4]	StreetWise 1111	[written by Maurice Starr/Michael Jonzun][produced by Maurice Starr][8[19].R&B; Chart]
Cool It Now / Cool It Now (Sing-Along Version)	New Edition	09.1984	115	4[25]	MCA 52 455	[gold-US][written by Vincent Brantley/Rick Timas ][produced by Rick Timas/Vincent Brantley ][1[1][23].R&B; Chart]
Mr. Telephone Man / Mr. Telephone Man (Instrumental)	New Edition	12.1984	19[9][02.85]	12[16]	MCA 52 484	[gold-US][written by Ray Parker Jr. ][produced by Ray Parker Jr. ][1[3][17].R&B; Chart]
Lost in Love / Gold Mine	New Edition	03.1985	-	35[14]	MCA 52 533	[written by Russ Kramer ][produced by Richard Rudolph/Michael Sembello ][6[15].R&B; Chart]
Kinda Girls We Like	New Edition	07.1985	-	-	MCA 23 544	[written by New Edition][produced by Richard James Burgess][87[2].R&B; Chart]
My Secret (Didja Gitit Yet?) / I'm Leaving You Again	New Edition	08.1985	-	103[4]	MCA 52 627	[written by D. Eastman, B. Hart][produced by Vincent Brantley, Bobby Hart, Rick Timas][27[12].R&B; Chart]
Count Me Out / Good Boys	New Edition	11.1985	-	51[15]	MCA 52 703	[written by Vincent Brantley/Rick Timas][produced by Vincent Brantley/Rick Timas][2[17].R&B; Chart]
A Little Bit of Love (Is All It Takes) / Sneakin' Around	New Edition	02.1986	153	38[15]	MCA 52 768	[written by Christine Perren/Richard Wyatt][produced by Richard Rudolph/Michael Sembello ][3[15].R&B; Chart][16[8].Hot Disco/Dance]
With You All the Way / All for Love	New Edition	06.1986	-	51[11]	MCA 52 829	[written by Carl Wurtz ][produced by George Tobin][7[15].R&B; Chart]
Earth Angel / With You All the Way	New Edition	08.1986	153	21[14]	MCA 52 905	[written by Jesse Belvin ][produced by Freddie Perren][3[14].R&B; Chart][piosenka z filmu "The Karate Kid Part II"]
Once in a Lifetime Groove	New Edition	11.1986	-	-	MCA 23 692	[written by Freddie Perren,Richard Wyatt Jr.,Christine Perren][produced by Rod Temperton,Bruce Swedien,Dick Rudolph][10[16].R&B; Chart][piosenka z filmu "Running scared"]
Tears On My Pillow/Bring Back The Memories	New Edition	01.1987	-	-	MCA 53 019	[written by S. Bradford, A. Lewis][produced by Freddie Perren][41[8].R&B; Chart]
Helplessly In Love	New Edition	08.1987	-	-	MCA 53 164	[written by Jimmy Jam, Terry Lewis][produced by Jimmy Jam, Terry Lewis][20[11].R&B; Chart][piosenka z filmu "Dragnet"]
If It Isn't Love / If It Isn't Love [Instrumental]	New Edition	07.1988	94[1]	7[21]	MCA 53 264	[platinum-US]][written by Jimmy Jam Harris/Terry Lewis][produced by Jimmy Jam/Terry Lewis][2[19].R&B; Chart][20[7].Hot Disco/Dance]
You're Not My Kind of Girl / You're Not My Kind of Girl [Instrumental]	New Edition	11.1988	-	95[4]	MCA 53 405	[written by Jimmy Jam Harris/Terry Lewis ][produced by Jimmy Jam/Terry Lewis ][3[15].R&B; Chart]
Can You Stand the Rain / Can You Stand the Rain [Instrumental]	New Edition	02.1989	-	44[13]	MCA 53 464	[2x-platinum-US]][written by Jimmy Jam Harris/Terry Lewis ][produced by Jimmy Jam/Terry Lewis ][1[2][18].R&B; Chart]
Crucial / Crucial [Instrumental]	New Edition	04.1989	70[1]	-	MCA 53 500	[written by Jellybean Johnson, Lisa Keith][produced by Jellybean Johnson, Spencer Bernard, Jimmy Jam and Terry Lewis][4[13].R&B; Chart][24[8].Hot Disco/Dance]
N.E. Heart Break	New Edition	06.1989	-	-	MCA 53 391	[written by James Harris III, Terry Lewis][produced by Jimmy Jam, Terry Lewis][13[14].R&B; Chart]
Hit Me Off	New Edition	08.1996	20[12]	3[20]	MCA 55 210	[gold-US][written by Dinky Bingham/Ronnie DeVoe/Jeff Dyson ][produced by Silky][sample z "I got cha opin"-Black Moon i "Storm King"-Bob James][1[3][22].R&B; Chart][30[8].Hot Disco/Dance]
I'm Still in Love with You / You Don't Have to Worry [ New Edition featuring Missy Elliott]	New Edition	11.1996	-	7[20]	MCA 55 264	[gold-US][A:written by Jimmy Jam Harris/Terry Lewis ][B:written by Sean "Puffy" Combs, Chucky Thompson ,Dwight Myers, Quinnes Parker, Daron Jones, Marvin Scandrick, Michael Keith, James Brown][A:produced by Jimmy Jam/Terry Lewis ][B:produced by Stevie J, Sean "Puffy" Combs ,Chucky Thompson][A:7[25].R&B; Chart][B:10[23].R&B; Chart]
Siempre tu/I'm Still in Love with You	New Edition	02.1997	-	116[4]	MCA 55 316	[hiszpañska wersja hitu "I'm Still in Love with You' ]
Something About You	New Edition	06.1997	16[10]	-	MCA MCST 48032 [UK]	[written by James Harris/Terry Lewis ][produced by Jimmy Jam/Terry Lewis ][sample z "What I am"-Eddie Brickell]]
One more day	New Edition	06.1997	-	61[10]	MCA 55 350	[written by Jimmy Jam Harris/Terry Lewis ][produced by Jimmy Jam/Terry Lewis ][22[15].R&B; Chart]
Hot 2Nite	New Edition	08.2004	-	87[12]	-	[written by Ryan Leslie][produced by Ryan Leslie][35[21].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Candy Girl	New Edition	09.1983	-	90[33]	Streetwise 3301	[produced by Maurice Starr, Arthur Baker, Paul McCraven , Michael Jonzun]
New Edition	New Edition	10.1984	-	6[54]	MCA 5515	[2x-platinum-US]][produced by Jheryl Busby ,Vincent Brantley, Rick Timas, Ray Parker Jr., Richard Rudolph, Michael Sembello, Richard James Burgess, Peter Bunetta ,Rick Chudacoff]
All for Love	New Edition	12.1985	-	32[48]	MCA 5679	[2x-platinum-US][produced by Ricky Bell, Jheryl Busby , Michael Bivins, Vincent Brantley, Bill Dern , Ronnie DeVoe, Richard Rudolph, Michael Sembello, Rick Timas, George Tobin, Ralph Tresvant]
Under the Blue Moon	New Edition	12.1986	-	43[23]	MCA 5912	[gold-US][produced by Bill Dern, Freddie Perren, Ric Wyatt, Jr.]
Heart Break	New Edition	07.1988	-	12[50]	MCA 42 207	[2x-platinum-US][produced by Jimmy Jam & Terry Lewis, New Edition, Jellybean Johnson]
New Edition's Greatest Hits, Volume 1	New Edition	10.1991	-	99[6]	MCA 10 434	-
Home Again	New Edition	09.1996	22[3]	1[1][32]	MCA 11 480	[2x-platinum-US][produced by Sean "Puffy" Combs, Jermaine Dupri, Silky, Carl-So-Lowe, Gerald Levert, Chucky Thompson, Jimmy Jam & Terry Lewis]
One love	New Edition	11.2004	-	12[4]	Bad Boy Entertainment 003422	[produced by Big Chuck ,The Co-Stars ,P. Diddy ,Chip Dixson, Dre & Vidal, Steve Estiverne, Ron Feemster, Stevie J ,Jimmy Jam & Terry Lewis, Ryan Leslie, Nisan Stewart, Mario Winans, Mike Winans ,Younglord]

czwartek, 29 stycznia 2026

LaTour

William LaTour, lepiej znany pod pseudonimami scenicznymi LaTour i Bud LaTour,
to amerykański muzyk, didżej i lektor. Jego gatunki muzyczne obejmują muzykę elektroniczną, house, glam, rock, dance, punk i parodię. LaTour jest najbardziej znany z hitu „People Are Still Having Sex” z 1991 roku, który zajął pierwsze miejsce na liście Billboardu. oraz z instrumentalnego utworu deep house „Blue”.

Już jako dziecko LaTour odkrył talent w pisaniu piosenek parodiujących. Później, praca w stacji radiowej stworzyła środowisko do nagrywania piosenek komediowych i prezentowania ich na antenie w skeczach. Podobnie jak wielu autorów parodii, program radiowy „The Dr. Demento Radio Show” odegrał dużą rolę w zaprezentowaniu wczesnych talentów LaTour. Parodia utworu Falco „Rock Me Amadeus” zatytułowana „Rock Me Jerry Lewis” została stworzona przez Buda Latoura i jego kolegę z Phoenix w Arizonie, DJ-a Mike'a Elliota. „Rock Me Jerry Lewis” osiągnął 1. miejsce na liście przebojów Funny Five zespołu The Dr. Demento.

LaTour był członkiem chicagowskiego zespołu punkowego The Squids, założonego w Chicago w 1989 roku. Pozostał członkiem grupy do 1991 roku i zagrał z nimi swój ostatni koncert w Chicago Metro.Po odejściu z zespołu zaczął produkować muzykę house, podpisał kontrakt z wytwórnią Smash Records i wydał swój pierwszy album sygnowany swoim nazwiskiem w 1991 roku. „People Are Still Having Sex” osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play i znalazł się na liście Billboard Hot 100 Top 40 (miejsce 35). Utwór osiągnął 15. miejsce na liście przebojów UK Singles Chart po jego występie w programie Top of The Pops.

Utwór „Blue” pojawił się w scenie klubowej w filmie „Nagi instynkt”. W 1993 roku wydał drugi album, „Home on the Range”, i miał inne hity na amerykańskiej liście przebojów Hot Dance, w tym utwory „Cold”, „Hypnomania”, „Craziaskowboi” i „E”. W latach 90-tych, w najbardziej intensywnym okresie kariery nagraniowej LaTour, dołączył do innego producenta muzyki house, Terry'ego „Housemastera” Baldwina, aby stworzyć kilka chicagowskich singli house'owych dla undergroundowej sceny house pod nazwą „The L&B Project”. Nazwa pochodzi od liter nazwisk obu artystów.

W 1997 roku LaTour założył kolejny zespół, Muzloh. W skład zespołu wchodzili chicagowscy muzycy: Dave Hunt, Don Batryn, Pete Shorner i Emery „Joe” Yost (który wcześniej grał z LaTourem w zespole The Squids). W okolicach Chicago Muzloh grał w The House of Blues, klubie The Metro Chicago, Gunther Murphy's i na The Chicago Free Fest. W 1997 roku Muzloh wydał album zatytułowany „Supersonic Gold” w wytwórni Spoon Records. LaTour występował również jako muzyk studyjny dla wielu wytwórni muzyki house w Chicago w latach 90-tych, a także dla takich muzyków jak Ralphie Rosario, White Knight, Terry Baldwin, Frankie Hollywood Rodriguez, DJ International Records, SOS Records, Underground Construction Records i Trax Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
People Are Still Having Sex	LaTour	06.1991	15[7]	35[11]	Polydor PO 147	[written by William LaTour][produced by William LaTour][1[2][12].Hot Disco/Dance;Smash 879 667]
Cold	LaTour	02.1992	-	-	Smash 865 525	[written by J. Kelley, LaTour, M. Picchiotti][produced by LaTour, Mark Picchiotti][25[9].Hot Disco/Dance;Smash 865 525]
Blue	LaTour	01.1993	-	-	Polydor 863 144	[written by William LaTour][produced by William LaTour][43[3].Hot Disco/Dance;Smash 880 002]
Hypnomania	LaTour	06.1993	-	-	Smash 880 004 [US]	[written by William LaTour][produced by Mark Picchiotti][20[9].Hot Disco/Dance;Smash 880 004]
Craziaskowboi	LaTour	09.1993	-	-	Blunted BLNCD 3	[written by William LaTour][produced by Mark Picchiotti][36[7].Hot Disco/Dance;Smash 880 009]
E	LaTour	04.1994	-	-	Blunted 12 BLN 5	[written by William LaTour][produced by Mark Pichiotti][46[3].Hot Disco/Dance;Smash 440 813]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
LaTour	LaTour	05.1991	-	145[4]	Smash 848 323	[produced by LaTour, Mark Picchotti]

środa, 3 grudnia 2025

Ultimate Spinach

Jedna z najbardziej znanych grup amerykańskiej psychodelii wywodzących się z kręgu bostońskiego "Bosstown Sound" .Powstała w 1967r,a jej dziwaczna nazwa jest charakterystyczna dla owych
zwariowanych czasów.

Członkowie grupy to uznani instrumentaliści o dużej wyobrażni,lecz ich albumy bazowały na uboższym brzmieniu niż ich kuzynów z zachodniego wybrzeża.Grupa powstała z inicjatywy Alana Lorbera producenta i aranżera,jednocześnie głównego architekta tzw. nurtu "Bosstown Sound" .We wrześniu 1967r ogłosił swój manifest w miejscowej prasie,w myśl którego należy środkami miasta promować jedynie miejscowych artystów.Spotkało się to z ironicznymi uwagami innych ośrodków,ale skutkowało też powstaniem silnej lokalnej sceny muzycznej w Bostonie na wzór nurtu psychodelic w San Francisco.
Wydawaniem płyt bostońskich grup zajmowała się wytwórnia MGM,dla której Lorbach zajmował się produkcją dwóch swoich podopiecznych-Orpheus i Ultimate Spinach.Na pierwszych dwóch,z trzech wydanych albumów Ultimate Spinach dominuje osobowość lidera Iana Bruce-Douglasa,który był autorem całego repertuaru,spełniał funkcję wokalisty i grał na wielu instrumentach,głównie na keyboardach.

Ich pierwsze dwa,pochodzące z 1967r, z trzech wydanych albumów zawierają repertuar stricte psychodeliczny z niezamierzonymi efektami komicznymi.Ich kompozycje naśladowały twórczość psychodelicznych gwiazd z zachodniego wybrzeża,jak Doors , Jefferson Airplane ,czy Country Joe & the Fish ,ale brzmiała jak pastisz.Bruce-Douglas tworzył gładkie,niezgrabne linie melodyczne keyboardu ["Sacrifice of the Moon" ],ale tak czasami naśladował na pierwszym albumie Country Joe and The Fish,że był oskarżany o plagiat,przykładem utwór "Baroque #1," do złudzenia przypominający "The Masked Marauder" -Country Joe.

"Behold ans See" wydany w 1968r przypominał debiutanckie płyty,ale wprowadzał pewne inowacje,i tak keyboardy nie spełniały już dominującej roli w instrumentarium,a Barbarę Hudson dotychczasową wiodącą wokalistkę zastąpił w tej roli gościnnie Carol Lee Britt,tylko autor piosenek wciąż był żenująco pretensjonalny.

W tajemniczy sposób opuszcza grupę po nagraniu drugiego albumu.Zostawia Lorbera z całym bagażem,gdy już trzeci album był gotowy do promocji na trasach koncertowych.Był on nagrywany w różnych konfiguracjach osobowych;jedyną osobą z pierwszego składu pozostała Barbara Hudson.Towarzyszyli jej Ted Myers -(ex-Lost and Chamaeleon Church i gitarzysta Jeff Baxter [póżniej w Steely Dan i Doobie Brothers].Ten album [III] był bezładną mieszaniną psychodelic,hard rocka i zwykłego popu ,nie wyróżniającym się też pod względem brzmienia.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
[Just like]Romeo and Juliet/Some days you just can' t wait	Ultimate Spinach	01.1969	-	-	MGM 14 023	[written by R. Wylie, T. Williams][produced by Alan Lorber]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ultimate Spinach 1	Ultimate Spinach	02.1968	-	34[24]	MGM SE 4518	[produced by Alan Lorber]
Behold and see	Ultimate Spinach	11.1968	-	198[2]	MGM SE 4570	[produced by Alan Lorber]
Ultimate Spinach	Ultimate Spinach	.1969	-	-	MGM SE 4600	[produced by Alan Lorber]

Simon Sisters

Simon Sisters to duet folkowy składający się z Carly Simon i Lucy Simon.
Wydały trzy albumy w latach 1964-1969, zanim Lucy wyszła za mąż. Lucy prowadziła niewielką karierę solową i wydała dwa albumy w latach 70-tych, zanim odniosła większy sukces, pisząc muzykę do sztuk na Broadwayu; w 1991 roku otrzymała nominację do nagrody Tony za muzykę do „Tajemniczego ogrodu”.

Począwszy od 1971 roku, Carly rozpoczęła bardzo udaną karierę solową, wydając ponad 23 albumy studyjne, które przyniosły wiele hitów w pierwszej czterdziestce list przebojów na amerykańskich listach Billboardu, a także zdobywając dwie nagrody Grammy (na 14 nominacji), Złoty Glob i Oscara, a także wiele innych wyróżnień konkursowych i honorowych.

Simon Sisters zadebiutowały w telewizji 27 kwietnia 1963 roku, występując w serialu „Hootenanny”. Ich repertuar składał się z muzyki folkowej, urozmaiconej kilkoma autorskimi kompozycjami. W tym samym roku podpisały kontrakt z Kapp Records i w 1964 roku wydały swój debiutancki album Meet the Simon Sisters. Ich drugi album Cuddlebug został nagrany podczas tych samych sesji co Meet the Simon Sisters i ukazał się w 1966 roku.

Miały niewielki przebój z singlem „Winkin', Blinkin' and Nod”, dziecięcym wierszem Eugene'a Fielda, do którego Lucy skomponowała muzykę. Dotarł on do 73. miejsca na liście Billboard Hot 100.Duet wykonał zarówno „Winkin' Blinkin' And Nod”, jak i „Turn! Turn! Turn!” w serialu Hootenanny, a te występy zostały wybrane do włączenia do zestawu DVD Best of Hootenanny.

W 1969 roku duet podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records i wydał trzeci album, „The Simon Sisters Sing the Lobster Quadrille and Other Songs for Children”, który został ponownie wydany w 1973 roku jako „Lucy & Carly -The Simon Sisters Sing for Children”. W 2006 roku Hip-O-Select ponownie wydał albumy „Meet the Simon Sisters” i „Cuddlebug” na płytach CD jako single „Winkin', Blinkin' and Nod: The Kapp Recordings”.

W 2008 roku Shout! Factory wydało album „The Simon Sisters Sing the Lobster Quadrille and Other Songs for Children” na płycie CD pod tytułem „Carly & Lucy Simon Sing Songs for Children”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Winkin', Blinkin' And Nod/So Glad I'm Here	Simon Sisters	04.1964	-	73[6]	Kapp 586	[written by Eugene Field ,Lucy Simon]

poniedziałek, 17 listopada 2025

Armand Van Helden

Był najpopularniejszym autorem remiksów, ale już tym się nie zajmuje.
Uważany za mistrza klubowej muzyki, nie przepada za imprezowiczami. Zrobił wielkie pieniądze na swoich produkcjach, ale ostro atakuje wytwórnie płytowe i media. Twierdzi, że tworzy muzykę brudnych ulic Nowego Jorku, choć bawią się przy niej w snobistycznych lokalach. Swój nowy album porównuje do Sex Pistols. Czy znacie Armanda Van Heldena?

Na początku był hip-hop. Przynajmniej dla AVH, który b-boyem został w wieku dziesięciu lat. Miał jednak okazję poznać również inne style, przemieszczając się po rozmieszczonych w różnych krajach amerykańskich bazach wojskowych, w których stacjonował jego ojciec. W Holandii zainteresował się miksowaniem muzyki, używając do tego... dwóch magnetofonów kasetowych. Potem kupił gramofony i zaczął grać w klubie dla amerykańskich lotników. Po powrocie do ojczyzny zamieszkał w Bostonie, gdzie kontynuował didżejkę, ale oprócz tego uczęszczał do dwuletniej szkoły, w której studiował techniki medialne i reżyserię dźwięku. Dzięki temu za pieniądze zarobione przy okazji uczynienia z klubu Loft najpopularniejszego undergroundowego lokalu w mieście, kupił syntezator oraz sampler i zaczął produkować swoje pierwsze dźwięki. Wtedy też (1989) trafił na house i swoje zainteresowania zaczął dzielić między obydwoma gatunkami. Do dzisiaj uważa hip-hop za najważniejszą muzykę na świecie, chociaż mimo wszystko nagrywa więcej house'u. Mówi, że ożenił się z hip-hopem, a house to jego pani.

Z Bostonu przeniósł się do Nowego Jorku, aby być bliżej interesujących go klubów i wytwórni. Tworzone przez niego nagrania trafiały na single wydawane pod różnymi nazwami (np. Mole People, Hardhead) najpierw przez Nervous, później tanecznego potentata - Strictly Rhythm. W 1994 pojawił się "Witch Doctor" który był jego pierwszym prawdziwym hitem. House Armanda powstawał na hip-hopowych regułach: był twardy, oparty na mocnym beacie i basie. I podobnie jak pierwotny hip hop - eklektyczny.

Łączenie techno z disco nie było dla niego poronionym pomysłem - przeciwnie, z czasem do swojej muzycznej mikstury włączał nowe style. Ale najbardziej stał się znany dzięki remiksom cudzych utworów. Umiejętność przekształcania dowolnego nagrania w solidny hard house przyniosła mu sławę, klientów i pieniądze. Kiedy w 1996 roku wydał album "Old School Junkies" przeszedł on właściwie niezauważony, może z wyjątkiem singlowego przeboju "Funk Phenomena". Za to remiksy "Spin Spin Sugar" Sneaker Pimps, "Sugar Is Sweeter" CJ Bollanda i przede wszystkim "Professional Widow" Tori Amos, spowodowały, iż stał się prawdziwą gwiazdą. Później remiksował wszystkich, od Rolling Stones, poprzez Real McCoy, 2 Unlimited i Janet Jackson po Puff Daddy'ego i Prodigy.
Jego autorski album, który ukazał się rok później, został zignorowany i potraktowany jako wybryk. "Enter The Meat Market" zawierał bowiem instrumentalny hip-hop. Dopiero następna produkcja została owacyjnie przyjęta na - głównie europejskich - parkietach. Chodzi o płytę "2Future4U", a właściwie o znajdujących się na niej hitach "You Don't Know Me" i "Flowers". Big-beatowy "Rock Da Spot" , minimalowy "Necessary Evil" czy house'owy - ale z ponurym, tech-stepowym basem "Alienz" potraktowano z przymrużeniem oka. Z wydanym w tym roku albumem "Killing Puritans" jest tak samo - na Ibizie grywane jest "Flyaway Love", ale "Breakdancers Call" albo "Little Black Spiders" to już muzyka dla innych odbiorców.

Armand Van Helden nadal postrzegany jest poprzez pryzmat house'u, remiksów i "U Don't Know Me". Nieważne, iż tekst tego hitu, jest adresowany do odbiorców jego muzyki: "Nie znacie mnie", a jemu samemu podoba się w nim najbardziej to, że brzmi jak utwór surowy, niedokończony: "The best shit is the raw shit. I'm a raw individual. I live raw, I'm a minimalist" (Jockey Slut). Ten cytat pozostawmy bez tłumaczenia. Za to spróbujmy odbrązowić wizerunek didżeja - gwiazdora.
Jak to się stało, że producent związany z nowojorskim muzycznym undergroundem brał na warsztat nagrania niezależnie od ich charakteru i stylistyki? Otóż tworzenie remiksów traktował jako zwyczajną komercyjną działalność - przerabiał wszystkie taśmy, które dostarczał jego menadżer. Poza tym większość europejskich wykonawców, których produkcje remiksował, była mu zupełnie nieznana - Sneaker Pimps i Jimmy Sommerville byli dla niego bez różnicy... Sposób pracy AVH również nie przypomina reguł rządzących house'm. Styl ten od strony technicznej nie interesował go, jako zbyt ograniczony. Od samego początku używał głównie samplera, nic dziwnego, że bardzo zafascynował drum'n'bass, a typowe dla tego gatunku techniki, strukturę nagrań, brzmienia itd. zaczął wykorzystywać w house'owych numerach i remiksach. Odradzano mu to i twierdzono, że nikt nie będzie zainteresowany takim house'm. Stało się inaczej.

Swoimi wersjami "Spin Spin Sugar" i "Sugar Is Sweeter" nie tylko zyskał sobie popularność, ale też zainspirował twórców brytyjskiego speed garage. Jednak, kiedy później zaczęto określać go ojcem chrzestnym tego gatunku, powtarzał, że pierwsze płyty z speed garage nagrywało LFO dla Warp! I oczywiście uważa, że sam z garage nie ma nic wspólnego, a jego eksperymenty z d'n'b mają zupełnie odmienny charakter. Inna kwestia, to ceny remiksów "made by AVH". W czasie gdy pracował nad "Enter The Meat Market", chciał mieć spokój i ustalił ze swoim menadżerem zaporową stawkę za remiks w wysokości 30 tysięcy dolarów, aby zniechęcić potencjalnych klientów. Bez skutku. Dalsze podwyżki niewiele pomogły i w ten sposób za jedno przerobione nagranie otrzymywał 50 tysięcy... Jednak ostatnio całkowicie zaprzestał przerabiania cudzych nagrań i nie zgadza się też na majstrowanie przy własnych. Zorientował się, że teraz większość starych utworów, można znaleźć tylko w wersjach zremiksowanych, a te nie interesują go. Uważa, że dobre nagrania nie wymagają żadnych przeróbek...
Jak na gwiazdora przystało, Van Helden mieszka w sporym apartamencie na Manhattanie, a na zdjęciach prezentuje się zwykle modnie ubrany i obwieszony biżuterią. Jednak jego garderoba jest sponsorowana przez firmę Ecko, której po prostu robi reklamę (zapewne dlatego, że sam pragnie projektować dla niej kreacje...). A jego mieszkanie wyposażone jest bardzo skromnie. Mieszka w pomieszczeniu, które stanowi jego studio nagraniowe, wyposarzone w niezbędny sprzęt i sofę, na której sypia. Pozostałe pokoje wypełnione są głównie półkami z tysiącami płyt. Oprócz sypialni nie ma też kuchni - jada w tanich restauracjach, do których chodzi pieszo - samochodu jak dotychczas nie zakupił.

Brak miłości do pieniędzy nie oznacza jednak identyfikowania się z muzycznym podziemiem, które uważa za zbyt jednostronne i ograniczone, a samych "undergroundowców" za purytanów nienawidzących wszystkiego, czego nie rozumieją. Zamykanie się na jakiekolwiek gatunki muzyki i brak znajomości jej historii to według Van Heldena niewybaczalny błąd. Przyznaje się do tego, że kiedyś też słuchał tylko hip-hopu i house'u, ale w końcu dotarło do niego, że w muzyce dzieje się też wiele innych rzeczy. Teraz każdą niedzielę spędza w sklepach płytowych nadrabiając zaległości (od Briana Eno i Fletwood Mac po muzykę latynoską, reggae i metal): "Jeśli ktoś nie jest otwarty na inne style, to jest to zwykły mainstream a nie żaden underground. Wszystko stało się posegregowane - słuchacze dzielą się na zamknięte społeczności. Jedno tempo, każda nowa płyta podobna do poprzedniej" (Jockey Slut). Być może dla mieszkającego w Nowym Jorku artysty (sam nie uważa się za muzyka), który zwiedził kawał świata, a jego rodzice to urodzony w Holandii Indonezyjczyk i pochodząca z Libanu Francuzka, różnorodność jest czymś naturalnym. Ale jego opinia o undergroundzie nie jest czczą gadaniną, wystarczy posłuchać płyt AVH w całości, a nie tylko singlowych hitów.

Kiedy stał się popularny w house'owych klubach, nie zrobiło to na nim wrażenia: "Mogę grać dla 25 tysięcy osób, wszyscy będą wydzierać się z zachwytu i rwać sobie włosy głowy - nie rusza mnie to. Nie jestem showmanem i nie lubię przedstawień - żadnych przedstawień" (DMA Magazine). Od blisko trzech lat praktycznie nie zajmuje się didżejką, z wyjątkiem kilku imprez, na których zagrał (np. pamiętny "pojedynek" z Normanem Cookiem). Główny powód to wspomniany już "underground", a z drugiej strony hedonizm panujący w superklubach: "Ludzie dookoła wydają się mieć do powiedzenia tylko tyle - 'Wszystko czego pragnę, to łyknąć ecstasy i szaleć przy Digweedzie i Sashy - oto całe moje życie'. Zupełnie oderwali się od rzeczywistości, żyją w tym cudownym bąbelku, który sobie stworzyli - nienawidzę ich" (Sonicnet)

Obecnie związany jest kontraktem z brytyjskim ffrr, ale w Stanach nie podpisał umowy z żadną wytwórnią. Tam płyty wydaje poprzez własną firmę - Armed. Zrezygnował też z promocji - nie wydaje pieniędzy na reklamy. A wideo do "U Don't Know Me" zrealizował za śmieszną, jak na jego możliwości, kwotę 20 tysięcy dolarów. Kontakty z ffrr również nie układają się po myśli wytwórni, która widzi w Van Heldenie potencjalnego następcę Chemical Brothers czy Fatboy Slima. Amerykańskie stacje radiowe także nie przepadają za AVH, ponieważ oskarża je o ignorowanie niezależnej muzyki i łapownictwo. Nie omieszkał nawet porównać szefów wielkich wytwórni płytowych i mediów do Hitlera i Pol Pota, robiących ludziom wodę z mózgów i planujących podbój świata...

Najnowsza płyta Van Heldena jest kolejnym przykładem jego wojowniczej postawy. Sam tytuł - "Killing Puritans", kontrowersyjna okładka i gorzkie monologi poprzedzające niektóre nagrania mają skłaniać do myślenia: "Jeśli ludzie tacy jak ja nie będą próbowali powstrzymać tego, co się dzieje, wszyscy będziemy tumanieni, a prawnicy, politycy i media będą rządzić planetą" (Sonicnet). Czy DJ i producent jest w stanie cokolwiek zmienić? Van Helden uważa, że tak, gdyż muzyka taneczna ma wpływ na młodzież i powinien on zostać odpowiednio wykorzystany. Nazwa jego oficyny - Armed (ang. uzbrojony), ma sugerować, że DJ-e "uzbrojeni w płyty" mają rzucać je na parkiety niczym bomby... Rzeczywiście, numery AVH bombardują z klubowych sound systemów, ale czy z zamierzonym skutkiem?

Jednak artysta nie zraża się. Zaraz po zabiciu purytanów zabrał się za kolejny album - wciąż jeszcze house'owy... Ma on być gotowy już w październiku i firmowany będzie nazwą Ghandi-Khan, do której AVH przywiązuje duże znaczenie. Połączenie taktycznego geniuszu i bezwzględności Dżyngis-chana z intelektem i siłą (s)pokoju Ghandiego - w takiej widzi się roli.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cha cha	Armand Van Helden	07.1996	180[1]	-	Logic LUK 083	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden][10[11].Hot Disco/Dance;Logic 59 042 12"]
The funk phenomena	Armand Van Helden presents Old School Junkies Pt.2	03.1997	38[9]	-	ZYX ZYX 8523U8	[written by Armand Van Helden, Method Man][Produced By Armand Van Helden]
Witch doctor	Armand Van Helden	08.1997	79[1]	-	ZYX ZYX 86628	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden][3[15].Hot Disco/Dance;Strictly Rhythm 12 295 12"]
Ultrafunkula	Armand Van Helden	11.1997	46[4]	-	FFRR FCD 317	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden]
Flowerz	Armand Van Helden	01.1999	108[6]	-	FFRR FCD 361
You don' t know me	Armand Van Helden feat Duane Harden	02.1999	1[1][36]	-	FFRR FCD 357	[platinum-UK][written by Duane Harden,Armand van Helden,Kossi Gardner][Produced By Armand Van Helden][2[20].Hot Disco/Dance;Armed 002 12"]
Flowerz	Armand Van Helden feat Roland Clark	02.1999	89[1]	-	White Label DJAH 4	[written by Armand van Helden, Roland Clark][Produced By Armand Van Helden]
Koochy	Armand Van Helden	05.2000	4[12]	-	FFRR FCD 379	[written by Armand van Helden, Gary Numan][Produced By Armand Van Helden]
Full moon	Armand Van Helden Feat. Common	07.2000	133[2]	-	Armed ZARM 12 [US]	[written by Armand Van Helden, James Bedford, Lonnie Lynn][Produced By Armand Van Helden]
Why can' t you free some time	Armand Van Helden	08.2001	34[9]	-	London FCD 402	[written by Armand Van Helden, Dave Mason][Produced By Armand Van Helden]
You can' t change me	Roger Sanchez feat Armand Van Helden & N' dea Davenport	12.2001	25[4]	-	Defected DFECT 41	[written by Roger Sanchez, Armand Van Helden, N'Dea Davenport][Produced By Armand Van Helden,Roger Sanchez]
Hear my name	Armand Van Helden featuring Spalding Rockwell	05.2004	34[20]	-	Southern Fried ECB 64CDS	[written by Armand Van Helden, Mary Louise Platt and Nicole Lombardi][Produced By Armand Van Helden]
My my my	Armand Van Helden	09.2004	15[46]	-	Southern Fried ECB 67CD	[platinum-UK][written by Barry Mann, Cynthia Weil, Armand van Helden, Gary Wright, Andreas S. Jensen, Joe Killington][Produced By Armand Van Helden]
Into your eyes	Armand Van Helden	07.2005	48[12]	-	Southern Fried ECB 78CDS	[written by Armand Van Helden,Andy Taylor][Produced By Armand Van Helden]
When the lights go down	Armand Van Helden	10.2005	70[5]	-	Southern Fried ECB 85CDS	[written by Armand Van Helden ,Nick Gilder, James McCulloch][Produced By Armand Van Helden]
Sugar	Armand Van Helden	03.2006	103[2]	-	Southern Fried Records ECB 94	[written by Jessy Moss, Armand Van Helden]
My my my	Armand Van Helden featuring Tara McDonald	06.2006	12[31]	-	Southern Fried ECB 97	[written by Andreas S Jensen, Armand Van Helden, Wright, Joe Killington, Mann, Weil][Produced By Andreas S Jensen]
Touch Your Toes	Armand Van Helden featuring Featuring Fat Joe And Bl	03.2007	145[3]	-	Southern Fried ECB 108	[written by Armand Van Helden, Joseph Cartagena, Bryan LaMontagne][Produced By Armand Van Helden]
NYC Beat	Armand Van Helden	05.2007	22[9]	-	Southern Fried ECB 113	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden]
I Want Your Soul	Armand Van Helden	08.2007	38[5]	-	Southern Fried ECB 125	[written by China Burton,Nick Straker][Produced By Armand Van Helden]
Je t'aime	Armand Van Helden	01.2008	163	-	Southern Fried ECB 137	[written by Eddie Smith, Armand Van Helden, Kenny Jason, Nicole Roux][Produced By Armand Van Helden]
Bonkers	Dizzee Rascal and Armand van Helden	05.2009	1[2][37]	-	Dirtee Stank STANK 005CDS	[written by Dizzee Rascal, Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
2 future 4 U EP	Armand Van Helden	12.1998	92[1]	-	FFRR FX 354
2 future 4 U	Armand Van Helden	04.1999	22[6]	-	FFRR 5560902	[silver-UK][produced by Armand Van Helden,Neil Pettricone]
Killing puritans	Armand Van Helden	06.2000	38[1]	-	FFRR 8573833192	[produced by Armand Van Helden]
You Don't Know Me: The Best of Armand Van Helden	Armand Van Helden	10.2008	41[2]	-	Rhino/UMTV 5312525	[produced by Armand Van Helden]

środa, 24 września 2025

Rob Zombie

Od 20 lat Rob Zombie tworzy dziwny rodzaj muzyki w świecie rocka, zaczynając od 1985 roku kiedy
to powstał White Zombie. Zespół ten był dziwaczną mieszanką hardcore'u z punkową agresją i z Lower East Side - sztuka zniszczenia i grzmotu hard rocka. Jakby tego było mało pan Zombie dokłada jeszcze swoje zamiłowanie do klasyki horrorów, fantastyki naukowej, śmieci kultu gorącego penisa i wszystkie inne rzeczy z ciemnej strony.Zombie nadzorował każdy aspekt rozwoju grupy od jej wczesnych niezależnych produkcji po wielkie albumy. To on wymyślił wizualny styl kapeli i zaprojektował wszystko: okładki albumów, t-shirty, sceny podczas koncertów i teledyski. To się stało jego obsesją: "Nigdy nie patrzyłem na to jak na pracę. Kocham robić wszystko". nalega Zombie. "Kto inny może zrozumieć moją wizję?" Po pięciu niezależnych produkcjach, wysiłki Zombie'go się opłaciły. W 1990 roku podpisali kontrakt z Geffen Records.

Debiutancka płyta White Zombie, zatytułowana "La Sexorcisto: Devil Music Vol. 1", została wydana w 1991 roku. Tourne trwało długo i było ciężkie. Grając więcej niż 350 koncertów zespołowi w końcu udało się wybić. Album został nominowany do Grammy za utwór "Thunder Kiss '65" i rozszedł się w 2 milionach kopii.

W 1995 roku White Zombie powrócił z Astro - Creep: 2000, który to album znalazł się na Billboard Top Ten i pozostał tam przez dwa miesiące. Przez 89 tygodni zajmował mocne miejsce w Top 200. Astro - Creep: 2000 dał światu "More Human Than Human" - nominacja Grammy na hit.
Również w 1995 roku Rob Zombie wygrał nagrodę MTV Video Music Award dla Best Hard Rock Video za nakręcony własnoręcznie teledysk do "More Human Than Human". Wkrótce po tym Astro-Creep: 2000 otrzymał potrójna platynę.
"Supersexy Swingin' Sounds" - album z remixami utworów z "Astro-Creep", również zyskał uznanie i otrzymał platynę.

Podczas tournee promujące Astro - Creep, które wiło się dookoła świata, Zombie znalazł czas na kilka specjalnych projektów. Na pierwszy ogień poszedł duet z jego dziecięcym idolem - Alice Cooperem, nagrali utwór do ścieżki dźwiękowej serialu "The X-Files". Zombie tak wspomina tą współpracę: "Praca z Alice była spełnieniem marzeń. Nasz utwór nosi nazwę "The Hands Of Death", został nominowany do Grammy. To było przeciwieństwem mojej propozycji, utworu "I'm Your Boogieman", który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu "The Crow: City Of Angeles".

Zombie będąc nadal na tournee rozpoczął współpracę z twórcą "Beavis And Butt-head" - Mike'm Judge i pomagał mu w tworzeniu kluczowych scen do filmu "Beavis And Butt-head Do America". Zombie zaprojektował klasyczną scenę halucynacji między koncertami. "Mike szukał pomysłu na halucynacje Beavis'a", wspomina Zombie. "Chciał coś w stylu rockowego teledysku. Zasugerowałem mu, że Beavis powinien iść do piekła. Mike'mu spodobał się ten pomysł". Dla wielu ta scena jest najważniejsza w filmie.

Zombie był poszukiwany przez nikogo innego jak przez The King Of All Media - Howard'a Sterna. Stern chciał stworzyć w duecie z nim utwór dla swojego nowego filmu - "Private Parts". "Byłem wielkim fanem Howard'a kiedy miałem około 18 lat" - mówi Zombie, " Tak więc praca z nim była honorem i przyjemnością". Współpraca zrodziła "The Great American Nightmare", ten utwór stał się melodią przewodnią zarówno dla Stern'a jak i dla Zombie. Tymczasem ścieżka dźwiękowa do "Private Parts" otrzymała platynę.

Następnym planem Zombiego było wydanie jego najbardziej ambitnej płyty od czasów "Hellbilly Deluxe": 13 Tales Of Cadaverous Cavorting Inside The Spookshow International. Produkcją płyty zajął się Scott Humphrey (Metallica, Motley Crue) jak i Rob Zombie. Praca nad albumem rozpoczęła się w sierpniu 1997 roku, a ukończyła 12 miesięcy później. Płyta "Hellbilly Deluxe" (wydana 25 sierpnia 1998 roku) jest dziką muzyką i wizualną podróżą przez zły, szalony, obłąkany świat Rob'a Zombie. "To nie jest żaden mały, pobłażający sobie album napełniony jęczeniem o głębokich uczuciach" oświadcza Zombie. "To jest rozwinięta wściekła bestia - całkowita ekstrawagancja Zombie".

"Hellbilly Deluxe" wszedł do tabel Billboard na 5 miejsce. Wkrótce po tym Rob wyruszył na trasę koncertową w celu promowania albumu. Były to jedne z największych koncertów w historii muzyki rock. Pozostawały w pamięci dzięki efektom świetlnym, dźwięku, wideo i pirotechnice.
Przez następny rok Zombie grał dla ponad miliona fanów na całym świecie i sprzedał płytę "Hellbilly Deluxe" w ponad 3 milionach kopii. Album uzyskał potrójną platynę, a utwór "Superbeast" został nominowany przez Grammy za najlepsze wykonanie hard rock.

W drodze powrotnej została wydana płyta z remixami utworów z "Hellbilly Deluxe", którą nazwano American Made Music To Strip By. Ta płyta zawiera utwory, które mogliśmy usłyszeć w filmach "The Matrix" i "End Of Days".
W lecie 2000 roku Zombie napisał i nagrał utwór zatytułowany "Scum Of The Earth" dla ścieżki dźwiękowej do filmu "Mission Impossible: 2". Płytę z muzyką do filmu sprzedano w ponad trzy milionach kopii na całym świecie.

Również w tym samym roku rozpoczęły się prace nad scenariuszem i reżyserią debiutanckiego filmu Rob'a Zombie - "House Of 1000 Corpses" dla Universal Studios. W filmie wystąpili kultowi aktorzy jak: Academy Award Nominee Karen (Five Easy Pieces, Nashville) Black, Sid (Spider Baby, Shaft) Haig i Michael J. (Bonnie and Clyde) Pollard. Prace nad filmem rozpoczęto w kwietniu 2000 roku, ale szybko Universal Studios stwierdziło, że "to zbyt mroczny i niepokojący film jak na założenia dystrybucyjne korporacji".

Trzy lata później horror został wydany przez Lions Gate Entertainment i natychmiast zyskał renomę kultowego. Film zarobił ponad 13 milionów dolarów, a sam Zombie jako reżyser zyskał wielu fanów.
Zaraz po sfilmowaniu filmu Zombie wrócił do studia by pracować nad albumem nawiązującym do filmu. Tak powstał "The Sinister Urge". "Powrót do studia był ulgą po ciężkiej pracy na planie filmowym", wspomina Rob. Pracą nad albumem kolejny raz zajął się Scott Humphrey, który zaprosił imponującą ilość gości: Ozzy Osbourne, ex-Motley Crue perkusista Tommy Lee, gitarzysta Slayer - Kerry King oraz DJ Lethal z The Beastie Boys' Mix Master Mike. Album otrzymał platynę.
Z powodu sukcesu "House Of 1000 Corpses" Zombie postanowił napisać scenariusz do drugiej części filmu. Rob kolejny raz miał stanąć za kamerą. Datę premiery filmu przewidywano na wiosnę 2004 roku.

Zombie nie lubi się nudzić, dlatego też współpracując z MVCreations i CrossGen Entertainment zabrał się za tworzenie swojego pierwszego tomiku komiksów - horrorów. Seria nosi tytuł "Rob Zombie's Spookshow International" (w sprzedaży od 29 października 2003 roku) Zombie współpracował także z Steve'm Niles (twórca "30 Days Of Night") dla Dark Horse Comic Company.
Następnym krokiem Zombie'go było nagranie utworu "The Man Without Fear" do filmu Dare Devil jak i "ReLoad" na potrzeby Matrix 2 Reloaded.

23 września 2003 roku Rob Zombie wydaje swoje pierwsze "Best Of". Płyta nosi nazwę "Greatest Hits: Past, Present and Future". Razem z płytą sprzedawana jest płyta DVD z 10 teledyskami nakręconymi przez samego Zombie'go. Na płycie możemy usłyszeć od wczesnych utworów White Zombie po najlepsze utwory solowej kariery Rob'a.
W 2006 roku ukazała się kolejna płyta Roba Zombie, pod tytułem "Educated Horses".

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dragula/Halloween (She Get So Mean)	Rob Zombie	12.1998	44[5]	116[8]	Geffen GFS 22367	[gold-UK][Written-By - Rob Zombie,Scott Humphrey ][Producer - Rob Zombie,Scott Humphrey]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hellbilly Deluxe	Rob Zombie	09.1998	37[5]	5[66]	Geffen 25 212	[3x-platinum-US][silver-UK][Producer - Scott Humphrey, Rob Zombie]
American Made Music to Strip By	Rob Zombie	11.1999	179	38[6]	Geffen 069490499 2	[Producer - Scott Humphrey]
The Sinister Urge	Rob Zombie	01.2001	108[2]	8[36]	Geffen 493 147	[platinum-US][Producer - Scott Humphrey,Rob Zombie]
Past, Present & Future	Rob Zombie	10.2003	165[1]	11[26]	Geffen 001041	[platinum-US][silver-UK][Producer - Scott Humphrey]
Educated Horses	Rob Zombie	03.2006	90[2]	5[20]	Geffen 9852647 [UK]	[Producer - Scott Humphrey,Rob Zombie]
The Best Of Rob Zombie: 20th Century Masters The Millennium Collection	Rob Zombie	10.2006	-	166[2]	Geffen 0007870	[gold-US]
Zombie Live	Rob Zombie	11.2007	-	57[2]	Geffen 060255767079 [UK]	[Producer -Rob Zombie, Scott Humphrey]
Hellbilly Deluxe 2	Rob Zombie	02.2010	65[1]	8[12]	Roadrunner RR 77922 [UK]	[Producer -Rob Zombie]
Mondo Sex Head	Rob Zombie	08.2012	-	45[1]	Spinefarm 3711396 [UK]	[Producer - Jason Bentley]
Venomous Rat Regeneration Vendor	Rob Zombie	05.2013	33[2]	7[11]	Zodiac Swan 3727759 [UK]	[Producer -Bob Marlette]
Spookshow International: Live	Rob Zombie	03.2015	-	118[1]	Zodiac Swan 0022733	[Producer - Rob Zombie]
The Electric Warlock Acid Witch Satanic Orgy Celebration Dispenser	Rob Zombie	05.2016	25[1]	6[4]	UMC 4741798 [UK]	[Producer -Zeuss]
The Lunar Injection Kool Aid Eclipse Conspiracy	Rob Zombie	03.2021	24[1]	9[2]	Nuclear Blast 0727361581022 [UK]	[Producer -Zeuss]

środa, 5 lutego 2025

Static Revenger

Dennis White, znany również jako Latroit i Static Revenger, jest amerykańskim producentem muzyki elektronicznej,autorem tekstów i DJ-em.W 2018 roku zdobył nagrodę Grammy w kategorii Best Remixed Recording, Non-Classical za remiks utworu „You Move”, pierwotnie autorstwa Depeche Mode.

Jako Static Revenger jest najbardziej znany z podwójnej platynowej płyty ARIA „I Like That” i „Happy People”, która została wymieniona przez Fatboy Slim na Beatport jako jedno z 10 najlepszych nagrań muzyki tanecznej dekady. Jako artysta, autor i producent ma na swoim koncie ponad 3,5 miliona sprzedanych płyt na całym świecie oraz siedem remiksów numer jeden na liście Billboard Club dla takich artystów jak Swedish House Mafia i Hans Zimmer. Zanim zaczął używać pseudonimu „Static Revenger”, Dennis White rozpoczął karierę w muzyce tanecznej, gdy poznał Kevina Saundersona z zespołu techno z Detroit Inner City. Został zatrudniony jako dyrektor muzyczny trasy koncertowej Inner City „Big Fun” w latach 1989–1990 i podpisał kontrakt jako jeden z pierwszych artystów w KMS Records, wytwórni płytowej Saundersona.

Po zakończeniu trasy koncertowej Big Fun założył alternatywny zespół popowy Charm Farm w Detroit w stanie Michigan. Charm Farm wydał album Pervert w Mercury Records, odnosząc niewielki sukces dzięki singlowi „Superstar” (89. miejsce na amerykańskiej liście przebojów w 1996 r.) i występując z artystami z Detroit, od Kid Rocka i Insane Clown Posse po Juana Atkinsa i Richiego Hawtina. Oprócz bycia artystą i producentem, White komponuje dla telewizji i filmu. Współtworzył „The Zing” z Adamem Sandlerem, w którym śpiewali Sandler, Selena Gomez, CeeLo Green i Andy Samberg, i był motywem przewodnim filmu Hotel Transylwania wytwórni Sony Pictures, który zadebiutował na pierwszym miejscu w kasie biletowej w USA.

W 2013 roku Dim Mak Records, którego właścicielem jest Steve Aoki, wydało „Back Off, Bitch!”

Jako Latroit, White wydał nagrania z Idrisem Elbą, Inner City, Samem Sparro i Le Youth. Remiksował również nagrania dla Depeche Mode, Deadmau5 i Nile'a Rogersa. Remiks utworu „You Move” zespołu Depeche Mode autorstwa Latroita zdobył nagrodę Grammy 2018 w kategorii „Najlepsze zremiksowane nagranie (nieklasyczne)”. Singiel Latroit, „Nice”, został zaprezentowany w uznanej przez krytyków globalnej kampanii Apple Phone XR. W 2024 roku Latroit współpracował z południowoafrykańskim chórem Soweto Gospel Choir i Simonem Lewickim, znanym również jako Groove Terminator, nad albumem „History of House”, który na nowo interpretuje klasykę muzyki house przez pryzmat muzyki zuluskiej i gospel. Album zawiera nowe interpretacje popularnych klasyków muzyki dance i pop, takich jak „Ride Like The Wind” Christophera Crossa, „Good Life” zespołu Inner City i „Everybody's Free (To Feel Good)” Rozalla.

W wywiadzie dla Ari Shapiro z NPR, White stwierdził: „Naszą misją, ideą projektu było przywrócenie muzyki tanecznej, która jest niezaprzeczalna - zachodniej muzyki tanecznej, która jest niezaprzeczalnie muzyką afroamerykańską, do afrykańskiego projektu, a następnie ponowne wyeksportowanie jej do świata z afrykańskiej perspektywy. To było pierwotne oświadczenie misji projektu”. „History of House” zostało sklasyfikowane na 10. miejscu w rankingu 30 najlepszych albumów 2024 roku według KCRW.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happy People	Static Revenger	07.2001	23[3]	-	Incentive/Rulin CENRUL 1	[written by D.Schommer, D White, S.Hollander][produced by Static Revenger]