George Goldner

 

George Goldner (ur. 9 lutego 1918r -zm. 15 kwietnia 1970r) był amerykańskim producentem
i promotorem płyt, który odegrał ważną rolę w ugruntowaniu popularności rock and rolla w latach 50-tych XX wieku, nagrywając i promując wiele zespołów i płyt, które przemawiały do ​​młodych ludzi bez względu na rasę. Wśród artystów, których odkrył, byli Crows, Frankie Lymon and the Teenagers oraz Little Anthony and the Imperials. Założył (lub pomógł założyć) wiele wytwórni płytowych, w tym Tico, Rama, Gee, Roulette, End, Gone i Red Bird. Mówiono o nim, że „odkrył więcej talentów, zarówno przed mikrofonem, jak i za kulisami, niż większość producentów jest w stanie nagrać przez całe życie. Co więcej, w ciągu kolejnych dekad znaczna część muzyki nagranej i wydanej przez Goldnera zachowała zadziwiający urok dla pokoleń słuchaczy”.[

  Goldner urodził się w żydowskiej rodzinie w 1918 roku. Jego matka, Rose, pochodziła z Polski, a ojciec, Adolph, pochodził z Austrii. On i jego dwie siostry dorastali w dzielnicy Turtle Bay we wschodniej części Nowego Jorku i uczęszczał do liceum Stuyvesant. Jeszcze w szkole pracował w weekendy jako kelner w hotelu Shelton, gdzie jego ojciec również pracował, zajmując się nabywaniem umeblowanych kamienic. Później Goldner pracował w branży odzieżowej, a następnie otworzył sieć sal tanecznych w Nowym Jorku i New Jersey.

  Kluby taneczne Goldnera rozkwitły pod koniec lat 40-tych XX wieku, w okresie mody na muzykę latynoską, którą Goldner uwielbiał. W 1948 roku założył swoją pierwszą wytwórnię płytową, Tico Records, której nazwa pochodzi od piosenki „Tico-Tico”. Firma nagrywała i dystrybuowała muzykę takich artystów jak Tito Puente, Joe Loco i Machito, stając się najważniejszą wytwórnią muzyki latynoskiej i przyczyniając się do integracji muzyki z głównym nurtem popu, zwłaszcza poprzez muzykę mambo. Widząc, że jego kluby odwiedza coraz więcej afroamerykańskich bywalców, Goldner postanowił w 1953 roku założyć nową wytwórnię Rama, która nagrywała jazz, zespoły wokalne i muzykę R&B. Jednym z jego pierwszych albumów wydanych dla tej wytwórni był „Gee” zespołu The Crows. Płyta wkrótce znalazła się na szczycie listy przebojów R&B, ale - ku zaskoczeniu Goldnera i innych - została również kupiona przez białych nastolatków, którzy coraz częściej słuchali dotychczas „czarnych” stacji radiowych, i osiągnęła 14. miejsce na liście przebojów pop.

 Ten sukces, jako „pierwszego singla R&B, którego znaczną część sprzedaży i sukcesów na listach przebojów zapewniły zakupy białych nastolatków”, sprawił, że niektórzy określają go mianem „pierwszej płyty rock and rollowej”. Ponieważ stacje radiowe odtwarzały tylko kilka płyt każdej wytwórni, Goldner założył również Gee Records i od razu odniósł sukces z zespołem Cleftones. Zatrudnił również Richarda Barretta, wokalistę innej grupy doo-wop, Valentines, jako swojego asystenta produkcji. Pracowali głównie w studiu nagraniowym Bell na Manhattanie. Chociaż Goldner nie umiał czytać nut, miał słuch do rock and rolla i pełnił funkcję producenta większości nagrań dla swoich wytwórni. Jerry Leiber powiedział, że miał gust czternastolatki i że jeśli chodzi o sprzedaż i promocję, Goldner był mistrzem. Promując swoje płyty, czasami dawał napiwki lub płacił DJ-om w stacjach radiowych, aby promować płyty swoich wytwórni. Ta praktyka, znana jako payola, była szeroko rozpowszechniona. Według jednego ze źródeł: „W studiu Goldner i jego prawa ręka, Richard Barrett… mieli wielopłaszczyznowe zadania: znaleźć odpowiednią tonację i „groove” do utworu; współpracować z muzykami w celu stworzenia „głównej” aranżacji; zachęcać i kontrolować młodych, często niedoświadczonych wokalistów podczas ich pierwszych wizyt w studiu nagraniowym; nadzorować równowagę wokalną, ustawiając wokalistów w odpowiedniej odległości od mikrofonu; bacznie obserwować czas (sesje tradycyjnie trwały trzy godziny, po których zaczynała się dogrywka); i, co najważniejsze, rozpoznawać magiczne „najlepsze ujęcie”, które ostatecznie trafiało do nastolatków kupujących płyty”. 

Goldner podpisał kontrakt i nagrał Frankie Lymon and the Teenagers, którego piosenka „Why Do Fools Fall in Love” również stała się hitem na początku 1956 roku, tym razem odnosząc międzynarodowy sukces.Do tego czasu Goldner - który był nałogowym hazardzistą i często musiał spłacać swoje długi - sprzedał połowę swoich udziałów w wytwórniach Tico, Rama i Gee Joe Kolsky’emu, współpracownikowi właściciela klubu i dystrybutora szaf grających Morrisa Levy’ego, który podobno miał powiązania z mafią. Goldner założył również wytwórnię Luniverse z Billem Buchananem i Dickiem Goodmanem, aby wydawać nowatorskie płyty.  

W 1956 roku jej debiutancki album, „The Flying Saucer”, zapoczątkował ideę płyt typu „break-in” lub „mashup”, zawierających fragmenty popularnych piosenek przeplatane mówionym komentarzem „aktualnościowym”, i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. W styczniu 1957 roku Goldner, Kolsky i Levy założyli Roulette Records, ale wkrótce potem Goldner sprzedał Levy'emu swoje udziały w firmie, a także pozostałe udziały w Tico, Rama i Gee. W ich miejsce założył dwie kolejne wytwórnie, End i Gone, obie dystrybuowane przez organizację Roulette Morrisa Levy'ego. 

Obie wytwórnie dostarczyły hitów zespołom doo-wop. Wytwórnia End odniosła sukces dzięki utworom „He's Gone” i „Maybe” zespołu Chantels; „Tears on My Pillow” Little Anthony and the Imperials; a w 1959 roku „I Only Have Eyes For You” zespołu Flamingos. Pierwszy utwór wydany przez Gone, „Don't Ask Me To Be Lonely” zespołu Dubs, również okazał się hitem, a wytwórnia miała kolejne przeboje z Ralem Donnerem. Goldner nagrał również dla Gone utwory Isley Brothers, Four Seasons i Johnny'ego Riversa. 

  W 1958 roku Goldner zatrudnił młodego Artiego Rippa (który później założył własne wytwórnie płytowe i jako pierwszy podpisał kontrakt z Billym Joelem i był jego producentem solowym) jako swojego „gofera”. Goldner nauczył Rippa zasad tworzenia i dystrybucji muzyki, w tym struktury kontraktu płytowego, obsługi studia i emisji płyty w radiu.Na początku lat 60-tych Goldner sprzedał swoje wytwórnie End and Gone Levy'emu i przez pewien czas pracował jako producent muzyczny w Roulette.

  W 1960 roku Goldner założył w Nowym Jorku wytwórnię Goldisc Records. Wytwórnia miała wielu znanych artystów, w tym Ivory Joe Huntera, Little Richarda i grupę wokalną The Temptations. Po pewnych sukcesach na początku lat 60-tych, wytwórnia w 1964 roku napotkała trudności finansowe i w kolejnych latach popadła w stan uśpienia. Jej aktywa zostały przejęte przez Timeless Entertainment w 1978 roku. Pod nowym kierownictwem Goldisc wznowił setki płyt winylowych z lat 50. i 60-tych XX wieku. 

 Ostatnia odnosząca sukcesy wytwórnia Goldnera, Red Bird Records (która miała spółkę zależną Blue Cat Records), została w rzeczywistości założona przez Jerry'ego Leibera i Mike'a Stollera. Goldner został wspólnikiem w firmie, promując wydawnictwa Red Bird, podczas gdy Leiber i Stoller zajmowali się produkcją. Firma odniosła sukces, produkując przeboje dla Dixie Cups, Shangri-Las i Ad-Libs. Jednak wytwórnia przetrwała zaledwie dwa lata, ponieważ Leiber i Stoller chcieli wycofać się z branży płytowej, albo z powodu różnic twórczych, albo gdy długi hazardowe Goldnera ponownie doprowadziły do ​​zaangażowania Morrisa Levy'ego. Po nieudanej próbie połączenia wytwórni z Atlantic Records, Leiber i Stoller sprzedali swoje udziały w Red Bird Records Goldnerowi w 1966 roku za 1 dolara. W tym czasie niekontrolowany nałóg hazardowy Goldnera sprawił, że wytwórnia znalazła się pod kontrolą mafii.

  Ostatnim przedsięwzięciem Goldnera było założenie krótko istniejącej wytwórni Firebird na początku 1970 roku.

 Śmierć Goldner zmarł na zawał serca 15 kwietnia 1970 roku w wieku 52 lat. 

Kompozycje George Goldnera na listach przebojów [with Frankie Lymon, Herman Santiago] 02/1956 Why Do Fools Fall in Love Frankie Lymon & the Teenagers 6.US/1.UK 02/1956 Why Do Fools Fall in Love The Diamonds 12.US 03/1956 Why Do Fools Fall in Love? Gale Storm 9.US 03/1956 Why Do Fools Fall in Love? Gloria Mann 59.US 08/1956 Why Do Fools Fall in Love Alma Cogan 25.UK 09/1967 Why Do Fools Fall in Love The Happenings 41.US 05/1972 Why Do Fools Fall in Love Ponderosa Twins 102.US 02/1973 Why Do Fools Fall in Love Summer Wine 103.US 10/1980 Why Do Fools Fall in Love Joni Mitchell 102.US 10/1981 Why Do Fools Fall in Love? Diana Ross 7.US/4.UK [with Morris Levy, Richard Barrett] 04/1956 I Want You to Be My Girl Frankie Lymon & the Teenagers 13.US 10/1956 The ABC's of Love Frankie Lymon & the Teenagers 77.US [with Herb Cox] 04/1956 Little Girl of Mine The Cleftones 57.US [solo] 03/1957 I'm Not a Juvenile Delinquent Frankie Lymon & the Teenagers 12.UK 03/1958 Every Night (I Pray) The Chantels 39.US 09/1969 Luna Trip Dickie Goodman 95.US [with Richard Barrett, Arlene Smith] 01/1958 Maybe The Chantels 15.US 12/1964 Maybe The Shangri-Las 94.US 04/1970 Maybe Janis Joplin 110.US 06/1970 Maybe The Three Degrees 29.US [with Arlene Smith] 03/1958 The Plea The Jesters 74.US [with Sonny Norton] 06/1958 I Love You So The Chantels 42.US [with Richard Barrett] 01/1965 I Want You to Be My Boy The Exciters 98.US [with Dickie Goodman] 05/1966 Batman & His Grandmother Dickie Goodman 70.US 06/1969 On Campus Dickie Goodman 45.US

Bob Hilliard

 Bob Hilliard (ur. jako Hilliard Goldsmith; ur. 28 stycznia 1918r -zm. 1 lutego 1971r) był
amerykańskim tekściarzem. Napisał słowa do piosenek: "Alice in Wonderland", "In the Wee Small Hours of the Morning", „Any Day Now”, „Dear Hearts and Gentle People”, "Our Day Will Come", „My Little Corner of the World”, „Tower of Strength” i "Seven Little Girls (Sitting in the Back Seat)". 

 Po ukończeniu szkoły średniej Hilliard rozpoczął pracę jako tekściarz w Tin Pan Alley. W wieku 28 lat odniósł swój pierwszy sukces sztuką „The Coffee Song”. W czasie swojej kariery na Broadwayu Hilliard skomponował udane ścieżki dźwiękowe do spektakli „Angel in the Wings” (1947) i „Hazel Flagg” (1953). Pracował również jako autor tekstów do muzyki filmowej do filmu „Alicja w Krainie Czarów” (1951). W tym czasie skomponował słowa do piosenki przewodniej, a także do „I'm Late” i niewykorzystanej piosenki Kota z Cheshire „I'm Odd”. W komedii „Living It Up” z 1954 roku znalazły się jego utwory „Money Burns a Hole in My Pocket” i „That's What I Like”. 

 Hilliard odniósł później sukces jako współkompozytor klasycznego utworu lat 60-tych „Our Day Will Come”. Utwór ten był hitem numer 1 na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA w 1963 roku, wyprodukowanym przez Ruby & the Romantics. W 1968 roku współtworzył również z Robertem Merseyem utwór „You Make Me Think About You”, którego instrumentalna wersja znalazła się w ostatnim filmie Doris Day, „With Six You Get Eggroll”, ale Doris Day nie zaśpiewała wersji wokalnej. Tę wersję śpiewał Johnny Mathis.Singiel Mathisa (zaaranżowany i dyrygowany przez Mersey'a) został wydany przez Columbia Records. Singiel osiągnął 35. miejsce na liście przebojów Easy Listening Chart magazynu Billboard.

  Hilliard przez dekady współpracował jako autor tekstów i kompozytor z wieloma innymi kompozytorami i autorami tekstów, w tym z Burtem Bacharachem, Carlem Sigmanem, Jule Styne, Mortem Garsonem, Sammym Myselsem, Dickiem Sanfordem (z domu Richard Young Sandford; 1896–1981), Miltonem DeLuggiem, Philipem Springerem, Lee Pockrissem i Sammym Fainem.

  Hilliard poślubił aktorkę Jacqueline Dalya w 1949 roku.Zmarł na zawał serca w swoim domu w Hollywood 1 lutego 1971 roku w wieku 53 lat.

 Nagrody i wyróżnienia Hilliard został pośmiertnie wpisany do Galerii Sław Autorów Piosenek w 1983 roku.

Kompozycje Boba Hilliarda na listach przebojów [with Walter Bishop] 11/1945 Surprise Party Johnny Mercer 16.US [with Dick Sanford & Sammy Mysels] 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Ray McKinley and His Orchestra 10.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Swing and Sway with Sammy Kaye 8.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Tony Pastor and His Orchestra 8.US [with Carl Sigman] 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Louis Prima 8.US 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Jack Smith 9.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Ray McKinley and His Orchestra 8.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Danny Kaye and the Andrews Sisters 3.US 01/1948 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Woody Herman and His Orchestra 15.US 02/1949 Careless Hands Swing and Sway with Sammy Kaye 3.US 03/1949 Careless Hands Mel Tormé 1.US 05/1949 Careless Hands Bing Crosby 12.US 05/1949 Careless Hands Bob and Jeanne 21.US 11/1967 Careless Hands Des O'Connor 6.UK [with Steve Nelson ] 05/1948 Bouquet of Roses Eddy Arnold 13.US 03/1949 Bouquet of Roses Dick Haymes 22.US [with Sammy Mysels] 11/1948 A Strawberry Moon (In a Blueberry Sky) Blue Barron and His Orchestra 20.US [with Sammy Fain] 11/1949 Dear Hearts and Gentle People Dinah Shore 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Bing Crosby 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Gordon MacRae 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Ralph Flanagan and His Orchestra 24.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Benny Strong and His Orchestra 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Dennis Day 14.US 11/1962 Dear Hearts and Gentle People The Springfields 95.US [with David Mann] 03/1950 Dearie Ethel Merman 12.US 03/1950 Dearie Jo Stafford and Gordon MacRae 10.US 03/1950 Dearie Lisa Kirk & Fran Warren 22.US 03/1950 Dearie Guy Lombardo and His Royal Canadians 5.US 02/1953 Downhearted Eddie Fisher 5.US/3.UK 02/1954 Somebody Bad Stole De Wedding Bell Eartha Kitt 16.US 03/1954 Somebody Bad Stole De Wedding (Who's Got De Ding Dong) Georgia Gibbs 18.US 07/1955 I'm in Favour of Friendship The Five Smith Brothers 20.UK 07/1958 The Only Man on the Island Tommy Steele 16.UK 08/1958 The Only Man on the Island Vic Damone 24.UK [with Milton DeLugg] 06/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Doris Day 7.US 07/1951 Shanghai Bob Crosby and His Orchestra 22.US 08/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Billy Williams 20.US 01/1952 Be My Life's Companion The Mills Brothers 7.US 02/1952 Be My Life's Companion Rosemary Clooney 18.US 03/1957 Poor Man's Roses (Ora Rich Man's Gold) Patti Page 14.US 10/1957 Call Rosie on the Phone Guy Mitchell 17.UU [with Jule Styne] 03/1953 How Do You Speak to an Angel? Eddie Fisher 14.US 07/1954 Money Burns a Hole in My Pocket Dean Martin 23.US/15.UK 10/1954 That's What I Like Don, Dick & Jimmy 14.US 01/1963 How Do You Talk to an Angel Etta James 109.US [solo] 02/1956 I've Changed My Mind a Thousand Times Kay Starr 73.US 08/1956 From the Candy Store on the Corner to the Chapel on the Hill Tony Bennett 11.US 09/1956 In the Middle of the House Rusty Draper 20.US 09/1956 In the Middle of the House Vaughn Monroe 11.US 11/1956 In the Middle of the House Alma Cogan 20.UK 11/1956 In the Middle of the House Jimmy Parkinson 20.UK 12/1956 In the Middle of the House The Johnston Brothers 27.UK [with Cy Coleman] 11/1956 The Autumn Waltz Tony Bennett 18.US [with Phil Springer] 07/1956 President on the Dollar Mitch Miller 88.US 12/1956 Moonlight Gambler Frankie Laine 3.US/13.UK 12/1956 Dancing Chandelier Sylvia Syms 68.US [with Mort Garson] 11/1957 Gotta Have Something in the Bank Frank Frankie Vaughan & the Kaye Sisters 8.UK 05/1958 Jacqueline Bobby Helms 63.US/20.UK 02/1963 Our Day Will Come Ruby & The Romantics 1.US/38.UK 05/1963 My Summer Love Ruby & The Romantics 16.US 10/1963 Young Wings Can Fly (Higher Than You Know) Ruby & The Romantics 47.US 07/1964 Baby Come Home Ruby & The Romantics 75.US 08/1964 Ringo for President The Young World Singers 132.US 10/1975 Our Day Will Come Frankie Valli 11.US/51.UK 12/2011 Our Day Will Come Amy Winehouse 29.UK [with Robert Allen] 05/1959 Love Me in the Daytime Doris Day 100.US [with Lee Pockriss] 09/1959 Seven Little Girls (Sittin' in the Back Seat) Paul Evans 9.US/25.UK 11/1959 Seven Little Girls Sitting in the Back Seat The Avons 3.UK 07/1960 In My Little Corner of the World Anita Bryant 10.US/48.UK 08/1960 A Kookie Little Paradise The Tree Swingers 73.US 08/1960 A Kookie Little Paradise Jo Ann Campbell 61.US 09/1960 Kookie Little Paradise Frankie Vaughan 31.UK 06/1974 In My Little Corner of the World Marie Osmond 102.US/55.UK 11/1990 Seven Little Girls Sitting on the Back Seat Bombalurina 18.UK [with Backrack] 12/1960 Take Me To Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Buddy Clinton 115.US [with Burt Bacharach] 12/1960 Take Me to Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Clint Ballard Jr. 115.US 06/1961 Please Stay The Drifters 14.US 10/1961 Tower of Strength Gene McDaniels 5.US 11/1961 Tower of Strength Frankie Vaughan 1.UK 11/1961 You're Following Me Perry Como 92.US 12/1961 You Don't Have to Be a Tower of Strength Gloria Lynne 100.US 04/1962 Any Day Now (My Wild Beautiful Bird) Chuck Jackson 23.US 09/1962 Don't You Believe It Andy Williams 39.US 10/1962 Keep Away from Other Girls Helen Shapiro 40.UK 04/1966 Please Stay The Cryan' Shames 26.UK 05/1968 Please Stay The Dave Clark Five 115.US 04/1969 Any Day Now Percy Sledge 86.US 05/1982 Any Day Now Ronnie Milsap 14.US 07/2001 Please Stay Mekon 91.UK [with Dick Miles] 11/1961 The Coffee Song Frank Sinatra 39.UK [with Paul Hampton] 04/1964 Angry at the Big Oak Tree Frank Ifield 25.UK [with Nico Carstens & Anton DeWaal] 10/1982 Zambesi The Piranhas 17.UK

Tommy Leonetti

 Tommy Leonetti (ur. jako Nicola Tomaso Lionetti; ur. 10 września 1929r - zm. 15 września 1979r)
był amerykańskim piosenkarzem popowym, autorem tekstów i aktorem lat 50., 60. i 70-tych. W Australii jego najsłynniejszą piosenką była „My City of Sydney” (napisana przez Leonettiego i Bobby'ego Troupa), która była wykorzystywana przez australijską stację telewizyjną ATN7 w Sydney do jej identyfikacji aż do lat 80-tych XX wieku oraz w ostatnim dniu nadawania telewizji analogowej w Australii, 3 grudnia 2013 roku. W Ameryce odniósł większy sukces jako autor tekstów piosenek do filmów i sztuk na Broadwayu. 

 Tommy Leonetti urodził się jako Nicola Tomaso Lionetti w hrabstwie Bergen w stanie New Jersey w 1929 roku. Jego rodzice byli imigrantami z Toritto. W 1958 roku ożenił się z Patricią Quinn (późniejszą „Alice” w filmie „Alice's Restaurant” z 1968 roku), z którą rozwiódł się w 1964 roku (nie miał dzieci). 27 listopada 1965 roku w Beverly Hills w Kalifornii poślubił amerykańską aktorkę Cindy Robbins. Aktor Leonetti grał drugoplanowe role w amerykańskich serialach telewizyjnych: „Gomer Pyle, U.S.M.C.” (1964–1965 jako kapral Nick Cuccinelli), „I Spy” (1966), „Hawaii Five-O” (1977), „The Waltons” (1978) i „The Eddie Capra Mysteries” (1978). Zagrał również w filmie science fiction „The Human Duplicators” (1965), opowiadającym o inwazji obcych. 

 „Free”, singiel Leonettiego z 1956 roku, został uznany za jeden z największych przebojów w USA, osiągając 23. miejsce na liście przebojów magazynu Billboard. Miał również mniejszy przebój w swojej wersji „I Cried”, która w 1954 roku osiągnęła 30. miejsce. Leonetti wystąpił w programach Your Hit Parade (1957–1958), The Steve Allen Show (1958–1959) i The Tonight Show Starring Johnny Carson (1971–1973). On również osiągnął sukces w USA z jedyną notowaną na listach przebojów wersją pieśni religijnej „Kum Ba Yah” na początku 1969 roku, która osiągnęła 54. miejsce na liście Billboard Hot 100, a jednocześnie znalazła się na szczycie listy Adult Contemporary na 4. miejscu (Billboard Hot 100 1 stycznia 1969 r. i Adult Contemporary Chart 18 grudnia 1968 r.  Tommy również trafił na listy Adult Contemporary 16 grudnia 1967 r. ze swoim singlem z Columbii „You Knew About Her All the Time” i ponownie 27 lipca 1968 r. z „All the Brave Young Faces of the Night”. 4 stycznia 1964 r. nagranie Tommy'ego „Soul Dance” (RCA) trafiło na listę Bubbling Under the Hot 100 na 105. miejsce, gdzie utrzymywało się przez 5 tygodni.  

Podczas pobytu w Australii Leonetti prowadził własny talk-show w latach 1968–1970 dla stacji ATN-7 i stał się inspiracją dla postaci parodiującej Normana Gunstona (według twórcy, Garry'ego McDonalda). Jego ostatnim utworem na amerykańskiej liście przebojów był „When I Needed You Most Of All”, który w 1974 roku osiągnął 120. miejsce na świecie w ciągu 6 tygodni. W 1968 roku w Melbourne  osiągnął 4. miejsce na liście przebojów dzięki utworowi „Let’s Take a Walk” (w wywiadzie jego pasierbica Kimberly Beck twierdziła, że ​​napisała „Let’s Take a Walk” w wieku 9 lat i nagrała go z ojczymem Tommym w wieku 11 lat, mieszkając w Sydney w Australii. Wykonanie utworu „My City of Sydney” w wykonaniu Leonettiego (napisanego przez Leonettiego i Bobby'ego Troupa, było wykorzystywane przez stację ATN7 do wieczornego pożegnania). 

 Punkowcy z Sydney, XL Capris  (z wokalistką Johanną Pigott), zaprezentowali swoją wersję w 1979 roku. Ta reklama zawiera niebieskawe fragmenty z telewizyjnego zakończenia Leonettiego. Inne wersje zostały wykonane przez jodłowaczkę Mary Schneider, punkrockowców z lat 90-tych, Frenzala Rhomba, oraz Jamesa Valentine'a w jego audycji radiowej w lutym 2008 roku. Po „My City of Sydney” zazwyczaj wyświetlano kreskówkę przedstawiającą kangura układającego swoje młode do snu na łóżku zrobionym z napisów „ATN Channel 7”: 191 i była ona używana aż do 1984 roku, kiedy to została zastąpiona kreskówką animatorki Debbie Glasser o Sydney. W australijskiej kulturze popularnej Według Garry'ego McDonalda, postać Normana Gunstona i jego program telewizyjny zostały pierwotnie wymyślone jako parodia nocnego programu telewizyjnego Leonettiego w Sydney.  

Amerykańskie Stowarzyszenie Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP) wymienia 49 utworów przypisywanych „Tommy'emu Leonettiemu”. Muzyka do filmów obejmowała: „Squeeze a Flower” (1970), „Masacre at Central High” (1976, z udziałem pasierbicy Beck) i „She Came to the Valley” (1979). Był także współautorem (z Jill Williams) i zaśpiewał „Cross Roads” do „Masacre at Central High”. Muzyka telewizyjna obejmowała: odcinki specjalne programu ABC Weekend Special: 1.2 „The Ransom of Red Chief”, 1.9 „Soup and Me”, 2.5 „Little Lulu” i 2.6 „Soup for President”. 

Śmierć Leonetti zmarł w 1979 roku w Houston w Teksasie po długiej walce z rakiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heartless/ Sometime	Tommy Leonetti	12.1955	-	99[1]	Capitol 3274	[written by Ernesto Lecuona]
Free/It's Wild	Tommy Leonetti	06.1956	-	23[10]	Capitol 3442	[written by Larry Connolly, Johnny Marks ]
Soul Dance/Somebody Loves You	Tommy Leonetti	01.1964	-	101[8]	RCA Victor 8251	[written by Gene Lynd][produced by Chet Atkins]
Kum Ba Yah/Cheatin' On Me	Tommy Leonetti	01.1969	-	54[9]	Decca 32421	[produced by O. Zucker, T. Leonetti, Bill Justiss]

Al Hoffman

 Al Hoffman (ur. 25 września 1902r - zm. 21 lipca 1960r) był amerykańskim
kompozytorem piosenek urodzonym w Rosji. Był autorem przebojów, aktywnym w latach 30., 40. i 50-tych XX wieku, zazwyczaj współtworząc utwory z innymi i odpowiadając za przeboje numer jeden w każdej dekadzie, z których wiele jest śpiewanych i nagrywanych do dziś. Pośmiertnie w 1984 roku został wpisany do Galerii Sław Autorów Piosenek. 

Popularność piosenki Hoffmana „Mairzy Doats”, napisanej wspólnie z Jerrym Livingstonem i Miltonem Drakiem, była tak duża, że ​​gazety i czasopisma pisały o tym szaleństwie. Magazyn „Time” zatytułował jeden z artykułów „Nasz Mairzy Dotage”. „New York Times” napisał po prostu nagłówek „Ta piosenka”. Piosenki Hoffmana nagrywali tacy wokaliści jak Frank Sinatra („Close To You”, „I'm Gonna Live Until I Die”), Billy Eckstine („I Apologize”), Perry Como („Papa Loves Mambo”, „Hot Diggity”), Ella Fitzgerald i Louis Armstrong („Who Walks In When I Walk Out”), Nat „King” Cole, Tony Bennett, Merry Macs, Sophie Tucker, Eartha Kitt, Patsy Cline, Patti Page („Allegheny Moon”) i Bette Midler. W październiku 2007 roku utwór Hoffmana „I'm Gonna Live Til I Die” był głównym singlem z albumu Queen Latifah „Trav'lin' Light”. Chociaż Hoffman najwyraźniej miał niewiele wspólnego z Chicago, napisał piosenkę bojową Chicago Bears „Bear Down, Chicago Bears” w 1941 roku pod pseudonimem Jerry Downs.

  Hoffman urodził się w Mińsku w Imperium Rosyjskim (obecnie Białoruś) w rodzinie żydowskiej. Jego rodzice przeprowadzili się do Seattle w stanie Waszyngton w Stanach Zjednoczonych, gdy miał sześć lat. Po ukończeniu szkoły średniej w Seattle założył własny zespół, grając na perkusji, a w 1928 roku przeniósł się do Nowego Jorku, aby rozpocząć karierę muzyczną. Chociaż nadal grał na perkusji w zespołach klubowych i sprzedawał bajgle chodząc od domu do domu na Broadwayu, zaczął pisać piosenki, współpracując z innymi autorami tekstów, takimi jak Leon Carr, Leo Corday, Mann Curtis, Mack David, Milton Drake, Al Goodhart, Walter Kent, Sammy Lerner, Jerry Livingston, Al Sherman, Dick Manning, Bob Merrill, Ed Nelson i Maurice Sigler.

  W 1934 roku Hoffman przeniósł się do Londynu, aby pracować przy produkcjach teatralnych i filmach, współtworząc przeboje „She Shall Have Music” i „Everything Stops for Tea”.Powrócił do Stanów Zjednoczonych trzy lata później. W 1984 roku został przyjęty do Galerii Sław Autorów Piosenek (Songwriters Hall of Fame). Ma ponad 1500 piosenek zarejestrowanych w A.S.C.A.P.  

Hoffman zmarł w Nowym Jorku na raka prostaty i został pochowany w New Jersey.

                                        Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Ala Hoffmana na listach przebojów [with Charles O'Flynn,Will Osborne] .1930 On a Blue and Moonless Night Wayne King and His Orchestra 17.US [with John Klenner] .1931 Heartaches Guy Lombardo and His Royal Canadians 12.US [with Al Goodhart & Ed Nelson] .1931 I Apologize Nat Shilkret & the Victor Orchestra 12.US .1931 I Apologize Bing Crosby 3.US [with Milton Ager, Al Goodhart & Ed Nelson] .1932 Auf Weiderseh'n, My Dear Morton Downey 17.US .1932 Auf Wiedersehen, My Dear Abe Lyman and His Californians 17.US .1932 Auf Wiedersehen, My Dear Jack Denny & His Orchestra 3.US [with Arthur Freed, Al Goodhart] .1932 Fit as a Fiddle Fred Waring's Pennsylvanians 17.US .1933 Fit as a Fiddle The Three Keys 16.US .1934 Who Walks in When I Walk Out? Ray Noble and His Orchestra 15.US [with Al Goodhart,Herb Magidson] .1933 Black-Eyed Susan Brown Mark Fisher & His Orchestra 16.US [with Maurice Sigler, Al Goodhart] .1934 I Saw Stars Paul Whiteman & His Orchestra 4.US .1934 I Saw Stars Freddy Martin and His Orchestra 1.US .1934 Why Don't You Practice What You Preach? Jan Garber and His Orchestra 11.US .1936 I'm in a Dancing Mood Ambrose & His Orchestra 16.US .1936 She Shall Have Music Louis Levy & His Orchestra 14.US .1936 She Shall have Music Lud Gluskin & His Orchestra 3.US .1936 There's Always a Happy Ending Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 13.US .1936 Where There's You, There's Me Fletcher Henderson & His Orchestra 20.US 12/1936 I'm in a Dancing Mood Russ Morgan 5.US .1937 I'm in a Dancing Mood Tommy Dorsey and His Orchestra 5.US [with Al Goodman & Manny Kurtz] .1939 I Ups to Her and She Ups to Me (And the Next Thing I Knows I'm in Love) Guy Lombardo and His Royal Canadians 6.US [with Manny Kurtz & Walter Kent] .1940 Apple Blossoms and Chapel Bells Orrin Tucker and His Orchestra 8.US [with Mann Curtis & Jerry Livingston] .1942 The Story of a Starry Night The Glenn Miller Orchestra 15.US 09/1942 Put-Put-Put (Your Arms Around Me) Barry Wood 20.US [with Jerry Livingston, Carl Lampl] 10/1943 Close to You Frank Sinatra 10.US [with Milton Drake,Jerry Livingston] 02/1944 Mairzy Doats Al Trace and His Orchestra 7.US 02/1944 Mairzy Doats The Merry Macs 1.US 04/1944 Mairzy Doats Lawrence Welk and His Orchestra 16.US 04/1944 Mairzy Doats The Pied Pipers 8.US 04/1944 Mairzy Doats (Mares Eat Oats and Does Eat Oats) The Four King Sisters 21.US 06/1944 She Broke My Heart in Three Places Hoosier Hot Shots 21.US 03/1945 I'm a Big Girl Now Swing and Sway with Sammy Kaye 1.US 07/1945 Fuzzy Wuzzy The Milt Herth Trio and the Jesters 12.US 11/1945 Promises Swing and Sway with Sammy Kaye 17.US 03/1967 Mairzy Doats The Innocence 75.US [with Mann Curtis & Jerry Livingston] .1942 The Story of a Starry Night The Glenn Miller Orchestra 15.US [with Frank Weldon, Dick Robertson] 05/1944 Good Night, Wherever You Are Russ Morgan 6.US [with Mack David, Jerry Livingston] 05/1946 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Perry Como 1.US 05/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Blue Barron and His Orchestra 14.US 06/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Peggy Lee 10.US 07/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) The Charioteers 16.US 09/1949 Reckon I'm in Love Paul Weston and His Orchestra 23.US 12/1949 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Jo Stafford and Gordon MacRae 13.US .1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo Perry Como and the Fontane Sisters 14.US 01/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Ilene Woods & The Woodsmen 22.US 01/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Perry Como 14.US 02/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Dinah Shore 25.US 02/1950 God's Country Frank Sinatra 25.US [with John Klenner] 03/1947 Heartaches Ted Weems and His Orchestra 1.US 03/1947 Heartaches Jimmy Dorsey and His Orchestra 11.US 04/1947 Heartaches Harry James and His Orchestra 4.US 04/1947 Heartaches Eddy Howard 11.US 10/1961 Heartaches The Marcels 7.US 10/1962 Heartaches Patsy Cline 73.US/31.UK 11/1963 Heartaches Kenny Ball & His Jazzmen 119.US 03/1966 Heartaches Vince Hill 28.UK [with Eduardo di Capua, Leo Corday & Leon Carr] 11/1949 There's No Tomorrow Tony Martin 2.US [with Bob Merrill & Clem Watts] 03/1950 If I Knew You Were Coming (I'd've Baked a Cake) Eileen Barton 1.US 03/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Georgia Gibbs 5.US 04/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Benny Strong and His Orchestra 11.US 04/1950 If I Knew You Were Comin' I'd've Baked a Cake Art Mooney 28.US 04/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Ray Bolger & Ethel Merman 15.US [with Kermit Goell,Fred Spielman] 11/1950 One Finger Melody Frank Sinatra 9.US [with Ed Nelson & Al Goodhart] 03/1951 I Apologize Billy Eckstine 6.US 05/1951 I Apologize Champ Butler 29.US 06/1951 I Apologize Tony Martin 20.US 10/1961 I Apologize Timi Yuro 72.US 02/1965 I Apologise P.J. Proby 11.UK [with Clem Watts] 07/1951 Hitsity Hotsity Al Trace and His Orchestra 24.US [with Dick Manning] 09/1952 Takes Two to Tango Pearl Bailey 7.US 10/1952 Takes Two to Tango Louis Armstrong 19.US/6.UK .1953 Dennis the Menace Rosemary Clooney & Jimmy Boyd 25.US 07/1954 Gilly Gill Ossenfeffer Katzenelle Bogen by the Sea The Four Lads 18.US 09/1954 Gilly Gilly Ossenfeffer Katzenellen Bogen by the Sea Max Bygraves 7.UK 12/1954 I Can't Tell a Waltz from a Tango Alma Cogan 6.UK 09/1955 Don't Stay Away Too Long Eddie Fisher 16.US 04/1956 You Can't Be True to Two Dave King 11.UK 06/1956 Allegheny Moon Patti Page 2.US 07/1956 Daydreams Art Mooney 73.US 07/1956 Mama, Teach Me to Dance Eydie Gorme 34.US 03/1957 Mi Casa, Su Casa Perry Como 50.US 07/1957 You're Cheatin' Yourself Frank Sinatra 25.US 10/1957 Ivy Rose Perry Como 18.US 02/1958 Belonging to Someone Patti Page 13.US 07/1958 Moon Talk Perry Como 28.US/17.UK 06/1959 La Plume de ma tante Hugo & Luigi 86.US/29.UK 02/1960 O Dio Mio Annette 10.US 03/1962 Brazilian Love Song Nat King Cole 34.US 11/1963 Gotta Lotta Love Steve Alaimo 74.US [with Dick Manning & Bix Reichner] 10/1954 Papa Loves Mambo Perry Como 4.US/16.UK [with Belle Nardone & Dick Manning] 11/1954 Santo Natale (Merry Christmas) David Whitfield 19.US/2.UK [with Bob Merrill] 05/1955 Where Will the Baby's Dimple Be? Rosemary Clooney 6.UK [with Dick Manning & Emmanuel Chabrier] 03/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) Perry Como 1.US/4.UK 06/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) The Stargazers 28.UK 06/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) / Gal with the Yaller Shoes Michael Holliday 14.UK [with Sandro Taccani, Dick Manning] 12/1957 Ha! Ha! Ha! Kay Armen and the Balladiers 91.US [with Dick Manning, Hugo Peretti & Luigi Creatore] 02/1958 Oh-Oh, I'm Falling in Love Again Jimmie Rodgers 7.US/18.UK 04/1958 Secretly Jimmie Rodgers 3.US 05/1958 Make Me a Miracle Jimmie Rodgers 16.US 08/1958 Are You Really Mine? Jimmie Rodgers 10.US 02/1959 I'm Never Gonna Tell Jimmie Rodgers 36.US 09/1965 Secretly The Lettermen 64.US [with Dick Manning, Nisa & Renato Carosone] 04/1958 Torero-Cha Cha Cha Renato Carosone 18.US/25.UK 06/1958 Torero Julius La Rosa 21.US/15.UK [with Irving Fields] 12/1958 Teasin' The Quaker City Boys 39.US [with Charles E. King & Dick Manning] 12/1958 The Hawaiian Wedding Song (Ke Kali Nei Au) Andy Williams 11.US 03/1965 Hawaiian Wedding Song Julie Rogers 31.UK [with Mack David,Jerry Livingston] 10/1995 A Dream Is a Wish Your Heart Makes Linda Ronstadt 101.US [with Belle Nardone & Dick Manning] 11/2004 Santo Natale David Whitfield 93.UK

Sy Soloway

Sy Soloway był amerykańskim autorem tekstów piosenek znanym ze współpracy z żoną Shirley Wolfe przy tworzeniu list przebojów piosenek popowych pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych XX wieku.Urodzony jako Solomon R. Soloway 24 kwietnia 1911 roku w Nowym Jorku, kontynuował karierę w muzyce popularnej jako kompozytor i autor tekstów, przyczyniając się do nagrań i ścieżek dźwiękowych do filmów. Zmarł 26 kwietnia 1995 roku w Nowym Jorku.  Soloway i Wolfe często współtworzyli materiały, a ich współpraca zaowocowała kilkoma znanymi utworami, które odniosły sukces w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.  

Jego najbardziej znanym utworem jest „Lessons in Love”, zaprezentowany w filmie The Young Ones z 1961 roku (wydanym w USA pod tytułem Wonderful to Be Young!), gdzie wykonał go Cliff Richard, a także nagrał go zespół The Allisons.  Inne znaczące dzieła to „Lips of Wine”, hit Andy'ego Williamsa z 1957 roku, oraz „Now You Know” nagrany przez Little Willie Johna w 1961 roku.Utwory Solowaya odzwierciedlały ówczesną wrażliwość na muzykę pop i pojawiały się na singlach, albumach i w filmach, zaznaczając jego wkład w muzykę popularną połowy XX wieku.

  Solomon R. Soloway, znany zawodowo jako Sy Soloway, urodził się 24 kwietnia 1911 roku w Nowym Jorku w USA. Pochodził z Nowego Jorku i miał amerykańskie korzenie.Sy Soloway był amerykańskim autorem tekstów piosenek specjalizującym się w muzyce pop, którego karierę zdefiniowała stała współpraca z Shirley Wolfe, jego żoną i współautorką niemal wszystkich znanych kompozycji.  Ta współpraca okazała się kluczowa dla jego twórczości, przynosząc kilka wczesnych sukcesów w latach 50-tych XX wieku dzięki piosenkom nagranym przez uznanych wykonawców. Do ich wczesnych dzieł należał utwór „Welcome to My Heart” nagrany przez Tommy'ego Edwardsa w 1955 roku, który ugruntował pozycję duetu na scenie pop.  Większą rozpoznawalność zyskał utwór „Lips of Wine” w wykonaniu Andy'ego Williamsa w 1957 roku, który osiągnął 39. miejsce na liście przebojów Billboardu w USA.Duet kontynuował umieszczanie piosenek na listach przebojów do początku lat 60. XX wieku, jak np. „Now You Know” nagrany przez Little Willie Johna w 1961 roku, który osiągnął 93. miejsce na liście przebojów Hot 100 w USA.

Te początkowe sukcesy na listach przebojów podkreśliły zdolność Solowaya do tworzenia przystępnego materiału popowego dzięki jego głównemu modelowi współpracy z Wolfe.  Najbardziej znanym utworem Sy Solowaya jest „Lessons in Love”, napisany wspólnie z Shirley Wolfe. Utwór został po raz pierwszy wydany przez amerykańską piosenkarkę Jeri Lynne Fraser 29 maja 1961 roku. Zdobył szerszą popularność dzięki kilku coverom, w tym wersji The Allisons, która w 1962 roku osiągnęła 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Inny znany cover pochodził od Cliffa Richarda i The Shadows i został wydany w grudniu 1961 roku i wykorzystany w filmie The Young Ones (wydanym w USA pod tytułem Wonderful to Be Young!).[ Innym znaczącym dziełem jest „Lips of Wine”, również napisany wspólnie z Shirley Wolfe, który Andy Williams nagrał i wydał we wrześniu 1957 roku. W tym samym roku utwór osiągnął 39. miejsce na liście Billboardu.] Te kompozycje reprezentują najtrwalsze dokonania Solowaya, a „Lessons in Love” wyróżnia się licznymi międzynarodowymi coverami i miejscem na ścieżce dźwiękowej.

Jedynym znaczącym osiągnięciem filmowym Sy Solowaya jest jego wkład w brytyjski musical „The Young Ones” z 1961 roku (wydany w Stanach Zjednoczonych pod tytułem „Wonderful to Be Young!”), będący dziełem Cliffa Richarda i zawierający ścieżkę dźwiękową z jego oryginalnych utworów. Jest on wymieniony w dziale muzycznym jako dodatkowy kompozytor piosenek i muzyki. Szczególnym wkładem Solowaya było współtworzenie utworu „Lessons in Love” z Shirley Wolfe, który został wykonany przez Cliffa Richarda i zespół The Shadows i był ważnym elementem filmu. Utwór został nagrany 11 sierpnia 1961 roku i znalazł się na płycie ze ścieżką dźwiękową „The Young Ones”, wydanej 15 grudnia 1961 roku.Utwór „Lessons in Love” został później pośmiertnie wykorzystany w ścieżce dźwiękowej fińskiego filmu „Isältä pojalle” z 1996 roku, a jego autorami byli Soloway i Wolfe. Ten filmowy utwór reprezentuje główny związek Solowaya z kinematografią. 

 Sy Soloway był żonaty z Shirley Wolfe, która była jego częstą współautorką większości piosenek w całej karierze. Ich osobiste relacje były ściśle powiązane z ich zawodową współpracą, ponieważ prawie wszystkie znane kompozycje są wspólnie przypisywane Sy Solowayowi i Shirley Wolfe. Ta współpraca obejmowała również jego twórczość kompozytorską, a Shirley wniosła znaczący wkład w proces twórczy. Ich wspólne dokonania obejmują takie znane utwory, jak „Lessons in Love” i „Lips of Wine”, choć szczegóły tych utworów omówiono w innych sekcjach. Współpraca pary odzwierciedla płynne połączenie życia osobistego i zawodowego w dziedzinie pisania piosenek popularnych. 

 Sy Soloway zmarł 26 kwietnia 1995 roku w Nowym Jorku w USA w wieku 84 lat.

 

  

Jedna z jego kompozycji, „Lessons in Love” (napisana wspólnie z Shirley Wolfe), została pośmiertnie wykorzystana w fińskim filmie Isältä pojalle z 1996 roku.[1] 

Kompozycje Sy Soloway'a na listach przebojów


[with Shirley Wolfe]
09/1957 Lips of Wine Andy Williams 17.US
07/1961 Now You Know Little Willie John 93.US
02/1962 Lessons in Love The Allisons 30.UK

Gene Page

 Eugene Edgar „Gene” Page Jr. (ur. 13 września 1939r- zm. 24 sierpnia 1998r) 
był amerykańskim dyrygentem, kompozytorem, aranżerem i producentem muzycznym, znanym z bogatych, mocno smyczkowych aranżacji, które w połowie lat 60. i 80-tych XX wieku zdefiniowały kluczowe przeboje muzyki soul, pop i R&B. 

Urodzony w Los Angeles w Kalifornii, Page był cudownym dzieckiem, którego gry na fortepianie uczył ojciec. Uzyskał czteroletnie stypendium w Konserwatorium Muzycznym w Brooklynie, gdzie doskonalił swoje umiejętności klasyczne, zanim zajął się aranżacjami muzyki popularnej. Kariera Page'a rozpoczęła się na początku lat 60-tych, kiedy dołączył do Reprise Records jako wewnętrzny aranżer, szybko zaznaczając swoją obecność, tworząc orkiestrowe tło dla singla Righteous Brothers „You've Lost That Lovin' Feelin'” (1964), który znalazł się na szczycie list przebojów i stał się jedną z najczęściej granych piosenek w historii radia.Współpracował z elitarnymi muzykami sesyjnymi, w tym z członkami Wrecking Crew, przy albumie Mamas & the Papas z 1971 roku People Like Us, łącząc folk-rock z wyrafinowanymi instrumentami smyczkowymi. Przez lata 60. i 70-te Page stał się kamieniem węgielnym brzmienia Motown, aranżując dla takich artystów jak Marvin Gaye - szczególnie znany z głównego tematu ścieżki dźwiękowej do filmu Trouble Man (1972) -i The Temptations, nasycając utwory soul dynamicznymi, inspirowanymi gospel falami, które podniosły ich emocjonalną głębię.

  Jego współpraca z Barrym White'em, rozpoczęta w 1972 roku, okazała się przełomowa; bogate aranżacje Page'a napędzały albumy White'a i Love Unlimited Orchestra, przyczyniając się do sprzedaży przekraczającej 100 milionów egzemplarzy na całym świecie i takich hitów jak „I'm Gonna Love You Just a Little More Baby” i „Never, Never Gonna Give Ya Up”. W latach 80-tych wszechstronność Page'a rozszerzyła się na ikony popu, w tym aranżacje „The Greatest Love of All” Whitney Houston, „Endless Love” Lionela Richiego (z Dianą Ross) i nagrania Barbry Streisand, gromadząc ponad 200 złotych i platynowych certyfikatów w swojej dyskografii.

  Zajmował się również komponowaniem muzyki filmowej, tworząc takie dzieła jak klasyk blaxploitation Blacula (1972) i komedię Mother, Jugs and Speed ​​(1976), wydając jednocześnie własne albumy instrumentalne, takie jak Hot City (1974) i Lovelock (1976), w wytwórniach takich jak Atlantic i Arista.

 Trwałe dziedzictwo Page'a leży w jego zdolności łączenia klasycznej precyzji z pełną duszy żywiołowością, kształtując orkiestrową fakturę amerykańskiej muzyki popularnej przez pokolenia.

  Eugene Edgar Page Jr., znany zawodowo jako Gene Page, urodził się 13 września 1939 roku w Los Angeles w Kalifornii. Page dorastał w rodzinie o tradycjach muzycznych, co głęboko ukształtowało jego wczesne zainteresowanie muzyką. Jego ojciec, pianista, uczył go gry na fortepianie od najmłodszych lat, przekazując mu podstawowe umiejętności i zaszczepiając klasyczne inspiracje, które miały wpływ na jego późniejszą twórczość orkiestrową.To domowe środowisko sprzyjało głębokiemu docenieniu muzyki, a Page rozwijał niezwykły talent pod okiem ojca.Dziedzictwo muzyczne dzielił ze swoim starszym bratem, Billym Page'em, który również rozwijał karierę jako muzyk, autor tekstów piosenek i producent, co dodatkowo podkreślało kreatywną atmosferę ich domu.Sukces zawodowy Billy'ego, w tym przeboje takie jak „The 'In' Crowd”, podkreślały rodzinne wsparcie dla artystycznych przedsięwzięć. Dzieciństwo Page'a upłynęło w Los Angeles w latach 40-tych XX wieku, w okresie, gdy miasto to było centrum wschodzących talentów muzycznych pośród dynamicznego krajobrazu kulturowego. To otoczenie, w połączeniu z zaangażowaniem jego rodziny w muzykę, położyło podwaliny pod jego życiową pasję, choć później kontynuował studia, aby doskonalić swoje umiejętności. Jego edukacja w konserwatorium kładła nacisk na techniki klasyczne, zapewniając solidne podstawy gry na fortepianie, które później wpłynęły na jego wszechstronny styl aranżacyjny w różnych gatunkach. Page ukończył program, kończąc studia w wieku około dwudziestu lat, po czym rozpoczął karierę zawodową w branży muzycznej.

  Po ukończeniu studiów w Konserwatorium Muzycznym w Brooklynie, Page wrócił do Los Angeles na początku lat 60-tych XX wieku, gdzie zaczął szlifować taśmy demo dla różnych artystów, rozpoczynając jednocześnie karierę zawodową. Okres ten oznaczał dla niego przejście od klasycznego wykształcenia do praktycznych wymagań przemysłu muzycznego, gdzie doskonalił swoje umiejętności aranżacyjne na tętniącej życiem scenie Los Angeles. Na początku lat 60-tych został zatrudniony jako wewnętrzny aranżer w Reprise Records.

Zajmował się wczesnymi nagraniami i zaczął budować swoją reputację, pracując jako freelancer przy aranżacjach dla mniejszych wytwórni R&B i soul. Opracował orkiestrową aranżację hitu Righteous Brothers „You've Lost That Lovin' Feelin'” (1964), jednego z najczęściej granych utworów w historii radia. Page włączył się w prężnie działającą społeczność sesyjną Los Angeles, w tym słynny kolektyw Wrecking Crew, skupiający najlepszych muzyków studyjnych. Te doświadczenia ugruntowały jego przejście do kariery muzyka, kładąc podwaliny pod późniejszą sławę w aranżacjach R&B i popu, a jednocześnie nawiązując kontakty w konkurencyjnym ekosystemie studyjnym Los Angeles. W połowie lat 60-tych Gene Page dołączył do Motown Records około 1966 roku jako aranżer etatowy, pracując głównie w rozwijającej się działalności wytwórni na zachodnim wybrzeżu w Los Angeles, aby wspierać sesje nagraniowe dla jej artystów.Ta rola wykorzystała jego rosnącą reputację na lokalnej scenie sesyjnej, pozwalając mu przyczynić się do dążenia Motown do dopracowanego, crossoverowego brzmienia w obliczu ekspansji na skalę krajową poza Detroit. Aranżacje Page'a z tego okresu odegrały kluczową rolę w kształtowaniu hitów takich flagowych zespołów jak The Supremes, The Four Tops i The Temptations, łącząc bogate sekcje smyczkowe z energicznymi instrumentami dętymi i ciasnymi podkładami rytmicznymi, by ucieleśnić motownowskie „Sound of Young America”. Jego orkiestrowe podejście kładło nacisk na dramatyczne narastanie i wielowarstwowe faktury, wzmacniając emocjonalną głębię utworów soulowo-popowych, jednocześnie zachowując przystępność dla szerszej publiczności. Na przykład, zaaranżował smyczki do utworu The Supremes A' Go-Go (1966) zespołu The Supremes, w tym do przeboju „Love Is Here and Now You're Gone”, który pokazał jego zdolność do łączenia orkiestrowej elegancji z optymistycznymi rytmami Motown.Podczas swojej kariery w Motown, Page zdobył uznanie za liczne single i albumy, które zajmowały pierwsze miejsca na listach przebojów, przyczyniając się do ponad tuzina ważnych wydawnictw, które zapewniły wytwórni dominację na listach przebojów soul i pop pod koniec lat 60-tych. Jego twórczość pomogła zdefiniować wyrafinowany, a zarazem pełen życia styl produkcji tamtej epoki, czego przykładem są orkiestrowe wsparcie dla dynamicznych, szybkich utworów Four Tops oraz ewoluujące aranżacje harmoniczne The Temptations, co umocniło jego wpływ na twórczość Motown w okresie złotej ery.

 

 Współpraca Gene'a Page'a z Barrym White'em nasiliła się na początku lat 70-tych, bazując na ich wcześniejszej znajomości, która obejmowała współaranżację przeboju „Harlem Shuffle” Boba i Earla z 1963 roku. W 1973 roku Page został głównym aranżerem nagrań White'a w 20th Century Records, tworząc bogate aranżacje orkiestrowe, które zdefiniowały charakterystyczne dla White'a brzmienie romantycznego soulu z rozbudowanymi sekcjami smyczkowymi i dętymi. Orkiestracje Page'a odegrały kluczową rolę w przełomowych albumach White'a, w tym w wydanym w 1974 roku Can't Get Enough, który zaaranżował w całości i który osiągnął pierwsze miejsce na liście Billboard 200 oraz uzyskał status platynowej płyty przyznany przez RIAA. Wybitnym przykładem jest jego aranżacja tytułowego utworu i głównego singla z albumu, „Can't Get Enough of Your Love, Babe”, który dotarł do pierwszego miejsca na liście Billboard Hot 100 i zawierał porywające smyczkowe brzmienia, śmiałe akcenty instrumentów dętych i falsetowe chórki Love Unlimited, żeńskiego tria wokalnego White'a. Page pełnił również funkcję głównego aranżera Love Unlimited Orchestra, 40-osobowego zespołu White'a, w utworach takich jak „Love's Theme” z 1973 roku, który również znalazł się na szczycie list przebojów i pokazał jego umiejętność łączenia elementów orkiestrowych z rytmami funkowymi. Ta współpraca trwała do połowy lat 70-tych, a Page zajmował się aranżacjami kolejnych albumów White'a, takich jak „Stone Gon'” (1973) i „Just Another Way to Say I Love You” (1975), przyczyniając się do ponad 50 milionów sprzedanych płyt w tym okresie. Jego dopracowany w wytwórni Motown styl skomplikowanej, emocjonalnej partytury wpłynął na orkiestrową głębię produkcji White'a, zapewniając im sukces w gatunkach soul, R&B i pop.

 

 Przejście Gene'a Page'a do komponowania muzyki filmowej i telewizyjnej w latach 70-tych XX wieku oznaczało znaczący rozwój jego kompetencji orkiestrowych, doskonalonych dzięki wcześniejszej współpracy, w mediach wizualnych, gdzie łączył bogate aranżacje smyczkowe z rytmami charakterystycznymi dla danego gatunku, aby wzmocnić napięcie narracji i atmosferę. Jego twórczość w tym okresie często wykorzystywała elementy funku, soulu i rodzącego się disco, adaptując swoje szlifowane w wytwórni Motown umiejętności aranżacyjne do wspierania filmowych narracji w stylu blaxploitation, komedii i programów dla dzieci.Jednym z najwcześniejszych znaczących wkładów Page'a w film była ścieżka dźwiękowa do filmu Roberta Altmana Brewster McCloud (1970), w którym pełnił funkcję aranżera i dyrygenta, tworząc eklektyczną ścieżkę dźwiękową, łączącą wpływy R&B, gospel i country-western, podkreślając surrealistyczny, satyryczny ton filmu. Na albumie znalazły się utwory instrumentalne, takie jak „Two in the Bush”, oraz covery, takie jak „Over the Rainbow” w wykonaniu jego orkiestry, które uzupełniały osobliwą eksplorację lotu i izolacji w filmie.  

 

W 1972 roku skomponował pełną ścieżkę dźwiękową do horroru blaxploitation Blacula, mistrzowsko łącząc funkowe linie basowe i perkusję ze smyczkami o tematyce horroru, aby wywołać zarówno poczucie siły, jak i przerażenia, jak można usłyszeć w utworach takich jak „Heavy Changes” i „Run, Tina, Run!”. Ta ścieżka dźwiękowa, wydana w Stax Records, podkreśliła jego zdolność do łączenia orkiestrowej głębi z miejskimi rytmami, przyczyniając się do kultowego statusu filmu. Praca telewizyjna Page'a obejmowała komponowanie muzyki do serialu dla dzieci H.R. Pufnstuf (1969-1970), gdzie jego aranżacje wnosiły kapryśną energię do fantastycznych przygód poprzez zabawne, orkiestrowe tła, które wspierały elementy lalkarstwa i aktorstwa na żywo w serialu. Do komedii „Zabawa z Dickiem i Jane” z 1977 roku dostarczył dodatkową muzykę, wzbogacając satyryczne ujęcie ekonomicznej desperacji rytmicznymi, lekkimi motywami, nawiązującymi do dynamicznych napadów i komentarza społecznego.

 

  W latach 80-tych Gene Page kontynuował rozwój swojego charakterystycznego, bogatego stylu orkiestrowego, dostosowując swoje fundamentalne aranżacje soulowe do współczesnych ballad popowych i R&B, współpracując jednocześnie z czołowymi artystami różnych gatunków. Do debiutanckiego solowego albumu Lionela Richiego (1982) zaaranżował instrumenty smyczkowe i dęte, współtworząc utwory takie jak „You Are” i „Tell Me”, które pokazały jego umiejętność łączenia skomplikowanej instrumentacji z emocjonalną głębią. Podobnie Page zaaranżował elementy orkiestrowe do utworu Whitney Houston „The Greatest Love of All” z jej albumu „Whitney Houston” z 1986 roku, wzmacniając wznoszący się balladyzm utworu i pomagając mu stać się jednym z najważniejszych hitów w jej wczesnej karierze. Jego praca obejmowała Kenny'ego Rogersa, gdzie zajmował się aranżacjami smyczkowymi, dętymi i rytmicznymi na albumach takich jak Share Your Love (1981) i Love Will Turn You Around (1982), nasycając crossovery country-popu bogatymi, kinowymi fakturami.

 

  Ekspertyza Page'a w zakresie orkiestracji ballad była widoczna w jego wkładzie produkcyjnym i aranżacyjnym do znanych duetów z lat 80-tych, w tym „Endless Love” Diany Ross i Lionela Richiego (1981), który przez dziewięć tygodni znajdował się na szczycie listy Billboard Hot 100, oraz „Tonight I Celebrate My Love” Peabo Brysona i Roberty Flack (1983), kładąc nacisk na szerokie smyczki i subtelną dynamikę, aby zwiększyć romantyczną intymność. Aranżował także dla Johnny'ego Mathisa przez całą dekadę, w tym na albumach takich jak A Special Part of Me (1984), gdzie jego dyrygowanie wniosło wyrafinowaną, zabarwioną jazzem elegancję do standardów wokalnych i współczesnych utworów. Projekty te uwydatniły wszechstronność Page'a, łącząc jego korzenie w wytwórni Motown z dopracowanym brzmieniem współczesnej muzyki dla dorosłych lat 80-tych. Wraz z postępem dekady i lat 90-tych, twórczość Page'a osłabła z powodu pogarszającego się stanu zdrowia, ale przyczynił się do wybranych nagrań, w tym aranżacji smyczkowych dla takich artystów jak Anita Baker, utrzymując swoją reputację jako twórcy sugestywnej, wielogatunkowej twórczości aż do przejścia na emeryturę.

 

  Jego ostatnie projekty odzwierciedlały powrót do bardziej kameralnych, przesiąkniętych jazzem sesji, podkreślając jego trwały wpływ, zanim choroba zmusiła go do wycofania się z aktywnej produkcji. 

 Page ożenił się i pozostał w związku małżeńskim aż do śmierci. Z żoną miał jednego syna i jedną córkę. Rodzina mieszkała w Los Angeles, gdzie Page urodził się i spędził większość swojego życia zawodowego.Młodszy brat Page'a, Billy Page, kontynuował równoległą karierę jako muzyk, autor tekstów i producent. Bracia okazjonalnie współpracowali, zwłaszcza przy ścieżce dźwiękowej do filmu Blacula z 1972 roku, gdzie Billy pełnił funkcję producenta kilku utworów skomponowanych i zaaranżowanych przez Gene'a.

 

  Gene Page zmarł 24 sierpnia 1998 roku w wieku 58 lat w Centrum Medycznym UCLA w Westwood w Los Angeles.Nabożeństwo żałobne odbyło się 2 września 1998 roku w południe w kościele First Congregational Church of Los Angeles, przy ulicy S. Commonwealth Avenue 540.[21] Ceremonii przewodniczył pastor William Minson Jr., który pochwalił hojność Page'a i jego wpływ na środowisko muzyczne.Wśród przemówień oddanych zmarłemu znalazły się przemówienia aktorów Sally Kellerman i Johna Astina, a także piosenkarza Carla Andersona. Nabożeństwo zakończyły wykonania utworów Whitney Houston „The Greatest Love of All” i Atlantic Starr „Always”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Satin Soul/All Our Dreams Are Coming True	Gene Page	12.1974	-	B:104[2]	Atlantic 3247	[A:written by Barry White][B:written by G. Page][produced by Barry White][10[3].Hot Disco/Dance;Atlantic 3247 7"]
Close Encounters Of The Third Kind/When You Wish Upon A Star	Gene Page	01.1978	-	-	Arista 0302	[written by John Williams][produced by Gene Page, Billy Page][30[10].R&B Chart]
Love Starts After Dark/I Wanna Dance [Gene Page (Featuring Gerard)]	Gene Page Featuring Charmaine Sylvers	04.1980	-	-	Arista 0492	[written by Leon Sylvers][produced by Gene Page, Billy Page][46[11].Hot Disco/Dance;Arista 083 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot City	Gene Page	02.1975	-	156[4]	Atlantic 18 111	[produced by Barry White]

Frank Cordell

Frank Cordell (ur. 1 czerwca 1918r -zm. 6 lipca 1980r)  był brytyjskim kompozytorem,
aranżerem i dyrygentem, który aktywnie współpracował z Institute of Contemporary Arts. Komponował również muzykę pod pseudonimem Frank Meilleur lub Meillear (Meillear to nazwisko panieńskie jego matki). 

 

 Urodził się jako Frank Cordell w Kingston-upon-Thames. Jego ojciec był lekarzem, który służył w Korpusie Medycznym Królewskiej Armii podczas I wojny światowej. Frank miał dwie siostry. Jego brat, Sid Cordell, który był zawodowym muzykiem, komponował muzykę do niektórych horrorów wytwórni Hammer, kręconych w Pinewood Studios. Jako nastolatek Frank krótko pracował dla Homfray & Company w przędzalniach bawełny w Halifax i Midlands dla krewnego, po czym wrócił do Londynu. W wieku 14 lat był już utalentowanym pianistą. Cordell wziął udział w londyńskim konkursie muzycznym i w wieku 17 lat wygrał plebiscyt Melody Maker na najbardziej obiecującego pianistę jazzowego 1935 roku. To pozwoliło mu zdobyć pracę jako realizator dźwięku w jednym z prestiżowych londyńskich studiów filmowych Warner Bros. 

 

 Kiedy wybuchła II wojna światowa, Cordell zaciągnął się do Królewskich Sił Powietrznych (RAF) i przeszkolił się na operatora radionawigacji, latając na Vickersach Wellingtonach w Dowództwie Bombowców RAF. W przerwach między niebezpiecznymi operacjami lotniczymi, Cordell był stale wykorzystywany, zapewniając rozrywkę swojemu dywizjonowi popularną muzyką fortepianową w mesie. Po ukończeniu 33 operacji został przeniesiony do pilotowania bombowców stealth De Havilland Mosquito, które przemieszczały się między Wielką Brytanią a Bliskim Wschodem. Podczas służby w RAF Middle East został później przydzielony jako lider zespołu z własną grupą muzyków i małym konwojem ciężarówek, aby umilić czas brytyjskim żołnierzom w Kampanii Pustyni Zachodniej. Następnie został mianowany dyrektorem muzycznym Forces Broadcasting Service w Kairze, gdzie prowadził cotygodniowy program radiowy Music For Moderns. Wśród przyjaciół i lokalnych artystów z Kairu, z którymi współpracował, była piosenkarka Delores El Greco. Stamtąd przydzielono mu podwójną rolę -muzyczną rozrywkę i wywiadowczą pracę w Palestynie. 

 

To właśnie w Palestynie, zajmując się muzyką rozrywkową, poznał swoją pierwszą żonę Magdę, węgierską uchodźczynię pracującą dla Brytyjczyków przy tłumaczeniu przechwyconych sygnałów radiowych. Magda później została artystką „brutalistyczną” i wraz z Cordellem brała udział w wystawie „This Is Tomorrow”, a oboje byli członkami-założycielami Independent Group w Institute of Contemporary Arts w Londynie. Praca w BBC Cordell wrócił do Wielkiej Brytanii w 1947 roku, zamieszkał przy Higher Drive w Banstead i dołączył do BBC jako kompozytor, aranżer i dyrygent orkiestry. Wśród studiów nagraniowych, z których korzystał, były Abbey Road Studios w St John's Wood i Aeolian Sound Studio na Bond Street, współpracował również z George'em Martinem.  

 

Niektóre z jego wczesnych hitów muzycznych to „Sadie's Shawl” (1956, UK #29) i „The Black Bear” (1961, UK #44), dyrygowane przez jego własną orkiestrę, a także „Wheels Cha Cha” w wykonaniu Joe Lossa (1961, UK #21) i jego orkiestry . Cordell został pochwalony w 1951 roku za swoją ścieżkę dźwiękową do radiowego dramatu historycznego The Gay Galliard, w którym główną rolę Marii, królowej Szkotów grała Valerie Hobson. Współpracował z większością wykonawców i muzyków tamtych czasów, w tym z Noëlem Cowardem, Charliem Chaplinem, wokalistami takimi jak Alma Cogan i Ronnie Hilton oraz jazzowym trębaczem Humphreyem Lytteltonem.  

 

W 1952 roku Cordell zainteresował się kinem i zadebiutował w filmie muzycznym. Zaczął również komponować muzykę do wielu reklam filmowych i telewizyjnych.  W latach 1952/53 Frank i Magda Cordell założyli pracownię artystyczną przy Cleveland Square 52 w londyńskiej dzielnicy Paddington, którą dzielili i którą współpracowali artystycznie z brytyjskim artystą modernistycznym Johnem McHale. Pracownia McHale/Cordell zajmowała trzy piętra w dużej georgiańskiej kamienicy szeregowej przy Cleveland Square. Frank wykorzystywał najwyższe piętro, z fortepianem i dużymi oknami z widokiem na park, jako pracownię kompozytorską. John McHale zajmował duże, oświetlone światłem dziennym studio z tyłu pracowni na parterze. Magda korzystała z drugiej, dużej pracowni malarskiej na dole, która również służyła całej trójce artystów jako studio filmowe. McHale wykorzystywał pracownię filmową na dole do produkcji fotogramów do serii kolaży Telemath. Na parterze znajdował się również oddzielny warsztat i ciemnia fotograficzna. Salon na parterze służył do przyjmowania gości, takich jak Reyner Banham i inni członkowie grupy ICA, muzycy, pisarze, tacy jak Eric Newby, dramaturdzy, tacy jak Arnold Wesker, oraz goście zagraniczni, tacy jak Buckminster Fuller i syn Picassa. Cordell dokonał licznych nagrań Fullera na kasetach. 

 

 W 1955 roku Cordell opuścił BBC, aby objąć stanowisko dyrektora muzycznego zespołu His Master's Voice, znanego później jako EMI. Stanowisko to piastował do 1962 roku, kiedy to postanowił zostać pełnoetatowym kompozytorem filmowym i skomponował muzykę do filmu The Captain's Table (1959). Na początku lat 60-tych Cordell rozwiódł się z Magdą, która wyjechała z McHale'em do Ameryki. Cordell poślubił swoją drugą żonę, Anję, którą poznał na planie filmowym w Japonii, podczas komponowania muzyki do filmu Lot z Ashiya (1964). Napisał muzykę przewodnią do szpiegowskiego serialu przygodowego z Robertem Lansingiem w roli głównej, zatytułowanego The Man Who Never Was (1966–67), a także muzykę wprowadzającą do odcinka The White Mountain w odcinku science fiction Space: 1999 - „Mission of the Darians” w 1975.

 

 Frank Cordell skomponował ponad dwadzieścia ścieżek dźwiękowych, w tym The Voice of Merrill (1952), First on the Road (1959), The Rebel (1961) z udziałem Tony'ego Hancocka, The Bargee (1964), Never Put It in Writing (1964), Khartoum (1966), Mosquito Squadron (1969), Ring of Bright Water (1969), Hell Boats (1970), Cromwell (1970), Trial by Combat (1976) i God Told Me To (US: Demon, 1976). Poza ścieżkami dźwiękowymi do filmów, Cordell skomponował utwory koncertowe, w tym Koncert na wiolonczelę, Koncert na róg, kwartet dęty zatytułowany Interplay; a także utwory na kwartet saksofonowy Gestures and Patterns oraz miniatury nastrojowe, takie jak Production Drive. Kompozycję chóralną skomponował dla chóru King's College w Cambridge; a także aranżację na instrumenty smyczkowe angielskiej melodii „Oh Dear, What Can the Matter Be”.  

 

Był nominowany do Oscara i Złotego Globu za muzykę do filmu fabularnego „Cromwell” z 1970 roku. Cordell brał udział w realizacji kilku filmów eksperymentalnych i dokumentalnych. Wśród nich znalazł się surrealistyczny film nakręcony w Jugosławii w 1957 roku z McHale'em i jego trzema synami oraz Arnoldem Bittlemanem, artystą wykształconym na Yale. Cordell skomponował również muzykę do filmu dokumentalnego „Tiger Tiger” (1977). Wystąpił w filmie „Ojcowie popu” z wywiadem Reynera Banhama w telewizyjnym dokumencie z lat 70-tych na temat początków brytyjskiego pop-artu. Cordell napisał również dwie znaczące ścieżki dźwiękowe dla orkiestry dętej: „Spirals” (1977) i „Movements” (1981). 

 

 Późniejsze lata Cordell przeszedł na emeryturę wraz z żoną i synem, przenosząc się do swojej farmy owiec na angielskiej wsi, gdzie gościli wielu czołowych brytyjskich artystów i muzyków, w tym The Beatles. Cordell zmarł w Hastings w 1980 roku, a jego oryginalne rękopisy znajdują się obecnie w archiwach Trinity College of Music w Londynie

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sadie's Shawl (Santie Se Kopdoek)/Flamenco Love	Frank Cordell	08.1956	29[2]	-	HMV POP 229	[written by Nico Carstens & Sam Lorraine]
The Black Bear/Darling Charlie	Frank Cordell And His Orchestra	02.1961	44[2]	-	HMV POP 824	[written by traditional]