George Jackson

George Henry Jackson (ur. 12 marca 1945r -zm. 14 kwietnia 2013r) był amerykańskim
wokalistą i autorem tekstów bluesowych, rhythm and bluesowych, rock and rollowych/rockowych i soulowych. Jego sława wynikała z płodnego i utalentowanego kompozytora: napisał lub współtworzył wiele przebojów dla innych muzyków, w tym „Down Home Blues”, „One Bad Apple”, „Old Time Rock and Roll” i „The Only Way Is Up”. Jako piosenkarz soulowy z południa USA nagrał piętnaście singli w latach 1963–1985, odnosząc pewne sukcesy. 

 

 Jackson urodził się w Indianoli w stanie Missisipi i w wieku pięciu lat przeprowadził się z rodziną do Greenville. Zaczął pisać piosenki jako nastolatek, a w 1963 roku przedstawił się Ike'owi Turnerowi. Turner zabrał go do studia Cosimo Matassy w Nowym Orleanie, aby nagrać „Nobody Wants to Cha Cha With Me” dla jego wytwórni Prann, ale nagranie nie odniosło sukcesu. Jackson udał się następnie do Memphis, aby promować swoje piosenki, ale został odrzucony przez Stax, zanim pomógł założyć grupę wokalną The Ovations z Louisem Williamsem w Goldwax Records. Jackson napisał i zaśpiewał w ich hicie z 1965 roku „It's Wonderful To Be in Love”, który osiągnął 61. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 22. miejsce na liście R&B. Pisał również dla innych artystów w Goldwax, w tym Spencera Wigginsa i Jamesa Carra, i nagrywał z Danem Greerem jako duet George and Greer. 

 

 Po rozpadzie Ovations w 1968 roku, krótko nagrywał dla Hi Records, a także dla Decca, używając pseudonimu Bart Jackson.Jako wokalista dysponował wszechstronnym tenorem, na którego głos wpłynął Sam Cooke, i przez lata wydał wiele płyt dla wielu różnych wytwórni, ale jego nagrania nigdy nie uczyniły go gwiazdą. Za namową producenta muzycznego Billy'ego Sherrilla, Jackson pod koniec lat 60-tych w Alabamie przeniósł się do należącego do Ricka Halla studia FAME w Muscle Shoals, gdzie komponował dla czołowych wokalistów, w tym Clarence'a Cartera - którego utwór „Too Weak To Fight” osiągnął 13. miejsce na liście przebojów pop i 3. miejsce na liście R&B w 1968 roku - Wilsona Picketta i Candi Staton. 

 

 Niektóre z piosenek Jackson dla Staton, w tym jej pierwszy hit z 1969 roku, „I'd Rather Be An Old Man's Sweetheart (Than A Young Man's Fool)”, są „szeroko uważane za przykłady jednych z najlepszych utworów southern soul nagranych przez artystkę, z tekstami pełnymi znaczenia i aluzji, znakiem rozpoznawczym najlepszych dzieł Jackson”.Jackson nagrywał również dla Fame Records i odniósł swój pierwszy sukces na listach przebojów jako piosenkarz w 1970 roku z piosenką „That's How Much You Mean To Me”, która osiągnęła 48. miejsce na liście R&B. Osmondowie odwiedzili studio FAME w 1970 roku i usłyszeli i spodobała im się piosenka Jacksona „One Bad Apple”, którą pierwotnie napisał z myślą o The Jackson 5.Osmondowie nagrali piosenkę, która stała się pierwszym hitem grupy, docierając na szczyt listy Hot 100 w lutym 1971 roku; osiągnęła również 6. miejsce na liście R&B.

 

  W 1972 roku na krótko powrócił do wytwórni Hi i odniósł swój drugi i ostatni solowy sukces płytowy piosenką „Aretha, Sing One For Me”, będącą odpowiedzią na „Don't Play That Song” Arethy Franklin; piosenka Jacksona dotarła do 38. miejsca na liście R&B. Następnie wydał kilka singli dla MGM Records, jednocześnie kontynuując pisanie dla innych artystów. Na początku lat 70-tych rozpoczął pracę jako autor tekstów w Muscle Shoals Sound Studio i wraz z Thomasem Jonesem III napisał „Old Time Rock and Roll”, którą Bob Seger nagrał w 1978 roku. Wersja Segera dotarła do 28. miejsca na liście przebojów. W Muscle Shoals Sound napisał również „Down Home Blues”, nagrany przez Z.Z. Hill, który stał się motywem przewodnim dla Malaco Records w latach 80-tych XX wieku; „Unlock Your Mind” nagrany przez Staple Singers i przebój R&B nr 16 w 1978 roku; oraz „The Only Way Is Up”, pierwotnie nagrany przez Otisa Claya w 1980 roku. Wersja „The Only Way Is Up” w wykonaniu Yazz & The Plastic Population osiągnęła 1. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i 2. miejsce na liście przebojów Billboard w 1988 roku. 

 

 W 1983 roku Jackson założył własną firmę wydawniczą Happy Hooker Music, a następnie dołączył do Malaco Records jako etatowy autor tekstów piosenek. Pisał tam przeboje dla Johnniego Taylora, Bobby'ego Blanda, Latimore'a, Denise LaSalle i Z.Z. Hilla. W 1991 roku nagrał album z własnymi piosenkami, Heart To Heart Collect, dla Hep' Me Records. W 2011 roku ukazała się składanka jego nagrań z albumu FAME zatytułowana „Don't Count Me Out”.

 

  Jackson zmarł 14 kwietnia 2013 roku po długiej chorobie w swoim domu w Ridgeland w stanie Missisipi w wieku 68 lat. Pozostawił syna i dwoje wnucząt.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's How Much You Mean To Me/I'm Gonna Hold On (To What I Got)	George Jackson	06.1970	-	-	Fame 1468	[written by George Jackson, Raymond Moore][produced by Rick Hall][48[3].R&B; Chart]
Aretha, Sing One For Me/I'm Gonna Wait	George Jackson	05.1972	-	-	Hi 2212	[written by E. Williams, J. Harris][produced by George Jackson, Willie Mitchell][38[4].R&B; Chart]

                                        Kompozycje George Jacksona na listach przebojów

[with Dan Greer, Quinton Claunch, Earl Cage, Rudolph Russell] 09/1967 I'm a Fool for You James Carr 97.US [with John M. Keyes, Clarence Carter, Rick Hall] 11/1968 Too Weak to Fight Clarence Carter 13.US [with Clarence Carter] 03/1969 Snatching It Back Clarence Carter 31.US 04/1970 I Can't Leave Your Love Alone Clarence Carter 42.US [with Raymond Moore, Roland Chambers & Melvin Leakes] 11/1968 A Man and a Half Wilson Pickett 42.US [with Lindell Hill,Earl Cage] 03/1969 Mini-Skirt Minnie Wilson Pickett 50.US [with Clarence Carter, Raymond Moore] 06/1969 I'd Rather Be an Old Man's Sweetheart (Than a Young Man's Fool) Candi Staton 46.US [with Mickey Buckins] 06/1969 The Feeling Is Right Clarence Carter 65.US 05/1971 Double Lovin' The Osmonds 14.US 05/1972 Victim of a Foolish Heart Bettye Swann 63.US [with Aaron McKinny] 09/1969 Never in Public Candi Staton 124.US [with Eddie Harris] 01/1970 I'm Just a Prisoner (Of Your Good Lovin') Candi Staton 56.US [with Mickey Buckins, Herman Jones, Larry Pierce & Robert Owens] 01/1970 Take It Off Him and Put It on Me Clarence Carter 94.US [with Raymond Moore] 11/1970 It's All in Your Mind Clarence Carter 51.US 09/1972 Whatever Turns You On Travis Wammack 95.US [solo] 01/1971 One Bad Apple The Osmonds 1.US/51.UK 08/1971 Slipped, Tripped and Fell in Love Clarence Carter 84.US 09/1971 Slipped, Tripped and Fell in Love Ann Peebles 113.US 04/1977 This Is the Way That I Feel Marie Osmond 39.US 06/1985 One Bad Apple Nolan Thomas 105.US 03/1999 The Only Way Is Up The Kinky Boyz 158.UK [with Raymond Moore, Larry Chambers & Alyn Mitchell] 11/1973 I'm the Midnight Special Clarence Carter 101.US [with Rick Hall] 10/1976 Find 'em, Fool 'em & Forget 'em Dobie Gray 94.US [with Tom Jones III] 04/1978 Make You Feel Love Again Wet Willie 45.US [with Thomas Jones & Bob Seger] 04/1979 Old Time Rock & Roll Bob Seger 28.US 10/2000 Old Time Rock'n'Roll Status Quo 83.UK [with Johnny Henderson] 07/1988 The Only Way Is Up Yazz 96.US/1.UK [with James Harris, Terry Lewis, Chanté Moore & James "Big Jim" Wright] 04/1999 Chanté's Got a Man Chanté Moore 10.US [with Malcolm McCormick, Eric Gabouer, James Harris, Terry Lewis, Chanté Moore, Aja Grant, James Wright & Jon Brion] 09/2018 2009 Mac Miller 101.US

John Robie

John Robie to amerykański muzyk, producent i autor tekstów. Wyprodukował i/lub napisał utwory
dla takich artystów jak: Chaka Khan, New Order, UB40, Cabaret Voltaire, Soulsonic Force, Boy George, Planet Patrol, Laura Branigan i Freeez, między innymi.

  Robie rozpoczął karierę jako współautor i „czarodziej” syntezatorów w albumie „Planet Rock” zespołu Soulsonic Force. Robie później wyprodukował inne hity dla Soulsonic Force: „Looking for the Perfect Beat” i „Renegades of Funk” (później coverowane przez Rage Against The Machine), a także kontynuował eksperymentalne podejście do muzyki elektronicznej, co zaowocowało jego współpracą w tworzeniu zupełnie nowego gatunku muzycznego - electro. „One More Shot” w wykonaniu C-Bank i „Body Mechanic” w wykonaniu Quadrant 6, oba napisane i wyprodukowane przez Robiego, należały do ​​pierwszych utworów, które zdefiniowały tę formę sztuki. 

Jego utwory były samplowane przez takich artystów jak City Girls, Lunchmoney Lewis, Snoop Dogg, Calvin Harris, Plump DJs, Jamie xx, LL Cool J, Black Eyed Peas, Limp Bizkit i Tag Team. Wkroczył do świata produkcji wideo/filmowych, debiutując jako reżyser krótkometrażowym filmem „The Future Is Mine”, który ukazał się po morderstwie George'a Floyda.

  W 1984 roku Stephen Holden z „The New York Times” powiedział o Robiem i jego współproducencie, Arthurze Bakerze, że „odnowili nowoczesny album taneczny, tworząc przypominający arkadowy, wewnętrzny pejzaż dźwiękowy z wszelkiego rodzaju echami i rytmicznymi głosami w intensywnych, przeciwstawnych prądach. Z ich ostrymi, syntezowanymi teksturami, hukiem elektronicznej perkusji przypominającym karabin maszynowy i elektronicznie zmienionym wokalem, który przypominał zmuzykalizowane, stroboskopowe obrazy, Baker i Robie stworzyli brzmienie, które przywoływało krzyżowy ogień miejskich nacisków z wyrazistością horroru”. Rick Rubin w „Rolling Stone” opisał „Planet Rock” zespołu Soulsonic Force jako „jeden z najbardziej wpływowych utworów wszech czasów, który zmienił świat”. 

                                        Kompozycje Johna Robie na listach przebojów

[with Arthur Baker,Afrika Bambaataa, The Soulsonic Force, Ralf Hütter & Florian Schneider] 05/1982 Planet Rock Afrika Bambaataa 53.UK/48.US 07/1984 Planet Rock Soul Sonic Force 85.UK 08/2001 Planet Rock Remixes Afrika Bambaataa 47.UK [with Man Parrish, Raul Rodriguez] 12/1982 Hip Hop, Be Bop (Don't Stop) Man Parrish 95.UK [with Afrika Bambaataa Aasim, Arthur Baker,Soulsonic Force] 01/1983 Looking for the Perfect Beat Afrika Bambaataa 86.UK [ solo] 12/1983 Remember What You Like Jenny Burton 81.US [with Bernard Sumner, Peter Hook, Stephen Morris & Gillian Gilbert] 03/1986 Shell Shock New Order 28.UK [with Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller] 02/1984 Renegades of Funk Afrika Bambaataa 30.UK 11/2000 Renegades of Funk Rage Against the Machine 109.US [with UB40, Afrika Bambaataa & Malibu] 02/1988 Reckless Afrika Bambaataa 17.UK [with Arthur Baker ] 03/1992 I O U Arthur Baker 93.US [with Jeremy Sylvester, Man Parrish & Raul Rodriguez] 12/2001 B-Bop Jeremy Sylvester 189.UK [with James Todd Smith, Jermaine Dupri, James Phillips, Ryan Toby, Jennifer Lopez, Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller] 02/2006 Control Myself LL Cool J 2.UK/4.US [with Arthur Baker, Curtis Alan Jones, Ellis Williams, Emil Schult, John Miller, Caresha Brownlee, Jatavia Johnson, Afrika Bambaataa, Ralf Hütter & Robert Allen] 06/2021 Twerkulator City Girls 51.US

Martin Page

Martin George Page (ur. 23 września 1959r) to angielski wokalista, autor tekstów i basista.
  Page współpracował z takimi artystami jak Paul Young, Starship, Robbie Robertson, Earth, Wind & Fire, Heart, Robbie Williams i Go West.

  Page urodził się w Southampton w hrabstwie Hampshire w Anglii, jako syn Alana Richarda Page'a (inżyniera lotnictwa) i Ruth Pameli Page. Przez większą część dzieciństwa Martin wraz z rodziną przeprowadzał się z jednej bazy wojskowej do drugiej, co było spowodowane karierą ojca. W tamtym czasie, jak sam przyznał, spędzał dużo czasu słuchając Petera Gabriela, Beatlesów i wytwórni Motown.

  Page założył zespół popowy Q-Feel ze swoim przyjacielem Brianem Fairweatherem. Q-Feel odniósł sukces dzięki przebojowi „Dancing in Heaven (Orbital Be-Bop)”. Wkrótce potem Page i Fairweather przeprowadzili się do Los Angeles, gdzie poznali dyrektor muzyczną Diane Poncher. Dostrzegła ona potencjał w Page i Fairweatherze i ostatecznie została ich menedżerką. Na początku Page i Fairweather współpracowali z takimi artystami jak Kim Carnes przy jej albumie „Cafe Racers” z 1983 roku, „Earth, Wind & Fire” na ich albumie „Electric Universe” z 1983 roku oraz z Barbrą Streisand przy jej albumie „Emotion” z 1984 roku. Page grał  również na klawiszach u Raya Parkera Jr. w piosence przewodniej filmu „Ghostbusters” z 1984 roku. 

 Następnie Page współpracował  z Berniem Taupinem, częstym autorem tekstów Eltona Johna. Duet wystąpił na albumie Maurice'a White'a z 1985 roku o tym samym tytule i napisał utwór „We Built This City” na album Starship z 1985 roku „Knee Deep in the Hoopla” oraz utwór „These Dreams” na album Heart z 1985 roku. Oba utwory dotarły do ​​pierwszego miejsca listy Billboard Hot 100. Page później współtworzył utwory na album Neila Diamonda z 1986 roku „Headed for the Future”, album Lee Ritenoura z 1986 roku „Earth Run” oraz album Chaki Khan z 1986 roku „Destiny”.

  Ponownie współpracował z Taupinem przy jego albumie „Tribe” z 1987 roku i współtworzył utwór na album Atlantic Starr z 1987 roku „All in the Name of Love”. Page współtworzył również album Starship z 1987 roku „No Protection” i współpracował z Robbie Robertsonem przy jego albumie z 1987 roku o tym samym tytule. Album ten uzyskał status złotej płyty w Wielkiej Brytanii . Page napisał również utwory do albumu Earth, Wind & Fire z 1988 roku „The Best of Earth, Wind & Fire, Vol. 2”. Page był również współproducentem albumu Toma Jonesa „Move Closer” z 1988 roku oraz albumu Paula Younga „Other Voices” z 1990 roku. Album „Other Voices” uzyskał status złotej płyty w Wielkiej Brytanii . Następnie współprodukował nominowany do nagrody Grammy album Robbiego Robertsona „Storyville” z 1991 roku.  

Później był współautorem hitów zespołu Go West: „King of Wishful Thinking” i „Faithful”. Był również współautorem utworu tytułowego „Sing” do ścieżki dźwiękowej filmu o tym samym tytule. Page współpracował również z Robbiem Williamsem i Joshem Grobanem.

 W 1994 roku Page wydał swój debiutancki solowy album „In the House of Stone and Light”. Tytułowy utwór, który napisał nawiązując do wizyty w Wielkim Kanionie, ukazał się w tym samym roku. Jako singiel, „In the House of Stone and Light” osiągnął 14. miejsce na liście Billboard Hot 100.Wkrótce potem zmarli jego rodzice i kilku bliskich przyjaciół. W 2008 roku powrócił do studia, aby nagrać swój drugi album, „In the Temple of the Muse”, dla IroningBoard Records, niezależnej wytwórni założonej przez Page’a i Ponchera.

 Wśród utworów na „In the Temple of the Muse” znajdują się nagrania Page’a „Mi Morena” i „Blessed” (piosenki, którą Page określił jako „piosenkę o zobowiązaniu”).  Trzeci album Page’a, „A Temper of Peace”, ukazał się w 2012 roku, a następnie w 2015 roku „Hotel of the Two Worlds”. W 2017 roku wydał swój piąty album, The Slender Sadness (The Love Songs). W 2018 roku wydał The Amber of Memory, swój pierwszy album z muzyką instrumentalną. Pod koniec 2019 roku Page rozpoczął prowadzenie podcastu muzycznego Radio OwlsNest. Pod koniec 2023 roku zakończył go pięćdziesiątym odcinkiem. 

 Jego siódmy album studyjny, The Poetry of Collisions, został wydany cyfrowo 10 listopada 2020 roku. Page wydał swój ósmy album studyjny, Fugitive Pieces, 19 kwietnia 2021 roku. Później tego samego roku Page ogłosił swój dziewiąty album, zatytułowany The Occupation of Hope, swój drugi album instrumentalny. Został on wydany 15 listopada 2021 roku. Page wydał swój drugi tom „The Poetry of Collisions”, dziesiąty w sumie, 11 lipca 2022 roku.

  Pod koniec 2024 roku uruchomił własny sklep na Bandcampie. Na tej samej platformie Page zapowiedział swój jedenasty album, „The First and Last Freedom”.[16] Został on wydany 2 czerwca 2025 roku.  Page mieszka w Południowej Kalifornii. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In the House of Stone and Light	Martin Page	12.1994	-	14[35]	Mercury 858 940	[written by Martin Page][produced by Martin Page]
Keeper of the Flame	Martin Page	08.1995	-	83[7]	Mercury 856 862	[written by Martin Page][produced by Martin Page]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In the House of Stone and Light	Martin Page	04.1995	-	161[11]	Mercury 522 104	[produced by Martin Page]

Johnny Bristol

John William Bristol (ur. 3 lutego 1939r -zm. 21 marca 2004r)  był amerykańskim muzykiem,
znanym przede wszystkim jako autor tekstów i producent muzyczny wytwórni Motown pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych. Pochodził z Morganton w Karolinie Północnej, o którym napisał piosenkę o tym samym tytule. Jego kompozycja „Love Me for a Reason” odniosła globalny sukces, gdy została nagrana przez The Osmonds, osiągając pierwsze miejsce na brytyjskich listach przebojów w 1974 roku.  

Jego najsłynniejszym solowym nagraniem był utwór „Hang On in There Baby” z 1974 roku, który dotarł do pierwszej dziesiątki w Stanach Zjednoczonych i trzeciego miejsca w Wielkiej Brytanii. Oba single znalazły się jednocześnie w pierwszej piątce brytyjskich list przebojów. Producent Motown Bristol po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w Detroit jako członek duetu soulowego Johnny & Jackey, którego współpracownikiem był Jackey Beavers, którego Bristol poznał w Siłach Powietrznych USA. Para nagrała dwa single w 1959 roku dla Anna Records, wytwórni należącej do Gwen Gordy (siostry Berry'ego Gordy'ego) i Billy'ego Davisa, oraz cztery płyty 45-calowe dla wytwórni Tri-Phi Gwen Gordy i Harveya Fuquy, z których żaden nie odniósł sukcesu poza Środkowym Zachodem Stanów Zjednoczonych. 

W połowie lat 60-tych Motown przejął Tri-Phi, a Bristol rozpoczął współpracę z Fuquą jako autor tekstów i producent. Wśród ich sukcesów jako producentów znalazły się przeboje: „Ain't No Mountain High Enough” (1967), „Your Precious Love” (1967) i „If I Could Build My Whole World Around You” (1968) Marvina Gaye’a i Tammi Terrell; „Twenty-Five Miles” (1969) Edwina Starra; oraz „My Whole World Ended (The Moment You Left Me)” Davida Ruffina (1969).

  Bristol rozkwitł w Motown, współpracując z niektórymi z najlepiej sprzedających się zespołów wytwórni. Jego osiągnięcia producenckie i/lub kompozytorskie obejmowały „These Things Will Keep Me Loving You” (1966) zespołu Velvelettes; „I Don't Want to Do Wrong” (1971) i „Daddy Could Swear, I Declare” (1973) zespołu Gladys Knight & the Pips; i Jr. Walker & the All Stars, którzy znaleźli się na listach przebojów dzięki licznym singlom i albumom napisanym przez Bristola, w tym „What Does It Take (To Win Your Love)” (1969), „Gotta Hold On to This Feeling” (1970), „Way Back Home” (1971) i „Walk in the Night” (1971). Jednym z jego ostatnich sukcesów był pierwszy solowy album Jermaine’a Jacksona „That’s How Love Goes” (1972). Co ciekawe, Bristol był producentem i współautorem ostatnich singli zarówno Diany Ross & the Supremes, jak i Smokey Robinson & the Miracles, zanim każdy z zespołów stracił swojego imiennika, głównego wokalistę.

  Podczas gdy utwór „We've Come Too Far to End It Now” (1972) zespołu Miracles był oryginalnym utworem, „Someday We'll Be Together” (1969) zespołu Supremes był remakiem singla Johnny'ego i Jackeya z 1961 roku. Bristol jest męskim głosem w wersji „Someday We'll Be Together” zespołu Supremes, śpiewając w odpowiedzi na główny wokal Diany Ross. (Ross nagrała tę piosenkę jako swój pierwszy solowy album z wokalistkami sesyjnymi Waters Sisters). Producent i solista Bristol opuścił wytwórnię Motown w 1973 roku, aby dołączyć do CBS jako producent. Współpracował z wieloma wschodzącymi wokalistami, w tym z Randym Crawfordem, dla którego Bristol napisał „Caught in Love's Triangle”, a także produkował i komponował dla uznanych wykonawców, takich jak: Tom Jones, Marlena Shaw, Johnny Mathis, Jerry Butler i Boz Scaggs. W 1974 roku napisał i wyprodukował utwór „La La Peace Song” nagrany przez Ala Wilsona i O.C. Smitha. Wokale Bristola można usłyszeć w wersji Ala Wilsona. 

 Mając wówczas nieco ponad 30 lat, pragnął wznowić własną karierę nagraniową i kiedy CBS/Columbia nie wykazało entuzjazmu, podpisał kontrakt płytowy z MGM. W MGM Bristol nagrał dwa udane albumy „Hang On in There Baby” i „Feeling the Magic”, a także znalazł się na listach przebojów z kilkoma singlami, w tym „Hang On in There Baby” (1974, 8. miejsce na liście przebojów pop w USA, 2. miejsce na liście R&B w USA i 3. miejsce na liście w Wielkiej Brytanii), „You and I” (1974, 20. miejsce na liście R&B w USA), „Leave My World” (1975, 23. miejsce na liście R&B w USA) i „Do It to My Mind” (1976, 5. miejsce na liście R&B w USA). Nagrał również oryginalną wersję utworu „Love Me for a Reason”, który później stał się wielkim hitem The Osmonds. 

W 1975 roku był nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Nowy Artysta”, ostatecznie przegrywając z Marvinem Hamlischem. Bristol nagrał następnie dwa albumy dla wytwórni Atlantic: „Creme” (1976) i „Strangers” (1978). Jeden z utworów z okresu działalności wytwórni Atlantic, „Strangers In The Dark Corners”, zyskał popularność na europejskiej scenie muzyki soul. W tym okresie pełnił również rolę producenta, pracując głównie dla artystów podpisujących kontrakty z wytwórnią Columbia Records, w tym dla Boza Scaggsa. Bristolowi przypisuje się stworzenie blue-eyedowego brzmienia Scaggsa na albumie „Slow Dancer” (1974). Bristol był również producentem albumu Toma Jonesa z 1975 roku, „Memories Don't Leave Like People Do”, który zawierał pięć coverów piosenek Bristola, w tym utwór tytułowy. Nadal cieszył się dużym uznaniem jako producent, a wśród innych artystów, z którymi współpracował, byli m.in.: Tavares, Margie Joseph, The Jackson Sisters oraz dwa duety z Lindą Evans, „Sweet and Deep” i „Share with Me My Dream” na albumie „Free to Be Me” z 1981 roku. Na początku lat 80-tych głównym rynkiem zbytu Bristolu była Europa. Jego duet z Amii Stewart na  medley „My Guy – My Girl” osiągnął 39. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1980 roku.

  Umowa z Ariola/Hansa zaowocowała klubowymi hitami „Love No Longer Has a Hold on Me” i „Take Me Down”. Towarzyszący album nie zdołał ugruntować jego pozycji i minęło osiem lat, zanim pojawił się nowy produkt Bristola - singiel „I'm Just a Musician” dla Hansa. Współpraca z brytyjską wytwórnią Motorcity Records w 1989 roku była krótka, ale zaowocowała jednym z najpopularniejszych wydawnictw Bristola, „Man Up in the Sky”, oraz jego wersją utworu „What Does It Take to Win Your Love”, pierwotnie hitu Jr. Walkera & the All Stars. Ostatnimi wydawnictwami Bristola były singiel „Come to Me” z 1991 roku dla Whichway Records oraz album „Life & Love”, wydany na rynek japoński w 1993 roku przez Blues Interactions (P-Vine Records). Na tym ostatnim znalazł się utwór „That's the Way of the World” zespołu Earth, Wind & Fire w duecie z córką, Shanną J. Bristol. Album ukazał się w USA trzy lata później pod tytułem „Come To Me”. 

 Bristol zmarł 21 marca 2004 roku w swoim domu w Brighton Township w stanie Michigan z przyczyn naturalnych, w wieku 65 lat. Bristol został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Karoliny Północnej w 2009 roku. Bristol był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Maude Perry. Mieli dwoje dzieci. Jego drugą żoną była Iris Gordy. Mieli jedno dziecko, Karlę Gordy Bristol, która jest komisarzem miasta Beverly Hills. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hang On In There Baby/Take Care Of You For Me	Johnny Bristol	06.1974	3[11]	8[17]	MGM 14 715	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][79[5].R&B; Chart]
You And I/It Don't Hurt No More	Johnny Bristol	11.1974	-	48[7]	MGM 14 762	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][20[13].R&B; Chart]
Leave My World/All Goodbyes Aren't Gone	Johnny Bristol	04.1975	-	104[1]	MGM 14 792	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][23[10].R&B; Chart]
Love Takes Tears/Go On And Dream	Johnny Bristol	07.1975	-	-	MGM 14 814	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][72[8].R&B; Chart]
Do It To My Mind/Love To Have A Chance To Taste The Wine	Johnny Bristol	11.1976	-	43[11]	Atlantic 3360	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][5[20].R&B; Chart]
You Turned Me On To Love/I Sho Like Groovin' With Ya	Johnny Bristol	03.1977	-	106[1]	Atlantic 3391	[A&B:written by Johnny Bristol][A&B:produced by Johnny Bristol, D2TP][A:36[10].R&B; Chart][B:47[10].R&B; Chart]
Waiting On Love/She's So Amazing	Johnny Bristol	04.1978	-	-	Atlantic 3421	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][27[14].R&B; Chart]
Hang On In There Baby	Alton And Johnny	02.1980	-	-	Polydor 2050	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][73[3].R&B; Chart]
My Guy / My Girl/Now	Amii Stewart And Johnny Bristol	10.1980	39[5]	63[8]	MGM 14715	[written by William Smokey Robinson, Ronald White][produced by Barry Long, Simon May][76[3].R&B; Chart]
Love No Longer Has A Hold On Me/Until I See You Again	Johnny Bristol	02.1981	-	-	Handshake 5304	[written by Johnny Bristol, Hense Powell][produced by Johnny Bristol][75[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hang On in There Baby	Johnny Bristol	08.1974	12[7]	82[17]	MGM 4959	[produced by Johnny Bristol]
Bristol's Creme	Johnny Bristol	12.1976	-	154[11]	Atlantic 18 197	[produced by Johnny Bristol]

Anita Porée była amerykańską autorką tekstów piosenek, poetką, aktorką i artystką wizualną. 

 

Anita Porée urodziła się w Chicago 14 września 1939 roku. Jej ojciec był Kreolem urodzonym w Nowym Orleanie, a matka była czarnoskórą Amerykanką z plemienia Choktaw, rasy białej. Jej rodzina przeprowadziła się do Los Angeles, gdy była nastolatką. Po ukończeniu liceum Lady of Loretta i LA City College, rozpoczęła karierę aktorską w show-biznesie, debiutując rolą Bucky'ego w filmie „Living Between Two Worlds” z 1963 roku. Rozczarowana Hollywood, zaczęła pisać piosenki z bratem Gregiem Porée i Jerrym Petersem, co doprowadziło do napisania piosenek dla „The Friends of Distinction”. 

 

 Pod koniec lat 60. i 70-tych współtworzyła, wraz ze swoimi współpracownikami: Gregiem Porée, Jerrym Petersem, Leonardem Castonem Jr. i Skipem Scarborough, kilka utworów, które znalazły się na listach przebojów Billboardu. Jej najbardziej znane utwory zostały nagrane przez popularnego piosenkarza R&B Eddiego Kendricka po jego odejściu z zespołu The Temptations na rzecz kariery solowej. Znalazły się wśród nich utwory „Keep On Trucking” i „Boogie Down”, które stały się hitami w 1973 roku. Ponadto była współautorką klasycznych utworów R&B, takich jak „Going in Circles” i „Love Me or Let Me Be Lonely”, nagranych po raz pierwszy przez grupę „The Friends Of Distinction”.  

Z biegiem lat jej utwory znalazły się na albumach takich artystów jak D'Angelo („Girl You Need A Change Of Mind”), The Gap Band („Going In Circles”), The Jackson Five („Keep On Truckin'”), Luther Vandross („Going In Circles”) i Isaac Hayes. W późniejszym okresie jej kariery jej utwory zostały samplowane przez DJ-a Chucka Chillouta oraz Jennifer Lopez w utworze „Do It Well”, głównym singlu z jej albumu „Brave” z 2007 roku.

 

Oprócz twórczości muzycznej, była znaną poetką, pisarką i artystką wizualną. Przez kilka lat prowadziła stałą kolumnę w Sonoma County Peace Press zatytułowaną „And So I Grew Two Voices”. Oprócz pracy twórczej, znana była również z aktywizmu na rzecz praw kobiet, osób czarnoskórych i społeczności LGBTQ. 

 

 Po odejściu z branży muzycznej, pani Porée przeprowadziła się do północnej Kalifornii, osiedlając się w mieście Kenwood w hrabstwie Sonoma, gdzie rozwijała swoje zainteresowania związane z malarstwem, poezją i aktywizmem. 

Śmierć Anita Porée zmarła na raka 8 lipca 2018 roku w wieku 78 lat. 

                                        Kompozycje Anity Porée na listach przebojów

[with Skip Scarborough,Jerry Peters] 03/1970 Love or Let Me Be Lonely The Friends of Distinction 6.US 07/1982 Love or Let Me Be Lonely Paul Davis 40.US [with Jerry Peters] 08/1969 Going in Circles The Friends of Distinction 15.US 02/1986 Going in Circles The Gap Band 2.R&B Chart [with Stephen Stills, Jerry Peters] 04/1995 Love the One You're with/Going in Circles Luther Vandross 95.US [with Leonard Caston] 06/1972 Eddie's Love Eddie Kendricks 77.US 02/1973 Girl You Need a Change of Mind (Part 1) Eddie Kendricks 87.US 05/1974 Son of Sagittarius Eddie Kendricks 28.US [with Leonard Caston,Frank Wilson] 08/1973 Keep On Truckin' (Part 1) Eddie Kendricks 1.US/18.UK 12/1973 Boogie Down Eddie Kendricks 2.US/39.UK [with Terrance Kelly, Roosevelt Harrell, Leonard Caston,Frank Wilson] 08/2001 Lights, Camera, Action! Mr. Cheeks 14.US [with Ryan Tedder, Leonard Caston,Frank Wilson] 10/2007 Do It Well Jennifer Lopez 31.US/11.UK 09/2008 Do It Well Jennifer Lopez 182.UK [with Aubrey Graham, Jahron Brathwaite, Matthew Samuels, Dalton Tennant, Jahaan Sweet, Leonard Caston ] 07/2018 Ratchet Happy Birthday Drake 51.US [with DJ Khaled, Alyssa Stephens, Jatavia Johnson, Caresha Brownlee, Frank Wilson, Leonard Caston Jr., Nicholas Warwar, Tarik Azzouz & Sage Skolfield] 09/2022 Bills Paid DJ Khaled 106.US

Jerry Peters

Jerry Peters to amerykański autor tekstów piosenek, producent muzyczny,
multiinstrumentalista, dyrygent i aranżer. Najbardziej znany jest z napisania przebojów „Love Or Let Me Be Lonely” i „Going In Circles” zespołu The Friends of Distinction. 

 Peters urodził się w Nowym Orleanie w Luizjanie, ale wychował się w Slidell w tym samym stanie. W wieku 14 lat Jerry przeprowadził się do Los Angeles w Kalifornii, gdzie uczęszczał do liceum Susan Miller Dorsey. Po ukończeniu szkoły średniej studiował sztukę w Los Angeles City College, kontynuując jednocześnie naukę muzyki. Następnie przeniósł się do California Institute of Arts, ale opuścił szkołę tuż przed uzyskaniem dyplomu, aby rozpocząć karierę muzyczną. Podczas studiów Peters poznał Anitę Poree i jej brata Grega Poree. Zaczęli razem pisać piosenki. Ta współpraca Jerry'ego i Anity Poree zaowocowała klasycznym utworem R&B „Going in Circles”, który został wykonany przez zespół The Friends of Distinction. To stała się pierwszą złotą płytą Petersa.  

Mniej więcej w tym czasie Peters stał się rozchwytywanym kompozytorem, autorem tekstów, aranżerem i producentem.  W 1972 roku Peters nagrał swój jedyny album w Mercury Records, Blueprint for Discovery. Również w 1972 roku Peters rozpoczął współpracę z rodziną The Sylvers. Pracował nad wszystkimi trzema ich albumami Pride/MGM, produkując The Sylvers II. Był również producentem obu albumów Fostera Sylversa. Peters rozpoczął produkcję albumów pianisty jazzowego Gene'a Harrisa w 1975 roku. W sumie cztery z nich zostały wydane przez Blue Note Records. 

 Przez resztę lat 70-tych i przez większą część lat 80-tych Peters pisał piosenki, produkował projekty i występował na nagraniach z niektórymi z najlepszych zespołów w branży muzycznej, takimi jak Earth, Wind & Fire, Aretha Franklin, Quincy Jones, Marvin Gaye, Natalie Cole, The Emotions, The Jacksons, Diana Ross, Deniece Williams, Gladys Knight, Al Green, Lionel Richie i wieloma innymi.

  W 2011 roku Peters zdobył swoją pierwszą nagrodę Grammy za współtworzenie z Kirkiem Whalumem „Piosenki Gospel Roku” -„It's What I Do”. Peters mieszka obecnie w Los Angeles.  Peters jest członkiem bractwa Phi Beta Sigma. 

                                        Kompozycje Jerry Petersa na listach przebojów

[with Anita Poree] 08/1969 Going in Circles The Friends of Distinction 15.US 02/1986 Going in Circles The Gap Band 2.R&B Chart [with Skip Scarborough,Anita Poree] 03/1970 Love or Let Me Be Lonely The Friends of Distinction 6.US 07/1982 Love or Let Me Be Lonely Paul Davis 40.US [solo] 01/1971 I Need You The Friends of Distinction 79.US 05/1980 Love Cycles D.J. Rogers 44.R&B Chart 06/1980 One More Time for Love Billy Preston & Syreeta 52.US [with Lynn Mack] 08/1979 You Put a Charge in My Life Brainstorm 84.R&B Chart [with Augie Johnson, Pleasure & Wayne Henderson] 08/1981 Let's Dance (Make Your Body Move) West Street Mob 88.US [with Stephen Stills, Anita Poree] 04/1995 Love the One You're with/Going in Circles Luther Vandross 95.US

Belita Woods

Belita Karen Woods (ur. 23 października 1948r - zm. 14 maja 2012r)  była wokalistką
zespołu R&B Brainstorm z końca lat 70-tych. Występowała również z zespołem Parliament-Funkadelic przez dwie dekady, począwszy od 1992 roku. Brainstorm miał hit disco w 1977 roku zatytułowany „Lovin' Is Really My Game”. Ich kolejny album, „Journey to the Light” z 1978 roku, charakteryzował się bardziej soulowo-funkowym brzmieniem, którego podstawą były utwory „We're On Our Way Home” i „If You Ever Need To Cry”. 

Zanim dołączyła do Brainstorm, Woods wydała singiel „Magic Corner”/„Grounded” w wytwórni Moira z Detroit w 1967 roku. W 1990 roku krótko nagrywała z psychodelicznym zespołem soulowym The Undisputed Truth, kiedy to oryginalni członkowie Joe Harris i Brenda Joyce Evans reaktywowali grupę dla Iana Levine'a i jego wytwórni Motorcity Records, odrodzonej wytwórni Motown. Jest wokalistką na ich singlu z 1991 roku, będącym nagraną wersją utworu grupy z 1973 roku „Law of the Land”. 

Woods rozpoczęła trasę koncertową z P-Funk All-Stars w 1992 roku. W 2001 roku zaśpiewała w czterech utworach („Scratched”, „When Jack Met Jill”, „Relax”, „Tempovision”) na albumie Tempovision francuskiego DJ-a i producenta Étienne'a de Crécy'ego. Utwór „Scratched” został wyprodukowany przez kolegę z P-Funk, Michaela „Clip” Payne'a, który zaśpiewał również w utworze „Tempovision”. 

 W 2005 roku wydała trzy solowe utwory na albumie George'a Clintona „How Late Do U Have 2BB4UR Absent?”: „Don't Dance Too Close”, „More Than Words Can Say” i „Saddest Day”. Woods zmarła z powodu niewydolności serca 14 maja 2012 roku. Miała 63 lata. 

                                        Kompozycje Belity Woods na listach przebojów

[with Trenita Womack] 05/1977 Lovin' Is Really My Game Brainstorm 14.Dance Chart 02/1979 Lovin' Is Really My Game Betty Wright 68.R&B Chart 04/1979 Hot for You Brainstorm 21.Dance Chart 10/1984 Lovin' Is Really My Game Zino 24.Dance Chart 09/2000 Lovin' Is Really My Game Ann Nesby 1.Dance Chart [with Trenita Womack, William Wooten & Emanuel Johnson] 12/1980 Settin' It Out / Are You Ready for Love Enchantment 47.Dance Chart [with George Clinton Jr., Gary Cooper, MC Breed & Erick Sermon] 06/1996 If Anybody's Gonna Get Funked Up (It's Gonna ...) George Clinton & The P-Funk All Stars 110.UK [with Todd Shaw, William Collins, George Clinton Jr., Gary Cooper, Stuart Jordan] 08/1996 Gettin' It Too $hort 68.US

OZ

 Ozan Yildirim (turecki: Ozan Yıldırım; ur. 11 stycznia 1992r), znany zawodowo jako OZ,
to szwajcarski producent muzyczny i autor tekstów tureckiego pochodzenia. Współpracował z wieloma artystami hip-hopowymi, w tym Drake’iem, Future’em i Travisem Scottem, między innymi przy takich hitach jak „Sicko Mode” (2018), „Highest in the Room” (2019) i „Life Is Good” (2020).

  Otrzymał nominacje do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Utwór Rapowy” za utwory „Sicko Mode” i „Gold Roses”.

  Yildirim dorastał w Wattwil w Szwajcarii, jako syn tureckich rodziców. Wcześnie rozwinął w sobie pasję do muzyki, próbując swoich sił jako remikser i DJ pod pseudonimem DJ Ladykiller. W wieku 13 lat wygrał międzynarodowy konkurs DJ-ski, pokonując 63 zawodników w różnym wieku i zdobywając nagrodę pieniężną w wysokości 300 euro. Jego rodzina przeprowadziła się do małej, wiejskiej wioski Gibswil w kantonie Zurych, gdy Yildirim miał 15 lat. Według niego, był tam jedynym obcokrajowcem w szkole i doświadczył silnej ksenofobii, co skłoniło go do odizolowania się i skupienia na muzyce. Po ukończeniu szkoły ukończył praktykę w handlu detalicznym i rozpoczął pracę jako sprzedawca pralek w szwajcarskiej sieci sklepów z elektroniką Fust.

  Zaczął produkować beaty w 2005 roku, a później umieszczał je w internecie. Jego kariera jako producenta hip-hopowego rozpoczęła się w 2012 roku, po tym jak skontaktował się z nim austriacki raper Nazar i podpisał kontrakt z jego wytwórnią Wolfpack Entertainment. Rozpoczęła się współpraca, a OZ wyprodukował znaczną część albumów Nazara „Narkose” (2012) i „Fakker Lifestyle” (2013).Od 2014 roku OZ zaczął otrzymywać zlecenia na utwory amerykańskich raperów. Kontaktował się z nimi za pośrednictwem mediów społecznościowych i poczty elektronicznej, wysyłając im fragmenty swoich bitów. Według OZ, skontaktował się z amerykańskim producentem muzycznym The Beat Bully na Twitterze i zapłacił mu 250 franków szwajcarskich za adres e-mail rapera Meeka Milla.W podobny sposób udało mu się zdobyć adres e-mail rapera Travisa Scotta w internecie. W obu przypadkach efektem było zatrudnienie: w przypadku Meek Milla, OZ wyprodukował utwory „Been That” (z udziałem Ricka Rossa) i „Cold Hearted” (z udziałem Puffa Daddy'ego) na albumie rapera z 2015 roku „Dreams Worth More Than Money”, a w przypadku Travisa Scotta, wyprodukował utwór „Backyard” na jego mixtape'ie z 2014 roku „Days Before Rodeo”. 

W tym samym czasie OZ stał się bardziej znany w niemieckim hip-hopie, produkując czołowych artystów, takich jak Bushido czy Ufo361, i zaprzyjaźniając się z raperem Shindym.Od tego czasu wyprodukował wiele utworów na wszystkich albumach Shindy'ego, a w 2020 roku nagrał z Shindym utwór „Morning Sun”, w którym OZ można również usłyszeć wokalistę.W 2018 roku OZ wyprodukował swój pierwszy singiel numer jeden, dostarczając drugą część beatu do utworu „Sicko Mode” Travisa Scotta. W 2020 roku wyprodukował zarówno „Popstar”, jak i „Greece” DJ-a Khaleda z udziałem Drake'a. Choć nie jest wymieniony w napisach, to on również skomponował oryginalny tekst i melodię wokalną do tego drugiego utworu. Był również jedynym producentem hitu Drake'a „Toosie Slide”, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów. Jego studio nagraniowe znajduje się w Wald w Zurychu.

                                        Kompozycje Oz na listach przebojów

[solo] 11/1968 King Croesus World of Oz 126.US [with Gerald Gillum, Bert Kaempfert, Carl Sigman, Herbert Rehbein] 11/2015 Random G-Eazy 94.US [with Drake, Noah Shebib, Kanye West, DJ Dahi, Ricci Riera, Axel Morgan, PartyNextDoor, Vinylz, Dave Goode, Mark Andrews, DMX, Philip Weatherspoon, Anthony Fields & Tamir Ruffin] 05/2016 U with Me Drake 44.US/72.UK [with Robert Williams, Kevin Gomringer, Tim Gomringer, Shane Lindstrom, Jeffery Williams & Shayaa Joseph] 11/2016 Offended Meek Mill 70.US [with Meek Mill, Anthony Tucker, Nickolas Papamitrou, Addarren Ross & Karim Kharbouch] 11/2016 Outro Meek Mill 104.US [with Radric Delantic Davis,Bryson Tiller] 12/2016 Drove U Crazy Gucci Mane 110.US [with Jacques Webster II, Quavious Marshall, Kiari Cephus, Anderson Hernandez,Carl-Mikael Berlander & Jonatan Håstad] 01/2018 Dubai Shit Huncho Jack 83.US [with Sir Robert Hall II, Nico Chiara & Simon Schranz] 03/2018 Contra Logic 60.US [with Navraj Goraya, Jacques Webster II, Amir Esmailian, Michael Hernandez] 06/2018 Champion Nav 86.US [with Michael White IV] 08/2018 Bang! Trippie Redd 118.US 11/2018 A.L.L.T.Y. 3 Trippie Redd 120.US [with Michael White IV, Nik Frascona] 08/2018 Missing My Idols Trippie Redd 102.US [with Michael White IV, Nima Jahanbin, Paimon Jahanbin, Angelo Arce & Laraya Robinson] 08/2018 Shake It Up Trippie Redd 117.US [with Daystar Peterson, Michael White IV, Dylan Cleary-Krell] 11/2018 FeRRis WhEEL Tory Lanez 105.US [with Michael White IV, Jarad Higgins] 11/2018 1400 / 999 Freestyle Trippie Redd 55.US