Gloria Jones

Kiedy nazwisko Glorii Jones pojawia się w rozmowach o rocku, zazwyczaj jest to pytanie
z gatunku quizu. Po pierwsze, w połowie lat 60-tych nagrała oryginalną wersję utworu „Tainted Love”, który w 1982 roku został coverowany przez Soft Cell i stał się wielkim międzynarodowym hitem. Była również dziewczyną brytyjskiego glam rockera Marca Bolana, a oprócz tego śpiewała i grała na klawiszach w jego zespole T. Rex. Jej niemały talent soulowy ginie w tłumie, zwłaszcza że niewiele jej nagrań jest obecnie dostępnych. 

 

 Jones zapisała się w historii rocka już dzięki utworowi „Tainted Love”. Ten porywający soulowy hit z połowy lat 60-tych, zupełnie niepodobny do słabiutkiego synthpopowego coveru Soft Cell, jest jednym z największych hitów lat 60-tych, który nigdy nie zaistniał. „Heartbeat” to kolejny pulsujący utwór, który niemalże zaliczył sukces, nagrany, co dziwne, z producentem Edem Cobbem, znanym głównie ze współpracy z zespołami garażowo-popowymi, takimi jak The Standells i The Chocolate Watch Band. Zarówno „Heartbeat”, jak i „Tainted Love” zostały napisane przez Cobba, choć Jones nie była pozbawiony talentu kompozytorskiego - współtworzyła duet Marvina Gaye’a i Diany Ross z 1974 roku, „My Mistake”.  

 

Jones nigdy nie odniosła sukcesu wykraczającego poza region i (podobnie jak kilku innych mniej znanych amerykańskich wokalistów soulowych) przeniosła się do Wielkiej Brytanii, gdzie kultowe oddanie fanów Northern Soul zapewniło jej stałą pracę. 

 

 W 1974 roku Jones dołączyła do T. Rex (który w tym czasie szybko podupadał) jako klawiszowiec i wokalistka wspierająca. Nawiązując romans z piosenkarzem, pomogła mu również w przejściu na bardziej soulowo-taneczny kierunek. Bolan z kolei pomógł jej w nagraniu solowego albumu „Vixen”, grając na gitarze i pisząc piosenki. Po narodzinach dziecka ich wspólny czas zakończył się tragicznie, gdy Bolan zginął w wypadku samochodowym w 1977 r., za kierownicą siedziała Jones.

 

Po stracie dobytku Jones przeprowadziła się z synem z powrotem do Los Angeles, gdzie zamieszkali z rodziną Jones.  W 1978 roku wydała album „Windstorm”, który poświęciła pamięci Bolana: na tylnej okładce widnieje napis: „Specjalna dedykacja ku pamięci ojca mojego syna, Marca Bolana, za którym bardzo tęsknimy”. Jej singiel „Bring on the Love” odniósł sukces na amerykańskiej liście przebojów R&B.

 

  Jones pozostała w branży muzycznej przez kilka lat, wydając w 1981 roku album wyprodukowany przez Eda Cobba, zatytułowany „Reunited”. Ponownie współpracowała również z Billym Prestonem i innymi członkami Cogic Singers przy albumie „The Cogic's” z 1984 roku. Od tego czasu pracowała jako kierownik muzyczny przy filmach. Na swoim albumie „Reunited” z 1982 roku została okrzyknięta „Królową Northern Soulu”. W 2010 roku wraz z synem Rolanem założyła Szkołę Muzyki i Filmu im. Marca Bolana w Makeni w Sierra Leone. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heartbeat Part 1/Heartbeat Part 2	Gloria Jones	11.1965	-	128[3]	Uptown 712	[written by Ed Cobb][produced by Ed Cobb]

Kompozycje Glorii Jones na listach przebojów

[with Clay McMurray & Pam Sawyer] 11/1970 If I Were Your Woman Gladys Knight & the Pips 9.US [with Robert Bateman, Brian Holland] 08/1971 Take Me Girl, I'm Ready Jr. Walker & The All-Stars 50.US/16.UK [with Pam Sawyer] 02/1974 My Mistake (Was to Love You) Diana Ross & Marvin Gaye 19.US/51.UK 11/1974 The Zoo (The Human Zoo) The Commodores 44.UK [solo] 11/1978 Haven't Stopped Dancing Yet Gonzalez 26.US/15.UK 03/1989 I Haven't Stopped Dancing Yet Pat & Mick 9.UK [with Dominic Smith, Joe Cole, Elephant Man & Stone] 07/2004 World of Dynamite – Room 1 Dynamite MC 115.UK [with Jermaine Cole,Pamela Sawyer] 05/2021 Close J. Cole 33.US

Carl Davis

Carl H. Davis Sr. (ur. 19 września 1934r- zm. 9 sierpnia 2012r)  był amerykańskim producentem
muzycznym i dyrektorem muzycznym, który był szczególnie aktywny w Chicago w latach 60. i 70-tych XX wieku. Był odpowiedzialny za przeboje R&B takich artystów jak Gene Chandler, Major Lance, Jackie Wilson, The Chi-Lites, Barbara Acklin, Tyrone Davis i inni. 

 

 Davis urodził się w Chicago i uczęszczał do Englewood High School.W 1955 roku rozpoczął pracę jako asystent didżeja Ala Bensona w stacji radiowej WGES, a następnie dołączył do firmy zajmującej się marketingiem płyt. Na początku lat 60-tych pomagał w prowadzeniu małej wytwórni płytowej Nat, która miała lokalny hit z piosenką „Nite Owl” zespołu DuKays, wyprodukowaną przez Davisa. Kolejny singiel, „Duke of Earl”, którego producentem był również Davis, został przypisany wokaliście zespołu, Gene'owi Chandlerowi, i stał się krajowym przebojem numer jeden po tym, jak został wydzierżawiony większej wytwórni Vee-Jay. 

 

 W 1962 roku Davis rozpoczął pracę jako producent i dyrektor artystyczny w wytwórni OKeh, filii Columbia, gdzie wyprodukował szereg przebojów dla Majora Lance'a, Billy'ego Butlera i Waltera Jacksona. Wiele z nich charakteryzowało się „energicznymi, metalicznymi aranżacjami… i tanecznymi, optymistycznymi utworami z latynoskim akcentem”, często wykorzystując utwory napisane przez Curtisa Mayfielda, które jego zdaniem nie pasowały do ​​jego własnego zespołu, The Impressions. Kontynuował również produkcję płyt dla Gene'a Chandlera i The Artistics, a także przez krótki czas produkował Mary Wells po jej odejściu z Motown. 

 

 W połowie lat 60-tych rozpoczął pracę w Brunswick Records, gdzie wyprodukował hit Jackie Wilsona „Whispers” oraz sprzedający się w milionach egzemplarzy utwór „(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher”, „Love Makes a Woman” Barbary Acklin, a także kilka wczesnych hitów zespołu The Chi-Lites. Założył również wytwórnię Dakar, która wydała wiele hitów z Tyrone’em Davisem (nie spokrewnionym), w tym „Can I Change My Mind” i „Turn Back the Hands of Time”, a także odniosła sukces z Hamiltonem Bohannonem. Po zamknięciu wytwórni Dakar w 1976 roku, Davis założył Chi Sound Records, kontynuując sukcesy z Walterem Jacksonem i wydając w 1978 roku wielki przebój Gene’a Chandlera „Get Down”. 

 

Po zakończeniu umowy dystrybucyjnej z 20th Century Records w 1981 roku, Davis przez dwa lata korzystał z niezależnej dystrybucji, zanim zamknął Chi Sound. Firma przeżyła krótkotrwałą reaktywację w latach 1989–1990, po czym ponownie otworzyła działalność w 2007 roku i działała aż do śmierci Davisa. 11 lutego 2013 roku Carl Davis został uhonorowany podczas 55. gali rozdania nagród Grammy, wraz z kilkoma innymi osobistościami branży muzycznej, w pamiątkowym hołdzie fotograficznym.

 

Kompozycje Carla Davisa na listach przebojów

[with Doris Smith & Richard Parker] 02/1963 The Bird The Dutones 101.US [with Billy Butler & Major Lance] 03/1964 The Matador Major Lance 20.US [with Gerald Sims] 02/1966 Dear Lover Mary Wells 51.US [with Karl Tarleton] 03/1967 I Don't Want to Lose You Jackie Wilson 84.US [with Larry Johnson] 05/1967 Love Song The Artistics 111.US [with Otis Leavill] 09/1967 There Goes the Lover Gene Chandler 98.US [with Barbara Acklin, Eugene Record ] 12/1967 Two Little Kids Peaches & Herb 31.US 10/1968 From the Teacher to the Preacher Gene Chandler & Barbara Acklin 57.US 11/1969 I Love You Otis Leavill 63.US [with Eugene Record, William Sanders] 07/1968 Love Makes a Woman Barbara Acklin 15.US 04/1988 Love Makes a Woman Joyce Sims 85.UK [with Eugene Record] 11/1968 Just Ain't No Love Barbara Acklin 67.US 02/1969 Give It Away The Chi-Lites 88.US 03/1969 I Still Love You Jackie Wilson 105.US 08/1969 All the Waiting Is Not in Vain Tyrone Davis 125.US 09/1969 Helpless Jackie Wilson 108.US 02/1970 24 Hours of Sadness The Chi-Lites 119.US 07/1972 The Coldest Days of My Life (Part 1) The Chi-Lites 47.US [with Ray Haley & Willie Henderson] 08/1969 Straight Ahead Young-Holt Unlimited 110.US [with Willie Henderson Jr. & Tom Washington] 02/1970 Funky Chicken (Part 1) Willie Henderson 91.US [with Norman Newell] 03/1984 Sometimes Shirley Bassey 86.UK 04/1984 Sometimes Elaine Paige 72.UK

Grady Martin

Thomas Grady Martin (ur. 17 stycznia 1929r - zm. 3 grudnia 2001r) był amerykańskim gitarzystą
sesyjnym grającym muzykę country i rockabilly. Należąc do zespołu The Nashville A-Team, grał na gitarze w takich hitach jak „El Paso” Marty'ego Robbinsa, „Coal Miner's Daughter” Loretty Lynn i „Help Me Make It Through the Night” Sammi Smith. W ciągu prawie 50-letniej kariery Martin wspierał wielu wykonawców, między innymi Hanka Williamsa, Elvisa Presleya, Buddy'ego Holly'ego, Johnny'ego Burnette'a, Dona Woody'ego i Arlo Guthrie, Johnny'ego Casha, Patsy Cline'a i Binga Crosby'ego. Jest członkiem Rockabilly Hall of Fame i został wybrany do Country Music Hall of Fame w marcu 2015 roku. 

 

 Grady Martin urodził się w Chapel Hill w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych. Dorastał na farmie ze swoją najstarszą siostrą Lois, starszymi braćmi June i Billem oraz rodzicami Claude i Bessey. Jego matka grała na pianinie i wspierała jego talent muzyczny.W wieku 15 lat Martin został zaproszony do regularnych występów w rozgłośni WLAC-AM w Nashville w stanie Tennessee, a dwa lata później, 15 lutego 1946 roku, zadebiutował na nagraniu z Curly Fox & Texas Ruby w Chicago w stanie Illinois. W tym samym roku dołączył do zorientowanego na western swing zespołu Arkansas Cotton Pickers Paula Howarda jako połowa jego bliźniaczego zespołu gitarowego z Robertem „Jabbo” Arringtonem i wystąpił w Grand Ole Opry. Po odejściu Howarda, debiutant w Opry, Little Jimmy Dickens, zatrudnił kilku byłych członków Cotton Pickers, w tym Martina, jako swój pierwszy zespół objazdowy Country Boys.[3] Później dołączył do Big Jeffa Bessa & Radio Playboys, a następnie do Bailes Brothers Band. 

 

W 1950 roku Martin był częścią rozwijającej się sceny nagraniowej w Nashville jako gitarzysta studyjny i skrzypek, a jego gitarowe riffy napędzały utwory Reda Foleya „Chattanoogie Shoe Shine Boy” i „Birmingham Bounce”. W 1951 roku podpisał kontrakt z Decca Records, zakładając własny zespół country jazzowy, Grady Martin and the Slew Foot Five. Oprócz wspierania takich mainstreamowych artystów jak Bing Crosby i Burl Ives, zaczęli nagrywać na własną rękę, a później, pod pseudonimem Grady Martin and his Winging Strings, zaprezentował swoją gitarę Bigsby z podwójnym gryfem. Zespół, z Hankiem Garlandem, Bobem Moore’em, Tommym Jacksonem i Budem Isaacsem, regularnie występował w programie Ozark Jubilee w telewizji ABC w połowie lat 50-tych. 

 

 Martin odcisnął swoje największe piętno na muzyce country i rockabilly, grając jako muzyk sesyjny pod koniec lat 50-tych.  Jako gitarzysta The Nashville A-Team, grał na gitarze w przebojach Marty’ego Robbinsa „El Paso” (1959) i „Don't Worry” (1961), w utworach Roya Orbisona „Oh, Pretty Woman” (1964) oraz „Saginaw, Michigan” (1964) Lefty’ego Frizzella . Jego gra na gitarze była również widoczna w utworach Johnny'ego Hortona „The Battle of New Orleans” (1959) i „Honky Tonk Man” (1956), a zwłaszcza w czystym rockabilly brzmieniu w utworze „I'm Coming Home” (1957). Ukształtował niezliczone inne klasyki, w tym „I'm Sorry” Brendy Lee, „On the Road Again” Willie'ego Nelsona, „For the Good Times” Raya Price'a i „Satin Sheets” Jeanne Pruett. Martinowi przypisuje się przypadkowe natknięcie się na efekt „fuzz” gitary elektrycznej podczas sesji nagraniowej z Robbinsem w Bradley Studios w Nashville; jego sześciostrunowa gitara basowa była podłączona do uszkodzonego kanału w konsoli mikserskiej, generując dźwięk fuzz w utworze „Don't Worry”. 

 

 W latach 60-tych grał na sesjach z Joan Baez, J. J. Cale'em i innymi, a także na przeboju Sammi Smith z 1971 roku „Help Me Make It Through the Night”, jednym z najpopularniejszych singli country wszech czasów. Na początku lat 70-tych Martin grał na płytach Loretty Lynn i Conwaya Twitty'ego, współpracował z Krisem Kristoffersonem i był producentem zespołu country-rockowego Brush Arbor. Z Patsy Cline Martin wystąpił na niemal wszystkich sesjach Cline dla Decca od sierpnia 1961 roku do jej ostatniej sesji w lutym 1962 roku, podczas których akompaniował jej w takich utworach jak: „Crazy” „She's Got You” „Foolin' Around” „Seven Lonely Days” „You Belong to Me” „Heartaches” „True Love” „Faded Love” „Someday (You'll Want Me to Want You)” „Sweet Dreams” „Crazy Arms” „San Antonio Rose” „The Wayward Wind” „A Poor Man's Roses (Or a Rich Man's Gold)” „Have You Ever Been Lonely (Have You Ever Been Blue)?” „South of the Border (Down Mexico Way)” „Walkin' After Midnight” (nagranie z 1961 roku) „You Made Me Love You (I Didn't Want To Do It)” „Your Cheatin' Heart” „That's My Desire” „Half As Much” „I Can't Help It (If I'm Still in Love with You)” „Leavin' On Your Mind” „Someday (You'll Want Me To Want You)” „Love Letters In The Sand” „Blue Moon of Kentucky” .

 

 W 1978 roku, po zakończeniu kariery studyjnej, Martin powrócił do życia muzyka koncertowego, najpierw z Jerrym Reedem, a następnie jako główny gitarzysta zespołu Willie'ego Nelsona, występując w jego filmie „Honeysuckle Rose” z 1980 roku. W 1994 roku pogarszający się stan zdrowia zmusił go do przejścia na emeryturę, ale wyprodukował album honky tonk Nelsona z 1995 roku, Just One Love. 

 

Nashville Entertainment Association przyznało mu swoją pierwszą nagrodę Master Award w 1983 roku, a on sam został 83. osobą wprowadzoną do Rockabilly Hall of Fame. 5 kwietnia 2000 roku odebrał nagrodę Chetty'ego za znaczące osiągnięcia instrumentalne w Ryman Auditorium w Nashville podczas festiwalu Chet Atkins Musician Days. Problemy zdrowotne uniemożliwiły Martinowi udział w festiwalu; Nelson, Vince Gill i Marty Stuart wręczyli nagrodę- nazwaną na cześć Atkinsa, który brał w nim udział -synowi Martina, Joshuie. Grady Martin został wprowadzony do Musicians Hall of Fame w 2007 roku. Był trzykrotnie żonaty i miał trzy córki: Alisę, Angie i Julie oraz siedmiu synów: Grady'ego Jr., Joe, Tala, Jasona, Joshuę, Justina i Steve'a. 

 

 Martin zmarł na zawał serca 3 grudnia 2001 roku w Lewisburgu w stanie Tennessee i został pochowany na cmentarzu Hopper w hrabstwie Marshall w stanie Tennessee.

 

Kompozycje Grady Martina na listach przebojów

[with Louis Innis] 01/1961 I'm Learning About Love Brenda Lee 33.US [solo] 02/1962 Let's Go Floyd Cramer 90.US 05/1963 Loved Bill Pursell 121.US [with Alex Zanetis] 05/1962 Snap Your Fingers Joe Henderson 8.US 12/1963 Snap Your Fingers Barbara Lewis 71.US

Mike Valvano

 Mike Valvano wychował się w Detroit i dorastał kochając muzykę. W 1960 roku, mając 17 lat, podpisał kontrakt z Motown ze swoją grupą Mike & the Modifiers. Ten krótkotrwały zespół podpisał kontrakt na siedem lat, ale wydał tylko jedno wydawnictwo „I Found Myself a Brand New Baby” w Gordy Records w 1962 roku. Mike jak przez mgłę pamięta Modifiers jako Roya Gasperadę, kuzyna Gasperady, faceta o imieniu Ralph i kolesia, którego nie pamięta. Śpiewał jako lider, a Modifiers wspierali go na klawiszach, perkusji i gitarach; rozpadli się, gdy płyta zbankrutowała.  

 

Wszyscy oprócz Valvano, który pozostał 17 lat i wykonał zbyt wiele zadań, aby je wymienić. Napisał „Pretty Little Angel” dla Edwina Starra wraz ze Steviem Wonderem i Clarencem Paulem oraz umieścił piosenki z Billym Eckstinem, Rustixem i innymi. Przygotowywał acetaty (płyty 45 obr./min) na spotkania kontroli jakości w Motown, podczas których zespół kreatywny głosował nad nowymi nagraniami. Berry Gordy nie pozwolił im słuchać piosenek na taśmie, ponieważ publiczność ich nie słyszała. Wszystko brzmi dobrze na taśmie dudniącej przez duże głośniki niskotonowe, w Motown oceniano je na podstawie winyli i małych głośników. Wiózł gwiazdy Motown w firmowej furgonetce, aby nagrywać , prowadził comiesięczne przesłuchania, podczas których był świadkiem słynnego przesłuchania dla Jackson 5, a podczas sesji klaskał w dłonie i potrząsał tamburynem; nadal ma swój oryginalny tamburyn. 

 

Valvano miło wspomina niektóre supergwiazdy Motown. (Diana Ross) „miała oko gwiazdy, wiedziałam, że będzie wielka”; (Smokey Robinson) „cholernie miły człowiek”; (Mary Wilson) „miała piękny głos, ale nikt nie docenił jej zasług”. Motown podpisało z członkami grupy indywidualne kontrakty, a Valvano nadal obowiązywał, chociaż był bez grupy. Clarence Paul (Five Royales) został wyznaczony do produkcji Valvano; nagrał dwa solowe albumy, które nigdy nie opuściły półki. Singiel z Hornets „Give Me a Kiss” ukazał się nakładem VIP Records w 1964 roku, ale przeszedł niezauważony. 

 

Valvano opisuje atmosferę w Motown jako twórczą i intensywną. „Były bójki, ale przypominały bójki rodzinne; robiliśmy pikniki i grille, a artyści pomagali sobie nawzajem przy nagraniach”. Jedyne rozstanie Valvano z Motown nastąpiło kilka lat przed oficjalnym wygaśnięciem jego kontraktów, ale Berry Gordy zwolnił go z najlepszymi życzeniami. Współpracował z wieloma artystami, w tym Barbarą Lewis, zespołem Pushcarts z Top Dog Records i był współautorem utworu Precisions „If This Is Love I'd Raczej Be Lonely” dla wytwórni Joe Browna Drew. The Precisions odnieśli niewielki sukces na listach przebojów z „Why Girl”, a jego następca był planowany do czasu, aż Mike, Cholly Bassoline i Martin Coleman (Valadiers) pokazali chłopakom nową piosenkę. Ćwiczyli to z grupą w studiu demonstracyjnym zlokalizowanym w piwnicy hotelu. Wszystkim się to podobało i Drew wypuścił go zamiast zaplanowanego wydania. Stało się najlepiej sprzedającą się płytą Precisions. 

 

 Po upadku Drew Mike wyprodukował dwa single Precision dla Atco Records, które zakończyły się klapą. Zdobył uznanie psychodeliczną wersją „House of the Rising Sun” zespołu Animals autorstwa Frijid  Pink , ale nie dostał zapłaty i włóczył się po Motown, narzekając - wciąż się kręcił- kiedy Berry wstawił się za pomocą kilku zgrabnych rzeczników, dzięki którym Valvano otrzymał pieniądze. Wrócił, aby produkować Stoney & Meatloaf i inne zespoły w wytwórni Rare Earth. 

 

 Motown przeniosło się do Los Angeles w latach 70-tych i szukało nowych talentów i dźwięków; zdobyli oba, podpisując kontrakt z Xit, indiańskim zespołem z Albuquerque w stanie Nowy Meksyk. Gordy wysłał Valvano do Albuquerque, aby nadzorował jego nowy występ, gdzie się zakochał, poślubił miejscową dziewczynę i pozostał przez 20 lat. Xit wydał dwa albumy w Rare Earth: Plight of the Redman w 1972 i Silent Warrior w 1973. Z każdego albumu wypadł singiel: „Nihaa Shil Hozho (I'm Happy About You)” i „Reservation of Education”. Muzyka Xit  składała się z brzmień rockowych z autentyczną muzyką rdzennych Amerykanów, w tym pieśniami i okrzykami wojennymi; Sound of America Records ponownie wydało oba na płycie CD.

 

  BMI wymienia 92 piosenki Valvano, który czasami używa w swoich kompozycjach J. Greer, panieńskiego nazwiska swojej żony. Wyprodukował album I'm a Winner po wydaniu Motown ze zmienionym składem Contours dla Rocket Records, co spowodowało komplikacje prawne z pierwotnymi członkami. Ian Levine nagrał Mike'a dla Motorcity Records jako Mike & the Modifiers. Valvano nadal jest aktywny muzycznie, mieszka w Mill City   i pracuje nad wielowątkową książką.

 

Kompozycje Mike Valvano na listach przebojów

[with Robert Szilagy] 08/1963 If You Love Her Barbara Lewis 131.US [with Johnny Powers,Fred Miller] 09/1967 Soulsation The Capreez 125.US [with Richard Drapkin] 01/1971 Now That I Have Found You Larry Santos 114.US [with Marty Coleman, Cholly Bassoline] 09/1967 If This Is Love (I'd Rather Be Lonely) The Precisions 60.US [with Patti Jerome] 05/1971 What You See Is What You Get Stoney & Meatloaf 71.US

Billy Page

William E. Page II, lepiej znany jako Billy Page, był amerykańskim muzykiem,
autorem tekstów piosenek i producentem. Najbardziej znany jest z napisania utworu „The 'In' Crowd”, który był hitem z 1965 roku zarówno dla Dobiego Graya, jak i Ramsey Lewis Trio. Utwór ten był również hitem Bryana Ferry'ego w 1974 roku. 

 Inne jego utwory to „A House Built on Sand” z 1968 roku dla Leslie Uggams; „Sugar Lump” z 1974 roku dla Leona Haywooda; oraz „Midnight and You” (napisany wspólnie z bratem Gene'em Page'em), hit z 1974 roku dla Solomona Burke'a. Page wyprodukował również muzykę do filmu Blacula z 1972 roku, autorstwa swojego brata Gene'a. 

Kompozycje Billy'ego Page'a na listach przebojów

[solo] 11/1961 Lonely Sixteen Janie Black 116.US 01/1965 The in Crowd Dobie Gray 13.US/25.UK 01/1965 Talkin' to Your Picture Tony Martin 133.US 04/1965 See You at the Go Go Dobie Gray 69.US 07/1965 The In Crowd The Ramsey Lewis Trio 5.US 05/1970 Some Beautiful Jack Wild 92.US 05/1974 The in Crowd Bryan Ferry 13.UK 08/1974 Sugar Lump Leon Haywood 108.US [with Thomas Chong, Richard Marin, Gene Page] 11/1974 Black Lassie featuring Johnny Stash Cheech & Chong 55.US [with Gene Page] 07/1975 Naked as the Day I Was Born Stanley Turrentine 105.US

Ivy Jo Hunter

George Ivy Hunter (ur. 28 sierpnia 1940r - zm. 6 października 2022r), 
znany jako Ivy Jo Hunter, był amerykańskim autorem tekstów piosenek R&B, producentem muzycznym i piosenkarzem, kojarzonym głównie z pracą dla wytwórni Motown w latach 60-tych XX wieku.

 Wychowany w Detroit w stanie Michigan, Hunter uczył się muzyki orkiestrowej – głównie gry na trąbce i instrumentach klawiszowych. Po odbyciu służby w armii Stanów Zjednoczonych, Hunter zaczął występować jako wokalista w lokalach proto-soulowych w Detroit, gdzie zaprzyjaźnił się z autorem tekstów piosenek Hankiem Cosbym. Cosby przedstawił go pierwszemu pracownikowi działu A&R w wytwórni Motown, Williamowi „Mickeyowi” Stevensonowi. Hunter grał na instrumentach klawiszowych podczas sesji dla wytwórni Motown, zanim Stevenson zaczął z nim współpracować jako autor tekstów. Został liderem zespołu house'owego Motown Records i zaczął pisać jedne z najważniejszych hitów wczesnej działalności Motown.

  Wśród piosenek Huntera znalazły się „Truly Yours” i „Sweet Thing” zespołu The Spinners; „Sorry Is a Sorry Word” zespołu The Temptations; „Behind a Painted Smile” i „My Love Is Your Love (Forever)” zespołu The Isley Brothers; a także „Ask the Lonely” i „Loving You Is Sweeter Than Ever” dla wytwórni Four Tops. Wraz z Marvinem Gaye i Stevensonem był współautorem przeboju „Dancing in the Street” zespołu Martha and the Vandellas, który jesienią 1964 roku stał się amerykańskim odpowiednikiem brytyjskiej inwazji. 

 Hunter produkował i pisał również piosenki dla artystów wytwórni Motown, takich jak The Velvelettes (singiel „That's a Funny Way”), The Contours (hit z 1964 roku „Can You Jerk Like Me”), The Marvelettes (hit „Danger Heartbreak Dead Ahead” i „I'll Keep Holding On”), Gladys Knight & the Pips (utwór z albumu „The Stranger”) oraz Gaye, dla której w 1968 roku wyprodukował przebój „You” z Top 40.  

Hunter kontynuował pisanie, produkcję, pracę jako muzyk sesyjny i występy. Jako wokalista nagrał wiele utworów z wytwórnią Motown w latach 60-tych, w tym dema własnych kompozycji, ale nic nie ukazało się aż do 1970 roku, kiedy to Motown wydało singiel Ivy Jo w swojej wkrótce zamkniętej wytwórni VIP zatytułowany „I Remember When (Dedicated to Beverly)”. Rok później nakładem VIP ukazał się kolejny singiel zatytułowany „I'd Still Love You”. Planowano również wydanie albumu pod tytułem „Ivy Jo is in this Bag”, ale został on odłożony na półkę. Wkrótce potem artysta opuścił wytwórnię Motown.

  W 1970 roku współtworzył utwór „Mommy, What's A Funkadelic?” zespołu Funkadelic na jego debiutanckim albumie o tym samym tytule. Współprodukował również album Wee Gee (William Howard), byłego wokalisty The Dramatics, na którym znalazł się przebój „Hold On (To Your Dream)”, który stał się ulubionym utworem podczas ceremonii ukończenia studiów.

 W 2009 roku wziął udział w obchodach 50. rocznicy powstania wytwórni Motown. Hunter zmarł 6 października 2022 roku w wieku 82 lat.

Kompozycje Ivy Jo Huntera na listach przebojów

[with William "Mickey" Stevenson,Clarence Paul] 08/1965 You've Been in Love Too Long Martha and the Vandellas 36.US [with Sylvia Moy, William "Mickey" Stevenson ] 01/1966 My Baby Loves Me Martha and the Vandellas 22.UK 12/1969 My Baby Loves Me David T. Walker 128.US [with Stevie Wonder] 05/1966 Loving You Is Sweeter Than Ever Four Tops 45.US/21.UK 12/1981 Loving You Is Sweeter Than Ever Elton John & Kiki Dee 76.UK 02/1987 Loving You Is Sweeter Than Ever Nick Kamen 16.UK [with Jeffrey Bowen, Jack Coga ] 01/1968 You Marvin Gaye 34.US/52.UK 09/1984 You Judie Tzuke 92.UK [with Vernon Bullock, Jack Goga, Pam Sawyer] 07/1968 Yesterday's Dreams Four Tops 49.US/23.UK [with Barney Ales, Dave Hamilton, Clarence Paul] 05/1964 Once Upon a Time Marvin Gaye & Mary Wells 50.UK/19.US [with Beatrice Verdi] 04/1969 Behind a Painted Smile The Isley Brothers 5.UK [with Renaldo Benson, Val Benson] 10/1973 Sweet Understanding Love Four Tops 33.US/29.UK [with Marvin Gaye, William "Mickey" Stevenson] 08/1964 Dancing in the Street Martha and the Vandellas 2.US/4.UK 12/1966 Dancing in the Streets The Mamas & the Papas 73.US 09/1967 Dancing in the Street Ramsey Lewis 84.US 08/1974 Dancing in the Street The Dovells 105.US 06/1980 Dancin' in the Streets Teri DeSario 66.US 05/1982 Dancing in the Street Van Halen 38.US 08/1985 Dancing in the Street David Bowie and Mick Jagger 7.US/1.UK 08/1974 Dancing in the Street The Dovells 105.US [with Carolyn Franklin ] 11/1974 Without Love Aretha Franklin 45.US [with Andre Moore & Charles Leverett] 06/1976 Slow Motion The Dells 102.US [with Higdon] 10/1964 What Good Am I without You Marvin Gaye & Kim Weston 61.US [with William "Mickey" Stevenson] 12/1964 Wild One Martha and the Vandellas 34.US 12/1964 Can You Jerk Like Me The Contours 47.US 02/1965 Ask the Lonely Four Tops 24.US 05/1965 I'll Keep Holding On The Marvelettes 34.US 07/1965 I'll Always Love You The Spinners 35.US 05/1966 Truly Yours The Spinners 111.US 03/1971 Don't Stop Loving Me David Ruffin 112.US [with Leon Ware & Stephen Bowden] 03/1983 Got to Have You Back The Undertones 82.UK [with William "Mickey" Stevenson & Clarence Paul] 08/1965 You've Been in Love Too Long Martha and the Vandellas 36.US [with Sylvia Moy, William "Mickey" Stevenson] 01/1966 My Baby Loves Me Martha and the Vandellas 22.US 12/1969 My Baby Loves Me David T. Walker 128.US [with Henry Cosby, Sylvia Moy] 04/1966 Nothing's Too Good for My Baby Stevie Wonder 20.US [with Steven Wagner] 04/1991 Footsteps Following Me Frances Nero 17.UK [with William "Mickey" Stevenson, Henry Cosby, Sylvia Moy] 05/1994 Lucky Lucky Me Marvin Gaye 67.UK

Philip Medley

Philip Medley (ur. 9 kwietnia 1916r -zm.  3 października 1997r) był amerykańskim
autorem tekstów piosenek, znanym z kompozycji „Twist and Shout”, którą napisał wspólnie z Bertem Russellem. Utwór zyskał popularność, gdy coverowali go zarówno Isley Brothers, jak i Beatlesi. Medley zarządzał również zespołem Everglades, w którego skład wchodzili Jerry Hayward (lider), Robert Leak (znany również jako Bobby „T-Boy” Taylor z „Magnetic Touch”, ojciec Roberta Taylora Jr.), James McCauthin, David Cox i Herbie Hancock. Medley skomponował i wyprodukował dla nich piosenkę zatytułowaną „Limbo Lucy” w 1962 roku dla Capitol Records.  

Medley napisał również „A Million to One” i był współautorem, również z Russellem, utworu „If I Didn't Have a Dime” dla Gene'a Pitneya. Był również współautorem utworu „Killer Joe”, nagranego przez wiele zespołów, w tym Rocky Fellers, The Rivieras i Kingsmen. W 1994 roku grał na gitarze w zespole Jeffersons podczas koncertu charytatywnego Great Oak Farm. Siostrzenicą Medleya jest piosenkarka Sharon Brown, która w 1982 roku znalazła się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Billboard Hot Dance Club Play dzięki utworowi „I Specialize in Love”.

Kompozycje Philipa Medley'a na listach przebojów

[with William Sanford] .1953 Fat Daddy Dinah Washington 10.R&B Chart .1953 TV is the Thing (This Year) Dinah Washington 3.R&B Chart   [with Vic Abrams] 07/1953 Love Me, Love Me Dean Martin 25.US 07/1953 Love Me, Love Me Bobby Wayne 18.US   [solo] 08/1960 A Million to One Jimmy Charles 5.US 01/1968 A Million to One The Five Stairsteps 68.US 04/1969 A Million to One Brian Hyland 90.US 08/1973 A Million to One Donny Osmond 23.US   [with Bert Russell] 11/1960 Push, Push Ted Taylor 90.US 06/1962 Twist and Shout The Isley Brothers 17.US/42.UK 09/1962 If I Didn't Have a Dime (To Play the Jukebox) Gene Pitney 58.US 07/1963 Twist and Shout The Tremeloes 4.UK 03/1964 Twist and Shout The Beatles 2.US 11/1984 Twist & Shout / I Can't Explain The Who 87.UK 11/1988 Twist and Shout Salt-N-Pepa 4.UK 12/1993 Twist and Shout Chaka Demus & Pliers 1.UK 11/2010 Twist and Shout The Beatles 48.UK   [with B. Traynor] 01/1962 I Got a Funny Kind of Feeling Maxine Brown 104.US   [with Bert Berns, Bob Elgin] 03/1963 Killer Joe The Rocky Fellers 16.US 04/1966 Killer Joe The Kingsmen 77.US

Freddie Gorman

Freddie Gorman (ur. jako Frederick Cortez Gorman, 11 kwietnia 1939r - ur. 13 czerwca 2006r)
był amerykańskim muzykiem i producentem muzycznym, znanym przede wszystkim jako wokalista i autor tekstów dla wytwórni Motown pod koniec lat 60-tych i w połowie lat 70-tych XX wieku. Pochodził z Detroit w stanie Michigan. Jako członek kwartetu The Originals wytwórni Motown, Freddie Gorman odegrał również ważną, niedocenianą rolę w rozwoju wytwórni Motown. Był współautorem pierwszego przeboju wytwórni, „Please Mr. Postman”, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów, w wykonaniu zespołu Marvelettes. W 1964 roku Beatlesi, najlepiej sprzedający się zespół wszech czasów, wydali swoją wersję utworu, a w 1975 roku zespół Carpenters ponownie zapewnił mu pierwsze miejsce na listach przebojów. W 2006 roku „Please Mr. Postman” został wprowadzony do Galerii Sław Autorów Tekstów Piosenek. 

 Urodzony w Detroit 11 kwietnia 1939 roku, Gorman rozwijał swoją grę na basie na rogach lokalnych ulic i będąc jeszcze uczniem liceum, zadebiutował nagraniowo w singlu Qualitones z 1955 roku „Tears of Love” dla Josie Records. Dwa lata później Gorman i wieloletni przyjaciele Brian Holland i Sonny Sanders założyli Fideletones. Po wydaniu „Pretty Girl” w Aladdin Records w 1959 roku, grupa się rozpadła, a Gorman wrócił do swojej codziennej pracy jako listonosz. Autor tekstów i artysta Motown Gorman w końcu spotkał się z początkującym impresario płytowym Berrym Gordym podczas swojej trasy. Z czasem Gordy zatrudnił Hollanda jako etatowego autora tekstów i producenta, łącząc go z innym producentem Robertem Batemanem w celu nagrania singla dla dziewczęcej grupy Motown, Marvelettes. Kiedy Marvelette Georgia Dobbins zasugerowała tytuł „Please Mr. Postman”, Holland zaangażowała Gormana do pomocy przy tekście, choć jego wkład w piosenkę przez dekady pozostawał niezauważony. „Please Mr. Postman” stał się jednak hitem, zdobywając szczyt listy przebojów Billboard jesienią 1961 roku, a Gordy odwdzięczył się, wydając solowy singiel Gormana „The Day Will Come” w wytwórni Miracle Records należącej do Motown.  

Holland i Gorman kontynuowali również współpracę kompozytorską, współpracując z Berrym Gordym przy pierwszym singlu The Supremes „I Want a Guy”. Następnie Holland i Gorman rozszerzyli się do triumwiratu, dodając Lamonta Doziera, tworząc skład Holland–Dozier–Gorman. Po serii produkcji Motown, w tym „Old Love” Mary Wells, „Mr. Misery (Let Me Be)” Smokey Robinson & the Miracles, „Pa, I Need a Car” The Contours, „Forever”, „Someday Someway”, „Goddess of Love” i „Strange I Know” The Marvelettes, Gorman został wyparty przez brata Hollanda, Edwarda. 

Bez żadnych korzyści kontraktowych kontynuował karierę na poczcie, znikając na kilka lat. Mimo że został wyparty przez Edwarda Hollanda, Freddie i Edward napisali „There He Is (At My Door)” Marthy Reeves & the Vandellas. 

 Po odejściu z Motown, Gorman powrócił w tym samym roku, w 1964 roku, tworząc kolejny przebój z pierwszej dziesiątki listy przebojów. Jednak dla rywalizującej z Motown wytwórni Golden World Records, ich blueeye soul/doo-wopowa grupa The Reflections, piosenka „(Just Like) Romeo and Juliet” stała się hitem. Następnie Gorman nagrał kilka solowych singli, „In a Bad Way”, „Take Me Back”, „There Can be Too Much” i „Can't Get It Out of My Mind”, dla siostrzanej wytwórni Golden World, Ric-Tic. 

 Kiedy Gordy przejął udziały w Golden World, Gorman został ponownie wchłonięty przez Motown i w 1966 roku dołączył do składu The Originals, nowej grupy wokalnej, w skład której wchodzili również tenor prowadzący C. P. Spencer, drugi tenor Hank Dixon, były dyrektor artystyczny i członek-założyciel Anna Records, baryton Walter Gaines, a także, choć na krótko, Joe Stubbs, brat słynnego lidera Four Tops, Leviego Stubbsa, który odszedł, aby rozpocząć karierę solową po debiutanckim albumie The Originals, będącym interpretacją ponadczasowego utworu Lead Belly „Goodnight Irene”. Pozostały kwartet spędził kolejne dwa lata, śpiewając w chórkach dla takich artystów jak Jimmy Ruffin („What Becomes of the Brokenhearted”), Stevie Wonder („For Once in My Life” i „Yester-Me, Yester-You, Yesterday”), David Ruffin („My Whole World Ended (The Moment You Left Me)”), Marvin Gaye („Chained” i „Just to Keep You Satisfied”), Edwin Starr („War” i „Twenty-Five Miles”) i wielu innych. Tuż przed przyciągnięciem uwagi partnera Gormana  , Marvina Gaye'a, który wraz z żoną Anną Gordy napisał soulową balladę „Baby I'm for Real”. Po zdobyciu szczytu listy przebojów R&B, singiel trafił do radia pop, zajmując 14. miejsce. Gaye wydał również kontynuację The Originals, „The Bells”, która dotarła do pierwszej piątki listy R&B i w 1970 roku nie znalazła się w pierwszej dziesiątce listy przebojów pop.

 Z powodu konfliktów twórczych z Gaye’em i jego szwagrem Berrym Gordym, komercyjne sukcesy grupy gwałtownie spadły w kolejnych latach. Na początku lat 70-tych C.P. Spencer opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową, pozostawiając na jego miejscu byłego członka Glass House, Ty’a Huntera. 

 Chociaż w 1976 roku The Originals znaleźli się na szczycie list przebojów disco dzięki klasycznemu utworowi „Down to Love Town”, był to pierwszy singiel na płycie 12-calowej. 

Wypożyczone za pośrednictwem wytwórni Motown, ich albumy z lat 1978-1981 z innymi niezależnymi wytwórniami płytowymi wzbudziły minimalne zainteresowanie, a kariera nagraniowa grupy praktycznie ustała w połowie lat 80-tych, chociaż kontynuowali trasy koncertowe i nagrywali dla małych, niezależnych wytwórni przez kolejne lata. W 1988 roku magazyn People opublikował pouczający artykuł o Freddiem Gormanie. W 1997 roku syn Gormana, Dillon F. Gorman, napisał i wyprodukował niezależny solowy album Freddiego, It's All About Love. 

 

 Ty Hunter zmarł 24 lutego 1981 roku, a Joe Stubbs 5 lutego 1998 roku. Był z zespołem przez około sześć miesięcy w 1966 roku, a także członkiem The Falcons, The Contours i 100 Proof. C.P. Spencer zmarł na zawał serca 20 października 2004 roku, a Freddie Gorman zmarł na raka płuc 13 czerwca 2006 roku w wieku 67 lat. Walter Gaines zmarł 17 stycznia 2012 roku po długiej chorobie.Dixon jest obecnie jedynym żyjącym i aktywnym członkiem-założycielem pierwotnej grupy. 

 

 Po śmierci Gormana w 2006 roku, wieloletni członek Hank Dixon i jego córka Terrie Dixon reaktywowali The Originals jako zespół koncertowy z synem Freddiego, autorem tekstów i producentem Dillonem F. Gormanem, oraz synem Gene'a Chandlera. Do składu dołączył Defrantz Forrest.

Kompozycje Freddie Gormana na listach przebojów

[with Georgia Dobbins, William Garrett, Brian Holland, Robert Bateman] 09/1961 Please, Mr. Postman The Marvelettes 1.US 11/1974 Please Mr. Postman The Carpenters 1.US/2.UK 02/1983 Please Mr. Postman Gentle Persuasion 82.US 05/1994 Please Mr. Postman Backbeat Band 69.UK   [with Brian Holland, Lamont Dozier] 12/1962 Strange, I Know The Marvelettes 49.US 07/1973 Forever Baby Washington & Don Gardner 119.US   [with Bob Hamilton] 03/1964 (Just Like) Romeo & Juliet The Reflections 6.US 07/1967 Romeo & Juliet The Messengers 129.US 04/1975 Just Like (Romeo and Juliet) Sha Na Na 55.US 05/1975 Just Like Romeo and Juliet Fallen Angels 106.US   [with Bob Hamilton, Barbara Terry & Joanne Jackson] 07/1964 Like Columbus Did The Reflections 96.US   [with Richard "Popcorn" Wylie & Bob Hamilton] 09/1964 (I'm Just) A Henpecked Guy The Reflections 124.US   [with LaRon James, Gregory Green, Sean Thomas, William Garrett, Georgia Dobbins, Robert Bateman, Brian Holland] 12/2005 Oh Yes (aka Postman) Juelz Santana 56.US

Fred Smith

Fred Sledge Smith (ur. 18 maja 1933r- zm. 29 lipca 2005r), często nazywany Fredem Smithem,
był amerykańskim autorem tekstów piosenek R&B i producentem muzycznym, który współpracował m.in. z zespołami The Olympics, Bobem i Earlem, Billem Cosbym i Watts 103rd Street Rhythm Band. 

 Smith urodził się w Los Angeles, gdzie jego matka, Effie Smith, pracowała jako piosenkarka i komik. Karierę kompozytorską rozpoczął w latach 50-tych XX wieku wraz ze swoim przyjacielem Cliffem Goldsmithem. Napisali wspólnie piosenkę „Western Movies”, którą nagrał zespół wokalny The Olympics, zarządzany przez ojczyma Smitha, Johna Crinera. Utwór został wydany przez wytwórnię płytową Demon i w 1958 roku osiągnął 8. miejsce na liście Billboard Hot 100 oraz 7. miejsce na liście R&B. Smith i Goldsmith kontynuowali wspólne pisanie nowatorskich i tanecznych piosenek aż do początku lat 60-tych XX wieku. Ich przeboje Olympics obejmowały „Hully Gully” (później przerobione na „Peanut Butter” przez zespół Marathons, za który Smith i Goldsmith również zostali uznani autorami), „Shimmy Like Kate” (adaptację piosenki z lat 20-tych XX wieku „I Wish I Could Shimmy Like My Sister Kate”) oraz „Dance By The Light of the Moon”; napisali również „Patti Ann”, hit z 1962 roku dla Johnny'ego Crawforda.

  Utwór „Hully Gully” został później przerobiony przez wielu innych artystów, w tym Chubby Checkera i The Beach Boys. Smith i Goldsmith byli również współproducentami wielu wczesnych płyt Olympics, a Smith przejął wyłączną odpowiedzialność za produkcję około 1963 roku.  W 1963 roku Smith rozpoczął pracę dla wytwórni Mirwood, założonej w Los Angeles przez byłego dyrektora Vee-Jay, Randy'ego Wooda. Zaczął współpracę z duetem Bob i Earl - Bobem Relfem i Earlem Nelsonem - i wspólnie z nimi współprodukował ich płytę „Harlem Shuffle”, zaaranżowaną przez Gene'a Page'a z udziałem Barry'ego White'a. Płyta z opóźnieniem trafiła kilka lat później do pierwszej dziesiątki listy przebojów w Wielkiej Brytanii, a Smith był również współautorem i współproducentem kilku kolejnych singli duetu. W 1965 roku Smith współtworzył i wyprodukował utwór „The Duck”, pod którym podpisał się Jackie Lee, pseudonim Earla Nelsona. Płyta osiągnęła 14. miejsce na amerykańskiej liście przebojów, a Smith kontynuował współpracę z Nelsonem nad kolejnymi singlami podpisanymi jako Jackie Lee. 

Wiele produkcji Smitha dla Mirwood, nagranych dla takich artystów jak Jimmy Thomas and the Mirettes, choć w tamtym czasie odnosiło jedynie sukcesy regionalne, zyskało popularność w klubach soulowych z północnej części Wielkiej Brytanii. Regularnie współpracował z aranżerem Jamesem Carmichaelem.  Pisał i produkował również utwory dla innych małych wytwórni płytowych w Los Angeles, takich jak Arvee i Tri-Disc.  W 1967 roku Smith założył własną wytwórnię MoSoul, a także współtworzył i wyprodukował przebój R&B „Grits 'n Cornbread” lokalnej grupy Soul Runners, który zajął 33. miejsce na liście przebojów. Zespół wspierał również Billa Cosby'ego na jego udanym albumie „Silver Throat: Bill Cosby Sings”. Album, którego producentem był Smith, zawierał przebój „Little Ole Man (Uptight, Everything's Alright)” - przebój nr 4 na amerykańskiej liście przebojów - a Cosby wydał po nim album „Hooray for the Salvation Army Band”, również wyprodukowany przez Smitha.  

Smith zmienił nazwę zespołu akompaniującego na Watts 103rd Street Rhythm Band i nagrał go dla innej swojej wytwórni, Keymen. Pierwszy hit zespołu pod nową nazwą, „Spreadin' Honey”, został ponownie współtworzony i wyprodukowany przez Smitha, który kontynuował produkcję zespołu po podpisaniu kontraktu z Warner Bros. Records; później zmienili nazwę na Charles Wright & the Watts 103rd Street Rhythm Band.

 Na początku lat 70-tych Smith krótko współpracował ze swoją matką, Effie Smith, w Stax Records, ale rozczarował się przemysłem muzycznym i po zamknięciu wytwórni Stax w 1975 roku odszedł z branży rozrywkowej. Zmarł w Los Angeles w 2005 roku w wieku 72 lat.  Epitafium na jego nagrobku brzmi: „Nigdy nudny, zawsze kochany - sprawił, że Ameryka tańczyła”. 

Kompozycje Freda Smitha na listach przebojów

[with Cliff Goldsmith] 07/1958 Western Movies The Olympics 8.US/12.UK 12/1958 (I Wanna) Dance with the Teacher The Olympics 71.US 09/1959 Private Eye The Olympics 95.US 02/1960 (Baby) Hully Gully The Olympics 72.US 06/1961 Dooley The Olympics 94.US 07/1961 Dedicated (To the Songs I Love) The 3 Friends 89.US 08/1961 Hully Gully Again Little Caesar & the Romans 54.US 03/1962 Patti Ann Johnny Crawford 43.US   [with Cliff Goldsmith, Jimmy Eaton, Mickey Leader & Terry Shand] 12/1960 Dance by the Light of the Moon The Olympics 47.US   [with Cliff Goldsmith & Bill Spitalsky] 03/1961 Little Pedro The Olympics 76.US   [with H.B. Barnum, Martin J. Cooper, Cliff Goldsmith ] 04/1961 Peanut Butter The Vibrations 20.US   [with Robert Kuhn & The Romans] 09/1961 Memories of Those Oldies but Goodies Little Caesar & the Romans 101.US   [with Diane Rogers, Zelda Samuels] 07/1963 Dancin' Holiday The Olympics 86.US   [with Earl Nelson] 11/1965 The Duck Jackie Lee 14.US 04/1966 Do the Temptation Walk Jackie Lee 113.US   [with Earl Nelson & Sherlie Matthews] 03/1966 Your P-E-R-S-O-N-A-L-l-T-Y Jackie Lee 111.US   [with Sherlie Matthews, Walter Ward & George Brown] 09/1966 Baby, Do the Philly Dog The Olympics 63.US [with Nathaniel Nathan] 01/1967 Grits 'n Corn Bread Soul Runners 103.US 09/1967 Spreadin' Honey Charles Wright & the Watts 103rd Street Rhythm Band 73.US   [with Bill Cosby] 12/1967 Hooray for the Salvation Army Band Bill Cosby 71.US

Jay Livingston

 Jay Livingston urodził się jako Jacob Harold Levison w McDonald w Pensylwanii w Stanach
Zjednoczonych, w rodzinie żydowskiej. Miał starszą siostrę Verę i młodszego brata Alana W. Livingstona, który został dyrektorem w Capitol Records, a później w telewizji NBC. 

Livingston studiował grę na fortepianie u Harry'ego Archera w Pittsburghu w Pensylwanii. Studiował na Uniwersytecie Pensylwanii, gdzie założył zespół taneczny i poznał Evansa, kolegę z zespołu. Choć zaczęli pisać razem w 1937 roku, Livingston i Evans odnieśli sukces dopiero w 1946 roku, kiedy to rozpalili branżę wydawniczą utworem „To Each His Own”, który dotarł na pierwsze miejsce list przebojów Billboardu w wykonaniu trzech różnych artystów  i przez cztery tygodnie zajmował pierwsze pięć pozycji na liście „Most Played On the Air” (24 sierpnia 1946 roku, a następnie 7, 14 września i 5 października, pięć wersji utworu pojawiło się jednocześnie w pierwszej dziesiątce).  

„Buttons and Bows” (1947) był ich kolejnym wielomilionowym nakładem, z czterema utworami w pierwszej dziesiątce w 1948 roku, a także zdobył Oscara za najlepszą piosenkę. Zakończyli dekadę piosenką „Mona Lisa” z 1949 roku, która w 1950 roku była hitem na listach przebojów siedmiu popularnych artystów i dwóch artystów country, sprzedała się w nakładzie miliona egzemplarzy dla Nata Kinga Cole'a i zdobyła dla nich kolejnego Oscara za najlepszą piosenkę.

] Trzeciego Oscara otrzymali w 1956 roku za piosenkę „Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)”, wykorzystaną w filmie „Człowiek, który wiedział za dużo”. Napisali również piosenkę „Tammy” do filmu „Tammy i kawaler” z 1957 roku. Livingston i Evans napisali również popularne tematy przewodnie do programów telewizyjnych, takich jak „Bonanza” i „Mister Ed”, które śpiewał Livingston. W 1951 roku napisali również kolędę „Silver Bells” do filmu „The Lemon Drop Kid”, początkowo nazywając ją „Tinkle Bells”, ale zmienili ją na „Silver” ze względu na powszechne konotacje słowa „tinkle”, a także „Never Let Me Go” do filmu „The Scarlet Hour” z 1956 roku.  

Johnny Mathis śpiewał między innymi piosenkę Livingstona „All The Time”. Livingston zagrał samego siebie z Evansem w scenie sylwestrowej imprezy w filmie „Bulwar Zachodzącego Słońca” z 1950 roku, w którym wystąpiła jego przyszła szwagierka, Nancy Olson. 

Livingston zmarł w wieku 86 lat, 17 października 2001 roku w Los Angeles w Kalifornii i został pochowany na cmentarzu Westwood Memorial Park; na jego nagrobku widnieje napis „Que Será, Será”.

Kompozycje Jay'a Livingstona na listach przebojów

[with Ray Evans] 04/1945 Stuff Like That There Betty Hutton 4.US 06/1946 To Each His Own Eddy Howard 1.US 07/1946 To Each His Own Tony Martin 4.US 08/1946 To Each His Own Freddy Martin and His Orchestra 1.US 08/1946 To Each His Own The Modernaires with Paula Kelly 3.US 08/1946 To Each His Own The Ink Spots 1.US 09/1948 Buttons and Bows Dinah Shore 1.US 10/1948 Buttons and Bows Gene Autry 17.US 10/1948 Buttons and Bows The Dinning Sisters 5.US 11/1948 Buttons and Bows Betty Garrett 8.US 1/1948 Buttons and Bows Betty Rhodes 9.US 11/1948 Buttons and Bows Evelyn Knight 14.US 06/1950 Mona Lisa Nat King Cole 1.US 07/1950 Mona Lisa Victor Young and His Orchestra and Chorus and Don Cherry 7.US 07/1950 Mona Lisa Art Lund 14.US 07/1950 Mona Lisa Charlie Spivak and His Orchestra 16.US 08/1950 Mona Lisa Harry James and His Orchestra 14.US 08/1950 Mona Lisa Dennis Day 25.US 09/1950 I'll Always Love You Dean Martin 11.US 09/1950 Mona Lisa Ralph Flanagan and His Orchestra 16.US 10/1952 The Ruby and the Pearl Nat King Cole 25.US 05/1954 Dime and a Dollar Guy Mitchell 8.UK 04/1956 Never Let Me Go Nat King Cole 79.US 06/1956 Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) Doris Day 2.US/1.UK 07/1957 Tammy The Ames Brothers 5.US 07/1957 Tammy Debbie Reynolds 1.US/2.UK 12/1957 Silver Bells Bing Crosby and Carol Richards 78.US 04/1958 All the Time Johnny Mathis 21.US 05/1958 Another Time, Another Place Patti Page 20.US 11/1958 Almost in Your Arms Johnny Nash 78.US 12/1958 As I Love You Shirley Bassey 1.UK 06/1959 Mona Lisa Carl Mann 25.US 07/1959 Mona Lisa Conway Twitty 29.US/5.UK 10/1960 To Each His Own The Platters 21.US 04/1961 Bonanza Al Caiola 19.US 04/1962 Buttons and Bows The Browns 104.US 09/1962 Bonanza! Johnny Cash 94.US 07/1963 Que Sera Sera (Whatever Will Be Will Be) The High Keys 47.US 03/1964 To Each His Own The Tymes 78.US 10/1966 Que Sera Sera Geno Washington & The Ram Jam Band 43.UK 11/1966 Wish Me a Rainbow The Gunter Kallmann Chorus 63.US 01/1968 To Each His Own Frankie Laine 82.US 07/1970 Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) Mary Hopkin 77.US 04/2002 Que Sera Sera Hermes House Band 53.UK 12/2023 Silver Bells Stephen Sanchez 107.US   [with Ray Evans,Victor Young] 11/1947 Golden Earrings Peggy Lee 2.US   [with Henry Mancini, Ray Evans] 11/1964 Dear Heart Jack Jones 30.US 11/1964 Dear Heart Andy Williams 24.US 12/1964 Dear Heart Henry Mancini 77.US 07/1966 In the Arms of Love Andy Williams 49.US/33.UK   [with Max Steiner,Ray Evans] 02/1965 Angel Johnny Tillotson 51.UK   [with Ray Evans & Neal Hefti] 07/1965 Theme from Harlow (Lonely Girl) Bobby Vinton 61.US   [with Ray Evans, Percy Faith] 02/1966 Song from the Oscar Tony Bennett 104.US   [with Dimitri Tiomkin, Ned Washington, Stan Jones, Raymond Evans] 06/1981 Cowpunk Medlum Splodgenessabounds 69.UK   [with Jermaine Cole, Raymond Evans,Francis Hime] 05/2018 Photograph J. Cole 14.US

Bill Martin

William Wylie MacPherson  (ur. 9 listopada 1938r -zm.  26 marca 2020r),
znany zawodowo jako Bill Martin, był szkockim autorem tekstów piosenek, wydawcą muzycznym i impresario. Jego najbardziej udane utwory, wszystkie napisane z Philem Coulterem, to m.in. „Puppet on a String”, „Congratulations”, „Back Home” i „Saturday Night”. Otrzymał trzy nagrody Ivor Novello, w tym jedną dla Autora Tekstów Roku.

  Bill Martin urodził się jako William Wylie MacPherson w Govan, Glasgow, w Szkocji, jako syn Iana i Letitii (Letty) i starszego brata, Iana. Mieszkali przy Taransay Road w Govan, niedaleko stoczni Fairfield. Martin uczył się w Govan High School, trzy lata przed Alexem Fergusonem; W 2011 roku oboje zostali wprowadzeni do pierwszej Galerii Sław Govan High.  Po II wojnie światowej wiele kamienic w Glasgow zostało zburzonych, a  rodzina MacPhersonów przeniosła się do Priesthill, nowego osiedla mieszkaniowego w południowej części Glasgow. Po nieudanych próbach zrobienia kariery w stoczni, Martin ukończył praktykę jako inżynier okrętowy. Chociaż swoją pierwszą piosenkę napisał w wieku 10 lat, to właśnie podczas praktyk usłyszał utwór Bobby'ego Darina „Dream Lover”, który przekonał go, że jego przyszłość leży w pisaniu piosenek. 

 Studiował w Królewskiej Akademii Muzycznej  i próbował zostać zawodowym piłkarzem w drużynie Partick Thistle. W 1960 roku Martin i jego nowo poślubiona żona, Margaret (Mag), wyjechali do RPA, gdzie grał w piłkę nożną w drużynie Johannesburg Rangers. Po powrocie postanowił skupić się przede wszystkim na pisaniu piosenek i zaczął używać pseudonimu Bill Martin, ponieważ uważał Wylie MacPherson za „zbyt szkocką” . Spędził miesiące pracując na Denmark Street i w końcu, w 1963 roku, wydał swoją pierwszą piosenkę na płycie - „Kiss Me Now” Tommy'ego Quickly'ego. Utwór ukazał się 22 listopada 1963 roku, tego samego dnia, w którym zamordowano prezydenta Johna F. Kennedy'ego, a lekkie piosenki nie były wówczas na porządku dziennym]. 

W 1964 roku Martin nawiązał współpracę z Tommym Scottem. Jako Scott & Martin odnosił sukcesy z takimi artystami, jak irlandzkie trio The Bachelors, Twinkle, irlandzki zespół folkowy The Dubliners, Van Morrison i Serge Gainsbourg. W 1965 roku Martin poznał Phila Coultera i razem stworzyli udany zespół kompozytorski, który przetrwał ponad dziesięć lat (Martin napisał teksty, a Coulter melodię). Nagrali płyty z takimi (głównie brytyjskimi) artystami, jak komik i baryton Ken Dodd, amerykański artysta R&B Geno Washington, Los Bravos, Dave Dee & Co, The Troggs, Mireille Mathieu, Dick Emery, Tony Blackburn, Billy Connolly, Cilla Black, The Foundations, Cliff Richard, Sandie Shaw i Elvis Presley.

  W latach 1967–1976 mieli cztery przeboje numer jeden na brytyjskiej liście przebojów: „Puppet on a String”, „Congratulations”, „Back Home” i „Forever and Ever”.  Martin jest jedynym szkockim kompozytorem, który napisał cztery przeboje numer jeden na brytyjskiej liście przebojów dla czterech różnych zespołów.  Na liście przebojów znalazło się również wiele hitów z pierwszej dziesiątki, w tym „Shang-A-Lang” zespołu Bay City Rollers , „Fancy Pants” zespołu glam rockowego Kenny  oraz „Surround Yourself with Sorrow” Cilli Black. W 1975 roku Martin i Coulter otrzymali wspólnie nagrodę Ivor Novello dla „Autora tekstów piosenek roku”.[

 W 1976 roku zespół Bay City Rollers miał na swoim koncie przebój numer 1 na liście Billboard Hot 100 w USA, „Saturday Night”, który nie został wydany jako singiel w Wielkiej Brytanii.  W Stanach Zjednoczonych autorzy tekstów mieli trzy przeboje numer 1, z czego dwa pozostałe (które znalazły się na szczycie list Billboard Hot Country Songs i Adult Contemporary) to „Thanks” w wykonaniu Billa Andersona i „My Boy” w wykonaniu Elvisa Presleya. 

Na początku lat 70-tych Martin kupił dawny dom Johna Lennona -Kenwood w St. George's Hill- choć później go sprzedał i zamieszkał w Belgravii w Londynie oraz w Southampton w hrabstwie Hampshire.  Posiadał również dom w Val do Lobo w Portugalii, który kupił na początku lat 70-tych.  Autorzy piosenek napisali również piosenki do filmów „The Water Babies” i „Carry On” oraz do wielu telewizyjnych motywów przewodnich. Po triumfie w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1967 roku z piosenką „Puppet on a String”, pierwszym brytyjskim utworem, który wygrał konkurs, zajęli drugie miejsce w następnym roku, w 1968 roku, z piosenką „Congratulations” od Cliffa Richarda. W kwietniu 1968 roku brytyjski magazyn muzyczny NME doniósł, że Martin i Coulter zostali pozwani przez irlandzkich autorów piosenek Shaya O'Donoghue i Aidena Magennisa, którzy twierdzili, że „Congratulations” ma tę samą sekwencję akordów, co ich piosenka „Far Away From You”, nagrana osiemnaście miesięcy wcześniej przez Doc Carroll & the Royal Blues.

  W 1975 roku Martin i Coulter po raz trzeci dotarli do finału Eurowizji, tym razem pisząc luksemburską piosenkę „Toi” dla przyszłej żony Coultera, irlandzkiej piosenkarki Geraldine. Utwór zajął piąte miejsce w Sztokholmie. Ich ostatnia próba zdobycia chwały na Eurowizji miała miejsce w 1 Jako odnoszący sukcesy autorzy tekstów piosenek, producenci płytowi i wydawcy muzyczni, Martin i Coulter stali się zamożną i wpływową spółką w branży muzycznej.  Poza tym, że byli autorami i producentami własnych piosenek, założyli firmę wydawniczą Martin-Coulter Music i podpisali kontrakty z takimi autorami tekstów, jak Van Morrison, Billy Connolly, Christy Moore, Dónal Lunny, Eric Bogle, Sky, Midge Ure i B. A. Robertson. 

Chociaż nadal komponował muzykę, w latach 80-tycyh Martin zaczął skłaniać się ku biznesowej stronie branży muzycznej. Jego współpraca z Coulterem zakończyła się w 1983 roku, kiedy Martin wykupił udziały Coultera. Później sprzedał firmę EMI.  W swojej karierze biznesowej z powodzeniem zakładał i sprzedawał liczne firmy z tak różnych branż, jak wydawnictwa muzyczne, marketing i nieruchomości. W 1983 roku wyprodukował musical „Jukebox”, który przez sześć miesięcy był wystawiany na londyńskim West Endzie i był prezentowany w tym samym roku w ramach Royal Variety Performance. „Jukebox” był prekursorem mnóstwa udanych musicali „jukebox”. W 1984 roku był producentem wykonawczym albumu Elkie Brooks „Screen Gems”. Martin kontynuował karierę jako autor tekstów piosenek, wydawca muzyczny i producent w Angus Publications. 

 W październiku 2009 roku Martin otrzymał nagrodę Gold Badge Award za zasługi dla przemysłu muzycznego, przyznawaną przez Brytyjską Akademię Autorów Tekstów Piosenek, Kompozytorów i Autorów. W listopadzie 2012 roku otrzymał nagrodę Sunday Mail Living Legend Award.   W 2017 roku Martin opublikował swoją autobiografię „Gratulacje”.  Miał czworo dzieci, dwoje z małżeństwa z Mag i dwoje z drugiego małżeństwa z Jan Martin (z domu Olley), którą poślubił w 1972 roku.   Bill Martin zmarł 26 marca 2020 roku w wieku 81 lat. 

Kompozycje Billa Martina na listach przebojów

[with Phil Coulter] 03/1964 Puppet on a String Bob & Earl 111.US 07/1966 Hi! Hi! Hazel Geno Washington & The Ram Jam Band 45.UK 11/1966 Hi Hi Hazel Gary & the Hornets 96.US 03/1967 Puppet on a String Sandie Shaw 1.UK 05/1967 Puppet on a String Al Hirt 129.US 07/1967 Tonight in Tokyo Sandie Shaw 21.UK 07/1967 Hi Hi Hazel The Troggs 42.UK 03/1968 Congratulations Cliff Richard 99.US/1.UK 02/1969 Surround Yourself with Sorrow Cilla Black 3.UK 04/1970 Back Home The England World Cup Squad 1.UK 01/1973 You Are Awful (But I Like You) Dick Emery 43.UK 03/1973 Heart of Stone Kenny 11.UK 06/1973 Give It to Me Now Kenny 38.UK 02/1974 Remember (Sha La La) Bay City Rollers 6.UK 04/1974 Shang-A-Lang Bay City Rollers 2.UK 06/1974 Easy Easy Scotland World Cup Squad 20.UK 07/1974 Summerlove Sensation Bay City Rollers 3.UK 10/1974 All of Me Loves All of You Bay City Rollers 4.UK 03/1975 Fancy Pants Kenny 4.UK 06/1975 Baby I Love You OK Kenny 12.UK 08/1975 Julie Anne Kenny 10.UK 10/1975 Saturday Night Bay City Rollers 1.US 11/1975 Nice to Have You Home Kenny 52.UK 01/1976 Forever and Ever Slik 1.UK 05/1976 Requiem Slik 24.UK 08/1976 It's So Nice (To Have You Home) The New Seekers 44.UK 01/1977 I Wanna Go Back The New Seekers 25.UK   [with Jean-Pierre Bourtayre, Claude François, Bill Martin, Phil Coulter] 11/1971 My Boy Richard Harris 41.US 1/1974 My Boy Elvis Presley 20.US/5.UK