Al Hoffman

 Al Hoffman (ur. 25 września 1902r - zm. 21 lipca 1960r) był amerykańskim
kompozytorem piosenek urodzonym w Rosji. Był autorem przebojów, aktywnym w latach 30., 40. i 50-tych XX wieku, zazwyczaj współtworząc utwory z innymi i odpowiadając za przeboje numer jeden w każdej dekadzie, z których wiele jest śpiewanych i nagrywanych do dziś. Pośmiertnie w 1984 roku został wpisany do Galerii Sław Autorów Piosenek. 

Popularność piosenki Hoffmana „Mairzy Doats”, napisanej wspólnie z Jerrym Livingstonem i Miltonem Drakiem, była tak duża, że ​​gazety i czasopisma pisały o tym szaleństwie. Magazyn „Time” zatytułował jeden z artykułów „Nasz Mairzy Dotage”. „New York Times” napisał po prostu nagłówek „Ta piosenka”. Piosenki Hoffmana nagrywali tacy wokaliści jak Frank Sinatra („Close To You”, „I'm Gonna Live Until I Die”), Billy Eckstine („I Apologize”), Perry Como („Papa Loves Mambo”, „Hot Diggity”), Ella Fitzgerald i Louis Armstrong („Who Walks In When I Walk Out”), Nat „King” Cole, Tony Bennett, Merry Macs, Sophie Tucker, Eartha Kitt, Patsy Cline, Patti Page („Allegheny Moon”) i Bette Midler. W październiku 2007 roku utwór Hoffmana „I'm Gonna Live Til I Die” był głównym singlem z albumu Queen Latifah „Trav'lin' Light”. Chociaż Hoffman najwyraźniej miał niewiele wspólnego z Chicago, napisał piosenkę bojową Chicago Bears „Bear Down, Chicago Bears” w 1941 roku pod pseudonimem Jerry Downs.

  Hoffman urodził się w Mińsku w Imperium Rosyjskim (obecnie Białoruś) w rodzinie żydowskiej. Jego rodzice przeprowadzili się do Seattle w stanie Waszyngton w Stanach Zjednoczonych, gdy miał sześć lat. Po ukończeniu szkoły średniej w Seattle założył własny zespół, grając na perkusji, a w 1928 roku przeniósł się do Nowego Jorku, aby rozpocząć karierę muzyczną. Chociaż nadal grał na perkusji w zespołach klubowych i sprzedawał bajgle chodząc od domu do domu na Broadwayu, zaczął pisać piosenki, współpracując z innymi autorami tekstów, takimi jak Leon Carr, Leo Corday, Mann Curtis, Mack David, Milton Drake, Al Goodhart, Walter Kent, Sammy Lerner, Jerry Livingston, Al Sherman, Dick Manning, Bob Merrill, Ed Nelson i Maurice Sigler.

  W 1934 roku Hoffman przeniósł się do Londynu, aby pracować przy produkcjach teatralnych i filmach, współtworząc przeboje „She Shall Have Music” i „Everything Stops for Tea”.Powrócił do Stanów Zjednoczonych trzy lata później. W 1984 roku został przyjęty do Galerii Sław Autorów Piosenek (Songwriters Hall of Fame). Ma ponad 1500 piosenek zarejestrowanych w A.S.C.A.P.  

Hoffman zmarł w Nowym Jorku na raka prostaty i został pochowany w New Jersey.

                                        Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Ala Hoffmana na listach przebojów [with Charles O'Flynn,Will Osborne] .1930 On a Blue and Moonless Night Wayne King and His Orchestra 17.US [with John Klenner] .1931 Heartaches Guy Lombardo and His Royal Canadians 12.US [with Al Goodhart & Ed Nelson] .1931 I Apologize Nat Shilkret & the Victor Orchestra 12.US .1931 I Apologize Bing Crosby 3.US [with Milton Ager, Al Goodhart & Ed Nelson] .1932 Auf Weiderseh'n, My Dear Morton Downey 17.US .1932 Auf Wiedersehen, My Dear Abe Lyman and His Californians 17.US .1932 Auf Wiedersehen, My Dear Jack Denny & His Orchestra 3.US [with Arthur Freed, Al Goodhart] .1932 Fit as a Fiddle Fred Waring's Pennsylvanians 17.US .1933 Fit as a Fiddle The Three Keys 16.US .1934 Who Walks in When I Walk Out? Ray Noble and His Orchestra 15.US [with Al Goodhart,Herb Magidson] .1933 Black-Eyed Susan Brown Mark Fisher & His Orchestra 16.US [with Maurice Sigler, Al Goodhart] .1934 I Saw Stars Paul Whiteman & His Orchestra 4.US .1934 I Saw Stars Freddy Martin and His Orchestra 1.US .1934 Why Don't You Practice What You Preach? Jan Garber and His Orchestra 11.US .1936 I'm in a Dancing Mood Ambrose & His Orchestra 16.US .1936 She Shall Have Music Louis Levy & His Orchestra 14.US .1936 She Shall have Music Lud Gluskin & His Orchestra 3.US .1936 There's Always a Happy Ending Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 13.US .1936 Where There's You, There's Me Fletcher Henderson & His Orchestra 20.US 12/1936 I'm in a Dancing Mood Russ Morgan 5.US .1937 I'm in a Dancing Mood Tommy Dorsey and His Orchestra 5.US [with Al Goodman & Manny Kurtz] .1939 I Ups to Her and She Ups to Me (And the Next Thing I Knows I'm in Love) Guy Lombardo and His Royal Canadians 6.US [with Manny Kurtz & Walter Kent] .1940 Apple Blossoms and Chapel Bells Orrin Tucker and His Orchestra 8.US [with Mann Curtis & Jerry Livingston] .1942 The Story of a Starry Night The Glenn Miller Orchestra 15.US 09/1942 Put-Put-Put (Your Arms Around Me) Barry Wood 20.US [with Jerry Livingston, Carl Lampl] 10/1943 Close to You Frank Sinatra 10.US [with Milton Drake,Jerry Livingston] 02/1944 Mairzy Doats Al Trace and His Orchestra 7.US 02/1944 Mairzy Doats The Merry Macs 1.US 04/1944 Mairzy Doats Lawrence Welk and His Orchestra 16.US 04/1944 Mairzy Doats The Pied Pipers 8.US 04/1944 Mairzy Doats (Mares Eat Oats and Does Eat Oats) The Four King Sisters 21.US 06/1944 She Broke My Heart in Three Places Hoosier Hot Shots 21.US 03/1945 I'm a Big Girl Now Swing and Sway with Sammy Kaye 1.US 07/1945 Fuzzy Wuzzy The Milt Herth Trio and the Jesters 12.US 11/1945 Promises Swing and Sway with Sammy Kaye 17.US 03/1967 Mairzy Doats The Innocence 75.US [with Mann Curtis & Jerry Livingston] .1942 The Story of a Starry Night The Glenn Miller Orchestra 15.US [with Frank Weldon, Dick Robertson] 05/1944 Good Night, Wherever You Are Russ Morgan 6.US [with Mack David, Jerry Livingston] 05/1946 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Perry Como 1.US 05/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Blue Barron and His Orchestra 14.US 06/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Peggy Lee 10.US 07/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) The Charioteers 16.US 09/1949 Reckon I'm in Love Paul Weston and His Orchestra 23.US 12/1949 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Jo Stafford and Gordon MacRae 13.US .1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo Perry Como and the Fontane Sisters 14.US 01/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Ilene Woods & The Woodsmen 22.US 01/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Perry Como 14.US 02/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Dinah Shore 25.US 02/1950 God's Country Frank Sinatra 25.US [with John Klenner] 03/1947 Heartaches Ted Weems and His Orchestra 1.US 03/1947 Heartaches Jimmy Dorsey and His Orchestra 11.US 04/1947 Heartaches Harry James and His Orchestra 4.US 04/1947 Heartaches Eddy Howard 11.US 10/1961 Heartaches The Marcels 7.US 10/1962 Heartaches Patsy Cline 73.US/31.UK 11/1963 Heartaches Kenny Ball & His Jazzmen 119.US 03/1966 Heartaches Vince Hill 28.UK [with Eduardo di Capua, Leo Corday & Leon Carr] 11/1949 There's No Tomorrow Tony Martin 2.US [with Bob Merrill & Clem Watts] 03/1950 If I Knew You Were Coming (I'd've Baked a Cake) Eileen Barton 1.US 03/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Georgia Gibbs 5.US 04/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Benny Strong and His Orchestra 11.US 04/1950 If I Knew You Were Comin' I'd've Baked a Cake Art Mooney 28.US 04/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Ray Bolger & Ethel Merman 15.US [with Kermit Goell,Fred Spielman] 11/1950 One Finger Melody Frank Sinatra 9.US [with Ed Nelson & Al Goodhart] 03/1951 I Apologize Billy Eckstine 6.US 05/1951 I Apologize Champ Butler 29.US 06/1951 I Apologize Tony Martin 20.US 10/1961 I Apologize Timi Yuro 72.US 02/1965 I Apologise P.J. Proby 11.UK [with Clem Watts] 07/1951 Hitsity Hotsity Al Trace and His Orchestra 24.US [with Dick Manning] 09/1952 Takes Two to Tango Pearl Bailey 7.US 10/1952 Takes Two to Tango Louis Armstrong 19.US/6.UK .1953 Dennis the Menace Rosemary Clooney & Jimmy Boyd 25.US 07/1954 Gilly Gill Ossenfeffer Katzenelle Bogen by the Sea The Four Lads 18.US 09/1954 Gilly Gilly Ossenfeffer Katzenellen Bogen by the Sea Max Bygraves 7.UK 12/1954 I Can't Tell a Waltz from a Tango Alma Cogan 6.UK 09/1955 Don't Stay Away Too Long Eddie Fisher 16.US 04/1956 You Can't Be True to Two Dave King 11.UK 06/1956 Allegheny Moon Patti Page 2.US 07/1956 Daydreams Art Mooney 73.US 07/1956 Mama, Teach Me to Dance Eydie Gorme 34.US 03/1957 Mi Casa, Su Casa Perry Como 50.US 07/1957 You're Cheatin' Yourself Frank Sinatra 25.US 10/1957 Ivy Rose Perry Como 18.US 02/1958 Belonging to Someone Patti Page 13.US 07/1958 Moon Talk Perry Como 28.US/17.UK 06/1959 La Plume de ma tante Hugo & Luigi 86.US/29.UK 02/1960 O Dio Mio Annette 10.US 03/1962 Brazilian Love Song Nat King Cole 34.US 11/1963 Gotta Lotta Love Steve Alaimo 74.US [with Dick Manning & Bix Reichner] 10/1954 Papa Loves Mambo Perry Como 4.US/16.UK [with Belle Nardone & Dick Manning] 11/1954 Santo Natale (Merry Christmas) David Whitfield 19.US/2.UK [with Bob Merrill] 05/1955 Where Will the Baby's Dimple Be? Rosemary Clooney 6.UK [with Dick Manning & Emmanuel Chabrier] 03/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) Perry Como 1.US/4.UK 06/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) The Stargazers 28.UK 06/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) / Gal with the Yaller Shoes Michael Holliday 14.UK [with Sandro Taccani, Dick Manning] 12/1957 Ha! Ha! Ha! Kay Armen and the Balladiers 91.US [with Dick Manning, Hugo Peretti & Luigi Creatore] 02/1958 Oh-Oh, I'm Falling in Love Again Jimmie Rodgers 7.US/18.UK 04/1958 Secretly Jimmie Rodgers 3.US 05/1958 Make Me a Miracle Jimmie Rodgers 16.US 08/1958 Are You Really Mine? Jimmie Rodgers 10.US 02/1959 I'm Never Gonna Tell Jimmie Rodgers 36.US 09/1965 Secretly The Lettermen 64.US [with Dick Manning, Nisa & Renato Carosone] 04/1958 Torero-Cha Cha Cha Renato Carosone 18.US/25.UK 06/1958 Torero Julius La Rosa 21.US/15.UK [with Irving Fields] 12/1958 Teasin' The Quaker City Boys 39.US [with Charles E. King & Dick Manning] 12/1958 The Hawaiian Wedding Song (Ke Kali Nei Au) Andy Williams 11.US 03/1965 Hawaiian Wedding Song Julie Rogers 31.UK [with Mack David,Jerry Livingston] 10/1995 A Dream Is a Wish Your Heart Makes Linda Ronstadt 101.US [with Belle Nardone & Dick Manning] 11/2004 Santo Natale David Whitfield 93.UK

Sy Soloway

Sy Soloway był amerykańskim autorem tekstów piosenek znanym ze współpracy z żoną Shirley Wolfe przy tworzeniu list przebojów piosenek popowych pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych XX wieku.Urodzony jako Solomon R. Soloway 24 kwietnia 1911 roku w Nowym Jorku, kontynuował karierę w muzyce popularnej jako kompozytor i autor tekstów, przyczyniając się do nagrań i ścieżek dźwiękowych do filmów. Zmarł 26 kwietnia 1995 roku w Nowym Jorku.  Soloway i Wolfe często współtworzyli materiały, a ich współpraca zaowocowała kilkoma znanymi utworami, które odniosły sukces w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.  

Jego najbardziej znanym utworem jest „Lessons in Love”, zaprezentowany w filmie The Young Ones z 1961 roku (wydanym w USA pod tytułem Wonderful to Be Young!), gdzie wykonał go Cliff Richard, a także nagrał go zespół The Allisons.  Inne znaczące dzieła to „Lips of Wine”, hit Andy'ego Williamsa z 1957 roku, oraz „Now You Know” nagrany przez Little Willie Johna w 1961 roku.Utwory Solowaya odzwierciedlały ówczesną wrażliwość na muzykę pop i pojawiały się na singlach, albumach i w filmach, zaznaczając jego wkład w muzykę popularną połowy XX wieku.

  Solomon R. Soloway, znany zawodowo jako Sy Soloway, urodził się 24 kwietnia 1911 roku w Nowym Jorku w USA. Pochodził z Nowego Jorku i miał amerykańskie korzenie.Sy Soloway był amerykańskim autorem tekstów piosenek specjalizującym się w muzyce pop, którego karierę zdefiniowała stała współpraca z Shirley Wolfe, jego żoną i współautorką niemal wszystkich znanych kompozycji.  Ta współpraca okazała się kluczowa dla jego twórczości, przynosząc kilka wczesnych sukcesów w latach 50-tych XX wieku dzięki piosenkom nagranym przez uznanych wykonawców. Do ich wczesnych dzieł należał utwór „Welcome to My Heart” nagrany przez Tommy'ego Edwardsa w 1955 roku, który ugruntował pozycję duetu na scenie pop.  Większą rozpoznawalność zyskał utwór „Lips of Wine” w wykonaniu Andy'ego Williamsa w 1957 roku, który osiągnął 39. miejsce na liście przebojów Billboardu w USA.Duet kontynuował umieszczanie piosenek na listach przebojów do początku lat 60. XX wieku, jak np. „Now You Know” nagrany przez Little Willie Johna w 1961 roku, który osiągnął 93. miejsce na liście przebojów Hot 100 w USA.

Te początkowe sukcesy na listach przebojów podkreśliły zdolność Solowaya do tworzenia przystępnego materiału popowego dzięki jego głównemu modelowi współpracy z Wolfe.  Najbardziej znanym utworem Sy Solowaya jest „Lessons in Love”, napisany wspólnie z Shirley Wolfe. Utwór został po raz pierwszy wydany przez amerykańską piosenkarkę Jeri Lynne Fraser 29 maja 1961 roku. Zdobył szerszą popularność dzięki kilku coverom, w tym wersji The Allisons, która w 1962 roku osiągnęła 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Inny znany cover pochodził od Cliffa Richarda i The Shadows i został wydany w grudniu 1961 roku i wykorzystany w filmie The Young Ones (wydanym w USA pod tytułem Wonderful to Be Young!).[ Innym znaczącym dziełem jest „Lips of Wine”, również napisany wspólnie z Shirley Wolfe, który Andy Williams nagrał i wydał we wrześniu 1957 roku. W tym samym roku utwór osiągnął 39. miejsce na liście Billboardu.] Te kompozycje reprezentują najtrwalsze dokonania Solowaya, a „Lessons in Love” wyróżnia się licznymi międzynarodowymi coverami i miejscem na ścieżce dźwiękowej.

Jedynym znaczącym osiągnięciem filmowym Sy Solowaya jest jego wkład w brytyjski musical „The Young Ones” z 1961 roku (wydany w Stanach Zjednoczonych pod tytułem „Wonderful to Be Young!”), będący dziełem Cliffa Richarda i zawierający ścieżkę dźwiękową z jego oryginalnych utworów. Jest on wymieniony w dziale muzycznym jako dodatkowy kompozytor piosenek i muzyki. Szczególnym wkładem Solowaya było współtworzenie utworu „Lessons in Love” z Shirley Wolfe, który został wykonany przez Cliffa Richarda i zespół The Shadows i był ważnym elementem filmu. Utwór został nagrany 11 sierpnia 1961 roku i znalazł się na płycie ze ścieżką dźwiękową „The Young Ones”, wydanej 15 grudnia 1961 roku.Utwór „Lessons in Love” został później pośmiertnie wykorzystany w ścieżce dźwiękowej fińskiego filmu „Isältä pojalle” z 1996 roku, a jego autorami byli Soloway i Wolfe. Ten filmowy utwór reprezentuje główny związek Solowaya z kinematografią. 

 Sy Soloway był żonaty z Shirley Wolfe, która była jego częstą współautorką większości piosenek w całej karierze. Ich osobiste relacje były ściśle powiązane z ich zawodową współpracą, ponieważ prawie wszystkie znane kompozycje są wspólnie przypisywane Sy Solowayowi i Shirley Wolfe. Ta współpraca obejmowała również jego twórczość kompozytorską, a Shirley wniosła znaczący wkład w proces twórczy. Ich wspólne dokonania obejmują takie znane utwory, jak „Lessons in Love” i „Lips of Wine”, choć szczegóły tych utworów omówiono w innych sekcjach. Współpraca pary odzwierciedla płynne połączenie życia osobistego i zawodowego w dziedzinie pisania piosenek popularnych. 

 Sy Soloway zmarł 26 kwietnia 1995 roku w Nowym Jorku w USA w wieku 84 lat.

 

  

Jedna z jego kompozycji, „Lessons in Love” (napisana wspólnie z Shirley Wolfe), została pośmiertnie wykorzystana w fińskim filmie Isältä pojalle z 1996 roku.[1] 

Kompozycje Sy Soloway'a na listach przebojów


[with Shirley Wolfe]
09/1957 Lips of Wine Andy Williams 17.US
07/1961 Now You Know Little Willie John 93.US
02/1962 Lessons in Love The Allisons 30.UK

Gene Page

 Eugene Edgar „Gene” Page Jr. (ur. 13 września 1939r- zm. 24 sierpnia 1998r) 
był amerykańskim dyrygentem, kompozytorem, aranżerem i producentem muzycznym, znanym z bogatych, mocno smyczkowych aranżacji, które w połowie lat 60. i 80-tych XX wieku zdefiniowały kluczowe przeboje muzyki soul, pop i R&B. 

Urodzony w Los Angeles w Kalifornii, Page był cudownym dzieckiem, którego gry na fortepianie uczył ojciec. Uzyskał czteroletnie stypendium w Konserwatorium Muzycznym w Brooklynie, gdzie doskonalił swoje umiejętności klasyczne, zanim zajął się aranżacjami muzyki popularnej. Kariera Page'a rozpoczęła się na początku lat 60-tych, kiedy dołączył do Reprise Records jako wewnętrzny aranżer, szybko zaznaczając swoją obecność, tworząc orkiestrowe tło dla singla Righteous Brothers „You've Lost That Lovin' Feelin'” (1964), który znalazł się na szczycie list przebojów i stał się jedną z najczęściej granych piosenek w historii radia.Współpracował z elitarnymi muzykami sesyjnymi, w tym z członkami Wrecking Crew, przy albumie Mamas & the Papas z 1971 roku People Like Us, łącząc folk-rock z wyrafinowanymi instrumentami smyczkowymi. Przez lata 60. i 70-te Page stał się kamieniem węgielnym brzmienia Motown, aranżując dla takich artystów jak Marvin Gaye - szczególnie znany z głównego tematu ścieżki dźwiękowej do filmu Trouble Man (1972) -i The Temptations, nasycając utwory soul dynamicznymi, inspirowanymi gospel falami, które podniosły ich emocjonalną głębię.

  Jego współpraca z Barrym White'em, rozpoczęta w 1972 roku, okazała się przełomowa; bogate aranżacje Page'a napędzały albumy White'a i Love Unlimited Orchestra, przyczyniając się do sprzedaży przekraczającej 100 milionów egzemplarzy na całym świecie i takich hitów jak „I'm Gonna Love You Just a Little More Baby” i „Never, Never Gonna Give Ya Up”. W latach 80-tych wszechstronność Page'a rozszerzyła się na ikony popu, w tym aranżacje „The Greatest Love of All” Whitney Houston, „Endless Love” Lionela Richiego (z Dianą Ross) i nagrania Barbry Streisand, gromadząc ponad 200 złotych i platynowych certyfikatów w swojej dyskografii.

  Zajmował się również komponowaniem muzyki filmowej, tworząc takie dzieła jak klasyk blaxploitation Blacula (1972) i komedię Mother, Jugs and Speed ​​(1976), wydając jednocześnie własne albumy instrumentalne, takie jak Hot City (1974) i Lovelock (1976), w wytwórniach takich jak Atlantic i Arista.

 Trwałe dziedzictwo Page'a leży w jego zdolności łączenia klasycznej precyzji z pełną duszy żywiołowością, kształtując orkiestrową fakturę amerykańskiej muzyki popularnej przez pokolenia.

  Eugene Edgar Page Jr., znany zawodowo jako Gene Page, urodził się 13 września 1939 roku w Los Angeles w Kalifornii. Page dorastał w rodzinie o tradycjach muzycznych, co głęboko ukształtowało jego wczesne zainteresowanie muzyką. Jego ojciec, pianista, uczył go gry na fortepianie od najmłodszych lat, przekazując mu podstawowe umiejętności i zaszczepiając klasyczne inspiracje, które miały wpływ na jego późniejszą twórczość orkiestrową.To domowe środowisko sprzyjało głębokiemu docenieniu muzyki, a Page rozwijał niezwykły talent pod okiem ojca.Dziedzictwo muzyczne dzielił ze swoim starszym bratem, Billym Page'em, który również rozwijał karierę jako muzyk, autor tekstów piosenek i producent, co dodatkowo podkreślało kreatywną atmosferę ich domu.Sukces zawodowy Billy'ego, w tym przeboje takie jak „The 'In' Crowd”, podkreślały rodzinne wsparcie dla artystycznych przedsięwzięć. Dzieciństwo Page'a upłynęło w Los Angeles w latach 40-tych XX wieku, w okresie, gdy miasto to było centrum wschodzących talentów muzycznych pośród dynamicznego krajobrazu kulturowego. To otoczenie, w połączeniu z zaangażowaniem jego rodziny w muzykę, położyło podwaliny pod jego życiową pasję, choć później kontynuował studia, aby doskonalić swoje umiejętności. Jego edukacja w konserwatorium kładła nacisk na techniki klasyczne, zapewniając solidne podstawy gry na fortepianie, które później wpłynęły na jego wszechstronny styl aranżacyjny w różnych gatunkach. Page ukończył program, kończąc studia w wieku około dwudziestu lat, po czym rozpoczął karierę zawodową w branży muzycznej.

  Po ukończeniu studiów w Konserwatorium Muzycznym w Brooklynie, Page wrócił do Los Angeles na początku lat 60-tych XX wieku, gdzie zaczął szlifować taśmy demo dla różnych artystów, rozpoczynając jednocześnie karierę zawodową. Okres ten oznaczał dla niego przejście od klasycznego wykształcenia do praktycznych wymagań przemysłu muzycznego, gdzie doskonalił swoje umiejętności aranżacyjne na tętniącej życiem scenie Los Angeles. Na początku lat 60-tych został zatrudniony jako wewnętrzny aranżer w Reprise Records.

Zajmował się wczesnymi nagraniami i zaczął budować swoją reputację, pracując jako freelancer przy aranżacjach dla mniejszych wytwórni R&B i soul. Opracował orkiestrową aranżację hitu Righteous Brothers „You've Lost That Lovin' Feelin'” (1964), jednego z najczęściej granych utworów w historii radia. Page włączył się w prężnie działającą społeczność sesyjną Los Angeles, w tym słynny kolektyw Wrecking Crew, skupiający najlepszych muzyków studyjnych. Te doświadczenia ugruntowały jego przejście do kariery muzyka, kładąc podwaliny pod późniejszą sławę w aranżacjach R&B i popu, a jednocześnie nawiązując kontakty w konkurencyjnym ekosystemie studyjnym Los Angeles. W połowie lat 60-tych Gene Page dołączył do Motown Records około 1966 roku jako aranżer etatowy, pracując głównie w rozwijającej się działalności wytwórni na zachodnim wybrzeżu w Los Angeles, aby wspierać sesje nagraniowe dla jej artystów.Ta rola wykorzystała jego rosnącą reputację na lokalnej scenie sesyjnej, pozwalając mu przyczynić się do dążenia Motown do dopracowanego, crossoverowego brzmienia w obliczu ekspansji na skalę krajową poza Detroit. Aranżacje Page'a z tego okresu odegrały kluczową rolę w kształtowaniu hitów takich flagowych zespołów jak The Supremes, The Four Tops i The Temptations, łącząc bogate sekcje smyczkowe z energicznymi instrumentami dętymi i ciasnymi podkładami rytmicznymi, by ucieleśnić motownowskie „Sound of Young America”. Jego orkiestrowe podejście kładło nacisk na dramatyczne narastanie i wielowarstwowe faktury, wzmacniając emocjonalną głębię utworów soulowo-popowych, jednocześnie zachowując przystępność dla szerszej publiczności. Na przykład, zaaranżował smyczki do utworu The Supremes A' Go-Go (1966) zespołu The Supremes, w tym do przeboju „Love Is Here and Now You're Gone”, który pokazał jego zdolność do łączenia orkiestrowej elegancji z optymistycznymi rytmami Motown.Podczas swojej kariery w Motown, Page zdobył uznanie za liczne single i albumy, które zajmowały pierwsze miejsca na listach przebojów, przyczyniając się do ponad tuzina ważnych wydawnictw, które zapewniły wytwórni dominację na listach przebojów soul i pop pod koniec lat 60-tych. Jego twórczość pomogła zdefiniować wyrafinowany, a zarazem pełen życia styl produkcji tamtej epoki, czego przykładem są orkiestrowe wsparcie dla dynamicznych, szybkich utworów Four Tops oraz ewoluujące aranżacje harmoniczne The Temptations, co umocniło jego wpływ na twórczość Motown w okresie złotej ery.

 

 Współpraca Gene'a Page'a z Barrym White'em nasiliła się na początku lat 70-tych, bazując na ich wcześniejszej znajomości, która obejmowała współaranżację przeboju „Harlem Shuffle” Boba i Earla z 1963 roku. W 1973 roku Page został głównym aranżerem nagrań White'a w 20th Century Records, tworząc bogate aranżacje orkiestrowe, które zdefiniowały charakterystyczne dla White'a brzmienie romantycznego soulu z rozbudowanymi sekcjami smyczkowymi i dętymi. Orkiestracje Page'a odegrały kluczową rolę w przełomowych albumach White'a, w tym w wydanym w 1974 roku Can't Get Enough, który zaaranżował w całości i który osiągnął pierwsze miejsce na liście Billboard 200 oraz uzyskał status platynowej płyty przyznany przez RIAA. Wybitnym przykładem jest jego aranżacja tytułowego utworu i głównego singla z albumu, „Can't Get Enough of Your Love, Babe”, który dotarł do pierwszego miejsca na liście Billboard Hot 100 i zawierał porywające smyczkowe brzmienia, śmiałe akcenty instrumentów dętych i falsetowe chórki Love Unlimited, żeńskiego tria wokalnego White'a. Page pełnił również funkcję głównego aranżera Love Unlimited Orchestra, 40-osobowego zespołu White'a, w utworach takich jak „Love's Theme” z 1973 roku, który również znalazł się na szczycie list przebojów i pokazał jego umiejętność łączenia elementów orkiestrowych z rytmami funkowymi. Ta współpraca trwała do połowy lat 70-tych, a Page zajmował się aranżacjami kolejnych albumów White'a, takich jak „Stone Gon'” (1973) i „Just Another Way to Say I Love You” (1975), przyczyniając się do ponad 50 milionów sprzedanych płyt w tym okresie. Jego dopracowany w wytwórni Motown styl skomplikowanej, emocjonalnej partytury wpłynął na orkiestrową głębię produkcji White'a, zapewniając im sukces w gatunkach soul, R&B i pop.

 

 Przejście Gene'a Page'a do komponowania muzyki filmowej i telewizyjnej w latach 70-tych XX wieku oznaczało znaczący rozwój jego kompetencji orkiestrowych, doskonalonych dzięki wcześniejszej współpracy, w mediach wizualnych, gdzie łączył bogate aranżacje smyczkowe z rytmami charakterystycznymi dla danego gatunku, aby wzmocnić napięcie narracji i atmosferę. Jego twórczość w tym okresie często wykorzystywała elementy funku, soulu i rodzącego się disco, adaptując swoje szlifowane w wytwórni Motown umiejętności aranżacyjne do wspierania filmowych narracji w stylu blaxploitation, komedii i programów dla dzieci.Jednym z najwcześniejszych znaczących wkładów Page'a w film była ścieżka dźwiękowa do filmu Roberta Altmana Brewster McCloud (1970), w którym pełnił funkcję aranżera i dyrygenta, tworząc eklektyczną ścieżkę dźwiękową, łączącą wpływy R&B, gospel i country-western, podkreślając surrealistyczny, satyryczny ton filmu. Na albumie znalazły się utwory instrumentalne, takie jak „Two in the Bush”, oraz covery, takie jak „Over the Rainbow” w wykonaniu jego orkiestry, które uzupełniały osobliwą eksplorację lotu i izolacji w filmie.  

 

W 1972 roku skomponował pełną ścieżkę dźwiękową do horroru blaxploitation Blacula, mistrzowsko łącząc funkowe linie basowe i perkusję ze smyczkami o tematyce horroru, aby wywołać zarówno poczucie siły, jak i przerażenia, jak można usłyszeć w utworach takich jak „Heavy Changes” i „Run, Tina, Run!”. Ta ścieżka dźwiękowa, wydana w Stax Records, podkreśliła jego zdolność do łączenia orkiestrowej głębi z miejskimi rytmami, przyczyniając się do kultowego statusu filmu. Praca telewizyjna Page'a obejmowała komponowanie muzyki do serialu dla dzieci H.R. Pufnstuf (1969-1970), gdzie jego aranżacje wnosiły kapryśną energię do fantastycznych przygód poprzez zabawne, orkiestrowe tła, które wspierały elementy lalkarstwa i aktorstwa na żywo w serialu. Do komedii „Zabawa z Dickiem i Jane” z 1977 roku dostarczył dodatkową muzykę, wzbogacając satyryczne ujęcie ekonomicznej desperacji rytmicznymi, lekkimi motywami, nawiązującymi do dynamicznych napadów i komentarza społecznego.

 

  W latach 80-tych Gene Page kontynuował rozwój swojego charakterystycznego, bogatego stylu orkiestrowego, dostosowując swoje fundamentalne aranżacje soulowe do współczesnych ballad popowych i R&B, współpracując jednocześnie z czołowymi artystami różnych gatunków. Do debiutanckiego solowego albumu Lionela Richiego (1982) zaaranżował instrumenty smyczkowe i dęte, współtworząc utwory takie jak „You Are” i „Tell Me”, które pokazały jego umiejętność łączenia skomplikowanej instrumentacji z emocjonalną głębią. Podobnie Page zaaranżował elementy orkiestrowe do utworu Whitney Houston „The Greatest Love of All” z jej albumu „Whitney Houston” z 1986 roku, wzmacniając wznoszący się balladyzm utworu i pomagając mu stać się jednym z najważniejszych hitów w jej wczesnej karierze. Jego praca obejmowała Kenny'ego Rogersa, gdzie zajmował się aranżacjami smyczkowymi, dętymi i rytmicznymi na albumach takich jak Share Your Love (1981) i Love Will Turn You Around (1982), nasycając crossovery country-popu bogatymi, kinowymi fakturami.

 

  Ekspertyza Page'a w zakresie orkiestracji ballad była widoczna w jego wkładzie produkcyjnym i aranżacyjnym do znanych duetów z lat 80-tych, w tym „Endless Love” Diany Ross i Lionela Richiego (1981), który przez dziewięć tygodni znajdował się na szczycie listy Billboard Hot 100, oraz „Tonight I Celebrate My Love” Peabo Brysona i Roberty Flack (1983), kładąc nacisk na szerokie smyczki i subtelną dynamikę, aby zwiększyć romantyczną intymność. Aranżował także dla Johnny'ego Mathisa przez całą dekadę, w tym na albumach takich jak A Special Part of Me (1984), gdzie jego dyrygowanie wniosło wyrafinowaną, zabarwioną jazzem elegancję do standardów wokalnych i współczesnych utworów. Projekty te uwydatniły wszechstronność Page'a, łącząc jego korzenie w wytwórni Motown z dopracowanym brzmieniem współczesnej muzyki dla dorosłych lat 80-tych. Wraz z postępem dekady i lat 90-tych, twórczość Page'a osłabła z powodu pogarszającego się stanu zdrowia, ale przyczynił się do wybranych nagrań, w tym aranżacji smyczkowych dla takich artystów jak Anita Baker, utrzymując swoją reputację jako twórcy sugestywnej, wielogatunkowej twórczości aż do przejścia na emeryturę.

 

  Jego ostatnie projekty odzwierciedlały powrót do bardziej kameralnych, przesiąkniętych jazzem sesji, podkreślając jego trwały wpływ, zanim choroba zmusiła go do wycofania się z aktywnej produkcji. 

 Page ożenił się i pozostał w związku małżeńskim aż do śmierci. Z żoną miał jednego syna i jedną córkę. Rodzina mieszkała w Los Angeles, gdzie Page urodził się i spędził większość swojego życia zawodowego.Młodszy brat Page'a, Billy Page, kontynuował równoległą karierę jako muzyk, autor tekstów i producent. Bracia okazjonalnie współpracowali, zwłaszcza przy ścieżce dźwiękowej do filmu Blacula z 1972 roku, gdzie Billy pełnił funkcję producenta kilku utworów skomponowanych i zaaranżowanych przez Gene'a.

 

  Gene Page zmarł 24 sierpnia 1998 roku w wieku 58 lat w Centrum Medycznym UCLA w Westwood w Los Angeles.Nabożeństwo żałobne odbyło się 2 września 1998 roku w południe w kościele First Congregational Church of Los Angeles, przy ulicy S. Commonwealth Avenue 540.[21] Ceremonii przewodniczył pastor William Minson Jr., który pochwalił hojność Page'a i jego wpływ na środowisko muzyczne.Wśród przemówień oddanych zmarłemu znalazły się przemówienia aktorów Sally Kellerman i Johna Astina, a także piosenkarza Carla Andersona. Nabożeństwo zakończyły wykonania utworów Whitney Houston „The Greatest Love of All” i Atlantic Starr „Always”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Satin Soul/All Our Dreams Are Coming True	Gene Page	12.1974	-	B:104[2]	Atlantic 3247	[A:written by Barry White][B:written by G. Page][produced by Barry White][10[3].Hot Disco/Dance;Atlantic 3247 7"]
Close Encounters Of The Third Kind/When You Wish Upon A Star	Gene Page	01.1978	-	-	Arista 0302	[written by John Williams][produced by Gene Page, Billy Page][30[10].R&B Chart]
Love Starts After Dark/I Wanna Dance [Gene Page (Featuring Gerard)]	Gene Page Featuring Charmaine Sylvers	04.1980	-	-	Arista 0492	[written by Leon Sylvers][produced by Gene Page, Billy Page][46[11].Hot Disco/Dance;Arista 083 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot City	Gene Page	02.1975	-	156[4]	Atlantic 18 111	[produced by Barry White]

Frank Cordell

Frank Cordell (ur. 1 czerwca 1918r -zm. 6 lipca 1980r)  był brytyjskim kompozytorem,
aranżerem i dyrygentem, który aktywnie współpracował z Institute of Contemporary Arts. Komponował również muzykę pod pseudonimem Frank Meilleur lub Meillear (Meillear to nazwisko panieńskie jego matki). 

 

 Urodził się jako Frank Cordell w Kingston-upon-Thames. Jego ojciec był lekarzem, który służył w Korpusie Medycznym Królewskiej Armii podczas I wojny światowej. Frank miał dwie siostry. Jego brat, Sid Cordell, który był zawodowym muzykiem, komponował muzykę do niektórych horrorów wytwórni Hammer, kręconych w Pinewood Studios. Jako nastolatek Frank krótko pracował dla Homfray & Company w przędzalniach bawełny w Halifax i Midlands dla krewnego, po czym wrócił do Londynu. W wieku 14 lat był już utalentowanym pianistą. Cordell wziął udział w londyńskim konkursie muzycznym i w wieku 17 lat wygrał plebiscyt Melody Maker na najbardziej obiecującego pianistę jazzowego 1935 roku. To pozwoliło mu zdobyć pracę jako realizator dźwięku w jednym z prestiżowych londyńskich studiów filmowych Warner Bros. 

 

 Kiedy wybuchła II wojna światowa, Cordell zaciągnął się do Królewskich Sił Powietrznych (RAF) i przeszkolił się na operatora radionawigacji, latając na Vickersach Wellingtonach w Dowództwie Bombowców RAF. W przerwach między niebezpiecznymi operacjami lotniczymi, Cordell był stale wykorzystywany, zapewniając rozrywkę swojemu dywizjonowi popularną muzyką fortepianową w mesie. Po ukończeniu 33 operacji został przeniesiony do pilotowania bombowców stealth De Havilland Mosquito, które przemieszczały się między Wielką Brytanią a Bliskim Wschodem. Podczas służby w RAF Middle East został później przydzielony jako lider zespołu z własną grupą muzyków i małym konwojem ciężarówek, aby umilić czas brytyjskim żołnierzom w Kampanii Pustyni Zachodniej. Następnie został mianowany dyrektorem muzycznym Forces Broadcasting Service w Kairze, gdzie prowadził cotygodniowy program radiowy Music For Moderns. Wśród przyjaciół i lokalnych artystów z Kairu, z którymi współpracował, była piosenkarka Delores El Greco. Stamtąd przydzielono mu podwójną rolę -muzyczną rozrywkę i wywiadowczą pracę w Palestynie. 

 

To właśnie w Palestynie, zajmując się muzyką rozrywkową, poznał swoją pierwszą żonę Magdę, węgierską uchodźczynię pracującą dla Brytyjczyków przy tłumaczeniu przechwyconych sygnałów radiowych. Magda później została artystką „brutalistyczną” i wraz z Cordellem brała udział w wystawie „This Is Tomorrow”, a oboje byli członkami-założycielami Independent Group w Institute of Contemporary Arts w Londynie. Praca w BBC Cordell wrócił do Wielkiej Brytanii w 1947 roku, zamieszkał przy Higher Drive w Banstead i dołączył do BBC jako kompozytor, aranżer i dyrygent orkiestry. Wśród studiów nagraniowych, z których korzystał, były Abbey Road Studios w St John's Wood i Aeolian Sound Studio na Bond Street, współpracował również z George'em Martinem.  

 

Niektóre z jego wczesnych hitów muzycznych to „Sadie's Shawl” (1956, UK #29) i „The Black Bear” (1961, UK #44), dyrygowane przez jego własną orkiestrę, a także „Wheels Cha Cha” w wykonaniu Joe Lossa (1961, UK #21) i jego orkiestry . Cordell został pochwalony w 1951 roku za swoją ścieżkę dźwiękową do radiowego dramatu historycznego The Gay Galliard, w którym główną rolę Marii, królowej Szkotów grała Valerie Hobson. Współpracował z większością wykonawców i muzyków tamtych czasów, w tym z Noëlem Cowardem, Charliem Chaplinem, wokalistami takimi jak Alma Cogan i Ronnie Hilton oraz jazzowym trębaczem Humphreyem Lytteltonem.  

 

W 1952 roku Cordell zainteresował się kinem i zadebiutował w filmie muzycznym. Zaczął również komponować muzykę do wielu reklam filmowych i telewizyjnych.  W latach 1952/53 Frank i Magda Cordell założyli pracownię artystyczną przy Cleveland Square 52 w londyńskiej dzielnicy Paddington, którą dzielili i którą współpracowali artystycznie z brytyjskim artystą modernistycznym Johnem McHale. Pracownia McHale/Cordell zajmowała trzy piętra w dużej georgiańskiej kamienicy szeregowej przy Cleveland Square. Frank wykorzystywał najwyższe piętro, z fortepianem i dużymi oknami z widokiem na park, jako pracownię kompozytorską. John McHale zajmował duże, oświetlone światłem dziennym studio z tyłu pracowni na parterze. Magda korzystała z drugiej, dużej pracowni malarskiej na dole, która również służyła całej trójce artystów jako studio filmowe. McHale wykorzystywał pracownię filmową na dole do produkcji fotogramów do serii kolaży Telemath. Na parterze znajdował się również oddzielny warsztat i ciemnia fotograficzna. Salon na parterze służył do przyjmowania gości, takich jak Reyner Banham i inni członkowie grupy ICA, muzycy, pisarze, tacy jak Eric Newby, dramaturdzy, tacy jak Arnold Wesker, oraz goście zagraniczni, tacy jak Buckminster Fuller i syn Picassa. Cordell dokonał licznych nagrań Fullera na kasetach. 

 

 W 1955 roku Cordell opuścił BBC, aby objąć stanowisko dyrektora muzycznego zespołu His Master's Voice, znanego później jako EMI. Stanowisko to piastował do 1962 roku, kiedy to postanowił zostać pełnoetatowym kompozytorem filmowym i skomponował muzykę do filmu The Captain's Table (1959). Na początku lat 60-tych Cordell rozwiódł się z Magdą, która wyjechała z McHale'em do Ameryki. Cordell poślubił swoją drugą żonę, Anję, którą poznał na planie filmowym w Japonii, podczas komponowania muzyki do filmu Lot z Ashiya (1964). Napisał muzykę przewodnią do szpiegowskiego serialu przygodowego z Robertem Lansingiem w roli głównej, zatytułowanego The Man Who Never Was (1966–67), a także muzykę wprowadzającą do odcinka The White Mountain w odcinku science fiction Space: 1999 - „Mission of the Darians” w 1975.

 

 Frank Cordell skomponował ponad dwadzieścia ścieżek dźwiękowych, w tym The Voice of Merrill (1952), First on the Road (1959), The Rebel (1961) z udziałem Tony'ego Hancocka, The Bargee (1964), Never Put It in Writing (1964), Khartoum (1966), Mosquito Squadron (1969), Ring of Bright Water (1969), Hell Boats (1970), Cromwell (1970), Trial by Combat (1976) i God Told Me To (US: Demon, 1976). Poza ścieżkami dźwiękowymi do filmów, Cordell skomponował utwory koncertowe, w tym Koncert na wiolonczelę, Koncert na róg, kwartet dęty zatytułowany Interplay; a także utwory na kwartet saksofonowy Gestures and Patterns oraz miniatury nastrojowe, takie jak Production Drive. Kompozycję chóralną skomponował dla chóru King's College w Cambridge; a także aranżację na instrumenty smyczkowe angielskiej melodii „Oh Dear, What Can the Matter Be”.  

 

Był nominowany do Oscara i Złotego Globu za muzykę do filmu fabularnego „Cromwell” z 1970 roku. Cordell brał udział w realizacji kilku filmów eksperymentalnych i dokumentalnych. Wśród nich znalazł się surrealistyczny film nakręcony w Jugosławii w 1957 roku z McHale'em i jego trzema synami oraz Arnoldem Bittlemanem, artystą wykształconym na Yale. Cordell skomponował również muzykę do filmu dokumentalnego „Tiger Tiger” (1977). Wystąpił w filmie „Ojcowie popu” z wywiadem Reynera Banhama w telewizyjnym dokumencie z lat 70-tych na temat początków brytyjskiego pop-artu. Cordell napisał również dwie znaczące ścieżki dźwiękowe dla orkiestry dętej: „Spirals” (1977) i „Movements” (1981). 

 

 Późniejsze lata Cordell przeszedł na emeryturę wraz z żoną i synem, przenosząc się do swojej farmy owiec na angielskiej wsi, gdzie gościli wielu czołowych brytyjskich artystów i muzyków, w tym The Beatles. Cordell zmarł w Hastings w 1980 roku, a jego oryginalne rękopisy znajdują się obecnie w archiwach Trinity College of Music w Londynie

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sadie's Shawl (Santie Se Kopdoek)/Flamenco Love	Frank Cordell	08.1956	29[2]	-	HMV POP 229	[written by Nico Carstens & Sam Lorraine]
The Black Bear/Darling Charlie	Frank Cordell And His Orchestra	02.1961	44[2]	-	HMV POP 824	[written by traditional]

Bernie Hanighen

Bernard D. „Bernie” Hanighen (ur. 27 kwietnia 1908r - zm. 19 października 1976r) był amerykańskim tekściarzem, kompozytorem i producentem muzycznym. 

 Bernie Hanighen studiował na Uniwersytecie Harvarda i grał na skrzypcach; w tym czasie napisał już kilka musicali i założył własny studencki zespół jazzowy. W kwietniu 1929 roku Hanighen został przewodniczącym Cambridge Dramatic Arts Club i zorganizował musical Close Up, do którego zaprosił swojego przyjaciela, młodego Henry'ego Fondę. Po ukończeniu studiów Hanighen przeniósł się do Nowego Jorku, aby rozpocząć karierę w przemyśle muzycznym. Hanighen wspierał karierę Billie Holiday jako dyrektor  muzyczny w Columbia Records i współprodukował jej wczesne nagrania dla Vocalion Records z Johnem Hammondem w latach 1936–1939.

 Billie Holiday twierdziła w swojej autobiografii, że Hanighen omal nie stracił pracy, ponieważ namawiał ją do zarabiania większych pieniędzy. Lady Day i Hanighen mieli również krótki romans i pozostali przyjaciółmi na całe życie.Hanighen był współautorem piosenki „Yankee Doodle Never Went to Town”, którą Billie Holiday nagrała z zespołem Teddy'ego Wilsona w 1935 roku. W 1952 roku Holiday nagrała swoją kompozycję „If the Moon Turns Green”, napisaną z Paulem Coatesem. 

Swój pierwszy przebój miał w 1934 roku, kiedy to wspólnie z Gordonem Jenkinsem napisał „When a Woman Loves a Man” do słów Johnny'ego Mercera. Współpracując z Mercerem, napisał kilka innych piosenek, w tym „Poor Mr. Chisholm” (śpiewaną przez Freda Astaire'a w filmie „Drugi chór” z 1940 roku) i „Bob White (Whatcha Gonna Swing Tonight?)”, zaśpiewaną po raz pierwszy przez Binga Crosby'ego w 1937 roku.

  Hanighen komponował również do przedstawień i filmów na Broadwayu. Podczas II wojny światowej był prezenterem wiadomości w CBS.  Jego współpraca z Cootie Williamsem jest chyba najbardziej pamiętna; Hanighen i trębacz Ellingtona napisali tekst do utworu Theloniousa Monka „Round Midnight”. Napisał również muzykę i słowa do pieśni religijnej „Two Little Fishes (and Five Loaves of Bread)” w wykonaniu Josha White'a. 

Kompozycje Bernie Hanighena na listach przebojów [with Paul Cates] .1935 If the Moon Turns Green Paul Whiteman & His Orchestra 8.US [with Johnny Mercer] .1937 Bob White (Whatcha Gonna Swing Tonight) Mildred Bailey 14.US .1937 Bob White (Whatcha Gonna Swing Tonight?) Bing Crosby and Connee Boswell 1.US .1938 Weekend of a Private Secretary Red Norvo & His Orchestra 10.US [with Hughes Mearns, Harold Adamson] .1939 The Little Man Who Wasn't There Larry Clinton and His Orchestra 11.US .1939 The Little Man Who Wasn't There The Glenn Miller Orchestra 7.US [with Kenyon Hopkins] 12/1956 Baby Doll Andy Williams 33.US

Wayne Walker

Wayne Paul Walker (ur. 13 grudnia 1925r - zm. 2 stycznia 1979r) był amerykańskim
autorem tekstów piosenek.

 

  Walker urodził się w Quapaw w stanie Oklahoma. Chciał zostać wykonawcą muzyki country, ale później, w latach 50. i 60-tych XX wieku, odniósł sukces jako autor tekstów piosenek.  Walker rozpoczął karierę muzyczną pod wpływem współpracy z Webbem Pierce’em i Tillmanem Franksem. Jego pierwszy przebój, „I've Got a New Heartache”, był hitem country Raya Price’a w 1956 roku, a następnie wskrzeszony przez Ricky’ego Skaggsa w 1986 roku.

 

 Jego teksty piosenek znalazły się w pierwszej dziesiątce przebojów country w latach 50. i 60-tych XX wieku.Napisany przez niego utwór „All the Time” znalazł się na szczycie list przebojów w 1967 roku w wykonaniu Jacka Greene’a, zdobywając nagrodę Billboard dla Piosenki Country Roku. Inni muzycy country, którzy wykonywali kompozycje Walkera, to Kitty Wells i Ray Price.Utwór „Are You Sincere” wybił się ponad gatunek country, osiągając 3. miejsce na liście przebojów Billboardu w 1958 roku z Andym Williamsem i przynosząc Walkerowi nagrodę BMI Million Play. 

Kompozycje Wayne Walkera na listach przebojów [solo] 02/1958 Are You Sincere? Andy Williams 3.US 02/1961 Little Boy Sad Johnny Burnette 17.US/12.UK 01/1962 The Cajun Queen Jimmy Dean 22.US 06/1962 A Little Heartache Eddy Arnold 103.US 06/1965 Are You Sincere Trini Lopez 85.US [with Mel Tillis] 09/1958 Guess I've Been Around Too Long Carl Smith 93.US 04/1967 All the Time Jack Greene 103.US [with Marijohn Wilkin] 10/1959 Igmoo (The Pride of South Central High) Stonewall Jackson 95.US 11/1960 Fallen Angel Webb Pierce 99.US [with Kent Westbury] 09/1962 Hello Out There Carl Belew 120.US [with Webb Pierce] 01/1963 Leavin' on Your Mind Patsy Cline 83.US [with Jess Edwins, Terry Kennedy] 08/1963 Only the Hearteaches Houston Wells 22.UK

Ivie Anderson

Urodzona w Gilroy w Kalifornii, Anderson cieszyła się już pewnym czasem w centrum uwagi
, gdy Duke Ellington zatrudnił ją w 1931 roku. Udowodniwszy swoją atrakcyjność dla publiczności jako chórzystka Cotton Club, Anderson spędziła rok z Earlem Hinesem i jego orkiestrą w Chicago, zanim wpadła w oko Ellingtonowi. „Głos Ellingtona”, piękna i stylowa Anderson, była z liderem zespołu przez jedenaście lat, dłużej niż którykolwiek z jego pozostałych wokalistów.  

 

Z luźnym stylem, lekkim tonem i znakomitą dykcją, kompetentnie wykonywała bluesa, ballady i nowatorskie utwory z entuzjazmem i swobodą. W 1932 roku zaprezentowała utwór „It Don’t Mean a Thing” z Duke’iem Ellingtonem i jego orkiestrą. Wśród jej licznych nagranych przebojów znajdują się „I’m Satisfied” (1933), „Cotton” (1935), „Isn’t Love the Strangest Thing?” (1936), “Isn’t Love the Strangest Thing?” (1936), “Love Is Like a Cigarette” (1936), “There’s a Lull in My Life” (1937), “All God’s Children Got Rhythm” (1937), “If You Were in My Place (What Would You Do?)” (1938), “At a Dixie Road Diner” (1940), and “I Got It Bad (and That Ain’t Good)” (1941). 

 

W 1942 roku odeszła z zespołu, aby otworzyć własną restaurację Chicken Shack w Los Angeles. Jej odejście z branży muzycznej było, przynajmniej częściowo, spowodowane przewlekłą astmą, która doprowadziła do jej przedwczesnej śmierci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mexico Joe	Ivie Anderson	04.1944	-	16[1]	Exclusive 3113	[written by Leon René & Johnny Lange]

Al Lewis

Al Lewis (ur. 18 kwietnia 1901r - zm. 4 kwietnia 1967r) był amerykańskim autorem tekstów,
autorem tekstów i wydawcą muzycznym. Uważa się go głównie za autora tekstów z epoki Tin Pan Alley; jednak czasami pisał też muzykę. Zawodowo był najbardziej aktywny w latach dwudziestych XX wieku, pracując do lat pięćdziesiątych XX wieku. W tym czasie najczęściej współpracował z autorami piosenek, takimi jak Al Sherman i Abner Silver.

 

  Do jego najsłynniejszych piosenek należą „Blueberry Hill” i „You Gotta Be a Football Hero”.  W latach 1931–1934, podczas ostatnich dni wodewilu, Lewis i kilku innych ówczesnych twórców hitów wystąpili w rewii zatytułowanej „Songwriters on Parade”, występując na całym wschodnim wybrzeżu na torach Loew's i Keith. 

 

  Kariera Lewisa nabrała rozpędu w 1956 roku, kiedy „Blueberry Hill”, piosenka, którą w latach czterdziestych XX wieku napisał wspólnie z Larrym Stockiem, stała się wielkim hitem Fatsa Domino. Dwa lata później Lewis i Sylvester Bradford, niewidomy afroamerykański autor tekstów, napisali „Tears on My Pillow”, który stał się hitem Little Anthony and the Imperials.

 

Kompozycje Ala Lewisa na listach przebojów


[with Carmen Lombardo]
.1927 A Lane in Spain Jean Goldkette & His Orchestra 13.US

[with Al Sherman & Joe Burke]
.1929 Dream Mother Gene Austin 12.US

[with Al Sherman]

.1930 Living in the Sunlight, Loving in the Moonlight Paul Whiteman & His Orchestra 16.US
.1931 Ninety-Nine out of a Hundred (Wanna Be Loved) Ben Bernie & His Orchestra 13.US
.1934 Over Somebody Else's Shoulder Isham Jones & His Orchestra 6.US

[with Al Sherman & Fred Phillips]
.1931 Got the Bench, Got the Park Noble Sissle 14.US

[solo]
.1932 All-American Girl George Olsen and His Orchestra 6.US

[with Al Sherman, Buddy Fields]
.1933 You Gotta be a Football Hero (To Get Along with the Beautiful Girls) Ben Bernie & His Orchestra 10.US

[with Abner Silver, Al Sherman]
.1934 Isn't It a Shame Connee Boswell 19.US
.1934 Isn't It a Shame? Jan Garber and His Orchestra 15.US
12/1935 One Night in Monte Carlo Freddy Martin and His Orchestra 15.US

[with Tony Sacco & Dick Smith]
.1934 The Breeze Anson Weeks & His Orchestra 7.US
06/1953 The Breeze (That's Bringin' My Honey Back to Me) Trudy Richards 19.US

[with Tom Waring]
.1935 Way Back Home Victor Young & His Orchestra 6.US
11/1949 'Way Back Home Bing Crosby and Fred Waring 21.US

[with Al Sherman, Gerald Marquee]
.1936 It's Like Reaching for the Moon Teddy Wilson & His Orchestra 17.US
[with Charles Tobias, Maurice Spitalny]
.1939 (Ho-Dle-Ay) Start the Day Right Bing Crosby and Connee Boswell 12.US

[with Vincent Rose,Larry Stock]
.1940 Blueberry Hill The Glenn Miller Orchestra 1.US
09/1940 Blueberry Hill Russ Morgan 17.US
09/1940 Blueberry Hill Kay Kyser and His Orchestra 15.US
10/1956 Blueberry Hill Fats Domino 2.US/6.UK
11/1956 Blueberry Hill Louis Armstrong 29.US
08/1960 Blueberry Hill John Barry 34.UK

[with Mabel Wayne]
.1942 Why Don't You Fall in Love with Me? Connee Boswell 21.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me Dinah Shore 3.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me? Johnny Long and His Orchestra 1.US
01/1943 (As Long as You're Not in Love with Anyone Else) Why Don't You Fall in Love with Me? Dick Jurgens and His Orchestra 16.US

[with Charles Tobias]
01/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha-Song) Freddy Martin and His Orchestra 17.US
01/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha-Song) The Four King Sisters 18.US
02/1942 Rose O'Day (The Filla-Ga-Dusha Song) Kate Smith 8.US
03/1942 Rose O'Day Woody Herman and His Orchestra 18.US

[with Walter Donovan, Dick Jurgens,, Country Washburne]
04/1942 One Dozen Roses Dick Jurgens and His Orchestra 17.US
06/1942 One Dozen Roses Harry James and His Orchestra 4.US
06/1942 One Dozen Roses Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 8.US
06/1942 One Dozen Roses Dinah Shore 8.US

[with Guy Wood]
09/1950 Cincinnati Dancing Pig Red Foley 7.US
09/1950 Cincinnati Dancing Pig Vic Damone 11.US

[with Paul Mann]
12/1954 The Finger of Suspicion Dickie Valentine 1.UK

[with Larry Stock]
01/1957 The Adoration Waltz David Whitfield with the Roland Shaw Orchestra 9.UK

[with Sylvester Bradford]
12/1957 Uh-Huh-mm Sonny James 92.US
08/1958 Tears on My Pillow Little Anthony & the Imperials 4.US
03/1959 Wishful Thinking Little Anthony & the Imperials 79.US
06/1969 Tears on My Pillow Johnny Tillotson 119.US
01/1990 Tears on My Pillow Kylie Minogue 1.UK

[with Antoine Domino & Sylvester Bradford]
05/1959 I'm Ready Fats Domino 16.US

Sidney Rabinowitz

 ''Sydney Robin'' to amerykański autor piosenek i tekściarz znany ze współtworzenia popularnych piosenek i standardów jazzowych w połowie XX wieku, w tym ponadczasowych hitów „Undecided” i „Just Because”.  Urodzony jako Sidney Rabinowitz 12 lipca 1912 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork w USA, zawodowo działający pod pseudonimem Sydney Robin (znany również jako Sid Robin), dołączył do ASCAP w 1942 roku i współtworzył teksty do licznych nagrań, filmów i produkcji teatralnych.  Robin służył w amerykańskich siłach specjalnych podczas II wojny światowej, gdzie występował w słynnej rewii Irvinga Berlina This Is the Army, bawiąc żołnierzy i pojawiając się w adaptacji filmowej z 1943 roku. Jego współpraca obejmowała wybitne postacie ze świata jazzu i muzyki popularnej, takie jak Charlie Shavers w utworze „Undecided” (1938), Benny Goodman i Lionel Hampton (słowa do „Flying Home”) oraz inni, w tym Louis Jordan i Foy Willing.  

 Jego praca rozszerzyła się na Hollywood, a piosenki pojawiły się w westernach z udziałem Roya Rogersa i Gene'a Autry'ego, a także w musicalach studenckich i innych filmach w latach 40. i 50-tych XX wieku.  Kilka jego kompozycji, zwłaszcza „Undecided” i „I Miss You So”, zyskało trwałą popularność dzięki wznowieniom, interpretacjom jazzowym i wykorzystaniu w późniejszych mediach, co ugruntowało jego wpływ na amerykańską twórczość piosenkarską. 

Robin zmarł 7 listopada 1985 roku w Los Angeles w Kalifornii w USA. 

 Sydney Robin urodził się jako Sidney Rabinowitz 12 lipca 1912 roku w Nowym Jorku. Dorastając w Nowym Jorku w okresie rozkwitu Tin Pan Alley, wcześnie zetknął się z tętniącą życiem sceną muzyki popularnej i kulturą pisania piosenek. To środowisko sprzyjało jego rozwojowi muzycznemu i doprowadziło do przejścia do profesjonalnego pisania piosenek w latach 30-tych XX wieku. Sydney Robin służył jako szeregowy w Siłach Specjalnych Armii Stanów Zjednoczonych podczas II wojny światowej. W tej roli brał udział jako wykonawca w słynnym, żołnierskim rewii Irvinga Berlina „This Is the Army”, która odbywała liczne tournée, aby podnieść morale podczas wojny. Wykonał utwór Irvinga Berlina „This Is the Army, Mr. Jones” w ramach spektaklu, ale nie przyczynił się do jego skomponowania. Wystąpił również w filmowej adaptacji sztuki „This Is the Army” z 1943 roku, występując jako Mr. Jones i wykonując ten sam numer (niewymieniony w napisach jako Printer w „Ladies of Chorus”). Podczas służby wojskowej Robin komponował piosenki wojenne, w tym „Six Jerks in a Jeep” (1942) i „East of the Rockies” (1942), tę drugą napisaną dla Andrews Sisters. 

W 1942 roku wstąpił do Amerykańskiego Stowarzyszenia Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP). Jego udział w filmie „This Is the Army” stanowił znaczący rozdział w jego karierze, łącząc talent kompozytorski z patriotyczną rozrywką, zanim po wojnie powrócił do pracy cywilnej.  Kariera kompozytorska Sida Robina nabrała rozpędu w połowie lat 30-tych XX wieku wraz ze współtworzeniem utworu „Just Because”, stworzonego z Bobem i Joe Sheltonem, a po raz pierwszy nagranego przez braci Shelton w 1935 roku. Ten wczesny sukces zapoczątkował jego wejście do muzyki popularnej, prowadząc do dalszej współpracy, która ugruntowała jego pozycję na scenie jazzowej i big-bandowej. Przełom nastąpił wraz z utworem „Undecided”, do którego w 1938 roku napisał tekst do muzyki Charliego Shaversa; utwór został po raz pierwszy nagrany w 1939 roku przez Johna Kirby'ego i Onyx Club Boys i stał się znaczącym hitem w tym samym roku dzięki orkiestrze Chicka Webba z udziałem Elli Fitzgerald. 

Robin często dopisywał teksty do istniejących utworów instrumentalnych, przekształcając je w standardy wokalne, w tym „Flying Home” z 1941 roku z muzyką Benny'ego Goodmana i Lionela Hamptona, „King Porter Stomp” do wersji kojarzonych z Jelly Roll Mortonem i Bennym Goodmanem oraz „A Monday Date” dla Earla Hinesa. Inne godne uwagi dzieła to „I Miss You So” z 1939 roku, „My Baby Said Yes” z 1945 roku i „No One to Cry To” z 1946 roku z Foy Willing. Robin był członkiem ASCAP (dołączył w 1942 roku) i często współpracował z wybitnymi artystami i grupami, takimi jak Andrews Sisters, Ella Fitzgerald, Benny Goodman, Woody Herman, Louis Jordan i Foy Willing. 

Piosenki Sydneya Robina pojawiały się w filmach, telewizji i innych mediach przez kilka dekad, począwszy od jego wczesnych wkładów w westerny, po późniejsze występy w kinie niezależnym, dokumentach i grach wideo. Współtworzył piosenki z Foyem Willingiem, które pojawiły się w wielu westernach Roya Rogersa, w tym „Save a Smile For a Rainy Day” w filmie „Billy the Kid Returns” (1938) oraz dodatkowe utwory w filmach „Trail to San Antone” (1947), „Under Colorado Skies” (1947), „The Golden Stallion” (1949), „Dzwony Coronado” (1950) i „Zmierzch w Sierras” (1950).  Robin rzadko pojawiał się na ekranie w filmie „This Is the Army” (1943), wcielając się w niewymienioną w napisach rolę pana Jonesa (wymienionego również jako Drukarz w sekwencja „Ladies of Chorus”) i wykonanie „This Is the Army, Mr. Jones”. Jego kompozycja „Undecided” była wielokrotnie wykorzystywana w późniejszych mediach, pojawiając się w krótkometrażowym filmie Undecided (1951), grze wideo Fallout 4 (2015) i filmie fabularnym A Rainy Day in New York (2019).  „No One to Cry To” pojawiło się w filmie Down in the Valley (2005). „Just Because” pojawiło się w filmie Multiple Maniacs (1970). 

W późniejszych latach Sydney Robin mieszkał w Los Angeles w Kalifornii, gdzie kontynuował działalność kompozytorską na mniejszą skalę do lat 50-tych. Jednym z godnych uwagi przykładów z tego okresu jest „One Little Kiss”, do którego napisał słowa, a który Jo Stafford nagrała w 1956 roku.  Był członkiem ASCAP od 1942 roku. 

 Robin zmarł 7 listopada 1985 roku w Los Angeles w Kalifornii w wieku 73 lat. Jako weteran II wojny światowej, który służył w służbach specjalnych, został pochowany na Narodowym Cmentarzu Riverside. Jego kompozycje przetrwały jako standardy jazzowe i popowe, a wiele z nich przyciągnęło setki nagrań wybitnych artystów. „Undecided” zostało coverowane w ponad 400 wersjach, co ugruntowało jego status trwałego elementu jazzu.  „Flyin' Home” również doczekało się licznych interpretacji i pozostaje wpływowym utworem w tym gatunku.  Utwory takie jak „Just Because” zostały nagrane przez Elvisa Presleya na jego wczesnym albumie o tym samym tytule, podczas gdy inne były wykonywane przez takie postacie jak Ella Fitzgerald i Benny Goodman, co podkreśla trwały wpływ Robina na muzykę popularną. 

                                       

Kompozycje Sidney'a Rabinowitza na listach przebojów [with Jimmy Henderson,Bertha Scott] 10/1965 I Miss You So Little Anthony & the Imperials 34.US 03/1959 I Miss You So Paul Anka 33.US 10/1956 I Miss You So Chris Connor 34.US 09/1940 I Miss You So The Cats and the Fiddle 20.US /1939 Undecided Ella Fitzgerald 8.US [with Bonita Donato & Ronald Andre] 07/1965 Oowee, Oowee Perry Como 88.US [with Foy Willing] 07/1964 No One to Cry To Ray Charles 55.US/38.UK [with Lillian Hardin] 03/1956 Sweet Lips Jaye P. Morgan 85.US [with Charles Shavers] 12/1951 Undecided Guy Lombardo and His Royal Canadians 10.US 11/1951 Undecided Ray Anthony and His Orchestra 10.US 09/1951 Undecided The Ames Brothers & Les Brown 2.US [with Teddy Walters] 07/1945 (Yip Yip De Hootie) My Baby Said Yes Louis Jordan and Bing Crosby 14.US