Meredith Willson

 Robert Reiniger Meredith Willson  (ur. 18 maja 1902r - zm. 15 czerwca 1984r)
był amerykańskim flecistą, kompozytorem, dyrygentem, aranżerem muzycznym, liderem zespołu, dramaturgiem i pisarzem. Jest prawdopodobnie najbardziej znany z napisania książki, muzyki i tekstów do przebojowego broadwayowskiego musicalu z 1957 roku „The Music Man” oraz „It's Beginning to Look a Lot Like Christmas” (1951). Willson napisał trzy inne musicale, z których dwa były wystawiane na Broadwayu, a także komponował symfonie i popularne piosenki. Był dwukrotnie nominowany do Oscara za muzykę filmową. 

 Willson urodził się w Mason City w stanie Iowa  jako syn Rosalie Reiniger Willson i Johna Davida Willsona. Miał brata, starszego o dwa lata, Johna Cedricka, i siostrę, starszą o 12 lat, pisarkę książek dla dzieci Dixie Willson. Willson uczęszczał do Instytutu Sztuki Muzycznej Franka Damroscha (później przekształconego w Juilliard School) w Nowym Jorku. 29 sierpnia 1920 roku poślubił swoją ukochaną z liceum, Elizabeth „Peggy” Wilson; małżeństwo trwało 26 lat. Jako dziecko Willson grał na bębnie basowym w orkiestrze Armii Zbawienia. Stał się wirtuozem fletu i piccolo, osiągając takie sukcesy, że został członkiem orkiestry Johna Philipa Sousy (1921–1924), a później Nowojorskiej Orkiestry Filharmonicznej pod dyrekcją Arturo Toscaniniego (1924–1929). Następnie przeniósł się do San Francisco w Kalifornii, gdzie został dyrektorem koncertowym stacji radiowej KFRC, a następnie dyrektorem muzycznym sieci radiowej NBC w Hollywood. Jego debiut radiowy miał miejsce w KFRC w 1928 roku w programie Blue Monday Jamboree. 

Willson pracował przy wielu filmach, między innymi nad ścieżką dźwiękową do filmu Charliego Chaplina „Dyktator” (1940) (nominacja do Oscara w kategorii „Najlepsza muzyka oryginalna”) oraz nad aranżacją muzyki do filmu Williama Wylera „Małe lisy” (1941) (nominacja do Oscara w kategorii „Najlepsza muzyka do filmu dramatycznego”). Podczas II wojny światowej Willson pracował dla Służby Radiowej Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych (USAFRS). W ramach współpracy z AFRS współpracował z George’em Burnsem, Gracie Allen i Billem Goodwinem. Z całą trójką współpracował jako lider zespołu i stały gość programu radiowego Burnsa i Allena. Zagrał nieśmiałego mężczyznę, który zawsze szukał porady w sprawach kobiet. Jego postać również była lekkomyślna, w zasadzie męska wersja Allena. W 1942 roku Willson miał własny program w NBC. Program Meredith Willson's Music był letnim zastępstwem dla Fibber McGee i Molly.Sparkle Time, emitowany w CBS w latach 1946–1947, był pierwszym pełnosezonowym programem radiowym Willsona.

  Po powrocie do radia sieciowego po II wojnie światowej Willson stworzył Talking People, grupę chóralną, która mówiła unisono podczas emisji reklam radiowych. W 1950 roku został dyrektorem muzycznym The Big Show, 90-minutowego programu komediowo-rozrywkowego prowadzonego przez aktorkę Tallulah Bankhead, w którym występowały niektóre z najbardziej znanych gwiazd tamtej epoki. Willson stał się częścią jednego z nielicznych powtarzających się gagów w programie, rozpoczynając odpowiedzi na komentarze lub pytania Bankhead od słów: „cóż, proszę pana, panno Bankhead”. Napisał do tego programu piosenkę „May the Good Lord Bless and Keep You”. Bankhead recytował słowa do muzyki na koniec każdego programu. Pracował również nad programem radiowym Jacka Benny'ego i prowadził własny program w 1949 roku. Przez kilka lat na początku lat 50-tych Willson był stałym panelistą w teleturnieju Goodsona i Todmana „The Name's the Same”; wspominał później, że robił to za stałą pensję Goodsona i Todmana, którą odkładał na swój musical na Broadwayu. 

W 1950 roku Willson pełnił funkcję dyrektora muzycznego w „The California Story”, produkcji z okazji stulecia Kalifornii, wystawianej w Hollywood Bowl. Reżyser, Vladimir Rosing, przedstawił Willsona scenarzyście Franklinowi Laceyowi, który odegrał kluczową rolę w rozwinięciu fabuły musicalu, nad którym pracował Willson, a który wkrótce miał stać się „The Music Man”. Po „The California Story” nastąpiły dwie kolejne współprace z Rosingiem z okazji stulecia stanu: „The Oregon Story” w 1959 roku i „The Kansas Story” w 1961 roku.

Najsłynniejsze dzieło Willsona, „The Music Man”, miało premierę na Broadwayu w 1957 roku i zostało dwukrotnie zaadaptowane na potrzeby filmu (w 1962 i 2003 roku). Nazwał je „próbą mieszkańca Iowy, by oddać hołd swojemu rodzinnemu stanowi”. Ukończenie musicalu zajęło Willsonowi osiem lat i 30 poprawek, do których napisał ponad 40 piosenek. Spektakl z Robertem Prestonem i Barbarą Cook w rolach głównych odniósł ogromny sukces, wystawiany na Broadwayu przez 1375 przedstawień w ciągu trzech i pół roku. Nagranie z obsadą zdobyło pierwszą nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy oryginalny album z obsadą (Broadway lub TV)”. Spektakl odbył następnie tournée po kraju i był wystawiany za granicą. Został wystawiony w New York City Center w 1980 roku z Dickiem Van Dyke'iem w roli tytułowej i Meg Bussert jako Marian. Pierwsze wznowienie na Broadwayu miało premierę w 2000 roku w Neil Simon Theatre z Craigiem Bierko w roli Harolda Hilla i Rebeccą Luker jako Marian. Przedstawienie wystawiono 699 razy. Premiera drugiej kontynuacji musicalu na Broadwayu odbyła się 10 lutego 2022 roku w Winter Garden Theatre. W rolach głównych wystąpili Hugh Jackman jako Harold, a w roli Marian Sutton Foster. W 1959 roku Willson i jego druga żona Ralina „Rini” Zarova nagrali album „... and Then I Wrote The Music Man”, na którym omawiają historię musicalu i śpiewają z niego piosenki. W 2010 roku Brian d'Arcy James i Kelli O'Hara wcielili się w role Willsona i Rini w off-broadwayowskim przedstawieniu opartym na tym albumie.

  Drugi musical Willsona, „The Unsinkable Molly Brown”, był grany na Broadwayu przez 532 spektakle w latach 1960–1962 i został zekranizowany w 1964 roku z Debbie Reynolds w roli głównej. Jego trzeci musical na Broadwayu był adaptacją filmu Cud na 34. ulicy, zatytułowaną „Oto miłość”. Niektórzy miłośnicy teatru wspominają go jako szybką porażkę, ale w rzeczywistości cieszył się ośmiomiesięcznym występem na Broadwayu w latach 1963–1964 (334 przedstawienia). Jego czwarty, ostatni i najmniej udany musical to „1491”, opowiadający historię prób Kolumba sfinansowania swojej słynnej podróży. Został on wystawiony przez Los Angeles Civic Light Opera w 1969 roku, ale nie na Broadwayu.

W 1958 roku Willson wystąpił w telewizyjnym teleturnieju panelowym „Mam sekret”. Jego sekret polegał na tym, że „napisał nową piosenkę przewodnią Armii Zbawienia”. Willson napisał piosenkę „With Banners and Bonnets They Come” specjalnie dla Armii Zbawienia. Piosenka bezpośrednio nawiązywała do stosowania przez Armię Zbawienia mundurów, flag i symboli, aby „kochać niekochanych”. W programie specjalnym Willson dyrygował orkiestrą New York Staff Band, a piosenkę śpiewał oficer Armii Zbawienia, Olaf Lundgren. W 1964 roku Willson wyprodukował trzy oryginalne letnie programy specjalne dla CBS pod tytułem „Texaco Star Parade”. Pierwszy z nich miał premierę 5 czerwca 1964 roku, a w rolach głównych wystąpili Willson i jego żona Rini. Gościnnie wystąpili w nim Caterina Valente i Sergio Franchi, a także Willson dyrygował czterema orkiestrami wojskowymi, złożonymi z 500 członków kalifornijskiego liceum. W drugim odcinku specjalnym Debbie Reynolds śpiewała piosenki, które śpiewała w filmowej wersji broadwayowskiego musicalu Willsona z 1964 roku „Niezatapialna Molly Brown”. 28 lipca Willson i Rini poprowadzili trzeci odcinek specjalny, w którym Willson wystąpił z 1000 ochotników Korpusu Piechoty Morskiej z Camp Pendelton. Gościnnie wystąpili Vikki Carr, Jack Jones, Frederick Hemke oraz Joe i Eddie.

Willson napisał wiele znanych piosenek, takich jak „You and I”, hit numer 1 Glenna Millera w 1941 roku na listach przebojów Billboardu. Nagrali ją również Bing Crosby i Tommy Dorsey z Frankiem Sinatrą jako wokalistą. Trzy utwory z albumu The Music Man stały się amerykańskimi standardami: „Seventy-Six Trombones”, „Gary, Indiana” i „Till There Was You”, pierwotnie zatytułowany „Till I Met You” (1950). Inne popularne utwory Willsona to „It's Beginning to Look a Lot Like Christmas” (wydane pod tytułem „It's Beginning to Look Like Christmas”), „May the Good Lord Bless and Keep You” oraz „I See the Moon”. Jest autorem pieśni bojowej Uniwersytetu Iowa, „Iowa Fight Song”, a także utworu „For I for S Forever” Uniwersytetu Stanowego Iowa. Napisał również pieśń bojową dla swojego rodzinnego liceum „Mason City, Go!”. Osobliwością w dorobku Willsona jest utwór „Chicken Fat”, napisany w 1962 roku. W szkolnych salach gimnastycznych w całym kraju był on motywem przewodnim programu fitness dla młodzieży prezydenta Johna F. Kennedy'ego. Nadszedł czas, by młodzież w kraju weszła w formę, a piosenka Willsona pobudziła młodzież do wykonywania podstawowych ćwiczeń w szalonym tempie: pompek, brzuszków, pajacyków, skrętów tułowia, biegu w miejscu, sprężyn pogo i mnóstwa marszu. Z energicznym wokalem Roberta Prestona, orkiestrą marszową i pełnym chórem, piosenka została nagrana podczas sesji zdjęciowych do filmu „The Music Man”. Istnieją dwie wersje utworu: trzyminutowa, nadająca się do emisji w radiu, oraz dłuższa, sześciominutowa wersja do użytku w sali gimnastycznej. W 2014 roku ponowne nagranie „Chicken Fat” zostało wykorzystane w reklamie telewizyjnej iPhone’a 5S. W 1974 roku Willson zaproponował administracji Forda kolejną piosenkę marszową, „Whip Inflation Now”. 

Willson był trzykrotnie żonaty i nie miał dzieci. Rozwiódł się ze swoją pierwszą żoną, Elizabeth, o czym donosiła depesza z 5 marca 1947 roku. Najwyraźniej nie utrzymywali kontaktu po rozwodzie, a w jego trzech wspomnieniach Elizabeth nie jest w ogóle wymieniona, chociaż Willson sprawił jej niespodziankę, wysyłając róże 20 sierpnia 1970 roku, w dniu, w którym przypadałaby ich 50. rocznica ślubu. Willison poślubił Ralinę „Rini” Zarovą, rosyjską śpiewaczkę operową, 13 marca 1948 roku. Zmarła 6 grudnia 1966 roku. W lutym 1968 roku poślubił Rosemary Sullivan. Przez lata mieszkał w dzielnicy Mandeville Canyon w Brentwood w Kalifornii; przyjaciele i sąsiedzi ciepło wspominali Willsona jako serdecznego i towarzyskiego gospodarza, który uwielbiał grać na pianinie i śpiewać na przyjęciach. Często rozdawał gościom z autografami egzemplarze swojego albumu „Meredith Willson Sings Songs from The Music Man”. W 1982 roku wraz z Rosemary wystąpił na widowni The Lawrence Welk Show. Wilson kilkakrotnie powracał do rodzinnego miasta na North Iowa Band Festival, coroczne wydarzenie poświęcone muzyce ze szczególnym uwzględnieniem orkiestr marszowych. W 1962 roku w Mason City odbyła się premiera filmu „The Music Man”, której gospodarzem był gubernator stanu Iowa Norman Erbe, a która zbiegła się z festiwalem. Podobnie jak grana przez niego postać Harold Hill, Willson poprowadził „Wielką Paradę” przez miasto, a wydarzenie obejmowało specjalne występy gwiazd filmu, Roberta Prestona i Shirley Jones. Mistrz ceremonii, redaktor Mason City Globe-Gazette W. Earl Hall, był osobowością radiową w całym stanie i osobistym przyjacielem od wielu dekad. Wilson był członkiem Narodowego Honorowego Bractwa Orkiestrowego Kappa Kappa Psi. 

 

W 1984 roku Willson zmarł w wieku 82 lat z powodu niewydolności serca. Jego pogrzeb odbył się w Mason City w stanie Iowa, a w uroczystości wzięli udział żałobnicy przebrani w kostiumy Music Mana oraz kwartet fryzjerski, który zaśpiewał „Lidę Rose”. Willson został pochowany na cmentarzu miejskim Elmwood-St. Joseph w Mason City.                                         Kompozycje Mereditha Willsona na listach przebojów

[solo] .1941 You and I The Glenn Miller Orchestra 1.US 08/1941 You and I Tommy Dorsey and His Orchestra 16.US 09/1941 You and I Bing Crosby 6.US 09/1953 I See the Moon The Mariners 14.US 02/1954 I See the Moon The Stargazers 1.UK 06/1959 'Till There Was You Anita Bryant 30.US 12/1960 I Ain't Down Yet Dinah Shore 103.US 12/1960 I Ain't Down Yet Art Mooney 108.US 03/1961 76 Trombones King Brothers 19.UK 03/1961 Till There Was You Peggy Lee 30.UK 08/1962 Till There Was You Valjean 100.US 12/2007 It's Beginning to Look Like Christmas Perry Como 47.UK 12/2012 It's Beginning to Look a Lot Like Christmas Michael Bublé 6.UK

Jack Nitzsche

Jack Nitzsche, ważny twórca muzyki popularnej, działający przez 40 lat za kulisami,
kompozytor, autor tekstów, producent, aranżer i muzyk studyjny, odegrał kluczową rolę w rock and rollu lat 60-tych, wnosząc wiedzę wyszkolonego muzyka do twórczości bardziej instynktownych rockmanów w sposób, który uzupełniał i pogłębiał ich twórczość. Z jego talentu skorzystali w szczególności The Rolling Stones i Neil Young. Nitzsche był również utalentowanym kompozytorem, autorem kilku wielkich hitów i kompozytorem muzyki filmowej, który skomponował blisko trzydzieści ścieżek dźwiękowych do filmów. 

 

Nitzsche dorastał w Howard City w stanie Michigan, które opuścił w wieku 18 lat w 1955 roku, aby studiować w Westlake College of Music w Hollywood w Kalifornii; do końca kariery mieszkał w okolicach Los Angeles. Po studiach w 1957 roku znalazł pracę jako kopista nut. Został zatrudniony w wytwórni Specialty Records przez Sonny'ego Bono, z którym intensywnie współpracował przez kolejne lata. Pracował również w Capitol Records i Original Sound Records. W Original Sound napisał „Bongo Bongo Bongo”, instrumentalny utwór, który Preston Epps nagrał jako kontynuację jego przeboju „Bongo Rock”. Trafił on na krajowe listy przebojów latem 1960 roku. 

 

 Nitzsche zaczął otrzymywać zlecenia jako aranżer, a kiedy kompozytor i producent Phil Spector przeniósł się na Zachodnie Wybrzeże, podjął współpracę ze Spectorem, aranżując wiele jego hitów, między innymi „He's a Rebel” zespołu Crystals i „Be My Baby” zespołu Ronettes. Podpisał również kontrakt płytowy z wytwórnią Reprise Records, która latem 1963 roku wydała jego instrumentalny utwór „The Lonely Surfer”. Utwór znalazł się w Top 40, a Nitzsche wydał po nim album o tym samym tytule. Nie odniósł jednak sukcesu muzycznego, choć wydał jeszcze kilka albumów.  

 

Jego kolejnym hitem na listach przebojów był utwór, który skomponował, ale którego nie wykonał. Razem z Sonnym Bono napisał „Needles and Pins”, pierwotnie nagrany przez Jackie DeShannon. Utwór został coverowany przez grupę Searchers z British Invasion, która wiosną 1964 roku wprowadziła go do pierwszej dwudziestki. (Piosenkę reaktywował Smokie na potrzeby listy przebojów w 1977 roku, a w 1986 roku zespół Tom Petty & the Heartbreakers ze Stevie Nicks znalazł się w pierwszej czterdziestce). 

 

  Praca Nitzschego ze Spectorem okazała się dla niego bardzo owocna w pracy z innym zespołem British Invasion. Jesienią 1964 roku wziął udział w sesjach do albumu The Rolling Stones, „The Rolling Stones, Now!”, rozpoczynając długą współpracę z zespołem, w ramach której brał udział w nagraniach takich utworów jak „Play with Fire”, „Paint It Black” i „You Can't Always Get What You Want” (aranżacja chóralna).  Nitzsche zadebiutował w filmie jako dyrektor muzyczny The T.A.M.I. Show, legendarnego filmu koncertowego nakręconego w listopadzie 1964 roku i wydanego w styczniu 1965 roku. Również w 1965 roku napisał swoją pierwszą muzykę filmową do niskobudżetowego filmu Village of the Giants, choć minęło kolejne pięć lat, zanim zaczął regularnie pracować przy filmach. W międzyczasie kontynuował produkcję, aranżację i nagrywanie z szeroką gamą muzyków, w tym Timem Buckleyem, Bobbym Darinem, Doris Day, Marianne Faithfull, Frankie Laine i The Monkees.  

 

Rozpoczął długoletnią współpracę z Neilem Youngiem, pisząc aranżację smyczkową do utworu Younga „Expecting to Fly”, który ukazał się na albumie Buffalo Springfield „Buffalo Springfield Again” w 1967 roku. Kiedy Springfield rozpadł się w 1968 roku, a Young rozpoczął karierę solową, Nitzsche kontynuował z nim współpracę, współprodukując i pisząc aranżacje do jego pierwszego solowego albumu, „Neil Young”, z 1969 roku. Pracował również nad albumami Younga z początku lat 70-tych „After the Gold Rush”, „Harvest”, „Time Fades Away” i „Tonight's the Night”, a następnie powrócił do niego na albumach „Life” (1987) i „Harvest Moon” (1992). 

 

Nitzsche dostał szansę powrotu do pracy filmowej w 1970 roku, kiedy to zagrał w filmie „Performance” z Mickiem Jaggerem w roli głównej. To właśnie on zapoczątkował jego karierę jako kompozytora muzyki filmowej. W 1973 roku pracował nad dużymi filmami studyjnymi, takimi jak „Egzorcysta”, a w 1975 roku zdobył nominację do Oscara za muzykę do „Lotu nad kukułczym gniazdem”. Pod koniec lat 70-tych przyjął kilka zleceń produkcyjnych z wykonawcami new wave rocka, produkując pierwsze trzy albumy Minka DeVille'a oraz słynny „Squeezing out Sparks” Grahama Parkera i grupy Rumour.  

 

W latach 80-tych pracował jednak na pełen etat nad muzyką filmową, tworząc średnio dwie rocznie w ciągu dekady. W 1982 roku otrzymał kolejną nominację do Oscara za „Oficer i dżentelmen”, a wraz z Willem Jenningsem i Buffy Sainte-Marie (wówczas żoną Nitzschego) zdobył Oscara za najlepszą piosenkę do „Up Where We Belong”, która stała się już hitem numer jeden w wykonaniu Joe Cockera i Jennifer Warnes. Praca filmowa Nitzschego zwolniła na początku lat 90-tych. Jego ostatnią ścieżką dźwiękową był The Crossing Guard z 1995 roku. Zmarł w sierpniu 2000 roku w wieku 63 lat.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lonely Surfer / Song for a Summer Night	Jack Nitzsche	08.1963	-	39[8]	Reprise 20 202	[written by Marty Cooper/Jack Nitzsche][produced by Jimmy Bowen]
Rumble / Theme for a Broken Heart	Jack Nitzsche	11.1963	-	91[2]	Reprise 20,225	[written by Grant, Wray][produced by Jimmy Bowen]
Theme from "One Flew Over the Cuckoo's Nest" / The Last Dance	Jack Nitzsche	05.1976	-	109[1]	Reprise 20 225	[piosenka tytułowa z filmu][written by Jack Nitzsche][produced by Jack Nitzsche]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lonely Surfer	Jack Nitzsche	.1963	-	-	Reprise 6101	[produced by Jimmy Bowen]
Dance to the Hits of The Beatles	Jack Nitzsche	.1964	-	-	Reprise 6115	[produced by Jimmy Bowen]
One Flew Over the Cuckoo's Nest	Jack Nitzsche	.1975	-	-	Fantasy 9500	[produced by Jack Nitzsche]
Starman	Jack Nitzsche	.1984	-	-	Varèse Sarabande 81233	-
The Hot Spot	Jack Nitzsche	08.1990	-	-	Antilles 8755	[produced by Jack Nitzsche, Michael Hoenig]

                                        Kompozycje Jacka Nitzsche na listach przebojów

[with Arthur Egnoian] 08/1960 Bongo, Bongo, Bongo Preston Epps 78.US [with Sonny Bono] 05/1963 Needles and Pins Jackie DeShannon 84.US 01/1964 Needles and Pins The Searchers 13.US/1.UK 09/1977 Needles and Pins Smokie 68.US/10.UK 12/1985 Needles and Pins Tom Petty 37.US [with Martin Cooper] 08/1963 The Lonely Surfer Jack Nitzsche 39.US [with Sonny Bono, Mitch Murray, John Lennon & Paul McCartney] 07/1964 Call Up the Groups The Barron Knights 3.UK [with Greg Dempsey] 04/1967 I Could Be So Good to You Don & The Goodtimes 56.US [with Jackie DeShannon] 03/1968 Me About You Jackie DeShannon 119.US [solo] 05/1976 Theme from One Flew Over the Cuckoo's Nest Jack Nitzsche Orchestra 109.US [with Russ Titelman ] 02/1978 Gone Dead Train Nazareth 49.UK [with Buffy Sainte-Marie & Will Jennings] 08/1982 Up Where We Belong Joe Cocker & Jennifer Warnes 7.UK/1.US [with Ludovic Navarre] 06/2001 Sure Thing St Germain 77.UK

środa, 15 kwietnia 2026

Eddie Heywood

 Edward Heywood Jr. (ur. 4 grudnia 1915r - zm. 3 stycznia 1989r)  był amerykańskim pianistą jazzowym i kompozytorem, szczególnie aktywnym w latach 40-tych i 50-tych XX wieku. 

 Heywood urodził się w Atlancie w stanie Georgia w Stanach Zjednoczonych.Jego ojciec, Eddie Heywood Sr., również był muzykiem jazzowym w latach 20-tych XX wieku i od 12. roku życia uczył go gry na akompaniatora w orkiestrze wodewilowej w Atlancie, okazjonalnie akompaniując śpiewakom takim jak Bessie Smith i Ethel Waters. Heywood przeprowadził się najpierw do Nowego Orleanu, a następnie do Kansas City, gdy wodewil zaczął być zastępowany przez obrazy dźwiękowe.Heywood grał z takimi muzykami jazzowymi jak Wayman Carver w 1932 roku, Clarence Love w latach 1934-1937 oraz Benny Carter, który słyszał go w Kansas City grającego z Clarence Love w latach 1939-1940, po przeprowadzce do Nowego Jorku w 1938 roku.

  Po założeniu zespołu, Heywood okazjonalnie akompaniował Billie Holiday w 1941 roku. W 1943 roku Heywood wykonał kilka solówek na koncercie kwartetu Colemana Hawkinsa (w tym „The Man I Love”) i założył sekstet, w którego skład weszli Doc Cheatham (tpt), Vic Dickenson (tb), Lem Davis (as), Al Lucas (b) i Jack Parker (d). Po tym, jak ich wersja „Begin the Beguine” stała się hitem w 1944 roku, zespół odniósł trzy udane lata. Płyta „Begin the Beguine” sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i została nagrodzona złotą płytą przez RIAA. 

W 1947 roku Heywood doznał częściowego paraliżu rąk i nie mógł występować. Powrócił jednak w 1951 roku. W latach 50-tych Heywood skomponował i nagrał utwory „Land of Dreams” i „Soft Summer Breeze” (1956)  (który osiągnął 11. miejsce na liście Billboardu). Nagranie jego kompozycji „Canadian Sunset”  z Hugo Winterhalterem i jego orkiestrą dla RCA Victor z 1956 roku osiągnęło 2. miejsce na liście przebojów. 

Po drugim częściowym paraliżu w latach 1966–1969, Heywood ponownie powrócił na scenę i kontynuował karierę w latach 80-tych.Heywood zmarł w swoim domu w Miami Beach na Florydzie w wieku 73 lat. Choroba Parkinsona powikłana była chorobą Alzheimera i od pięciu lat zmagał się z problemami zdrowotnymi.  Ma swoją „gwiazdę” przy ulicy Vine Street 1709 w Alei Gwiazd w Hollywood.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Canadian Sunset/This Is Real (We're In Love, We're In Love, We're In Love)	Hugo Winterhalter And His Orchestra with Eddie Heywood	06.1956	-	2[31]	RCA Victor 6537	[written by Eddie Heywood]
Soft Summer Breeze/Heywood's Bounce	Eddie Heywood	06.1956	-	11[25]	Mercury 70863	[written by Eddie Heywood]

wtorek, 14 kwietnia 2026

Johnny Cowell

Johnny Cowell (ur. 11 stycznia 1926r w Tillsonburg, Ontario - zm. 22 stycznia 2018r)
był kanadyjskim trębaczem, kompozytorem i aranżerem.  Ojciec Cowella  i trzej wujkowie byli członkami orkiestry miejskiej Tillsonburg, a Cowell zagrał swoje pierwsze solo na trąbce w tym zespole w wieku sześciu lat. Cowell dołączył do Toronto Symphony Band w 1941 roku w wieku 15 lat jako solista trębacz .[2] Cowell był w dużej mierze samoukiem, ale po dołączeniu do Toronto Symphony Band krótko uczył się u Edwarda Smeale'a w Toronto.

  Podczas II wojny światowej służył jako solista w orkiestrze Royal Canadian Navy w Victorii w Kolumbii Brytyjskiej, a w latach 1943–1945 był pierwszym trębaczem w Victoria Symphony Orchestra. Później studiował kompozycję w Królewskim Konserwatorium Muzycznym (RCMT) u Oskara Morawetza i Johna Weinzweiga. W latach 1952–1991 grał z Orkiestrą Symfoniczną w Toronto. Cowell skomponował ponad 200 utworów, z czego prawie 150 zostało nagranych, a kilka z nich zyskało rozgłos. Wśród nich znalazły się „Walk Hand in Hand”, „His Girl” i „(These Are) the Young Years” z Floydem Cramerem.

  Jego piosenka „Walk Hand in Hand” (1956) została nagrana ponad 90 razy  , co czyni Cowella jednym z najbardziej utytułowanych kanadyjskich autorów piosenek . Skomponował instrumentalny utwór na trąbkę Our Winter Love  , który Bill Pursell później zaaranżował na fortepian, a przebój ten zajął 9. miejsce na liście Billboard Hot 100, a także 4. miejsce na liście Easy Listening i 20. miejsce na liście Hot R&B Singles   wiosną 1963 roku. 

 Cowell poślubił swoją żonę Joan 26 września 1953 roku. Poznali się sześć lat wcześniej, kiedy zaczął grać na trąbce w zespole tanecznym, w którym Joan była wokalistką. Cowell i jego żona mają córkę Marcie i troje wnucząt.  Zmarł 22 stycznia 2018 roku. 

                                        Kompozycje Johnny'ego Cowella na listach przebojów

[solo] 04/1956 Walk Hand in Hand Andy Williams 54.US 04/1956 Walk Hand in Hand Tony Martin 10.US/2.UK 05/1956 Walk Hand in Hand Denny Vaughn 70.US 07/1956 Walk Hand in Hand Ronnie Carroll 13.UK 08/1956 Walk Hand in Hand Jimmy Parkinson 26.UK 02/1963 Our Winter Love Bill Pursell 9.US 05/1963 (These Are) The Young Years Floyd Cramer 129.US 11/1965 Walk Hand in Hand Gerry & the Pacemakers 103.US/29.UK 02/1967 His Girl The Guess Who 45.UK [with Bob Tubert] 01/1967 Our Winter Love The Lettermen 72.US

wtorek, 24 marca 2026

Lamont Dozier

Lamont Herbert Dozier (ur. 16 czerwca 1941r w Detroit, zm. 8 sierpnia 2022r w Detroit) był
amerykańskim wokalistą, autorem tekstów piosenek i producentem muzycznym pochodzącym z Detroit. Współtworzył i wyprodukował 14 przebojów, które zajęły pierwsze miejsce na liście Billboardu w USA i 4 czwarte miejsce w Wielkiej Brytanii. 

 Urodzony w Detroit w 1941 roku, Dozier był najbardziej znany jako członek zespołu Holland–Dozier–Holland, zespołu odpowiedzialnego za komponowanie i produkcję piosenek, który w dużej mierze przyczynił się do rozwoju brzmienia wytwórni Motown oraz licznych przebojów takich artystów jak Martha and the Vandellas, The Supremes, The Four Tops i Isley Brothers. Wraz z Brianem Hollandem, Dozier pełnił funkcję aranżera muzycznego i producenta, podczas gdy Eddie Holland koncentrował się głównie na tekstach i produkcji wokalnej.Wraz z Holland Brothers, Dozier kontynuował pracę w Motown Records jako założyciel i właściciel Invictus Records i Hot Wax Records, produkując przeboje na szczytach list przebojów dla takich artystów jak Freda Payne, Honey Cone, Chairman of the Board i 100 Proof Aged in Soul.

  Dozier nagrał kilka nieudanych płyt dla różnych wytwórni z Detroit, zanim trio rozpoczęło współpracę jako zespół kompozytorsko-produkcyjny dla Motown w 1962 roku. Po raz pierwszy zaistnieli w następnym roku dzięki wczesnym hitom Marthy and the Vandellas, takim jak „Come and Get These Memories” (nr 6 w R&B), „Heat Wave” (nr 1 w R&B, nr 4 w Pop) i „Quicksand” (nr 8 w Pop). W 1964 roku „Where Did Our Love Go” stał się pierwszym z 10 przebojów nr 1 na liście przebojów. Popowe hity, które trio pisało i produkowało dla The Supremes przez kolejne trzy lata. Po tym, jak Holland–Dozier–Holland opuścił Motown w 1968 roku, aby założyć wytwórnie Invictus i Hot Wax, Dozier zaczął nagrywać jako artysta właśnie w tych wytwórniach.

  Największym sukcesem okazała się piosenka „Why Can't We Be Lovers” (9. miejsce na liście Billboard R&B). Dozier odszedł z tria w 1973 roku, a jego następcą został nowy aranżer i producent Harold Beatty. Kariera jako artysta nagraniowy i wykonawczy Dozier nagrał później wiele albumów jako samodzielny artysta wykonawczy, będąc również autorem dużej części materiału. Płyta długogrająca „Out Here On My Own” z 1973 roku (wydana przez Probe Records) zawierała singiel „Fish Ain't Bitin'” (4. miejsce na liście R&B, 26. miejsce na liście Pop). Album „Peddlin' Music on the Side” z 1977 roku (wydany przez Warner Bros. Records) zawierał utwór „Going Back to My Roots”, który później został nagrany przez Odyssey. Swój największy przebój osiągnął w 1974 roku utworem „Trying to Hold on to My Woman” (wydanym przez ABC Records),który osiągnął 15. miejsce na liście przebojów Pop i 4. miejsce na liście R&B. Do drugiego sezonu serialu komediowego „That's My Mama” (ABC, 1975) Dozier napisał i zaśpiewał piosenkę przewodnią, zastępując instrumentalną muzykę przewodnią z pierwszego sezonu. 

W 1981 roku osiągnął sukces w muzyce plażowej utworem „Cool Me Out”, a także w tym samym roku wydał singiel „Shout About It” z płyty Lamont. Utwór ten był często grany w brytyjskich stacjach radiowych grających soul, a na początku lat 80-tych był promowany wśród brytyjskiej publiczności przez brytyjskiego DJ-a Robbiego Vincenta.  

 Dozier miał kolejny hit numer jeden jako autor tekstów piosenek w latach 80-tych, kiedy wraz z Philem Collinsem napisał piosenkę „Two Hearts” do ścieżki dźwiękowej filmu Buster z 1988 roku. „Two Hearts” otrzymało Złoty Glob w kategorii „Najlepsza Oryginalna Piosenka”, ex aequo z „Let the River Run” z filmu „Working Girl” Carly Simon; nominację do Oscara w kategorii „Najlepsza Oryginalna Piosenka” oraz nagrodę Grammy w kategorii „Najlepsza Piosenka Napisana Specjalnie dla Filmu Fabularnego lub Telewizyjnego”.Collins i Dozier napisali również wspólnie „Loco in Acapulco” dla zespołu Four Tops, który również znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu Buster.Wcześniej, w 1984 roku w Essex, urodzona w Anglii piosenkarka Alison Moyet osiągnęła przebój w pierwszej czterdziestce list przebojów w USA dzięki piosence „Invisible” autorstwa Dozier.

 Trzy lata później Dozier współtworzyła z Mickiem Hucknallem, frontmanem Simply Red, utwory „Infidelity” i „Suffer” na drugi album brytyjskiego zespołu pop/soul z 1987 roku, „Men and Women”. W 1989 roku ponownie połączyli siły, aby napisać „You've Got It” i „Turn It Up” na kolejny album Simply Red, „A New Flame”. Również w 1987 roku Dozier skomponował  samodzielnie utwór do ścieżki dźwiękowej kolejnego filmu, „Without You”, który został nagrany w duecie przez piosenkarzy R&B Peabo Brysona i Reginę Belle, do tematu miłosnego komedii „Leonard Part 6”, wydanej w tym samym roku. Piosenka została wydana jako singiel w następnym roku i trafiła na amerykańskie i brytyjskie listy przebojów, osiągając 8. miejsce na liście Adult Contemporary Tracks, 14. miejsce na liście R&B, 85. miejsce na liście UK Singles i 89. miejsce na liście Billboard Hot 100 (1987–1988). Utwór „Without You” znalazł się również na albumie Peabo Brysona „Positive”, wydanym w 1988 roku, a także doczekał się dwóch adaptacji: pierwszej na język portugalski, a drugiej na język hiszpański, odpowiednio w 1989 i 1990 roku. Obie adaptacje otrzymały tytuł „Amor Dividido”, a wersję portugalską nagrała brazylijska piosenkarka Rosanah Fienngo (znana również pod pseudonimem „Rosana”), natomiast wersję hiszpańską nagrał w duecie Fienngo  z meksykańskim piosenkarzem Emmanuelem. Dozier jest jednym z wielu autorów musicalu „Motown: The Musical” z 2013 roku.

Dozier był trzykrotnie żonaty i miał sześcioro dzieci. Jego pierwsze małżeństwo z Elizabeth Ann Brown i drugie z Daphne Dumas zakończyły się rozwodem. Jego trzecie małżeństwo z Barbarą Ullman trwało od 1980 roku do jej śmierci w 2021 roku; mieli troje dzieci. Dozier zmarł w swoim domu niedaleko Scottsdale w Arizonie 8 sierpnia 2022 roku w wieku 81 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why Can't We Be Lovers/Don't Leave Me	Holland-Dozier Featuring Lamont Dozier	09.1972	-	57[10]	Invictus 9125	[written by Holland, Dozier, Holland][produced by Holland, Dozier, Holland ][9[15].R&B; Chart]
Don't Leave Me Starvin' For Your Love (Part 1)/Don't Leave Me Starvin' For Your Love (Part 2)	Holland-Dozier Featuring Brian Holland	12.1972	-	52	Invictus 9133	[written by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][produced by Holland, Dozier, Holland ][13[13].R&B; Chart]
Slipping Away/Can't Get Enough	Holland-Dozier Featuring Brian Holland	07.1973	-	-	Invictus 1253	[written by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][produced by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][46[10].R&B; Chart]
New Breed Kinda Woman/If You Don't Want To Be In My Life	Holland-Dozier Featuring Lamont Dozier	09.1973	-	-	Invictus 1254	[written by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland,Richard "Popcorn" Wylie][produced by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][61[8].R&B; Chart]
Trying To Hold On To My Woman/We Don't Want Nobody To Come Between Us	Lamont Dozier	12.1973	-	15[18]	ABC 11407	[written by M. Jackson, J. Reddick][produced by Mc Kinley Jackson][4[19].R&B; Chart]
Fish Ain't Bitin'/Breaking Out All Over	Lamont Dozier	06.1974	-	26[12]	ABC 11438	[written by M. Jackson, J. Reddick][produced by McKinley Jackson ][4[15].R&B; Chart]
Let Me Start Tonite/I Wanna Be With You	Lamont Dozier	01.1975	-	87[5]	ABC 12044	[written by Lamont Dozier][produced by McKinley Jackson][4[16].R&B; Chart]
All Cried Out/Rose	Lamont Dozier	05.1975	-	101[5]	ABC 12076	[written by L. Dozier][produced by McKinley Jackson][41[9].R&B; Chart]
Can't Get Off Until The Feeling Stops/Jump Right On In	Lamont Dozier	09.1976	-	-	Warner Bros. 8240	[written by Lamont Dozier][produced by Lamont Dozier][89[3].R&B; Chart]
Shout About It	Lamont Dozier	02.1982	-	-	M&M 502	[written by L. Dozier, S. Goraieb, G. Rotter][produced by Lamont Dozier][61[7].R&B; Chart]
Love in the Rain	Lamont Dozier	06.1991	-	-	Atlantic 87687	[written by Lamont Dozier][produced by Lamont Dozier][60[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Out Here on My Own	Lamont Dozier	01.1974	-	136[13]	ABC 804	[produced by McKinley Jackson]
Black Bach	Lamont Dozier	01.1975	-	186[2]	ABC 839	[produced by McKinley Jackson]

                                            Kompozycje Briana Hollanda na listach przebojów
[with Brian Dozier & Freddie Gorman ]
12/1962 Strange, I Know The Marvelettes 49.US
07/1973 Forever Baby Washington & Don Gardner 119.US

[with Brian Dozier & Eddie Holland Jr.]
03/1963 Locking Up My Heart The Marvelettes 44.US
04/1963 Come and Get These Memories Martha and the Vandellas 29.US
08/1963 (Love Is Like a) Heatwave Martha and the Vandellas 4.US/1.R&B Chart
08/1963 Mickey's Monkey The Miracles 8.US
09/1963 You Lost the Sweetest Boy Mary Wells 22.US
10/1963 Can I Get a Witness Marvin Gaye 22.US
11/1963 I Gotta Dance to Keep from Crying The Miracles 35.US
11/1963 Quicksand Martha and the Vandellas 8.US
11/1963 Too Hurt to Cry Too Much in Love to Say Goodbye The Darnells 117.US
11/1963 When the Lovelight Starts Shining Through His Eyes The Supremes 23.US
02/1964 Leaving Here Eddie Holland 76.US
02/1964 Live Wire Martha and the Vandellas 42.US
03/1964 Run, Run, Run The Supremes 93.US
03/1964 You Are a Wonderful One Marvin Gaye 15.US
04/1964 In My Lonely Room Martha and the Vandellas 44.US
05/1964 Just Ain't Enough Love Eddie Holland 54.US
07/1964 Where Did Our Love Go The Supremes 1.US/3.UK
08/1964 Baby I Need Your Loving Four Tops 11.US
08/1964 Candy to Me Eddie Holland 58.US
09/1964 Baby Don't You Do It Marvin Gaye 27.US
10/1964 Baby Love The Supremes 1.US/1.UK
11/1964 Come See About Me The Supremes 1.US/27.UK
11/1964 Come See About Me Nella Dodds 74.US
11/1964 How Sweet It Is (To Be Loved by You) Marvin Gaye 6.US/49.UK
11/1964 Baby I Need Your Loving The Fourmost 24.UK
11/1964 Without the One You Love (Life's Not Worth While) Four Tops 43.US
02/1965 Stop! in the Name of Love The Supremes 1.US/7.UK
02/1965 Nowhere to Run Martha and the Vandellas 8.US/26.UK
05/1965 Back in My Arms Again The Supremes 1.US/40.UK
05/1965 I Can't Help Myself (Sugar Pie, Honey Bunch) Four Tops 1.US/23.UK
07/1965 It's the Same Old Song Four Tops 5.US/34.UK
07/1965 Nothing but Heartaches The Supremes 11.US
10/1965 Take Me in Your Arms (Rock Me a Little While) Kim Weston 50.US
10/1965 I Hear a Symphony The Supremes 1.US/39.UK
11/1965 Something About You Four Tops 19.US
12/1965 Love (Makes Me Do Foolish Things) Martha and the Vandellas 70.US
01/1966 My World Is Empty without You The Supremes 5.US
02/1966 Put Yourself in My Place The Elgins 92.US
02/1966 Shake Me, Wake Me (When It's Over) Four Tops 18.US
03/1966 Helpless Kim Weston 56.US
04/1966 (I'm a) Road Runner Jr. Walker & the All-Stars 20.US/12.UK
04/1966 Love Is Like an Itching in My Heart The Supremes 9.US/54.UK
07/1966 I Guess I'll Always Love You The Isley Brothers 61.US/11.UK
07/1966 How Sweet It Is (To Be Loved by You) Jr. Walker & the All-Stars 18.US/22.UK
08/1966 You Can't Hurry Love The Supremes 1.US/3.UK
08/1966 Little Darling (I Need You) Marvin Gaye 47.US/50.UK
09/1966 Reach Out I'll Be There Four Tops 1.US/1.UK
10/1966 Love's Gone Bad Chris Clark 105.US
10/1966 Heaven Must Have Sent You The Elgins 50.US
10/1966 A Love Like Yours (Don't Come Knocking Every Day) Ike & Tina Turner 16.UK
10/1966 I'm Ready for Love Martha and the Vandellas 9.US/22.UK
10/1966 You Keep Me Hangin' On The Supremes 1.US/8.UK
11/1966 (Come 'Round Here) I'm the One You Need The Miracles 17.US/37.UK
12/1966 Standing in the Shadows of Love Four Tops 6.US/6.UK
01/1967 Love Is Here and Now You're Gone The Supremes 1.US/17.UK
02/1967 Baby, I Need Your Lovin' Johnny Rivers 3.US
02/1967 Love's Gone Bad The Underdogs 122.US
02/1967 Jimmy Mack Martha and the Vandellas 10.US/21.UK
03/1967 Bernadette Four Tops 4.US/8.UK
05/1967 7 Rooms of Gloom Four Tops 14.US/12.UK
07/1967 Your Unchanging Love Marvin Gaye 33.US
07/1967 You Keep Me Hangin' On Vanilla Fudge 6.US/18.UK
08/1967 Reflections The Supremes 2.US/5.UK
09/1967 You Keep Running Away Four Tops 19.US/26.UK
10/1967 I Got a Feeling Barbara Randolph 116.US
11/1967 In and Out of Love The Supremes 9.US/13.UK
11/1967 Come See About Me Jr. Walker & the All-Stars 24.US/51.UK
12/1967 Come See About Me Mitch Ryder 113.US
03/1968 Forever Came Today The Supremes 28.US/28.UK
04/1968 Take Me in Your Arms (Rock Me a Little While) The Isley Brothers 121.US/52.UK
12/1968 Reach Out Merrilee Rush 79.US
02/1969 My World Is Empty without You José Feliciano 87.US
04/1969 Nowhere to Run Martha and the Vandellas 42.UK
08/1969 Put Yourself in My Place The Isley Brothers 13.UK
11/1969 You Keep Me Hanging On Wilson Pickett 92.US
03/1970 I Can't Help Myself Four Tops 10.UK
08/1970 Baby, I Need Your Loving O.C. Smith 52.US
08/1970 Jimmy Mack Martha and the Vandellas 21.UK
01/1971 It's the Same Old Song Weathermen 19.UK
01/1971 (Come Round Here) I'm the One You Need The Miracles 13.UK
04/1971 Stop in the Name of Love Margie Joseph 96.US
05/1971 Heaven Must Have Sent You The Elgins 3.UK
05/1971 Reach Out (I'll Be There) Diana Ross 29.US
10/1971 Put Yourself in My Place The Elgins 28.UK
10/1971 Where Did Our Love Go Donnie Elbert 15.US/8.UK
11/1971 Can I Get a Witness Lee Michaels 39.US
01/1972 I Can't Help Myself (Sugar Pie, Honey Bunch) Donnie Elbert 22.US/11.UK
03/1972 Bernadette Four Tops 23.UK
03/1972 Darling Baby Jackie Moore 106.US
04/1972 Free Your Mind The Politicians 110.US
05/1972 Third Finger, Left Hand The Pearls 31.UK
07/1972 Working on a Building of Love Chairmen of the Board 20.UK
09/1972 Baby Don't You Do It The Band 34.US
12/1972 Don't Leave Me Starving for Your Love Holland-Dozier 52.US
03/1975 Reach Out, I'll Be There Gloria Gaynor 60.US/14.UK
05/1975 Take Me in Your Arms (Rock Me) The Doobie Brothers 11.US/29.UK
06/1975 How Sweet It Is (To Be Loved by You) James Taylor 5.US/51.UK
07/1975 Forever Came Today Jackson 5 60.US
04/1976 Where Did Our Love Go J. Geils Band 68.US
03/1977 Uptown Festival Shalamar 25.US/30.UK
05/1977 You Keep Me Hangin' On / Stop in the Name of Love (medley) Roni Hill 36.UK
07/1977 Something About You LeBlanc & Carr 48.US
07/1977 Little Darling (I Need You) The Doobie Brothers 48.US
02/1978 A Love Like Yours (Don't Come Knocking Every Day) Dusty Springfield 51.UK
05/1978 It's the Same Old Song KC & the Sunshine Band 35.US/47.UK
08/1978 Back in My Arms Again Genya Ravan 92.US
09/1978 Where Did Our Love Go / Je Voulais Te Dire The Manhattan Transfer 40.UK
01/1979 Baby, I Need Your Lovin' Eric Carmen 62.US
06/1979 Heaven Must Have Sent You Bonnie Pointer 11.US
12/1979 I Can't Help Myself (Sugar Pie, Honey Bunch) Bonnie Pointer 40.US
04/1981 Baby Love Honey Bane 58.UK
08/1982 Baby I Need Your Lovin' Carl Carlton 103.US
11/1982 You Can't Hurry Love Phil Collins 10.US/1.UK
01/1983 Back in My Arms Again Cynthia Manley 109.US
06/1983 Stop in the Name of Love The Hollies 29.US
08/1983 Back in My Arms Again High Inergy 105.US
10/1983 I Just Can't Walk Away Four Tops 71.US/95.UK
10/1984 Helpless Tracey Ullman 61.UK
02/1986 Jimmy Mack Sheena Easton 65.US
10/1986 You Keep Me Hangin' On Kim Wilde 1.US/2.UK
09/1987 Come See About Me Shakin' Stevens 24.UK
05/1989 Can I Get a Witness? Sam Brown 15.UK
10/1989 It's the Same Old Song Third World 80.UK
11/1992 Reach Out I'll Be There Michael Bolton 73.US/37.UK
01/1996 You Keep Me Hangin' On Hannah & Her Sisters 177.UK
12/1996 Where Did Our Love Go? Tricia Penrose 71.UK

[with Brian Dozier, Eddie Holland Jr. & Frank De Vol]
04/1967 The Happening The Supremes 1.US/6.UK
07/1967 The Happening Herb Alpert 32.US

[with Brian Dozier]
05/1963 Forever The Marvelettes 78.US
11/1970 Stealing Moments from Another Woman's Life The Glass House 121.US
02/1971 Chairman of the Board Chairmen of the Board 42.US/48.UK
10/1971 Try On My Love for Size Chairmen of the Board 103.US
10/1971 You Brought the Joy Freda Payne 52.US
09/1972 Why Can't We Be Lovers Holland-Dozier 57.US/29.UK

[with Brian Dozier,R. Dean Taylor]
10/1968 I'm in a Different World Four Tops 51.US/27.UK

[with Ronald Dunbar, Brian Dozier, Eddie Holland Jr.]
06/1969 While You're Out Looking for Sugar? The Honey Cone 62.US
09/1969 Mind, Body and Soul The Flaming Ember 26.US
10/1969 Crumbs Off the Table The Glass House 59.US
11/1969 Girls, It Ain't Easy The Honey Cone 68.US
01/1970 Give Me Just a Little More Time Chairmen of the Board 3.US/3.UK
01/1970 Shades of Green The Flaming Ember 88.US
04/1970 Take Me with You The Honey Cone 108.US
04/1970 Band of Gold Freda Payne 3.US/1.UK
05/1970 (You've Got Me) Dangling on a String Chairmen of the Board 38.US/5.UK
05/1970 Westbound #9 The Flaming Ember 24.US
09/1970 When Will It End The Honey Cone 117.US
10/1971 Look What We've Done to Love The Glass House 101.US
09/1977 You've Got Me Dangling on a String Donny Osmond 109.US
08/1983 Band of Gold Sylvester 67.UK
06/1986 Band of Gold Bonnie Tyler 81.UK
01/1992 Give Me Just a Little More Time Kylie Minogue 2.UK

[with John Medora, David White, Len Barry, Brian Dozier,Eddie Holland Jr.]
09/1965 1-2-3 Len Barry 2.US/3.UK
06/1966 1-2-3 Jane Morgan 135.US
02/1967 One, Two, Three Ramsey Lewis 67.US

[with Brian Dozier, Eddie Holland Jr., Al Cleveland, Marvin Gaye & Renaldo Benson]
12/1971 Little Darlin' / Save the Children Marvin Gaye 41.UK

[with Brian Dozier, Eddie Holland Jr. & Sylvia Moy]
02/1966 This Old Heart of Mine (Is Weak for You) The Isley Brothers 12.US/47.UK
01/1969 This Old Heart of Mine (Is Weak for You) Tammi Terrell 67.US
04/1972 This Old Heart of Mine (Is Weak for You) Donnie Elbert 52.UK
11/1975 This Old Heart of Mine Rod Stewart 83.US/4.UK

[with Angelo Bond, Ronald Dunbar, Brian Dozier, Eddie Holland Jr. ]
12/1969 Too Many Cooks (Spoil the Soup) 100 Proof (Aged in Soul) 94.US

[with Daphne Dumas, Brian Dozier, Eddie Holland Jr. ,Ronald Dunbar]
08/1970 Everything's Tuesday Chairmen of the Board 38.US/12.UK
05/1971 Hanging On to a Memory Chairmen of the Board 111.US

[with Norma Toney, Ronald Dunbar, Brian Dozier, Eddie Holland Jr.]
09/1970 Deeper and Deeper Freda Payne 24.US/33.UK

[with Brian & Angelo Bond]
02/1971 Cherish What Is Dear to You (While It's Near to You) Freda Payne 44.US/46.UK

[with Ronald Dunbar, Brian Dozier, Eddie Holland Jr. Angelo Bond]
02/1971 Stop the World and Let Me Off The Flaming Ember 101.US

[with Brian Dozier & Daphne Dumas]
01/1972 The Road We Didn't Take Freda Payne 100.US

[with Ronald Dunbar,Brian Dozier, Eddie Holland Jr. , General Johnson]
02/1972 (The Day I Lost You Was) The Day I Found Myself The Honey Cone 23.US

[with Brian Dozier & Ronald Dunbar]
09/1972 If You Can Beat Me Rockin' (You Can Have My Chair) Laura Lee 65.US

[with Brian Dozier, Eddie Holland Jr., Ronald Dunbar , Scherrie Payne]
12/1972 Crumbs Off the Table Laura Lee 107.US

[with Brian Dozier, Eddie Holland Jr. & R. Dean Taylor]
05/1974 There's a Ghost in My House R. Dean Taylor 3.UK
05/1987 There's a Ghost in My House The Fall 30.UK

[with Brian Dozier, Eddie Holland Jr. & Neil Young]
09/1975 Heat Wave / Love Is a Rose Linda Ronstadt 5.US

[with Stevie Wonder, Sylvia Moy, Henry Cosby, Smokey Robinson, Pete Moore, Bobby Rogers, Marv Tarplin, Brian Dozier, Eddie Holland Jr., Norman Whitfield & Barrett Strong]
03/1988 Pump Up the Motor Town Bassix 99.UK

[with Steve Winwood, Will Jennings,Brian Dozier & Eddie Holland Jr.]
06/1988 Roll with It Steve Winwood 1.US/53.UK

[with Steven Tyler, Jim Vallance, Brian Dozier & Eddie Holland Jr.]
06/1990 The Other Side Aerosmith 22.US/46.UK

[with Dallas Austin,Brian Dozier & Eddie Holland Jr.]
10/1996 Like I Do For Real 72.US/45.UK

[with Brian Dozier, Eddie Holland Jr., Hurby Azor & Trevor Jackson]
10/2000 Nowhere to Run 2000 Nu Generation 66.UK

[with The Go! Team, Davy DMX,Brian Dozier, Eddie Holland Jr., Billy Davis [Roquel Davis], Raynard Miner & Carl Smith]
12/2004 Ladyflash The Go! Team 26.UK

[with Johnta Austin, Frank De Vol,Brian Dozier, Eddie Holland Jr., Anthony McIntyre & Big Boi]
12/2006 Hood Boy Fantasia Barrino 103.US

[with Craig David, Jerry Abbott, Grant Black, Shridhar Solanki, Brian Dozier & Eddie Holland Jr.]
04/2010 One More Lie (Standing in the Shadows) Craig David 76.UK

[with Craig David, Jerry Abbott, Grant Black, Shridhar Solanki,Brian Dozier & Eddie Holland Jr.]
04/2011 Far Away Marsha Ambrosius

[with Lil Wayne, Swizz Beatz, Avery Chambliss, Eddie Holland Jr. , Brian Dozier]
2018 Uproar Lil Wayne 7.US/99.UK

[solo] 02/1966 Darling Baby The Elgins 72.US 11/1974 Let Me Start Tonite Lamont Dozier 87.US 04/1975 All Cried Out Lamont Dozier 101.US 08/1975 I Created a Monster Z.Z. Hill 109.US 05/1981 Going Back to My Roots Odyssey 4.UK 12/1984 Invisible Alison Moyet 31.US/21.UK 12/1987 Without You (Leonard VI Theme) Peabo Bryson & Regina Belle 89.US/85.UK 07/2002 Going Back to My Roots 2002 Linda Clifford 85.UK 10/2002 Going Back to My Roots Richie Havens 121.UK
[with Frederick Waite] 01/1984 Sixteen Musical Youth 23.UK
[with Mick Hucknall] 05/1987 Infidelity Simply Red 31.UK 09/1989 You've Got It Simply Red 46.UK
[with George O'Dowd] 11/1987 To Be Reborn Boy George 13.UK
[with Phil Collins] 11/1988 Two Hearts Phil Collins 1.US/6.UK
[with Aalgaard] 12/1989 Rich in Paradise (Going Back to My Roots) FPI Project 9.UK
[with Debbie Gibson] 11/1990 Anything Is Possible Debbie Gibson 26.US/51.UK
[with Omar Lye-Fook] 07/1994 Outside Omar 43.UK
[with Dave Munday, Rick Nowels] 10/1994 You Never Love the Same Way Twice Rozalla 16.UK
[with Simon Climie] 08/1995 Love Rules West End 44.UK
[with James Harris, Terry Lewis] 11/1998 Reputations (Just Be Good to Me) Andrea Grant 75.UK
[with Joss Stone,Beau Dozier] 11/2004 Spoiled Joss Stone 32.UK
[with Robert Williams, Ronald LaTour,Brock F Korsan] 07/2013 Levels Meek Mill 115.US

piątek, 13 marca 2026

Reg Owen

Reg Owen (ur. 3 lutego 1921r - zm. 23 maja 1978r), angielski dyrygent i aranżer.

Owen urodził się jako George Owen Smith w Hackney, London, i zaczął grać na saksofonie w wieku 15 lat. Grał w lokalnych grupach, takich jak Teddy Joyce's Juveniles i Royal Kiltie Juniors przed założeniem własnego zespołu, jeszcze jako nastolatek.
 

Studiował u Benny Glassmana, a następnie uczęszczał do Royal College of Music. Podczas II wojny światowej grał w Bomber Command Band w RAF-ie, a następnie aranżował dla Teda Heatha i Cyrila Stapletona po 1945 roku. W 1954 roku zmienił swoje nazwisko na Reginald Owen. Wydał książkę, Reg Owen Arranging Method, w 1956 roku i rozpoczął pisanie muzyki filmowej w 1957 roku, a wśród jego soundtracków jest Very Important Person (1961).
 

W 1959 roku znalazł się nawet w Top 40 Billboard Chart z utworem "Manhattan Spiritual", który zadebiutował na 10 miejscu Billboard Hot 100. Ten sam utwór osiągnął 20 miejsce w UK Singles Chart w marcu 1959r. W 1961 roku Owen przeniósł się do Brukseli,gdzie pracował jako kompozytor, dyrygent, aranżer i w całej Europie Zachodniej. Przeniósł się do Hiszpanii w 1970r, a zmarł w Clinica Limonar w Maladze w dniu 23 maja 1978 roku w wieku 57 lat. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Manhattan Spiritual / Ritual Blues	Reg Owen & His Orchestra	12.1958	20[8]	10[16]	Pye International 7N 25009	[written by Billy Maxted]
Obsession / Sunday Morn	Reg Owen & His Orchestra	10.1960	43[2]	-	Palette PG 9004	[written by David Bee]

piątek, 6 marca 2026

George Jackson

George Henry Jackson (ur. 12 marca 1945r -zm. 14 kwietnia 2013r) był amerykańskim
wokalistą i autorem tekstów bluesowych, rhythm and bluesowych, rock and rollowych/rockowych i soulowych. Jego sława wynikała z płodnego i utalentowanego kompozytora: napisał lub współtworzył wiele przebojów dla innych muzyków, w tym „Down Home Blues”, „One Bad Apple”, „Old Time Rock and Roll” i „The Only Way Is Up”. Jako piosenkarz soulowy z południa USA nagrał piętnaście singli w latach 1963–1985, odnosząc pewne sukcesy. 

 

 Jackson urodził się w Indianoli w stanie Missisipi i w wieku pięciu lat przeprowadził się z rodziną do Greenville. Zaczął pisać piosenki jako nastolatek, a w 1963 roku przedstawił się Ike'owi Turnerowi. Turner zabrał go do studia Cosimo Matassy w Nowym Orleanie, aby nagrać „Nobody Wants to Cha Cha With Me” dla jego wytwórni Prann, ale nagranie nie odniosło sukcesu. Jackson udał się następnie do Memphis, aby promować swoje piosenki, ale został odrzucony przez Stax, zanim pomógł założyć grupę wokalną The Ovations z Louisem Williamsem w Goldwax Records. Jackson napisał i zaśpiewał w ich hicie z 1965 roku „It's Wonderful To Be in Love”, który osiągnął 61. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 22. miejsce na liście R&B. Pisał również dla innych artystów w Goldwax, w tym Spencera Wigginsa i Jamesa Carra, i nagrywał z Danem Greerem jako duet George and Greer. 

 

 Po rozpadzie Ovations w 1968 roku, krótko nagrywał dla Hi Records, a także dla Decca, używając pseudonimu Bart Jackson.Jako wokalista dysponował wszechstronnym tenorem, na którego głos wpłynął Sam Cooke, i przez lata wydał wiele płyt dla wielu różnych wytwórni, ale jego nagrania nigdy nie uczyniły go gwiazdą. Za namową producenta muzycznego Billy'ego Sherrilla, Jackson pod koniec lat 60-tych w Alabamie przeniósł się do należącego do Ricka Halla studia FAME w Muscle Shoals, gdzie komponował dla czołowych wokalistów, w tym Clarence'a Cartera - którego utwór „Too Weak To Fight” osiągnął 13. miejsce na liście przebojów pop i 3. miejsce na liście R&B w 1968 roku - Wilsona Picketta i Candi Staton. 

 

 Niektóre z piosenek Jackson dla Staton, w tym jej pierwszy hit z 1969 roku, „I'd Rather Be An Old Man's Sweetheart (Than A Young Man's Fool)”, są „szeroko uważane za przykłady jednych z najlepszych utworów southern soul nagranych przez artystkę, z tekstami pełnymi znaczenia i aluzji, znakiem rozpoznawczym najlepszych dzieł Jackson”.Jackson nagrywał również dla Fame Records i odniósł swój pierwszy sukces na listach przebojów jako piosenkarz w 1970 roku z piosenką „That's How Much You Mean To Me”, która osiągnęła 48. miejsce na liście R&B. Osmondowie odwiedzili studio FAME w 1970 roku i usłyszeli i spodobała im się piosenka Jacksona „One Bad Apple”, którą pierwotnie napisał z myślą o The Jackson 5.Osmondowie nagrali piosenkę, która stała się pierwszym hitem grupy, docierając na szczyt listy Hot 100 w lutym 1971 roku; osiągnęła również 6. miejsce na liście R&B.

 

  W 1972 roku na krótko powrócił do wytwórni Hi i odniósł swój drugi i ostatni solowy sukces płytowy piosenką „Aretha, Sing One For Me”, będącą odpowiedzią na „Don't Play That Song” Arethy Franklin; piosenka Jacksona dotarła do 38. miejsca na liście R&B. Następnie wydał kilka singli dla MGM Records, jednocześnie kontynuując pisanie dla innych artystów. Na początku lat 70-tych rozpoczął pracę jako autor tekstów w Muscle Shoals Sound Studio i wraz z Thomasem Jonesem III napisał „Old Time Rock and Roll”, którą Bob Seger nagrał w 1978 roku. Wersja Segera dotarła do 28. miejsca na liście przebojów. W Muscle Shoals Sound napisał również „Down Home Blues”, nagrany przez Z.Z. Hill, który stał się motywem przewodnim dla Malaco Records w latach 80-tych XX wieku; „Unlock Your Mind” nagrany przez Staple Singers i przebój R&B nr 16 w 1978 roku; oraz „The Only Way Is Up”, pierwotnie nagrany przez Otisa Claya w 1980 roku. Wersja „The Only Way Is Up” w wykonaniu Yazz & The Plastic Population osiągnęła 1. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i 2. miejsce na liście przebojów Billboard w 1988 roku. 

 

 W 1983 roku Jackson założył własną firmę wydawniczą Happy Hooker Music, a następnie dołączył do Malaco Records jako etatowy autor tekstów piosenek. Pisał tam przeboje dla Johnniego Taylora, Bobby'ego Blanda, Latimore'a, Denise LaSalle i Z.Z. Hilla. W 1991 roku nagrał album z własnymi piosenkami, Heart To Heart Collect, dla Hep' Me Records. W 2011 roku ukazała się składanka jego nagrań z albumu FAME zatytułowana „Don't Count Me Out”.

 

  Jackson zmarł 14 kwietnia 2013 roku po długiej chorobie w swoim domu w Ridgeland w stanie Missisipi w wieku 68 lat. Pozostawił syna i dwoje wnucząt.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's How Much You Mean To Me/I'm Gonna Hold On (To What I Got)	George Jackson	06.1970	-	-	Fame 1468	[written by George Jackson, Raymond Moore][produced by Rick Hall][48[3].R&B; Chart]
Aretha, Sing One For Me/I'm Gonna Wait	George Jackson	05.1972	-	-	Hi 2212	[written by E. Williams, J. Harris][produced by George Jackson, Willie Mitchell][38[4].R&B; Chart]

                                        Kompozycje George Jacksona na listach przebojów

[with Dan Greer, Quinton Claunch, Earl Cage, Rudolph Russell] 09/1967 I'm a Fool for You James Carr 97.US [with John M. Keyes, Clarence Carter, Rick Hall] 11/1968 Too Weak to Fight Clarence Carter 13.US [with Clarence Carter] 03/1969 Snatching It Back Clarence Carter 31.US 04/1970 I Can't Leave Your Love Alone Clarence Carter 42.US [with Raymond Moore, Roland Chambers & Melvin Leakes] 11/1968 A Man and a Half Wilson Pickett 42.US [with Lindell Hill,Earl Cage] 03/1969 Mini-Skirt Minnie Wilson Pickett 50.US [with Clarence Carter, Raymond Moore] 06/1969 I'd Rather Be an Old Man's Sweetheart (Than a Young Man's Fool) Candi Staton 46.US [with Mickey Buckins] 06/1969 The Feeling Is Right Clarence Carter 65.US 05/1971 Double Lovin' The Osmonds 14.US 05/1972 Victim of a Foolish Heart Bettye Swann 63.US [with Aaron McKinny] 09/1969 Never in Public Candi Staton 124.US [with Eddie Harris] 01/1970 I'm Just a Prisoner (Of Your Good Lovin') Candi Staton 56.US [with Mickey Buckins, Herman Jones, Larry Pierce & Robert Owens] 01/1970 Take It Off Him and Put It on Me Clarence Carter 94.US [with Raymond Moore] 11/1970 It's All in Your Mind Clarence Carter 51.US 09/1972 Whatever Turns You On Travis Wammack 95.US [solo] 01/1971 One Bad Apple The Osmonds 1.US/51.UK 08/1971 Slipped, Tripped and Fell in Love Clarence Carter 84.US 09/1971 Slipped, Tripped and Fell in Love Ann Peebles 113.US 04/1977 This Is the Way That I Feel Marie Osmond 39.US 06/1985 One Bad Apple Nolan Thomas 105.US 03/1999 The Only Way Is Up The Kinky Boyz 158.UK [with Raymond Moore, Larry Chambers & Alyn Mitchell] 11/1973 I'm the Midnight Special Clarence Carter 101.US [with Rick Hall] 10/1976 Find 'em, Fool 'em & Forget 'em Dobie Gray 94.US [with Tom Jones III] 04/1978 Make You Feel Love Again Wet Willie 45.US [with Thomas Jones & Bob Seger] 04/1979 Old Time Rock & Roll Bob Seger 28.US 10/2000 Old Time Rock'n'Roll Status Quo 83.UK [with Johnny Henderson] 07/1988 The Only Way Is Up Yazz 96.US/1.UK [with James Harris, Terry Lewis, Chanté Moore & James "Big Jim" Wright] 04/1999 Chanté's Got a Man Chanté Moore 10.US [with Malcolm McCormick, Eric Gabouer, James Harris, Terry Lewis, Chanté Moore, Aja Grant, James Wright & Jon Brion] 09/2018 2009 Mac Miller 101.US

Subskrybuj: Komentarze (Atom)