Lamont Dozier

Lamont Herbert Dozier (ur. 16 czerwca 1941r w Detroit, zm. 8 sierpnia 2022r w Detroit) był
amerykańskim wokalistą, autorem tekstów piosenek i producentem muzycznym pochodzącym z Detroit. Współtworzył i wyprodukował 14 przebojów, które zajęły pierwsze miejsce na liście Billboardu w USA i 4 czwarte miejsce w Wielkiej Brytanii. 

 Urodzony w Detroit w 1941 roku, Dozier był najbardziej znany jako członek zespołu Holland–Dozier–Holland, zespołu odpowiedzialnego za komponowanie i produkcję piosenek, który w dużej mierze przyczynił się do rozwoju brzmienia wytwórni Motown oraz licznych przebojów takich artystów jak Martha and the Vandellas, The Supremes, The Four Tops i Isley Brothers. Wraz z Brianem Hollandem, Dozier pełnił funkcję aranżera muzycznego i producenta, podczas gdy Eddie Holland koncentrował się głównie na tekstach i produkcji wokalnej.Wraz z Holland Brothers, Dozier kontynuował pracę w Motown Records jako założyciel i właściciel Invictus Records i Hot Wax Records, produkując przeboje na szczytach list przebojów dla takich artystów jak Freda Payne, Honey Cone, Chairman of the Board i 100 Proof Aged in Soul.

  Dozier nagrał kilka nieudanych płyt dla różnych wytwórni z Detroit, zanim trio rozpoczęło współpracę jako zespół kompozytorsko-produkcyjny dla Motown w 1962 roku. Po raz pierwszy zaistnieli w następnym roku dzięki wczesnym hitom Marthy and the Vandellas, takim jak „Come and Get These Memories” (nr 6 w R&B), „Heat Wave” (nr 1 w R&B, nr 4 w Pop) i „Quicksand” (nr 8 w Pop). W 1964 roku „Where Did Our Love Go” stał się pierwszym z 10 przebojów nr 1 na liście przebojów. Popowe hity, które trio pisało i produkowało dla The Supremes przez kolejne trzy lata. Po tym, jak Holland–Dozier–Holland opuścił Motown w 1968 roku, aby założyć wytwórnie Invictus i Hot Wax, Dozier zaczął nagrywać jako artysta właśnie w tych wytwórniach.

  Największym sukcesem okazała się piosenka „Why Can't We Be Lovers” (9. miejsce na liście Billboard R&B). Dozier odszedł z tria w 1973 roku, a jego następcą został nowy aranżer i producent Harold Beatty. Kariera jako artysta nagraniowy i wykonawczy Dozier nagrał później wiele albumów jako samodzielny artysta wykonawczy, będąc również autorem dużej części materiału. Płyta długogrająca „Out Here On My Own” z 1973 roku (wydana przez Probe Records) zawierała singiel „Fish Ain't Bitin'” (4. miejsce na liście R&B, 26. miejsce na liście Pop). Album „Peddlin' Music on the Side” z 1977 roku (wydany przez Warner Bros. Records) zawierał utwór „Going Back to My Roots”, który później został nagrany przez Odyssey. Swój największy przebój osiągnął w 1974 roku utworem „Trying to Hold on to My Woman” (wydanym przez ABC Records),który osiągnął 15. miejsce na liście przebojów Pop i 4. miejsce na liście R&B. Do drugiego sezonu serialu komediowego „That's My Mama” (ABC, 1975) Dozier napisał i zaśpiewał piosenkę przewodnią, zastępując instrumentalną muzykę przewodnią z pierwszego sezonu. 

W 1981 roku osiągnął sukces w muzyce plażowej utworem „Cool Me Out”, a także w tym samym roku wydał singiel „Shout About It” z płyty Lamont. Utwór ten był często grany w brytyjskich stacjach radiowych grających soul, a na początku lat 80-tych był promowany wśród brytyjskiej publiczności przez brytyjskiego DJ-a Robbiego Vincenta.  

 Dozier miał kolejny hit numer jeden jako autor tekstów piosenek w latach 80-tych, kiedy wraz z Philem Collinsem napisał piosenkę „Two Hearts” do ścieżki dźwiękowej filmu Buster z 1988 roku. „Two Hearts” otrzymało Złoty Glob w kategorii „Najlepsza Oryginalna Piosenka”, ex aequo z „Let the River Run” z filmu „Working Girl” Carly Simon; nominację do Oscara w kategorii „Najlepsza Oryginalna Piosenka” oraz nagrodę Grammy w kategorii „Najlepsza Piosenka Napisana Specjalnie dla Filmu Fabularnego lub Telewizyjnego”.Collins i Dozier napisali również wspólnie „Loco in Acapulco” dla zespołu Four Tops, który również znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu Buster.Wcześniej, w 1984 roku w Essex, urodzona w Anglii piosenkarka Alison Moyet osiągnęła przebój w pierwszej czterdziestce list przebojów w USA dzięki piosence „Invisible” autorstwa Dozier.

 Trzy lata później Dozier współtworzyła z Mickiem Hucknallem, frontmanem Simply Red, utwory „Infidelity” i „Suffer” na drugi album brytyjskiego zespołu pop/soul z 1987 roku, „Men and Women”. W 1989 roku ponownie połączyli siły, aby napisać „You've Got It” i „Turn It Up” na kolejny album Simply Red, „A New Flame”. Również w 1987 roku Dozier skomponował  samodzielnie utwór do ścieżki dźwiękowej kolejnego filmu, „Without You”, który został nagrany w duecie przez piosenkarzy R&B Peabo Brysona i Reginę Belle, do tematu miłosnego komedii „Leonard Part 6”, wydanej w tym samym roku. Piosenka została wydana jako singiel w następnym roku i trafiła na amerykańskie i brytyjskie listy przebojów, osiągając 8. miejsce na liście Adult Contemporary Tracks, 14. miejsce na liście R&B, 85. miejsce na liście UK Singles i 89. miejsce na liście Billboard Hot 100 (1987–1988). Utwór „Without You” znalazł się również na albumie Peabo Brysona „Positive”, wydanym w 1988 roku, a także doczekał się dwóch adaptacji: pierwszej na język portugalski, a drugiej na język hiszpański, odpowiednio w 1989 i 1990 roku. Obie adaptacje otrzymały tytuł „Amor Dividido”, a wersję portugalską nagrała brazylijska piosenkarka Rosanah Fienngo (znana również pod pseudonimem „Rosana”), natomiast wersję hiszpańską nagrał w duecie Fienngo  z meksykańskim piosenkarzem Emmanuelem. Dozier jest jednym z wielu autorów musicalu „Motown: The Musical” z 2013 roku.

Dozier był trzykrotnie żonaty i miał sześcioro dzieci. Jego pierwsze małżeństwo z Elizabeth Ann Brown i drugie z Daphne Dumas zakończyły się rozwodem. Jego trzecie małżeństwo z Barbarą Ullman trwało od 1980 roku do jej śmierci w 2021 roku; mieli troje dzieci. Dozier zmarł w swoim domu niedaleko Scottsdale w Arizonie 8 sierpnia 2022 roku w wieku 81 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why Can't We Be Lovers/Don't Leave Me	Holland-Dozier Featuring Lamont Dozier	09.1972	-	57[10]	Invictus 9125	[written by Holland, Dozier, Holland][produced by Holland, Dozier, Holland ][9[15].R&B; Chart]
Don't Leave Me Starvin' For Your Love (Part 1)/Don't Leave Me Starvin' For Your Love (Part 2)	Holland-Dozier Featuring Brian Holland	12.1972	-	52	Invictus 9133	[written by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][produced by Holland, Dozier, Holland ][13[13].R&B; Chart]
Slipping Away/Can't Get Enough	Holland-Dozier Featuring Brian Holland	07.1973	-	-	Invictus 1253	[written by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][produced by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][46[10].R&B; Chart]
New Breed Kinda Woman/If You Don't Want To Be In My Life	Holland-Dozier Featuring Lamont Dozier	09.1973	-	-	Invictus 1254	[written by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland,Richard "Popcorn" Wylie][produced by Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland][61[8].R&B; Chart]
Trying To Hold On To My Woman/We Don't Want Nobody To Come Between Us	Lamont Dozier	12.1973	-	15[18]	ABC 11407	[written by M. Jackson, J. Reddick][produced by Mc Kinley Jackson][4[19].R&B; Chart]
Fish Ain't Bitin'/Breaking Out All Over	Lamont Dozier	06.1974	-	26[12]	ABC 11438	[written by M. Jackson, J. Reddick][produced by McKinley Jackson ][4[15].R&B; Chart]
Let Me Start Tonite/I Wanna Be With You	Lamont Dozier	01.1975	-	87[5]	ABC 12044	[written by Lamont Dozier][produced by McKinley Jackson][4[16].R&B; Chart]
All Cried Out/Rose	Lamont Dozier	05.1975	-	101[5]	ABC 12076	[written by L. Dozier][produced by McKinley Jackson][41[9].R&B; Chart]
Can't Get Off Until The Feeling Stops/Jump Right On In	Lamont Dozier	09.1976	-	-	Warner Bros. 8240	[written by Lamont Dozier][produced by Lamont Dozier][89[3].R&B; Chart]
Shout About It	Lamont Dozier	02.1982	-	-	M&M 502	[written by L. Dozier, S. Goraieb, G. Rotter][produced by Lamont Dozier][61[7].R&B; Chart]
Love in the Rain	Lamont Dozier	06.1991	-	-	Atlantic 87687	[written by Lamont Dozier][produced by Lamont Dozier][60[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Out Here on My Own	Lamont Dozier	01.1974	-	136[13]	ABC 804	[produced by McKinley Jackson]
Black Bach	Lamont Dozier	01.1975	-	186[2]	ABC 839	[produced by McKinley Jackson]

Reg Owen

Reg Owen (ur. 3 lutego 1921r - zm. 23 maja 1978r), angielski dyrygent i aranżer.

Owen urodził się jako George Owen Smith w Hackney, London, i zaczął grać na saksofonie w wieku 15 lat. Grał w lokalnych grupach, takich jak Teddy Joyce's Juveniles i Royal Kiltie Juniors przed założeniem własnego zespołu, jeszcze jako nastolatek.
 

Studiował u Benny Glassmana, a następnie uczęszczał do Royal College of Music. Podczas II wojny światowej grał w Bomber Command Band w RAF-ie, a następnie aranżował dla Teda Heatha i Cyrila Stapletona po 1945 roku. W 1954 roku zmienił swoje nazwisko na Reginald Owen. Wydał książkę, Reg Owen Arranging Method, w 1956 roku i rozpoczął pisanie muzyki filmowej w 1957 roku, a wśród jego soundtracków jest Very Important Person (1961).
 

W 1959 roku znalazł się nawet w Top 40 Billboard Chart z utworem "Manhattan Spiritual", który zadebiutował na 10 miejscu Billboard Hot 100. Ten sam utwór osiągnął 20 miejsce w UK Singles Chart w marcu 1959r. W 1961 roku Owen przeniósł się do Brukseli,gdzie pracował jako kompozytor, dyrygent, aranżer i w całej Europie Zachodniej. Przeniósł się do Hiszpanii w 1970r, a zmarł w Clinica Limonar w Maladze w dniu 23 maja 1978 roku w wieku 57 lat. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Manhattan Spiritual / Ritual Blues	Reg Owen & His Orchestra	12.1958	20[8]	10[16]	Pye International 7N 25009	[written by Billy Maxted]
Obsession / Sunday Morn	Reg Owen & His Orchestra	10.1960	43[2]	-	Palette PG 9004	[written by David Bee]

George Jackson

George Henry Jackson (ur. 12 marca 1945r -zm. 14 kwietnia 2013r) był amerykańskim
wokalistą i autorem tekstów bluesowych, rhythm and bluesowych, rock and rollowych/rockowych i soulowych. Jego sława wynikała z płodnego i utalentowanego kompozytora: napisał lub współtworzył wiele przebojów dla innych muzyków, w tym „Down Home Blues”, „One Bad Apple”, „Old Time Rock and Roll” i „The Only Way Is Up”. Jako piosenkarz soulowy z południa USA nagrał piętnaście singli w latach 1963–1985, odnosząc pewne sukcesy. 

 

 Jackson urodził się w Indianoli w stanie Missisipi i w wieku pięciu lat przeprowadził się z rodziną do Greenville. Zaczął pisać piosenki jako nastolatek, a w 1963 roku przedstawił się Ike'owi Turnerowi. Turner zabrał go do studia Cosimo Matassy w Nowym Orleanie, aby nagrać „Nobody Wants to Cha Cha With Me” dla jego wytwórni Prann, ale nagranie nie odniosło sukcesu. Jackson udał się następnie do Memphis, aby promować swoje piosenki, ale został odrzucony przez Stax, zanim pomógł założyć grupę wokalną The Ovations z Louisem Williamsem w Goldwax Records. Jackson napisał i zaśpiewał w ich hicie z 1965 roku „It's Wonderful To Be in Love”, który osiągnął 61. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 22. miejsce na liście R&B. Pisał również dla innych artystów w Goldwax, w tym Spencera Wigginsa i Jamesa Carra, i nagrywał z Danem Greerem jako duet George and Greer. 

 

 Po rozpadzie Ovations w 1968 roku, krótko nagrywał dla Hi Records, a także dla Decca, używając pseudonimu Bart Jackson.Jako wokalista dysponował wszechstronnym tenorem, na którego głos wpłynął Sam Cooke, i przez lata wydał wiele płyt dla wielu różnych wytwórni, ale jego nagrania nigdy nie uczyniły go gwiazdą. Za namową producenta muzycznego Billy'ego Sherrilla, Jackson pod koniec lat 60-tych w Alabamie przeniósł się do należącego do Ricka Halla studia FAME w Muscle Shoals, gdzie komponował dla czołowych wokalistów, w tym Clarence'a Cartera - którego utwór „Too Weak To Fight” osiągnął 13. miejsce na liście przebojów pop i 3. miejsce na liście R&B w 1968 roku - Wilsona Picketta i Candi Staton. 

 

 Niektóre z piosenek Jackson dla Staton, w tym jej pierwszy hit z 1969 roku, „I'd Rather Be An Old Man's Sweetheart (Than A Young Man's Fool)”, są „szeroko uważane za przykłady jednych z najlepszych utworów southern soul nagranych przez artystkę, z tekstami pełnymi znaczenia i aluzji, znakiem rozpoznawczym najlepszych dzieł Jackson”.Jackson nagrywał również dla Fame Records i odniósł swój pierwszy sukces na listach przebojów jako piosenkarz w 1970 roku z piosenką „That's How Much You Mean To Me”, która osiągnęła 48. miejsce na liście R&B. Osmondowie odwiedzili studio FAME w 1970 roku i usłyszeli i spodobała im się piosenka Jacksona „One Bad Apple”, którą pierwotnie napisał z myślą o The Jackson 5.Osmondowie nagrali piosenkę, która stała się pierwszym hitem grupy, docierając na szczyt listy Hot 100 w lutym 1971 roku; osiągnęła również 6. miejsce na liście R&B.

 

  W 1972 roku na krótko powrócił do wytwórni Hi i odniósł swój drugi i ostatni solowy sukces płytowy piosenką „Aretha, Sing One For Me”, będącą odpowiedzią na „Don't Play That Song” Arethy Franklin; piosenka Jacksona dotarła do 38. miejsca na liście R&B. Następnie wydał kilka singli dla MGM Records, jednocześnie kontynuując pisanie dla innych artystów. Na początku lat 70-tych rozpoczął pracę jako autor tekstów w Muscle Shoals Sound Studio i wraz z Thomasem Jonesem III napisał „Old Time Rock and Roll”, którą Bob Seger nagrał w 1978 roku. Wersja Segera dotarła do 28. miejsca na liście przebojów. W Muscle Shoals Sound napisał również „Down Home Blues”, nagrany przez Z.Z. Hill, który stał się motywem przewodnim dla Malaco Records w latach 80-tych XX wieku; „Unlock Your Mind” nagrany przez Staple Singers i przebój R&B nr 16 w 1978 roku; oraz „The Only Way Is Up”, pierwotnie nagrany przez Otisa Claya w 1980 roku. Wersja „The Only Way Is Up” w wykonaniu Yazz & The Plastic Population osiągnęła 1. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i 2. miejsce na liście przebojów Billboard w 1988 roku. 

 

 W 1983 roku Jackson założył własną firmę wydawniczą Happy Hooker Music, a następnie dołączył do Malaco Records jako etatowy autor tekstów piosenek. Pisał tam przeboje dla Johnniego Taylora, Bobby'ego Blanda, Latimore'a, Denise LaSalle i Z.Z. Hilla. W 1991 roku nagrał album z własnymi piosenkami, Heart To Heart Collect, dla Hep' Me Records. W 2011 roku ukazała się składanka jego nagrań z albumu FAME zatytułowana „Don't Count Me Out”.

 

  Jackson zmarł 14 kwietnia 2013 roku po długiej chorobie w swoim domu w Ridgeland w stanie Missisipi w wieku 68 lat. Pozostawił syna i dwoje wnucząt.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's How Much You Mean To Me/I'm Gonna Hold On (To What I Got)	George Jackson	06.1970	-	-	Fame 1468	[written by George Jackson, Raymond Moore][produced by Rick Hall][48[3].R&B; Chart]
Aretha, Sing One For Me/I'm Gonna Wait	George Jackson	05.1972	-	-	Hi 2212	[written by E. Williams, J. Harris][produced by George Jackson, Willie Mitchell][38[4].R&B; Chart]

                                        Kompozycje George Jacksona na listach przebojów

[with Dan Greer, Quinton Claunch, Earl Cage, Rudolph Russell] 09/1967 I'm a Fool for You James Carr 97.US [with John M. Keyes, Clarence Carter, Rick Hall] 11/1968 Too Weak to Fight Clarence Carter 13.US [with Clarence Carter] 03/1969 Snatching It Back Clarence Carter 31.US 04/1970 I Can't Leave Your Love Alone Clarence Carter 42.US [with Raymond Moore, Roland Chambers & Melvin Leakes] 11/1968 A Man and a Half Wilson Pickett 42.US [with Lindell Hill,Earl Cage] 03/1969 Mini-Skirt Minnie Wilson Pickett 50.US [with Clarence Carter, Raymond Moore] 06/1969 I'd Rather Be an Old Man's Sweetheart (Than a Young Man's Fool) Candi Staton 46.US [with Mickey Buckins] 06/1969 The Feeling Is Right Clarence Carter 65.US 05/1971 Double Lovin' The Osmonds 14.US 05/1972 Victim of a Foolish Heart Bettye Swann 63.US [with Aaron McKinny] 09/1969 Never in Public Candi Staton 124.US [with Eddie Harris] 01/1970 I'm Just a Prisoner (Of Your Good Lovin') Candi Staton 56.US [with Mickey Buckins, Herman Jones, Larry Pierce & Robert Owens] 01/1970 Take It Off Him and Put It on Me Clarence Carter 94.US [with Raymond Moore] 11/1970 It's All in Your Mind Clarence Carter 51.US 09/1972 Whatever Turns You On Travis Wammack 95.US [solo] 01/1971 One Bad Apple The Osmonds 1.US/51.UK 08/1971 Slipped, Tripped and Fell in Love Clarence Carter 84.US 09/1971 Slipped, Tripped and Fell in Love Ann Peebles 113.US 04/1977 This Is the Way That I Feel Marie Osmond 39.US 06/1985 One Bad Apple Nolan Thomas 105.US 03/1999 The Only Way Is Up The Kinky Boyz 158.UK [with Raymond Moore, Larry Chambers & Alyn Mitchell] 11/1973 I'm the Midnight Special Clarence Carter 101.US [with Rick Hall] 10/1976 Find 'em, Fool 'em & Forget 'em Dobie Gray 94.US [with Tom Jones III] 04/1978 Make You Feel Love Again Wet Willie 45.US [with Thomas Jones & Bob Seger] 04/1979 Old Time Rock & Roll Bob Seger 28.US 10/2000 Old Time Rock'n'Roll Status Quo 83.UK [with Johnny Henderson] 07/1988 The Only Way Is Up Yazz 96.US/1.UK [with James Harris, Terry Lewis, Chanté Moore & James "Big Jim" Wright] 04/1999 Chanté's Got a Man Chanté Moore 10.US [with Malcolm McCormick, Eric Gabouer, James Harris, Terry Lewis, Chanté Moore, Aja Grant, James Wright & Jon Brion] 09/2018 2009 Mac Miller 101.US

John Robie

John Robie to amerykański muzyk, producent i autor tekstów. Wyprodukował i/lub napisał utwory
dla takich artystów jak: Chaka Khan, New Order, UB40, Cabaret Voltaire, Soulsonic Force, Boy George, Planet Patrol, Laura Branigan i Freeez, między innymi.

  Robie rozpoczął karierę jako współautor i „czarodziej” syntezatorów w albumie „Planet Rock” zespołu Soulsonic Force. Robie później wyprodukował inne hity dla Soulsonic Force: „Looking for the Perfect Beat” i „Renegades of Funk” (później coverowane przez Rage Against The Machine), a także kontynuował eksperymentalne podejście do muzyki elektronicznej, co zaowocowało jego współpracą w tworzeniu zupełnie nowego gatunku muzycznego - electro. „One More Shot” w wykonaniu C-Bank i „Body Mechanic” w wykonaniu Quadrant 6, oba napisane i wyprodukowane przez Robiego, należały do ​​pierwszych utworów, które zdefiniowały tę formę sztuki. 

Jego utwory były samplowane przez takich artystów jak City Girls, Lunchmoney Lewis, Snoop Dogg, Calvin Harris, Plump DJs, Jamie xx, LL Cool J, Black Eyed Peas, Limp Bizkit i Tag Team. Wkroczył do świata produkcji wideo/filmowych, debiutując jako reżyser krótkometrażowym filmem „The Future Is Mine”, który ukazał się po morderstwie George'a Floyda.

  W 1984 roku Stephen Holden z „The New York Times” powiedział o Robiem i jego współproducencie, Arthurze Bakerze, że „odnowili nowoczesny album taneczny, tworząc przypominający arkadowy, wewnętrzny pejzaż dźwiękowy z wszelkiego rodzaju echami i rytmicznymi głosami w intensywnych, przeciwstawnych prądach. Z ich ostrymi, syntezowanymi teksturami, hukiem elektronicznej perkusji przypominającym karabin maszynowy i elektronicznie zmienionym wokalem, który przypominał zmuzykalizowane, stroboskopowe obrazy, Baker i Robie stworzyli brzmienie, które przywoływało krzyżowy ogień miejskich nacisków z wyrazistością horroru”. Rick Rubin w „Rolling Stone” opisał „Planet Rock” zespołu Soulsonic Force jako „jeden z najbardziej wpływowych utworów wszech czasów, który zmienił świat”. 

                                        Kompozycje Johna Robie na listach przebojów

[with Arthur Baker,Afrika Bambaataa, The Soulsonic Force, Ralf Hütter & Florian Schneider] 05/1982 Planet Rock Afrika Bambaataa 53.UK/48.US 07/1984 Planet Rock Soul Sonic Force 85.UK 08/2001 Planet Rock Remixes Afrika Bambaataa 47.UK [with Man Parrish, Raul Rodriguez] 12/1982 Hip Hop, Be Bop (Don't Stop) Man Parrish 95.UK [with Afrika Bambaataa Aasim, Arthur Baker,Soulsonic Force] 01/1983 Looking for the Perfect Beat Afrika Bambaataa 86.UK [ solo] 12/1983 Remember What You Like Jenny Burton 81.US [with Bernard Sumner, Peter Hook, Stephen Morris & Gillian Gilbert] 03/1986 Shell Shock New Order 28.UK [with Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller] 02/1984 Renegades of Funk Afrika Bambaataa 30.UK 11/2000 Renegades of Funk Rage Against the Machine 109.US [with UB40, Afrika Bambaataa & Malibu] 02/1988 Reckless Afrika Bambaataa 17.UK [with Arthur Baker ] 03/1992 I O U Arthur Baker 93.US [with Jeremy Sylvester, Man Parrish & Raul Rodriguez] 12/2001 B-Bop Jeremy Sylvester 189.UK [with James Todd Smith, Jermaine Dupri, James Phillips, Ryan Toby, Jennifer Lopez, Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller] 02/2006 Control Myself LL Cool J 2.UK/4.US [with Arthur Baker, Curtis Alan Jones, Ellis Williams, Emil Schult, John Miller, Caresha Brownlee, Jatavia Johnson, Afrika Bambaataa, Ralf Hütter & Robert Allen] 06/2021 Twerkulator City Girls 51.US

Martin Page

Martin George Page (ur. 23 września 1959r) to angielski wokalista, autor tekstów i basista.
  Page współpracował z takimi artystami jak Paul Young, Starship, Robbie Robertson, Earth, Wind & Fire, Heart, Robbie Williams i Go West.

  Page urodził się w Southampton w hrabstwie Hampshire w Anglii, jako syn Alana Richarda Page'a (inżyniera lotnictwa) i Ruth Pameli Page. Przez większą część dzieciństwa Martin wraz z rodziną przeprowadzał się z jednej bazy wojskowej do drugiej, co było spowodowane karierą ojca. W tamtym czasie, jak sam przyznał, spędzał dużo czasu słuchając Petera Gabriela, Beatlesów i wytwórni Motown.

  Page założył zespół popowy Q-Feel ze swoim przyjacielem Brianem Fairweatherem. Q-Feel odniósł sukces dzięki przebojowi „Dancing in Heaven (Orbital Be-Bop)”. Wkrótce potem Page i Fairweather przeprowadzili się do Los Angeles, gdzie poznali dyrektor muzyczną Diane Poncher. Dostrzegła ona potencjał w Page i Fairweatherze i ostatecznie została ich menedżerką. Na początku Page i Fairweather współpracowali z takimi artystami jak Kim Carnes przy jej albumie „Cafe Racers” z 1983 roku, „Earth, Wind & Fire” na ich albumie „Electric Universe” z 1983 roku oraz z Barbrą Streisand przy jej albumie „Emotion” z 1984 roku. Page grał  również na klawiszach u Raya Parkera Jr. w piosence przewodniej filmu „Ghostbusters” z 1984 roku. 

 Następnie Page współpracował  z Berniem Taupinem, częstym autorem tekstów Eltona Johna. Duet wystąpił na albumie Maurice'a White'a z 1985 roku o tym samym tytule i napisał utwór „We Built This City” na album Starship z 1985 roku „Knee Deep in the Hoopla” oraz utwór „These Dreams” na album Heart z 1985 roku. Oba utwory dotarły do ​​pierwszego miejsca listy Billboard Hot 100. Page później współtworzył utwory na album Neila Diamonda z 1986 roku „Headed for the Future”, album Lee Ritenoura z 1986 roku „Earth Run” oraz album Chaki Khan z 1986 roku „Destiny”.

  Ponownie współpracował z Taupinem przy jego albumie „Tribe” z 1987 roku i współtworzył utwór na album Atlantic Starr z 1987 roku „All in the Name of Love”. Page współtworzył również album Starship z 1987 roku „No Protection” i współpracował z Robbie Robertsonem przy jego albumie z 1987 roku o tym samym tytule. Album ten uzyskał status złotej płyty w Wielkiej Brytanii . Page napisał również utwory do albumu Earth, Wind & Fire z 1988 roku „The Best of Earth, Wind & Fire, Vol. 2”. Page był również współproducentem albumu Toma Jonesa „Move Closer” z 1988 roku oraz albumu Paula Younga „Other Voices” z 1990 roku. Album „Other Voices” uzyskał status złotej płyty w Wielkiej Brytanii . Następnie współprodukował nominowany do nagrody Grammy album Robbiego Robertsona „Storyville” z 1991 roku.  

Później był współautorem hitów zespołu Go West: „King of Wishful Thinking” i „Faithful”. Był również współautorem utworu tytułowego „Sing” do ścieżki dźwiękowej filmu o tym samym tytule. Page współpracował również z Robbiem Williamsem i Joshem Grobanem.

 W 1994 roku Page wydał swój debiutancki solowy album „In the House of Stone and Light”. Tytułowy utwór, który napisał nawiązując do wizyty w Wielkim Kanionie, ukazał się w tym samym roku. Jako singiel, „In the House of Stone and Light” osiągnął 14. miejsce na liście Billboard Hot 100.Wkrótce potem zmarli jego rodzice i kilku bliskich przyjaciół. W 2008 roku powrócił do studia, aby nagrać swój drugi album, „In the Temple of the Muse”, dla IroningBoard Records, niezależnej wytwórni założonej przez Page’a i Ponchera.

 Wśród utworów na „In the Temple of the Muse” znajdują się nagrania Page’a „Mi Morena” i „Blessed” (piosenki, którą Page określił jako „piosenkę o zobowiązaniu”).  Trzeci album Page’a, „A Temper of Peace”, ukazał się w 2012 roku, a następnie w 2015 roku „Hotel of the Two Worlds”. W 2017 roku wydał swój piąty album, The Slender Sadness (The Love Songs). W 2018 roku wydał The Amber of Memory, swój pierwszy album z muzyką instrumentalną. Pod koniec 2019 roku Page rozpoczął prowadzenie podcastu muzycznego Radio OwlsNest. Pod koniec 2023 roku zakończył go pięćdziesiątym odcinkiem. 

 Jego siódmy album studyjny, The Poetry of Collisions, został wydany cyfrowo 10 listopada 2020 roku. Page wydał swój ósmy album studyjny, Fugitive Pieces, 19 kwietnia 2021 roku. Później tego samego roku Page ogłosił swój dziewiąty album, zatytułowany The Occupation of Hope, swój drugi album instrumentalny. Został on wydany 15 listopada 2021 roku. Page wydał swój drugi tom „The Poetry of Collisions”, dziesiąty w sumie, 11 lipca 2022 roku.

  Pod koniec 2024 roku uruchomił własny sklep na Bandcampie. Na tej samej platformie Page zapowiedział swój jedenasty album, „The First and Last Freedom”.[16] Został on wydany 2 czerwca 2025 roku.  Page mieszka w Południowej Kalifornii. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In the House of Stone and Light	Martin Page	12.1994	-	14[35]	Mercury 858 940	[written by Martin Page][produced by Martin Page]
Keeper of the Flame	Martin Page	08.1995	-	83[7]	Mercury 856 862	[written by Martin Page][produced by Martin Page]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In the House of Stone and Light	Martin Page	04.1995	-	161[11]	Mercury 522 104	[produced by Martin Page]

Johnny Bristol

John William Bristol (ur. 3 lutego 1939r -zm. 21 marca 2004r)  był amerykańskim muzykiem,
znanym przede wszystkim jako autor tekstów i producent muzyczny wytwórni Motown pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych. Pochodził z Morganton w Karolinie Północnej, o którym napisał piosenkę o tym samym tytule. Jego kompozycja „Love Me for a Reason” odniosła globalny sukces, gdy została nagrana przez The Osmonds, osiągając pierwsze miejsce na brytyjskich listach przebojów w 1974 roku.  

Jego najsłynniejszym solowym nagraniem był utwór „Hang On in There Baby” z 1974 roku, który dotarł do pierwszej dziesiątki w Stanach Zjednoczonych i trzeciego miejsca w Wielkiej Brytanii. Oba single znalazły się jednocześnie w pierwszej piątce brytyjskich list przebojów. Producent Motown Bristol po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w Detroit jako członek duetu soulowego Johnny & Jackey, którego współpracownikiem był Jackey Beavers, którego Bristol poznał w Siłach Powietrznych USA. Para nagrała dwa single w 1959 roku dla Anna Records, wytwórni należącej do Gwen Gordy (siostry Berry'ego Gordy'ego) i Billy'ego Davisa, oraz cztery płyty 45-calowe dla wytwórni Tri-Phi Gwen Gordy i Harveya Fuquy, z których żaden nie odniósł sukcesu poza Środkowym Zachodem Stanów Zjednoczonych. 

W połowie lat 60-tych Motown przejął Tri-Phi, a Bristol rozpoczął współpracę z Fuquą jako autor tekstów i producent. Wśród ich sukcesów jako producentów znalazły się przeboje: „Ain't No Mountain High Enough” (1967), „Your Precious Love” (1967) i „If I Could Build My Whole World Around You” (1968) Marvina Gaye’a i Tammi Terrell; „Twenty-Five Miles” (1969) Edwina Starra; oraz „My Whole World Ended (The Moment You Left Me)” Davida Ruffina (1969).

  Bristol rozkwitł w Motown, współpracując z niektórymi z najlepiej sprzedających się zespołów wytwórni. Jego osiągnięcia producenckie i/lub kompozytorskie obejmowały „These Things Will Keep Me Loving You” (1966) zespołu Velvelettes; „I Don't Want to Do Wrong” (1971) i „Daddy Could Swear, I Declare” (1973) zespołu Gladys Knight & the Pips; i Jr. Walker & the All Stars, którzy znaleźli się na listach przebojów dzięki licznym singlom i albumom napisanym przez Bristola, w tym „What Does It Take (To Win Your Love)” (1969), „Gotta Hold On to This Feeling” (1970), „Way Back Home” (1971) i „Walk in the Night” (1971). Jednym z jego ostatnich sukcesów był pierwszy solowy album Jermaine’a Jacksona „That’s How Love Goes” (1972). Co ciekawe, Bristol był producentem i współautorem ostatnich singli zarówno Diany Ross & the Supremes, jak i Smokey Robinson & the Miracles, zanim każdy z zespołów stracił swojego imiennika, głównego wokalistę.

  Podczas gdy utwór „We've Come Too Far to End It Now” (1972) zespołu Miracles był oryginalnym utworem, „Someday We'll Be Together” (1969) zespołu Supremes był remakiem singla Johnny'ego i Jackeya z 1961 roku. Bristol jest męskim głosem w wersji „Someday We'll Be Together” zespołu Supremes, śpiewając w odpowiedzi na główny wokal Diany Ross. (Ross nagrała tę piosenkę jako swój pierwszy solowy album z wokalistkami sesyjnymi Waters Sisters). Producent i solista Bristol opuścił wytwórnię Motown w 1973 roku, aby dołączyć do CBS jako producent. Współpracował z wieloma wschodzącymi wokalistami, w tym z Randym Crawfordem, dla którego Bristol napisał „Caught in Love's Triangle”, a także produkował i komponował dla uznanych wykonawców, takich jak: Tom Jones, Marlena Shaw, Johnny Mathis, Jerry Butler i Boz Scaggs. W 1974 roku napisał i wyprodukował utwór „La La Peace Song” nagrany przez Ala Wilsona i O.C. Smitha. Wokale Bristola można usłyszeć w wersji Ala Wilsona. 

 Mając wówczas nieco ponad 30 lat, pragnął wznowić własną karierę nagraniową i kiedy CBS/Columbia nie wykazało entuzjazmu, podpisał kontrakt płytowy z MGM. W MGM Bristol nagrał dwa udane albumy „Hang On in There Baby” i „Feeling the Magic”, a także znalazł się na listach przebojów z kilkoma singlami, w tym „Hang On in There Baby” (1974, 8. miejsce na liście przebojów pop w USA, 2. miejsce na liście R&B w USA i 3. miejsce na liście w Wielkiej Brytanii), „You and I” (1974, 20. miejsce na liście R&B w USA), „Leave My World” (1975, 23. miejsce na liście R&B w USA) i „Do It to My Mind” (1976, 5. miejsce na liście R&B w USA). Nagrał również oryginalną wersję utworu „Love Me for a Reason”, który później stał się wielkim hitem The Osmonds. 

W 1975 roku był nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Nowy Artysta”, ostatecznie przegrywając z Marvinem Hamlischem. Bristol nagrał następnie dwa albumy dla wytwórni Atlantic: „Creme” (1976) i „Strangers” (1978). Jeden z utworów z okresu działalności wytwórni Atlantic, „Strangers In The Dark Corners”, zyskał popularność na europejskiej scenie muzyki soul. W tym okresie pełnił również rolę producenta, pracując głównie dla artystów podpisujących kontrakty z wytwórnią Columbia Records, w tym dla Boza Scaggsa. Bristolowi przypisuje się stworzenie blue-eyedowego brzmienia Scaggsa na albumie „Slow Dancer” (1974). Bristol był również producentem albumu Toma Jonesa z 1975 roku, „Memories Don't Leave Like People Do”, który zawierał pięć coverów piosenek Bristola, w tym utwór tytułowy. Nadal cieszył się dużym uznaniem jako producent, a wśród innych artystów, z którymi współpracował, byli m.in.: Tavares, Margie Joseph, The Jackson Sisters oraz dwa duety z Lindą Evans, „Sweet and Deep” i „Share with Me My Dream” na albumie „Free to Be Me” z 1981 roku. Na początku lat 80-tych głównym rynkiem zbytu Bristolu była Europa. Jego duet z Amii Stewart na  medley „My Guy – My Girl” osiągnął 39. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1980 roku.

  Umowa z Ariola/Hansa zaowocowała klubowymi hitami „Love No Longer Has a Hold on Me” i „Take Me Down”. Towarzyszący album nie zdołał ugruntować jego pozycji i minęło osiem lat, zanim pojawił się nowy produkt Bristola - singiel „I'm Just a Musician” dla Hansa. Współpraca z brytyjską wytwórnią Motorcity Records w 1989 roku była krótka, ale zaowocowała jednym z najpopularniejszych wydawnictw Bristola, „Man Up in the Sky”, oraz jego wersją utworu „What Does It Take to Win Your Love”, pierwotnie hitu Jr. Walkera & the All Stars. Ostatnimi wydawnictwami Bristola były singiel „Come to Me” z 1991 roku dla Whichway Records oraz album „Life & Love”, wydany na rynek japoński w 1993 roku przez Blues Interactions (P-Vine Records). Na tym ostatnim znalazł się utwór „That's the Way of the World” zespołu Earth, Wind & Fire w duecie z córką, Shanną J. Bristol. Album ukazał się w USA trzy lata później pod tytułem „Come To Me”. 

 Bristol zmarł 21 marca 2004 roku w swoim domu w Brighton Township w stanie Michigan z przyczyn naturalnych, w wieku 65 lat. Bristol został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Karoliny Północnej w 2009 roku. Bristol był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Maude Perry. Mieli dwoje dzieci. Jego drugą żoną była Iris Gordy. Mieli jedno dziecko, Karlę Gordy Bristol, która jest komisarzem miasta Beverly Hills. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hang On In There Baby/Take Care Of You For Me	Johnny Bristol	06.1974	3[11]	8[17]	MGM 14 715	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][79[5].R&B; Chart]
You And I/It Don't Hurt No More	Johnny Bristol	11.1974	-	48[7]	MGM 14 762	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][20[13].R&B; Chart]
Leave My World/All Goodbyes Aren't Gone	Johnny Bristol	04.1975	-	104[1]	MGM 14 792	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][23[10].R&B; Chart]
Love Takes Tears/Go On And Dream	Johnny Bristol	07.1975	-	-	MGM 14 814	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][72[8].R&B; Chart]
Do It To My Mind/Love To Have A Chance To Taste The Wine	Johnny Bristol	11.1976	-	43[11]	Atlantic 3360	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][5[20].R&B; Chart]
You Turned Me On To Love/I Sho Like Groovin' With Ya	Johnny Bristol	03.1977	-	106[1]	Atlantic 3391	[A&B:written by Johnny Bristol][A&B:produced by Johnny Bristol, D2TP][A:36[10].R&B; Chart][B:47[10].R&B; Chart]
Waiting On Love/She's So Amazing	Johnny Bristol	04.1978	-	-	Atlantic 3421	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][27[14].R&B; Chart]
Hang On In There Baby	Alton And Johnny	02.1980	-	-	Polydor 2050	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][73[3].R&B; Chart]
My Guy / My Girl/Now	Amii Stewart And Johnny Bristol	10.1980	39[5]	63[8]	MGM 14715	[written by William Smokey Robinson, Ronald White][produced by Barry Long, Simon May][76[3].R&B; Chart]
Love No Longer Has A Hold On Me/Until I See You Again	Johnny Bristol	02.1981	-	-	Handshake 5304	[written by Johnny Bristol, Hense Powell][produced by Johnny Bristol][75[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hang On in There Baby	Johnny Bristol	08.1974	12[7]	82[17]	MGM 4959	[produced by Johnny Bristol]
Bristol's Creme	Johnny Bristol	12.1976	-	154[11]	Atlantic 18 197	[produced by Johnny Bristol]