Ryan Leslie

Ryan Leslie - niezwykle bystry producent, autor piosenek, wykonawca, przedsiębiorca i mistrz
autopromocji (swego czasu zatrudnił nawet osobę, która filmowała niemal wszystkie jego działania, a nagrany materiał był starannie montowany i publikowany w serwisie YouTube) - zaczął tworzyć muzykę już jako nastolatek. Jeszcze zanim mógł prowadzić samochód, uzyskał maksymalny wynik 1600 punktów w egzaminie SAT, a w wieku 19 lat ukończył Uniwersytet Harvarda. W ciągu czterech lat od ukończenia studiów zdołał już mocno zaznaczyć swoją obecność w branży muzycznej. Do końca 2005 roku napisał i/lub wyprodukował utwory dla takich artystów jak 702, Beyoncé, Britney Spears, Carl Thomas oraz New Edition; przygotował również własny album, który jednak ostatecznie nie trafił do sprzedaży. 

 Prawdziwy przełom w karierze Lesliego nastąpił w 2006 roku, kiedy to stanął za sukcesem singla „Me&U” wokalistki Cassie. Utwór ten zdobył pierwsze miejsce na liście przebojów R&B i dotarł do trzeciej pozycji w zestawieniu Billboard Hot 100. Kolejny album Cassie- w całości wyprodukowany niemal wyłącznie przez Lesliego i wydany nakładem wytwórni Bad Boy, należącej do Diddy’ego -otarł się o szczyt list przebojów Billboard 200 oraz R&B/hip-hop.  

Leslie podpisał kontrakt jako artysta z wytwórnią Casablanca (podlegającą Universal Motown) i założył własną niezależną wytwórnię, NextSelection. Jego debiutancki singiel „Diamond Girl” zadebiutował na listach przebojów na początku 2008 roku - trafił do notowania Hot 100, choć osiągnął jedynie 95. miejsce. Kolejne single, „Addiction” oraz „How It Was Supposed to Be”, utorowały drogę jego debiutanckiemu albumowi (zatytułowanemu po prostu „Ryan Leslie”), który ukazał się w lutym 2009 roku. Już w listopadzie tego samego roku artysta wydał kolejny krążek, „Transition”, zainspirowany wakacyjnym, utrzymywanym w tajemnicy romansem. 

 Choć oba albumy Lesliego znalazły się w pierwszej dziesiątce zestawienia Billboard Hot R&B/Hip-Hop Albums, jego drogi z wytwórnią ostatecznie się rozeszły. Artysta zdecydował się na niezależną ścieżkę, wydając w październiku 2012 roku płytę „Les Is More” nakładem własnej wytwórni NextSelection (przy dystrybucji firmy RED, należącej do Sony). Następnie rozpoczął prace nad swoim czwartym albumem, „Black Mozart”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Diamond Girl	Ryan Leslie	01.2008	-	95[3]	NextSelection	[written by Ryan Leslie][produced by Ryan Leslie][35[20].R&B Chart]
Addiction	Ryan Leslie Featuring Cassie	05.2008	-	115	NextSelection	[written by J. Jackson, R. Leslie, S. Wonder, S. Green-Brown][produced by Ryan Leslie][35[20].R&B Chart]
How It Was Supposed to Be	Ryan Leslie	11.2008	-	-	NextSelection	[written by Ryan Leslie][produced by Ryan Leslie][71[20].R&B Chart]
Good Lovin'	Slim featuring Fabolous and Ryan Leslie	11.2008	-	-	M3	[written by Anthony Ryan Leslie,John David Jackson][produced by Ryan Leslie][39[16].R&B Chart]
You're Not My Girl	Ryan Leslie	08.2009	-	-	NextSelection	[written by Ryan Leslie][produced by Ryan Leslie][72[13].R&B Chart]
I Choose You	Ryan Leslie	01.2010	-	-	NextSelection	[written by Ryan Leslie][93[1].R&B Chart]
Start It Up	Lloyd Banks featuring Ryan Leslie, Kanye West, Swizz Beatz and Fabolous	11.2010	-	105	NextSelection	[written by Christopher Lloyd,Kanye West,John Jackson,Kasseem Dean,Ryan Leslie,Carl McCormick][produced by Cardiak][52.R&B Chart]
Fly Together	Red Café featuring Rick Ross and Ryan Leslie	01.2008	-	95[3]	Street Family	[written by Anthony Leslie,Jermaine Denny,William Leonard Roberts II][produced by Ryan Leslie][44.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ryan Leslie	Ryan Leslie	11.2008	-	35	NextSelection 602517746886	[produced by Ryan Leslie]
Transition	Ryan Leslie	11.2009	-	50	NextSelection 0013447	[produced by Ryan Leslie]
Les Is More	Ryan Leslie	10.2012	-	74	NextSelection Lifestyle Group 2643	[produced by Ryan Leslie, Cardiak]

                                       

Kompozycje Ryana Leslie na listach przebojów [with Chauncey Hawkins, Claude "Quo" Forbes, Harve "Joe Hooker" Pierre, Jack Knight, Mario Winans, Ryan Leslie , Sean Combs & Shannon "Slam" Lawrence] 10/2003 Down for Me Loon 103.US [solo] 06/2004 Hot 2nite New Edition 87.US 04/2006 Me & U Cassie 3.US/6.UK 01/2008 Diamond Girl Ryan Leslie 95.US [with Adonis Shropshire & Makeba Riddick] 09/2006 Touching My Body Danity Kane 109.US [with Casandra Ventura & Ryan Leslie] 10/2006 Long Way 2 Go Cassie 97.US/12.UK [with Brent Paschke & Ryan Leslie] 03/2008 Is It You Cassie 52.UK [with Ryan Leslie, John Jackson & Cassandra Ventura] 05/2008 Addiction Ryan Leslie 115.US [with John David Jackson, Ryan Leslie & Herbert Rooney] 11/2010 You Be Killin' Em Fabolous 63.US [with Ryan Leslie & Wes James] 07/2013 C O O L Le Youth 26.UK

Wayne Bickerton

Wayne Bickerton (urodzony jako Arthur Ronald Bickerton; 11 lipca 1941r - zm.29 listopada 2015)
był brytyjskim producentem muzycznym, autorem piosenek oraz menedżerem w branży muzycznej. Zyskał rozpoznawalność -wraz z Tonym Waddingtonem - jako twórca i producent serii przebojów, które w latach 70-tych XX wieku trafiły na brytyjskie listy przebojów w wykonaniu grupy The Rubettes. Był również ważną postacią w organizacji SESAC - jednej z trzech głównych amerykańskich organizacji zajmujących się zbiorowym zarządzaniem prawami autorskimi. 

Bickerton urodził się w Rhyl w hrabstwie Denbighshire (Walia)  i otrzymał imię po swoim ojcu. Dorastał w dzielnicy Kirkdale w Liverpoolu. Po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w 1963 roku, kiedy - po występach w zespołach Bobby Bell Rockers (z udziałem Deta Pete’a), Steve & the Syndicate, Lee Curtis and the All-Stars oraz Remo Four - został basistą i wokalistą w grupie Pete Best Four (później znanej jako Pete Best Combo). W tym samym czasie gitarzystą zespołu został jego przyjaciel z dzieciństwa, Tony Waddington.

  Bickerton i Waddington nie tylko dzielili obowiązki wokalne, ale także pisali piosenki dla zespołu, który koncertował głównie w Niemczech i Stanach Zjednoczonych, aż do momentu, gdy obaj muzycy odeszli z grupy w 1966 roku. Następnie Bickerton został producentem muzycznym w wytwórni Deram Records, gdzie odpowiadał za albumy zespołów Giles, Giles & Fripp (prekursorów King Crimson) oraz World of Oz; współpracował również z Petulą Clark i Tomem Jonesem. Później dołączył do Polydor Records, obejmując stanowisko szefa działu A&R (repertuaru i artystów) oraz produkując nagrania zespołu Mongrel. 

Równolegle kontynuował współpracę kompozytorską z Waddingtonem. Jednym z ich największych sukcesów był utwór „Nothing But A Heartache”, nagrany przez amerykańską żeńską grupę The Flirtations. W 1969 roku piosenka ta dotarła do 34. miejsca na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 oraz 31. miejsca na kanadyjskiej liście magazynu „RPM”; dziś uznawana jest za klasyk nurtu „northern soul”. Później własną wersję tego utworu nagrała również grupa Southside Johnny and the Asbury Jukes. W tym okresie on oraz Waddington wpadli również na pomysł stworzenia musicalu w stylu rock’n’rollowym. Wspólnie napisali i wyprodukowali nagranie demonstracyjne utworu „Sugar Baby Love”; początkowo planowali zgłosić go do Konkursu Piosenki Eurowizji, lecz ostatecznie zaproponowali go zespołowi Showaddywaddy, który jednak odrzucił propozycję. Następnie Bickerton i Waddington zaoferowali utwór muzykom sesyjnym, którzy nagrali wersję demonstracyjną, stawiając warunek, że stworzą oni pełnoprawny zespół. Muzycy przystali na tę propozycję i tak powstała grupa The Rubettes. W 1974 roku utwór „Sugar Baby Love” stał się wielkim przebojem, zajmując pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a także docierając do 37. miejsca w USA oraz 25. w Kanadzie. Bickerton i Waddington napisali i wyprodukowali wszystkie kolejne przeboje The Rubettes w Wielkiej Brytanii - łącznie dziewięć utworów, które w latach 1974–1977 znalazły się w pierwszej pięćdziesiątce zestawień. Za swoją twórczość otrzymali nagrodę Ivor Novello w kategorii „Autorzy piosenek roku”. 

Ponadto wprowadzili do pierwszej dziesiątki brytyjskich list przebojów utwór „Sugar Candy Kisses” w wykonaniu duetu Mac and Katie Kissoon. Założyli własną wytwórnię płytową, State Records, która w 1979 roku rozszerzyła swoją działalność, przejmując studio nagraniowe Odyssey Studios oraz budynek biurowy przy Marble Arch w centrum Londynu (obiekt ten został później sprzedany stacji radiowej Jazz FM). Bickerton awansował na wysokie stanowiska w branży muzycznej. 

Od końca lat 70. pracował w organizacji Performing Right Society (PRS) w Anglii, pełniąc z czasem funkcje przewodniczącego oraz pełniącego obowiązki dyrektora generalnego. Został również wiceprzewodniczącym Instytutu Muzyki Popularnej przy Uniwersytecie w Liverpoolu. W 1997 roku objął stanowisko przewodniczącego SESAC International (części organizacji SESAC), a także otrzymał doktorat honoris causa (LL.D.) Uniwersytetu w Liverpoolu. 

 Zmarł 28 listopada 2015 roku w wieku 74 lat w swoim domu w hrabstwie Hertfordshire w Anglii 

                                       

Kompozycje Wayne'a Bickertona na listach przebojów [with ony Waddington] 03/1969 Nothing but a Heartache The Flirtations 34.US 07/1969 South Carolina The Flirtations 111.US 11/1970 Can't Stop Loving You Tom Jones 25.US 05/1974 Sugar Baby Love The Rubettes 37.US/1.UK 06/1974 Saturday Night Bilbo Baggins 51.UK 07/1974 Tonight The Rubettes 12.UK 11/1974 Juke Box Jive The Rubettes 3.UK 01/1975 Sugar Candy Kisses Mac & Katie Kissoon 3.UK 03/1975 I Can Do It The Rubettes 7.UK 05/1975 Don't Do It Baby Mac & Katie Kissoon 9.UK 06/1975 Foe-Dee-O-Dee The Rubettes 15.UK 08/1975 Like a Butterfly Mac & Katie Kissoon 18.UK 11/1975 I'm Just Dreaming Mac & Katie Kissoon 54.UK 11/1975 Little Darling The Rubettes 30.UK 05/1976 The Two of Us Mac & Katie Kissoon 46.UK 10/1977 Boogie On Up Rokotto 40.UK

Tony Waddington

Anthony Brandon Joseph Waddington (ur. 1943)  to angielski piosenkarz, autor tekstów,
producent muzyczny i filmowy, scenarzysta oraz menedżer w branży kreatywnej. Rozpoznawalność zyskał w latach 70-tych XX wieku dzięki współpracy z Wayne’em Bickertonem - wspólnie tworzyli i produkowali przeboje dla zespołu The Rubettes, które trafiały na brytyjskie listy przebojów. Waddington został również uhonorowany nagrodą Ivor Novello w kategorii „Autor piosenek roku”. 

 Urodził się w 1943 roku w Liverpoolu, gdzie kształcił się w zakresie gry na gitarze klasycznej oraz teorii muzyki. Jego pierwszą pracą było stanowisko w kancelarii prawniczej w Liverpoolu, jednak równolegle występował w lokalnych zespołach, takich jak Lee Curtis and the All-Stars oraz Pete Best Four (później Pete Best Combo) - w tym samym czasie wokalistą tej grupy był jego przyjaciel z dzieciństwa, Wayne Bickerton. Oprócz wspólnego śpiewania, Bickerton i Waddington zajęli się pisaniem utworów dla zespołu, który koncertował głównie w Niemczech i Stanach Zjednoczonych, aż do momentu, gdy obaj muzycy odeszli z niego w 1966 roku. Następnie Waddington spędził pewien czas w Stanach Zjednoczonych, a po powrocie do Wielkiej Brytanii podjął pracę w wytwórni Decca Records jako autor piosenek i producent muzyczny. Studiował również instrumentację orkiestrową pod okiem Henry’ego Zajaczkowskiego. 

Waddington i Bickerton kontynuowali wspólne pisanie piosenek. Jednym z ich największych sukcesów był utwór „Nothing but a Heartache”, nagrany przez amerykańską grupę wokalną The Flirtations. W 1969 roku piosenka dotarła do 34. miejsca na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 i dziś uznawana jest za klasyk nurtu Northern soul. W 2005 roku, 36 lat po premierze, utwór został nagrany ponownie przez Southside Johnny’ego. W tym samym okresie Waddington wraz z Bickertonem wpadli również na pomysł stworzenia musicalu utrzymanego w stylistyce rock and rolla. Wspólnie napisali i wyprodukowali nagranie demonstracyjne utworu „Sugar Baby Love”. Początkowo planowali zgłosić go do Konkursu Piosenki Eurowizji, jednak ostatecznie zaproponowali go zespołowi Showaddywaddy, który jednak odrzucił propozycję. Następnie Bickerton i Waddington zwrócili się do muzyków sesyjnych, którzy nagrali demo, proponując im przekształcenie się w pełnoprawny zespół. Muzycy przystali na tę propozycję i przyjęli nazwę The Rubettes. 

W 1974 roku utwór „Sugar Baby Love” zdobył pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a w Stanach Zjednoczonych dotarł do 37. miejsca. Autorzy napisali i wyprodukowali wszystkie kolejne przeboje The Rubettes w Wielkiej Brytanii - łącznie dziewięć utworów, które w latach 1974–1977 znalazły się w pierwszej pięćdziesiątce zestawień. Za swoje osiągnięcia otrzymali nagrodę Ivor Novello w kategorii „Autorzy piosenek roku”. Ponadto, dzięki utworowi „Sugar Candy Kisses” w wykonaniu duetu Mac i Katie Kissoon, ponownie znaleźli się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów.Założyli własną wytwórnię płytową, State Records. W 1979 roku działalność firmy poszerzyła się o posiadanie studiów nagraniowych Odyssey Studios oraz nowego budynku biurowego przy Marble Arch w centrum Londynu; obiekt ten został później sprzedany stacji radiowej Jazz FM.

  Waddington współtworzył również piosenki dla takich artystów jak Petula Clark, Tom Jones oraz zespół Brotherhood of Man. W późniejszym okresie zajmował się także aranżacją muzyki do produkcji telewizyjnych. Jego kompozycje wykorzystano w kilku filmach, m.in. „Wesele Muriel” (1994), „Resurrection Man” (1998) oraz „Śniadanie na Plutonie” (2005).Według stanu na 2013 rok, Waddington pełni funkcję dyrektora w firmie Park Lane Media. 

                                       

Kompozycje Tony'ego Waddingtona na listach przebojów [with Wayne Bickerton] 03/1969 Nothing but a Heartache The Flirtations 34.US 07/1969 South Carolina The Flirtations 111.US 11/1970 Can't Stop Loving You Tom Jones 25.US 05/1974 Sugar Baby Love The Rubettes 37.US/1.UK 06/1974 Saturday Night Bilbo Baggins 51.UK 07/1974 Tonight The Rubettes 12.UK 11/1974 Juke Box Jive The Rubettes 3.UK 01/1975 Sugar Candy Kisses Mac & Katie Kissoon 3.UK 03/1975 I Can Do It The Rubettes 7.UK 05/1975 Don't Do It Baby Mac & Katie Kissoon 9.UK 06/1975 Foe-Dee-O-Dee The Rubettes 15.UK 08/1975 Like a Butterfly Mac & Katie Kissoon 18.UK 11/1975 I'm Just Dreaming Mac & Katie Kissoon 54.UK 11/1975 Little Darling The Rubettes 30.UK 05/1976 The Two of Us Mac & Katie Kissoon 46.UK 10/1977 Boogie On Up Rokotto 40.UK

Paul Laurence

Paul Laurence (znany również jako Paul Lawrence Jones III;  ur. 1958r)
to amerykański autor tekstów, producent i klawiszowiec. Na swoim koncie ma kilka hitów R&B, takich jak „Rock Me Tonight (For Old Times Sake)” Freddiego Jacksona, „Jam Tonight”, „Tasty Love”, „Hey Lover”, „Do Me Again”; „(You're Puttin') A Rush on Me” Stephanie Mills oraz „Do Me Baby” Meli'sy Morgan. Do jego innych osiągnięć należą hity R&B Evelyn King, takie jak „I'm in Love” i „Love Come Down”, a także „(You're A) Good Girl”, „Your Love's Got a Hold on Me”, „Settle Down”, „Sexy Girl” i „Wanna Make Love (All Night Long)” Lillo Thomasa.

 

  Laurence i Jackson uczęszczali razem do szkoły i kościoła w kościele baptystów White Rock w Harlemie, gdzie poznali się w latach 70-tych. Laurence uczył się gry na fortepianie u Valerie Simpson, członkini popularnego zespołu Ashford & Simpson. Laurence założył zespół Laurence Jones Ensemble, do którego należała również Jackson, i występowali w klubach Nowego Jorku. W latach 80-tych Laurence i Jackson pracowali dla Hush Productions, firmy menedżera Beau Higginsa. Laurence napisał utwory Melby Moore, sygnowanej przez Hush, „Love's Comin' at Ya” (piąte miejsce na liście przebojów R&B, lato 1982), „Keepin' My Lover Satisfied” i „Love Me Right”, a następnie, wraz z Ondreą Dawkins-Duverney, napisał urzekającą balladę „I'm Not Gonna Let You Go”. Jackson była jedną z wokalistek wspierających Moore. Śpiewał również na demach piosenek Laurence'a.

 

  W 1985 roku Jackson podpisał kontrakt z wytwórnią Hush i rozpoczął nagrywanie swojego debiutanckiego albumu. Laurence napisał specjalnie dla Jacksona kołyszącą balladę „Rock Me Tonight (For Old Times Sake)”, a także grał na klawiszach i programował perkusję w tym utworze. Na tym samym koncercie obecni byli również basista Timmy Allen, gitarzysta Mike „Dino” Campbell i wokalista wspierający Reggie King. Huggins pomógł Jacksonowi podpisać kontrakt płytowy z Capitol Records, tą samą wytwórnią, z którą podpisała kontrakt Melba Moore. Wyprodukował i napisał utwór Jacksona „Rock Me Tonight (For Old Times Sake)”, który uzyskał status złotej płyty, utrzymując się na pierwszym miejscu listy R&B przez sześć tygodni latem 1985 roku. Album „Rock Me Tonight” pokrył się platyną, osiągając pierwsze miejsce na liście R&B i dziesiąte miejsce na liście przebojów pop latem 1985 roku. Laurence wyprodukował cover utworu Prince’a „Do Me Baby” dla Meli’sy Morgan, innej członkini Hush i artystki nagrywającej dla Capitol. Ballada utrzymywała się na pierwszym miejscu listy R&B przez trzy tygodnie na początku 1986 roku. Laurence współtworzył z Freddiem Jacksonem utwór „Tasty Love”, który utrzymywał się na pierwszym miejscu listy R&B przez cztery tygodnie pod koniec 1986 roku. Tydzień wcześniej Jackson znalazł się na pierwszym miejscu listy R&B dzięki duetowi z Melbą Moore w utworze „A Little Bit More”. 

 

 „Tasty Love” był czwartym singlem Jacksona, który znalazł się na pierwszym miejscu listy R&B na jego platynowym albumie „Just Like the First Time”, numerze jeden na liście R&B. Kolejny singiel z albumu, „Jam Tonight”, był kolejnym utworem Laurence’a i Jacksona, a lata wcześniej był jednym z utworów, które zwróciły uwagę Melby Moore podczas jednego z klubowych występów Jacksona. Następnie zatrudniła Jacksona jako wokalistę w chórkach. „Jam Tonight” wskoczył na pierwsze miejsce listy R&B latem 1987 roku i stał się klasykiem steppersów. Pod koniec 1988 roku Laurence wyprodukował ósmy hit Jacksona, „Hey Lover”, który znalazł się na pierwszym miejscu listy R&B, napisany przez wokalistę Keitha Washingtona i Sonny’ego Moore’a. Ten spokojny numer znalazł się na złotym albumie Jacksona „Don’t Let Love Slip Away”, który zajął pierwsze miejsce na liście R&B.  

 

Inne przeboje Laurence’a i Jacksona to „Do Me Again” (Laurence/Humphrey/Jones/Dash), hit numer jeden na liście R&B z początku 1991 roku, oraz „Main Course”, hit numer dwa na liście R&B z wiosny 1991 roku, pochodzący z albumu „Do Me Again”.Dla byłej gwiazdy Broadwayu i piosenkarki Stephanie Mills, Laurence wyprodukował i współtworzył z Timmym Allenem energetyczny utwór „(You're Puttin') A Rush on Me”, który jesienią 1987 roku zapewnił piosenkarce trzeci przebój numer jeden na liście R&B. Singiel z instrumentalną wersją na okładce dotarł do 85. miejsca na liście przebojów i znalazł się na jej złotym albumie If I Were Your Woman. Laurence miał kilka hitów nagranych z brooklińskim piosenkarzem i artystą nagrywającym dla Capitol, Lillo Thomasem: „(You're A) Good Girl”, „Your Love's Got a Hold on Me”, „(Can't Take Half) All of You” (duet z Melbą Moore), „Settle Down”, „Sexy Girl” (Laurence/Timmy Allen), „I'm in Love”, który wiosną 1987 roku dotarł do drugiego miejsca na liście przebojów R&B, oraz „Wanna Make Love (All Night Long)”. 

 

Dzięki temu sukcesowi Laurence otrzymał szansę zostania artystą nagrywającym. Podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol, Laurence wydał pod koniec 1985 roku debiutancki album, chwalony przez krytyków „Haven't You Heard”. Pierwszy singel, „She's Not a Sleaze”, z udziałem Freddiego Jacksona i Lillo Thomasa, pod koniec 1985 roku osiągnął 50. miejsce na liście przebojów R&B. Inne single Laurence'a to „Strung Out”, „You Hooked Me”, „There Ain't Nothin' (Like Your Lovin')”, a kolejny solowy album - „Underexposed” z 1989 roku - zawierał trzy single: „Cut The Crap” (z udziałem Janice Dempsey), „Make My Baby Happy” i „I Ain't Wit It”. Laurence współtworzył również ścieżkę dźwiękową do horroru „Def by Temptation” z 1990 roku, w którym główną rolę zagrał Kadeem Hardison, znany z filmu „Bill Cosby Show” emitowanego przez stację NBC, „A Different World”.Utwory związane z Paulem Laurence'em to ścieżka dźwiękowa do filmu „Spike”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's Not A Sleaze/There Ain't Nothin' (Like Your Lovin')	Paul Laurence (With Lillo Thomas And Freddie Jackson)	10.1985	-	-	Capitol 5507	[written by Paul Laurence, Soony Moore & Freddie Jackson][produced by Paul Laurence][50[9].R&B Chart]
You Hooked Me/I'm Sensitive	Paul Laurence	02.1986	-	-	Capitol 5545	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][55[9].R&B Chart]
Strung Out	Paul Laurence	04.1986	-	-	Capitol 5564	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][48[10].R&B Chart]
Make My Baby Happy/Strung Out	Paul Laurence	03.1989	-	-	Capitol 5507	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][77[6].R&B Chart]
I Ain't Wit It	Paul Laurence	07.1989	-	-	Capitol 15 473	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][83[5].R&B Chart]

Linda Laurie

 Linda Maxine Laurie  była amerykańską wokalistką i autorką tekstów, najbardziej znaną z
debiutanckiego albumu „Ambrose (Part 5)”, który w 1959 roku, gdy była jeszcze w liceum, osiągnął 52. miejsce na liście Billboardu.  Uczęszczając do Abraham Lincoln High School w Brooklynie w Nowym Jorku, Laurie napisała i nagrała wiele płyt demo, w tym „Sunglasses”, który Linda nagrała ze swoją przyjaciółką Lindą Yellin jako „Knott Sisters”; utwór nie znalazł się na listach przebojów. Inną piosenką Lindy była dziwna historia o dziewczynie idącej ciemnym tunelem metra ze swoim chłopakiem Ambrose'em, który błaga ją, żeby „po prostu szła dalej”. Nagrała ten numer dla Glory Records pod koniec 1958 roku i pokazała go stacjom radiowym, którym spodobał się głęboki, gardłowy głos Ambrose'a (którego głosu użyczyła Laurie) i dziwaczne, nielogiczne zwroty, takie jak „Nie mamy kolorowego telefonu”. „Ambrose (część 5)” (pomimo tytułu, nie było części od pierwszej do czwartej) trafił na listy przebojów Billboardu w styczniu 1959 roku i osiągnął  52. miejsce w marcu. (Druga strona, „Ooh, What A Lover”, również była grana w radiu). 

Popularność piosenki wystarczyła, by młoda Linda pojawiła się w programie „To Tell the Truth” z 10 lutego 1959 roku; tylko dwóch z czterech panelistów poprawnie ją zidentyfikowało. Kontynuacja, „Forever Ambrose”, w której para opuszcza tunel metra, a Ambrose nawet śpiewa, nie trafiła na listy przebojów. W latach 1960-64 Linda nagrała wiele innych utworów dla różnych małych wytwórni: „Stay with Me” (Andie 5015); „Chico” (Keetch 6001); „Lucky” (Recona 3502); „Prince Charming” (Rust 5022); oraz „Stay-At-Home Sue” (Rust 5042), muzyczną odpowiedź na „Runaround Sue” Diona.  

W 1962 roku Linda ponownie nawiązała kontakt z Ambrose'em w „The Return of Ambrose” (Rust 5061). 

 Po przeprowadzce na Zachodnie Wybrzeże Laurie napisała wiele piosenek dla innych artystów, w tym dla Bobby'ego Vintona („I'm Comin' Home Girl”), Sonny'ego i Cher („Crystal Clear, Muddy Waters” i „I Love What You Did With The Love I Gave You”, którą napisała wspólnie z Annette Tucker), Cher solo („When You Find Out Where You're Going, Let Me Know”), Nancy Sinatry (z Frankiem Sinatrą; „Life's a Trippy Thing”) i Love Unlimited („I Did It For Love”). Jednak jej największym przebojem jako autorki tekstów był utwór „Leave Me Alone (Ruby Red Dress)”, który pod koniec 1973 roku zajął 3. miejsce na listach przebojów w wykonaniu Helen Reddy. Wersja Laurie została wydana przez MCA Records na początku tego roku. Napisała również piosenkę przewodnią do sobotniego porannego programu z lat 70-tych „Land of the Lost”, który pojawił się w filmie z 2009 roku z udziałem Willa Ferrella. Zespół Everclear nagrał ten utwór na swoim albumie „The Vegas Years”, zawierającym wyłącznie covery. 

Jej muzyka została na nowo odkryta w latach 90-tych dzięki różnym utworom hip-hopowym; utwór „I Did It for Love” został wykorzystany w takich hitach, jak „It's All About the Benjamins” Puffa Daddy'ego (później sparodiowany przez „Weird Ala” Yankovica jako „It's All About the Pentiums”), „Miss You” Mariah Carey, „The Gang” Shyne'a, „Money in the Bank” Swizz Beats i wielu innych. Laurie pełniła funkcję dyrektora wykonawczego w Theatre of Life for Children, organizacji mającej na celu „zapewnienie dostępnego, opartego na społeczności, wielokulturowego programu sztuk performatywnych, poświęconego leczeniu i rozwijaniu talentów oraz pasji u dzieci”.

 Laurie zmarła na raka w szpitalu w Santa Barbara w Kalifornii 20 listopada 2009 roku w wieku 68 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ambrose (Part Five)/Ooh, What A Lover!	Linda Laurie	01.1959	-	52[9]	Glory 290	[written by Linda Gertz,Lou Sprung, Wes McWain]

Rudolph Toombs

Rudolph Toombs (ur.1914r - zm. 28 listopada 1962)  był amerykańskim artystą i autorem tekstów
piosenek. Napisał   „Teardrops from My Eyes”, pierwszy utwór R&B Ruth Brown, który znalazł się na pierwszym miejscu na listach przebojów, oraz inne przeboje, w tym „5-10-15 Hours”. Napisał również „One Mint Julep” dla zespołu The Clovers.

  Toombs urodził się w Monroe w Luizjanie. Zaczynał jako piosenkarz w stylu wodewilowym, a później, w latach 50. i 60-tych XX wieku, stał się produktywnym autorem tekstów i kompozytorem piosenek doo-wop oraz standardów rhythm and bluesa. Część swojej pracy realizował w wytwórni Atlantic Records, pisząc i aranżując utwory dla Ahmeta Erteguna. Toombs został zamordowany przez rabusiów na korytarzu swojego apartamentowca w Harlemie w Nowym Jorku w 1962 roku. Ruth Brown uważała Toombsa za głównego sprawcę swojego sukcesu. Opisuje go jako radosnego, pełnego energii mężczyznę, tak pełnego życia, że ​​przekazał jej tę energię. Nauczył ją, jak przekształcić nastrojową bluesową balladę w skocznego bluesa. 

Kompozycje Rudolpha Toombsa na listach przebojów [solo] 11/1948 Go Long The Dixieaires 9.R&B Chart 10/1950 Teardrops from My Eyes Ruth Brown 1.R&B Chart 03/1951 I'll Wait for You Ruth Brown 3.R&B Chart 04/1952 5-10-15 Hours Ruth Brown 1.R&B Chart 07/1952 Easy, Easy Baby Varetta Dillard 8.R&B Chart 09/1952 Daddy Daddy Ruth Brown 3.R&B Chart 12/1952 Greyhound Buddy Morrow 19.R&B Chart .1953 Crawlin' The Clovers 3.R&B Chart .1953 One Scotch, One Bourbon, One Beer Amos Milburn 2.R&B Chart .1955 Nip Sip The Clovers 10.R&B Chart 08/1955 Gum Drop The Crew-Cuts 10.US .1956 Home at Last Little Willie John 6.R&B Chart 01/1956 That's Your Mistake The Charms 48.US 01/1960 One Mint Julep Chet Atkins 82.US 03/1961 One Mint Julep Ray Charles 8.US 02/1965 Teardrops from My Eyes Ray Charles 112.US [with Ahmet Ertegun, Harold Abramson] 07/1951 I Know Ruth Brown 7.R&B Chart [with Henry Glover & Ward] 12/1955 Twenty-Four Hours a Day Georgia Gibbs 74.US [with Julius Dixon] 07/1957 It Hurts to Be in Love Annie Laurie 61.US 08/1964 It Hurts to Be in Love Betty Everett 109.US [with Henry Glover] 04/1959 Return of Stagolee Titus Turner 29.R&B Chart 07/1959 Let Nobody Love You Little Willie John 108.US [with Ricky Lyons ] 10/1960 Shim Sham Shuffle Ricky Lyons 104.US [with Alan Moore, Elson Teat] 05/1961 Lonesome Wistle Blues Freddy King 88.US [with Curtis Williams] 09/1961 What You Bet The Cadillacs 30.R&B Chart [with Calvin Broadus, David Anthony Love, Ricky Walters] 09/1998 Unify Kid Capri 113.US

George Goldner

 

George Goldner (ur. 9 lutego 1918r -zm. 15 kwietnia 1970r) był amerykańskim producentem
i promotorem płyt, który odegrał ważną rolę w ugruntowaniu popularności rock and rolla w latach 50-tych XX wieku, nagrywając i promując wiele zespołów i płyt, które przemawiały do ​​młodych ludzi bez względu na rasę. Wśród artystów, których odkrył, byli Crows, Frankie Lymon and the Teenagers oraz Little Anthony and the Imperials. Założył (lub pomógł założyć) wiele wytwórni płytowych, w tym Tico, Rama, Gee, Roulette, End, Gone i Red Bird. Mówiono o nim, że „odkrył więcej talentów, zarówno przed mikrofonem, jak i za kulisami, niż większość producentów jest w stanie nagrać przez całe życie. Co więcej, w ciągu kolejnych dekad znaczna część muzyki nagranej i wydanej przez Goldnera zachowała zadziwiający urok dla pokoleń słuchaczy”.[

  Goldner urodził się w żydowskiej rodzinie w 1918 roku. Jego matka, Rose, pochodziła z Polski, a ojciec, Adolph, pochodził z Austrii. On i jego dwie siostry dorastali w dzielnicy Turtle Bay we wschodniej części Nowego Jorku i uczęszczał do liceum Stuyvesant. Jeszcze w szkole pracował w weekendy jako kelner w hotelu Shelton, gdzie jego ojciec również pracował, zajmując się nabywaniem umeblowanych kamienic. Później Goldner pracował w branży odzieżowej, a następnie otworzył sieć sal tanecznych w Nowym Jorku i New Jersey.

  Kluby taneczne Goldnera rozkwitły pod koniec lat 40-tych XX wieku, w okresie mody na muzykę latynoską, którą Goldner uwielbiał. W 1948 roku założył swoją pierwszą wytwórnię płytową, Tico Records, której nazwa pochodzi od piosenki „Tico-Tico”. Firma nagrywała i dystrybuowała muzykę takich artystów jak Tito Puente, Joe Loco i Machito, stając się najważniejszą wytwórnią muzyki latynoskiej i przyczyniając się do integracji muzyki z głównym nurtem popu, zwłaszcza poprzez muzykę mambo. Widząc, że jego kluby odwiedza coraz więcej afroamerykańskich bywalców, Goldner postanowił w 1953 roku założyć nową wytwórnię Rama, która nagrywała jazz, zespoły wokalne i muzykę R&B. Jednym z jego pierwszych albumów wydanych dla tej wytwórni był „Gee” zespołu The Crows. Płyta wkrótce znalazła się na szczycie listy przebojów R&B, ale - ku zaskoczeniu Goldnera i innych - została również kupiona przez białych nastolatków, którzy coraz częściej słuchali dotychczas „czarnych” stacji radiowych, i osiągnęła 14. miejsce na liście przebojów pop.

 Ten sukces, jako „pierwszego singla R&B, którego znaczną część sprzedaży i sukcesów na listach przebojów zapewniły zakupy białych nastolatków”, sprawił, że niektórzy określają go mianem „pierwszej płyty rock and rollowej”. Ponieważ stacje radiowe odtwarzały tylko kilka płyt każdej wytwórni, Goldner założył również Gee Records i od razu odniósł sukces z zespołem Cleftones. Zatrudnił również Richarda Barretta, wokalistę innej grupy doo-wop, Valentines, jako swojego asystenta produkcji. Pracowali głównie w studiu nagraniowym Bell na Manhattanie. Chociaż Goldner nie umiał czytać nut, miał słuch do rock and rolla i pełnił funkcję producenta większości nagrań dla swoich wytwórni. Jerry Leiber powiedział, że miał gust czternastolatki i że jeśli chodzi o sprzedaż i promocję, Goldner był mistrzem. Promując swoje płyty, czasami dawał napiwki lub płacił DJ-om w stacjach radiowych, aby promować płyty swoich wytwórni. Ta praktyka, znana jako payola, była szeroko rozpowszechniona. Według jednego ze źródeł: „W studiu Goldner i jego prawa ręka, Richard Barrett… mieli wielopłaszczyznowe zadania: znaleźć odpowiednią tonację i „groove” do utworu; współpracować z muzykami w celu stworzenia „głównej” aranżacji; zachęcać i kontrolować młodych, często niedoświadczonych wokalistów podczas ich pierwszych wizyt w studiu nagraniowym; nadzorować równowagę wokalną, ustawiając wokalistów w odpowiedniej odległości od mikrofonu; bacznie obserwować czas (sesje tradycyjnie trwały trzy godziny, po których zaczynała się dogrywka); i, co najważniejsze, rozpoznawać magiczne „najlepsze ujęcie”, które ostatecznie trafiało do nastolatków kupujących płyty”. 

Goldner podpisał kontrakt i nagrał Frankie Lymon and the Teenagers, którego piosenka „Why Do Fools Fall in Love” również stała się hitem na początku 1956 roku, tym razem odnosząc międzynarodowy sukces.Do tego czasu Goldner - który był nałogowym hazardzistą i często musiał spłacać swoje długi - sprzedał połowę swoich udziałów w wytwórniach Tico, Rama i Gee Joe Kolsky’emu, współpracownikowi właściciela klubu i dystrybutora szaf grających Morrisa Levy’ego, który podobno miał powiązania z mafią. Goldner założył również wytwórnię Luniverse z Billem Buchananem i Dickiem Goodmanem, aby wydawać nowatorskie płyty.  

W 1956 roku jej debiutancki album, „The Flying Saucer”, zapoczątkował ideę płyt typu „break-in” lub „mashup”, zawierających fragmenty popularnych piosenek przeplatane mówionym komentarzem „aktualnościowym”, i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. W styczniu 1957 roku Goldner, Kolsky i Levy założyli Roulette Records, ale wkrótce potem Goldner sprzedał Levy'emu swoje udziały w firmie, a także pozostałe udziały w Tico, Rama i Gee. W ich miejsce założył dwie kolejne wytwórnie, End i Gone, obie dystrybuowane przez organizację Roulette Morrisa Levy'ego. 

Obie wytwórnie dostarczyły hitów zespołom doo-wop. Wytwórnia End odniosła sukces dzięki utworom „He's Gone” i „Maybe” zespołu Chantels; „Tears on My Pillow” Little Anthony and the Imperials; a w 1959 roku „I Only Have Eyes For You” zespołu Flamingos. Pierwszy utwór wydany przez Gone, „Don't Ask Me To Be Lonely” zespołu Dubs, również okazał się hitem, a wytwórnia miała kolejne przeboje z Ralem Donnerem. Goldner nagrał również dla Gone utwory Isley Brothers, Four Seasons i Johnny'ego Riversa. 

  W 1958 roku Goldner zatrudnił młodego Artiego Rippa (który później założył własne wytwórnie płytowe i jako pierwszy podpisał kontrakt z Billym Joelem i był jego producentem solowym) jako swojego „gofera”. Goldner nauczył Rippa zasad tworzenia i dystrybucji muzyki, w tym struktury kontraktu płytowego, obsługi studia i emisji płyty w radiu.Na początku lat 60-tych Goldner sprzedał swoje wytwórnie End and Gone Levy'emu i przez pewien czas pracował jako producent muzyczny w Roulette.

  W 1960 roku Goldner założył w Nowym Jorku wytwórnię Goldisc Records. Wytwórnia miała wielu znanych artystów, w tym Ivory Joe Huntera, Little Richarda i grupę wokalną The Temptations. Po pewnych sukcesach na początku lat 60-tych, wytwórnia w 1964 roku napotkała trudności finansowe i w kolejnych latach popadła w stan uśpienia. Jej aktywa zostały przejęte przez Timeless Entertainment w 1978 roku. Pod nowym kierownictwem Goldisc wznowił setki płyt winylowych z lat 50. i 60-tych XX wieku. 

 Ostatnia odnosząca sukcesy wytwórnia Goldnera, Red Bird Records (która miała spółkę zależną Blue Cat Records), została w rzeczywistości założona przez Jerry'ego Leibera i Mike'a Stollera. Goldner został wspólnikiem w firmie, promując wydawnictwa Red Bird, podczas gdy Leiber i Stoller zajmowali się produkcją. Firma odniosła sukces, produkując przeboje dla Dixie Cups, Shangri-Las i Ad-Libs. Jednak wytwórnia przetrwała zaledwie dwa lata, ponieważ Leiber i Stoller chcieli wycofać się z branży płytowej, albo z powodu różnic twórczych, albo gdy długi hazardowe Goldnera ponownie doprowadziły do ​​zaangażowania Morrisa Levy'ego. Po nieudanej próbie połączenia wytwórni z Atlantic Records, Leiber i Stoller sprzedali swoje udziały w Red Bird Records Goldnerowi w 1966 roku za 1 dolara. W tym czasie niekontrolowany nałóg hazardowy Goldnera sprawił, że wytwórnia znalazła się pod kontrolą mafii.

  Ostatnim przedsięwzięciem Goldnera było założenie krótko istniejącej wytwórni Firebird na początku 1970 roku.

 Śmierć Goldner zmarł na zawał serca 15 kwietnia 1970 roku w wieku 52 lat. 

Kompozycje George Goldnera na listach przebojów [with Frankie Lymon, Herman Santiago] 02/1956 Why Do Fools Fall in Love Frankie Lymon & the Teenagers 6.US/1.UK 02/1956 Why Do Fools Fall in Love The Diamonds 12.US 03/1956 Why Do Fools Fall in Love? Gale Storm 9.US 03/1956 Why Do Fools Fall in Love? Gloria Mann 59.US 08/1956 Why Do Fools Fall in Love Alma Cogan 25.UK 09/1967 Why Do Fools Fall in Love The Happenings 41.US 05/1972 Why Do Fools Fall in Love Ponderosa Twins 102.US 02/1973 Why Do Fools Fall in Love Summer Wine 103.US 10/1980 Why Do Fools Fall in Love Joni Mitchell 102.US 10/1981 Why Do Fools Fall in Love? Diana Ross 7.US/4.UK [with Morris Levy, Richard Barrett] 04/1956 I Want You to Be My Girl Frankie Lymon & the Teenagers 13.US 10/1956 The ABC's of Love Frankie Lymon & the Teenagers 77.US [with Herb Cox] 04/1956 Little Girl of Mine The Cleftones 57.US [solo] 03/1957 I'm Not a Juvenile Delinquent Frankie Lymon & the Teenagers 12.UK 03/1958 Every Night (I Pray) The Chantels 39.US 09/1969 Luna Trip Dickie Goodman 95.US [with Richard Barrett, Arlene Smith] 01/1958 Maybe The Chantels 15.US 12/1964 Maybe The Shangri-Las 94.US 04/1970 Maybe Janis Joplin 110.US 06/1970 Maybe The Three Degrees 29.US [with Arlene Smith] 03/1958 The Plea The Jesters 74.US [with Sonny Norton] 06/1958 I Love You So The Chantels 42.US [with Richard Barrett] 01/1965 I Want You to Be My Boy The Exciters 98.US [with Dickie Goodman] 05/1966 Batman & His Grandmother Dickie Goodman 70.US 06/1969 On Campus Dickie Goodman 45.US

Bob Hilliard

 Bob Hilliard (ur. jako Hilliard Goldsmith; ur. 28 stycznia 1918r -zm. 1 lutego 1971r) był
amerykańskim tekściarzem. Napisał słowa do piosenek: "Alice in Wonderland", "In the Wee Small Hours of the Morning", „Any Day Now”, „Dear Hearts and Gentle People”, "Our Day Will Come", „My Little Corner of the World”, „Tower of Strength” i "Seven Little Girls (Sitting in the Back Seat)". 

 Po ukończeniu szkoły średniej Hilliard rozpoczął pracę jako tekściarz w Tin Pan Alley. W wieku 28 lat odniósł swój pierwszy sukces sztuką „The Coffee Song”. W czasie swojej kariery na Broadwayu Hilliard skomponował udane ścieżki dźwiękowe do spektakli „Angel in the Wings” (1947) i „Hazel Flagg” (1953). Pracował również jako autor tekstów do muzyki filmowej do filmu „Alicja w Krainie Czarów” (1951). W tym czasie skomponował słowa do piosenki przewodniej, a także do „I'm Late” i niewykorzystanej piosenki Kota z Cheshire „I'm Odd”. W komedii „Living It Up” z 1954 roku znalazły się jego utwory „Money Burns a Hole in My Pocket” i „That's What I Like”. 

 Hilliard odniósł później sukces jako współkompozytor klasycznego utworu lat 60-tych „Our Day Will Come”. Utwór ten był hitem numer 1 na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA w 1963 roku, wyprodukowanym przez Ruby & the Romantics. W 1968 roku współtworzył również z Robertem Merseyem utwór „You Make Me Think About You”, którego instrumentalna wersja znalazła się w ostatnim filmie Doris Day, „With Six You Get Eggroll”, ale Doris Day nie zaśpiewała wersji wokalnej. Tę wersję śpiewał Johnny Mathis.Singiel Mathisa (zaaranżowany i dyrygowany przez Mersey'a) został wydany przez Columbia Records. Singiel osiągnął 35. miejsce na liście przebojów Easy Listening Chart magazynu Billboard.

  Hilliard przez dekady współpracował jako autor tekstów i kompozytor z wieloma innymi kompozytorami i autorami tekstów, w tym z Burtem Bacharachem, Carlem Sigmanem, Jule Styne, Mortem Garsonem, Sammym Myselsem, Dickiem Sanfordem (z domu Richard Young Sandford; 1896–1981), Miltonem DeLuggiem, Philipem Springerem, Lee Pockrissem i Sammym Fainem.

  Hilliard poślubił aktorkę Jacqueline Dalya w 1949 roku.Zmarł na zawał serca w swoim domu w Hollywood 1 lutego 1971 roku w wieku 53 lat.

 Nagrody i wyróżnienia Hilliard został pośmiertnie wpisany do Galerii Sław Autorów Piosenek w 1983 roku.

Kompozycje Boba Hilliarda na listach przebojów [with Walter Bishop] 11/1945 Surprise Party Johnny Mercer 16.US [with Dick Sanford & Sammy Mysels] 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Ray McKinley and His Orchestra 10.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Swing and Sway with Sammy Kaye 8.US 05/1947 Red Silk Stockings and Green Perfume Tony Pastor and His Orchestra 8.US [with Carl Sigman] 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Louis Prima 8.US 10/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Jack Smith 9.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Ray McKinley and His Orchestra 8.US 11/1947 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Danny Kaye and the Andrews Sisters 3.US 01/1948 Civilization (Bongo, Bongo, Bongo) Woody Herman and His Orchestra 15.US 02/1949 Careless Hands Swing and Sway with Sammy Kaye 3.US 03/1949 Careless Hands Mel Tormé 1.US 05/1949 Careless Hands Bing Crosby 12.US 05/1949 Careless Hands Bob and Jeanne 21.US 11/1967 Careless Hands Des O'Connor 6.UK [with Steve Nelson ] 05/1948 Bouquet of Roses Eddy Arnold 13.US 03/1949 Bouquet of Roses Dick Haymes 22.US [with Sammy Mysels] 11/1948 A Strawberry Moon (In a Blueberry Sky) Blue Barron and His Orchestra 20.US [with Sammy Fain] 11/1949 Dear Hearts and Gentle People Dinah Shore 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Bing Crosby 2.US 12/1949 Dear Hearts and Gentle People Gordon MacRae 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Ralph Flanagan and His Orchestra 24.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Benny Strong and His Orchestra 19.US 01/1950 Dear Hearts and Gentle People Dennis Day 14.US 11/1962 Dear Hearts and Gentle People The Springfields 95.US [with David Mann] 03/1950 Dearie Ethel Merman 12.US 03/1950 Dearie Jo Stafford and Gordon MacRae 10.US 03/1950 Dearie Lisa Kirk & Fran Warren 22.US 03/1950 Dearie Guy Lombardo and His Royal Canadians 5.US 02/1953 Downhearted Eddie Fisher 5.US/3.UK 02/1954 Somebody Bad Stole De Wedding Bell Eartha Kitt 16.US 03/1954 Somebody Bad Stole De Wedding (Who's Got De Ding Dong) Georgia Gibbs 18.US 07/1955 I'm in Favour of Friendship The Five Smith Brothers 20.UK 07/1958 The Only Man on the Island Tommy Steele 16.UK 08/1958 The Only Man on the Island Vic Damone 24.UK [with Milton DeLugg] 06/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Doris Day 7.US 07/1951 Shanghai Bob Crosby and His Orchestra 22.US 08/1951 (Why Did I Tell You I Was Going to) Shanghai Billy Williams 20.US 01/1952 Be My Life's Companion The Mills Brothers 7.US 02/1952 Be My Life's Companion Rosemary Clooney 18.US 03/1957 Poor Man's Roses (Ora Rich Man's Gold) Patti Page 14.US 10/1957 Call Rosie on the Phone Guy Mitchell 17.UU [with Jule Styne] 03/1953 How Do You Speak to an Angel? Eddie Fisher 14.US 07/1954 Money Burns a Hole in My Pocket Dean Martin 23.US/15.UK 10/1954 That's What I Like Don, Dick & Jimmy 14.US 01/1963 How Do You Talk to an Angel Etta James 109.US [solo] 02/1956 I've Changed My Mind a Thousand Times Kay Starr 73.US 08/1956 From the Candy Store on the Corner to the Chapel on the Hill Tony Bennett 11.US 09/1956 In the Middle of the House Rusty Draper 20.US 09/1956 In the Middle of the House Vaughn Monroe 11.US 11/1956 In the Middle of the House Alma Cogan 20.UK 11/1956 In the Middle of the House Jimmy Parkinson 20.UK 12/1956 In the Middle of the House The Johnston Brothers 27.UK [with Cy Coleman] 11/1956 The Autumn Waltz Tony Bennett 18.US [with Phil Springer] 07/1956 President on the Dollar Mitch Miller 88.US 12/1956 Moonlight Gambler Frankie Laine 3.US/13.UK 12/1956 Dancing Chandelier Sylvia Syms 68.US [with Mort Garson] 11/1957 Gotta Have Something in the Bank Frank Frankie Vaughan & the Kaye Sisters 8.UK 05/1958 Jacqueline Bobby Helms 63.US/20.UK 02/1963 Our Day Will Come Ruby & The Romantics 1.US/38.UK 05/1963 My Summer Love Ruby & The Romantics 16.US 10/1963 Young Wings Can Fly (Higher Than You Know) Ruby & The Romantics 47.US 07/1964 Baby Come Home Ruby & The Romantics 75.US 08/1964 Ringo for President The Young World Singers 132.US 10/1975 Our Day Will Come Frankie Valli 11.US/51.UK 12/2011 Our Day Will Come Amy Winehouse 29.UK [with Robert Allen] 05/1959 Love Me in the Daytime Doris Day 100.US [with Lee Pockriss] 09/1959 Seven Little Girls (Sittin' in the Back Seat) Paul Evans 9.US/25.UK 11/1959 Seven Little Girls Sitting in the Back Seat The Avons 3.UK 07/1960 In My Little Corner of the World Anita Bryant 10.US/48.UK 08/1960 A Kookie Little Paradise The Tree Swingers 73.US 08/1960 A Kookie Little Paradise Jo Ann Campbell 61.US 09/1960 Kookie Little Paradise Frankie Vaughan 31.UK 06/1974 In My Little Corner of the World Marie Osmond 102.US/55.UK 11/1990 Seven Little Girls Sitting on the Back Seat Bombalurina 18.UK [with Backrack] 12/1960 Take Me To Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Buddy Clinton 115.US [with Burt Bacharach] 12/1960 Take Me to Your Ladder (I'll See Your Leader Later) Clint Ballard Jr. 115.US 06/1961 Please Stay The Drifters 14.US 10/1961 Tower of Strength Gene McDaniels 5.US 11/1961 Tower of Strength Frankie Vaughan 1.UK 11/1961 You're Following Me Perry Como 92.US 12/1961 You Don't Have to Be a Tower of Strength Gloria Lynne 100.US 04/1962 Any Day Now (My Wild Beautiful Bird) Chuck Jackson 23.US 09/1962 Don't You Believe It Andy Williams 39.US 10/1962 Keep Away from Other Girls Helen Shapiro 40.UK 04/1966 Please Stay The Cryan' Shames 26.UK 05/1968 Please Stay The Dave Clark Five 115.US 04/1969 Any Day Now Percy Sledge 86.US 05/1982 Any Day Now Ronnie Milsap 14.US 07/2001 Please Stay Mekon 91.UK [with Dick Miles] 11/1961 The Coffee Song Frank Sinatra 39.UK [with Paul Hampton] 04/1964 Angry at the Big Oak Tree Frank Ifield 25.UK [with Nico Carstens & Anton DeWaal] 10/1982 Zambesi The Piranhas 17.UK

Tommy Leonetti

 Tommy Leonetti (ur. jako Nicola Tomaso Lionetti; ur. 10 września 1929r - zm. 15 września 1979r)
był amerykańskim piosenkarzem popowym, autorem tekstów i aktorem lat 50., 60. i 70-tych. W Australii jego najsłynniejszą piosenką była „My City of Sydney” (napisana przez Leonettiego i Bobby'ego Troupa), która była wykorzystywana przez australijską stację telewizyjną ATN7 w Sydney do jej identyfikacji aż do lat 80-tych XX wieku oraz w ostatnim dniu nadawania telewizji analogowej w Australii, 3 grudnia 2013 roku. W Ameryce odniósł większy sukces jako autor tekstów piosenek do filmów i sztuk na Broadwayu. 

 Tommy Leonetti urodził się jako Nicola Tomaso Lionetti w hrabstwie Bergen w stanie New Jersey w 1929 roku. Jego rodzice byli imigrantami z Toritto. W 1958 roku ożenił się z Patricią Quinn (późniejszą „Alice” w filmie „Alice's Restaurant” z 1968 roku), z którą rozwiódł się w 1964 roku (nie miał dzieci). 27 listopada 1965 roku w Beverly Hills w Kalifornii poślubił amerykańską aktorkę Cindy Robbins. Aktor Leonetti grał drugoplanowe role w amerykańskich serialach telewizyjnych: „Gomer Pyle, U.S.M.C.” (1964–1965 jako kapral Nick Cuccinelli), „I Spy” (1966), „Hawaii Five-O” (1977), „The Waltons” (1978) i „The Eddie Capra Mysteries” (1978). Zagrał również w filmie science fiction „The Human Duplicators” (1965), opowiadającym o inwazji obcych. 

 „Free”, singiel Leonettiego z 1956 roku, został uznany za jeden z największych przebojów w USA, osiągając 23. miejsce na liście przebojów magazynu Billboard. Miał również mniejszy przebój w swojej wersji „I Cried”, która w 1954 roku osiągnęła 30. miejsce. Leonetti wystąpił w programach Your Hit Parade (1957–1958), The Steve Allen Show (1958–1959) i The Tonight Show Starring Johnny Carson (1971–1973). On również osiągnął sukces w USA z jedyną notowaną na listach przebojów wersją pieśni religijnej „Kum Ba Yah” na początku 1969 roku, która osiągnęła 54. miejsce na liście Billboard Hot 100, a jednocześnie znalazła się na szczycie listy Adult Contemporary na 4. miejscu (Billboard Hot 100 1 stycznia 1969 r. i Adult Contemporary Chart 18 grudnia 1968 r.  Tommy również trafił na listy Adult Contemporary 16 grudnia 1967 r. ze swoim singlem z Columbii „You Knew About Her All the Time” i ponownie 27 lipca 1968 r. z „All the Brave Young Faces of the Night”. 4 stycznia 1964 r. nagranie Tommy'ego „Soul Dance” (RCA) trafiło na listę Bubbling Under the Hot 100 na 105. miejsce, gdzie utrzymywało się przez 5 tygodni.  

Podczas pobytu w Australii Leonetti prowadził własny talk-show w latach 1968–1970 dla stacji ATN-7 i stał się inspiracją dla postaci parodiującej Normana Gunstona (według twórcy, Garry'ego McDonalda). Jego ostatnim utworem na amerykańskiej liście przebojów był „When I Needed You Most Of All”, który w 1974 roku osiągnął 120. miejsce na świecie w ciągu 6 tygodni. W 1968 roku w Melbourne  osiągnął 4. miejsce na liście przebojów dzięki utworowi „Let’s Take a Walk” (w wywiadzie jego pasierbica Kimberly Beck twierdziła, że ​​napisała „Let’s Take a Walk” w wieku 9 lat i nagrała go z ojczymem Tommym w wieku 11 lat, mieszkając w Sydney w Australii. Wykonanie utworu „My City of Sydney” w wykonaniu Leonettiego (napisanego przez Leonettiego i Bobby'ego Troupa, było wykorzystywane przez stację ATN7 do wieczornego pożegnania). 

 Punkowcy z Sydney, XL Capris  (z wokalistką Johanną Pigott), zaprezentowali swoją wersję w 1979 roku. Ta reklama zawiera niebieskawe fragmenty z telewizyjnego zakończenia Leonettiego. Inne wersje zostały wykonane przez jodłowaczkę Mary Schneider, punkrockowców z lat 90-tych, Frenzala Rhomba, oraz Jamesa Valentine'a w jego audycji radiowej w lutym 2008 roku. Po „My City of Sydney” zazwyczaj wyświetlano kreskówkę przedstawiającą kangura układającego swoje młode do snu na łóżku zrobionym z napisów „ATN Channel 7”: 191 i była ona używana aż do 1984 roku, kiedy to została zastąpiona kreskówką animatorki Debbie Glasser o Sydney. W australijskiej kulturze popularnej Według Garry'ego McDonalda, postać Normana Gunstona i jego program telewizyjny zostały pierwotnie wymyślone jako parodia nocnego programu telewizyjnego Leonettiego w Sydney.  

Amerykańskie Stowarzyszenie Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP) wymienia 49 utworów przypisywanych „Tommy'emu Leonettiemu”. Muzyka do filmów obejmowała: „Squeeze a Flower” (1970), „Masacre at Central High” (1976, z udziałem pasierbicy Beck) i „She Came to the Valley” (1979). Był także współautorem (z Jill Williams) i zaśpiewał „Cross Roads” do „Masacre at Central High”. Muzyka telewizyjna obejmowała: odcinki specjalne programu ABC Weekend Special: 1.2 „The Ransom of Red Chief”, 1.9 „Soup and Me”, 2.5 „Little Lulu” i 2.6 „Soup for President”. 

Śmierć Leonetti zmarł w 1979 roku w Houston w Teksasie po długiej walce z rakiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heartless/ Sometime	Tommy Leonetti	12.1955	-	99[1]	Capitol 3274	[written by Ernesto Lecuona]
Free/It's Wild	Tommy Leonetti	06.1956	-	23[10]	Capitol 3442	[written by Larry Connolly, Johnny Marks ]
Soul Dance/Somebody Loves You	Tommy Leonetti	01.1964	-	101[8]	RCA Victor 8251	[written by Gene Lynd][produced by Chet Atkins]
Kum Ba Yah/Cheatin' On Me	Tommy Leonetti	01.1969	-	54[9]	Decca 32421	[produced by O. Zucker, T. Leonetti, Bill Justiss]

Al Hoffman

 Al Hoffman (ur. 25 września 1902r - zm. 21 lipca 1960r) był amerykańskim
kompozytorem piosenek urodzonym w Rosji. Był autorem przebojów, aktywnym w latach 30., 40. i 50-tych XX wieku, zazwyczaj współtworząc utwory z innymi i odpowiadając za przeboje numer jeden w każdej dekadzie, z których wiele jest śpiewanych i nagrywanych do dziś. Pośmiertnie w 1984 roku został wpisany do Galerii Sław Autorów Piosenek. 

Popularność piosenki Hoffmana „Mairzy Doats”, napisanej wspólnie z Jerrym Livingstonem i Miltonem Drakiem, była tak duża, że ​​gazety i czasopisma pisały o tym szaleństwie. Magazyn „Time” zatytułował jeden z artykułów „Nasz Mairzy Dotage”. „New York Times” napisał po prostu nagłówek „Ta piosenka”. Piosenki Hoffmana nagrywali tacy wokaliści jak Frank Sinatra („Close To You”, „I'm Gonna Live Until I Die”), Billy Eckstine („I Apologize”), Perry Como („Papa Loves Mambo”, „Hot Diggity”), Ella Fitzgerald i Louis Armstrong („Who Walks In When I Walk Out”), Nat „King” Cole, Tony Bennett, Merry Macs, Sophie Tucker, Eartha Kitt, Patsy Cline, Patti Page („Allegheny Moon”) i Bette Midler. W październiku 2007 roku utwór Hoffmana „I'm Gonna Live Til I Die” był głównym singlem z albumu Queen Latifah „Trav'lin' Light”. Chociaż Hoffman najwyraźniej miał niewiele wspólnego z Chicago, napisał piosenkę bojową Chicago Bears „Bear Down, Chicago Bears” w 1941 roku pod pseudonimem Jerry Downs.

  Hoffman urodził się w Mińsku w Imperium Rosyjskim (obecnie Białoruś) w rodzinie żydowskiej. Jego rodzice przeprowadzili się do Seattle w stanie Waszyngton w Stanach Zjednoczonych, gdy miał sześć lat. Po ukończeniu szkoły średniej w Seattle założył własny zespół, grając na perkusji, a w 1928 roku przeniósł się do Nowego Jorku, aby rozpocząć karierę muzyczną. Chociaż nadal grał na perkusji w zespołach klubowych i sprzedawał bajgle chodząc od domu do domu na Broadwayu, zaczął pisać piosenki, współpracując z innymi autorami tekstów, takimi jak Leon Carr, Leo Corday, Mann Curtis, Mack David, Milton Drake, Al Goodhart, Walter Kent, Sammy Lerner, Jerry Livingston, Al Sherman, Dick Manning, Bob Merrill, Ed Nelson i Maurice Sigler.

  W 1934 roku Hoffman przeniósł się do Londynu, aby pracować przy produkcjach teatralnych i filmach, współtworząc przeboje „She Shall Have Music” i „Everything Stops for Tea”.Powrócił do Stanów Zjednoczonych trzy lata później. W 1984 roku został przyjęty do Galerii Sław Autorów Piosenek (Songwriters Hall of Fame). Ma ponad 1500 piosenek zarejestrowanych w A.S.C.A.P.  

Hoffman zmarł w Nowym Jorku na raka prostaty i został pochowany w New Jersey.

                                        Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Ala Hoffmana na listach przebojów [with Charles O'Flynn,Will Osborne] .1930 On a Blue and Moonless Night Wayne King and His Orchestra 17.US [with John Klenner] .1931 Heartaches Guy Lombardo and His Royal Canadians 12.US [with Al Goodhart & Ed Nelson] .1931 I Apologize Nat Shilkret & the Victor Orchestra 12.US .1931 I Apologize Bing Crosby 3.US [with Milton Ager, Al Goodhart & Ed Nelson] .1932 Auf Weiderseh'n, My Dear Morton Downey 17.US .1932 Auf Wiedersehen, My Dear Abe Lyman and His Californians 17.US .1932 Auf Wiedersehen, My Dear Jack Denny & His Orchestra 3.US [with Arthur Freed, Al Goodhart] .1932 Fit as a Fiddle Fred Waring's Pennsylvanians 17.US .1933 Fit as a Fiddle The Three Keys 16.US .1934 Who Walks in When I Walk Out? Ray Noble and His Orchestra 15.US [with Al Goodhart,Herb Magidson] .1933 Black-Eyed Susan Brown Mark Fisher & His Orchestra 16.US [with Maurice Sigler, Al Goodhart] .1934 I Saw Stars Paul Whiteman & His Orchestra 4.US .1934 I Saw Stars Freddy Martin and His Orchestra 1.US .1934 Why Don't You Practice What You Preach? Jan Garber and His Orchestra 11.US .1936 I'm in a Dancing Mood Ambrose & His Orchestra 16.US .1936 She Shall Have Music Louis Levy & His Orchestra 14.US .1936 She Shall have Music Lud Gluskin & His Orchestra 3.US .1936 There's Always a Happy Ending Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 13.US .1936 Where There's You, There's Me Fletcher Henderson & His Orchestra 20.US 12/1936 I'm in a Dancing Mood Russ Morgan 5.US .1937 I'm in a Dancing Mood Tommy Dorsey and His Orchestra 5.US [with Al Goodman & Manny Kurtz] .1939 I Ups to Her and She Ups to Me (And the Next Thing I Knows I'm in Love) Guy Lombardo and His Royal Canadians 6.US [with Manny Kurtz & Walter Kent] .1940 Apple Blossoms and Chapel Bells Orrin Tucker and His Orchestra 8.US [with Mann Curtis & Jerry Livingston] .1942 The Story of a Starry Night The Glenn Miller Orchestra 15.US 09/1942 Put-Put-Put (Your Arms Around Me) Barry Wood 20.US [with Jerry Livingston, Carl Lampl] 10/1943 Close to You Frank Sinatra 10.US [with Milton Drake,Jerry Livingston] 02/1944 Mairzy Doats Al Trace and His Orchestra 7.US 02/1944 Mairzy Doats The Merry Macs 1.US 04/1944 Mairzy Doats Lawrence Welk and His Orchestra 16.US 04/1944 Mairzy Doats The Pied Pipers 8.US 04/1944 Mairzy Doats (Mares Eat Oats and Does Eat Oats) The Four King Sisters 21.US 06/1944 She Broke My Heart in Three Places Hoosier Hot Shots 21.US 03/1945 I'm a Big Girl Now Swing and Sway with Sammy Kaye 1.US 07/1945 Fuzzy Wuzzy The Milt Herth Trio and the Jesters 12.US 11/1945 Promises Swing and Sway with Sammy Kaye 17.US 03/1967 Mairzy Doats The Innocence 75.US [with Mann Curtis & Jerry Livingston] .1942 The Story of a Starry Night The Glenn Miller Orchestra 15.US [with Frank Weldon, Dick Robertson] 05/1944 Good Night, Wherever You Are Russ Morgan 6.US [with Mack David, Jerry Livingston] 05/1946 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Perry Como 1.US 05/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Blue Barron and His Orchestra 14.US 06/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) Peggy Lee 10.US 07/1947 Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep) The Charioteers 16.US 09/1949 Reckon I'm in Love Paul Weston and His Orchestra 23.US 12/1949 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Jo Stafford and Gordon MacRae 13.US .1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo Perry Como and the Fontane Sisters 14.US 01/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Ilene Woods & The Woodsmen 22.US 01/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Perry Como 14.US 02/1950 Bibbidi-Bobbidi-Boo (The Magic Song) Dinah Shore 25.US 02/1950 God's Country Frank Sinatra 25.US [with John Klenner] 03/1947 Heartaches Ted Weems and His Orchestra 1.US 03/1947 Heartaches Jimmy Dorsey and His Orchestra 11.US 04/1947 Heartaches Harry James and His Orchestra 4.US 04/1947 Heartaches Eddy Howard 11.US 10/1961 Heartaches The Marcels 7.US 10/1962 Heartaches Patsy Cline 73.US/31.UK 11/1963 Heartaches Kenny Ball & His Jazzmen 119.US 03/1966 Heartaches Vince Hill 28.UK [with Eduardo di Capua, Leo Corday & Leon Carr] 11/1949 There's No Tomorrow Tony Martin 2.US [with Bob Merrill & Clem Watts] 03/1950 If I Knew You Were Coming (I'd've Baked a Cake) Eileen Barton 1.US 03/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Georgia Gibbs 5.US 04/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Benny Strong and His Orchestra 11.US 04/1950 If I Knew You Were Comin' I'd've Baked a Cake Art Mooney 28.US 04/1950 (If I Knew You Were Comin') I'd've Baked a Cake Ray Bolger & Ethel Merman 15.US [with Kermit Goell,Fred Spielman] 11/1950 One Finger Melody Frank Sinatra 9.US [with Ed Nelson & Al Goodhart] 03/1951 I Apologize Billy Eckstine 6.US 05/1951 I Apologize Champ Butler 29.US 06/1951 I Apologize Tony Martin 20.US 10/1961 I Apologize Timi Yuro 72.US 02/1965 I Apologise P.J. Proby 11.UK [with Clem Watts] 07/1951 Hitsity Hotsity Al Trace and His Orchestra 24.US [with Dick Manning] 09/1952 Takes Two to Tango Pearl Bailey 7.US 10/1952 Takes Two to Tango Louis Armstrong 19.US/6.UK .1953 Dennis the Menace Rosemary Clooney & Jimmy Boyd 25.US 07/1954 Gilly Gill Ossenfeffer Katzenelle Bogen by the Sea The Four Lads 18.US 09/1954 Gilly Gilly Ossenfeffer Katzenellen Bogen by the Sea Max Bygraves 7.UK 12/1954 I Can't Tell a Waltz from a Tango Alma Cogan 6.UK 09/1955 Don't Stay Away Too Long Eddie Fisher 16.US 04/1956 You Can't Be True to Two Dave King 11.UK 06/1956 Allegheny Moon Patti Page 2.US 07/1956 Daydreams Art Mooney 73.US 07/1956 Mama, Teach Me to Dance Eydie Gorme 34.US 03/1957 Mi Casa, Su Casa Perry Como 50.US 07/1957 You're Cheatin' Yourself Frank Sinatra 25.US 10/1957 Ivy Rose Perry Como 18.US 02/1958 Belonging to Someone Patti Page 13.US 07/1958 Moon Talk Perry Como 28.US/17.UK 06/1959 La Plume de ma tante Hugo & Luigi 86.US/29.UK 02/1960 O Dio Mio Annette 10.US 03/1962 Brazilian Love Song Nat King Cole 34.US 11/1963 Gotta Lotta Love Steve Alaimo 74.US [with Dick Manning & Bix Reichner] 10/1954 Papa Loves Mambo Perry Como 4.US/16.UK [with Belle Nardone & Dick Manning] 11/1954 Santo Natale (Merry Christmas) David Whitfield 19.US/2.UK [with Bob Merrill] 05/1955 Where Will the Baby's Dimple Be? Rosemary Clooney 6.UK [with Dick Manning & Emmanuel Chabrier] 03/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) Perry Como 1.US/4.UK 06/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) The Stargazers 28.UK 06/1956 Hot Diggity (Dog Ziggity Boom) / Gal with the Yaller Shoes Michael Holliday 14.UK [with Sandro Taccani, Dick Manning] 12/1957 Ha! Ha! Ha! Kay Armen and the Balladiers 91.US [with Dick Manning, Hugo Peretti & Luigi Creatore] 02/1958 Oh-Oh, I'm Falling in Love Again Jimmie Rodgers 7.US/18.UK 04/1958 Secretly Jimmie Rodgers 3.US 05/1958 Make Me a Miracle Jimmie Rodgers 16.US 08/1958 Are You Really Mine? Jimmie Rodgers 10.US 02/1959 I'm Never Gonna Tell Jimmie Rodgers 36.US 09/1965 Secretly The Lettermen 64.US [with Dick Manning, Nisa & Renato Carosone] 04/1958 Torero-Cha Cha Cha Renato Carosone 18.US/25.UK 06/1958 Torero Julius La Rosa 21.US/15.UK [with Irving Fields] 12/1958 Teasin' The Quaker City Boys 39.US [with Charles E. King & Dick Manning] 12/1958 The Hawaiian Wedding Song (Ke Kali Nei Au) Andy Williams 11.US 03/1965 Hawaiian Wedding Song Julie Rogers 31.UK [with Mack David,Jerry Livingston] 10/1995 A Dream Is a Wish Your Heart Makes Linda Ronstadt 101.US [with Belle Nardone & Dick Manning] 11/2004 Santo Natale David Whitfield 93.UK