Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rock. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rock. Pokaż wszystkie posty

piątek, 3 lipca 2026

Briana Corrigan

Briana Corrigan (ur. 30 maja 1965r) to północnoirlandzka piosenkarka.
Była członkinią zespołu The Beautiful South w latach 1988–1992. 

 Corrigan urodziła się w Irlandii Północnej. Gdy miała 11 lat, jej rodzina przeprowadziła się z Belfastu do Portstewart w hrabstwie Londonderry, gdzie uczęszczała do Dominican College w Portstewart, szkoły, w której uczyła jej matka.W wieku 18 lat przeprowadziła się do Newcastle upon Tyne w Anglii, aby studiować na kierunku sztuk kreatywnych i performatywnych.  Podczas studiów w Newcastle upon Tyne, Corrigan zaczęła śpiewać z The Anthill Runaways. Wytwórnia Go! Discs Records, która rozważała podpisanie kontraktu z zespołem, zaproponowała jej wyjazd do Hull i śpiewanie z Paulem Heatonem i Dave'em Hemingwayem z The Beautiful South. Wkrótce potem została zaproszona do Mediolanu z zespołem, aby pomóc w nagraniu ich debiutanckiego albumu „Welcome to the Beautiful South”. Wystąpiła u boku Dave'a Hemingwaya w jedynym singlu zespołu, który znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii, „A Little Time”. 

Po pojawieniu się na trzech albumach, Corrigan opuściła zespół w 1992 roku, aby rozpocząć karierę solową. Decyzja ta była podyktowana chęcią nagrania własnej twórczości, a częściowo także względami etycznymi dotyczącymi niektórych tekstów Heaton, zwłaszcza takich utworów jak „36D”, który krytykował brytyjskie modelki glamour i branżę, która je zatrudniała. Jej czas w zespole zwieńczył jeden z najszybciej sprzedających się brytyjskich albumów w historii, „Carry on up the Charts: The Best of the Beautiful South”.

  Po odejściu z zespołu, Corrigan ponownie nawiązała współpracę z producentem Mikiem Hedgesem, który wyprodukował dwa pierwsze albumy „Beautiful South”, i nagrała w 1996 roku solowy album, „When My Arms Wrap You Round”, który spotkał się z uznaniem krytyków. Album został wydany przez East West Records. Pierwszy singiel „Love Me Now” osiągnął 48. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Był to jedyny wydany singiel, ponieważ Corrigan i jej wytwórnia płytowa rozstali się kilka miesięcy po wydaniu albumu.Do października 2022 roku uczyła śpiewu w British School al Khubairat. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Love Me NowBriana Corrigan05.199648[2]-East West EW 041[written by D. Porter, B. Corrigan][produced by Chris Hughes, Ian Stanley, Paul Noble, Richie Fermie]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
When My Arms Wrap You RoundBriana Corrigan06.199688[1]-East West 0630142712[produced by Mike Hedges]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

piątek, 26 czerwca 2026

Cracker

Cracker to amerykański zespół rocka alternatywnego założony w 1991 roku przez
wokalistę zespołu Camper Van Beethoven, Davida Lowery'ego, i gitarzystę Johnny'ego Hickmana. Ich muzyka jest silnie inspirowana bluesem i country. 
 
 Przed Crackerem, wokalista i gitarzysta David Lowery był przez wiele lat gitarzystą Camper Van Beethoven. Kiedy zespół zawiesił działalność, założył Cracker z gitarzystą Johnnym Hickmanem i basistą Daveyem Faragherem. Wczesne nagrania demo zostały później wydane jako „David Lowery Demo Mixes”. W 1991 roku zespół podpisał kontrakt płytowy z Virgin Records. Wciąż bez stałego perkusisty, ale z pomocą Jima Keltnera, Ricka Jaegera i Phila Jonesa, nagrali debiutancki album o tym samym tytule, który ukazał się w 1992 roku. Z utworem „Teen Angst (What the World Needs Now)” zespół osiągnął szczyt listy przebojów Modern Rock magazynu Billboard.
 
  Kerosene Hat, ich drugi album wydany w 1993 roku, dotarł do listy Billboard 200, a singiel „Low” znalazł się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Album uzyskał status złotej płyty w USA. W 1996 roku ukazał się album „The Golden Age” z Bobem Rupe jako nowym basistą. Podobnie jak poprzednio, na nagraniach zmieniało się trzech perkusistów: Charlie Quintana, Eddie Bayers i Johnny Hott. Po udanej trasie koncertowej zespół zrobił sobie dwuletnią przerwę, podczas której Lowery skupił się na swoim studiu Sound of Music w Richmond w Wirginii i produkował takich artystów jak Joan Osborne, The Counting Crows i Lauren Hoffmann.
 
  Dzięki albumowi „Gentleman's Blues” z 1998 roku grupa w końcu ustaliła stabilny skład. Frank Funaro został stałym perkusistą, a Kenny Margolis dołączył do zespołu grając na akordeonie i instrumentach klawiszowych. Pomimo powrotu Camper  van Beethoven , Cracker pozostał aktywny do początku XXI wieku. Zespół coraz bardziej skupiał się jednak na projektach, a muzycy zmieniali skład naprzemiennie. Następnie ukazał się album koncertowy, a także piąty i szósty album, odpowiednio *Forever* i *O'Cracker Where Art Thou?*. W 2003 roku Cracker opuścił Virgin i wydał album z coverami *Countrysides* nakładem Cooking Vinyl. 
 
W 2006 roku ukazał się album *Greenland*, a ich najnowszy album, *Sunrise in the Land of Milk and Honey*, dotarł do listy Billboard 200. Zespół następnie grał dla żołnierzy amerykańskich w Iraku.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
LowCracker04.199440[7]64[13]Virgin 38 427[written by David Lowery, Johnny Hickman, Davey Faragher][produced by Don Smith, Cracker]
Get Off ThisCracker07.199441[3]102[9]Virgin 38 443[written by David Lowery, Johnny Hickman, Davey Faragher][produced by Don Smith, Cracker]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Kerosene HatCracker09.199344[2]59[45]Virgin 39 012[gold-US][produced by Don Smith]
The Golden AgeCracker04.1996-63[6]Virgin 41 498[produced by Dennis Herring,David Lowery]
Gentleman's BluesCracker09.1998-182[1]Virgin 46 263[produced by Don Smith]
Sunrise in the Land of Milk and HoneyCracker05.2009-189[1]429 17770-

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 25 czerwca 2026

Natalie Merchant

 Wokalistka i autorka tekstów Natalie Merchant rozpoczęła karierę popową w 1981 roku
w wieku 17 lat jako wokalistka nowojorskiego, bestsellerowego zespołu rocka alternatywnego 10,000 Maniacs. Urodzona 26 października 1963 roku w Jamestown w stanie Nowy Jork, nagrała siedem albumów z grupą i ugruntowała swoją pozycję jako wiodąca postać na scenie rocka alternatywnego. Piosenkarka zawsze była aktywna politycznie i jej były chłopak Michael Stipe przypisuje jej powód, dla którego jego praca z R.E.M. została upolityczniona pod koniec lat 80-tych. 

Po znaczącym sukcesie na listach przebojów z 10,000 Maniacs, Natalie Merchant opuściła zespół, aby rozpocząć karierę solową i wydała swój pierwszy solowy album Tigerlily w wytwórni Elektra w 1995 roku. Aby zachować kontrolę artystyczną nad albumem, sama sfinansowała nagranie i produkcję albumu, pozostawiając wytwórni jedynie promocję i marketing. Okazało się to mądrą decyzją, a album spotkał się z uznaniem zarówno krytyków, jak i fanów, a singiel z albumu „Carnival” stał się jej pierwszym przebojem w pierwszej dziesiątce. Album ostatecznie sprzedał się w ponad 5 milionach egzemplarzy.  

Przez kolejne dekady artystka kontynuowała eksperymenty z różnymi gatunkami, takimi jak symfoniczny pop (Ophelia z 1998 roku), reggae (Motherland z 2001 roku) i folk (The House Carpenter's Daughter z 2003 roku), zanim zrobiła sobie przerwę w karierze muzycznej, aby wychować córkę. Powróciła w 2010 roku z albumem koncepcyjnym Leave Your Sleep, inspirowanym brytyjską i amerykańską poezją XIX i XX wieku. Jej pierwszy zbiór autorskich piosenek od Motherland, jej tytułowy album studyjny, ukazał się w 2014 roku, a następnie Paradise Is There: The New Tigerlily Recordings (2015) i Butterfly (2017), które zawierały orkiestrowe wersje jej najpopularniejszych singli. W 2023 roku Natalie Merchant wydała swój ósmy album studyjny Keep Your Courage nakładem Nonesuch Records.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Carnival/I may know the wordNatalie Merchant08.1995147[1]10[31]Elektra 64413[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Wonder/Baby i love youNatalie Merchant12.199584[1]20[38]Elektra 64376[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Jealousy/Sympathy for the devilNatalie Merchant06.1996-23[20]Elektra 64301[Written by: Natalie Merchant]
Kind & generousNatalie Merchant05.1998-18[24].Airplay ChartElektra[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Break your heartNatalie Merchant05.199991[1]-Elektra E 3786 [UK][Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]


Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
TigerlilyNatalie Merchant06.199539[6]13[92]Elektra 61 745[5x-platinum-US][silver-UK][produced by Natalie Merchant]
OpheliaNatalie Merchant05.199852[9]8[52]Elektra 62 196[platinum-US][produced by Natalie Merchant]
Natalie Merchant live in concertNatalie Merchant11.1999-82[7]Elektra 62 444[produced by Natalie Merchant]
MotherlandNatalie Merchant11.2001102[1]30[11]Elektra 62721-2[gold-US][produced by Natalie Merchant,T-Bone Burnett]
Leave Your SleepNatalie Merchant05.201046[2]17[5]Nonesuch 7559798043 [UK][produced by Natalie Merchant,Andres Levin]
iTunes SessionsNatalie Merchant08.2010-103[1]Myth America-
Natalie MerchantNatalie Merchant05.201434[3]20[4]Nonesuch 7559795717 [UK][produced by Natalie Merchant]
Paradise Is There: The New Tigerlily RecordingsNatalie Merchant11.2015-96[1]Nonesuch 550587[produced by Natalie Merchant]
Keep Your CourageNatalie Merchant04.202358[1]-Nonesuch 75597907858 [UK][produced by Natalie Merchant]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 13 czerwca 2026

Tommy Conwell and the Young Rumblers

Thomas Edward Conwell (ur. 14 stycznia 1962) to amerykański gitarzysta,
autor tekstów i wykonawca. Najbardziej znany jest jako frontman filadelfijskiego zespołu Tommy Conwell and the Young Rumblers. Zespół osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów rocka głównego nurtu w USA w 1988 roku dzięki utworowi „I'm Not Your Man”, który osiągnął również 74. miejsce na liście Billboard Hot 100. Pierwotny zespół, w którego skład wchodzili Conwell (gitara, wokal), Paul Slivka (kontrabas) i Jimmy Hannum (perkusja), słynął z surowych, energetycznych występów na żywo, podczas których prezentowano wiele klasycznych standardów bluesa i rocka, takich jak „Hideaway” Freddiego Kinga, „Rumble” Linka Wraya, „Time Has Come Today” The Chambers Brothers i „Downtown Train” Toma Waitsa, a także kilka autorskich utworów, z których część znalazła się na debiutanckim albumie „Walkin' on the Water”.  

Inne charakterystyczne utwory, takie jak „Demolition Derby”, który zdaniem niektórych stanowił kwintesencję surowego, trzyosobowego brzmienia zespołu, zostały porzucone po zmianie brzmienia zespołu, po dołączeniu dwóch członków: klawiszowca Roba Millera i gitarzysty Chrisa Daya. Tommy Conwell and the Young Rumblers odnieśli umiarkowany sukces w 1986 roku dzięki niezależnemu albumowi „Walkin' On the Water”. Debiut zespołu w dużej wytwórni krajowej miał miejsce, gdy Columbia Records wydała „Rumble” w 1988 roku, a następnie „Guitar Trouble” w 1990 roku. Nagrano trzeci album, ale wytwórnia zdecydowała się go nie wydawać. Conwell udostępnił go na swojej stronie internetowej. Conwella nadal można spotkać na solowych koncertach w Filadelfii, a w listopadzie 2010 i październiku 2013 roku ponownie spotkał się z Young Rumblers na koncertach reaktywacyjnych w Blockley w University City w Filadelfii. 

10 maja 2014 roku ponownie spotkał się z zespołem Young Rumblers na koncercie w Ardmore Music Hall w Ardmore w Pensylwanii, dawniej 23 East Cabaret, gdzie grali wiele lat wcześniej. Jako support tego koncertu wystąpił również filadelfijski zespół Dynagroove, który w przeszłości supportował Tommy'ego Conwella i Young Rumblers. Tommy Conwell i Young Rumblers wystąpili na festiwalu HoagieNation w Filadelfii 26 maja 2018 roku. W 2019 roku Tommy Conwell i Young Rumblers wydali swój piąty album studyjny, pierwszy od prawie 30 lat, „Showboats and Grandstanders”. Jest bratem zawodowego futbolisty Joe Conwella. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
I'm Not Your Man/Workout (Part II)Tommy Conwell and the Young Rumblers09.1988-74[7]Columbia 07980 [written by T. Conwell, M. Rauer][produced by Rick Chertoff]
If We Never Meet Again/Everything They Say Is TrueTommy Conwell and the Young Rumblers22.1988-48[11]Columbia 08505[written by J. Shear][produced by Rick Chertoff]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
RumbleTommy Conwell and the Young Rumblers09.1988-103[28]Columbia 44 186[produced by Rick Chertoff]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 1 czerwca 2026

Chi Coltrane

Chi Coltrane (ur. 6 listopada 1948r) to amerykańska piosenkarka rockowa/gospel, autorka
tekstów i pianistka. Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę w 1972 roku singlem „Thunder and Lightning”. Jej piosenka „Go Like Elijah” z 1973 roku była przebojem numer jeden w Holandii.
 
  Chi Coltrane rozpoczęła karierę jako artystka w Chicago. Za granicą zadebiutowała, reprezentując Stany Zjednoczone na Międzynarodowym Festiwalu Rockowym dla 50 000 widzów w Rio de Janeiro. Wróciła do Stanów Zjednoczonych, gdzie Clive Davis podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Columbia Records. Jej jedynym przebojem w USA był „Thunder and Lightning”, który dotarł do 17. miejsca na listach przebojów w całym kraju. Coltrane miała dwa hity w Top 40 w Niemczech, osiągając 1. miejsce w Holandii i utrzymując tę ​​pozycję przez miesiąc dzięki oryginalnemu utworowi „Go Like Elijah”. 
 
Coltrane wielokrotnie gościnnie występowała w programach American Network TV, w tym w programie The Tonight Show stacji NBC oraz 76. odcinku Midnight Special stacji NBC z 12 lipca 1974 roku. Coltrane występowała z The Who, The Eagles, Steviem Wonderem i Rodem Stewartem. W latach 70. i 80-tych w Ameryce Chi była niegdyś nazywana „Pierwszą Damą Rocka”;  i zajmowała pierwsze miejsce w rankingu popularności „Music Express”. 
 
 Jej całokształt twórczości przyniósł wiele nagród i wyróżnień, zarówno w Ameryce, jak i za granicą, w tym europejski Złoty Młot i Srebrny Młot dla najlepszej artystki. W 1999 roku Chi została uhonorowana w Los Angeles.  Coltrane znalazł się na europejskiej liście „100 Najlepszych Muzyków WIEKU”. Magazyn „Rolling Stone” opisał Coltrane’a jako „porywającą wokalistkę/kompozytorkę/producentkę, której występy są po prostu porywające”. Paul Buckmaster, odnosząc się do jej nowego utworu „Yesterday, Today & Forever”, powiedział: „Musiałem kilka razy przerwać pracę nad aranżacją smyczkową „Yesterday, Today & Forever” z powodu głębokich emocji, jakie we mnie wywołała – to naprawdę wspaniały utwór. Myślę, że to prawdopodobnie najpiękniejsza piosenka, jaką kiedykolwiek słyszałem”.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Thunder And Lightning/Time To Come InChi Coltrane09.1972-17[13]Columbia 45 640[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]
Go Like Elijah/It's Really Come To ThisChi Coltrane01.1973-107[2]Columbia 45 749[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Chi ColtraneChi Coltrane09.1972-148[10]Columbia 31 275[produced by Toxey French]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 28 maja 2026

Sean Lennon

Sean Taro Ono Lennon (ur. 9 października 1975r w Nowym Jorku) - brytyjsko-japoński muzyk,
pisarz, autor piosenek oraz aktor. Jest synem brytyjskiego muzyka Johna Lennona i japońskiej artystki awangardowej Yoko Ono, oraz przyrodnim bratem Juliana Lennona (syna Johna z pierwszego małżeństwa) i Kyoko Chan Cox (córki Yoko z drugiego małżeństwa).

Sean urodził się w Nowym Jorku, w dniu 35. urodzin swego ojca. Jego narodziny spowodowały odejście Johna ze świata muzyki i show-biznesu.

Jego ojciec nagrał dla niego piosenkę zatytułowaną Beautiful Boy (Darling Boy), która jakoby opisuje moment przed położeniem chłopca do łóżka. Przy końcu utworu słychać jak Lennon mówi: „Good night, Sean. See you in the morning”.

Uczęszczał do ekskluzywnych, elitarnych i prywatnych szkół (Institut Le Rosey w Szwajcarii, Ethical Culture School oraz Dalton School w Nowym Jorku). Pierwszy raz na scenie pojawił się jako sześciolatek, kiedy to na płycie Yoko Ono - Season of Glass - recytował opowieść, której nauczył go ojciec. Trzy lata później zaśpiewał pierwszą piosenkę „It’s Alright”, która pojawiła się na albumie jego matki, wydanym z okazji jej 50. urodzin. Później, w roku 1991, pojawił się na albumie Lenny’ego Kravitza „Mama Said”. W 1995 roku wziął udział w tworzeniu awangardowego albumu Yoko, pt. „Rising”.

W 1997 roku dołączył do stworzonego w Nowym Jorku japońskiego duetu Cibo Matto (Miho Hatori i Yuka Honda) . Rok później wydał swój debiutancki solowy album Into the Sun, który zebrał dość pochlebne opinie w środowisku krytyków muzycznych. Płyta ta została stworzona przy współpracy z Yuką Honda, która była w tym czasie partnerką Seana. Rok później wydano minialbum Seana Half Horse, Half Musician, który zawierał kilka nowych piosenek, ale także remiksy tych wydanych na Into the Sun. 

Jeszcze tego samego roku Cibo Mato wydało swój drugi album – „Stereo Type A”. W roku 2001 Sean wystąpił wraz z Rufusem Wainwrightem i Mobym na koncercie Come Together: A Night for John Lennon’s Words and Music, gdzie zagrał piosenki „This Boy” i „Across the Universe”. Potem, aż do końca 2005 roku, usunął się w cień.
Współczesność

W lutym 2006 roku na profilu Seana w serwisie MySpace pojawił się utwór „Dead Meat” zwiastujący wydanie nowego albumu Friendly Fire. Wiosną tego samego roku w sieci opublikowano zwiastun wersji CD/DVD płyty, który zawierał sceny wycięte z filmowej wersji albumu. Friendly Fire wydano 3 października 2006 roku. Od tamtego czasu Sean pojawiał się kilka razy w programach telewizyjnych, wykonując swój singel Dead Meat. Pracował także, wraz z gitarzystą The Strokes, Albertem Hammondem, nad jego solowym albumem „Yours to Keep”, który został wydany 9 października 2006.

W 2008 roku pojawił się gościnnie na albumie Easy Come Easy Go Marianne Faithfull.  

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Into the SunSean Lennon06.199890[1]153[1]Grand Royal 94 551[produced by Yuka Honda]
Friendly FireSean Lennon10.2006-152[1] Capitol 0946 3 72220 1 0 [UK][produced by Sean Lennon]
Monolith Of Phobos Claypool Lennon Delirium06.2016-84[1]ATO 0308[produced by Les Claypool, Sean Lennon]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

czwartek, 14 maja 2026

Nutz

Angielski kwintet hardrockowy założony w 1973 r. przez Dave'a Lloyda (śpiew)
i Micka Devonporta (gitara). Razem z Keithem Mulhollandem (bas), Kennym Newtonem (klawisze) i Johnem Mylettem (perkusja) zdobyli reputację wszędobylskiego zespołu wspomagającego.
 

Ich muzykę stanowił kompetentny, oparty na bluesie rock i muzyka boogie, zaś pełne energii występy na żywo zawsze przyćmiewały nieciekawe i pozbawione życia nagrania studyjne. W 1978 r. grupę opuścił Newton, by pojawić się w formacji Nightwing. Pozostała czwórka po dokooptowaniu Tony'ego Steersa zmieniła nazwę na Rage i w 1981 r. zadebiutowała albumem Out Of Control.
 

W czerwcu 1984 r. John Mylett zginął w wypadku samochodowym w Grecji. Zespół Marillion poświęcił mu jedną z części suity "Misplaced Childhood", jako że Mylo - takie nosił przezwisko - był bliskim przyjacielem Fisha. 

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
As Far as the Eye Can See / Just for the CrackNutz06.1974--A&M; AMS 7115[written by M. Devonport][produced by John Anthony]
Round And Round / Light Of DayNutz08.1974--A&M; AMS 7128[written by D. Lloyd][produced by John Anthony]
Change Is Coming / Long ShipsNutz05.1975--A&M; AMS 7160[written by Pizer][produced by John Anthony]
Sick And Tired/WallbangerNutz01.1977--A&M; AMS 7272[written by M. Devonport][produced by Gary Lyons, John Sinclair]
One More Cup Of Coffee/Down On My KneesNutz04.1977--A&M; AMS 7281[written by Bob Dylan][produced by John Sinclair, Gary Lyons]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
NutzNutz.1974--A&M; SP 3648[produced by John Anthony]
Nutz TooNutz.1975--A&M; AMLS 68306 [UK][produced by John Anthony ]
Hard NutzNutz.1977--A&M; SP 4623[produced by Gary Lyons, John Sinclair]
Nutz Live CutzNutz.1977--A&M; AMLH 68453 [UK][produced by Nutz and John Eden]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 9 maja 2026

Roger Chapman

Roger Maxwell Chapman (ur. 8 kwietnia 1942r w Leicester- brytyjski wokalista i kompozytor,
najbardziej znany jako frontman zespołu Family (1966–1973) i Streetwalkers (1974–1977). W 1979 roku rozpoczął karierę solową. Działał głównie w Niemczech (między innymi z własnym zespołem Shortlist). Jako wokalista Family znany był z charakterystycznego, groteskowego vibrato.

Roger Maxwell Chapman urodził się i wychował w mieście Leicester. Karierę muzyczną rozpoczął dołączając w 1966 roku do The Farinas, zespołu założonego w 1962 roku w Leicester Art College. Pierwszy skład zespołu tworzyli: John "Charlie" Whitney, Tim Kirchin, Harry Ovenall i Jim King. W 1965 roku Kirchina zastąpił Ric Grech, a Roger Chapman dołączył w następnym roku. Zespół zmienił na krótko nazwę na The Roaring Sixties, a później na Family. Po przeprowadzce do Londynu zespół w 1967 roku wydał singiel „Scene Through An Eye Of A Lens”, który był zwiastunem jego debiutanckiego albumu, Music In A Dolls House. Wydany w 1968 roku album był mieszanką stylów muzycznych, takich jak blues, folk, jazz, która wkrótce miała być określana jako psychodelia. Zespół prezentował efektowne piosenki, niekiedy udziwniane pod względem formalnym (interludia, cytaty), brzmieniowym (mocny kontrast z brzmieniem instrumentów egzotycznych) i wokalnym (akcentowane, groteskowe vibrato w glosie wokalisty). Kilka jego nagrań znalazło się na listach przebojów: „No Mule’s Fool”, „Strange Band”, „In My Own Time” i „Burlesque”, która doszła do 13. miejsca na brytyjskiej liście singli. Family, przypuszczalnie dzięki unikalnemu wokalowi Rogera Chapmana kontynuował udaną karierę aż do 1973 roku. W tym roku nagrał swój ostatni album, It’s Only A Movie. Później jednak różnice w podejściu do muzyki poszczególnych członków zespołu sprawiły, że zakończył on działalność. Przedtem jednak odbył pożegnalną trasę koncertową kończąc ją 13 października na Politechnice w Leicester.

Roger Chapman postanowił kontynuować pisanie piosenek z byłym kolegą z zespołu, Charliem Whitneyem, tworząc wspólnie z nim zespół Streetwalkers. Efektem działalności zespołu były takie albumy jak: Streetwalkers (1974), Downtown Flyers (1975), Red Card (1976), Vicious But Fair i Live (oba z 1977). W 1977 roku zespół Streetwalkers rozpadł się, a rok później Roger Chapman rozpoczął działalność solową w Niemczech.

Z udziałem muzyków studyjnych nagrał w 1979 roku album Chappo. Pojawił się w programie telewizyjnym Rockpalast i wydał singiel „Let's Spend the Night Together” który przyniósł mu sukces. W Niemczech postanowił pozostać na dłużej. Przebywał tam 20 lat. Kolejnym jego albumem był Live In Hamburg (1979). W 1981 roku zdobył tytuł Najlepszego Wokalisty (Best Singer) w klasyfikacji German Music Awards, nagrodę zdobył również jego album Hyenas Only Laugh for Fun. 

Chapman samodzielnie lub wraz z towarzyszącym mu zespołem Shortlist nagrał w latach 80-tych szereg albumów: He Was… She Was… You Was… We Was… (1982), Mango Crazy, (1983), The Shadow Knows (1984) i Walking The Cat (1989). W 1983 roku uczestniczył jako główny wokalista w nagraniu singla Mike’a Oldfielda „Shadow on the Wall”. Działalność nagraniową i koncertową kontynuował w następnych dekadach: w 1989 roku wydał Walking the Cat z udziałem Alvina Lee i Boba Tencha, w 1996r - Kiss My Soul, a w 1998r - A Turn Unstoned? i dwupłytową kompilację Anthology 1979-1998. 

W 2009 roku ogłosił, że zaprzestaje występów na żywo. W tym samym roku wydał podwójny album, Hide Go Seek, na którym znalazło się 28 utworów, w tym nagrania wcześniej niepublikowane, dema i wersje alternatywne utworów.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Midnite Child/Moth To A FlameRoger Chapman03.1979--Acrobat ARIST 244[written by R. Chapman][produced by David Courtney]
Who Pulled The Nite Down/Shortlist (Live Recording)Roger Chapman06.1979--Acrobat BAT 5[written by R. Chapman][produced by David Courtney]
Let's Spend The Night Together/Shape Of ThingsRoger Chapman07.1979--Acrobat BAT 9[written by Jagger, Richards][produced by Del Newman]
Speak For Yourself/Sweet VanillaRoger Chapman10.1980--BBC RESL 85[written by Fenton, Beaton][produced by Mike Harding]
How How How (Mad Love)/Hold That Tide BackRoger Chapman03.1984--Polydor POSP 683[written by Roger Chapman, Geoff Whitehorn][produced by Roger Chapman, Geoff Whitehorn]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Chappo Roger Chapman03.1979-- Acrobat SPART 1083[produced by David Courtney]
Live in HamburgRoger Chapman And The Shortlist12.1979-- Acrobat ACRO 6-
Mail Order Magic Roger Chapman And The Shortlist.1980-- Kamera KAM 001[produced by Terry Barham, Paul Smykle]
Hyenas Only Laugh For Fun Roger Chapman And The Shortlist12.1981--Line 6.24850 [Ger][produced by Terry Barham, Paul Smykle]
He Was... She Was... You Was... We Was... Roger Chapman And The Shortlist10.1982-- Line LRMC 150.003 [Ger][produced by Roger Chapman]
Mango CrazyRoger Chapman.1983-- Exposure EXLP 1[produced by Geoff Whitehorn, Roger Chapman]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

czwartek, 16 kwietnia 2026

Jack Nitzsche

Jack Nitzsche, ważny twórca muzyki popularnej, działający przez 40 lat za kulisami,
kompozytor, autor tekstów, producent, aranżer i muzyk studyjny, odegrał kluczową rolę w rock and rollu lat 60-tych, wnosząc wiedzę wyszkolonego muzyka do twórczości bardziej instynktownych rockmanów w sposób, który uzupełniał i pogłębiał ich twórczość. Z jego talentu skorzystali w szczególności The Rolling Stones i Neil Young. Nitzsche był również utalentowanym kompozytorem, autorem kilku wielkich hitów i kompozytorem muzyki filmowej, który skomponował blisko trzydzieści ścieżek dźwiękowych do filmów. 
 
Nitzsche dorastał w Howard City w stanie Michigan, które opuścił w wieku 18 lat w 1955 roku, aby studiować w Westlake College of Music w Hollywood w Kalifornii; do końca kariery mieszkał w okolicach Los Angeles. Po studiach w 1957 roku znalazł pracę jako kopista nut. Został zatrudniony w wytwórni Specialty Records przez Sonny'ego Bono, z którym intensywnie współpracował przez kolejne lata. Pracował również w Capitol Records i Original Sound Records. W Original Sound napisał „Bongo Bongo Bongo”, instrumentalny utwór, który Preston Epps nagrał jako kontynuację jego przeboju „Bongo Rock”. Trafił on na krajowe listy przebojów latem 1960 roku. 
 
 Nitzsche zaczął otrzymywać zlecenia jako aranżer, a kiedy kompozytor i producent Phil Spector przeniósł się na Zachodnie Wybrzeże, podjął współpracę ze Spectorem, aranżując wiele jego hitów, między innymi „He's a Rebel” zespołu Crystals i „Be My Baby” zespołu Ronettes. Podpisał również kontrakt płytowy z wytwórnią Reprise Records, która latem 1963 roku wydała jego instrumentalny utwór „The Lonely Surfer”. Utwór znalazł się w Top 40, a Nitzsche wydał po nim album o tym samym tytule. Nie odniósł jednak sukcesu muzycznego, choć wydał jeszcze kilka albumów.  
 
Jego kolejnym hitem na listach przebojów był utwór, który skomponował, ale którego nie wykonał. Razem z Sonnym Bono napisał „Needles and Pins”, pierwotnie nagrany przez Jackie DeShannon. Utwór został coverowany przez grupę Searchers z British Invasion, która wiosną 1964 roku wprowadziła go do pierwszej dwudziestki. (Piosenkę reaktywował Smokie na potrzeby listy przebojów w 1977 roku, a w 1986 roku zespół Tom Petty & the Heartbreakers ze Stevie Nicks znalazł się w pierwszej czterdziestce). 
 
  Praca Nitzschego ze Spectorem okazała się dla niego bardzo owocna w pracy z innym zespołem British Invasion. Jesienią 1964 roku wziął udział w sesjach do albumu The Rolling Stones, „The Rolling Stones, Now!”, rozpoczynając długą współpracę z zespołem, w ramach której brał udział w nagraniach takich utworów jak „Play with Fire”, „Paint It Black” i „You Can't Always Get What You Want” (aranżacja chóralna).  Nitzsche zadebiutował w filmie jako dyrektor muzyczny The T.A.M.I. Show, legendarnego filmu koncertowego nakręconego w listopadzie 1964 roku i wydanego w styczniu 1965 roku. Również w 1965 roku napisał swoją pierwszą muzykę filmową do niskobudżetowego filmu Village of the Giants, choć minęło kolejne pięć lat, zanim zaczął regularnie pracować przy filmach. W międzyczasie kontynuował produkcję, aranżację i nagrywanie z szeroką gamą muzyków, w tym Timem Buckleyem, Bobbym Darinem, Doris Day, Marianne Faithfull, Frankie Laine i The Monkees.  
 
Rozpoczął długoletnią współpracę z Neilem Youngiem, pisząc aranżację smyczkową do utworu Younga „Expecting to Fly”, który ukazał się na albumie Buffalo Springfield „Buffalo Springfield Again” w 1967 roku. Kiedy Springfield rozpadł się w 1968 roku, a Young rozpoczął karierę solową, Nitzsche kontynuował z nim współpracę, współprodukując i pisząc aranżacje do jego pierwszego solowego albumu, „Neil Young”, z 1969 roku. Pracował również nad albumami Younga z początku lat 70-tych „After the Gold Rush”, „Harvest”, „Time Fades Away” i „Tonight's the Night”, a następnie powrócił do niego na albumach „Life” (1987) i „Harvest Moon” (1992). 
 
Nitzsche dostał szansę powrotu do pracy filmowej w 1970 roku, kiedy to zagrał w filmie „Performance” z Mickiem Jaggerem w roli głównej. To właśnie on zapoczątkował jego karierę jako kompozytora muzyki filmowej. W 1973 roku pracował nad dużymi filmami studyjnymi, takimi jak „Egzorcysta”, a w 1975 roku zdobył nominację do Oscara za muzykę do „Lotu nad kukułczym gniazdem”. Pod koniec lat 70-tych przyjął kilka zleceń produkcyjnych z wykonawcami new wave rocka, produkując pierwsze trzy albumy Minka DeVille'a oraz słynny „Squeezing out Sparks” Grahama Parkera i grupy Rumour.  
 
W latach 80-tych pracował jednak na pełen etat nad muzyką filmową, tworząc średnio dwie rocznie w ciągu dekady. W 1982 roku otrzymał kolejną nominację do Oscara za „Oficer i dżentelmen”, a wraz z Willem Jenningsem i Buffy Sainte-Marie (wówczas żoną Nitzschego) zdobył Oscara za najlepszą piosenkę do „Up Where We Belong”, która stała się już hitem numer jeden w wykonaniu Joe Cockera i Jennifer Warnes. Praca filmowa Nitzschego zwolniła na początku lat 90-tych. Jego ostatnią ścieżką dźwiękową był The Crossing Guard z 1995 roku. Zmarł w sierpniu 2000 roku w wieku 63 lat.
Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The Lonely Surfer / Song for a Summer NightJack Nitzsche08.1963-39[8]Reprise 20 202[written by Marty Cooper/Jack Nitzsche][produced by Jimmy Bowen]
Rumble / Theme for a Broken HeartJack Nitzsche11.1963-91[2]Reprise 20,225[written by Grant, Wray][produced by Jimmy Bowen]
Theme from "One Flew Over the Cuckoo's Nest" / The Last DanceJack Nitzsche05.1976-109[1]Reprise 20 225[piosenka tytułowa z filmu][written by Jack Nitzsche][produced by Jack Nitzsche]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The Lonely SurferJack Nitzsche.1963-- Reprise 6101[produced by Jimmy Bowen]
Dance to the Hits of The BeatlesJack Nitzsche.1964--Reprise 6115[produced by Jimmy Bowen]
One Flew Over the Cuckoo's NestJack Nitzsche.1975--Fantasy 9500[produced by Jack Nitzsche]
StarmanJack Nitzsche.1984--Varèse Sarabande 81233-
The Hot SpotJack Nitzsche08.1990-- Antilles 8755[produced by Jack Nitzsche, Michael Hoenig]

                                        Kompozycje Jacka Nitzsche na listach przebojów


 
 

[with  Arthur Egnoian] 
08/1960 Bongo, Bongo, Bongo Preston Epps 78.US





[with  Sonny Bono] 
05/1963 Needles and Pins Jackie DeShannon 84.US
01/1964 Needles and Pins The Searchers 13.US/1.UK
09/1977 Needles and Pins Smokie 68.US/10.UK
12/1985 Needles and Pins Tom Petty 37.US

[with   Martin Cooper] 
08/1963 The Lonely Surfer Jack Nitzsche 39.US

[with Sonny Bono, Mitch Murray, John Lennon & Paul McCartney] 
07/1964 Call Up the Groups The Barron Knights 3.UK 

[with Greg Dempsey] 
04/1967 I Could Be So Good to You Don & The Goodtimes 56.US

[with  Jackie DeShannon] 
03/1968 Me About You Jackie DeShannon 119.US

[solo] 
05/1976 Theme from One Flew Over the Cuckoo's Nest Jack Nitzsche Orchestra 109.US

[with   Russ Titelman ] 
02/1978 Gone Dead Train Nazareth 49.UK

[with Buffy Sainte-Marie & Will Jennings] 
08/1982 Up Where We Belong Joe Cocker & Jennifer Warnes 7.UK/1.US

[with  Ludovic Navarre] 
06/2001 Sure Thing St Germain 77.UK
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , ,

Bob Welch

Wokalista, autor tekstów i gitarzysta Bob Welch cieszył się krótką passą sukcesów
w mainstreamie pod koniec lat 70-tych po czteroletnim okresie w zespole Fleetwood Mac, poprzedzającym fenomen. W 1971 roku Welch zastąpił Jeremy'ego Spencera i pozostał w zespole na albumach „Future Games” (1971), „Bare Trees” (1972), „Penguin” (1973), „Mystery to Me” (1973) i „Heroes Are Hard to Find” (1974). Najlepszym momentem Welcha w zespole Fleetwood Mac był senny, jazzowy utwór „Hypnotized” z płyty „Mystery to Me”. 

 Welch został poproszony o pozostanie w zespole pomimo dołączenia Lindsey Buckingham i Stevie Nicks, ale odszedł i założył hardrockowe trio o nazwie Paris. Zespół - w którego skład wchodzili były basista Jethro Tull, Glenn Cornick, były perkusista Nazz, Thom Mooney, a następnie przyszły perkusista Tin Machine, Hunt Sales - wydał dwa chłodno przyjęte albumy w 1976 roku. Welch postanowił wówczas tworzyć jawnie komercyjną muzykę pop i udało mu się to osiągnąć dzięki wydanemu w 1977 roku albumowi „French Kiss”, który uzyskał status platynowej płyty i zawierał przeboje „Sentimental Lady” (ponowne nagranie utworu Bare Trees) oraz „Ebony Eyes”. 

 Wydany w 1979 roku album „Three Hearts” w dużej mierze powtórzył formułę, ale osiągnął jedynie status złotej płyty; singiel „Precious Love” trafił do Top 40. Na obu albumach gościnnie wystąpili członkowie Fleetwood Mac. Welch wydał jeszcze cztery albumy do 1983 roku, ale sprzedaż stale spadała. Do 1987 roku Welch przeprowadził się do Phoenix w Arizonie i założył zespół Avenue M. Pod koniec lat 90-tych kontynuował karierę kompozytorską w Nashville w stanie Tennessee. Welch publicznie popadł również w konflikt z byłymi członkami zespołu Fleetwood Mac. W 1994 roku wniósł pozew, twierdząc, że zaniżono mu tantiemy za jego kadencji. Sprawa została rozstrzygnięta poza sądem, ale Welch twierdzi, że Fleetwood Mac w odwecie doprowadził do wykluczenia go z wprowadzenia zespołu do Rock and Roll Hall of Fame w 1998 roku. Welch był jedynym wczesnym członkiem, który nie został uhonorowany. 

 Zmarł w wyniku samobójczego postrzału w swoim domu w Nashville 7 czerwca 2012 roku; Bob Welch miał 65 lat. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Sentimental Lady/Hot Love, Cold WorldBob Welch10.1977-8[18]Capitol 4479[written by Bob Welch][produced by Lindsey Buckingham, Christine McVie]
Ebony Eyes/OutskirtsBob Welch01.1978-14[17]Capitol 4543[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Hot Love, Cold World/DanchivaBob Welch06.1978-31[10]Capitol 4588[written by B. Welch, J. Henning][produced by John Carter]
Precious Love/Something StrongBob Welch02.1979-19[15]Capitol 4685[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Church/Here Comes The NightBob Welch05.1979-79[3]Capitol 4719[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Two To Do/Imaginary FoolBob Welch11.1981-107[2]RCA 12356[written by M. Clark][produced by Michael Verdick]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
French KissBob Welch10.1977-12[46]Capitol 11 663[platinum-US][produced by John Carter,Lindsey Buckingham,Christine McVie]
Three HeartsBob Welch03.1979-20[17]Capitol 11 907[gold-US][produced by John Carter, Richard Dashut]
The Other OneBob Welch12.1979-105[8]Capitol 12 017[produced by John Carter]
Man OverboardBob Welch10.1980-162[5]Capitol 12 107[produced by John Carter]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 13 kwietnia 2026

Joan Osborne

Joan Osborne, potężna wokalistka, której repertuar zdradza doskonałe opanowanie rocka,
popu, soulu, bluesa, jazzu i wielu innych stylów, zyskała sławę w 1995 roku, wydając swój pierwszy album w dużej wytwórni, Relish. Utwór „One of Us” stał się wielkim przebojem, a kariera gwiazdy popu wydawała się być pewna. Jednak jej niespokojny, kreatywny duch doprowadził do konfliktów z wytwórnią płytową, a ona wolała podążać za swoją muzą, eksplorując różne muzyczne ścieżki wedle uznania-miksując covery klasycznych utworów soulowych i podobnych autorskich utworów na płycie „Breakfast in Bed” z 2007 roku, interpretując garść klasyków soulu i bluesa na płycie „Bring It on Home” z 2012 roku i oddając hołd jednemu ze swoich ulubionych autorów piosenek na albumie „Songs of Bob Dylan” z 2017 roku, który sam w sobie jest oczywistością.

 Ostatecznie wydała swoją muzykę we własnej wytwórni, aby zyskać większą kontrolę. Zarówno śpiewając z zespołem Motown Funk Brothers, jak i koncertując jako wokalistka z Grateful Dead, Osborne z łatwością odnajduje się w muzyce house. Jej repertuar pokazuje imponującą wszechstronność i talent do pięknego głosu, wyczucie, jak go wykorzystać, oraz wiedzę, która mądrze wpływa na jej twórcze wybory. Na albumie „Trouble and Strife” z 2020 roku zaprezentowała muzykę łączącą różne gatunki muzyczne z muzyką zaangażowaną społecznie, a na soulowym albumie „Nobody Owns You” z 2023 roku zgłębiła tematy osobiste i polityczne. 

 Joan Osborne urodziła się 8 lipca 1962 roku w Anchorage w stanie Kentucky, ale dopiero po przeprowadzce do Nowego Jorku na początku lat 90. (aby studiować w szkole filmowej Uniwersytetu Nowojorskiego) zaczęła poważnie traktować karierę wokalną po wykonaniu klasycznego utworu Billie Holiday „God Bless the Child” podczas wieczoru z otwartym mikrofonem w lokalnym barze. Oprócz Holiday, Osborne szukała wzorców u takich legendarnych wokalistek jak Etta James i Ray Charles. Wschodząca gwiazda postanowiła nie ulegać wpływom wielkich wytwórni płytowych i założyła własną wytwórnię Womanly Hips, która zaowocowała takimi wydawnictwami jak koncertowy album Soul Show z 1992 roku i wieloma innymi. 

 Ostatecznie Osborne podpisała kontrakt z dużą wytwórnią Mercury, która z kolei wydała kolejny album piosenkarki, Relish, w marcu 1995 roku. Album okazał się być długowieczny, ponieważ prawie rok po premierze utwór „One of Us” stał się wielkim hitem MTV i radia, utrzymując się przez dwa tygodnie na pierwszym miejscu listy przebojów w USA, a Relish ostatecznie osiągnął sprzedaż w wysokości trzech milionów egzemplarzy. Kolejne utwory („Right Hand Man” i „St. Teresa”) nie dorównały sukcesowi pierwszego przeboju Osborne'a, ale piosenkarzowi udało się mimo to nawiązać kontakt z liczną i wdzięczną publicznością, zwłaszcza po trasie koncertowej Sarah McLachlan „Lilith Fair” z 1997 roku. Osborne otrzymał również liczne nominacje do nagrody Grammy w 1996 i 1997 roku. 

 Stworzenie godnego następcy „Relish” okazało się dla Osborne'a czasochłonnym wyzwaniem. Mercury próbował zyskać na czasie, wydając kompilację „Early Recordings” (która zawierała wcześniejsze wydawnictwa „Live at Delta '88” i „Blue Million Miles”). W międzyczasie Osborne skupiła się na wspieraniu kilku grup/spraw, które były jej bliskie, takich jak Rock the Vote i Planned Parenthood (ostatecznie została honorowym członkiem zarządu Planned Parenthood), a także zaśpiewała w duecie z Isaakiem Hayesem utwór „I'm Just a Bill” na charytatywnym albumie „Schoolhouse Rocks the Vote!” z 1998 roku. Uczyła się również krótko u nieżyjącego już mistrza qawwali, Nusrata Fateha Aliego Khana, i występowała u boku takich sław jak Stevie Wonder, Melissa Etheridge, Taj Mahal, Luciano Pavarotti, Spearhead, Bob Dylan i Chieftains. 

We wrześniu 2000 roku ukazał się w końcu kolejny, zupełnie nowy album studyjny Osborne, zatytułowany „Righteous Love”, który nie dorównał sukcesowi komercyjnemu poprzednika i zniknął z anteny wkrótce po premierze. Wróciła na scenę w 2002 roku z albumem „How Sweet It Is”, zbiorem coverów mocno opartych na klasycznych utworach soul i R&B z lat 60-tych i 70-tych. W 2005 roku ukazał się album retrospektywny jej kariery zatytułowany „One of Us”. Wkrótce potem dołączył do niej Vanguard, a Osborne wydała w tej wytwórni w 2006 roku album długogrający z domieszką country zatytułowany „Pretty Little Stranger”. W 2007 roku ukazał się „Breakfast in Bed”, a w 2008 roku „Little Wild One”.  

Po trzyletniej przerwie Osborne wróciła do studia nagraniowego ze swoim zespołem i współproducentem Jackiem Petruzzellim. Wyszli z surowym, wełnistym zbiorem klasycznych coverów bluesa i R&B zatytułowanym „Bring It on Home”; ukazał się on wiosną 2012 roku. Przejęła bardziej bezpośrednią kontrolę nad swoim kolejnym wydawnictwem, „Love & Hate”. Osborne i Petruzzelli ponownie połączyły siły, aby wspólnie produkować, ale tym razem to ona napisała lub współtworzyła wszystkie utwory. Album ukazał się wiosną 2014 roku. W tym samym roku Osborne pojawiła się na debiutanckim albumie Trigger Hippy, korzennego zespołu rockandrollowego z perkusistą Black Crowes, Stevem Gormanem; koncertowała również z zespołem, ale zrezygnowała, aby skupić się na karierze solowej. W ramach kolejnego projektu Osborne zwróciła się do fanów o finansowanie społecznościowe kolekcji utworów  coverów Boba Dylana.  

Album „Songs of Bob Dylan” ukazał się w 2017 roku. W 2020 roku wydała „Trouble and Strife”, album inspirowany politycznymi i społecznymi zawirowaniami epoki, na którym znalazła się gitara Nelsa Cline'a z Wilco. W lipcu 2023 roku Osborne wydała singiel „Great American Cities”, w którym celebrowała energię i różnorodność ośrodków miejskich w kraju. Był to pierwszy sampler z albumu „Nobody Owns You”, wydanego we wrześniu 2023 roku. Osborne skupiła się na sprawach osobistych i komentarzu społecznym, łącząc oba te elementy w tytułowym utworze, który został napisany jako przesłanie o sile jej córki.

 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
One of UsJoan Osborne12.19956[16]4[22]Blue Gorilla JOACD 1[gold-US][written by Eric Bazilian][produced by Rick Chertoff]
St. TeresaJoan Osborne06.199633[10]-Blue Gorilla JOACD 3 [written by Rob Hyman,Rick Chertoff,Eric Bazilian,Joan Osborne][produced by Rick Chertoff]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
RelishJoan Osborne09.19955[23]9[56]Blue Gorilla 526 699[3x-platinum-US][gold-US][produced by Rick Chertoff]
Righteous loveJoan Osborne09.2000-90[4]Interscope 490 737 [US][produced by Joan Osborne, Mitchell Froom, Rick "Soldier" Will, Aaron Comess]
Breakfast in bedJoan Osborne06.2007-160[21] Interscope 069490737 [US][produced by Tor Hyams]
Little Wild OneJoan Osborne09.2008-193[1] Saguaro Road 19666 [US][produced by Rick Chertoff, Rob Hyman, Eric Bazilian]
Bring It On HomeJoan Osborne04.2012-154[1] Saguaro Road 26683 [US][produced by Jack Petruzzelli, Joan Osborne]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,
Subskrybuj: Posty (Atom)