Crescent

Chłopcy z klasy robotniczej The Crescent pochodzą z biednej dzielnicy Huyton w Liverpoolu w
Anglii, jednak przypadkowe spotkanie z byłym frontmanem La's, Lee Maversem, odmieniło ich życie. The Crescent powstał jeszcze w szkole średniej. Obaj byli wielkimi fanami Oasis. Kiedy Sean Longworth (bas) i Joey Harrison (perkusja) mieli 14 lat, założyli zespół na szkolny konkurs talentów. Wkrótce dołączył do nich Karl Rowlands (gitara), który zaprzyjaźnił się z legendarnym samotnikiem, Maversem. Mavers nie był mentorem; stał się maniakiem kontroli. Ostatecznie doprowadziło to do kilkukrotnego rozpadu i powrotu The Crescent. 

W nowym tysiącleciu The Crescent porzucili szkołę i negatywny wizerunek Maversa. Do zespołu dołączył wokalista Wayne Whitfield, co dało solidny skład. W styczniu 2001 roku mieli już menedżera i podpisali kontrakt płytowy z Hut Recordings - marzenie o rock and rollu stawało się rzeczywistością, a The Crescent mieli zaledwie 21 lat. „On the Run” był debiutanckim singlem zespołu wydanym w maju 2002 roku; „The Test of Time” ukazał się miesiąc później. 

W tamtym czasie skład zespołu tworzyli Wayne Whitfield (wokal, gitara), Sean Longworth (gitara basowa), Joey Harrison (perkusja) i Karl Rowlands (gitara). Zespół rozpadł się w 2003 roku, pomimo względnego kultu fanów, ciepłego wsparcia dla debiutanckiego albumu i udanych występów z Toploader i The Bluetones. Menadżerem zespołu był Tyson z Cast. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On The Run	Crescent	05.2002	49[2]	-	Hut HUTCD 153	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Test Of Time	Crescent	07.2002	60[2]	-	Hut HUTCD 157	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Spinnin' Wheels	Crescent	09.2002	61[2]	-	Hut HUTCD 160	[written by Spinnin' Wheels][produced by Lenny Franchi]

David Crosby

Niewiele postaci w muzyce amerykańskiej XX wieku miało tak przenikliwy wpływ
jak David Crosby. Jako członek-założyciel The Byrds, ukształtował dźwięczne brzmienie folk-rocka lat 60-tych i był pionierem psychodelii tripowej, jednak największą sławę zyskał jako członek Crosby, Stills & Nash, supergrupy, którą założył ze Stephenem Stillsem i Grahamem Nashem, która pomogła wprowadzić dojrzałe, refleksyjne lata 70-te. Czasami dołączali do nich Neil Young, Crosby, Stills & Nash odnieśli ogromny sukces, ale byli zmienni, więc członkowie w latach 70-tych przechodzili przez solowe projekty i inne permutacje składów.  

Crosby wydał w tym okresie tylko jeden album,   z 1971 roku If I Could Remember My Name, a następnie dołączył do Nasha na kilka płyt, gdy CSN było w zawieszeniu. Problemy osobiste nękały Crosby'ego przez całe lata 80-te, a ich kulminacją był wyrok w teksańskim więzieniu w 1985 roku. Jednak powrócił do formy dzięki albumowi „Oh Yes I Can”, który wydał 18 lat po swoim solowym debiucie. Minęło kolejne 20 lat od wydania „Thousand Roads” w 1993 roku, zanim na dobre rozpoczął karierę solową albumem „Croz” z 2014 roku. Przez kolejną dekadę konsekwentnie pracował, eksplorując elegancki, jazzowy folk-rock inspirowany twórczością Steely Dan, Joni Mitchell i Snarky Puppy, połączenie to zaprezentowano na płynnym zestawie „For Free” z 2021 roku.

  Crosby urodził się w Los Angeles 14 sierpnia 1941 roku, jako syn nagrodzonego Oscarem operatora filmowego Floyda Crosby'ego. Porzucił szkołę teatralną, aby poświęcić się karierze muzycznej, koncertując w klubach folkowych i nagrywając jako członek Les Baxter Balladeers. Pod auspicjami producenta Jima Dicksona, Crosby nagrał swoją pierwszą solową sesję pod koniec 1963 roku; na początku następnego roku założył Jet Set z Jimem McGuinnem i Gene'em Clarkiem, a po dołączeniu basisty Chrisa Hillmana i perkusisty Michaela Clarke'a, grupa zmieniła nazwę na Byrds. Chociaż McGuinn był pionierem charakterystycznego dla Byrds brzmienia dwunastostrunowej gitary, Crosby był architektem ich mieniących się harmonii; jego zainteresowanie jazzem i muzyką indyjską wpłynęło również na ich późniejsze eksperymenty z psychodelią. Jednak różnice twórcze nękały grupę przez całą jej karierę, a w 1967 roku Crosby - podobno zirytowany odmową kolegów z zespołu wydania jego ménage à trois opus „Triad” - opuścił Byrds po ich występie na Monterey Pop Festival. 

 Po wyprodukowaniu debiutanckiego albumu Joni Mitchell z 1968 roku, Crosby nagrał kilka solowych nagrań i zaczął improwizować z byłym wokalistą i gitarzystą Buffalo Springfield, Stephenem Stillsem. Z czasem do duetu dołączył były członek Hollies, Graham Nash. Dzięki niezwykle pięknym trzyczęściowym harmoniom, silnemu wkładowi autorskiemu i pełnemu wdzięku folk-rockowemu brzmieniu, debiutancki album Crosby, Stills & Nash z 1969 roku okazał się przełomowym momentem w muzyce pop, przynosząc całej trójce muzyków większą sławę niż w którymkolwiek z ich poprzednich projektów. Dołączenie byłego kolegi Stillsa z Buffalo Springfield, Neila Younga, powiększyło grupę do czterech członków, a w sierpniu 1969 roku Crosby, Stills, Nash & Young (CSNY) zaliczyli zaledwie swój drugi jak dotąd występ na żywo na Festiwalu Woodstock; Płyta „Déjà Vu” z lat 70-tych trafiła do sklepów z ponad dwumilionową liczbą zamówień, a dzięki prowokującym do myślenia przesłaniom społecznym i politycznym takim utworom jak „Woodstock” i „Ohio” stali się oni pokoleniowymi założycielami o ogromnym wpływie muzycznym i kulturowym. 

Po wyprzedanej trasie koncertowej CSNY grupa zawiesiła działalność, a Crosby wznowił pracę nad swoim długo odkładanym solowym debiutem, wydając w 1971 roku „If I Could Only Remember My Name”; w następnym roku on i Nash wydali pierwszy z kilku duetów, a także wziął udział w krótkotrwałym reaktywowaniu Byrds. Pomimo ciągłych różnic twórczych, CSNY reaktywował się na trasę koncertową w 1974 roku; Crosby i Nash wydali rok później „Wind on the Water”, a w 1977 roku Stills powrócił do składu, by zagrać na multiplatynowym albumie CSN. Jednak w miarę jak długotrwały problem Crosby'ego z narkotykami pogłębiał się, ostatecznie popadł on w konflikt zarówno ze Stillsem, jak i Nashem, a planowany drugi solowy album, „Might as Well Have a Good Time”, został odrzucony przez Capitol w 1980 roku. 

Seria aresztowań za posiadanie kokainy i zarzuty nielegalnej broni utrudniały mu pracę przez kolejne lata, nawet gdy w 1982 roku ponownie zjednoczył się ze Stillsem i Nashem, wydając przebój „Daylight Again”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów. Po nagraniu kolejnego albumu z 1983 roku, „Allies”, trio nie nagrywało razem przez kolejne siedem lat. 

 Pod koniec 1985 roku Crosby został skazany na karę więzienia po ucieczce z kliniki leczenia uzależnień, do której trafił zamiast odbyć poprzednią karę; po wyjściu na wolność w sierpniu następnego roku w końcu pokonał swoje demony, a później opisał mroczne szczegóły swojego uzależnienia w znakomitej autobiografii „Long Time Gone”. W 1988 roku - 18 lat po wydaniu „Déjà Vu” - Crosby ponownie połączył siły ze Stillsem, Nashem i Youngiem, tworząc „American Dream”. Jego drugi solowy album, „Oh Yes I Can”, ukazał się w końcu w następnym roku. 

Po wydaniu w 1990 roku albumu „Live It Up” wytwórni CSN, Crosby nadal cierpiał,osobiste nieszczęścia - najpierw został ciężko ranny w wypadku motocyklowym, a następnie w 1994 roku stracił dom w Los Angeles w wyniku potężnych zniszczeń spowodowanych trzęsieniem ziemi. Kilka miesięcy później powrócił na pierwsze strony gazet, gdy ogłoszono, że zdiagnozowano u niego wirusowe zapalenie wątroby typu C i  z powodu niewydolności wątroby, przechodząc w 1995 roku udany przeszczep narządu. W okresie rekonwalescencji, który nastąpił po tym, Crosby poznał Jamesa Raymonda, syna, którego oddał do adopcji ponad trzy dekady wcześniej, a który również był zawodowym muzykiem; wkrótce zaczęli razem pisać piosenki, a z gitarzystą Jeffem Pevarem założyli CPR, wydając serię albumów i regularnie koncertując. 

Na początku 1997 roku Crosby, Stills & Nash zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame; sześć lat wcześniej Crosby po raz pierwszy wszedł do Hall of Fame jako członek The Byrds. Young powrócił do zespołu w 1999 roku na płycie Looking Forward, a w jej następstwie odbyła się trasa koncertowa z okazji nowego tysiąclecia - nazwana „CSNY2K” - zapowiadająca pierwszy wspólny wyjazd kwartetowy od ćwierćwiecza. Crosby ponownie znalazł się na pierwszych stronach gazet, gdy na początku 2000 roku ujawniono, że jest ojcem dzieci piosenkarki Melissy Etheridge i jej partnerki Julie Cypher; w tym samym roku wydał również drugą książkę, „Stand and Be Counted”, w której zebrał wywiady z aktorami i muzykami, aby zgłębić związek celebrytów i aktywizmu społecznego. 

Od 2001 roku trasa koncertowa Crosby, Stills & Nash stała się regularnym i corocznym wydarzeniem, a Crosby znalazł bezpieczne schronienie i poczucie wspólnoty na scenie u boku swoich muzycznych towarzyszy z ponad czterdziestoletnim doświadczeniem. Zarówno w 2002, jak i 2006 roku Young uzupełnił skład CSNY na koncerty. Chociaż politycznie motywowana trasa Freedom of Speech z 2006 roku była w dużej mierze inspirowana muzą Younga, utwór Crosby'ego „Déjà Vu” stanowił kamień węgielny koncertu i posłużył za tytuł zarówno albumu koncertowego z 2008 roku, jak i filmu dokumentującego trasę. Również w 2006 roku Crosby wraz z Nashem towarzyszyli gitarzyście Pink Floyd, Davidowi Gilmourowi, podczas sesji nagraniowych do jego solowego albumu „On an Island”, a następnie pomagali mu promować płytę podczas trasy. 

 Obszerny, bogato wydany, trzypłytowy album retrospektywny Voyage ukazał się w 2007 roku. Wyprodukowany przez Nasha i archiwistę Joela Bernsteina, zbiór zawierał dwa krążki z klasycznym materiałem oraz jeden z niewydanymi nagraniami i stanowił wzór dla albumu Nasha „Reflections” z 2009 roku oraz albumu „Carry On” z 2013 roku wydawnictwa Stills. Latem 2013 roku Crosby zaczął mówić o sesjach nagraniowych do swojego czwartego solowego albumu, pierwszego od ponad 20 lat. Album „Croz”, wyprodukowany we współpracy z jego synem Raymondem, z udziałem Wyntona Marsalisa i Marka Knopflera, ukazał się pod koniec stycznia 2014 roku.  Piosenkarz i autor tekstów współpracował następnie z Michaelem League ze Snarky Puppy. Obaj napisali razem kilka piosenek, a następnie dyskutowali, ile czasu zajmie nagranie albumu. League chciał dwóch tygodni; Crosby chciał miesiąca. Pracując w studiu Groove Master Jacksona Browne'a, album został ukończony w 12 dni. 

 Pierwszy singiel „Things We Do for Love” ukazał się w lipcu 2016 roku; pełnometrażowy „Lighthouse” pojawił się w październiku. Kontynuując tę ​​owocną passę późnej kariery, Crosby wydał kolejny album w następnym roku. Wydany we wrześniu 2017 roku album „Sky Trails” został ponownie wyprodukowany przez Raymonda i zawierał cover utworu „Amelia” Joni Mitchell z jej albumu „Hejira” z 1976 roku. Zapowiedział on jesienną trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych, promującą album. Crosby szybko, w październiku 2018 roku, wydał „Here If You Listen”, w którym ponownie wystąpił zespół z Michaelem League, wspierający piosenkarkę i autorkę tekstów na płycie „Lighthouse”. Cameron Crowe wyprodukował film dokumentalny w reżyserii A.J. Eatona „David Crosby: Remember My Name”, który miał premierę na Festiwalu Filmowym Sundance w 2019 roku. Ósmy solowy album Crosby'ego, nazwany na cześć piosenki Joni Mitchell, „For Free”, ukazał się w lipcu 2021 roku; na płycie gościnnie wystąpił Michael McDonald i znalazł się utwór Donalda Fagena. Rok później wydał album nagrany w 2018 roku z zespołem Lighthouse, zatytułowany „Live at the Capitol Theater”.  

Okazało się, że był to ostatni album wydany za jego życia, ponieważ zmarł 18 stycznia 2023 roku, w wieku 81 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Music Is Love/Laughing	David Crosby	05.1971	-	95[1]	Atlantic 2792	[written by Graham Nash, Neil Young, David Crosby][produced by David Crosby]
Hero/Coverage	David Crosby And Phil Collins	05.1993	56[3]	44[20]	Atlantic 87360	[written by Phil Collins, David Crosby][produced by Phil Collins]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If I Could Only Remember My Name	David Crosby	03.1971	-	12[18]	Atlantic 7203	[gold-US][produced by David Crosby]
Oh Yes I Can	David Crosby	02.1989	-	104[10]	A&M 5232	[produced by David Crosby, Craig Doerge ,Stanley Johnson]
Thousand Roads	David Crosby	06.1993	-	133[8]	Atlantic 82 484	[produced by Phil Collins, Nick Davis, Don Was, Dean Parks, David Crosby, Glyn Johns, Stephen Barncard ,Phil Ramone]
Croz	David Crosby	02.2014	48[1]	36[3]	Blue Castle BCR 11421 [UK]	[produced by Daniel Garcia ,David Crosby ,James Raymond]
Lighthouse	David Crosby	11.2016	-	117[1]	Decca 4797778 [UK]	[produced by Michael League,Fab Dupont]

Creatures

 Prawdopodobnie najważniejszy irlandzki zespół beatowy i jeden z pierwszych, który odniósł
międzynarodowy sukces. The Creatures zostali założeni w kwietniu 1965 roku przez Franka Boylana, Liama ​​McKennę i Raya McDonalda z The Hootenannys, wraz z Brianem Harrisem (ex-Tonics). Niektóre źródła podają, że wcześniejsza wersja Creatures istniała przed The Hootenannys, ale nie mam na to potwierdzenia. Skład zespołu to Boylan & McKenna z Regiem Dunne i nieznanym perkusistą. Mogli być również znani jako The Wogs. Ten wcześniejszy zespół nigdy nie nagrywał i prawdopodobnie istniał krótko. 

 The Creatures grali w klubach Dublina w 1965 roku i zyskali rzeszę fanów. Ich menedżerami byli Brendan O'Brien, a następnie Kevin Dunne. Zespół został zauważony podczas występu w paryskim klubie Locomotive w sierpniu 1965 roku przez Neila Levensona, producenta w Columbia Records w Nowym Jorku. Levenson zorganizował kilka nagrań demo w Advision Studios w Londynie kilka tygodni później  Podczas jednej 3-godzinnej sesji zespół nagrał 10 utworów, a ta taśma doprowadziła następnie do podpisania przez zespół kontraktu z Columbia Records USA pod koniec 1965 roku. Taśma ta prawdopodobnie nadal znajduje się gdzieś w skarbcu. The Creatures wyjechali do USA w 1966 roku na trasę promocyjną i zostali tam na dłuższy czas, dokonując wielu nagrań z Levensonem. W sumie cztery single zostały wydane w USA, a trzy w Irlandii i Wielkiej Brytanii. 

Stroną A ich debiutanckiego singla był utwór „Turn Out the Light”, przypisywany D. Lindsayowi, który bez wątpienia jest Derrym Lindsayem, który grał z Pat Loughman Showband i The Kamels, a później współtworzył „All Kinds Of Everything” dla Dany w 1970 roku. Stronę B stanowił utwór Neila Levensona. „Turn Out the Light” został wydany na początku 1966 roku, najpierw w USA, gdzie kopie promocyjne znajdowały się w atrakcyjnej okładce z obrazkiem, a następnie w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Był wielkim hitem w Irlandii, pomimo zakazu RTE Radio z powodu nieco ryzykownego tekstu. Osiągnął 8. miejsce na irlandzkich listach przebojów. Ten singiel był prawdopodobnie największą szansą zespołu na przebój poza Irlandią. 

Zespół zagrał na Columbia Records Convention 21 lipca 1966 roku, ale to nie pomogło. Singiel nie odniósł sukcesu w USA. Nagrali kolejny utwór Neila Levensona „String Along” jako kontynuację, ale również nie przyniósł on przełomu. Nie znalazł się on również na listach przebojów w Irlandii. Dwa kolejne single zostały wydane bez większego sukcesu, wszystkie utwory Levensona poza jednym ze stron B „Someone Needs You”, napisanym przez brata Franka Boylana.

The Creatures wrócili do Irlandii pod koniec 1966 roku. Liam McKenna przywiózł do Dublina dwa utwory z wielu dem, których słuchali w Nowym Jorku, wybierając materiał do nagrania. Oba były kompozycjami Neila Levensona: „The House With The White Washed Gable” (pierwotnie zatytułowany „222 East Maple”) i „Walking In The Park”. Nagrał je zespół The Deep Set, który odniósł w Irlandii wielki sukces. Styl życia w Nowym Jorku nie każdemu odpowiadał i Ray McDonald wykorzystał tę  okazję do wyjazdu. Jego następcą został Fran Byrne (ex Chosen Few, Rockhouse) pod koniec 1966 roku. 

 

Capitol zdecydował się nie przedłużać rocznej umowy z zespołem, która wygasła, gdy zespół był z powrotem w Dublinie pod koniec 1966 roku. Po zakończeniu amerykańskiej przygody, zespół podążył za King Bees do Niemiec w kwietniu 1967 roku, grając w Hit Club w Hamburgu. Ich pobyt w Niemczech był pełen problemów, które zakończyły się tym, że menedżer Pat Fay przypadkowo zabrał ich pozwolenia na pracę z powrotem do Irlandii. Wrócili do Irlandii w sierpniu 1967 roku. Nieokreślony incydent z brytyjską służbą celną w Londynie wywołał niewielki skandal, gdy sprawa trafiła do gazet w Irlandii. Rezerwacje w Dublinie wyschły, a Creatures ostatecznie rozpadli się we wrześniu 1967 roku. Boylan, McDonald i Harris dołączyli do News. Brian Harris dołączył następnie do Cotton Mill Boys. Frank Boylan dołączył do Ditch Cassidy & The The Gentry i Mellow Candle, a później Gary Moore Band i Chips. Liam McKenna dołączył do Real McCoy, a później występował w zespole rozrywkowym z Memories. Fran Byrne dołączył do The Sands.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn Out The Light/It Must Be Love	Creatures	03.1966	-	-	CBS 202048	[written by D. Lindsay][produced by Neil Levenson]
String Along/The Night Is Warm	Creatures	10.1966	-	-	CBS 202350	[written by N. Levenson, A. Kornfeld][produced by Neil Levenson]
Looking At Tomorrow/Someone Needs You	Creatures	04.1967	-	-	CBS 2666	[written by B. Mann, C. Weil][produced by Neil Levenson]
Hurtin' All Over/Love Is A Funny Little Game	Creatures	05.1967	-	-	Columbia 44145 [US]	[written by N. Levenson, E. Reeves][produced by Neil Levenson]

Graham Bonney

Graham Bonney (ur. 2 czerwca 1943 r. jako Graham Arthur Ernest George Bradly)  to brytyjski
piosenkarz popowy i autor tekstów, który mieszkał i tworzył głównie w Niemczech. Chociaż miał tylko jeden hit na brytyjskiej liście przebojów, „Super Girl” w 1966 roku, jego sukcesy kontynuowano w Europie. 

 

 Urodził się w Basildon w hrabstwie Essex i pracował jako aktor dziecięcy, zanim założył swój pierwszy zespół w czasach szkolnych. W 1961 roku dołączył do Espresso Five, a w 1962 roku do The Ambers, z którymi występował w Star-Club w Hamburgu. W 1964 roku został wokalistą The Riot Squad, zespołu założonego przez menedżera Larry'ego Page'a. Po trzech nieudanych singlach dla Pye Records w 1965 roku Bonney opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową.  

 

Zaczął pisać piosenki z Barrym Masonem, a jego drugi solowy singiel „Super Girl”, wydany przez wytwórnię Columbia, osiągnął 19. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1966 roku. Większą popularność zyskał w Europie, docierając do pierwszego miejsca na niektórych niemieckich listach przebojów i utrzymując się w pierwszej dziesiątce przez kilka miesięcy, sprzedając się podobno w ponad milionie egzemplarzy. Kolejne płyty w Wielkiej Brytanii odniosły mniejszy sukces, ale Bonney zbudował trwałą karierę w Niemczech, gdzie 14 jego singli dotarło do pierwszej pięćdziesiątki w latach 1966–1973.Do jego niemieckich hitów należały „Das Girl mit dem La-La-La”, „Wähle 333”, „Du bist viel zu schön” i „Brandy”. W latach 1967 i 1968 zdobył nagrody Bravo Otto dla najlepszego wokalisty. 

 

Występował w niemieckiej telewizji regularnie w programie Beat Club, koncertował z The Beach Boys i innymi artystami, a także prowadził własny program telewizyjny Hits a Go Go. Do Wielkiej Brytanii powrócił w 1969 roku, aby współprowadzić wczesne edycje programu telewizyjnego Lift Off z Aysheą. W latach 70. i 80-tych XX wieku nadal był popularnym artystą estradowym w Niemczech, a brytyjskie obywatelstwo pozwalało mu występować zarówno w Niemczech Wschodnich, jak i Zachodnich. Występował również w telewizji w Holandii, Belgii, Austrii, Szwajcarii, Włoszech i Hiszpanii, a także nadal koncertuje i wydaje płyty w Niemczech.W 1984 roku poślubił stewardesę Lufthansy i mieszka w pobliżu Kolonii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Super Girl/Hill Of Lovin'	Graham Bonney and Johnny Scott And His Orchestra	03.1966	19[18]	-	Columbia DB 7843	[written by Barry Mason, Graham Bradly]

Briana Corrigan

Briana Corrigan (ur. 30 maja 1965r) to północnoirlandzka piosenkarka.
Była członkinią zespołu The Beautiful South w latach 1988–1992. 

 Corrigan urodziła się w Irlandii Północnej. Gdy miała 11 lat, jej rodzina przeprowadziła się z Belfastu do Portstewart w hrabstwie Londonderry, gdzie uczęszczała do Dominican College w Portstewart, szkoły, w której uczyła jej matka.W wieku 18 lat przeprowadziła się do Newcastle upon Tyne w Anglii, aby studiować na kierunku sztuk kreatywnych i performatywnych.  Podczas studiów w Newcastle upon Tyne, Corrigan zaczęła śpiewać z The Anthill Runaways. Wytwórnia Go! Discs Records, która rozważała podpisanie kontraktu z zespołem, zaproponowała jej wyjazd do Hull i śpiewanie z Paulem Heatonem i Dave'em Hemingwayem z The Beautiful South. Wkrótce potem została zaproszona do Mediolanu z zespołem, aby pomóc w nagraniu ich debiutanckiego albumu „Welcome to the Beautiful South”. Wystąpiła u boku Dave'a Hemingwaya w jedynym singlu zespołu, który znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii, „A Little Time”. 

Po pojawieniu się na trzech albumach, Corrigan opuściła zespół w 1992 roku, aby rozpocząć karierę solową. Decyzja ta była podyktowana chęcią nagrania własnej twórczości, a częściowo także względami etycznymi dotyczącymi niektórych tekstów Heaton, zwłaszcza takich utworów jak „36D”, który krytykował brytyjskie modelki glamour i branżę, która je zatrudniała. Jej czas w zespole zwieńczył jeden z najszybciej sprzedających się brytyjskich albumów w historii, „Carry on up the Charts: The Best of the Beautiful South”.

  Po odejściu z zespołu, Corrigan ponownie nawiązała współpracę z producentem Mikiem Hedgesem, który wyprodukował dwa pierwsze albumy „Beautiful South”, i nagrała w 1996 roku solowy album, „When My Arms Wrap You Round”, który spotkał się z uznaniem krytyków. Album został wydany przez East West Records. Pierwszy singiel „Love Me Now” osiągnął 48. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Był to jedyny wydany singiel, ponieważ Corrigan i jej wytwórnia płytowa rozstali się kilka miesięcy po wydaniu albumu.Do października 2022 roku uczyła śpiewu w British School al Khubairat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Me Now	Briana Corrigan	05.1996	48[2]	-	East West EW 041	[written by D. Porter, B. Corrigan][produced by Chris Hughes, Ian Stanley, Paul Noble, Richie Fermie]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When My Arms Wrap You Round	Briana Corrigan	06.1996	88[1]	-	East West 0630142712	[produced by Mike Hedges]

Cracker

Cracker to amerykański zespół rocka alternatywnego założony w 1991 roku przez
wokalistę zespołu Camper Van Beethoven, Davida Lowery'ego, i gitarzystę Johnny'ego Hickmana. Ich muzyka jest silnie inspirowana bluesem i country. 

 

 Przed Crackerem, wokalista i gitarzysta David Lowery był przez wiele lat gitarzystą Camper Van Beethoven. Kiedy zespół zawiesił działalność, założył Cracker z gitarzystą Johnnym Hickmanem i basistą Daveyem Faragherem. Wczesne nagrania demo zostały później wydane jako „David Lowery Demo Mixes”. W 1991 roku zespół podpisał kontrakt płytowy z Virgin Records. Wciąż bez stałego perkusisty, ale z pomocą Jima Keltnera, Ricka Jaegera i Phila Jonesa, nagrali debiutancki album o tym samym tytule, który ukazał się w 1992 roku. Z utworem „Teen Angst (What the World Needs Now)” zespół osiągnął szczyt listy przebojów Modern Rock magazynu Billboard.

 

  Kerosene Hat, ich drugi album wydany w 1993 roku, dotarł do listy Billboard 200, a singiel „Low” znalazł się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Album uzyskał status złotej płyty w USA. W 1996 roku ukazał się album „The Golden Age” z Bobem Rupe jako nowym basistą. Podobnie jak poprzednio, na nagraniach zmieniało się trzech perkusistów: Charlie Quintana, Eddie Bayers i Johnny Hott. Po udanej trasie koncertowej zespół zrobił sobie dwuletnią przerwę, podczas której Lowery skupił się na swoim studiu Sound of Music w Richmond w Wirginii i produkował takich artystów jak Joan Osborne, The Counting Crows i Lauren Hoffmann.

 

  Dzięki albumowi „Gentleman's Blues” z 1998 roku grupa w końcu ustaliła stabilny skład. Frank Funaro został stałym perkusistą, a Kenny Margolis dołączył do zespołu grając na akordeonie i instrumentach klawiszowych. Pomimo powrotu Camper  van Beethoven , Cracker pozostał aktywny do początku XXI wieku. Zespół coraz bardziej skupiał się jednak na projektach, a muzycy zmieniali skład naprzemiennie. Następnie ukazał się album koncertowy, a także piąty i szósty album, odpowiednio *Forever* i *O'Cracker Where Art Thou?*. W 2003 roku Cracker opuścił Virgin i wydał album z coverami *Countrysides* nakładem Cooking Vinyl. 

 

W 2006 roku ukazał się album *Greenland*, a ich najnowszy album, *Sunrise in the Land of Milk and Honey*, dotarł do listy Billboard 200. Zespół następnie grał dla żołnierzy amerykańskich w Iraku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Low	Cracker	04.1994	40[7]	64[13]	Virgin 38 427	[written by David Lowery, Johnny Hickman, Davey Faragher][produced by Don Smith, Cracker]
Get Off This	Cracker	07.1994	41[3]	102[9]	Virgin 38 443	[written by David Lowery, Johnny Hickman, Davey Faragher][produced by Don Smith, Cracker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kerosene Hat	Cracker	09.1993	44[2]	59[45]	Virgin 39 012	[gold-US][produced by Don Smith]
The Golden Age	Cracker	04.1996	-	63[6]	Virgin 41 498	[produced by Dennis Herring,David Lowery]
Gentleman's Blues	Cracker	09.1998	-	182[1]	Virgin 46 263	[produced by Don Smith]
Sunrise in the Land of Milk and Honey	Cracker	05.2009	-	189[1]	429 17770	-

Natalie Merchant

 Wokalistka i autorka tekstów Natalie Merchant rozpoczęła karierę popową w 1981 roku
w wieku 17 lat jako wokalistka nowojorskiego, bestsellerowego zespołu rocka alternatywnego 10,000 Maniacs. Urodzona 26 października 1963 roku w Jamestown w stanie Nowy Jork, nagrała siedem albumów z grupą i ugruntowała swoją pozycję jako wiodąca postać na scenie rocka alternatywnego. Piosenkarka zawsze była aktywna politycznie i jej były chłopak Michael Stipe przypisuje jej powód, dla którego jego praca z R.E.M. została upolityczniona pod koniec lat 80-tych. 

Po znaczącym sukcesie na listach przebojów z 10,000 Maniacs, Natalie Merchant opuściła zespół, aby rozpocząć karierę solową i wydała swój pierwszy solowy album Tigerlily w wytwórni Elektra w 1995 roku. Aby zachować kontrolę artystyczną nad albumem, sama sfinansowała nagranie i produkcję albumu, pozostawiając wytwórni jedynie promocję i marketing. Okazało się to mądrą decyzją, a album spotkał się z uznaniem zarówno krytyków, jak i fanów, a singiel z albumu „Carnival” stał się jej pierwszym przebojem w pierwszej dziesiątce. Album ostatecznie sprzedał się w ponad 5 milionach egzemplarzy.  

Przez kolejne dekady artystka kontynuowała eksperymenty z różnymi gatunkami, takimi jak symfoniczny pop (Ophelia z 1998 roku), reggae (Motherland z 2001 roku) i folk (The House Carpenter's Daughter z 2003 roku), zanim zrobiła sobie przerwę w karierze muzycznej, aby wychować córkę. Powróciła w 2010 roku z albumem koncepcyjnym Leave Your Sleep, inspirowanym brytyjską i amerykańską poezją XIX i XX wieku. Jej pierwszy zbiór autorskich piosenek od Motherland, jej tytułowy album studyjny, ukazał się w 2014 roku, a następnie Paradise Is There: The New Tigerlily Recordings (2015) i Butterfly (2017), które zawierały orkiestrowe wersje jej najpopularniejszych singli. W 2023 roku Natalie Merchant wydała swój ósmy album studyjny Keep Your Courage nakładem Nonesuch Records.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Carnival/I may know the word	Natalie Merchant	08.1995	147[1]	10[31]	Elektra 64413	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Wonder/Baby i love you	Natalie Merchant	12.1995	84[1]	20[38]	Elektra 64376	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Jealousy/Sympathy for the devil	Natalie Merchant	06.1996	-	23[20]	Elektra 64301	[Written by: Natalie Merchant]
Kind & generous	Natalie Merchant	05.1998	-	18[24].Airplay Chart	Elektra	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]
Break your heart	Natalie Merchant	05.1999	91[1]	-	Elektra E 3786 [UK]	[Written by: Natalie Merchant][produced by Natalie Merchant]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tigerlily	Natalie Merchant	06.1995	39[6]	13[92]	Elektra 61 745	[5x-platinum-US][silver-UK][produced by Natalie Merchant]
Ophelia	Natalie Merchant	05.1998	52[9]	8[52]	Elektra 62 196	[platinum-US][produced by Natalie Merchant]
Natalie Merchant live in concert	Natalie Merchant	11.1999	-	82[7]	Elektra 62 444	[produced by Natalie Merchant]
Motherland	Natalie Merchant	11.2001	102[1]	30[11]	Elektra 62721-2	[gold-US][produced by Natalie Merchant,T-Bone Burnett]
Leave Your Sleep	Natalie Merchant	05.2010	46[2]	17[5]	Nonesuch 7559798043 [UK]	[produced by Natalie Merchant,Andres Levin]
iTunes Sessions	Natalie Merchant	08.2010	-	103[1]	Myth America	-
Natalie Merchant	Natalie Merchant	05.2014	34[3]	20[4]	Nonesuch 7559795717 [UK]	[produced by Natalie Merchant]
Paradise Is There: The New Tigerlily Recordings	Natalie Merchant	11.2015	-	96[1]	Nonesuch 550587	[produced by Natalie Merchant]
Keep Your Courage	Natalie Merchant	04.2023	58[1]	-	Nonesuch 75597907858 [UK]	[produced by Natalie Merchant]

Tommy Conwell and the Young Rumblers

Thomas Edward Conwell (ur. 14 stycznia 1962) to amerykański gitarzysta,
autor tekstów i wykonawca. Najbardziej znany jest jako frontman filadelfijskiego zespołu Tommy Conwell and the Young Rumblers. Zespół osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów rocka głównego nurtu w USA w 1988 roku dzięki utworowi „I'm Not Your Man”, który osiągnął również 74. miejsce na liście Billboard Hot 100. Pierwotny zespół, w którego skład wchodzili Conwell (gitara, wokal), Paul Slivka (kontrabas) i Jimmy Hannum (perkusja), słynął z surowych, energetycznych występów na żywo, podczas których prezentowano wiele klasycznych standardów bluesa i rocka, takich jak „Hideaway” Freddiego Kinga, „Rumble” Linka Wraya, „Time Has Come Today” The Chambers Brothers i „Downtown Train” Toma Waitsa, a także kilka autorskich utworów, z których część znalazła się na debiutanckim albumie „Walkin' on the Water”.  

Inne charakterystyczne utwory, takie jak „Demolition Derby”, który zdaniem niektórych stanowił kwintesencję surowego, trzyosobowego brzmienia zespołu, zostały porzucone po zmianie brzmienia zespołu, po dołączeniu dwóch członków: klawiszowca Roba Millera i gitarzysty Chrisa Daya. Tommy Conwell and the Young Rumblers odnieśli umiarkowany sukces w 1986 roku dzięki niezależnemu albumowi „Walkin' On the Water”. Debiut zespołu w dużej wytwórni krajowej miał miejsce, gdy Columbia Records wydała „Rumble” w 1988 roku, a następnie „Guitar Trouble” w 1990 roku. Nagrano trzeci album, ale wytwórnia zdecydowała się go nie wydawać. Conwell udostępnił go na swojej stronie internetowej. Conwella nadal można spotkać na solowych koncertach w Filadelfii, a w listopadzie 2010 i październiku 2013 roku ponownie spotkał się z Young Rumblers na koncertach reaktywacyjnych w Blockley w University City w Filadelfii. 

10 maja 2014 roku ponownie spotkał się z zespołem Young Rumblers na koncercie w Ardmore Music Hall w Ardmore w Pensylwanii, dawniej 23 East Cabaret, gdzie grali wiele lat wcześniej. Jako support tego koncertu wystąpił również filadelfijski zespół Dynagroove, który w przeszłości supportował Tommy'ego Conwella i Young Rumblers. Tommy Conwell i Young Rumblers wystąpili na festiwalu HoagieNation w Filadelfii 26 maja 2018 roku. W 2019 roku Tommy Conwell i Young Rumblers wydali swój piąty album studyjny, pierwszy od prawie 30 lat, „Showboats and Grandstanders”. Jest bratem zawodowego futbolisty Joe Conwella. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Not Your Man/Workout (Part II)	Tommy Conwell and the Young Rumblers	09.1988	-	74[7]	Columbia 07980	[written by T. Conwell, M. Rauer][produced by Rick Chertoff]
If We Never Meet Again/Everything They Say Is True	Tommy Conwell and the Young Rumblers	22.1988	-	48[11]	Columbia 08505	[written by J. Shear][produced by Rick Chertoff]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rumble	Tommy Conwell and the Young Rumblers	09.1988	-	103[28]	Columbia 44 186	[produced by Rick Chertoff]

Chi Coltrane

Chi Coltrane (ur. 6 listopada 1948r) to amerykańska piosenkarka rockowa/gospel, autorka
tekstów i pianistka. Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę w 1972 roku singlem „Thunder and Lightning”. Jej piosenka „Go Like Elijah” z 1973 roku była przebojem numer jeden w Holandii.

 

  Chi Coltrane rozpoczęła karierę jako artystka w Chicago. Za granicą zadebiutowała, reprezentując Stany Zjednoczone na Międzynarodowym Festiwalu Rockowym dla 50 000 widzów w Rio de Janeiro. Wróciła do Stanów Zjednoczonych, gdzie Clive Davis podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Columbia Records. Jej jedynym przebojem w USA był „Thunder and Lightning”, który dotarł do 17. miejsca na listach przebojów w całym kraju. Coltrane miała dwa hity w Top 40 w Niemczech, osiągając 1. miejsce w Holandii i utrzymując tę ​​pozycję przez miesiąc dzięki oryginalnemu utworowi „Go Like Elijah”. 

 

Coltrane wielokrotnie gościnnie występowała w programach American Network TV, w tym w programie The Tonight Show stacji NBC oraz 76. odcinku Midnight Special stacji NBC z 12 lipca 1974 roku. Coltrane występowała z The Who, The Eagles, Steviem Wonderem i Rodem Stewartem. W latach 70. i 80-tych w Ameryce Chi była niegdyś nazywana „Pierwszą Damą Rocka”;  i zajmowała pierwsze miejsce w rankingu popularności „Music Express”. 

 

 Jej całokształt twórczości przyniósł wiele nagród i wyróżnień, zarówno w Ameryce, jak i za granicą, w tym europejski Złoty Młot i Srebrny Młot dla najlepszej artystki. W 1999 roku Chi została uhonorowana w Los Angeles.  Coltrane znalazł się na europejskiej liście „100 Najlepszych Muzyków WIEKU”. Magazyn „Rolling Stone” opisał Coltrane’a jako „porywającą wokalistkę/kompozytorkę/producentkę, której występy są po prostu porywające”. Paul Buckmaster, odnosząc się do jej nowego utworu „Yesterday, Today & Forever”, powiedział: „Musiałem kilka razy przerwać pracę nad aranżacją smyczkową „Yesterday, Today & Forever” z powodu głębokich emocji, jakie we mnie wywołała – to naprawdę wspaniały utwór. Myślę, że to prawdopodobnie najpiękniejsza piosenka, jaką kiedykolwiek słyszałem”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thunder And Lightning/Time To Come In	Chi Coltrane	09.1972	-	17[13]	Columbia 45 640	[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]
Go Like Elijah/It's Really Come To This	Chi Coltrane	01.1973	-	107[2]	Columbia 45 749	[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chi Coltrane	Chi Coltrane	09.1972	-	148[10]	Columbia 31 275	[produced by Toxey French]

Sean Lennon

Sean Taro Ono Lennon (ur. 9 października 1975r w Nowym Jorku) - brytyjsko-japoński muzyk,
pisarz, autor piosenek oraz aktor. Jest synem brytyjskiego muzyka Johna Lennona i japońskiej artystki awangardowej Yoko Ono, oraz przyrodnim bratem Juliana Lennona (syna Johna z pierwszego małżeństwa) i Kyoko Chan Cox (córki Yoko z drugiego małżeństwa).

Sean urodził się w Nowym Jorku, w dniu 35. urodzin swego ojca. Jego narodziny spowodowały odejście Johna ze świata muzyki i show-biznesu.

Jego ojciec nagrał dla niego piosenkę zatytułowaną Beautiful Boy (Darling Boy), która jakoby opisuje moment przed położeniem chłopca do łóżka. Przy końcu utworu słychać jak Lennon mówi: „Good night, Sean. See you in the morning”.

Uczęszczał do ekskluzywnych, elitarnych i prywatnych szkół (Institut Le Rosey w Szwajcarii, Ethical Culture School oraz Dalton School w Nowym Jorku). Pierwszy raz na scenie pojawił się jako sześciolatek, kiedy to na płycie Yoko Ono - Season of Glass - recytował opowieść, której nauczył go ojciec. Trzy lata później zaśpiewał pierwszą piosenkę „It’s Alright”, która pojawiła się na albumie jego matki, wydanym z okazji jej 50. urodzin. Później, w roku 1991, pojawił się na albumie Lenny’ego Kravitza „Mama Said”. W 1995 roku wziął udział w tworzeniu awangardowego albumu Yoko, pt. „Rising”.

W 1997 roku dołączył do stworzonego w Nowym Jorku japońskiego duetu Cibo Matto (Miho Hatori i Yuka Honda) . Rok później wydał swój debiutancki solowy album Into the Sun, który zebrał dość pochlebne opinie w środowisku krytyków muzycznych. Płyta ta została stworzona przy współpracy z Yuką Honda, która była w tym czasie partnerką Seana. Rok później wydano minialbum Seana Half Horse, Half Musician, który zawierał kilka nowych piosenek, ale także remiksy tych wydanych na Into the Sun. 

Jeszcze tego samego roku Cibo Mato wydało swój drugi album – „Stereo Type A”. W roku 2001 Sean wystąpił wraz z Rufusem Wainwrightem i Mobym na koncercie Come Together: A Night for John Lennon’s Words and Music, gdzie zagrał piosenki „This Boy” i „Across the Universe”. Potem, aż do końca 2005 roku, usunął się w cień.
Współczesność

W lutym 2006 roku na profilu Seana w serwisie MySpace pojawił się utwór „Dead Meat” zwiastujący wydanie nowego albumu Friendly Fire. Wiosną tego samego roku w sieci opublikowano zwiastun wersji CD/DVD płyty, który zawierał sceny wycięte z filmowej wersji albumu. Friendly Fire wydano 3 października 2006 roku. Od tamtego czasu Sean pojawiał się kilka razy w programach telewizyjnych, wykonując swój singel Dead Meat. Pracował także, wraz z gitarzystą The Strokes, Albertem Hammondem, nad jego solowym albumem „Yours to Keep”, który został wydany 9 października 2006.

W 2008 roku pojawił się gościnnie na albumie Easy Come Easy Go Marianne Faithfull.  

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Into the Sun	Sean Lennon	06.1998	90[1]	153[1]	Grand Royal 94 551	[produced by Yuka Honda]
Friendly Fire	Sean Lennon	10.2006	-	152[1]	Capitol 0946 3 72220 1 0 [UK]	[produced by Sean Lennon]
Monolith Of Phobos	Claypool Lennon Delirium	06.2016	-	84[1]	ATO 0308	[produced by Les Claypool, Sean Lennon]