Jack Nitzsche, ważny twórca muzyki popularnej, działający przez 40 lat za kulisami,
kompozytor, autor tekstów, producent, aranżer i muzyk studyjny, odegrał kluczową rolę w rock and rollu lat 60-tych, wnosząc wiedzę wyszkolonego muzyka do twórczości bardziej instynktownych rockmanów w sposób, który uzupełniał i pogłębiał ich twórczość. Z jego talentu skorzystali w szczególności The Rolling Stones i Neil Young. Nitzsche był również utalentowanym kompozytorem, autorem kilku wielkich hitów i kompozytorem muzyki filmowej, który skomponował blisko trzydzieści ścieżek dźwiękowych do filmów. 

 

Nitzsche dorastał w Howard City w stanie Michigan, które opuścił w wieku 18 lat w 1955 roku, aby studiować w Westlake College of Music w Hollywood w Kalifornii; do końca kariery mieszkał w okolicach Los Angeles. Po studiach w 1957 roku znalazł pracę jako kopista nut. Został zatrudniony w wytwórni Specialty Records przez Sonny'ego Bono, z którym intensywnie współpracował przez kolejne lata. Pracował również w Capitol Records i Original Sound Records. W Original Sound napisał „Bongo Bongo Bongo”, instrumentalny utwór, który Preston Epps nagrał jako kontynuację jego przeboju „Bongo Rock”. Trafił on na krajowe listy przebojów latem 1960 roku. 

 

 Nitzsche zaczął otrzymywać zlecenia jako aranżer, a kiedy kompozytor i producent Phil Spector przeniósł się na Zachodnie Wybrzeże, podjął współpracę ze Spectorem, aranżując wiele jego hitów, między innymi „He's a Rebel” zespołu Crystals i „Be My Baby” zespołu Ronettes. Podpisał również kontrakt płytowy z wytwórnią Reprise Records, która latem 1963 roku wydała jego instrumentalny utwór „The Lonely Surfer”. Utwór znalazł się w Top 40, a Nitzsche wydał po nim album o tym samym tytule. Nie odniósł jednak sukcesu muzycznego, choć wydał jeszcze kilka albumów.  

 

Jego kolejnym hitem na listach przebojów był utwór, który skomponował, ale którego nie wykonał. Razem z Sonnym Bono napisał „Needles and Pins”, pierwotnie nagrany przez Jackie DeShannon. Utwór został coverowany przez grupę Searchers z British Invasion, która wiosną 1964 roku wprowadziła go do pierwszej dwudziestki. (Piosenkę reaktywował Smokie na potrzeby listy przebojów w 1977 roku, a w 1986 roku zespół Tom Petty & the Heartbreakers ze Stevie Nicks znalazł się w pierwszej czterdziestce). 

 

  Praca Nitzschego ze Spectorem okazała się dla niego bardzo owocna w pracy z innym zespołem British Invasion. Jesienią 1964 roku wziął udział w sesjach do albumu The Rolling Stones, „The Rolling Stones, Now!”, rozpoczynając długą współpracę z zespołem, w ramach której brał udział w nagraniach takich utworów jak „Play with Fire”, „Paint It Black” i „You Can't Always Get What You Want” (aranżacja chóralna).  Nitzsche zadebiutował w filmie jako dyrektor muzyczny The T.A.M.I. Show, legendarnego filmu koncertowego nakręconego w listopadzie 1964 roku i wydanego w styczniu 1965 roku. Również w 1965 roku napisał swoją pierwszą muzykę filmową do niskobudżetowego filmu Village of the Giants, choć minęło kolejne pięć lat, zanim zaczął regularnie pracować przy filmach. W międzyczasie kontynuował produkcję, aranżację i nagrywanie z szeroką gamą muzyków, w tym Timem Buckleyem, Bobbym Darinem, Doris Day, Marianne Faithfull, Frankie Laine i The Monkees.  

 

Rozpoczął długoletnią współpracę z Neilem Youngiem, pisząc aranżację smyczkową do utworu Younga „Expecting to Fly”, który ukazał się na albumie Buffalo Springfield „Buffalo Springfield Again” w 1967 roku. Kiedy Springfield rozpadł się w 1968 roku, a Young rozpoczął karierę solową, Nitzsche kontynuował z nim współpracę, współprodukując i pisząc aranżacje do jego pierwszego solowego albumu, „Neil Young”, z 1969 roku. Pracował również nad albumami Younga z początku lat 70-tych „After the Gold Rush”, „Harvest”, „Time Fades Away” i „Tonight's the Night”, a następnie powrócił do niego na albumach „Life” (1987) i „Harvest Moon” (1992). 

 

Nitzsche dostał szansę powrotu do pracy filmowej w 1970 roku, kiedy to zagrał w filmie „Performance” z Mickiem Jaggerem w roli głównej. To właśnie on zapoczątkował jego karierę jako kompozytora muzyki filmowej. W 1973 roku pracował nad dużymi filmami studyjnymi, takimi jak „Egzorcysta”, a w 1975 roku zdobył nominację do Oscara za muzykę do „Lotu nad kukułczym gniazdem”. Pod koniec lat 70-tych przyjął kilka zleceń produkcyjnych z wykonawcami new wave rocka, produkując pierwsze trzy albumy Minka DeVille'a oraz słynny „Squeezing out Sparks” Grahama Parkera i grupy Rumour.  

 

W latach 80-tych pracował jednak na pełen etat nad muzyką filmową, tworząc średnio dwie rocznie w ciągu dekady. W 1982 roku otrzymał kolejną nominację do Oscara za „Oficer i dżentelmen”, a wraz z Willem Jenningsem i Buffy Sainte-Marie (wówczas żoną Nitzschego) zdobył Oscara za najlepszą piosenkę do „Up Where We Belong”, która stała się już hitem numer jeden w wykonaniu Joe Cockera i Jennifer Warnes. Praca filmowa Nitzschego zwolniła na początku lat 90-tych. Jego ostatnią ścieżką dźwiękową był The Crossing Guard z 1995 roku. Zmarł w sierpniu 2000 roku w wieku 63 lat.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lonely Surfer / Song for a Summer Night	Jack Nitzsche	08.1963	-	39[8]	Reprise 20 202	[written by Marty Cooper/Jack Nitzsche][produced by Jimmy Bowen]
Rumble / Theme for a Broken Heart	Jack Nitzsche	11.1963	-	91[2]	Reprise 20,225	[written by Grant, Wray][produced by Jimmy Bowen]
Theme from "One Flew Over the Cuckoo's Nest" / The Last Dance	Jack Nitzsche	05.1976	-	109[1]	Reprise 20 225	[piosenka tytułowa z filmu][written by Jack Nitzsche][produced by Jack Nitzsche]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lonely Surfer	Jack Nitzsche	.1963	-	-	Reprise 6101	[produced by Jimmy Bowen]
Dance to the Hits of The Beatles	Jack Nitzsche	.1964	-	-	Reprise 6115	[produced by Jimmy Bowen]
One Flew Over the Cuckoo's Nest	Jack Nitzsche	.1975	-	-	Fantasy 9500	[produced by Jack Nitzsche]
Starman	Jack Nitzsche	.1984	-	-	Varèse Sarabande 81233	-
The Hot Spot	Jack Nitzsche	08.1990	-	-	Antilles 8755	[produced by Jack Nitzsche, Michael Hoenig]

                                        Kompozycje Jacka Nitzsche na listach przebojów

[with Arthur Egnoian] 08/1960 Bongo, Bongo, Bongo Preston Epps 78.US [with Sonny Bono] 05/1963 Needles and Pins Jackie DeShannon 84.US 01/1964 Needles and Pins The Searchers 13.US/1.UK 09/1977 Needles and Pins Smokie 68.US/10.UK 12/1985 Needles and Pins Tom Petty 37.US [with Martin Cooper] 08/1963 The Lonely Surfer Jack Nitzsche 39.US [with Sonny Bono, Mitch Murray, John Lennon & Paul McCartney] 07/1964 Call Up the Groups The Barron Knights 3.UK [with Greg Dempsey] 04/1967 I Could Be So Good to You Don & The Goodtimes 56.US [with Jackie DeShannon] 03/1968 Me About You Jackie DeShannon 119.US [solo] 05/1976 Theme from One Flew Over the Cuckoo's Nest Jack Nitzsche Orchestra 109.US [with Russ Titelman ] 02/1978 Gone Dead Train Nazareth 49.UK [with Buffy Sainte-Marie & Will Jennings] 08/1982 Up Where We Belong Joe Cocker & Jennifer Warnes 7.UK/1.US [with Ludovic Navarre] 06/2001 Sure Thing St Germain 77.UK

Bob Welch

Wokalista, autor tekstów i gitarzysta Bob Welch cieszył się krótką passą sukcesów
w mainstreamie pod koniec lat 70-tych po czteroletnim okresie w zespole Fleetwood Mac, poprzedzającym fenomen. W 1971 roku Welch zastąpił Jeremy'ego Spencera i pozostał w zespole na albumach „Future Games” (1971), „Bare Trees” (1972), „Penguin” (1973), „Mystery to Me” (1973) i „Heroes Are Hard to Find” (1974). Najlepszym momentem Welcha w zespole Fleetwood Mac był senny, jazzowy utwór „Hypnotized” z płyty „Mystery to Me”. 

 Welch został poproszony o pozostanie w zespole pomimo dołączenia Lindsey Buckingham i Stevie Nicks, ale odszedł i założył hardrockowe trio o nazwie Paris. Zespół - w którego skład wchodzili były basista Jethro Tull, Glenn Cornick, były perkusista Nazz, Thom Mooney, a następnie przyszły perkusista Tin Machine, Hunt Sales - wydał dwa chłodno przyjęte albumy w 1976 roku. Welch postanowił wówczas tworzyć jawnie komercyjną muzykę pop i udało mu się to osiągnąć dzięki wydanemu w 1977 roku albumowi „French Kiss”, który uzyskał status platynowej płyty i zawierał przeboje „Sentimental Lady” (ponowne nagranie utworu Bare Trees) oraz „Ebony Eyes”. 

 Wydany w 1979 roku album „Three Hearts” w dużej mierze powtórzył formułę, ale osiągnął jedynie status złotej płyty; singiel „Precious Love” trafił do Top 40. Na obu albumach gościnnie wystąpili członkowie Fleetwood Mac. Welch wydał jeszcze cztery albumy do 1983 roku, ale sprzedaż stale spadała. Do 1987 roku Welch przeprowadził się do Phoenix w Arizonie i założył zespół Avenue M. Pod koniec lat 90-tych kontynuował karierę kompozytorską w Nashville w stanie Tennessee. Welch publicznie popadł również w konflikt z byłymi członkami zespołu Fleetwood Mac. W 1994 roku wniósł pozew, twierdząc, że zaniżono mu tantiemy za jego kadencji. Sprawa została rozstrzygnięta poza sądem, ale Welch twierdzi, że Fleetwood Mac w odwecie doprowadził do wykluczenia go z wprowadzenia zespołu do Rock and Roll Hall of Fame w 1998 roku. Welch był jedynym wczesnym członkiem, który nie został uhonorowany. 

 Zmarł w wyniku samobójczego postrzału w swoim domu w Nashville 7 czerwca 2012 roku; Bob Welch miał 65 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sentimental Lady/Hot Love, Cold World	Bob Welch	10.1977	-	8[18]	Capitol 4479	[written by Bob Welch][produced by Lindsey Buckingham, Christine McVie]
Ebony Eyes/Outskirts	Bob Welch	01.1978	-	14[17]	Capitol 4543	[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Hot Love, Cold World/Danchiva	Bob Welch	06.1978	-	31[10]	Capitol 4588	[written by B. Welch, J. Henning][produced by John Carter]
Precious Love/Something Strong	Bob Welch	02.1979	-	19[15]	Capitol 4685	[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Church/Here Comes The Night	Bob Welch	05.1979	-	79[3]	Capitol 4719	[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Two To Do/Imaginary Fool	Bob Welch	11.1981	-	107[2]	RCA 12356	[written by M. Clark][produced by Michael Verdick]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
French Kiss	Bob Welch	10.1977	-	12[46]	Capitol 11 663	[platinum-US][produced by John Carter,Lindsey Buckingham,Christine McVie]
Three Hearts	Bob Welch	03.1979	-	20[17]	Capitol 11 907	[gold-US][produced by John Carter, Richard Dashut]
The Other One	Bob Welch	12.1979	-	105[8]	Capitol 12 017	[produced by John Carter]
Man Overboard	Bob Welch	10.1980	-	162[5]	Capitol 12 107	[produced by John Carter]

poniedziałek, 13 kwietnia 2026

Joan Osborne

Joan Osborne, potężna wokalistka, której repertuar zdradza doskonałe opanowanie rocka,
popu, soulu, bluesa, jazzu i wielu innych stylów, zyskała sławę w 1995 roku, wydając swój pierwszy album w dużej wytwórni, Relish. Utwór „One of Us” stał się wielkim przebojem, a kariera gwiazdy popu wydawała się być pewna. Jednak jej niespokojny, kreatywny duch doprowadził do konfliktów z wytwórnią płytową, a ona wolała podążać za swoją muzą, eksplorując różne muzyczne ścieżki wedle uznania-miksując covery klasycznych utworów soulowych i podobnych autorskich utworów na płycie „Breakfast in Bed” z 2007 roku, interpretując garść klasyków soulu i bluesa na płycie „Bring It on Home” z 2012 roku i oddając hołd jednemu ze swoich ulubionych autorów piosenek na albumie „Songs of Bob Dylan” z 2017 roku, który sam w sobie jest oczywistością.

 Ostatecznie wydała swoją muzykę we własnej wytwórni, aby zyskać większą kontrolę. Zarówno śpiewając z zespołem Motown Funk Brothers, jak i koncertując jako wokalistka z Grateful Dead, Osborne z łatwością odnajduje się w muzyce house. Jej repertuar pokazuje imponującą wszechstronność i talent do pięknego głosu, wyczucie, jak go wykorzystać, oraz wiedzę, która mądrze wpływa na jej twórcze wybory. Na albumie „Trouble and Strife” z 2020 roku zaprezentowała muzykę łączącą różne gatunki muzyczne z muzyką zaangażowaną społecznie, a na soulowym albumie „Nobody Owns You” z 2023 roku zgłębiła tematy osobiste i polityczne. 

 Joan Osborne urodziła się 8 lipca 1962 roku w Anchorage w stanie Kentucky, ale dopiero po przeprowadzce do Nowego Jorku na początku lat 90. (aby studiować w szkole filmowej Uniwersytetu Nowojorskiego) zaczęła poważnie traktować karierę wokalną po wykonaniu klasycznego utworu Billie Holiday „God Bless the Child” podczas wieczoru z otwartym mikrofonem w lokalnym barze. Oprócz Holiday, Osborne szukała wzorców u takich legendarnych wokalistek jak Etta James i Ray Charles. Wschodząca gwiazda postanowiła nie ulegać wpływom wielkich wytwórni płytowych i założyła własną wytwórnię Womanly Hips, która zaowocowała takimi wydawnictwami jak koncertowy album Soul Show z 1992 roku i wieloma innymi. 

 Ostatecznie Osborne podpisała kontrakt z dużą wytwórnią Mercury, która z kolei wydała kolejny album piosenkarki, Relish, w marcu 1995 roku. Album okazał się być długowieczny, ponieważ prawie rok po premierze utwór „One of Us” stał się wielkim hitem MTV i radia, utrzymując się przez dwa tygodnie na pierwszym miejscu listy przebojów w USA, a Relish ostatecznie osiągnął sprzedaż w wysokości trzech milionów egzemplarzy. Kolejne utwory („Right Hand Man” i „St. Teresa”) nie dorównały sukcesowi pierwszego przeboju Osborne'a, ale piosenkarzowi udało się mimo to nawiązać kontakt z liczną i wdzięczną publicznością, zwłaszcza po trasie koncertowej Sarah McLachlan „Lilith Fair” z 1997 roku. Osborne otrzymał również liczne nominacje do nagrody Grammy w 1996 i 1997 roku. 

 Stworzenie godnego następcy „Relish” okazało się dla Osborne'a czasochłonnym wyzwaniem. Mercury próbował zyskać na czasie, wydając kompilację „Early Recordings” (która zawierała wcześniejsze wydawnictwa „Live at Delta '88” i „Blue Million Miles”). W międzyczasie Osborne skupiła się na wspieraniu kilku grup/spraw, które były jej bliskie, takich jak Rock the Vote i Planned Parenthood (ostatecznie została honorowym członkiem zarządu Planned Parenthood), a także zaśpiewała w duecie z Isaakiem Hayesem utwór „I'm Just a Bill” na charytatywnym albumie „Schoolhouse Rocks the Vote!” z 1998 roku. Uczyła się również krótko u nieżyjącego już mistrza qawwali, Nusrata Fateha Aliego Khana, i występowała u boku takich sław jak Stevie Wonder, Melissa Etheridge, Taj Mahal, Luciano Pavarotti, Spearhead, Bob Dylan i Chieftains. 

We wrześniu 2000 roku ukazał się w końcu kolejny, zupełnie nowy album studyjny Osborne, zatytułowany „Righteous Love”, który nie dorównał sukcesowi komercyjnemu poprzednika i zniknął z anteny wkrótce po premierze. Wróciła na scenę w 2002 roku z albumem „How Sweet It Is”, zbiorem coverów mocno opartych na klasycznych utworach soul i R&B z lat 60-tych i 70-tych. W 2005 roku ukazał się album retrospektywny jej kariery zatytułowany „One of Us”. Wkrótce potem dołączył do niej Vanguard, a Osborne wydała w tej wytwórni w 2006 roku album długogrający z domieszką country zatytułowany „Pretty Little Stranger”. W 2007 roku ukazał się „Breakfast in Bed”, a w 2008 roku „Little Wild One”.  

Po trzyletniej przerwie Osborne wróciła do studia nagraniowego ze swoim zespołem i współproducentem Jackiem Petruzzellim. Wyszli z surowym, wełnistym zbiorem klasycznych coverów bluesa i R&B zatytułowanym „Bring It on Home”; ukazał się on wiosną 2012 roku. Przejęła bardziej bezpośrednią kontrolę nad swoim kolejnym wydawnictwem, „Love & Hate”. Osborne i Petruzzelli ponownie połączyły siły, aby wspólnie produkować, ale tym razem to ona napisała lub współtworzyła wszystkie utwory. Album ukazał się wiosną 2014 roku. W tym samym roku Osborne pojawiła się na debiutanckim albumie Trigger Hippy, korzennego zespołu rockandrollowego z perkusistą Black Crowes, Stevem Gormanem; koncertowała również z zespołem, ale zrezygnowała, aby skupić się na karierze solowej. W ramach kolejnego projektu Osborne zwróciła się do fanów o finansowanie społecznościowe kolekcji utworów  coverów Boba Dylana.  

Album „Songs of Bob Dylan” ukazał się w 2017 roku. W 2020 roku wydała „Trouble and Strife”, album inspirowany politycznymi i społecznymi zawirowaniami epoki, na którym znalazła się gitara Nelsa Cline'a z Wilco. W lipcu 2023 roku Osborne wydała singiel „Great American Cities”, w którym celebrowała energię i różnorodność ośrodków miejskich w kraju. Był to pierwszy sampler z albumu „Nobody Owns You”, wydanego we wrześniu 2023 roku. Osborne skupiła się na sprawach osobistych i komentarzu społecznym, łącząc oba te elementy w tytułowym utworze, który został napisany jako przesłanie o sile jej córki.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One of Us	Joan Osborne	12.1995	6[16]	4[22]	Blue Gorilla JOACD 1	[gold-US][written by Eric Bazilian][produced by Rick Chertoff]
St. Teresa	Joan Osborne	06.1996	33[10]	-	Blue Gorilla JOACD 3	[written by Rob Hyman,Rick Chertoff,Eric Bazilian,Joan Osborne][produced by Rick Chertoff]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Relish	Joan Osborne	09.1995	5[23]	9[56]	Blue Gorilla 526 699	[3x-platinum-US][gold-US][produced by Rick Chertoff]
Righteous love	Joan Osborne	09.2000	-	90[4]	Interscope 490 737 [US]	[produced by Joan Osborne, Mitchell Froom, Rick "Soldier" Will, Aaron Comess]
Breakfast in bed	Joan Osborne	06.2007	-	160[21]	Interscope 069490737 [US]	[produced by Tor Hyams]
Little Wild One	Joan Osborne	09.2008	-	193[1]	Saguaro Road 19666 [US]	[produced by Rick Chertoff, Rob Hyman, Eric Bazilian]
Bring It On Home	Joan Osborne	04.2012	-	154[1]	Saguaro Road 26683 [US]	[produced by Jack Petruzzelli, Joan Osborne]

Hawk Wolinski

David James „Hawk” Wolinski (ur. 13 maja 1948 r.)  to amerykański klawiszowiec,
autor tekstów piosenek i producent muzyczny, najbardziej znany ze współpracy z funkowym zespołem Rufus i ich wokalistką Chaką Khan. 

 Urodzony 13 maja 1948 r. Wolinski dorastał w Chicago, a pod koniec lat 60-tych był klawiszowcem i wokalistą zespołu The Males oraz członkiem The Shadows of Knight i Bangor Flying Circus. Po rozpadzie tego ostatniego zespołu, pomógł w utworzeniu zespołu Madura, którego producentem był jego kolega z Chicago, James William Guercio. Guercio wykorzystał Madurę w swoim filmie z 1973 roku „Electra Glide in Blue”. W latach 60-tych Wolinski założył krótkotrwały zespół w Chicago o nazwie Electric Band. Regularnie występowali w klubie The Cellar. 

Pod koniec lat 70-tych Wolinski dołączył do Rufusa jako klawiszowiec i autor tekstów. Współtworzył lub samodzielnie komponował ich utwory „Hollywood”, „Street Player” (nagrane później przez zespół Chicago współautora Danny'ego Seraphine'a), „Everlasting Love” (nie mylić z przebojem Roberta Knighta o tym samym tytule), „Do You Love What You Feel” oraz przebój z 1983 roku „Ain't Nobody”, który dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów R&B magazynu Billboard w USA. 

Założył firmę producencką Street Sense Productions we współpracy z Dannym Seraphine'em. Wykorzystali domowe studio Seraphine'a do nagrania demówek. Podpisano umowę z Epic Records.[2] Wolinski współpracował z wieloma innymi artystami jako muzyk, autor tekstów piosenek i producent, w tym z Bee Gees, Glennem Freyem, Michaelem Jacksonem, Dannym Seraphine, Beverley Knight, Jeffreyem Osborne'em, Millions Like Us, Stephanie Mills i Minnie Riperton. Jest znany z komponowania pojedynczych utworów do ścieżek dźwiękowych do filmów, takich jak „Cobra”, „Wildcats and Beavis” i „Butt-Head Do America”. Zagrał również niewielkie role aktorskie w filmach „Electra Glide in Blue” oraz „Men at Work”, komedii z 1990 roku z Emilio Estevezem i Charliem Sheenem. 

Kompozycje Davida Wolinski na listach przebojów

[with André Fischer] 04/1977 Hollywood Rufus 32.US [with Dennis Belfield, Kevin Murphy] 08/1977vEverlasting Love Rufus 17.R&B Chart [with Daniel Seraphine,James Pankow] 02/1978 Little One Chicago 44.US [with Danny Seraphine,Robert Lamm] 05/1978 Take Me Back to Chicago Chicago 63.UK [with Richard Calhoun] 07/1978 Blue Love Rufus 105.US [with Peter Cetera, Daniel Seraphine] 04/1979 Gone Long Gone / The Greatest Love on Earth Chicago 73.US [solo] 10/1979 Do You Love What You Feel Rufus 30.US 11/1979 Any Love Rufus 102.US 07/1983 Ain't Nobody Rufus 22.US/6.UK 08/1984 The Medicine Song Stephanie Mills 65.US/29.UK 07/1994 Ain't Nobody (Loves Me Better) K.W.S. and Gwen Dickey 21.UK 07/1994 Ain't Nobody Jaki Graham 101.US/44.UK 10/1995 Ain't Nobody Diana King 94.US/13.UK 07/1997 Ain't Nobody The Course 8.UK 09/2013 Ain't Nobody Jasmine Thompson 32.UK 09/2015 Ain't Nobody (Loves Me Better) Felix Jaehn 2.UK [with Danny Seraphine] 12/1979 Street Player Chicago 91.R&B Chart [with Jeffrey Osborne] 05/1982 I Really Don't Need No Light Jeffrey Osborne 39.US [with Micki Free,Howard Hewett] 02/1985 My Girl Loves Me/Mix to Remember Shalamar 106.US/45.UK [with Yo-Yo, Del, George Clinton & Philippe Wynn] 08/1991 Ain't Nobody Better Yo-Yo 30.R&B Chart [with Kenny "Dope" Gonzalez, Daniel Seraphine] 03/1995 The Bomb! (These Sounds Fall into My Mind) The Bucketheads 49.US/5.UK [with James Todd Smith] 12/1996 Ain't Nobody LL Cool J 46.UK/1.UK [with Roderick Gammons, Sarah Morris, Mike Truman, Darren Wolff ] 06/1998 Secret Love Shah 69.UK [with Roderick Gammons, Steven Mcclintock, Tony Momrelle] 08/1998 Let Me Show You Tony Momrelle 67.UK [with Beverley Knight, Rod Gammons] 12/1999 Sista Sista Beverley Knight 31.UK [with Andrew Roachford, Rod Gammons] 11/2000 From Now On Andrew Roachford 111.UK [with André Fischer, Anthony Robertson, Shannon Sanders, India Arie Simpson] 09/2002 Little Things India.Arie 89.US/62.UK [with Ernest Dixon, Joe Budden, Joseph Cartagena, Joe Thomas & Mark Curry] 03/2004 Not Your Average Joe Joe Budden 135.UK [with Danny Seraphine, Stefano Bosco, Patrick Gonella & A. C. Perez] 03/2009 I Know You Want Me (Calle Ocho) Pitbull 4.UK/2.US [with Paloma Stoecker, Andrew Stewart-Jones, Ryan Sutherland] 09/2011 Go Delilah 17.UK

Brian Wilson

Brian Wilson jest prawdopodobnie najwybitniejszym amerykańskim kompozytorem muzyki
popularnej w erze rocka. Jako założyciel Beach Boys, Wilson w swoich utworach uchwycił esencję niewinności i zamętu, które towarzyszyły dorastaniu w latach 60-tych, szybko przechodząc od beztroskiej zabawy w jego wczesnych utworach o samochodach, surfingu i nastoletniej miłości do złożonej autoanalizy i wrażliwości, które ukazywał w swoim arcydziele z 1966 roku, „Pet Sounds”. Dążenie Wilsona do eksperymentów tylko wzrosło, gdy jego muzyka straciła popularność, ale na jego sztukę wpłynęły również zmagania ze zdrowiem psychicznym. 

 

 Solowe dzieła, takie jak album o tym samym tytule z 1988 roku i „Orange Crate Art” z 1995 roku, nagrany we współpracy z Van Dyke Parks, pokazały, że Wilson wciąż miał talent do pisania piosenek, ale jego dziedzictwo pozostało zdefiniowane przez „nastoletnie symfonie ku czci Boga”, które stworzył dla Beach Boys. Oprócz projektów skupionych wokół nowego materiału, Wilson często powracał do swoich wcześniejszych kompozycji Beach Boys, wyruszając w trasy koncertowe, podczas których grał głównie utwory z albumów SMiLE i Pet Sounds, a także odtwarzając niektóre ze swoich ulubionych utworów w formie solowych partii fortepianowych na swoim albumie „At My Piano” z 2021 roku. 

 

Wilson urodził się w 1942 roku i wychował w Hawthorne w Kalifornii. Zespół Beach Boys założył w 1961 roku wraz z dwoma młodszymi braćmi, kuzynem Mikiem Love i szkolnym kolegą Alanem Jardine. Pełniąc funkcję głównego autora tekstów zespołu, Wilson łączył rockową dynamikę Chucka Berry'ego z harmoniami Four Freshmen, a następnie rozwijał swoją muzyczną wyobraźnię pod koniec lat 60-tych, eksperymentując z nowymi strukturami kompozytorskimi i technikami produkcji. Wilson wycofał się z dominacji nad Beach Boys po 1967 roku, oddając większość kontroli swojemu młodszemu bratu Carlowi. (Sporadycznie brał udział w ich nagraniach, powracając jedynie na krótko w latach 70-tych i 2010., ten ostatni w ramach specjalnej trasy koncertowej z okazji 50. rocznicy powstania zespołu i wydania albumu).

 

 Po długim okresie uzależnienia od narkotyków, choroby psychicznej i izolacji, Wilson wydał swój pierwszy solowy album w 1988 roku. Pomimo obiecującego głównego singla „Love and Mercy”, sukces komercyjny okazał się nieuchwytny; ironicznie, Beach Boys nagrali swój własny album powrotny mniej więcej w tym samym czasie i ostatecznie zajęli pierwsze miejsce na listach przebojów dzięki utworowi „Kokomo”. Wilson próbował odnaleźć się na drugim solowym albumie, „Sweet Insanity”, który został całkowicie odrzucony przez Sire i trwale odłożony na półkę.  Lata 90-te były sygnałem twórczego odrodzenia i zrozumienia jego ogromnego wpływu. Wszystko zaczęło się od reaktywacji; Nagrał wspólny album Orange Crate Art z Van Dyke'iem Parksem, z którym współpracował w połowie lat 60-tych - zawierał on teksty piosenek Parksa i wokal Wilsona. W tym samym roku Wilson był bohaterem filmu dokumentalnego I Just Wasn't Made for These Times, do którego nagrał również pełną ścieżkę dźwiękową. 

 

 Po tych wydawnictwach w 1998 roku ukazał się album Imagination, który zawierał kilka nawiązań do jego bogatych produkcji Beach Boys z lat 60-tych; mimo to nie udało mu się przyciągnąć szerokiej publiczności komercyjnej. W czasie swojej współpracy z Beach Boys Wilson często zostawał w domu - lub w studiu - podczas gdy reszta grupy wyruszała w trasę koncertową. Sytuacja zaczęła się zmieniać na początku lat 2000., kiedy zaczął koncertować jako solista (często z towarzyszeniem dużego zespołu akompaniującego) i wydał dwa albumy koncertowe: Live at the Roxy Theatre (2000) i Pet Sounds Live (2002). Przygotował również album studyjny „Gettin' in Over My Head”, wydany w 2004 roku. Został on częściowo przyćmiony przez kolejny projekt Wilsona: przygotowanie legendarnego albumu Beach Boys „SMiLE” do debiutu na żywo oraz nowe nagrania studyjne jego utworów. Premiera nowego „SMiLE” odbyła się w Royal Festival Hall w Londynie 20 lutego 2004 roku, a nagranie w studiu nastąpiło w kwietniu tego samego roku. Zarówno wersja koncertowa, jak i studyjna spotkały się z entuzjastycznymi recenzjami, co skłoniło Wilsona do rozpoczęcia światowej trasy koncertowej promującej nagrodzony Grammy album. 

 

W październiku 2005 roku ukazał się sezonowy album „What I Really Want for Christmas”.   Wilson rozpoczął prace nad kolejnym utworem tematycznym po otrzymaniu zlecenia od londyńskiego Southbank Centre na pomoc w inauguracji sezonu 2007 w tym miejscu. Rezultatem był „That Lucky Old Sun”, album koncepcyjny oparty na „Great American Songbook”, w którym udział wzięli jego zespół SMiLE oraz Van Dyke Parks. Płyta „That Lucky Old Sun” miała premierę w Royal Festival Hall we wrześniu 2007 roku i została wydana jako album studyjny jeszcze w tym samym roku. Wilson powrócił do studia dwa lata później, tym razem, aby odcisnąć swoje piętno na kilku coverach George'a Gershwina. (Na prośbę spadkobierców Gershwina ukończył również dwa utwory fortepianowe, których Gershwin nie ukończył w chwili swojej śmierci). Album „Brian Wilson Reimagines Gershwin” ukazał się w sierpniu 2010 roku, co było pierwszym albumem Wilsona wydanym dla wytwórni Pearl, powiązanej z Disneyem. Drugi projekt Wilsona dla Pearl, „In the Key of Disney”, ukazał się w następnym roku i zawierał 11 klasycznych piosenek Disneya. 

 

  W 2012 roku Wilson oficjalnie ponownie zjednoczył się z Beach Boys. (Wszyscy czterej pozostali członkowie klasycznego składu współtworzyli utwór z albumu Ala Jardine'a z 2011 roku, Postcard from California). Grupa koncertowała i nagrywała w pierwszej połowie 2012 roku, a w czerwcu tego samego roku wydała „That's Why God Made the Radio”, swój pierwszy autorski album z Wilsonem od ponad 15 lat. Album zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboard i zebrał pozytywne recenzje. Po letniej trasie koncertowej Mike Love powrócił jednak do koncertowania z Beach Boys, grając tylko z Brucem Johnstonem w klasycznym składzie, pozostawiając Wilsona i Jardine'a. W 2014 roku Wilson ponownie zaczął nagrywać solo, z utworami, które pierwotnie napisał na album Beach Boys. Zamiast tego zwerbował do projektu gwiazdy gościnne, w tym Zooey Deschanel i M. Ward z She & Him, Nate'a Ruessa, Kacey Musgravesa z Fun., Sebu Simoniana z Capital Cities oraz byłych członków Beach Boys, Ala Jardine'a, Davida Marksa i Blondie Chaplina. (W projekcie wzięli udział klasyczni muzycy sesyjni, tacy jak Jim Keltner, Kenny Aronoff, Dean Parks i Don Was). Rezultaty ukazały się w Capitol w kwietniu 2015 roku pod tytułem No Pier Pressure. 

 

W następnym roku przypadała 50. rocznica wydania przełomowego albumu Beach Boys „Pet Sounds”, a Wilson wyruszył w światową trasę koncertową, aby uczcić kultowy LP. Tego lata ukazał się również nowy album koncertowy i DVD z trasy No Pier Pressure pod tytułem „Brian Wilson and Friends”. Trasa koncertowa Pet Sounds przeniosła się na 2017 rok, z koncertami w Europie i Wielkiej Brytanii latem oraz w Ameryce Północnej we wrześniu. Wilson wydał również kompilację obejmującą jego 30-letnią karierę solową. Pod koniec września nakładem Warner Bros. ukazał się album „Playback: The Brian Wilson Anthology”, zawierający utwory ze wszystkich dziewięciu solowych albumów Wilsona, a także dwa wcześniej niepublikowane utwory: „Run James Run” i „Some Sweet Day”. 

 

W połowie 2019 roku wyruszył w długą trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z zespołem Zombies - zapowiadaną jako Something Great from '68 - podczas której Wilson grał utwory z dwóch albumów Beach Boys: „Friends” i „Surf's Up”. Po stosunkowo spokojnym okresie, film dokumentalny „Brian Wilson: Long Promised Road” zadebiutował na Festiwalu Filmowym Tribeca w czerwcu 2021 roku, a w listopadzie tego samego roku doczekał się szerszej dystrybucji. W tym samym miesiącu ukazał się również „At My Piano”, zbiór delikatnych, solowych wykonań fortepianowych niektórych z najsłynniejszych kompozycji Wilsona.  

 

Małżonka Wilsona, Melinda Kae Ledbetter, zmarła w styczniu 2024 roku. Po jej śmierci rodzina Wilsona ujawniła, że ​​zdiagnozowano u niego zaburzenie neuropoznawcze podobne do demencji. Wraz z pogarszaniem się stanu zdrowia, menedżerka LeeAnn Hard i publicystka Jean Sievers zostały ustanowione jego kuratorami, a przyjaciele i rodzina opiekowali się jego zdrowiem fizycznym i psychicznym. 11 czerwca 2025, Brian Wilson zmarł w wieku 82 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Caroline, No/Summer Means New Love	Brian Wilson	03.1966	-	32[7]	Capitol 5610	[written by Brian Wilson, Tony Asher][produced by Brian Wilson]
Your Imagination/Happy Days	Brian Wilson	06.1998	-	103[15]	Giant 17 216	[written by Brian Wilson ,Joe Thomas, Steve Dahl][produced by Brian Wilson,Joe Thomas]
Wonderful/Wind Chimes	Brian Wilson	10.2004	29[2]	-	Must Destroy MDA 001X	[written by Brian Wilson, Van Dyke Parks][produced by Brian Wilson]
Good Vibrations/In Blue Hawaii	Brian Wilson	12.2004	30[2]	-	Nonesuch NS 001CD	[written by Brian Wilson, Michael Love, Tony Asher][produced by Brian Wilson]
What I Really Want for Christmas/We Wish You a Merry Christmas/Brian's Christmas Message	Brian Wilson	12.2005	66[1]	-	Arista 82876764802	[written by Brian Wilson, Bernie Taupin][produced by Brian Wilson]
God Only Knows	Brian Wilson with The Impossible Orchestra	10.2014	20[5]	-	RCA/EMI/Warner Bros GBCAD 1400616	[written by Brian Wilson, Tony Asher][produced by Ethan Johns]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brian Wilson	Brian Wilson	07.1988	-	54[13]	Sire 25 669	[produced by Brian Wilson,Andy Paley,Russ Titelman,Lenny Waronker,Jeff Lynne]
I Just Wasn't Made for These Times	Brian Wilson	09.1995	59[1]	-	MCA MCD 11270 [UK]	[produced by Don Was,Brian Wilson]
Imagination	Brian Wilson	07.1998	30[3]	88[2]	Paladin 24 703	[produced by Brian Wilson,Joe Thomas]
Live at the Roxy Theatre	Brian Wilson	06.2000	199	-	Sanctuary SANDD 107 [UK]	[produced by Brian Wilson]
Pet Sounds Live	Brian Wilson	06.2002	107	-	Sanctuary SANCD 118 [UK]	[produced by Brian Wilson]
Gettin' In Over My Head	Brian Wilson	07.2004	53[1]	100[1]	Brimel 76 471	[produced by Brian Wilson]
Brian Wilson Presents Smile	Brian Wilson	10.2004	7[9]	13[17]	Nonesuch 79 846	[produced by Brian Wilson]
What I Really Want for Christmas	Brian Wilson	12.2005	-	200[1]	Arista 70 300	[produced by Brian Wilson]
That Lucky Old Sun	Brian Wilson	09.2008	37[1]	21[4]	Capitol 2348302 [UK]	[produced by Brian Wilson]
Brian Wilson Reimagines Gershwin	Brian Wilson	09.2010	55[1]	26[4]	Walt Disney 9065002	[produced by Brian Wilson]
In the Key of Disney	Brian Wilson	11.2011	-	83[1]	Disney Pearl Series 1345502	[produced by Brian Wilson]
No Pier Pressure	Brian Wilson	04.2015	25[2]	28[2]	Capitol 3791896 [UK]	[produced by Brian Wilson,Joe Thomas]

Toggery Five

Utworzona w 1963 roku grupa składała się z wokalisty Boba Smitha ,gitarzysty i wokalisty
Franka Renshawa , Keitha Mereditha na gitarze rytmicznej, Kena Millsa gitara basowa i Grahama Smitha graj±cego na perkusji.
 

Niekwestionowanym liderem grupy był od początku, Frank Renshaw. Urodził się w Wythenshawe 22 czerwca 1943r i miał swój pierwszy zespół utworzony już w 1958 zwany "Swallows", grający muzykę skifflową. Póżniej zmienia nazwę na "Lee Shondell And The Beat", grając rock'n'rolla. Pracował jako rysownik, do 1963 r.,lecz zrezygnował z pracy, aby stać się profesjonalnym muzykiem z Toggery Five.Toggery Five powstała na gruzach wspomnianej Lee Shondell And The Beat,gdy jej członkowie Renshaw,Graham Smith i Keith Meredith postanowili utworzyć nową grupę dokoptowując Boba Smitha i Kena Millsa z zespołu Gaye And Guys.Ich menadżerem został Mike Cohen,związany także z Hollies.Był on właścicielem sklepu z ubraniami "Toggery",który stał się w pewnym sensie centrum dla muzyków;pracował w nim przez jakiś czas Graham Nash z Hollies,podobnie jak Pete MacLaine wokalista The Dakotas i Clan.
 

Toggery Five grający rhytm'n'bluesa szybko zyskał dobrą reputację swymi koncertami na scenie muzycznej Manchesteru. Aby sprostać nowemu wyzwaniu zangażowano w połowie 1964r nowego wokalistę,Paula Younga [ur.17.06.1947r w Wythenshawe] ,wcześniej występującego z Johnny Dark And The Midnights,Teenbeats i The Tigers.
 

Na początku września zespół grał w finale konkursu "Ready, Steady, Win" wykonując utwór "Dance with you".To był prestiżowy konkurs,którego przewodniczącym był Brian Epstein,a zwycięzcą zespół z Harrow-"Bo Street Runners" .Toggery Five miało już wcześniej podpisany kontrakt nagraniowy z EMI/Parlophone,gdzie w dwa dni po wspomnianym konkursie wydała obiecujący debiutancki singiel zawierający balladę "I'm gonna jump" napisaną przez Franka Renshawa.Stronę B stanowił utwór Sonny Boy Williamsona i Willy Dixona "Bye Bye Bird".Ze względu na kontrowersyjną treść piosenki,mogącej wpływać żle na nastolatków została zakazana jej emisja w radio BBC,nie dotyczyło to Stanów Zjednoczonych,gdzie wydała ją wytwornia Tower.
 

Te sukcesy pozwoliły grupie na występy w telewizyjnych programach jak:"Ready, Steady, Go", "Scene at 6,30",czy "Disc-Go-Go".W styczniu 1965r znowu wracają do studia Abbey Road by nagrać kolejnego singla.Wybrano piosenkę autorstwa Andrewa Oldhama i Keitha Richrdsa "I'd Much Rather Be With The Boys",którą Rolling Stones odrzucił jako nie pasującą do ich repertuaru [znalazła się póżniej na albumie "Meamorphosis " z 1975r].Po tych dwóch singlach nie przyszły niestety sukcesy na listach przebojów.Wtedy Wayne Fontana zaproponował grupie piosenkę Clinta Ballarda Jr "I'm alive" pierwotnie napisaną z myślą o Gene Pitney'u.Jako producent realizował ją Ron Richards,który z kolei zaproponował nagranie "I'm alive" The Hollies,gdzie też był producentem.W ten sposób Hollies doczekało się swojego #1 na listach przebojów wydając swoją wersję dwa tygodnie wcześniej,a nagranie Troggery Five uznawane za ciekawsze zostało wstrzymane do dystrybucji.W ramach rekompensaty,The Hollies zaproponował im utwór Grahama Gouldmana "Going away",niestety i on nie doczekał się sprzedaży.
 

Pozbawiony złudzeń Frank Renshaw odchodzi w pażdzierniku 1965r do zespołu Wayne Fontana,co było też początkiem dużych zmian w Troggery Five.Dołącza na krótko do zespołu saksofonista Stan Thomas z bandu Neila Christiana-The Crusaders.Po odejściu Millsa,pozostała trójka ściąga też z Crusaders,Bernie Hetheringtona i Dave Cakebreada i występuje początkowo jako The Toggery Soul Band,a póżniej jako Paul Young’s Toggery.Po odejściu Doyle'a zastępuje go Mick Abrahams z Yenson’s Trolls.Oryginalnego perkusistę grupy Grahama Smitha wymienia Tony MacDonald z Bobby Dell & The Delltones,a na jego miejsce z kolei przychodzi kolega Abrahamsa,Clive Bunker.Obaj póżniej będą stanowić trzon Jethro Tull.Sekcję dętą wzmacnia trębacz Arthur Hasford.
 

Po rozpadzie grupy na początku 1967r jej członkowie udzielają się solo lub w różnych grupach.Paul Young jeszcze przed rozwiązaniem Troggery Five nagrywa solo singiel "You Girl/No! No! No!" w maju 1967r dla Columbia.W tym samym roku zakłada Electric Circus,w którym grają też jego koledzy z Troggery Five;Archie McNab na bongosach, Tony MacDonald, Dave Cakebread i Graham Waller .W 1968r zostaje frontmenem w Measles,wydaje w Niemczech singiel "I Like The Way/You’ve Got To Have A Laugh",by wrócić do współpracy z Renshawem pod szyldem The Young Brothers.W 1970r formują nowy ansambl Young & Renshaw,koncertujący i nagrywający głównie w Niemczech.Mimo wydania kilku singli i albumu zespół rozpada się w 1973r.Young kontynuje współpracę jako producent z Cook & Greenaway i wydaje trzy solowe single w latach 1973-75.  

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm Gonna Jump/Bye Bye Bird	Toggery Five	09.1964	-	-	Parlophone R 5175	[written by Frank Renshaw]
I'd Much Rather Be With The Boys/It's So Easy	Toggery Five	02.1965	-	-	Parlophone R 5249	[written by A.Oldham/K.Richards]

Simon F.

Brytyjski muzyk, piosenkarz i pisarz. Karierę rozpoczął jako dziennikarz w NME,
a następnie pracował jako muzyk w Wielkiej Brytanii i USA. Obecnie jest pisarzem; jego debiutancka powieść kryminalna w stylu pulp-noir, „Don't Breathe The Air”, rozgrywa się w latach 90-tych w Londynie i Hollywood i porusza tematy związane z mrocznymi zakamarkami rock'n'rollowego świata. 

Intaferon był krótkotrwałym angielskim duetem new wave, w którego skład wchodzili Simon Fellowes i Simon Gillham. Podpisali kontrakt z wytwórnią Chrysalis Records. Ich piosenka „Get Out of London” (wyprodukowana przez Martina Rushenta) została wykorzystana w filmie Mary-Kate i Ashley Olsen z 2001 roku „Winning London”. Single często były prezentowane w programie Channel 4 „The Max Headroom Show”.Simon Fellowes, po wydaniu dwóch kolejnych albumów pod pseudonimem Simon F i kolejnego pod pseudonimem F Machine, jest obecnie autorem. 

 

 Ma na koncie trzy opublikowane powieści - „Don't Breathe the Air”  oraz „My Name is Ferdinand”  i „10 Dead Mexicans”.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
American Dream/Love Bomb	Simon F.	10.1987	-	91[2]	Reprise 28237	[written by Simon F.][produced by Philip Thornalley]

Broken English

Broken English to brytyjski zespół rockowy założony w 1987 roku przez Steve'a Elsona
(wokalistę i gitarzystę), który w tamtym czasie występował w zespole grającym covery The Rolling Stones. 

 Zespół powstał po tym, jak Elson napisał piosenkę „Comin' On Strong”. Jego przyjaciel, Oliver Smallman, usłyszał ją i uznał, że jest zbyt dobra, by być jednorazową, nowatorską piosenką. Zachęcił Elsona do założenia zespołu i nagrania większej ilości materiału. Pierwszy singiel odniósł całkiem niezły sukces; jednak dwa kolejne nie odniosły już takiego sukcesu. Zostało to podkreślone i szczegółowo opisane w notatkach na okładce ich jedynego albumu, który ukazał się w 2007 roku, kilka lat po zakończeniu działalności zespołu. 

Broken English byli jednym z supportów programu ITV „The Roxy”, który powstał w opozycji do programu BBC „Top of the Pops”. Teledyski W teledysku „Comin on Strong” można obejrzeć pełnometrażowy teledysk zespołu w stylu Ghostbusters, grającego piosenkę na zaniedbanym podwórku. Ze względu na widoczną parę z ich oddechów, teledysk sprawia wrażenie, jakby zespół znajdował się na mrozie na zewnątrz. Utwór „Love on the Side” ma motyw pustynno-kowbojski, a zespół gra na gitarach. Końcowe ujęcie pokazuje zespół wyruszający pod górę w stronę zachodzącego słońca, gdzie spotykają trzech innych członków ubranych w uniformy Ghostbusters. 

 Utwór „Do You Really Want Me Back” przedstawia zespół grający w studiu i jest nagrany w czerni i bieli. W teledysku kobieta odmraża okno, co pozwala jej obserwować zespół. Pod koniec teledysku zespół pojawia się w stylu teledysku „Take On Me” zespołu A-ha. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Comin' On Strong/Suffer in Silence	Broken English	05.1987	18[11]	-	EMI EM 5	[written by Steve Elson][produced by Steve Elson, Charles Mace]
Love on the Side/Deep In My Heart	Broken English	09.1987	69[4]	-	EMI EM 55	[written by Steve Elson][produced by Steve Elson]
Do You Really Want Me Back?/Runnin' Out	Broken English	08.1988	90[2]	-	EMI EM 69	[written by Steve Elson, Jamie Moses][produced by Steve Elson]

Paul Kelly

Paul Maurice Kelly (ur. 13 stycznia 1955r) to australijski wokalista, autor tekstów i
gitarzysta rockowy. Występował solo i był liderem wielu zespołów, w tym The Dots, The Coloured Girls i The Messengers. Współpracował z innymi artystami i zespołami, w tym z projektami Professor Ratbaggy i Stardust Five. Styl muzyczny Kelly'ego obejmuje zarówno bluegrass, jak i studyjne dub reggae, ale jego twórczość obejmuje folk, rock i country. Jego teksty oddają ogrom kultury i krajobrazu Australii, opisując jego życie przez ponad 30 lat. David Fricke z magazynu „Rolling Stone” nazywa Kelly'ego „jednym z najlepszych autorów tekstów, jakich kiedykolwiek słyszałem, australijskim czy jakimkolwiek innym”.

  Kelly powiedział: „Pisanie piosenek jest dla mnie zagadką. Nadal czuję się jak kompletny nowicjusz. Nie czuję, żebym jeszcze wszystko ogarnął”. Po dorastaniu w Adelajdzie, Kelly podróżował po Australii, zanim w 1976 roku osiedlił się w Melbourne. Zaangażował się w scenę pub rockową i kulturę narkotykową, a także nagrał dwa albumy z zespołem The Dots. W 1985 roku Kelly przeprowadził się do Sydney, gdzie założył zespół Paul Kelly and the Coloured Girls. Zespół został przemianowany na Paul Kelly and the Messengers, początkowo tylko na potrzeby wydawnictw międzynarodowych, aby uniknąć możliwych rasistowskich interpretacji słowa „kolorowy”. 

Pod koniec lat 80-tych Kelly wrócił do Melbourne i w 1991 roku rozwiązał Messengers. Wśród 40 najlepszych singli Kelly'ego znajdują się „Billy Baxter”, „Before Too Long”, „Darling It Hurts”, „To Her Door” (jego najwyżej notowany lokalny hit w 1987 roku), „Dumb Things” (pojawił się na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych w 1988 roku) i „Roll on Summer”. 

Albumy w pierwszej dwudziestce to „Gossip”, „Under the Sun”, „Comedy”, „Songs from the South” (składanka z 1997 roku), „Nothing but a Dream”, „Stolen Apples”, „Spring and Fall”, „The Merri Soul Sessions”, „Seven Sonnets and a Song”, „Death's Dateless Night” (z Charliem Owenem), „Life Is Fine” (jego pierwszy album numer jeden na listach przebojów) oraz „Nature”. Kelly zdobył 14 nagród muzycznych Australian Recording Industry Association (ARIA), w tym w 1997 roku został wprowadzony do ich galerii sław. 

Dan Kelly, jego bratanek, jest wokalistą i gitarzystą. Dan wystąpił z Kellym na albumach „Ways and Means” i „Stolen Apples”. Obaj byli członkami zespołu Stardust Five, który wydał album o tym samym tytule w 2006 roku. 22 września 2010 roku Kelly wydał swoje wspomnienia „How to Make Gravy”, które opisał jako „nietradycyjne; to pisanie wokół tematu A–Z – opowiadam historie wokół tekstów piosenek w kolejności alfabetycznej”.Jego film biograficzny „Paul Kelly: Stories of Me” w reżyserii Iana Darlinga trafił do kin w październiku 2012 roku. W 2001 roku Australasian Performing Right Association (APRA) sporządziło listę 30 najlepszych australijskich piosenek wszech czasów, na której znalazły się „To Her Door” Kelly’ego oraz „Tractatu”, napisany przez Kelly’ego i członków Yothu Yindi. Poza „Tractatum”, Kelly napisał lub współtworzył kilka piosenek o problemach społecznych i wydarzeniach historycznych rdzennych mieszkańców Australii. 

 Dostarczał utwory wielu innym artystom, dostosowując je do ich skali wokalnej. Na albumie „Women at the Well” z 2002 roku 14 artystek nagrało jego utwory w hołdzie. Kelly został mianowany Oficerem Orderu Australii w 2017 roku za wybitne zasługi dla sztuk performatywnych i promowanie tożsamości narodowej poprzez wkład jako wokalista, autor  tekstów i muzyk. Kelly był dwukrotnie żonaty i rozwiedziony; ma troje dzieci i mieszka w St Kilda, na przedmieściach Melbourne. 

 Paul Maurice Kelly  urodził się 13 stycznia 1955 roku w Adelajdzie, jako syn Johna Erwina Kelly'ego, prawnika, i Josephine (z domu Filippini), szóstego z ośmiorga żyjących dzieci. Według magazynu „Rip It Up”, „legenda głosi”, że matka Kelly'ego urodziła go „w taksówce przed Szpitalem Calvary w Północnej Adelajdzie”.Chociaż Kelly został wychowany jako katolik, później określał siebie jako osobę niewierzącą. Jest praprawnukiem Jeremiaha Kelly'ego, który wyemigrował z Irlandii w 1852 roku i osiedlił się w Clare w Australii Południowej. Jego dziadek ze strony ojca, Francis Kelly, założył kancelarię prawniczą w 1917 roku, do której dołączył jego ojciec, John, w 1937 roku.John Kelly zmarł w 1968 roku w wieku 52 lat, po tym, jak trzy lata wcześniej zdiagnozowano u niego chorobę Parkinsona. Paul Kelly miał trzynaście lat, gdy zmarł jego ojciec. Kelly opisał swojego ojca: „Mam dobre wspomnienia, był takim ojcem, za którym, cóż, bardzo tęskniłem, kiedy zmarł. Starsze dzieci z nim rosły, kiedy zmarł. Nie czuł się na tyle dobrze, żeby uprawiać ze mną sport”.

Dziadek Kelly'ego ze strony matki był urodzonym w Argentynie, włoskojęzycznym śpiewakiem operowym, hrabią Ercole Filippinim, czołowym barytonem w mediolańskiej operze La Scala. Filipini podróżował po Australii w 1914 roku z hiszpańską operą, gdy wybuchła I wojna światowa; Filippini został w Australii, a później poślubił Anne McPharland, jedną ze swoich studentek. Jako hrabina Anne Filippini była pierwszą w Australii kobietą-dyrygentką orkiestry symfonicznej. Śpiewała rolę Le of Marguerite w wykonaniu „Fausta” w 1928 roku przez Australian Broadcasting Corporation (ABC) Radio Perth.

  Dziadkowie Kelly'ego założyli Italo-Australian Opera Company, która koncertowała po kraju w latach 20-tych XX wieku. Josephine samotnie wychowywała młodsze dzieci po śmierci Johna, ale znalazła czas, aby pomagać innym w potrzebie. Najstarsza siostra Paula, Anne, została zakonnicą i zaczęła pisać hymny, a młodsza siostra, Mary-Jo, gra na pianinie w zespołach latynoamerykańskich i uczy muzyki. Jego najstarszy brat, Martin, pracował dla Edmund Rice International. Zmarł w 2021 roku w wieku 69 lat. Inny brat, Tony, doradca ds. uzależnień i alkoholizmu, kandydował z ramienia Australijskiej Partii Zielonych w wyborach federalnych w 2001 i 2004 roku.Josephine Kelly przeprowadziła się do Brisbane, gdzie zmarła w 2000 roku w wieku 76 lat.Kelly uczęszczał do Rostrevor College, szkoły prowadzonej przez Braci Chrześcijańskich, gdzie grał na trąbce i uczył się gry na fortepianie. Został pierwszym kapitanem XI drużyny krykieta, grał w pierwszej XVIII drużynie futbolowej (zgodnie z zasadami australijskimi) i został mianowany duxem swojego ostatniego roku. Studiował sztuki piękne na Uniwersytecie Flindersa w 1973 roku, ale po jednym semestrze zrezygnował z nauki, rozczarowany życiem akademickim. Zaczął pisać prozę i założył magazyn z przyjaciółmi.Kelly spędził kilka lat, dorabiając, podróżując po kraju i ucząc się gry na gitarze, zanim w 1976 roku przeniósł się do Melbourne. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Billy Baxter/Hard Knocks	Paul Kelly And The Dots	12.1980	38[17]	-	Mushroom K-8089	[written by Paul Kelly, Chris Langman][produced by Joe Camilleri]
Before Too Long/White Train	Paul Kelly And The Coloured Girls	07.1988	15[19]	-	White Label K-49	[2x-platinum-Aus][written by Paul Kelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Darling It Hurts/Preaching To The Converted	Paul Kelly And The Coloured Girls	10.1986	25[15]	-	Mushroom K-126	[gold-Aus][written by Kelly, Connelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Leaps And Bounds/Bradman	Paul Kelly And The Coloured Girls	02.1987	51[14]	-	Mushroom K-186	[platinum-Aus][written by Paul Kelly, Chris Langman][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
To Her Door/Bicentennial	Paul Kelly And The Coloured Girls	10.1987	14[24]	-	Mushroom K-412	[8x-platinum-Aus][written by Paul Kelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Forty Miles To Saturday Night/Little Decisions (Electric Version)	Paul Kelly And The Coloured Girls	02.1988	85[5]	-	Mushroom K-489	[written by Paul Kelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Dumb Things/Deportees	Paul Kelly And The Coloured Girls	01.1989	30[13]	-	Mushroom K 676	[5x-platinum-Aus][written by Paul Kelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Sweet Guy/Ghosttown	Paul Kelly And The Messengers	07.1989	42[10]	39[2]	Mushroom K 897	[written by Paul Kelly][produced by Scott Litt, Paul Kelly]
Careless/Special Treatment	Paul Kelly And The Messengers	11.1989	92[2]	-	Mushroom K 1018	[gold-Aus][written by Paul Kelly][produced by Scott Litt, Paul Kelly]
Most Wanted Man In The World	Paul Kelly And The Messengers	02.1990	48[6]	-	Mushroom K 1116	[written by Paul Kelly][produced by Scott Litt, Paul Kelly]
Don't Start Me Talking/From St.Kilda To Kings Cross	Paul Kelly And The Messengers	04.1991	92[3]	-	Mushroom K 10339	[written by Paul Kelly][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Hey Boys	Mark Seymour & Paul Kelly	05.1992	62[9]	-	Picture This D11067	[written by Mark Seymour][produced by Mark Seymour]
Last Train	Christine Anu with Paul Kelly	.1993	93	-	White D 11565	[written by Paul Kelly, Peter Crosbie, Angelique Cooper][produced by Angelique Cooper, Peter Crosbie]
Song from the Sixteenth Floor	Paul Kelly	02.1987	87	-	White D 11644	[written by Paul Kelly,John Clifforth][produced by Paul Kelly, Randy Jacobs]
Tease Me/ It Started With A Kiss	Paul Kelly	.1997	69	-	White / Mushroom MUSH 016052	[written by Bob Haymes,Paul Kelly][produced by Mark Opitz,Paul Kelly]
Roll On Summer (EP)	Paul Kelly	10.2000	40[2]	-	EMI 7243 8 89312 2 9	[written by Paul Kelly][produced by Paul Kelly]
Won't You Come Around	Paul Kelly	11.2003	55	-	Capitol 7243 5 53298 2 0	[written by Paul Kelly][produced by Paul Kelly ,Tchad Blake]
How to Make Gravy	Paul Kelly	01.2019	34[6]	-	White D 1513	[4x-platinum-Aus][written by Paul Kelly][produced by Paul Kelly,Simon Polinski]

Albums
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Talk	Paul Kelly And The Dots	03.1981	44[7]	-	Mushroom L 37 512	[produced by Joe Camilleri, Martin Armiger, Trevor Lucas]
Gossip	Paul Kelly And The Coloured Girls	09.1986	15[39]	34[4]	Mushroom L 45961/2	[gold-Aus][produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Under the Sun	Paul Kelly And The Coloured Girls	12.1987	19[23]	25[19]	Mushroom RML 53248	[platinum-Aus][produced by Alan Thorne and Paul Kelly except Dumb Things, Martin Armiger]
So Much Water So Close to Home	Paul Kelly and the Messengers	08.1989	10[15]	26[7]	Mushroom TVL 93 296	[gold-Aus][produced by Scott Litt, Paul Kelly]
Comedy	Paul Kelly and the Messengers	05.1991	14[17]	24[5]	Mushroom TVL 93 343	[produced by Alan Thorne, Paul Kelly]
Hidden Things/td>	Paul Kelly and the Messengers	04.1992	37[13]	39[2]	Mushroom D 30 748	[produced by Guy Gray, Alan Thorne, Paul Kelly, Gavin Mackillop, Steve Gordon, Paul Petran, Steve Connolly]
Live, May 1992	Paul Kelly	11.1992	53[6]	-	Mushroom D 16 061	-
Wanted Man	Paul Kelly	06.1994	11[10]	19[7]	Mushroom D 53 397	[produced by Paul Kelly, Randy Jacobs, David Bridie]
Deeper Water	Paul Kelly	10.1995	40[3]	30[2]	Mushroom D 53 440	[produced by Paul Kelly, Randy Jacobs, Kerryn Tolhurst, Simon Polinski]
Words and Music	Paul Kelly	05.1998	17[10]	44[2]	White MUSH 33108.2	[gold-Aus][produced by Paul Kelly,Mark Opitz,Simon Polinski]
Smoke	Paul Kelly with Uncle Bill	10.1999	36[4]	-	Gawd Aggie 7243 5 22880 2 1	[gold-Aus][produced by Gerry Hale, Paul Kelly]
...Nothing but a Dream	Paul Kelly	08.2001	7[11]	46[2]	Gawd Aggie GAWD 014	[gold-Aus][produced by Mark Wallis, Paul Kelly]
Ways & Means	Paul Kelly	02.2004	13[6]	-	Capitol 7243 5 96792 2 8	[gold-Aus][produced by Paul Kelly, Tchad Blake]
Foggy Highway	Paul Kelly & The Stormwater Boys	06.2005	22[8]	-	Gawd Aggie	[gold-Aus][produced by Paul Kelly, Rod McCormack]
Stolen Apples	Paul Kelly	07.2007	22[8]	-	Capitol 5099950142828	[gold-Aus][produced by Paul Kelly and The Boon Companions]
Songs From The South Volume 1 & 2	Paul Kelly	11.2008	22[26]	-	Capitol 264694-2	[2x-platinum-Aus]
Spring and Fall	Paul Kelly	11.2012	8[4]	-	Gawd Aggie GAWD 022S	[gold-Aus][produced by Paul Kelly, Dan Kelly, Greg "J" Walker]
Goin' Your Way	Neil Finn + Paul Kelly	11.2013	5[19]	-	EMI 3758245	[gold-Aus][produced by Pete Henderson]
The Merri Soul Sessions	Paul Kelly	12.2014	17[8]	-	Gawd Aggie GAWD 023	[gold-Aus][produced by Paul Kelly, Steven Schram]
Seven Sonnets And A Song	Paul Kelly	05.2016	9[4]	-	Cooking Vinyl GAWD 024C	[produced by Paul Kelly, Steven Schram, Dan Kelly, J Walker]
Death's Dateless Night	Paul Kelly & Charlie Owen	10.2016	16[3]	-	Cooking Vinyl 71129751552	[produced by J. Walker, Paul Kelly, Charlie Owen]
Life Is Fine	Paul Kelly	08.2017	1[1][25]	-	Cooking Vinyl GAWD 026LP	[gold-Aus]
Nature	Paul Kelly	10.2018	1[1][10]	40[1]	Cooking Vinyl 71129838681	[gold-Aus]
Songs From The South - 1985-2019 - Paul Kelly's Greatest Hits	Paul Kelly	12.2019	1[1][17]	-	Gawd Aggie GAWD 029LP	-
Songs From The South: Paul Kelly's Greatest Hits 1985-2019	Paul Kelly	05.2020	42[5]	-	Gawd Aggie	-
Please Leave Your Light On	Paul Kelly & Paul Grabowsky	08.2020	3[4]	-	Gawd Aggie GAWD 031S	-
Paul Kelly's Christmas Train	Paul Kelly	12.2021	2[9]	-	Gawd Aggie GAWD 035LP	[produced by Paul Kelly ]
Fever Longing Still	Paul Kelly	11.2024	3[1]	-	Cooking Vinyl GAWDLP 41	[produced by Paul Kelly, Steven Schram]