Ekseption

Ekseption był holenderskim zespołem rockowym działającym w latach 1967–1989,
grającym głównie instrumentalny rock progresywny i rock klasyczny. Centralną postacią w zmieniającym się składzie i jedynym członkiem zespołu obecnym na każdym albumie był trębacz Rein van den Broek (ur. 10 września 1945r - zm. 11 maja 2015r), absolwent konserwatorium. Zespół odniósł pewien sukces komercyjny w latach 70-tych XX wieku, mając na swoim koncie przeboje w pierwszej dziesiątce holenderskich list przebojów, m.in. dzięki adaptacjom „Piątej” Beethovena i „Air” Bacha. 

Drugi album, „Beggar Julia's Time Trip” (1969), zdobył holenderską nagrodę Edison Award dla albumu roku, a pierwsze pięć albumów pokryło się złotem. 

Zespół Ekseption wyrósł z licealnego zespołu The Jokers, który van den Broek założył w 1958 roku. Zmienili nazwę na The Incrowd (od piosenki Ramseya Lewisa), zanim odkryli, że nazwa ta jest już zajęta. Ostatecznie w 1967 roku przyjęli nazwę Ekseption. Grupa grała covery jazzu, popu i R&B, ale w 1969 roku, wkrótce po dołączeniu klawiszowca Ricka van der Lindena, byli pod wrażeniem koncertu The Nice, a van der Linden postanowił skoncentrować się na tworzeniu klasycznego rocka - współczesnych reinterpretacji utworów klasycznych na potrzeby zespołu rockowego. Większość ich kolejnych albumów zawiera zarówno oryginalne utwory, jak i reinterpretacje utworów klasycznych. 

 Szybko stało się jasne, że van der Linden objął przywództwo w zespole, o czym otwarcie przyznał w wywiadzie prasowym z 1972 roku dołączonym do przedpremierowych egzemplarzy albumu Ekseption 5. Po wydaniu albumu „Trinity” w 1973 roku koledzy z zespołu poprosili go o opuszczenie zespołu. Jesienią tego samego roku założył nowy zespół Trace, w którym zastąpił go holenderski klawiszowiec Hans Jansen. Jansen poprowadził Ekseption w kierunku jazzu, wydając dwa albumy z autorskimi kompozycjami, ale słaba sprzedaż doprowadziła do rozpadu zespołu w 1976 roku. Później tego samego roku powstał odłam grupy Spin, który wydał dwa kolejne albumy, ale sukces również im nie umknął. W 1978 roku Trace i Spin połączyły się, ponownie tworząc Ekseption. Okresowe reaktywacje (z nowymi członkami) miały miejsce aż do śmierci van der Lindena w 2006 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Hol	Wytwórnia [Hol]	Komentarz
The 5th/Sabre Dance	Ekseption	03.1969	-	3[14]	Philips 334 686	[written by L. v. Beethoven][produced by Tony Vos]
Rhapsody In Blue/Ritual Fire Dance	Ekseption	06.1969	-	18[5]	Philips 336 035	[written by G. Gershwin][produced by Tony Vos]
Air/Concerto	Ekseption	09.1969	-	2[16]	Philips 336 047	[written by J. S. Bach][produced by Tony Vos]
Italian Concerto/Feelings	Ekseption	01.1970	-	18[6]	Philips 336 094	[written by J. S. Bach][produced by Tony Vos]
Adagio/Julia	Ekseption	04.1970	-	15[6]	Philips 6012 013	[written by T. Albinoni][produced by Tony Vos]
Another History/Rondo	Ekseption	07.1970	-	34[3]	Philips 6012 030	[written by R. van der Linden, M. van Dijk]
Peace Planet (Badinerie From Suite No.2 In B Minor)/On Sunday They Will Kill The World (Prelude In C Sharp Minor)	Ekseption	12.1970	-	2[10]	Philips 6012 068	[written by J. S. Bach][produced by Tony Vos]
Ave Maria/Body Party	Ekseption	10.1971	-	24[3]	Philips 6012 150	[written by J. S. Bach, Ch. Gounod]
De Fietser/Sunny Revival	Ekseption	.1974	-	22[3]	Philips 6012 450	[written by Jan Vennik][produced by Tony Vos]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Hol	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ekseption	Ekseption	.1969	-	2[16]	Philips 6314 005	[produced by Tony Vos]
Beggar Julia’s Time Trip	Ekseption	03.1970	-	3[11]	Philips PST 6154	[produced by Tony Vos]
Ekseption 3	Ekseption	.1970	44[1]	1[15]	Philips 6423 005	[produced by Tony Vos]
00.04	Ekseption	.1971	35[5]	1[6]	Philips 6423019	[produced by Rick van der Linden]
Ekseption 5	Ekseption	.1972	7[14]	-	Philips 700-002 [US]	[produced by Rick Van Der Linden]
Trinity	Ekseption	.1973	14[4]	-	Philips 6423 056	[produced by Ekseption]
Ekseption ’78	Ekseption	.1978	-	47[1]	CNR 870.021 [Hol]	[produced by R. v.d. Broek, R. v.d. Linden]
Ekseption ’89	Ekseption	.1969	-	2[16]	RCA PD 74079 [Ger]	[produced by Rein van den Broek, Rick Van Der Linden]

Elizabeth

Elizabeth była amerykańskim zespołem psychodelicznego rocka/rocka progresywnego,
działającym w latach 1967-1970. Mieli siedzibę w Filadelfii i znani byli z unikalnego połączenia muzyki barokowej, klasycznej, folku, rocka amerykańskiego, rocka brytyjskiego, country i ragtime'u. W skład Elizabeth wchodzili: Steve Weingarten (gitara prowadząca, instrumenty klawiszowe, wokal wspierający), który zmarł w 2007 roku; Bob Patterson (gitara rytmiczna, wokal prowadzący i wspierający); Jim Dahme (flet, wokal prowadzący i wspierający); Steve Paul Bruno (gitara basowa, organy, wokal wspierający); oraz Hank Ransome (perkusja). 

 W 1968 roku zespół nagrał i wydał swój album o tym samym tytule w wytwórni Vanguard Records (wyprodukowany przez Sama Chartersa). W tamtym czasie w składzie Vanguard znaleźli się Joan Baez, Buffy Sainte-Marie i Country Joe and the Fish. Elizabeth występowała z Cream, Blue Cheer,Joni Mitchell, Ritchie Havens, The Chambers Brothers i wieloma innymi muzycznymi luminarzami tamtej epoki. Niektóre z licznych występów zespołu w Filadelfii obejmowały koncerty i sety w: The Main Point, The Second Fret, The Electric Factory i większości Be-IN w Belmont Plateau w Fairmount Park w Filadelfii. Kiedy zespół zaczynał się formować (wówczas bezimienny), Steve i Robert „Stewkey” Antoni, koledzy z Newport w stanie Rhode Island, niespodziewanie zatrzymali się w Filadelfii w drodze na Florydę. Po tygodniu spędzonym w Mieście braterskiej miłości postanowili zrezygnować z Florydy i pomóc w założeniu Elizabeth. Kilku interesujących gitarzystów zgłosiło się na przesłuchania do zespołu, w tym przyszła gwiazda rocka Todd Rundgren, który w tamtym czasie grał w Woody's Truck Stop; oraz Nick Jameson, który wkrótce został założycielem i gitarzystą The American Dream (oba były zespołami z Filadelfii).  

W ciągu miesiąca od przybycia do Filadelfii, Stewkey opuścił Elizabeth, aby dołączyć do nowego zespołu Todda, The Nazz. Warto zauważyć, że Linda Cohen, gitarzystka klasyczna z Filadelfii, była pierwszą perkusistką Elizabeth (krótko). Wiosną i latem 1969 roku połączyła siły z Michaelem Kacem z Mandrake Memorial i razem występowali jako duet gitarowo-klawesynowy łączący muzykę klasyczną z popem. Linda zmarła w 2009 roku na raka płuc. Mandrake Memorial i Elizabeth wielokrotnie dzieliły scenę. 

 Po rozwiązaniu Elizabeth w 1970 roku członkowie zespołu zajmowali się różnymi przedsięwzięciami muzycznymi i pozamuzycznymi. Hank grał później w zespole Good God. Steve rozpoczął karierę nagraniową/realizatorską, którą rozpoczął w studiach Vanguard i Electric Lady. Bob przeprowadził się na Florydę i do dziś jest bardzo aktywny jako wokalista, autor tekstów piosenek, gawędziarz i artysta wizualny. Linda Cohen nagrała 3 albumy (1971-1973), których producentem był Craig Anderton z Mandrake Memorial. Stewkey nagrał 3 albumy z The Nazz (1968-1971). 

 Album Elizabeth został zremasterowany z oryginalnych taśm i ponownie wydany na CD w 2000 roku przez wytwórnię Akarma Vanguard. Wydanie ukazało się w mini-okładce w stylu albumu, która idealnie oddaje oryginalną grafikę rozkładanej okładki. Popularny utwór Elizabeth, „You Should Be More Careful”, pojawił się na albumie Vanguard z 2010 roku (zestaw 2 płyt winylowych) zatytułowanym „Follow Me Down: Vanguard's Lost Psychedelic Era (1966-1970)”, wraz z utworami The Vagrants, The 31st of February i innych artystów Vanguard. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mary Anne/World's For Free	Elizabeth	07.1968	-	-	Vanguard 35070	[written by Patterson][produced by Sam Charters]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Elizabeth	Elizabeth	.1968	-	-	Vanguard 6501	[produced by Sam Charters]

Wishful Thinking

 Wishful Thinking to brytyjski zespół rockowy, założony w latach 60-tych XX wieku. Największym sukcesem zespołu był utwór „Hiroshima” z 1978 roku, który dotarł do pierwszej dziesiątki niemieckich list przebojów. Wcześniej, w 1966 roku, zespół odniósł niewielki sukces dzięki utworowi „Step by Step”, który znalazł się na liście przebojów „Big L Fab 40” pirackiej stacji radiowej Wonderful Radio London. 

 W 1963 roku Roy Daniels (wokal), Richard Taylor (gitara prowadząca), Alan Elkins (druga gitara prowadząca), Roger Charles (gitara basowa) i Brian Allen (perkusja) założyli grupę „Emeralds”, która od 1965 roku nosiła nazwę „Wishful Thinking”. W 1964 roku Alan Elkins opuścił formację. Pierwszy singiel zespołu ukazał się w 1963 roku, a dwa kolejne w 1965 roku, pod pierwotną nazwą „Emeralds”. W latach 60-tych XX wieku powszechną praktyką było zatrudnianie doświadczonych muzyków sesyjnych w studiu ze względu na koszt czasu przeznaczonego na studio. 

Ich drugi singiel „Don't Listen to Your Friends” (1965) gościł gitarzystę sesyjnego Big Jima Sullivana z zespołu Toma Jonesa. Trzeci singiel „King Lonely The Blue” (1965) gościł gitarzystę sesyjnego Jimmy'ego Page'a, który później zasłynął z Led Zeppelin. Kolejny singiel „Count To Ten” (1967) zawierał fragmenty sesyjnego występu perkusisty Mitcha Mitchella z The Jimi Hendrix Experience. W 1965 roku Richarda Taylora zastąpił Terry New.  

W 1966 roku utwór „Step by Step” znalazł się na liście przebojów „Big L Fab 40” pirackiej stacji
radiowej Wonderful Radio London. Wokalista Roy Daniels opuścił zespół w 1967 roku. Zastąpił go Kevin Scott (urodzony jako Kevin Finn), który również używał pseudonimu Danny Finn i był wokalistą w zespole New Seekers w latach 1976-1978. W 1967 roku Terry'ego Newa zastąpił John Franklin (gitara), a Rogera Charlesa Tony Collier (gitara basowa). Tony Collier był również głównym wokalistą w kilku utworach. Na początku lat 70-tych Briana Allena zastąpił Pete Ridley, a następnie John Redpath (perkusja), który pozostał w zespole do 1979 roku. 

Zespół Wishful Thinking nagrał album zatytułowany „Hiroshima” w Chappel Recording Studios w londyńskim Wimbledonie. Pierwsze wydawnictwo w Niemczech, wydane w 1971 roku, nosiło po prostu tytuł „Wishful Thinking”. Inżynierem dźwięku był John „Speedy Fingers” Timperley. Ruan O'Lochlainn, który współpracował również z Jethro Tull, Rickiem Wakemanem i Ringo Starrem, odpowiadał za oprawę graficzną i zdjęcia. Lou Reizner był producentem singla i albumu. W 1973 roku Wishful Thinking brało udział w tworzeniu ścieżki dźwiękowej do brytyjskiego filmu muzycznego That'll Be the Day (z Davidem Essexem i Ringo Starrem). Zespół skomponował piosenkę „It'll be Me”, a można ich zobaczyć obok Billy'ego Fury'ego na konkursie tanecznym. W 1980 roku zespół przestał działać.  

16 kwietnia 2005 roku członkowie zespołu: Kevin Finn, Brian Allen, Roger Charles i John Franklin spotkali się ponownie, aby wystąpić w telewizji RTL (niemiecka stacja telewizyjna). W maju 2012 roku zmarł perkusista Brian Allen (1941-2012). W lutym 2016 roku Kevin Finn („Kevin Scott”, „Danny Finn”) (1950–2016) zmarł po krótkiej chorobie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turning Round/V.I.P.	Wishful Thinking	07.1966	-	-	Decca F 12 438	[written by Doug Flett,Kit Hill][produced by Tony Meehan]
Step By Step/Looking Around	Wishful Thinking	10.1966	-	-	Decca F 12 499	[written by Doug Flett,Kit Hill][produced by Tony Meehan]
Count To Ten/Hang Around Girl	Wishful Thinking	04.1967	-	-	Decca F 12 598	[written by Doug Flett,Kit Hill][produced by Tony Meehan]
Peanuts/Cherry, Cherry	Wishful Thinking	06.1967	-	-	Decca F 12 627	[written by Guerrero][produced by Tony Meehan]
It's So Easy/I Want You Girl	Wishful Thinking	04.1968	-	-	Decca F 12 760	[written by Dave Watkins][produced by Tony Meehan]
Lu La Le Lu/We're Gonna Change All This	Wishful Thinking	02.1972	-	-	B&C CB 169	[written by Klaus Voorman][produced by Lou Reizner]
Clear White Light/Hiroshima	Wishful Thinking	05.1972	-	-	B&C CB 184	[written by Alan Hull][produced by Lou Reizner]

Crack the Sky

Działający z przerwami od początku lat 70-tych, długoletni zespół rocka progresywnego
Crack the Sky zyskał lojalną publiczność w Baltimore, która towarzyszyła mu przez kolejne dekady, gdy unosił się na fali popularności przemysłu muzycznego. Charakteryzujące się zwartą grą, szybko zmieniającymi się strukturami utworów i śmiałymi tekstami wokalisty Johna Palumbo, wczesne albumy zespołu, wydane przez wytwórnię Lifesong, podchodziły do ​​hard rocka z zaawansowaną technicznie sprawnością. 

 

Zespół często rozpadał się i reaktywował na przestrzeni lat, a różne fazy działalności zaowocowały albumami takimi jak „Safety in Numbers” z 1978 roku, „Dog from Japan” z 2004 roku oraz mnóstwem albumów koncertowych i kompilacji. 

 

 Zespół Crack the Sky powstał w Weirton w Zachodniej Wirginii na początku lat 70-tych, z pozostałości po dwóch lokalnych zespołach, Uncle Louie i Sugar. Początkowo dziesięcioosobowy zespół, grupa ograniczyła się do frontmana Johna Palumbo, gitarzystów Jima Griffithsa i Ricka Witkowskiego, basisty Joe Macre i perkusisty Joeya D'Amico. Początkowo występując pod nazwą ArcAngel, grupa często grała w klubach Cleveland i Baltimore, zanim zmieniła nazwę i podpisała kontrakt z wytwórnią Lifesong w 1975 roku. Tego samego roku wydano debiutancki album o tym samym tytule, który spotkał się z uznaniem krytyków, ale problemy z dystrybucją utrudniły fanom znalezienie albumu, a sprzedaż płyt była minimalna.  

 

Zespół kontynuował działalność niezrażony, kończąc drugi album Animal Notes w 1976 roku i nieprzerwanie koncertując po Stanach, dzieląc nawet sceny z Rush, Yes, Supertramp i innymi wielkimi zespołami tamtych czasów. W 1977 roku Palumbo odszedł, aby rozpocząć karierę solową, a zespół zatrudnił nowego wokalistę Gary'ego Lee Chapella do Safety in Numbers z 1978 roku. Album okazał się najlepiej sprzedającym się wydawnictwem Crack the Sky, przebijając się na listę Billboard i sprzedając się lepiej niż pierwsze dwa. Zespół koncertował z Heart i wydał album koncertowy Live Sky, wybrany z nagrań z tej trasy w 1978 roku. Niedługo potem, ciągłe problemy z ich wytwórnią doprowadziły do ​​rozpadu zespołu, ale w 1980 roku Palumbo, Witkowski i klawiszowiec Vince DePaul na krótko reaktywowali grupę, aby nagrać album White Music, zanim ponownie się rozwiązali.

 

  Od tego momentu zespół przeszedł serię zmian składu i przerywanych przerw, począwszy od momentu, gdy Palumbo utworzył nowy skład w 1981 roku. Ta wersja Crack the Sky wydała serię albumów, w tym Photoflamingo, World in Motion I i Raw, zanim Palumbo ponownie połączył się z Witkowskim, D'Amico i DePaulem na serię koncertów w 1986 roku w klubie Hammerjacks w Baltimore i ostatecznie nowy studyjny LP z 1989 roku, From the Greenhouse. Dziewiąty album studyjny Dog City ukazał się w 1990 roku, a przez resztę dekady zespół wydawał różne albumy koncertowe i kompilacje, aż do dziesiątego albumu Cut w 1998 roku. Kolejne dziesięć lat było podobne, z powolnym dopływem nowego materiału, jak The Sale z 2007 roku, wydawano wśród bardziej archiwalnych nagrań koncertowych i kompilacji. 

 

Lata 2010 były nieco bardziej aktywne, ponieważ zespół występował częściej i wydał więcej nowej muzyki, w tym Machine z 2010 roku, Ostrich z 2012 roku i The Beauty of Nothing z 2015 roku. W 2018 roku ukazał się zarówno 17. album studyjny zespołu Living in Reverse, jak i Crackology, zbiór ponownie nagranych wersji ulubionych przez fanów utworów z ich bogatej dyskografii. W tym samym roku pojawiły się również rozmowy o ponownym zjednoczeniu pierwotnego składu na kilka koncertów.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(We Don't Want Your Money) We Want Mine/Invaders From Mars	Crack the Sky	12.1976	-	108[5]	Lifesong 45016	[written by John Palumbo][produced by Terence P. Minogue, Marty Nelson, William Kirkland]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crack the Sky	Crack the Sky	01.1976	-	161[6]	Lifesong 6000	[produced by Terence P. Minogue, Marty Nelson, William Kirkland]
Animal Notes	Crack the Sky	10.1976	-	142[5]	Lifesong 6005	[produced by Terence P. Minogue, Marty Nelson, William Kirkland]
Safety in Numbers	Crack the Sky	03.1978	-	124[8]	Lifesong 6015	[produced by Rob Stevens]
From the Greenhouse	Crack the Sky	06.1989	-	186[5]	Grudge 4500	[produced by John Palumbo]
Dog City	Crack the Sky	04.1990	-	164[10]	Grudge 4520	[produced by John Palumbo]

Roger Chapman

Roger Maxwell Chapman (ur. 8 kwietnia 1942r w Leicester- brytyjski wokalista i kompozytor,
najbardziej znany jako frontman zespołu Family (1966–1973) i Streetwalkers (1974–1977). W 1979 roku rozpoczął karierę solową. Działał głównie w Niemczech (między innymi z własnym zespołem Shortlist). Jako wokalista Family znany był z charakterystycznego, groteskowego vibrato.

Roger Maxwell Chapman urodził się i wychował w mieście Leicester. Karierę muzyczną rozpoczął dołączając w 1966 roku do The Farinas, zespołu założonego w 1962 roku w Leicester Art College. Pierwszy skład zespołu tworzyli: John "Charlie" Whitney, Tim Kirchin, Harry Ovenall i Jim King. W 1965 roku Kirchina zastąpił Ric Grech, a Roger Chapman dołączył w następnym roku. Zespół zmienił na krótko nazwę na The Roaring Sixties, a później na Family. Po przeprowadzce do Londynu zespół w 1967 roku wydał singiel „Scene Through An Eye Of A Lens”, który był zwiastunem jego debiutanckiego albumu, Music In A Dolls House. Wydany w 1968 roku album był mieszanką stylów muzycznych, takich jak blues, folk, jazz, która wkrótce miała być określana jako psychodelia. Zespół prezentował efektowne piosenki, niekiedy udziwniane pod względem formalnym (interludia, cytaty), brzmieniowym (mocny kontrast z brzmieniem instrumentów egzotycznych) i wokalnym (akcentowane, groteskowe vibrato w glosie wokalisty). Kilka jego nagrań znalazło się na listach przebojów: „No Mule’s Fool”, „Strange Band”, „In My Own Time” i „Burlesque”, która doszła do 13. miejsca na brytyjskiej liście singli. Family, przypuszczalnie dzięki unikalnemu wokalowi Rogera Chapmana kontynuował udaną karierę aż do 1973 roku. W tym roku nagrał swój ostatni album, It’s Only A Movie. Później jednak różnice w podejściu do muzyki poszczególnych członków zespołu sprawiły, że zakończył on działalność. Przedtem jednak odbył pożegnalną trasę koncertową kończąc ją 13 października na Politechnice w Leicester.

Roger Chapman postanowił kontynuować pisanie piosenek z byłym kolegą z zespołu, Charliem Whitneyem, tworząc wspólnie z nim zespół Streetwalkers. Efektem działalności zespołu były takie albumy jak: Streetwalkers (1974), Downtown Flyers (1975), Red Card (1976), Vicious But Fair i Live (oba z 1977). W 1977 roku zespół Streetwalkers rozpadł się, a rok później Roger Chapman rozpoczął działalność solową w Niemczech.

Z udziałem muzyków studyjnych nagrał w 1979 roku album Chappo. Pojawił się w programie telewizyjnym Rockpalast i wydał singiel „Let's Spend the Night Together” który przyniósł mu sukces. W Niemczech postanowił pozostać na dłużej. Przebywał tam 20 lat. Kolejnym jego albumem był Live In Hamburg (1979). W 1981 roku zdobył tytuł Najlepszego Wokalisty (Best Singer) w klasyfikacji German Music Awards, nagrodę zdobył również jego album Hyenas Only Laugh for Fun. 

Chapman samodzielnie lub wraz z towarzyszącym mu zespołem Shortlist nagrał w latach 80-tych szereg albumów: He Was… She Was… You Was… We Was… (1982), Mango Crazy, (1983), The Shadow Knows (1984) i Walking The Cat (1989). W 1983 roku uczestniczył jako główny wokalista w nagraniu singla Mike’a Oldfielda „Shadow on the Wall”. Działalność nagraniową i koncertową kontynuował w następnych dekadach: w 1989 roku wydał Walking the Cat z udziałem Alvina Lee i Boba Tencha, w 1996r - Kiss My Soul, a w 1998r - A Turn Unstoned? i dwupłytową kompilację Anthology 1979-1998. 

W 2009 roku ogłosił, że zaprzestaje występów na żywo. W tym samym roku wydał podwójny album, Hide Go Seek, na którym znalazło się 28 utworów, w tym nagrania wcześniej niepublikowane, dema i wersje alternatywne utworów.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Midnite Child/Moth To A Flame	Roger Chapman	03.1979	-	-	Acrobat ARIST 244	[written by R. Chapman][produced by David Courtney]
Who Pulled The Nite Down/Shortlist (Live Recording)	Roger Chapman	06.1979	-	-	Acrobat BAT 5	[written by R. Chapman][produced by David Courtney]
Let's Spend The Night Together/Shape Of Things	Roger Chapman	07.1979	-	-	Acrobat BAT 9	[written by Jagger, Richards][produced by Del Newman]
Speak For Yourself/Sweet Vanilla	Roger Chapman	10.1980	-	-	BBC RESL 85	[written by Fenton, Beaton][produced by Mike Harding]
How How How (Mad Love)/Hold That Tide Back	Roger Chapman	03.1984	-	-	Polydor POSP 683	[written by Roger Chapman, Geoff Whitehorn][produced by Roger Chapman, Geoff Whitehorn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chappo	Roger Chapman	03.1979	-	-	Acrobat SPART 1083	[produced by David Courtney]
Live in Hamburg	Roger Chapman And The Shortlist	12.1979	-	-	Acrobat ACRO 6	-
Mail Order Magic	Roger Chapman And The Shortlist	.1980	-	-	Kamera KAM 001	[produced by Terry Barham, Paul Smykle]
Hyenas Only Laugh For Fun	Roger Chapman And The Shortlist	12.1981	-	-	Line 6.24850 [Ger]	[produced by Terry Barham, Paul Smykle]
He Was... She Was... You Was... We Was...	Roger Chapman And The Shortlist	10.1982	-	-	Line LRMC 150.003 [Ger]	[produced by Roger Chapman]
Mango Crazy	Roger Chapman	.1983	-	-	Exposure EXLP 1	[produced by Geoff Whitehorn, Roger Chapman]

Centipede

 Centipede to brytyjski big-band grający eksperymentalny jazz i rock progresywny,
założony w 1970 roku przez młodego awangardowego pianistę Keitha Tippetta. Był znany z udziału w kilku wczesnych nagraniach King Crimson i Blossom Toe oraz gry w Keith Tippett Sextet z Eltonem Deanem, Nickiem Evansem i Markiem Charigiem. W tym roku zaczął również grać na albumach Soft Machine. 

Zespół Centipede został założony przez Keitha Tippetta w celu wykonania rozszerzonej kompozycji Septober Energy, nad którą pracował. Członkowie zespołu pochodzili z jego własnego zespołu, The Keith Tippett Group, kilku brytyjskich zespołów grających rock progresywny, jazz-rock i jazz awangardowy, w tym Soft Machine (Robert Wyatt, Elton Dean, Nick Evans, Mark Charig), Nucleus (Karl Jenkins, Ian Carr, Brian Smith, Jeff Clyne, Roy Babbington, Bryan Spring, John Stanley Marshall) i King Crimson (Robert Fripp, Peter Sinfield, Ian McDonald, Boz Burrell), wokalistka Julie Driscoll oraz studenci London School of Music (łącznie 50 muzyków!). 

 Utwór „Septober Energy” składał się z czterech części, czyli „konceptów”, wokół których zespół improwizował. Utwór został po raz pierwszy wykonany na żywo przez zespół w Lyceum Theatre w Londynie 15 listopada 1970 roku. Później tego samego roku Centipede odbył trasę koncertową po Francji i Holandii, grając kilka koncertów. W kwietniu 1971 roku Neon Records, brytyjska subwytwórnia RCA, podpisała kontrakt z Tippettem i Centipede, a Centipede nagrało kompozycję Tippetta na podwójnym albumie Septober Energy (z dwoma różnymi okładkami). Robert Fripp wyprodukował album, który ukazał się w październiku 1971 roku tylko w Wielkiej Brytanii. Chociaż niektórzy inni członkowie Crimson wystąpili na Septober Energy, Fripp, który występował na żywo z Centipede, nie.

  Zespół Centipede, który ze względów ekonomicznych zmniejszył skład, dał dwa koncerty w Londynie, aby promować album: jeden w Royal Albert Hall w październiku 1971 roku, a drugi w Rainbow Theatre w grudniu 1971 roku. Album nie został jednak dobrze przyjęty przez krytyków i z powodu braku dalszych kontraktów, Centipede rozpadł się pod koniec 1971 roku. W 1974 roku RCA wydała w Stanach Zjednoczonych album „Septober Energy”, licząc na zarobek na Frippie jako producencie. Nie udało się to jednak, zwłaszcza że Centipede nie istniało, aby promować album poprzez występy.  

Zespół jednak na krótko reaktywował się w październiku 1975 roku, z Davidem Crossem z King Crimson, aby wystąpić na kilku francuskich festiwalach jazzowych. W 1999 roku album został ponownie wydany w Europie (jako podwójny CD) przez What Disc.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Septober Energy	Centipede	10.1971	-	-	RCA Neon 9	[produced by Robert Fripp]