Belle Lawrence

Wokalistka i autorka tekstów Belle Lawrence (właśc. Belle Erskine) rozpoczęła karierę
jako tancerka i wokalistka w musicalu „Koty” na West Endzie. Po odejściu z musicalu brała udział w przesłuchaniach do zespołów i producentów, a ostatecznie nagrywała z wytwórniami Hed Kandi, BMG Italy, Northstar, Almighty Records, Sound4group Italy i Fierce Angel Records. 

 

W Almighty Records nagrała covery takich utworów jak „Don’t You (Forget About Me)”, „Skyfall”, „Jar of Hearts” i wielu innych. Jej wersja utworu Kim Wilde „Never Trust a Stranger”, podobnie jak wszystkie jej covery, jest zorientowana na taniec. Ostatnio Belle pisała i nagrywała z producentami i DJ-ami Daniele Tignino i Erikiem Kupperem.

 

Belle Lawrence nagrywa z Almighty od 2002 roku i dzięki sukcesowi jej tanecznych hitów na przestrzeni lat, mówi się, że stała się naszą ulubioną wokalistką i ulubienicą  fanów! Jej dorobek z Almighty znacznie się rozrósł, a jej fantastyczny cover utworu Adele „Set Fire To The Rain” odniósł szczególny sukces. Z mnóstwem singli  i trzema fantastycznymi albumami, trudno znaleźć fana Almighty bez Belle Lawrence w swojej kolekcji! Potrafi zaśpiewać rockowy utwór, taki jak „California Dreaming” czy „I Bet You Look Good On The Dancefloor”; rozweselić nawet najbardziej ponury utwór, taki jak „Jar Of Hearts” czy „Hallelujah” Jeffa Buckleya;  

 

No cóż, wszyscy wiecie, że potrafi przerobić najnowsze hity z list przebojów, takie jak „Let It Go” i „Counting Stars”. Jej wszechstronność naprawdę nie zna granic! Pierwszy album Belle „Handbag Heaven: Boulevard Of Broken Dreams” był jednocześnie pierwszym z olśniewającej serii „Handbag Heaven”. Z Belle Lawrence w centrum uwagi, Almighty dostarczyło jedną z najbardziej kompletnych i dopracowanych kolekcji do tej pory. „Handbag Heaven” mierzy jeszcze wyżej, łącząc klasyczny komercyjny styl z odpowiednimi progresywnymi i undergroundowymi akcentami poprzez niesamowitą gamę utworów bonusowych i alternatywnych remiksów. Dzięki sukcesowi tego debiutu, po „Let This Feeling…” ukazała się kolejna kolekcja „Handbag Heaven”, będąca kolejnym fantastycznym zbiorem największych i najlepszych parkietowych hitów Belle Lawrence!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Evergreen	Belle Lawrence	03.2002	73[1]	-	Euphoric CDUPH 024	[written by David Kreuger, Jörgen Elofsson, Per Magnusson][produced by Unit 4 Productions]
The Closest Thing To Crazy	Belle Lawrence	09.2004	134[1]	-	Almighty CDALMY 187	[written by Mike Batt][produced by Almighty Associates]

Landscape

Landscape to angielski zespół synthpopowy, znany przede wszystkim z hitów z 1981 roku,
takich jak „Einstein a Go-Go” i „Norman Bates”. Założony w Londynie w 1975 roku, zespół nieustannie koncertował w połowie i pod koniec lat 70-tych, grając w klubach rockowych, punkowych i jazzowych oraz wydając dwie instrumentalne EP-ki we własnej wytwórni Event Horizon. Grupa zaczęła eksperymentować z muzyką programowaną komputerowo i elektroniczną perkusją pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych, nagrywając płyty w rodzącym się gatunku synthpop.  

 

 Landscape tworzyli Richard James Burgess (perkusja, programowanie komputerowe, syntezatory, wokal), Christopher Heaton (syntezatory klawiszowe, fortepian, wokal), Andy Pask (gitary basowe progowe i bezprogowe, syntezator basowy, wokal), Peter Thoms (puzon, puzon elektryczny, wokal) oraz John L. Walters (lyricon, saksofon sopranowy, flet altowy, programowanie komputerowe, syntezatory, wokal). Zespół zyskał popularność dzięki występom na żywo, trasom koncertowym i założeniu niezależnej wytwórni Event Horizon, dla której wydał dwie EP-ki.

 

 Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią RCA, zespół wydał swój debiutancki album studyjny Landscape w 1979 roku. Kolejny album studyjny z 1981 roku, From the Tea-rooms of Mars..., zawierał przeboje z pierwszej piątki brytyjskiej listy przebojów „Einstein a Go-Go” i „Norman Bates”. Ich trzeci album studyjny to Manhattan Boogie-Woogie z 1982 roku. Po wydaniu tego albumu Heaton i Thoms opuścili zespół.  Po wydaniu trzeciego i ostatniego albumu studyjnego Landscape, Manhattan Boogie-Woogie, zespół przekształcił się w trio w składzie Burgess, Pask i Walters.

 

  Zmieniając nazwę zespołu na Landscape III, członkowie wydali single „So Good, So Pure, So Kind” i „You Know How to Hurt Me”. Trio rozpadło się w 1984 roku, a członkowie zespołu kontynuowali karierę w oddzielnych rolach.

 

  Burgess, Heaton i Walters zajęli się produkcją muzyczną. Walters był współzałożycielem magazynu płytowego Unknown Public w 1992 roku wraz z Laurence'em Astonem i pracował jako autor i redaktor. Od 1999 roku jest redaktorem naczelnym magazynu „Eye”, a od 2008 roku jego współwłaścicielem. Pask pracował jako muzyk sesyjny i współtworzył muzykę przewodnią do długo emitowanego brytyjskiego serialu „The Bill” na kanale ITV. Thoms pojawił się później na drugim albumie studyjnym Thomasa Dolby’ego „The Flat Earth” (1984) i w tym samym roku odbył trasę koncertową z Dolby’em, grając na puzonie. Był również członkiem personelu głównej siedziby związku muzyków w Wielkiej Brytanii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Einstein A Go-Go/New Religion	Landscape	02.1981	5[13]	-	RCA RCA 22	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape][produced by Landscape]
Norman Bates/From The Tea-Rooms Of Mars...To The Hell-Holes Of Uranus (Part 3, Tango)	Landscape	05.1981	40[7]	-	RCA RCA 60	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape,Christopher Heaton,Peter Thoms][produced by Landscape]
So Good, So Pure, So Kind/The Fabulous Neutrinos	Landscape III	03.1983	96[2]	-	RCA RCA 311	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape,BPW][produced by John L. Walters, Richard James Burgess,Pask]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
From the Tea-rooms of Mars ....	Landscape	03.1981	16[13]	-	RCA RCALP 5003	[produced by Landscape, Colin Thurston]

Trend Records

Trend Records to angielska wytwórnia płytowa, która istniała od końca
lat 60tych do początku lat 70-tych. Wydawała nagrania tak znanych artystów i osobowości, jak Consortium, The Foundations, Audrey Hall, Marcus Lipton, Julie Stevens, Warm Dust i Colin Young.  W lutym 1968 roku wytwórnia rozpoczęła działalność. Podpisali oni umowę z Associated Records. Promocją zajęli się Richard Eddy z Trend i Andrew Vere z Saga Records. Wszystkie zespoły, które podpisały kontrakt z Barry Class Management, firmą Barry'ego Classa, miały wydawać swoje nagrania w tej wytwórni. Jeden z nich, The Foundations, którym zarządzał Class, nie miał swoich nagrań w Trend. Przed lutowym startem Class rozważał wydawanie płyt budżetowych.

 

 Trend Records była jedną z firm grupy Class, do której należały również Class Destination Inc., Class Management, Class Theatrical Agency i sieć sklepów płytowych Disci. W 1968 roku siedziba wytwórni mieściła się w Classic House, przy 113 Westbourne Grove, Londyn W.2. Wydaje się, że przez pewien czas w 1968 roku Curtis Clements był zatrudniony jako asystent.

 

 W lutym 1968 roku Beat Instrumental poinformował o dwóch pierwszych wydawnictwach Trend Records: „Breaking up A Dream” Ways and Means oraz „Speak to Me” The Explosion. Obie płyty miały być dostępne 9 lutego. Również tego samego miesiąca, 23 lutego, miał ukazać się „Step Down” Rangersów. Ways and Means byli grupą zarządzaną przez Szkota Rona Fairwaya. Grupa wydała wcześniej singiel „Sea of ​​Faces” w wytwórni Pye, który dotarł do 9. miejsca na liście przebojów. 41. miejsce na liście przebojów Radio Caroline w tygodniu rozpoczynającym się 21 stycznia 1967 roku. Wydany w Trend utwór „Breaking Up A Dream”, uważany za ich najlepsze nagranie, odbiegał od dotychczasowych coverów muzyki surf. Zespół ostatecznie przyjął nazwę Chaucer's Tales. Producentem wytwórni był wówczas Eric Allandale, który grał na puzonie w zespole The Foundations. W styczniu 1969 roku hongkońska grupa Danny Diaz & The Checkmates wygrała konkurs Hong Kong's Battle of the Sounds, zorganizowany przez Levi Straussa. Zdobyli również kontrakt płytowy o wartości 10 000 dolarów z wytwórnią Trend Records.Rezultatem był singiel „Solomon Grundy” z piosenką „Goodbye Baby”, który ukazał się w Wielkiej Brytanii na Pye 7N 17690. Menadżer Foundations, Barry Class, zorganizował im przyjazd do Wielkiej Brytanii.

 

  Strona internetowa Seventies Sevens podaje, że w numerze Record Retailer z 5 listopada 1969 roku pojawiła się informacja, że ​​autorzy tekstów, David Myers i John Worsley, opuścili Southern Music, aby dołączyć w tym samym roku do wytwórni Trend należącej do Barry'ego Classa. Napisali oni dla The Foundations utwór „Baby, I Couldn't See”. Eric Allendale, który w 1968 roku został zatrudniony jako producent dla Trend, współreżyserował nagranie utworu z Worsleyem. Była to produkcja Trend, a Barry Class był producentem wykonawczym.Utwór, uzupełniony kompozycją Colina Younga „Penny Sir”, został wydany na singlu Pye 7N 17849 w 1969 roku. Utwór stał się niewielkim hitem w Holandii, trafiając na holenderską listę przebojów Tipparade. W trzecim tygodniu osiągnął 8. miejsce. W numerze Cash Box z 31 stycznia poinformowano, że Trend Records przygotowało sampler z fragmentami utworów trzech artystów: The Chads z utworem „Dearest Belinda”, Consortium z utworem „Melanie Cries Alone” i Abel Mann z utworem „The Sun in My Morning”. Każda sekcja zawierała wstęp didżeja Davida Hamiltona do każdego utworu.

 

 Utwór Consortium został wydany w tym samym miesiącu. Wsparty utworem „Copper Coloured Years” został wydany na antenie Trend TNT 52.W numerze New Musical Express z tygodnia kończącego się 10 października 1970 roku poinformowano, że Colin Young, wokalista The Foundations, opuścił grupę, aby rozpocząć karierę solową. Podpisał już kontrakt z Barrym Classem i zakładał nowy zespół o nazwie Development. Pod koniec 1970 roku Barry Class chciał reaktywować nazwę Foundations. Liderem reaktywowanego zespołu był Colin Young, który śpiewał. Dyrektorem muzycznym zespołu był Graham Preskett, który grał również na gitarze i skrzypcach elektrycznych. Pozostali członkowie to Jean Roussel grający na klawiszach, Steve B. Ingham i Roger Cawkwell na saksofonie i flecie. Koncertowali w Ameryce Łacińskiej, a nawet zagrali na Expo-Show w Buenos Aires. Działali jednak do początku 1971 roku. 

 

Jak doniesiono w numerze Record World z 19 grudnia, Class podpisał z Pathé-Marconi umowę dystrybucyjną na dystrybucję produktów Trend we Francji i Włoszech. Dwa zespoły gotowe do dystrybucji to Warm Dust i Swegas.Album Colina Younga został wydany przez wytwórnię w Stanach Zjednoczonych. Nosił tytuł „In The Beginning” i był przypisywany zespołowi Development Colina Younga, który został nagrany przez Trend.Muzycy na albumie to m.in. Graham Preskett grający na skrzypcach, gitarze, banjo, harmonijce ustnej i melodyce, Steve Bingham na basie, Roger Cawkwell na flecie, flecie prostym i saksofonie, Jean Roussel na organach i fortepianie oraz Eddie „Tan Tan” Thornton na puzonie i trąbce.W tym samym roku Colin Young wydał również singiel „Any Time at All” z utworem „You're No Good” na antenie Trend 6099 005. Jego producentami byli Tony Rockliff i Barry Class. Album został również wydany na antenie Uni 55286. Album, będący zapowiedzią 100 najpopularniejszych przebojów, znalazł się w sekcji Top 60 Pop Spotlight magazynu Billboard w tygodniu kończącym się 5 czerwca 1971 roku.

 

  Prowadzony przez Rodneya Harroda i Philipa Peverleya, Development wyjechał do Argentyny na początku 1971 roku.Argentyńska gazeta „Crónica” umieściła ich na pierwszej stronie i zamieściła artykuł o zespole na stronie 2. Dwa tygodnie później w innym artykule wyjaśniono, że zespół Colina Younga również występował pod nazwą Development.Leo Vanes w swoim artykule w „Leorama” w numerze „Crónica” z 25 lutego wystawił zespołowi chłodną recenzję. Również w 1971 roku, po niedawnych negocjacjach w Los Angeles z MCA Records, w których uczestniczyli prezes wytwórni Mike Maitland i Russ Reagan, Trend Records zawarło kolejną umowę. Jak donosił „Billboard” w numerze z 27 lutego, wytwórnia zawarła z Uni Records trzyletnią umowę dzierżawy na dystrybucję w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.W tym samym roku do wytwórni dołączyła Audrey Hall. Singiel, który nagrała dla „Trend”, to „Getting Ready For a Heartache”. Utwór był wspierany jej własną kompozycją „M.Y.O.B. Leave Me Alone”. Singiel był jednak grany w mainstreamowych stacjach radiowych. Po jego wydaniu nie było materiału od Trend, który mogłaby nagrać. Jej matka zaprosiła ją do Nowego Jorku, więc poprosiła wytwórnię o wydanie.

 

 Consortium wydało singiel „Annabella” jako Trend 6099 004 w 1971 roku. W tygodniu rozpoczynającym się 12 września utwór „Melanie Cries Alone” zespołu Consortium zadebiutował na 18. miejscu listy Top 20 TMP w Portugalii. Po kolejnym tygodniu na liście dotarł do 13. miejsca. Aktorka Julie Stevens nagrała singiel dla wytwórni. Utwór „After Haggerty” był promowany utworem „A Long Way From Home”, który ukazał się na Trend 6099 008.W numerze „Record World” z 13 listopada 1971 roku pojawiła się informacja, że ​​Director Class zawarł umowę z brytyjską wytwórnią MCA Records. Derek Everett, dyrektor zarządzający MCA, opisał tę umowę jako wyjątkową. Umowa umożliwiła wydanie singla „Stoney Ground” zespołu The Foundations. Płyta trafiła na listę Billboard Bubbling Under Hot 100, gdzie spędziła tydzień, osiągając szczyt na 113. miejscu. W 1972 roku Consortium wydało w Portugalii singiel „Sunday in The Park” i „Tell Me My Friend” na Trend 6099 011.

Rachel Stevens

Rachel Lauren Stevens (ur. 9 kwietnia 1978r) to angielska wokalistka i aktorka.

Była członkinią zespołu popowego S Club, który działał w latach 1998-2003, a od 2023 roku reaktywował się ponownie. 

 Jednym z największych solowych sukcesów S Club po rozwiązaniu zespołu w 2003 roku było rozpoczęcie przez Rachel Stevens śpiewania i aktorstwa w dzieciństwie, a w wieku 15 lat wygrała konkurs modelek. Po ukończeniu London School of Fashion, Stevens planowała zająć się PR-em w modzie, ale nagrała kilka demówek, które ostatecznie doprowadziły do ​​jej obsady w popowej grupie/programie telewizyjnym S Club 7 byłego menedżera Spice Girls, Simona Fullera, w 1999 roku.

 Po zakończeniu panowania zespołu, Stevens bez wahania rozpoczęła karierę: jej solowy debiutancki singiel „Sweet Dreams My L.A. Ex” ukazał się późnym latem 2003 roku. Singiel, pierwotnie pomyślany jako odpowiedź na „Cry Me a River” Justina Timberlake’a, został stworzony przez autorkę tekstów i byłą gwiazdę popu Cathy Dennis oraz zespół producencki Bloodshy & Avant (który pracował również przy „Toxic” Britney Spears) i zwiastował wydanie pełnometrażowego solowego debiutu Stevens, „Funky Dory”. Jesienią. Album ukazał się w Stanach Zjednoczonych na początku 2004 roku. 

W tym samym roku Stevens odniosła kolejny wielki sukces, wydając wyprodukowany przez Richarda X utwór „Some Girls”, który poruszał się w rytmie przypominającym zarówno klasyczny glam rock, jak i trendy muzyki tanecznej tamtych czasów. „Come and Get It”, jej drugi solowy album, ukazał się w Wielkiej Brytanii na początku 2005 roku, a w Stanach Zjednoczonych pod koniec roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sweet Dreams My L.A. Ex/Little Secret	Rachel Stevens	09.2003	2[13]	-	Polydor 9811874	[silver-UK][written by Cathy Dennis, Christian Karlsson, Pontus Winnberg, Henrik Jonback][produced by Bloodshy & Avant]
Funky Dory/I Got the Money	Rachel Stevens	12.2003	26[4]	-	Polydor 9814984	[written by David Bowie, Martin Brammer, Gary Clark][produced by David Eriksen, Martin Sjølie,Jeremy Wheatley, Brio Talaferro]
Some Girls/Spin That Bottle	Rachel Stevens	07.2004	2[13]	-	Polydor GBCTA 0400099	[written by Richard X, Hannah Robinson][produced by Richard X, Pete Hoffman]
More, More, More/Shoulda Thought of That	Rachel Stevens	10.2004	3[11]	-	Polydor GBCTA 0400144	[written by Gregg Diamond][produced by Wild Oscar, Jewels & Stone ]
Negotiate with Love/Queen	Rachel Stevens	04.2005	10[7]	-	Polydor 9870784	[written by Anders Wollbeck,Mattias Lindblom,Xyloman,Miriam Nervo,Olivia Nervo][produced by Anders Wollbeck,Mattias Lindblom,Pete Hofmann]
So Good/Never Go Back	Rachel Stevens	07.2005	10[8]	-	Polydor 9872236	[written by Pascal Gabriel, Hannah Robinson][produced by Pascal Gabriel, Hannah Robinson]
I Said Never Again (But Here We Are)/Waiting Game	Rachel Stevens	10.2005	12[8]	-	Polydor 9874240	[written by Rob Davis, Jewels & Stone][produced by Jewels & Stone]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Funky Dory	Rachel Stevens	10.2003	9[25]	-	Polydor 9865702	[gold-UK][produced by Arnthor, BAG, Bloodshy & Avant, Yak Bondy, Ben Chapman, David Eriksen, Martin Harrington, Pete Hoffmann ,Stephen Lipson, Wild Oscar, Michael Peden, B Rich, Richard X, Martin Sjølie, Brio Taliaferro ,Jeremy Wheatley]
Come and Get It	Rachel Stevens	10.2005	28[2]	-	Polydor 9874712	[produced by Rob Davis ,Jon Douglas ,David Eriksen, Thomas Eriksen, Pascal Gabriel, Pete Hofmann ,Jewels & Stone, Damian LeGassick, Mattias Lindblom ,Hannah Robinson, Martin Sjølie, Fraser T Smith, Brio Taliaferro, Jeremy Wheatley, Anders Wollbeck, Richard X, Xenomania]

Picadilly Line

Picadilly Line to angielski zespół psychodelic pop, który wydał w 1967 roku album
„The Huge World of Emily Small” oraz dwa single na antenie CBS. Klawiszowiec Rod Edwards i gitarzysta Roger Hand nagrali dwa folkowe albumy pod pseudonimem Edwards Hand. Edwards grał również w folkowym trio Jade. Szkocki basista Norrie McLean pochodził z The Poets and the Scots of St. James. Perkusista Keith Hodge występował w The Attack i Five Day Week Straw People. 

Początkowo był to londyński folkowy zespół w stylu Simona i Garfunkela. Po wydaniu jedynego albumu, duet pozyskał stałych członków do swoich ostatnich singli. Na płycie wystąpili Rod Edwards i Roger Hand, którzy w 1969 roku powrócili jako Edwards Hand, a także muzycy sesyjni: Alan Hawkshaw (instrumenty klawiszowe), Danny Thompson (gitara basowa), Herbie Flowers (gitara basowa) i Harold McNair (flet). Cały materiał był oryginalny, z wyjątkiem wersji utworu „Visions Of Johanna” Boba Dylana i utworu „Gone, Gone, Gone” The Everly Brothers. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At The Third Stroke/How Could You Say You're Leaving Me	Picadilly Line	06.1967	-	-	CBS 2785	[written by R. Edwards, R. Hand][produced by John Cameron, Roy Guest]
Emily Small (The Huge World Thereof)/Gone, Gone, Gone	Picadilly Line	09.1967	-	-	CBS 2958	[written by R. Edwards, R. Hand][produced by John Cameron, Roy Guest]
Yellow Rainbow/I Know, She Believes	Picadilly Line	07.1968	-	-	CBS 3595	[written by Graham Nash, Kirk Duncan,Nicky James][produced by John Cameron, Jon Miller]
Evenings With Corrina (So Long Ago)/My Best Friend	Picadilly Line	10.1968	-	-	CBS 3743	[written by R. Edwards, R. Hand][produced by John Cameron, Jon Miller]

Untamed

Urodzony w 1945 roku w zachodniolondyńskiej dzielnicy Hammersmith,
Lindsay Muir wraz z rodziną przeprowadził się w połowie lat 50-tych do nadmorskiego miasteczka Worthing w West Sussex, gdzie Lindsay (wokal/gitara) zagrał swój pierwszy koncert w 1956 roku, mając jedenaście lat. Wkrótce dołączył do niego Duncan Pratt grający na gitarze rytmicznej, a Nick Hallam na perkusji. Przez szeregi zespołu przewinęło się wielu perkusistów, aż do momentu, gdy mieszkaniec Storrington, Roger Dunbar, dołączył do składu po otrzymaniu ogłoszenia w lokalnej gazecie. Graham Smith, występujący pod pseudonimem Graham Stewart, został zrekrutowany do gry na gitarze rytmicznej, a Duncan zdecydował, że zespół powinien nazywać się The Untamed Four. 

 

Lindsay ukończył szkołę w wieku czternastu lat i rozpoczął pracę w firmie budowlanej swojego ojca, jednocześnie grając muzykę półprofesjonalnie wieczorami. Ian Muir, brat Lindsay, pełnił funkcję roadie, kierowcy i menedżera zespołu, a także rezerwował wszystkie ich koncerty, a w ciągu dnia pracował w firmie budowlanej ojca Muira. The Untamed Four grali siedem wieczorów w tygodniu, grając w wiejskich salach i na lokalnych potańcówkach, takich jak The Top Hat w Littlehampton, The Mexican Hat w Worthing oraz w piątkowy wieczór w Lancing. W lutym 1964 roku zespół wygrał konkurs beatowy South Coast w Pier Pavilion w Worthing, a lokalni rywale, The Tremors, zajęli drugie miejsce. 

 

 Kilka tygodni później The Untamed Four wrócili do Pier Pavilion, aby wziąć udział w „Top Four Beat Night” u boku The Beat Merchants, The Tremors i The Stentones. W tym samym tygodniu grupa wystąpiła na „Festival of Beat” obok innych lokalnych artystów, dzieląc scenę z Craigiem Douglasem, Mikiem Sarne oraz Peterem Jayem i The Jaywalkers. W tym momencie lokalny przedsiębiorca Ken Chaplin (menedżer Nat Gonella) zaoferował się jako menedżer zespołu po tym, jak został jurorem w konkursie, zwalniając z tego obowiązku Iana Muira, choć Ian nadal współpracował z zespołem. Wiosną 1964 roku grupa postanowiła przejść na zawodowstwo, ale Graham Smith zrezygnował, nie chcąc grać na pełen etat, a zastąpił go gitarzysta Tony Everett z The Saxons. Ken Chaplin zapewnił prestiżowe występy zespołowi The Untamed (nie The Untamed Four), a grupa stała się stałym gościem w programie Beat Room stacji BBC 2, wyprodukowanym przez Barry'ego Langforda. Chaplin doprowadził również do podpisania kontraktu z agencją Don Arden Agency oraz nagrania w IBC Studios w Portland Place pierwszego singla „So Long” z utworem „Just Wait”, wydanego przez wytwórnię Decca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Uk]	Komentarz
So Long/Just Wait	Untamed	12.1964	-	-	Decca F 12045	[written by Lindsay Muir][produced by Mark Wildey]
Once Upon A Time/I'm Asking You	Untamed	03.1965	-	-	Parlophone R 5258	[written by Lindsay Muir][produced by Shel Talmy]
I'll Go Crazy/My Baby Is Gone	Untamed	06.1965	-	-	Stateside SS 431	[written by James Brown][produced by Shel Talmy]
It's Not True/Gimme, Gimme Some Shade	Untamed	12.1965	-	-	Planet PLF 103	[written by Pete Townshend][produced by Shel Talmy]
Daddy Long Legs/Trust Yourself A Little Bit	Lindsay Muir's Untamed	06.1966	-	-	Planet PLF 113	[written by Langley, Stewart ]

Blue Beat Records

Blue Beat Records to angielska wytwórnia płytowa, która w latach 60-tych XX wieku i
późniejszych wydawała jamajski rhythm and blues (R&B) i ska. Jej reputacja doprowadziła do użycia słowa „bluebeat” jako ogólnego określenia wszystkich stylów wczesnej jamajskiej muzyki pop, w tym muzyki artystów niezwiązanych z wytwórnią. 

 Wytwórnia Blue Beat została założona w 1960 roku  w Londynie jako imprint Melodisc Records Emila E. Shalita. Melodisc, założona w Londynie w 1947 roku, specjalizowała się w wydawaniu calypso i mento oraz importowała amerykański jazz. Wytwórnia Blue Beat koncentrowała się na jamajskim bluesie i R&B z wpływami amerykańskimi, które później ewoluowały w kierunku ska. Powstała po pozytywnym przyjęciu w Wielkiej Brytanii płyty „Lonesome Lover” Laurela Aitkena wydanej przez Melodisc. Shalit powierzył zarządzanie wytwórnią Sigimundowi „Siggy'emu” Jacksonowi, który następnie wybrał nazwę Blue Beat, która, jak twierdził, była adaptacją zwrotu „It sounds like blues and it's got a great beat” lub „Blues Beat”, co najwyraźniej było wówczas ogólnym terminem określającym jamajską muzykę bluesową.

  Pierwszym wydawnictwem wytwórni Blue Beat był utwór „Boogie Rock” Laurela Aitkena, licencjonowany od wytwórni Downbeat należącej do Dady Tewariego. Charakterystyczne niebieskie okładki i srebrne logo wytwórni Blue Beat pojawiły się po raz pierwszy wraz z trzecim wydawnictwem wytwórni, „Manny Oh” Higgsa i Wilsona. Wytwórnia Blue Beat zawarła umowy licencyjne z większością głównych jamajskich producentów, a także wydała wiele domowych nagrań Siggy'ego Jacksona, z udziałem artystów z Anglii, takich jak The Marvels. Nawet niektóre hity Prince'a Bustera, w tym „Wash-Wash”, zostały nagrane w Londynie, a w nagraniach brali udział znani brytyjscy muzycy, tacy jak Georgie Fame. Wytwórnia Blue Beat wydała około 400 singli i ponad tuzin albumów w latach 1960–1967. Prince Buster stał się największą gwiazdą wytwórni Blue Beat, dzięki takim utworom jak „Al Capone”. Siggy Jackson zorganizował noc Blue Beat w londyńskim klubie Marquee, a modne dodatki z logo Blue Beat zyskały popularność.

  Wiele płyt wytwórni Blue Beat było granych obok muzyki soul w klubach tanecznych, takich jak Twisted Wheel w Manchesterze. Oprócz tego, że muzyka wytwórni Blue Beat cieszyła się dużym zainteresowaniem społeczności zachodnioindyjskiej w Wielkiej Brytanii, zaczęła być kojarzona z brytyjskimi modami z początku i połowy lat 60-tych, a także ze skinheadami z końca lat 60-tych. Pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych płyty wytwórni Blue Beat stały się obiektem kolekcjonerskich poszukiwań wśród osób, które uważały takie utwory jak „Al Capone” Prince’a Bustera za klasykę. 

Kiedy rytm ska zwolnił do rocksteady około 1966 roku, Melodisc założył nową subwytwórnię Fab, a wytwórnia Blue Beat zaprzestała wydawania nowych wydawnictw po 1967 roku (chociaż katalog archiwalny sprzedawał się jeszcze przez kilka lat). Jackson odszedł, by pracować dla EMI, gdzie założył wytwórnię Columbia Blue Beat. Wytwórnia Blue Beat została reaktywowana w 1972 roku, wydając krótką serię mało znanych wydawnictw, w tym single Johna Holta „Ok Fred” i „Sad News”, a także reedycje niektórych popularnych klasyków z katalogu Prince’a Bustera, takich jak „Al Capone” i „Ten Commandments Of Man”. Później w tej samej dekadzie niektóre z tych utworów zostały ponownie wydane w formacie singla 12", aby dotrzeć do nowej, młodszej publiczności, wywodzącej się z pokolenia 2-Tone. 

W 1987 roku Buster Bloodvessel (z zespołu 2-Tone ska revival Bad Manners) i producent Ivan Healy Purvis założyli zupełnie nową wytwórnię płytową o nazwie Blue Beat Records i udzielili licencji na nazwę i logo Blue Beat. Wytwórnia działała na odzyskanym barce rzecznej o nazwie „The Bloodvessel”, która znajdowała się na podwórku Bloodvessel w Spring Hill. W latach 1987-1990 wytwórnia wydała kilka płyt, w tym album Bad Manners „Return of The Ugly”. Singiel Bad Manners „Skaville UK” był ostatnim singlem Blue Beat, który odcisnął piętno na brytyjskich listach przebojów, osiągając 87. miejsce w 1989 roku. 

 W 2004 roku Siggy Jackson był zwrócił się do lidera zespołu No.1 Station, Marcusa Upbeata (znanego również jako Downbeat), z pomysłem rozpoczęcia reaktywacji wytwórni The Blue Beat Label. Razem Siggy i Marcus wydali serię 7-calowych singli na tej wytwórni w stylu produkcji The Blue Beat Label z lat 60-tych. Te wydania zawierały sześć singli No. 1 Station, w których wystąpił weteran The Blue Beat Label, Eddie „Tan-Tan” Thornton na trąbce i kilku gościnnych wokalistów, w tym The Marvels. Siggy Jackson wznowił kilka utworów ze swojego własnego katalogu, a także po jednym singlu zespołu ska revival Intensified i weteranów The Blue Beat Label, The Pyramids. Siggy wznowił również dwa utwory Laurel Aitken i singiel Mopeds, który wcześniej ukazał się w Columbia Blue Beat.  Wszystkie te wydania były limitowanymi edycjami winylowymi. Siggy Jackson wycofał się z branży muzycznej w 2008 roku. Marcus Upbeat następnie przejął wytwórnię The Blue Beat Label, aby kontynuować jej reaktywację. W 2011 roku Marcus Upbeat zarejestrował Blue Beat Records Ltd, aby kontynuować   The Blue Beat Label, a w 2011 roku wydał kolejny nowy 7" singiel w The Blue Beat Label. 

Marcus następnie przyjął rodzącą się i coraz szybciej rozwijającą się erę cyfrową dla The Blue Beat Label. Wdrożono umowę na wyłączną dystrybucję cyfrową dla The Blue Beat Label i w kolejnych latach kilka wybranych No.1 Station i innych wydawnictw zostało udostępnionych do wydania cyfrowego na iTunes i innych renomowanych sklepach cyfrowych. Blue Beat Label otrzymała kolejny restart w 2019 roku wraz z ponownym wydaniem singla  She's So Sweet na 7-calowym winylu marcus upbeat ponownie nagrał to wszystko samodzielnie, a cyfrowy singiel został wydany w The Blue Beat Label, a także nowa strona internetowa zawierająca wszystkie wydawnictwa wytwórni z ostatnich sześćdziesięciu lat, wraz z zawarciem przez Marcusa Upbeata umowy z Tipp Investments w celu nabycia udziałów w Blue Beat Records Ltd. Poinformowano, że umowa ma zostać sfinalizowana w kwietniu 2020 roku. Blue Beat Label nadal działa niezależnie, mimo że osiąga sześćdziesiątkę. 

Tony Crombie

 Angielski perkusista jazzowy, pianista, lider zespołu, wibrafonista i kompozytor.
Urodzony 27 sierpnia 1925 roku w Bishopsgate w Londynie w Anglii. Zmarł 18 października 1999 roku w północno-zachodnim Londynie w Anglii. Crombie był samoukiem, który zaczął grać na perkusji w wieku czternastu lat. Należał do grupy młodych mężczyzn z londyńskiego East Endu, którzy ostatecznie założyli spółdzielnię Club Eleven, wprowadzając do Wielkiej Brytanii nowoczesny jazz. Po podróży do Nowego Jorku ze swoim przyjacielem Ronniem Scottem w 1947 roku, gdzie był świadkiem występów Charliego Parkera i Dizzy'ego Gillespiego, on i podobnie myślący muzycy, tacy jak Johnny Dankworth, Scott i Dennis Rose, sprowadzili be-bop do Wielkiej Brytanii. 

W 1948 roku Crombie odbył tournée po Wielkiej Brytanii i Europie z Duke'iem Ellingtonem, który nie mógł zabrać ze sobą własnych muzyków, z wyjątkiem Raya Nance'a i Kay Davis. Zaczynając pracę w sekcji rytmicznej w Londynie, wybrał Crombiego z polecenia Leny Horne, z którą współpracował, gdy występowała w Palladium. W sierpniu 1956 roku Crombie założył zespół rockandrollowy The Rockets, w którym grał również przyszły basista Shadows, Jet Harris. Grupa wzorowana była na zespołach Comets Billa Haleya i Freddie Bell & the Bellboys. Crombie and His Rockets wydali kilka singli dla wytwórni Decca i Columbia, w tym „Teach You to Rock” wyprodukowany przez Norrie Paramora, który w październiku 1956 roku znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów.

 Przypisuje mu się wprowadzenie muzyki rockandrollowej na Islandię, występując tam w maju 1957 roku. Do 1958 roku Rockets stali się zespołem jazzowym ze Scottem i Tubbym Hayesem. W następnym roku Crombie założył Jazz Inc. z pianistą Stanem Traceyem. W 1960 roku skomponował muzykę do filmu „The Tell-Tale Heart” i odbył rezydenturę w hotelu w Monte Carlo. W maju 1960 roku odbył tournée po Wielkiej Brytanii z Conwayem Twittym, Freddym Cannonem, Johnnym Prestonem i Wee Willie Harrisem. Na początku lat sześćdziesiątych przyjaciel Crombiego, Victor Feldman, przekazał jedną ze swoich kompozycji Milesowi Davisowi, który nagrał ją na swoim albumie „Seven Steps to Heaven”. Utwór „So Near, So Far” został nagrany przez innych artystów, w tym przez Joe Hendersona, który nadał tytuł albumowi poświęconemu Milesowi Davisowi. 

W ciągu następnych trzydziestu lat Crombie występował z wieloma innymi amerykańskimi muzykami jazzowymi, takimi jak Ben Webster, Coleman Hawkins, Illinois Jacquet, Joe Pass, Mark Murphy i Eddie „Lockjaw” Davis. W połowie lat 90-tych, po złamaniu ręki w wyniku upadku, przestał grać na perkusji, ale komponował aż do śmierci w 1999 roku. Crombie był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał syna i córkę, a z drugiego córkę. Jednym z jego wnuków jest perkusista, producent muzyczny i kompozytor Dylan Freed.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teach You To Rock/Short'nin' Bread Rock	Tony Crombie And His Rockets	10.1956	25[2]	-	Columbia DB 3822	[written by Eddie Brandt, Freddy Morgan]

Graham Bonney

Graham Bonney (ur. 2 czerwca 1943 r. jako Graham Arthur Ernest George Bradly)  to brytyjski
piosenkarz popowy i autor tekstów, który mieszkał i tworzył głównie w Niemczech. Chociaż miał tylko jeden hit na brytyjskiej liście przebojów, „Super Girl” w 1966 roku, jego sukcesy kontynuowano w Europie. 

 

 Urodził się w Basildon w hrabstwie Essex i pracował jako aktor dziecięcy, zanim założył swój pierwszy zespół w czasach szkolnych. W 1961 roku dołączył do Espresso Five, a w 1962 roku do The Ambers, z którymi występował w Star-Club w Hamburgu. W 1964 roku został wokalistą The Riot Squad, zespołu założonego przez menedżera Larry'ego Page'a. Po trzech nieudanych singlach dla Pye Records w 1965 roku Bonney opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową.  

 

Zaczął pisać piosenki z Barrym Masonem, a jego drugi solowy singiel „Super Girl”, wydany przez wytwórnię Columbia, osiągnął 19. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1966 roku. Większą popularność zyskał w Europie, docierając do pierwszego miejsca na niektórych niemieckich listach przebojów i utrzymując się w pierwszej dziesiątce przez kilka miesięcy, sprzedając się podobno w ponad milionie egzemplarzy. Kolejne płyty w Wielkiej Brytanii odniosły mniejszy sukces, ale Bonney zbudował trwałą karierę w Niemczech, gdzie 14 jego singli dotarło do pierwszej pięćdziesiątki w latach 1966–1973.Do jego niemieckich hitów należały „Das Girl mit dem La-La-La”, „Wähle 333”, „Du bist viel zu schön” i „Brandy”. W latach 1967 i 1968 zdobył nagrody Bravo Otto dla najlepszego wokalisty. 

 

Występował w niemieckiej telewizji regularnie w programie Beat Club, koncertował z The Beach Boys i innymi artystami, a także prowadził własny program telewizyjny Hits a Go Go. Do Wielkiej Brytanii powrócił w 1969 roku, aby współprowadzić wczesne edycje programu telewizyjnego Lift Off z Aysheą. W latach 70. i 80-tych XX wieku nadal był popularnym artystą estradowym w Niemczech, a brytyjskie obywatelstwo pozwalało mu występować zarówno w Niemczech Wschodnich, jak i Zachodnich. Występował również w telewizji w Holandii, Belgii, Austrii, Szwajcarii, Włoszech i Hiszpanii, a także nadal koncertuje i wydaje płyty w Niemczech.W 1984 roku poślubił stewardesę Lufthansy i mieszka w pobliżu Kolonii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Super Girl/Hill Of Lovin'	Graham Bonney and Johnny Scott And His Orchestra	03.1966	19[18]	-	Columbia DB 7843	[written by Barry Mason, Graham Bradly]

Barrier

 Zespół powstał około 1966 roku w Fulham w Londynie. Podpisał kontrakt z wytwórniami
Eyemark i Philips. Wszystkie trzy płyty ukazały się w 1968 roku. „Tomorrow Of Yesterday” było debiutanckim demo zespołu, które zostało wykonane pod pseudonimem The Purple Barrier . Utwór został ponownie nagrany z pełną obróbką i klawesynem (na którym grał Eric Francis) i przemianowany na Shapes and Sounds. Z nazwy usunięto określenie „Purple”, aby uniknąć pomyłki z zespołem Deep Purple. 

  Firma Eyemark Records wydała ich debiutancki singiel w 1967 roku. Następnie zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Philips Records i był zarządzany przez zespół Howard / Blaikley (DDDBM&T). The Barrier byli popularni w Europie pod koniec lat 60-tych i bardziej znani niż w swojej ojczystej Wielkiej Brytanii. Po powrocie z trasy koncertowej po Europie zespół był zaskoczony, słysząc, że Philips wydał nowy singiel. Nie znali samych utworów i nie pamiętali, żeby kiedykolwiek je nagrywali. Menadżer zespołu zorganizował muzyków sesyjnych, którzy mieli wykonać i nagrać kolejny utwór Howarda / Blaikleya, który, nie wiedząc o tym, The Barrier, miał być ich drugim singlem! Uwaga: Eric Francis wyprodukował singiel dla zespołu Information w 1970 roku, wydany przez niezależną wytwórnię Evolution.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Georgie Brown/Dawn Breaks Through	Barrier	.1968	-	-	Eyemark EMS 1013	-
The Tide Is Turning/Place In Your Heart	Barrier	.1968	-	-	Philips BF 1692	[written by Howard Blaikley][produced by Mark Edwards]
Uh/Spot The Lights	Barrier	.1968	-	-	Philips BF 1731	[written by Howard Blaikley][produced by Mark Edwards]

Quiet Five

Zespół The Quiet Five powstał w 1964 roku z połączenia The Vikings i grupy Gemini .

Pomimo nazwy, w rzeczywistości byli sześcioosobowym zespołem. Podobnie jak wielu innych, spędzili swoje początki jako support dla bardziej znanych zespołów, dopóki nie zwrócili na siebie uwagi producenta The Hollies, Rona Richardsa. Spodobała mu się kompozycja Krisa Ife'a „When the Morning Sun Dries the Dew” i był przekonany, że to potencjalny hit. Niestety, ten pierwszy singiel, wyprodukowany w legendarnym już studiu Abbey Road, zajął jedynie niewielkie miejsce.  

 

Ich kolejny singiel - stary numer Fatsa Wallera- nie znalazł się na listach przebojów, ale popularność zespołu jako wykonawcy koncertowego nie osłabła. Wielkie nadzieje wiązano z ich trzecim singlem, opartym na nowym utworze Paula Simona, „Homeward Bound”. Niestety, był to ten sam utwór, którym Paul Simon i Art Garfunkel mieli rozpocząć swoją własną, niezwykle udaną karierę w Wielkiej Brytanii. Niemniej jednak płyta ta przyniosła zespołowi kolejne pocieszenie i stała się poszukiwanym przedmiotem przez kolekcjonerów poszukujących ciekawych i profesjonalnie wykonanych coverów. 

 

 Po nieudanej próbie wydania przez EMI kompozycji Jaggera i Richardsa, zespół zmienił wytwórnię. Raya Haileya zastąpił Roger „Tex” Marsh, zanim nagrali swój ostatni i jedyny singiel dla CBS, kolejny utwór Krisa Ife'a - który niestety nie radził sobie lepiej na listach przebojów i oznaczał koniec kariery nagraniowej zespołu. Mimo to grupa może pochwalić się inspiracją dla dwóch hitów Mickiego Mosta; „I Understand” Freddiego i The Dreamers oraz „Sillhouettes” Herman's Hermits - to dwa utwory zawarte na demie, które The Quiet Five wyprodukowali w 1964 roku, a następnie usłyszeli je słynni producenci. 

 

The Quiet Five kontynuowali działalność koncertową, dodając do swoich występów scenicznych parodie bardziej znanych zespołów, takich jak The Rolling Stones i The Byrds. Chociaż Richard Barnes i Chris Ife kontynuowali karierę solową, Quiet Five musiało zadowolić się pięcioma wymienionymi poniżej brytyjskimi wydaniami.

 

Skład:

 John Howell (organ/vocals)
Kris Ife (guitar/vocals)
Richard Barnes (bass guitar/vocals)
Roger McKew (lead guitar)
Ray Hailey (drums)
John "Satch" Goswell (sax). 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When The Morning Sun Dries The Dew/Tomorrow I'll Be Gone	Quiet Five	05.1965	45[1]	-	Parlophone R 5273	[written by Kris Ife ]
Honeysuckle Rose/Let's Talk It Over	Quiet Five	07.1965	-	-	Parlophone R 5302	[written by Razaf,Ed Waller]
Homeward Bound/Ain't It Funny What Some Lovin' Can Do	Quiet Five	04.1966	44[2]	-	Parlophone R 5421	[written by P. Simon]
I Am Waiting/Without You	Quiet Five	06.1966	-	-	Parlophone R 5470	[written by Jagger, Richard][produced by Ron Richards]
Goodnight Sleep Tight/Just For Tonight	Quiet Five	02.1967	-	-	CBS 202586	[written by K. Ife, A. Moorhouse][produced by Jimmy Henney, Alan Moorhouse]

Mel and Kim

 Mel and Kim   to angielski duet popowy, w którego skład wchodziły siostry
Melanie i Kim Appleby. Początkowo zarządzany przez Alana Whiteheada, odnosił sukcesy w latach 1986-1988, zanim Melanie zmarła na raka w styczniu 1990 roku w wieku 23 lat. Duet osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów dzięki singlowi „Respectable” z 1987 roku, który znalazł się również na szczycie amerykańskiej listy przebojów dance. 

 

Mieli na koncie trzy inne przeboje, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii: „Showing Out (Get Fresh at the Weekend)” (1986), „F.L.M.” (1987) i „That's the Way It Is” (1988). W 1988 roku zostali nominowani do nagrody Brit Award w kategorii „Najlepszy brytyjski debiut”. Po śmierci Mel, Kim rozpoczęła karierę solową i miała dwa przeboje, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii: „Don't Worry” (1990) i „G.L.A.D.” (1991).

 

Cztery pełne energii i modne przeboje z pierwszej dziesiątki listy przebojów uczyniły z rodzeństwa Mela i Kim Appleby jeden z najbardziej utytułowanych brytyjskich zespołów końca lat 80-tych. Pochodzący z East London, a konkretnie z Hackney, Mel i Kim podpisali kontrakt z Supreme Records na podstawie dema. Wytwórnia zyskała rozgłos dzięki utworowi „Say I'm Your No. 1” zespołu Princess, a następnie połączyła Mel i Kim z rozwijającym się zespołem kompozytorów i producentów tego przeboju, Stock, Aitken & Waterman. Utwory „Showing Out (Get Fresh at the Weekend)”, „Respectable” i „F.L.M.” - wszystkie z F.L.M., jedynego albumu duetu - dotarły do ​​pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów, a „Respectable” stał się przebojem numer jeden. Singiel „That's the Way It Is”, kolejny wspólny utwór Stocka, Aitkena i Watermana, utrzymał passę w pierwszej dziesiątce w 1988 roku.

 

 Sukces sięgał daleko poza ojczyznę sióstr Appleby, w tym do Stanów Zjednoczonych, gdzie dwukrotnie znalazły się na szczycie klubowej listy przebojów Billboardu. U Melanie, która przed rozpoczęciem kariery z Kim leczyła się na raka, zdiagnozowano nawrót choroby nowotworowej, a z powodu osłabionego układu odpornościowego zmarła na zapalenie płuc w 1990 roku. Kim wznowiła karierę solową w wytwórni Parlophone, wydając album z piosenkami, które współtworzyła z siostrą i które planowała nagrać na drugi album Mel & Kim. Zmodernizowany, piąty singiel Mel & Kim, „Where Is Love”, ukazał się w 2018 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Showing Out [Get fresh at the weekend]/System	Mel and Kim	09.1986	3[20]	78[7][02.87]	Supreme SUPE 107	[silver-UK][written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][1[1][15].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 755 12"][23[13].R&B; Chart]
Respectable	Mel and Kim	03.1987	1[1][16]	-	Supreme SUPE 111	[gold-UK][written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][1[1][11].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 703 12"]
F.L.M.	Mel and Kim	07.1987	7[11]	-	Supreme SUPE 113	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman]
I'm The One Who Really Loves You	Mel and Kim	01.1988	-	-	-	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][11[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 627 12"]
That's The Way It Is/You Changed My Life	Mel and Kim	02.1988	10[7]	-	Supreme SUPE 117	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][9[7].Hot Disco/Dance;Atlantic 96 613 12"]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
F.L.M.	Mel and Kim	04.1987	3[25]	-	Supreme SU 2	[Producer - Stock, Aitken & Waterman]

Duke Spirit

Duke Spirit to angielski zespół rockowy założony w Londynie w 2003 roku,
obecnie działający w Wielkiej Brytanii i Australii. Ich brzmienie jest postrzegane jako połączenie wpływów, od alternatywnych zespołów rockowych, takich jak The Jesus and Mary Chain i Spiritualized, przez porywający rock'n'roll takich zespołów jak The Gun Club i The Patti Smith Group, po charakterystyczny, rytmiczny soul Atlantic i wpływy wytwórni Motown. Wokalistka Liela Moss wydała kilka solowych płyt, a także występuje z Tobym Butlerem w electro-rockowym duecie Roman Remains. Perkusista Olly Betts jest również uznanym producentem muzycznym. 

 

Zespół powstał w Londynie w 2003 roku. Jego twórcami byli Liela Moss (wokal), Luke B. Ford (gitara), Toby Butler (gitara basowa) i Dan Higgins (gitara). Ford i Moss poznali się w szkole artystycznej w Cheltenham, gdzie on studiował fotografię, a Moss sztuki piękne. Po przeprowadzce do Londynu i krótkim okresie pisania i występów pod pseudonimem Solomon (do którego później dołączył Butler) założyli The Duke Spirit. Wraz z gitarzystą Danem Higginsem zajęli się pisaniem, nagrywaniem i samodzielną produkcją utworów, które stały się podstawą ich pierwszego singla i EP-ki. Higgins stworzył również drzeworyty, które stanowiły wczesną oprawę graficzną zespołu. 

 

 Zespół wydał w maju swój drugi singiel „Darling You're Mean/Bottom of the Sea” w wytwórni City Rockers. Skład uzupełnił perkusista Olly „The Kid” Betts, a zespół zagrał swój pierwszy koncert w Brixton Windmill jeszcze w tym samym roku. Pod koniec 2003 roku wydali EP-kę „Roll, Spirit, Roll”, która zdobyła uznanie krytyków, m.in. w NME. Zespół przeszedł do Loog Records/Polydor i 16 maja 2005 roku wydał w Wielkiej Brytanii swój pierwszy pełnometrażowy album „Cuts Across The Land”. Producentami albumu byli Simon Raymonde (dawniej basista The Cocteau Twins, a obecnie szef wytwórni Bella Union) oraz Flood, który był producentem wielu artystów podziwianych przez zespół, takich jak Nick Cave and the Bad Seeds i PJ Harvey.

 

  Po trasach koncertowych po Wielkiej Brytanii, album został wydany w Stanach Zjednoczonych, a zespół przez większą część 2006 roku podróżował po Ameryce, w tym podczas wysoko ocenianego występu na festiwalu Coachella 2006 w Kalifornii. Jedynym wydawnictwem 2006 roku była dostępna do pobrania EP-ka i limitowany 7-calowy singiel zatytułowany Covered in Love, wydany przez własną wytwórnię Velo Recordings zespołu. Był to zbiór piosenek nagranych na 8-ścieżkowym magnetofonie przez zespół, napisanych przez niedawno zmarłych (Arthura Lee, Desmonda Dekkera i Jessie Mae Hemphill). Na początku 2007 roku zespół podpisał kontrakt z You Are Here, nową niezależną anglo-kanadyjską wytwórnią. Utwór „Mayday”, będący efektem współpracy UNKLE i The Duke Spirit, został wydany na najnowszym albumie UNKLE, War Stories, w Wielkiej Brytanii 9 lipca 2007 roku. Utwór został nagrany z Chrisem Gossem w studiu Rancho De La Luna w Joshua Tree w Kalifornii, dokąd powrócili w kwietniu 2007 roku, aby nagrać swój drugi album, również z Gossem. Neptune został wydany w lutym 2008 roku.

 

 Niedługo potem Higgins opuścił zespół, co spowodowało zmianę personelu shuffle: Toby Butler przeszedł na gitarę, a jego wieloletni przyjaciel Marc Sallis zastąpił go na basie. W lutym 2009 roku zespół wydał 10-utworową składankę CD, zawierającą trzy utwory nigdy niepublikowane w USA („Masca”, „Souvenir”, „Do What You Love”), a także cover utworu Alexa Chiltona „Baby Doll”. Płyta była sprzedawana wraz z kolekcją Alexandra McQueena, w której znalazła się koszulka z twarzą wokalistki Lieli Moss. Trzeci album zespołu, „Bruiser” (wyprodukowany przez Andrew Schepsa i Rich File z UNKLE), ukazał się we wrześniu 2011 roku nakładem Fiction w Wielkiej Brytanii, Shangrila Music w USA oraz Co-Operative Music w pozostałych krajach świata. Album poprzedziła EP-ka Kusama na początku 2011 roku, nazwana na cześć japońskiej artystki Yayoi Kusamy, której twórczość stała się inspiracją dla zespołu podczas pisania trzeciego albumu. 

 

 „Bruiser” przyniósł kilka kolejnych tras  koncertowych po Stanach Zjednoczonych i Europie oraz wydanie albumu koncertowego Dresden Live (nagranego, jak sugeruje nazwa, w Dreźnie w Niemczech) z okazji Record Store Day 2012, z okładką zaprojektowaną przez brytyjskiego artystę Frencha. Następnie zespół zrobił sobie dwuletnią przerwę; w tym czasie Moss i Butler wydali nową muzykę pod pseudonimem Roman Remains, a Betts produkował i grał na perkusji dla londyńskiego zespołu Furs. W październiku 2014 roku zespół ponownie się zjednoczył i pracując między Londynem a Somerset, rozpoczął pracę nad czwartym albumem. Ponownie skorzystali z usług producenta Simona Raymonde'a, a w styczniu 2015 roku zespół rozpoczął nagrywanie nowego albumu zatytułowanego „Kin” w Urchin Studios w Hackney w Londynie, podczas trzytygodniowych sesji. Na albumie gościnnie wystąpili Mark Lanegan w utworze „Wounded Wing” oraz Sam Windett z Archie Bronson Outfit w utworze „Side By Side”. Wrzesień 2015 roku przyniósł to pierwszy występ Duke Spirit od trzech lat na End of the Road Festival z nowym basistą Richem Fownesem (Bad for Lazarus, Unkle, The Eighties Matchbox B-Line Disaster)  oraz pierwszy singiel Kin, utwór „Here Comes the Vapour”. Kolejny singiel, „Blue and Yellow Light”, ukazał się w listopadzie, a sam album w 2016 roku.

 

 Szósty album zespołu, „Sky Is Mine”, ukazał się wkrótce potem, w 2017 roku. Album został wyprodukowany przez sam zespół w Somerset, a gościnnie wystąpili na nim Josh T. Pearson z „Lift to Experience” w utworach „How Could”, „How Come” oraz Duke Garwood w „Broken Dream”. Od 2017 roku zespół nie wydał żadnego nowego materiału, ale wokalistka Liela Moss wydaje solowe albumy rok po „Sky Is Mine” od 2018 roku. 

 

 Początkowo zespół opierał się na poczcie pantoflowej, ale ich nieustanne trasy koncertowe pomogły im rozpowszechnić muzykę w Anglii i Ameryce oraz reszcie Europy, czego ukoronowaniem była nominacja do nagrody „Najlepszy Zespół Koncertowy” podczas gali Artrocker Magazine Awards w 2011 roku.  Zespół wielokrotnie występował jako support przed Queens of the Stone Age, Yeah Yeah Yeahs, R.E.M., Black Rebel Motorcycle Club, Jane's Addiction, Supergrass, Eagles Of Death Metal i wieloma innymi. Od 2008 roku zespół wielokrotnie występował w amerykańskiej i brytyjskiej telewizji, występując w programach Late Show z Davidem Lettermanem, Later... z Joolsem Hollandem, Late Night z Conanem O'Brienem, The Tonight Show z Jayem Leno, Jimmy Kimmel Live!, Last Call z Carsonem Daly, The Henry Rollins Show i Shameless.  

 

Ich piosenka „Send a Little Love Token” została wykorzystana w piątej części serii gier wideo Guitar Hero oraz na ścieżce dźwiękowej gry wyścigowej Forza Motorsport 3 z 2009 r., a ich piosenka z UNKLE Mayday została zaprezentowana na antenie fikcyjnej stacji radiowej „Radio Broker” w grze Grand Theft Auto IV z 2008 r. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dark Is Light Enough	Duke Spirit	06.2004	55[2]	-	Loog 9866673	[written by Liela Moss,Luke Ford,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Cuts Across the Land	Duke Spirit	10.2004	45[2]	-	Loog 9868119	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Lion Rip	Duke Spirit	02.2005	25[2]	-	Loog 9870092	[written by Liela Moss,Luke Ford,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Love Is an Unfamiliar Name	Duke Spirit	05.2005	33[2]	-	Loog 9871175	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Flood]
Cuts Across the Land	Duke Spirit	10.2005	66[1]	-	Loog 9873986	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cuts Across the Land	Duke Spirit	05.2005	40[2]	-	Loog 9867546	[produced by Flood, Giles Hall, Simon Raymonde, TDS Liela Moss]
Neptune	Duke Spirit	02.2008	63[1]	-	You Are Here YAHM 001	[produced by Chris Goss]
Bruiser	Duke Spirit	10.2011	80[1]	-	Fiction 2771382	[produced by Andrew Scheps]
Kin	Duke Spirit	05.2016	73[1]	-	Ex Voto EXVOTOCD 1	[produced by Simon Raymonde]