Z archiwum...rocka : Londyn

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Londyn. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 6 stycznia 2026

Stray

Stray to angielski zespół hardrockowy założony w Londynie w 1966 roku.
Wokalista Steve Gadd (urodzony jako Stephen Gadd, 27 kwietnia 1952r w Shepherd's Bush w zachodnim Londynie), gitarzysta Del Bromham (urodzony jako Derek Roy Bromham, 25 listopada 1951r w Acton w zachodnim Londynie), basista Gary Giles (urodzony jako Gary Stephen Giles, 23 lutego 1952r w North Kensington w zachodnim Londynie) oraz perkusista Steve Crutchley (urodzony w 1952 roku) założyli zespół, gdy wszyscy uczęszczali do szkoły Christophera Wrena w Londynie. Richard „Ritchie” Cole (urodzony 10 listopada 1951r w Shepherd's Bush w zachodnim Londynie) zastąpił Crutchleya w 1968 roku.

W styczniu 1970 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Transatlantic Records. Ich melodyjny, pełen chwytliwych melodii hard rock okazał się popularny na lokalnej scenie klubowej na początku lat 70-tych. Zespół nigdy jednak nie odniósł sukcesu komercyjnego. W pewnym momencie ich menedżerem był Charlie Kray (brat bliźniaków Kray, Ronniego i Reggiego). Gadd opuścił zespół w 1975 roku z powodu różnic artystycznych, a na stanowisku wokalisty zastąpił go Pete Dyer.

Wczesny styl muzyczny grupy obejmował blues rock, acid rock i rock psychodeliczny. Następnie zespół dołączył do nurtu hard rocka i rocka progresywnego. Zespół pełnił funkcję sekcji rytmicznej wraz z orkiestrą smyczkową na płycie Jimmy'ego Helmsa z 1975 roku, „Songs I Sing”. Pierwotny skład Stray zakończył działalność w 1977 roku, chociaż Bromham kontynuował później grę w różnych reaktywowanych wersjach projektu aż do lat 2000.

W latach 2010-tych zespół ponownie miał ustalony skład, a dołączyli do niego Del Bromham i Pete Dyer, a Stuart Uren (bas) i Karl Randall (perkusja) regularnie koncertowali pod szyldem Stray. W listopadzie 2016 roku zespół zagrał koncert z okazji 50. rocznicy (z udziałem wszystkich oryginalnych członków) w wyprzedanym londyńskim klubie Borderline. W 2019 roku Colin Kempster zastąpił Stuarta Urena na stanowisku basisty, a na koncertach na żywo do zespołu dołączył również Simon Rinaldo (klawisze). Po udanych koncertach pod koniec 2019 roku i uznanym występie na corocznym festiwalu Giants of Rock w Minehead, Stray wyruszył w pełną trasę koncertową z Groundhogs Kena Pustelnika w lutym i marcu 2020 roku.

Jesienią 2023 roku ten skład wydał nowy album studyjny „About Time”. Album łączy klasyczne, hardrockowe brzmienie Straya z dopełniającym je brzmieniem klawiszy Rinaldo. Utwory skupiają się na obserwacjach Bromhama dotyczących doświadczeń związanych z COVID-19, uzupełnionych jego typowym komentarzem społecznym. W 2024 roku zespół intensywnie koncertował w Wielkiej Brytanii, promując album i występując na europejskich festiwalach. W 2025 roku zespół ponownie koncertował w Wielkiej Brytanii, a zwieńczeniem trasy był listopadowy tour w roli gościa specjalnego British Lion.

W 2003 roku Stray byli supportem Iron Maiden podczas kilku europejskich koncertów w ramach trasy Dance of Death World Tour 2003-2004. Koncerty odbyły się między innymi w Hiszpanii, Portugalii, Polsce i Francji. Istnieją dwa inne powiązania Iron Maiden ze Stray. Utwór „All in Your Mind” z debiutanckiego albumu Stray z 1970 roku został coverowany przez Iron Maiden i znalazł się na reedycji No Prayer for the Dying z 1995 roku, a córka basisty Maiden, Steve'a Harrisa, Lauren, coverowała utwór „Come On Over”. Od końca 2006 do początku 2007 roku osiem albumów studyjnych zespołu, wydanych pierwotnie w latach 70-tych, zostało ponownie wydanych przez brytyjską wytwórnię Sanctuary Records w formacie płyt kompaktowych. Nowe wydawnictwa zostały zremasterowane i zawierały bonusowe utwory wybrane ze stron B singli, nagrań studyjnych i sesji nadawczych BBC.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Our Song/Mamma's Coming Home	Stray	01.1972	-	-	Big T BIG 141	[written by Gadd, Cole, Giles, Bromham][produced by Hugh Murphy]
Hallelujah/Brand New Day	Stray	.1973	-	-	Big T BIG 512	[written by D. Bromham][produced by Wilf Pine]
Move It/Crazy People	Stray	.1973	-	-	Big T BIG 516	[written by Samwell][produced by Wilf Pine]
Precious Love/Recover	Stray	01.1975	-	-	Dawn DNS 1101	[written by D. Bromham][produced by Wilf Pine]
Smile/Stand Up And Be Counted	Stray	08.1975	-	-	Dawn DNS 1117	[written by Del Bromham][produced by Wilf Pine]
Take It Easy/Fire And Glass	Stray	02.1976	-	-	Pye 7N 45 564	[written by Del Bromham][produced by Wilf Pine]
You Went Away/Take A Life	Stray	11.1976	-	-	Pye 7N 45 642	[written by Del Bromham][produced by Neil Slaven]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stray	Stray	06.1970	-	-	Transatlantic TRA 216	[produced by Hugh Murphy]
Suicide	Stray	.1971	-	-	Transatlantic TRA 233	[produced by Hugh Murphy]
Saturday Morning Pictures	Stray	.1971	-	-	Transatlantic TRA 248	[produced by Martin Birch, Stray]
Mudanzas	Stray	05.1973	-	-	Transatlantic TRA 268	[produced by Wilf Pine]
Move it	Stray	.1974	-	-	Transatlantic TRA 281	[produced by Wilf Pine]
Tracks	Stray	.1975	-	-	Transatlantic TRA 3066
Stand Up And Be Counted	Stray	06.1975	-	-	Dawn DNLS 3066	[produced by Wilf Pine]
Houdini	Stray	.1976	-	-	Pye NSPL 18 482	[produced by Wilf Pine]
Hearts Of Fire	Stray	.1976	-	-	Pye NSPL 18 512	[produced by Neil Slaven]
Reflecting A Generation	Stray	.1977	-	-	Transatlantic TRA SAM 44

czwartek, 1 stycznia 2026

S Club 8

S Club 8 (pierwotnie S Club Juniors) był spin-offem brytyjskiej grupy popowej S Club 7.
Młodzi artyści byli nastolatkami lub młodszymi, gdy zostali wybrani spośród tysięcy kandydatów w programie telewizyjnym S Club Search, aby wystąpić jako support dla zespołu popowego S Club 7. S Club Juniors pierwotnie planowali jedynie jako support na Wembley Arena podczas trasy S Club Carnival Tour, ale odnieśli tak duży sukces, że supportowali S Club 7 podczas każdego brytyjskiego koncertu trasy.

Później wydali swój debiutancki singiel „One Step Closer”, a następnie kolejne single: „Automatic High”, „New Direction” i „Puppy Love/Sleigh Ride”. Po nim ukazał się ich debiutancki album „Together”. Po zmianie nazwy na S Club 8, wydali single „Fool No More”, „Sundown” oraz zremiksowaną wersję utworu z albumu „Don't Tell Me You're Sorry”. Następnie wydali drugi album, „Sundown”. Grupa wystąpiła we własnym programie telewizyjnym „I Dream”, u boku innych młodych aktorów, w tym Lorny Want, która pierwotnie sama brała udział w przesłuchaniach do S Club Juniors, a także Matta Di Angelo.W programie wystąpił również Christopher Lloyd, znany z „Powrotu do przyszłości”.

„I Dream” zaowocowało ścieżką dźwiękową i trzecim albumem S Club 8, zatytułowanym „Welcome to Avalon Heights”. Album osiągnął 133. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Nie znalazł się na listach przebojów w innych krajach. O początkach zespołu opowiada serial dokumentalny „S Club Juniors: The Story”. S Club 8 rozpadł się w 2005 roku, po prawie czterech latach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One Step Closer	S Club Juniors	05.2002	2[18]	-	Polydor 5707322	[silver-UK][written by Cathy Dennis ,Mike Percy, Tim Lever][produced by Nick Foster, Mike Rose]
Automatic High	S Club Juniors	08.2002	2[16]	-	Polydor 5708922	[silver-UK][written by Jewels & Stone, Terry Ronald, Nina Madhoo][produced by Jewels & Stone]
New Direction	S Club Juniors	10.2002	2[13]	-	Polydor 0659692	[written by Georgie Dennis, Ricky Hanley, Gary White, Didier Marouani ][produced by Jewels & Stone, Gary White]
Puppy Love/Sleigh Ride	S Club Juniors	12.2002	6[13]	-	Polydor 0658442	[written by Paul Anka][produced by Jewels & Stone]
Fool No More	S Club 8	07.2003	4[11]	-	Polydor 9808753	[written by Ian Curnow, Georgie Dennis, Ricky Hanley, Darren Woodford][produced by Jewels & Stone]
Sundown	S Club 8	10.2003	4[14]	-	Polydor 9811790	[written by Niclas Molinder,Joacim Persson,Pelle Ankarberg,Andreas Mattsson][produced by Twin]
Don't Tell Me You're Sorry	S Club Juniors	01.2004	11[8]	-	Polydor 9815342	[written by Lisa Greene, Henrik Korpi, Henrik Janson, Mathias Johansson][produced by Korpi & Blackcell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Together	S Club Juniors	11.2002	5[16]	-	Polydor 0652502	[platinum-UK]-
Sundown	S Club Juniors	10.2003	13[6]	-	Polydor 9865703	[silver-UK]-

Mojo Records

Mojo Records to brytyjska wytwórnia płytowa założona w 1971 roku jako
spółka zależna Polydor Records.

Od lat pięćdziesiątych aż do początku lat siedemdziesiątych londyńsko-amerykańskie wytwórnie Decca i amerykańskie wytwórnie EMI wydawały większość klasycznego soulu i R&B wydawanych w Stanach Zjednoczonych. Ze względu na niemal monopolistyczny charakter obu firm na brytyjskim rynku płytowym, niewiele wysokiej jakości amerykańskich wydawnictw umykało ich uwadze, a sprytny ruch EMI, polegający na stworzeniu marki Tamla-Motown, jeszcze bardziej umocnił ich pozycję na rynku najlepszych wydawnictw soulowych tamtych czasów, a wiele z ich wydawnictw z lat sześćdziesiątych do dziś jest przedmiotem kolekcjonerskich.

Ich jedynym poważnym konkurentem w Wielkiej Brytanii byli Atlantic i Stax, których amerykańskie wydawnictwa (przez większość czasu) w Wielkiej Brytanii wydawała firma Polydor. To właśnie niemiecka firma ponownie wkroczyła na scenę na początku lat siedemdziesiątych - z pomocą Johna Abbeya, twórcy bluesa i soulu - tworząc wytwórnię Mojo, prawdopodobnie najlepszą brytyjską wytwórnię soul w historii. Może to wydawać się kontrowersyjne, ale zarówno Stateside, jak i London-American nie były wyłącznie wytwórniami muzyki czarnej i choć część ich wydawnictw stanowiły reaktywowane stare przeboje, to ich produkcja skupiała się głównie na aktualnych produkcjach. Inne, cenione brytyjskie wytwórnie soulowe, takie jak Sue, Action czy Soul City, wydały stosunkowo niewiele płyt.

W bogatym katalogu Mojo każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Były tam znakomite, współczesne wydawnictwa od Jamesa Browna - takie jak Vicki Anderson, The JBs i Bobby Byrd; utwory z południowego soulu od takich artystów jak Fontella Bass, Little Johnny Taylor, Bobby Powell i Bobby Patterson; albumy Doris Duke i ZZ Hill (a nawet płyty 45-calowe!) produkowane przez Swamp Dogg. Późniejsze, rzadkie utwory groove i funkowe El Dorados, Kool & The Gang, Olivera Saina i kolekcjonerskiego albumu „Stone Penguin” Elephant Band zostały po raz pierwszy wydane w Wielkiej Brytanii przez Mojo.

W ślad za tym, co działo się na północy Anglii, wytwórnia wypuściła rozchwytywane płyty 45-calowe Fascinations, Chucka Wooda, Jamo Thomasa, Mosesa & Joshuy Dillarda i innych, a nawet zyskała popularność dzięki reedycji albumu Tami Lynn „I’m Gonna Run Away From You”. Inne nieoczekiwane przeboje pojawiły się wraz z hipnotycznym „Why Can’t We Live Together” Timmy’ego Thomasa z Miami, który wyprzedził sukces Jaya Boya z George’em McRae z Sunshine State i KC & The Sunshine Band kilka lat później.

Choć ukazało się kilka nijakich wydawnictw, w latach siedemdziesiątych kupowanie w ciemno płyty Mojo 45 było dość bezpiecznym rozwiązaniem. Z pewnością żadna inna wytwórnia w tamtym czasie (i niewiele dziś) nie pomyślałaby o wydaniu singla Doris Duke! Dość chaotyczny system numeracji płyt Mojo nie zyskał sympatii kolekcjonerów płyt, ponieważ Polydor przyjął szczególnie złożony system numeracji, z wieloma różnymi prefiksami: 2001, 2027, 2092, 2093… ale pomijając kilka trudno dostępnych płyt 45-tki, są one stosunkowo łatwe do znalezienia. Co ciekawe, instrumentalny hit Ala Kenta z Detroit „You Gotta Pay The Price” miał zostać ponownie wydany (pierwotnie ukazał się w Wielkiej Brytanii nakładem Track), ale nigdy się nie ukazał. Podejrzewa się, że EMI ujawniło, że posiada prawa do utworu i rozważa jego wydanie – miało to miejsce mniej więcej w czasie, gdy Tamla-Motown wydawała składankę albumową Ric-Tic Relics.

niedziela, 28 grudnia 2025

Amy Studt

Amy Jane Studt (ur. 22 marca 1986r) to angielska piosenkarka, autorka tekstów i pianistka
pochodząca z Londynu i Bournemouth. Dorastając w muzycznej rodzinie, z ojcem skrzypkiem i dyrygentem, który koncertował z Royem Orbisonem, oraz matką pianistką, Studt zaczęła komponować muzykę w wieku sześciu lat, ucząc się gry na fortepianie, gitarze i oboju. W wieku 12 lat zachorowała na rzadką chorobę kości- zapalenie kości i szpiku kostnego (osteomyelitis) w biodrze, co przykuło ją do łóżka. Studt wykorzystała ten czas na swoje hobby i dwa lata później, za radą ojca, nagrała swoje dwa pierwsze albumy demo, które później zapewniły jej kontrakt z wytwórnią Polydor.

Studt wydała swój pierwszy singiel „Just a Little Girl” w lipcu 2002 roku. Singiel osiągnął 14. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Prawie rok później ukazał się jej singiel „Misfit”, który stał się jej najwyżej notowanym singlem, osiągając szóste miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W tym samym miesiącu ukazał się jej debiutancki album „False Smiles”, który sprzedał się w ponad 260 000 egzemplarzy i uzyskał status złotej płyty. Pod koniec 2003 roku ukazały się dwa kolejne single: „Under the Thumb” i na początku 2004 roku „All I Wanna Do” (cover utworu Sheryl Crow), ale sprzedaż spadła, co skłoniło Polydor do wycofania Studt w lutym 2004 roku, przed jej 18. urodzinami.

Od tego czasu aż do końca 2006 roku Studt unikała rozgłosu. W 2007 roku ogłoszono jednak, że pracuje nad nowym albumem, tym razem dla niezależnej wytwórni 19 Entertainment. Wydała swój pierwszy singiel „Furniture”, a następnie „Chasing the Light”. Album „My Paper Made Men” ukazał się 5 maja 2008 roku. Na początku 2009 roku Studt przeprowadziła się do Nowego Jorku; po powrocie rozpoczęła budowę studia nagraniowego i kontynuowała komponowanie i nagrywanie.

W latach 2009-2017 zamilkła po załamaniu nerwowym, które przeżyła w wieku 22 lat. W wieku 20 lat zdiagnozowano u niej chorobę afektywną dwubiegunową z szybką fazą zmian oraz nieasocjacyjne zaburzenie lękowe, a także inne schorzenia fizyczne. Po trzech hospitalizacjach i wyjściu z nałogu, Studt pisała o swoich doświadczeniach z cierpieniem, chorobą i złamanym sercem, „…ale ostatecznie o przetrwaniu i nadziei”, które - jak sama wyjaśnia - włożyła w pisanie piosenek na swój trzeci album. W 2017 roku Studt ogłosiła współpracę z Tobym Kidem z Hatcham Social i wydała dwa utwory zapowiadające jej nadchodzący trzeci album: „I Was Jesus in Your Veins” i „Different Colour Pills”. Sam album, zatytułowany „Happiest Girl in the Universe”, ukazał się w październiku 2019 roku.

Studt urodziła się w Londynie. Dorastając w Bournemouth w hrabstwie Dorset, zaczęła pobierać lekcje gry na fortepianie i gitarze oraz uczyć się gry na oboju. Ojciec Studt jest skrzypkiem i dyrygentem, który współpracował z takimi artystami jak Roy Robinson, Shirley Bassey i The Beatles (podczas tras koncertowych lub nagrań) i wystąpił w kilku filmach, podczas gdy jej matka jest pianistką. W XIX wieku rodzina Studt sprowadziła do Wielkiej Brytanii (z Danii) jeden z pierwszych parowozów wędrownych, Studt Funfair, który oferował muzykę, karuzele, pokaz osobliwości i cyrk z treserami lwów; byli i nadal są cenioną rodziną showmanów. Pochodzili z Niemiec i Danii. Ojciec Amy, Richard, zaczął grać na skrzypcach w wieku czterech lat, a później odrzucił rodzinny interes w wesołym miasteczku, by poświęcić się muzyce. Na Uniwersytecie w Southampton poznał matkę Amy, Delię, i został dyrygentem Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej.

Amy zmagała się z depresją, samookaleczaniem i prześladowaniem w okresie dorastania, miała też problemy w szkole; uczęszczała do pięciu różnych szkół, zanim w wieku 15 lat całkowicie je porzuciła, by poświęcić się muzyce. Depresja doprowadziła do zdiagnozowania u niej zespołu przewlekłego zmęczenia. W wieku 13 lat Amy uczęszczała do Bryanston School w Dorset, otrzymując 50% stypendium muzyczne , do tego czasu Studt napisał 42 piosenki. Jej ojciec zasugerował, by nagrała kilka z nich w lokalnym studiu, a ona nagrała je wszystkie na żywo. Podarowała lub sprzedała gotową płytę różnym przyjaciołom, a jeden z nich dotarł do Simona Fullera (menedżera m.in. Annie Lennox, Spice Girls i Amy Winehouse), który w tym samym roku podpisał z nią kontrakt zarówno ze swoim 19 Management, jak i z Sony BMG Publishing.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Just a Little Girl	Amy Studt	07.2002	14[6]	-	Polydor 5708802	[written by Amy Studt ,Yak Bondy][produced by Yak Bondy]
Misfit	Amy Studt	06.2003	6[10]	-	Polydor 9800107	[written by Amy Studt, Karen Poole, David Eriksen][produced by David Eriksen]
Under the Thumb	Amy Studt	10.2003	10[6]	-	Polydor 9811793	[written by Amy Studt, Karen Poole, David Eriksen][produced by David Eriksen]
All I Wanna Do	Amy Studt	01.2004	21[5]	-	Polydor 9815012	[written by Sheryl Crow, Kevin Gilbert, Bill Bottrell, Wyn Cooper, David Baerwald][produced by Bill Bottrell]
Nice Boys	Amy Studt	.2008	165	-	19 Recordings	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
False Smiles	Amy Studt	07.2003	18[14]	-	Polydor 9801074	[gold-UK]

Temperance Seven

The Temperance Seven to brytyjski zespół, który pierwotnie działał w latach 50-tych XX wieku,
specjalizujący się w muzyce jazzowej w stylu lat 20-tych XX wieku. Znani byli z surrealistycznych występów.

Zespół The Temperance Seven został założony w Boże Narodzenie 1955 roku przez studentów Chelsea School of Art,choć sam zespół mitologizował swoją historię, twierdząc, że jego powstanie datuje się na 1904 rok, w fikcyjnym lokalu Pasadena Cocoa Rooms przy Balls Pond Road w północnym Londynie. Trzema członkami-założycielami byli Paul McDowell (który pierwotnie grał na puzonie), Philip Harrison (który pierwotnie grał na banjo) i Brian Innes (perkusja). Stopniowo zespół przekształcił się w dziewięcioosobowy zespół o lekkim i humorystycznym stylu gry, choć wszyscy byli poważnymi muzykami. Nazwę „Temperance Seven” zasugerował Dougie Gray z Alberts.

W 1960 roku nagrali „Ukulele Lady” z refrenem wokalnym Petera Sellersa, wyprodukowanym przez George'a Martina. Utwór znalazł się na 12-calowym albumie „Peter and Sophia” (Loren) wydanym przez Parlophone PMC 1131. W 1961 roku Temperance Seven osiągnęli pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów dzięki singlowi „You're Driving Me Crazy”, zaaranżowanemu przez Franka Skinnera i wyprodukowanemu przez George'a Martina. Po nim ukazał się „Pasadena”, który dotarł do 4. miejsca na brytyjskiej liście przebojów.

W tym roku zespół intensywnie koncertował w Wielkiej Brytanii, często występując na koncertach promowanych przez swojego menedżera Ralpha Petersa, a ich występy nabrały ustalonego rytmu, zaczynając od ostatnich taktów „Pasadeny” (która stała się ich znakiem rozpoznawczym), a kończąc na porywających melodiach „Gaumont-British News”. Latem 1961 roku ich sława była tak wielka, że przez dwa tygodnie występowali w London Palladium, grając jeden z najważniejszych koncertów. Występ ten został zaaranżowany przez Petersa w połączeniu z występem na tegorocznym Royal Variety Performance. W latach 1962-1963 Temperance Seven tworzyli muzyczne interludia do programu The Arthur Haynes Show w programie BBC Light Programme.

Zanim zespół stał się znany na skalę krajową, Paul McDowell był również członkiem rewii Experimental Theatre Club, wraz z Ianem Davidsonem, Robin Grove-White i Dougiem Fisherem. W tym czasie występowali ze swoim spektaklem **** (Four Asterisks) na Edinburgh Fringe, ale po sukcesie „You're Driving Me Crazy” McDowell opuścił zespół, aby ruszyć w trasę koncertową ze swoim zespołem. To skłoniło Davidsona do poszukiwania zastępstwa i znalazł Terry'ego Jonesa, przyszłego członka Monty Pythona, który w ten sposób po raz pierwszy miał okazję wystąpić w rewii.

The Temperance Seven zyskał popularność w okresie odrodzenia się tradycyjnego jazzu na początku lat 60-tych. Ich unikalne brzmienie, w połączeniu z muzykalnością i pomysłowo humorystycznymi kompozycjami, wyróżniało ich na tle współczesnych; jednak dotarli do przełomu tej epoki i wraz ze zmianą gustów społecznych wraz z pojawieniem się Beatlesów, Temperance Seven stopniowo popadli w zapomnienie, choć Bonzo Dog Doo-Dah Band i Whoopee Band Boba Kerra próbowały przez kilka lat utrzymać ich przywództwo, nie deklarując żadnej przynależności.

Zespół Temperance Seven jest również wymieniony jako zespół grający w sztuce Spike'a Milligana i Johna Antrobusa „The Bed-Sitting Room”, której premiera odbyła się w Mermaid Theatre 31 stycznia 1963 roku, a kolejna produkcja miała premierę 3 maja 1967 roku w Saville Theatre. Pierwotny skład Temperance Seven został rozwiązany w połowie lat 60-tych, ale zespół został reaktywowany pod koniec tej dekady przez perkusistę Dave'a Millsa, który zastąpił Briana Innesa w 1966 roku i przez kilka lat prowadził zespół, początkowo jako The New Temperance Seven, i odegrał kluczową rolę w organizacji występów w Hongkongu i Bahrajnie, gdzie ostatecznie osiadł, a którego zastąpił Ian Howarth.

Zespół kontynuował występy w nowym składzie, a od czasu do czasu pierwotni członkowie pojawiali się gościnnie. W latach 80-tych Chris Hook przejął kierownictwo zespołu. Skład zespołu nie zmienił się od tamtego czasu, a zespół nadal koncertuje w całej Wielkiej Brytanii. Wielu członków pierwotnego zespołu spotkało się ponownie na potrzeby audycji BBC Radio o zespole w 2003 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz

You' re driving me crazy/Charley my boy	Temperance Seven	04.1961	1[1][16]	-	Parlophone R 4757	[written by Walter Donaldson][produced by George Martin]
Pasadena/Sugar	Temperance Seven	06.1961	4[16]	-	Parlophone R 4781	[original by Fred Douglas-1924r][written by Harry Warren/Grant Clarke/Edgar Leslie]
Hard hearted Hannah/Chilli boom boom	Temperance Seven	10.1961	28[4]	-	Parlophone R 4823	[written by Yellen, Bigelow, Bates]
Charleston /Black bottom	Temperance Seven	12.1961	22[8]	-	Parlophone R 4851	[written by Cecil Mack,James Price Johnson]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Temperance Seven plus one	Temperance Seven	05.1961	19[1]	-	Argo RG 11
Temperance Seven 1961	Temperance Seven	11.1961	11[9]	-	Parlophone PMC 1152	[produced by George Martin]

sobota, 27 grudnia 2025

The In Crowd

The In Crowd to krótkotrwały zespół soul-rockowy, odzwierciedlający przejście brytyjskiej sceny
rockowej od klasycznego R&B do modu i psychodelii. Najbardziej znany jest z tego, że w jego składzie znalazł się przyszły rdzeń jednego z najlepszych, niedocenianych brytyjskich zespołów psychodelicznych, Tomorrow. The In Crowd zaczynali jako Four Plus One, generyczny zespół R&B, który na początku 1965 roku wydał jeden singiel dla EMI. Wkrótce po tym, jak zespół poniósł porażkę, zmienili nazwę na In Crowd, zgodnie z kierunkiem ich zainteresowania od R&B do soulu (nazwa pochodzi od soulowego hitu Dobiego Graya „The In Crowd”).

Ich debiutancki singiel, cover utworu Otisa Reddinga „That's How Strong My Love Is”, znalazł się na samym dole listy Top 50; to najlepszy wynik, jaki kiedykolwiek osiągnął In Crowd. Zespół The In Crowd wydał dwa kolejne single w 1965 roku. Poza coverem utworu Jamesa Browna „I Don't Mind”, nie były to utwory soulowe, lecz inspirowane soulem, z mod rockiem. Niektóre z nich napisał wokalista Keith West, znany wówczas jako Keith Hopkins.

Na drugim singlu oryginalnego gitarzystę prowadzącego, Lesa Jonesa, zastąpił Steve Howe (dawniej w Syndicats), jeden z najbardziej obiecujących młodych gitarzystów rockowych w Londynie. Trzy single The In Crowd były w sumie bardziej obiecujące niż znaczące, a w 1966 roku zespół doskonalił swój warsztat, supportując takich twórców hitów jak The Who, Yardbirds, Hollies i Donovan. Pod koniec 1966 roku The In Crowd -z Westem, Howe'em, basistą Juniorem Woodem i nowym perkusistą Twinkiem Alderem - poszerzył swoje horyzonty o muzykę psychodeliczną i stał się Tomorrow, rezygnując z jawnych wpływów R&B-soul na rzecz bardziej oryginalnego, eksperymentalnego i melodyjnego materiału.

Wszystkie sześć utworów z singli In Crowd jest dostępnych na kompilacjach RPM, obejmujących utwory Steve'a Howe'a sprzed Yes (Mothballs) oraz różnorodne solowe i grupowe projekty Keitha Westa (Excerpts from...Groups & Sessions 1965-1974), chociaż aby uzyskać dostęp do wszystkich sześciu utworów In Crowd, trzeba mieć oba.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
That's How Strong My Love Is/Things She Says	The In Crowd	04.1965	-	-	Parlophone R 5276	[written by Roosevelt Jamison][produced by Roy Pitt]
Stop! Wait A Minute/You're On Your Own	The In Crowd	09.1965	-	-	Parlophone R 5328	[written by Harrell, Bailey][produced by Roy Pitt]
Why Must They Criticise/I Don't Mind	The In Crowd	11.1965	-	-	Parlophone R 5364	[written by Bean][produced by A Riot Prod.]

piątek, 26 grudnia 2025

President Records

President Records to brytyjska niezależna wytwórnia płytowa. Jest to jedna z najstarszych
niezależnych firm fonograficznych w Wielkiej Brytanii, założona pierwotnie w 1957 roku przez Edwarda Kassnera. W latach 60. i 70-tych XX wieku wytwórnia, wraz ze swoją spółką zależną Jay Boy, wydawała przeboje z takimi artystami jak Equals, George McCrae i KC & the Sunshine Band, a także Paintbox, a później skupiła się na wydawaniu kompilacji z poprzednich katalogów, a także okazjonalnych nowych albumów takich artystów jak Robots In Disguise.

President Records pozostaje częścią Kassner Music Group. Początki President Records Inc., z którą wydawca piosenek Edward Kassner związał się za pośrednictwem jednego ze swoich kontaktów wydawniczych, była wytwórnią płytową założoną 6 czerwca 1955 roku w okresie rozkwitu niezależnej sceny muzycznej w Nowym Jorku. W maju 1957 roku Kassner założył analogiczną brytyjską firmę, przejmując ją w całości, początkowo w celu udzielania licencji na niektóre produkcje realizowane w imieniu amerykańskiej firmy dużym brytyjskim wytwórniom płytowym, takim jak Decca. Kassner założył własną wytwórnię Seville Records w USA z zamiarem wydania i nagrania utworu, zachowując w ten sposób kontrolę nad jego losem poprzez wydanie go we własnej wytwórni. Seville Records odniosło sukces w 1961 roku dzięki utworowi „Shout! Shout! (Knock Yourself Out)”, napisanemu i wykonywanemu przez Erniego Marescę, a w 1962 roku dzięki utworowi „Bobby's Girl”, napisanemu przez dwóch studentów (Hanka Hoffmana i Gary'ego Kleina), który odniósł sukces na listach przebojów Marcie Blane w USA.

Po początkowym sukcesie z Seville Records, Kassner reaktywował wytwórnię President. Amerykański harmonogram wydawniczy uzupełniła seria występów rock'n'rollowych, zwłaszcza Charlie Gracie and the Jodimars (dawniej grupa towarzysząca Billowi Haleyowi, wydawnicza część Kassner Music, która wcześniej kupiła prawa do utworu „Rock Around The Clock”).Premiera w Wielkiej Brytanii Zachęcona sukcesem działalności wydawniczej Kassner Music, związanym z podpisaniem kontraktu z Rayem Daviesem z The Kinks, brytyjska wytwórnia President Records Ltd. powstała latem 1966 roku, aby podchwycić rozwijający się w branży muzycznej trend popularnych zespołów i piosenkarzy piszących własny materiał, koncentrując się na ówczesnej scenie londyńskiej.

Wczesne gwiazdy brytyjskiej wytwórni to grupa harmonijkowa The Symbols, która przebiła się coverami „Bye Bye Baby” i „The Best Part of Breaking Up”, oraz Felice Taylor, której przebój „I Feel Love Comin On” z pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów, nagrany na licencji amerykańskiej wytwórni Mustang Records, był pierwszym sukcesem autora piosenek i aranżera Barry'ego White'a. Pierwszy numer jeden wytwórni przypadł na 1968 rok, kiedy brytyjski zespół Equals, złożony z osób o mieszanym pochodzeniu, osiągnął sukces utworem „Baby, Come Back”, napisanym przez nastoletniego lidera zespołu, Eddy'ego Granta. Utwór pierwotnie był stroną B singla „Hold Me Closer”; niemiecki DJ radiowy przerzucił singiel i piosenka odniosła sukces. The Equals zdobyli kolejne dwa hity w pierwszej dziesiątce listy przebojów na President: „Viva Bobby Joe” i „Black Skin Blue Eyed Boys”. President odniósł również sukces dzięki serii przebojów w pierwszej trzydziestce walijskiej wokalistki Dorothy Squires, która znalazła się na listach przebojów wraz z utworami „For Once in My Life”, „Till” i „My Way”.

Ponadto wiele psychodelicznych płyt popowych wydanych przez President pod koniec lat 60-tych stało się obiektami kolekcjonerskimi, w szczególności „Finding It Rough” zespołu Hat and Tie i „Rainmaker” zespołu Rhubarb Rhubarb; późniejsze ulubione klubowe przeboje mod/lat sześćdziesiątych, takie jak „I Close My Eyes” zespołu Watson T. Browne & the Explosive i „Whatcha Gonna Do” zespołu Lloyd Alexander Real Estate Band z udziałem przyszłych członków zespołu rocka progresywnego Audience; oraz „Pawnbroker Pawnbroker” autorki tekstów piosenek, która została wykonawczynią Barbary Ruskin.

Ruskin wydała kilka singli nakładem President. Oprócz „Pawnbroker, Pawnbroker” wydała w tej wytwórni utwory takie jak „Gentlemen, Please”, „Hail Love!”, „A Little Of This (And A Little Of That)” i „Beautiful Friendship”. Jeden z jej wcześniejszych utworów, „Just a Little While Longer”, znalazł się na debiutanckim albumie The Foundations z 1967 roku. Paintbox nagrał również dla tej wytwórni dwa single: „Come On Round” napisany przez Harry'ego Vandę i George'a Younga z zespołu The Easybeats oraz drugi zatytułowany „Let Your Love Go”, napisany przez Davida Gatesa z amerykańskiego zespołu „Bread”.

              Single na listach przebojów:

I Get So Excited / The Skies Above	Equals	02.1968	44[4],UK
Baby, Come Back / Hold Me Closer	Equals	05.1968	1[3][18].UK/32[9].US
Laurel and Hardy / The Guy Who Made Her a Star	Equals	08.1968	35[5].UK
Softly Softly / Lonely Rita	Equals	11.1968	48[3].UK
Michael and the Slipper Tree / Honey Gum	Equals	04.1969	24[7],UK
Viva Bobby Joe / I Can't Let You Go	Equals	08.1969	6[14].UK
Rub a Dub Dub / After the Lights Go Down Low	Equals	12.1969	34[7].UK
Black Skin Blue Eyed Boys / Ain't Got Nothing to Give You	Equals	12.1970	9[11].UK
Bye Bye Baby/The Things You Do To Me	Symbols	08.1967	44[3].UK
(The Best Part Of) Breaking Up/Again	Symbols	01.1968	25[12].UK
I Feel Love Comin' On/Comin' On Again [Bob Keene Orchestra] 	Felice Taylor	10.1967	11[13].UK

piątek, 19 grudnia 2025

Castle Communications

Castle Communications, znana również jako Castle Music ,

była brytyjską niezależną wytwórnią płytową i dystrybutorem kaset wideo, założoną w 1983 roku przez Terry'ego Shanda, Cliffa Dane'a i Jona Beechera. Jej wytwórnia nosiła nazwę Castle Vision. Produkcja wytwórni zakończyła się w 2007 roku, a pozostałe prawa do niej należą obecnie głównie do BMG Rights Management. Castle zarządzał również wytwórnią zależną Essential Records.

Począwszy od specjalizacji w reedycjach katalogów w średniej cenie, z takimi wytwórniami jak The Collector Series i Dojo, firma stała się największym europejskim właścicielem repertuaru poza głównymi wytwórniami płytowymi. Nabyła katalogi takie jak Pye, Piccadilly, Bradley's, Bronze, Black Sabbath, Sugar Hill, Transatlantic, Beserkley, All Platinum i Solar. Posiadała większość katalogów Transatlantic i Trailer. Począwszy od początku lat 80-tych, zespół wydawał kompilacje i reedycje utworów Fairport Convention, Johna Renbourna, Barbary Dickson, Steeleye Span, Watersonów, Richarda Thompsona, Geoffa Turtona i wielu innych. Zdywersyfikowali również działalność, reedytując kilka wczesnych albumów The Fall, a także albumy „Pink Years” i „Blue Years” Tangerine Dream oraz kompilacje Nurse with Wound i Current 93. Wydali również obszerną kompilację z utworami kanadyjskiego zespołu rockowego Triumph.

W latach 80-tych zasłynęli z wydawania wielu albumów kompilacyjnych z muzyką heavymetalową pod nazwą Metal Killers. Zainteresowanie tymi wydawnictwami licencjonowanymi skłoniło ich do założenia własnej wytwórni heavymetalowej Raw Power, której celem było promowanie nowych zespołów rockowych, a nie tylko licencjonowanie starszych produkcji od innych, bardziej uznanych wytwórni. Pierwszym zespołem, który podpisał kontrakt z wytwórnią Raw Power, był zespół Hell's Belles z NWOBHM, który wydał swój debiutancki album i singiel w 1985 roku. Po kilku latach wytwórnia Raw Power została zamknięta wraz ze spadkiem popularności heavy metalu w Wielkiej Brytanii. Castle Communications została przejęta przez Alliance Entertainment, największego amerykańskiego niezależnego dystrybutora muzyki, za 24,5 miliona dolarów w 1994 roku.

W 2000 roku została przejęta przez Sanctuary Records Group. Wytwórnia została rozwiązana, gdy Sanctuary stała się spółką zależną Universal Music Group w 2007 roku. Od 2013 roku Sanctuary jest własnością BMG Rights Management, a globalną dystrybucją zajmuje się Universal Music Group.

Albumy na listach przebojów:

Round Midnight Elkie Brooks 03.1993 27.UK
Nothin' But the Blues Elkie Brooks 04.1994 58.UK

The Best of the Undertones - Teenage Kicks Undertones 09.1993 45.UK
True Confessions (Singles = A+B's) Undertones 09.1999 121.UK

Nothing but the best Gillbert O' Sullivan 05.1991 50.UK

Parcel of Rogues Barbara Dickson 03.1994 30.UK

czwartek, 18 grudnia 2025

Geno Washington & the Ram Jam Band

Geno Washington & the Ram Jam Band to angielski zespół soulowy.
Zespół Ram Jam Band powstał około 1964 roku z inicjatywy Pete'a Gage'a i Geoffa Pulluma. Zanim dołączył do niego Geno Washington, którego Gage znał z występów w bazie RAF Bentwaters Sił Powietrznych USA, wokalistą zespołu był jamajski wokalista blue beat o imieniu Errol Dixon, gdy zespół rozpoczął działalność w londyńskich klubach. Gage zwrócił się do Washingtona z prośbą o sfinansowanie jego przeprowadzki do USA i powrót do zespołu, ponieważ wydawało się konieczne, aby Amerykanin wykonywał amerykański soul, a nie alternatywne brzmienia z Indii Zachodnich w Londynie w tamtym czasie.

Geno Washington był amerykańskim lotnikiem stacjonującym w Anglii Wschodniej, który zasłynął z improwizowanych występów w londyńskich klubach nocnych. W 1965 roku gitarzysta Pete Gage potrzebował wokalisty, który zastąpiłby poprzedniego wokalistę, Errola Dixona, i zaprosił Washingtona do współpracy. Po zwolnieniu Washingtona z Sił Powietrznych USA został frontmanem zespołu.

Ich pierwszy singiel z udziałem Geno, „Shake, Shake, Senora” / „Akinla”, wydany przez wytwórnię Columbia, nie odniósł sukcesu komercyjnego. W pewnym momencie zespół nagrał demo przeboju Barbary Lynn „You'll Lose a Good Thing”. Wydali dwa albumy koncertowe. „Hand Clappin, Foot Stompin, Funky-Butt... Live!” ukazał się w 1966 roku i osiągnął 5. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, utrzymując się na niej przez 38 tygodni. W 1967 roku ukazał się „Hipster Flipsters Finger Poppin' Daddies”, który dotarł do 8. miejsca na liście. Mieli również kilka umiarkowanych hitów wydanych przez wytwórnię Pye: „Water”, „Hi Hi Hazel”, „Que Sera Sera” i „Michael (the Lover)”.

Zdobyli rzesze fanów dzięki trasom koncertowym i energicznym występom. Podobnie jak ich koledzy i rywale z wytwórni Pye, Jimmy James and the Vagabonds, zyskali popularność na scenie modsowej. Nazwa zespołu pochodzi od nazwy Ram Jam Inn, starego zajazdu dyliżansowego przy drodze A1 (Great North Road) w Stretton, niedaleko Oakham w hrabstwie Rutland. Nowy singiel „Hi Hi Hazel” został zrecenzowany w numerze „Disc and Music Echo” z 16 lipca 1966 roku w sekcji „Penny Picks the Pops”. Recenzentka Penny zauważyła, że Troggs zamierzają nagrać ten utwór jako singiel. Pamiętając o wcześniejszym hicie zespołu, przewidziała to samo dla tego singla.W numerze „Record World” z 17 sierpnia 1968 roku doniesiono, że angielskich zespołów soulowych jest bardzo niewiele. Jednak zespoły Jimmy’ego Jamesa i Washingtona były dwoma największymi zespołami soulowymi i znalazły się w pierwszej dziesiątce najlepiej opłacanych zespołów w Stanach Zjednoczonych.

Zespół rozpadł się jesienią 1969 roku, a członkowie poszli własnymi drogami, podczas gdy Geno Washington kontynuował karierę solową, zanim wrócił do Stanów Zjednoczonych. Klawiszowiec Geoffrey K. Pullum został językoznawcą akademickim, a obecnie jest emerytowanym profesorem Uniwersytetu Edynburskiego. Był również blogerem lingwistycznym na stronach internetowych Language Log i Lingua Franca. Album „Sifter Shifters & Finger Clickin' Mamas” został wymieniony przez Cash Box jako jeden z najlepiej sprzedających się albumów Pye w numerze magazynu z 5 lipca 1969 roku.

Washington tymczasowo reaktywował zespół między lutym a czerwcem 1971 roku, powołując nowych członków: Dave'a Wattsa (organy), Mo Fostera (gitara basowa), Mike'a Joppa (gitara) i Granta Serpella (perkusja). Od 2005 roku Geno Washington i The Ram Jam Band regularnie koncertują. Skład zespołu na początku 2024 roku to: Greg Lester (gitara i chórki); Nick Blake (instrumenty dęte), Geoff Hemsley (perkusja); Steve Bingham (gitara basowa i chórki) oraz Geno Washington (wokal prowadzący).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Water/Understanding	Geno Washington And The Ram Jam Band	05.1966	39[8]	-	Piccadilly 7N 35312	[written by Helen Miller ,Roger Atkins]
Hi! Hi! Hazel/Beach Bash	Geno Washington And The Ram Jam Band	07.1966	45[4]	-	Piccadilly 7N 35329	[written by Bill Martin, Phil Coulter][produced by John Schroeder]
Que Sera Sera/All I Need	Geno Washington And The Ram Jam Band	10.1966	43[3]	-	Piccadilly 7N 35346	[written by Jay Livingston,Ray Evans][produced by John Schroeder]
Michael/(I Gotta) Hold On To My Love	Geno Washington And The Ram Jam Band	02.1967	39[5]	-	Piccadilly 7N 35359	[written by Larry Brownlee][produced by John Schroeder]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hand Clappin' Foot Stompin' Funky-Butt ... Live!	Geno Washington & the Ram Jam Band	12.1966	5[38]	-	Piccadilly NPL 38026	[produced by John Schroeder]
Hipsters, Flipsters, Finger-Poppin' Daddies	Geno Washington & the Ram Jam Band	09.1967	8[9]	-	Piccadilly NPL 38032	[produced by John Schroeder]

wtorek, 16 grudnia 2025

3 Colours Red

3 Colours Red to zepół założony przez dwóch muzyków znających się ze sobą poprzez pocztę
internetową,która służyła im jako medium w tworzeniu muzycznych projektów.Jednym z nich jest mózg zespołu Pete Vuckovick grający na gitarze basowej w wielu zespołach wcześniej,a drugim gitarzysta Chris McCormack.
Do spotkania tych dwoje doszło w Londynie po tym jak doszli do wniosku ,że należy urzeczywistnić swoje zamierzenia.Pozostali dwaj członkowie ansamblu to;Keith Baxter -perkusja i Ben Harding-gitara.Mając ustabilizowany skład,z muzykami o dużym doświadczeniu [Harding grał wcześniej w Senseless Things] pełni entuzjazmu wkroczyli na scenę brit popu.Błyskawicznie zaistnieli na lokalnej scenie za sprawą singla "This is my Hollywood".

Otwierali koncerty Iggy Popa i reaktywowanych Sex Pistols co przyniosło im uznanie w środowisku muzycznym.Punktem zwrotnym w ich karierze był kontrakt z wytwórnią Creation,stajnią talentów brytyjskiego rocka,po tym jak zwrócili na siebie uwagę legendy tej wytwórni-Alana McGee.
Następnym wydawnictwem zespołu był album "Pure",który trafił do Top 20 brytyjskiej listy albumów,a zespół znalazł się w centrum uwagi śmiertelnie znudzonej prasy brytyjskiej.Zespół nie dał się ponieść niespodziewanej fali popularności,grając jako suport Busha i występując w mediach.Praktycznie nieustające pasmo koncertów pozwoliło im okrzepnąć.Nowy producent ich płyt,Dave Eringa ,znany ze współpracy z Manic Street Preachers urozmaicił ich brzmienie,wnosząc elementy twardszego soundu widocznego na EP-ce "Paralyze" wydanej w końcu 1998r.

W tym samym okresie wydają swoją drugą płytę długogrającą "Revolt".Otwierają też koncerty Marilyn Manson w Europie i grają trasę z Silverchair w Stanach Zjednoczonych w 1999r.

W 2002 roku Vuckovic i McCormack pogodzili się i reaktywowali zespół z oryginalnym perkusistą Keithem Baxterem. Ben Harding miał już wtedy za sobą karierę w PR-ze i został zastąpiony przez Paula Granta (ex-Pornstar). Nowy skład podpisał kontrakt z Mighty Atom Records i Sanctuary Management i nagrał album „The Union of Souls” z producentem Joe Gibbem (Funeral for a Friend/Million Dead) w 2004 roku, który spotkał się z uznaniem krytyków, ale nie odniósł sukcesu komercyjnego. Utwory „Repeat To Fade” i „The World is Yours”, pochodzące z albumu, zostały wydane jako single, a zespół odbył trasę koncertową po Europie i Japonii z niemieckimi zespołami Die Toten Hosen i The Donots, a także kilka tras koncertowych i festiwali w Wielkiej Brytanii, w tym pierwszy festiwal Download.

W połowie 2005 roku wytwórnia Sanctuary Records wydała podwójny album „If You Ain't Got a Weapon...”, zawierający single i strony B utworów zespołu z okresu Creation, z okładką napisaną przez Vuckovica. Wydano również DVD z koncertem w Islington Academy w 2004 roku, a następnie album koncertowy „Nuclear Holiday” z tego samego koncertu. Zespół rozpadł się ponownie we wrześniu 2005 roku po pożegnalnej trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii z The Yo-Yos, po tym jak został porzucony przez Sanctuary Records, rozczarowującej sprzedaży trzeciego albumu i utrzymujących się różnicach zdań między Vuckovicem a McCormackiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nuclear holiday	3 Colour Red	01.1997	22[2]	-	Creation CRE 250	[written by McCormack, Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Sixry mile smile	3 Colour Red	03.1997	20[3]	-	Creation CRE 254	[written by McCormack, Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Pure	3 Colour Red	04.1997	28[2]	-	Creation CRE 265	[written by Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Copper girl	3 Colour Red	06.1997	30[2]	-	Creation CRE 270	[written by Vuckovic][produced by Terry Thomas]
This is my Hollywood	3 Colour Red	10.1997	48[2]	-	Creation CRE 277	[written by Chris McCormack, Pete Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Beautiful day	3 Colour Red	01.1999	11[6]	-	Creation CRE 308	[written by Pete Vuckovic][produced by Dave Eringa]
This is my time	3 Colour Red	05.1999	36[2]	-	Creation CRE 313	[written by Pete Vuckovic][produced by Dave Eringa]
Repeat To Fade	3 Colour Red	06.2003	97[1]	-	Mighty Atom MTY 344	[written by Pete Vuckovic,Chris McCormack][produced by Chris Sheldon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pure	3 Colour Red	05.1997	16[3]		Creation CRELP 208	[produced by Terry Thomas]
Revolt	3 Colour Red	02.1999	17[2]		Creation CRELP 277	[produced by Dave Eringa, John Smith]

poniedziałek, 8 grudnia 2025

Tornados

Zespół, będący jedynym poważnym konkurentem najpopularniejszej brytyjskiej grupy instrumentalnej, The Shadows. Istniał tak długo, jak zajmował się nim jego niezależny producent Joe Meek, który utworzył kwintet w 1961 r. Początkowo formacja miała towarzyszyć artystom solowym podczas sesji nagraniowych w jego londyńskim studiu, "Holloway", m.in. Donowi Charlesowi, Johnowi Leytonowi i Billy'emu Fury (zbiegiem okoliczności debiutancki singel The Tornados nosił tytuł "Love And Fury").

W składzie grupy znaleźli się byli członkowie formacji Colin Hicks And His Cabin Boys:
Alan Caddy (ur. 2.02. 1940 r. w Londynie. Anglia; gitara) i perkusista Clem Cattini (ur. 28.08.1939 r. w Londynie), muzycy sesyjni: George Bellamy (ur. 8.10. 1941 r. w Sunderland. Anglia; gitara) i Roger Lavem (właśc. Roger Jackson, ur. 11.11. 1938 r. w Kidderminster, Anglia; instr. klawiszowe) oraz basista, protegowany Meeka, Heinz Burt (ur. 24.07.1942 r. w Hargin, Niemcy).

The Tornados osiągnęli wielki sukces drugim singlem, "Telstar", skomponowanym przez Meeka i jego utalentowanego przyjaciela Geoffa Goddarda. Utwór będący kwintesencją instrumentalnego rocka lat 60-tych wyprzedził swoją epokę, wprowadzając nowoczesne brzmienia elektroniczne, stosowane przez późniejsze pokolenia wykonawców muzyki pop. W 1962 r. singel wszedł na szczyt brytyjskiej i amerykańskiej listy bestsellerów. Nawet grupie The Shadows nie udało się osiągnąć tak wielkiego sukcesu. Niestety, trasa koncertowa po USA nie doszła do skutku z powodów organizacyjnych. Pomimo to dwa lata później utwór "Eric The Red" podbił listę bestsellerów za oceanem. Single "Globetrotter", "Robot" i "The Ice Cream Man" (wszystkie z 1963 r.) uplasowały się na brytyjskiej Top 20.

Styl grupy był z powodzeniem kopiowany przez innych wykonawców, wśród których znaleźli się The Volcanos z kompozycją "Polaris". Jednak po odejściu Burta i porażce singla "Dragonfly" dalsza kariera The Tornados stanęła pod znakiem zapytania. Dawał się we znaki brak nowych pomysłów utwór ze strony B singla "The Robot", "Life On Venus", był niemal kopią "Telstar", a "Early Bird" i "Stingray" (z 1965 r.) nawiązywały w sposób oczywisty do jego brzmienia.
Kiedy zespół opuścił Cattini, ostatni muzyk z oryginalnego składu, The Tornados podjęli desperacką próbę odzyskania utraconej popularności. Niestety, samobójcza śmierć Meeka w 1967 r. była ostatecznym powodem rozstania się członków zespołu.

W połowie lat 70-tych Bellamy, Burt, Cattini i Lavern reaktywowali na krótko formację pod nazwą The Original Tornados, dając serię koncertów wspomnieniowych i publikując nową wersję "Telstar". Cattini pojawił się ponownie w 1989 r. na fali renesansu muzyki lat 60., z nowym składem The Tornados, w którym pojawiła się wokalistka. Nowe produkcje nie wywołały już jednak takich emocji, jak intrumentalne hity sprzed lat.

Single
Data wydania	Tytuł	UK Top 40	Billboard	Wytwórnia /UK/	Komentarz
09.62	Telstar/Jungle fever	1 [5][24]	1[16]	Decca F 11 494	[written by Joe Meek][produced by Joe Meek]
01.63	Globetrotter/Locomotion With Me	5[11]	-	Decca F 11 562	[written by Joe Meek][produced by Joe Meek]
02.63	Ridin' the wind/The Breeze And I	-	63[5]	London 9581 [US]	[written by Joe Meek,George Bellamy][produced by Joe Meek]
04.63	Robot/Life On Venus	17[11]	-	Decca F 11 606	[written by Joe Meek][produced by Joe Meek]
06.63	Ice Cream Man/Theme From "The Scales Of Justice"	18[9]	-	Decca F 11 662	[written by Joe Meek][produced by Joe Meek]
10.63	Dragonfly/Hymn for teenagers	41[2]	-	Decca F 11 745	[written by Asquith/Gray/West][produced by Joe Meek]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Original Telstar	Tornados	01.1963	-	45[17]	London 3279	-