Lemon Jelly

Lemon Jelly to brytyjski duet muzyki elektronicznej z Londynu, założony w 1998 roku,
który w 2008 roku zawiesił działalność. Od początku istnienia zespół tworzyli Fred Deakin i Nick Franglen. Grupa była nominowana do takich wyróżnień jak Mercury Music Prize czy BRIT Awards. Charakterystyczna, barwna szata graficzna albumów i teledysków oraz specyficzny krój pisma Lemon Jelly stały się elementami rozpoznawalnymi dla tej „marki”. Deakin i Franglen poznali się przelotnie jako nastolatkowie w północnym Londynie i zaprzyjaźnili, zanim ich drogi zawodowe się rozeszły: 

Deakin został DJ-em i współzałożycielem studia Airside, a Franglen - programistą studyjnym. W 1998 roku ponownie nawiązali kontakt i założyli grupę Lemon Jelly. Zespół wydał trzy świetnie przyjęte przez krytykę minialbumy (EP) w latach 1998, 1999 i 2000, co zaowocowało podpisaniem kontraktu z wytwórnią XL Recordings w 2000 roku. Następnie grupa wydała trzy pełnowymiarowe albumy, po czym w 2008 roku zawiesiła działalność. 

Deakin i Franglen dorastali w tym samym kręgu znajomych, choć nie znali się bliżej.Z czasem zaprzyjaźnili się, lecz niedługo potem ich drogi się rozeszły. Deakin przeprowadził się na dziesięć lat do Edynburga, gdzie został DJ-em i współzałożycielem firmy graficznej Airside. Franglen porzucił pracę architekta krajobrazu, by zająć się programowaniem w studiu nagraniowym; współpracował później z takimi wykonawcami jak Primal Scream, Björk czy Pulp. Obaj od czasu do czasu wpadali na siebie na koncertach zespołu 23 Skidoo. Odnowili znajomość, a połączyło ich wspólne zamiłowanie do muzyki rockowej - Deakin wymieniał zespoły XTC i A Certain Ratio jako swoich faworytów - a z czasem także do muzyki tanecznej. Zaczęli nagrywać pod nazwą „Lemon Jelly”; według Deakina nazwa ta wzięła się z sytuacji, w której Franglen wszedł do jego kuchni i stwierdził: „Pachnie tu cytrynową galaretką” .

 

W latach 1998–2000 Franglen i Deakin wydali nakładem własnej wytwórni Impotent Fury trzy minialbumy (EP) w limitowanym nakładzie: *The Bath* (1998), *The Yellow* (1999) oraz *The Midnight* (2000). Wydawnictwa te spotkały się z uznaniem krytyki i zaowocowały podpisaniem kontraktu z wytwórnią XL Recordings. Następnie, w 2000 roku, duet zebrał materiał z tych trzech limitowanych EP-ek i wydał go w formie ogólnodostępnego albumu zatytułowanego *Lemonjelly.ky*. Po premierze albumu zespół Lemon Jelly udzielał licencji na wykorzystanie swoich utworów w reklamach oraz jako muzyki ilustracyjnej. Utwór „A Tune for Jack” z EP-ki *The Bath* pojawił się w jednym z odcinków serialu *CSI: Kryminalne zagadki Miami* , natomiast „The Staunton Lick” z *The Yellow* wykorzystano w finałowej scenie brytyjskiego sitcomu *Spaced*.

 

 Ich drugi album (i pierwszy, który sami uznali za pełnoprawny album studyjny), *Lost Horizons*, ukazał się w 2002 roku i odniósł kolejny sukces. Płyta zawierała single „Space Walk” oraz „Nice Weather for Ducks” i przyniosła zespołowi nominację do nagrody Mercury Music Prize w 2003 roku oraz do nagrody BRIT Award w 2004 roku w nieistniejącej już kategorii „Best Dance Act” (najlepszy wykonawca muzyki tanecznej). Wiele utworów zespołu zostało wykorzystanych przez BBC i innych brytyjskich nadawców jako podkład muzyczny w zwiastunach oraz jako muzyka ilustracyjna; dotyczy to m.in. kompozycji „Nice Weather for Ducks” (zawierającej imitację głosu Johna Langstaffa) oraz „Ramblin' Man”. We wrześniu 2007 roku utwór „Space Walk” wykorzystano w amerykańskiej reklamie karmy dla kotów Friskies, zatytułowanej „Through the Eyes of a Cat”. Piosenka „Experiment No. 6” posłużyła jako tło w zwiastunie BBC promującym maraton odcinków popularnego serialu *Heroes* (w ramach nadrabiania zaległości).  

 

W późniejszym okresie, w 2009 roku, utwór „Space Walk” wykorzystano w Stanach Zjednoczonych w kampanii telewizyjnej marki Cadillac. Utwór „The Curse of Ka'Zar” wykorzystano w reklamach cyklu „31 Days of Oscar” na kanale Turner Classic Movies; pojawiał się on w montażu wideo (czasem emitowanym z alternatywną ścieżką dźwiękową autorstwa Imogen Heap), służącym do wypełniania czasu antenowego oraz zapowiadania filmów przed ich emisją. Reżyser Simón Harker potwierdził, że w filmie *How I Survived to High School 3* wykorzystane zostaną dwa utwory zespołu jako nielicencjonowana muzyka w tle. W 2003 roku stacja BBC ogłosiła, że ​​zespół Lemon Jelly weźmie udział w tworzeniu albumu z remiksami, opartymi na muzyce i efektach dźwiękowych z serialu *Doctor Who*, w ramach obchodów 40-lecia tej produkcji. Projekt ten jednak porzucono, częściowo z powodu ogłoszenia wznowienia emisji serialu w 2005 roku. '64–'95 (2005–2007) 

 

 Na okładce ich najnowszego albumu z 2005 roku, zatytułowanego „'64–'95”, umieszczono naklejkę ostrzegającą słuchaczy: „To nasz nowy album. Nie przypomina on naszej poprzedniej płyty”. Tytuł nawiązuje do faktu, że każdy utwór zawiera sample pochodzące z konkretnego roku z przedziału 1964-1995. Na płycie znalazł się utwór (nr 10 – „'64 – Go”) z udziałem Williama Shatnera; muzycy współpracowali z nim wcześniej przy piosence na jego album *Has Been*. Wydawnictwo uzupełniono płytą DVD o tym samym tytule, na której każdemu utworowi towarzyszyły barwne wizualizacje, zrealizowane głównie w technice animacji 2D i 3D. Niektóre z nich miały charakter progresywny i mogłyby funkcjonować jako samodzielne teledyski, podczas gdy inne stanowiły bardziej powtarzalne, nieustannie zmieniające się wariacje na temat danego motywu wizualnego. Ścieżka dźwiękowa na DVD dostępna była zarówno w standardowym formacie stereo, jak i w systemie dźwięku przestrzennego 5.1 (miks dźwięku 5.1 wykonali Franglen i Dom Morley). Za oprawę wizualną odpowiadało studio projektowe Airside. Firma Telstraclear wykorzystała później sample z utworu „'93 (Don't Stop Now)” w swojej kampanii „Hello World” z 2006 roku. Pod koniec 2005 roku Franglen stworzył remiksy utworu „Man in a Garage” grupy Coldcut, a także opracował nowe wersje ścieżek dźwiękowych z trybów budowania i kupowania (Buy/Build Mode) gry *The Sims 2* oraz dodatku *The Sims 2: Na studiach*  na potrzeby kolejnego rozszerzenia - *The Sims 2: Nocne życie* . 

 

W 2006 roku Franglen wyprodukował album studyjny Badly Drawn Boya zatytułowany *Born in the U.K.*, natomiast w 2007 roku Deakin wydał eklektyczny, trzyczęściowy album miksowany pod tytułem *The Triptych*. Przerwa w działalności (od 2008 roku) Duet ogłosił, że od 2008 roku Lemon Jelly zawiesza działalność na czas nieokreślony. Deakin przekazał tę wiadomość na forum zespołu, zaznaczając jednocześnie, że choć istnieje możliwość ponownej współpracy, to jednak zajmują się obecnie karierami solowymi. Franglen napisał na forum, że obaj pozostają w dobrych relacjach i planują w przyszłości ponownie ze sobą współpracować. 

 

 W 2011 roku Deakin nawiązał współpracę z Robinem Jonesem z zespołu The Beta Band, tworząc projekt Flashman i wydając debiutancki album *To The Victor - The Spoils!*. Do połowy lipca 2015 roku na ich stronie internetowej widniał komunikat: „Nie martwi, lecz śpiący” („Not dead, but sleeping”), jednak domenę wykupił niezależny twórca stron internetowych. Przywrócił on witrynę, zamieszczając na niej zestawienie wszystkich albumów i minialbumów (EP) wydanych przez duet oraz informację, że Deakin lub Franglen mogą się z nim skontaktować w celu odzyskania domeny. W wywiadzie dla „Big Issue North” z 2020 roku Fred Deakin powiedział: „Szczerze mówiąc, mam wrażenie, że to już koniec. Jest mi z tego powodu nieco smutno, bo bardzo chciałbym, żeby powstało więcej materiału pod szyldem Jelly, i myślę, że Nick czuje to samo. Rozmawialiśmy o tym w przeszłości, ale nasze grafiki nigdy nie pozwalały na zgranie terminów… Nigdy nie mówię nigdy, ale gdybym miał się zakładać, nie postawiłbym na to pieniędzy”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Space Walk	Lemon Jelly	10.2002	36[2]	-	XL IFXLS 150CD	[written by Lemon Jelly][produced by Nick Franglen]
Nice Weather for Ducks	Lemon Jelly	02.2003	16[3]	-	XL IFXLS 156CD	[written by Fred Deakin, Nick Franglen][produced by Nick Franglen]
Stay with You	Lemon Jelly	12.2004	31[3]	-	XL IFXLS 201CD	[written by Fred Deakin, Lemon Jelly, Nick Franglen][produced by Nick Franglen]
The Shouty Track	Lemon Jelly	02.2005	21[2]	-	XL IFXLS 205CD	[written by Fred Deakin, Lemon Jelly, Nick Franglen][produced by Nick Franglen]
Make Things Right	Lemon Jelly	07.2005	33[2]	-	XL GBBKS 0562540	[written by Lemon Jelly][produced by Nick Franglen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lost Horizons	Lemon Jelly	11.2002	20[9]	-	Impotent Fury IFXLCD 160	[gold-UK][produced by Nick Franglen]
'64–'95	Lemon Jelly	02.2005	17[4]	-	XL IFXLCD 182	[silver-UK][produced by Nick Franglen]

Phillip Leo

 Philip Ernest Pottinger (ur. 29 kwietnia 1967r), znany pod pseudonimem Phillip Leo,
to brytyjski piosenkarz, autor tekstów i producent muzyczny wykonujący muzykę reggae. Jest najmłodszym z pięciorga dzieci jamajskich rodziców, wychowanych w południowym Londynie.

  Leo jest powszechnie znany ze współpracy z C.J. Lewisem, który na początku lat 90-tych odniósł sukces na rynku muzyki popularnej (tzw. crossover). Obaj od dzieciństwa dzielili pasję do muzyki i zdecydowali się na karierę w tej branży. Pierwsze kroki muzyczne Leo stawiał w szkole Roger Manwood School, grając w szkolnym zespole *steel band*, co pozwoliło mu opanować grę zarówno na zestawie perkusyjnym, jak i na instrumentach klawiszowych.  

Swoją zawodową przygodę z muzyką rozpoczął jako autor piosenek, po tym jak przedstawił wytwórni Fashion Records swoje pierwsze, 90-minutowe demo. Wytwórnia była pod wrażeniem materiału; gdy zapytano Leo, czy ma więcej nagrań, „w ciągu tygodnia nadeszły dwie kolejne kasety!”. Niektóre utwory z tych wczesnych dem stały się przebojami w wykonaniu czołowych brytyjskich artystów, takich jak Janet Lee Davis („Two Timing Lover”), Peter Spence („Crazy Feeling”) czy Nerious Joseph („Show The World” oraz „She Gone And Left Me”).  

Długoletni współpracownik Leo, Lewis, odpowiadał za partie wokalne w stylu DJ-skim w utworach reggae, które trafiły na szczyty list przebojów: „Why Do Fools Fall In Love?” (1989) oraz „Good Thing Going” (1990). W 1993 roku Leo nagrał urzekający utwór „Hypnotic Love”, w którym w sekcji ragga gościnnie wystąpił jego muzyczny partner. Wkrótce po tym sukcesie Lewis podpisał kontrakt z dużą wytwórnią, uwzględniający udział Leo jako współproducenta; duet wydał następnie serię przebojów łączących różne gatunki muzyczne. 

 Po sukcesach z Lewisem, Leo spróbował swoich sił w stylistyce R&B, wydając w 1994 roku utwór „Second Chance”, który jednak nie odniósł powodzenia. Artysta zawsze wykazywał chęć poszerzania repertuaru niezależnie od gatunku, choć jego zapał nie spotkał się z przychylnym przyjęciem; mimo to nadal działa w branży i cieszy się dużą sympatią.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Second Chance	Phillip Leo	07.1994	57[2]	-	EMI CDEM 327	[written by Phillip Leo][produced by Phillip Leo]
Thinking About Your Love	Phillip Leo	03.1995	64[2]	-	EMI CDEM 358	[written by Rodney Skipworth & Phil Turner ][produced by Phillip Leo]

Let Loose

 Let Loose to brytyjskie trio popowe, założone przez Richarda Johna „Richiego” Wermerlinga
(główny wokal i instrumenty klawiszowe), Roberta George’a Edwarda „Roba” Jeffreya (gitary i chórki) oraz Lee J. Murraya (perkusja i chórki); obecnie w skład zespołu wchodzą Jeffrey, Murray oraz były wokalista grupy Bad Boys Inc, Matthew James Pateman.

  Początkowo zespół odniósł niewielki sukces na brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart) dzięki dwóm z trzech pierwszych singli: „Crazy for You” (44. miejsce) i „Seventeen” (44. miejsce). Wydali również utwór „Face to Face”, który został jednak wycofany ze sprzedaży przez wytwórnię płytową. Piosenka „Crazy for You” została ponownie wydana w Wielkiej Brytanii; zadebiutowała na 24. miejscu listy przebojów, by ostatecznie dotrzeć do miejsca drugiego. Sukces „Crazy for You” zaowocował powstaniem remiksu utworu „Seventeen”; choć nie dorównał on popularnością swojemu poprzednikowi, dotarł do 11. miejsca listy przebojów.Debiutancki album zespołu, zatytułowany *Let Loose*, dotarł do 20. miejsca zestawienia i sprzedał się w nakładzie 100 000 egzemplarzy.

  Po premierze płyty ukazał się singiel „One-Night Stand”, który zajął 12. miejsce na liście. Ostatnim utworem promującym album była ballada „Best in Me” - jak podano na okładce płyty, nagrano ją w sypialni wokalisty, Wermerlinga, gdy miał on 15 lat. Piosenka ta stała się drugim w karierze zespołu przebojem, który trafił do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii, osiągając 8. miejsce. Następnie zespół wyruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, a po siedmiomiesięcznej przerwie powrócił z nowym singlem „Everybody Say Everybody Do”, który dotarł do 29. miejsca listy przebojów. Kolejne siedem miesięcy upłynęło do wydania następnego singla - był to cover utworu „Make It with You” grupy Bread. Singiel ten dotarł do 7. miejsca, zapewniając grupie trzeci w karierze przebój w pierwszej dziesiątce. Następnie ukazał się utwór „Take It Easy”, który dotarł do 25. miejsca na liście przebojów.

  Kolejny album, *Rollercoaster*, zadebiutował na 42. miejscu, by w następnym tygodniu spaść na 114. pozycję przy sprzedaży poniżej 30 000 egzemplarzy. Dwa miesiące później, z myślą o okresie świątecznym, wydano ostatni singiel z tej płyty- „Darling Be Home Soon”- który jednak osiągnął najniższą pozycję w karierze zespołu, plasując się na 65. miejscu; krótko po tym wydarzeniu grupa Let Loose zakończyła działalność. Wermerling dołączył do zespołu Bottlefly, Rob Jeffrey kontynuował grę na gitarze w innych projektach, a Lee Murray został DJ-em i perkusistą sesyjnym, zajmując się również managementem takich gwiazd jak Holly Valance, Kelly Brook czy modelka Keeley Hazell. 

 W 1998 roku ukazała się kompilacja największych przebojów zespołu, jednak nie trafiła ona na brytyjską listę najpopularniejszych albumów (UK Albums Chart). W 2006 roku Wermerling wydał swój pierwszy solowy album zatytułowany *Lost*. Sfinansował go i wydał we własnym zakresie; płyta była dostępna w wersji cyfrowej oraz na CD za pośrednictwem serwisu CDBaby.com i własnej strony internetowej artysty, jednak nie odniosła sukcesu na listach przebojów. Na początku 2008 roku Wermerling i Murray wznowili współpracę, by wspólnie pisać i nagrywać materiał pod szyldem Let Loose. Skontaktowano się również z Robem Jeffreyem, jednak odmówił on udziału w reaktywacji zespołu. Do grudnia 2008 roku na oficjalnym profilu Let Loose w serwisie Myspace zamieszczono cztery nowe utwory i przeprowadzono sesję zdjęciową. Zespół poinformował za pośrednictwem Myspace, że prowadzi rozmowy z kilkoma wytwórniami płytowymi w sprawie ewentualnych kontraktów. Wkrótce potem Murray odszedł z grupy, a Wermerling zaangażował czterech nowych muzyków.  

Album *Paint It in Gold* ukazał się niezależnie w maju 2009 roku i był dostępny w limitowanym nakładzie na płycie CD za pośrednictwem własnej strony internetowej Wermerlinga; pierwszy występ zespołu Let Loose w nowym składzie odbył się 4 czerwca 2009 roku. W kwietniu 2014 roku ogłoszono, że oryginalny skład grupy -w tym Jeffrey- reaktywuje się na trasę koncertową po dużych obiektach pod nazwą „Another Time, Another Place”. W ramach tego przedsięwzięcia zespół miał wystąpić u boku innych wykonawców popularnych w latach 90-tych i na początku XXI wieku, takich jak All Saints, Atomic Kitten, East 17, Big Brovaz oraz Jenny Berggren z grupy Ace of Base. Trasa miała objąć osiem brytyjskich miast w listopadzie 2014 roku, jednak dwa tygodnie po rozpoczęciu sprzedaży biletów została odwołana. Nie było jasne, czy Let Loose będzie kontynuować plany reaktywacji. 

W sierpniu 2023 roku Murray i Jeffrey ogłosili swój powrót, zapowiadając nowy materiał oraz koncerty; miejsce Wermerlinga zajął Matthew James Pateman, były wokalista grupy Bad Boys Inc. Premiera nowego singla „If The World Was Ending” została zaplanowana na 29 września 2023 roku nakładem wytwórni Right Track/Universal Music. W 2024 roku ogłoszono, że Pateman dołączył do zespołu The Fizz -grupy wywodzącej się z formacji Bucks Fizz -u boku Nikka Magera z zespołu Phixx.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crazy for You	Let Loose	04.1993	44[3]	-	Vertigo VERCD 74	[written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Seventeen	Let Loose	04.1994	44[3]	-	Mercury MERCD 400	[written by Nick Kershaw][produced by Nick Kershaw]
Crazy for You	Let Loose	06.1994	2[29]	-	Mercury MERCD 402	[gold-UK][written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Seventeen	Let Loose	10.1994	11[11]	-	Mercury MERCD 406	[written by Nick Kershaw][produced by Nick Kershaw]
One Night Stand	Let Loose	01.1995	12[7]	-	Mercury MERCD 419	[written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Best in Me	Let Loose	04.1995	8[5]	-	Mercury MERCD 428	[written by R. Jeffrey,R. Wermerling][produced by Let Loose]
Everybody Say, Everybody Do	Let Loose	11.1995	29[6]	-	Mercury MERDD 446	[written by N. Kershaw, R. Wermerling][produced by N. Kershaw]
Make It with You	Let Loose	06.1996	7[6]	-	Mercury MERCD 464	[written by D. Gates][produced by Richie Wermerling ]
Take It Easy	Let Loose	09.1996	25[4]	-	Mercury MERCD 472	[written by Richie Wermerling][produced by Nik Kershaw, Ian Curnow, Phil Harding]
Darling Be Home Soon	Let Loose	11.1996	65[1]	-	Mercury MERDD 475	[written by JB. Sebastian][produced by Richie Wermerling]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let Loose	Let Loose	11.1994	20[16]	-	Mercury 5260182	[silver-UK][produced by Nicky Graham,Nik Kershaw,Richie Wermerling]
Rollercoaster	Let Loose	10.1996	42[1]	-	Mercury 5329552	[produced by Nik Kershaw,Richie Wermerling]

Levitation

Po głośnym konflikcie z liderem grupy, Guyem Chadwickiem, gitarzysta Terry Bickers
opuścił w 1990 roku zespół The House of Love, by wraz z basistą Laurence’em O’Keefem, klawiszowcem Robertem White’em, gitarzystą Christianem Hayesem i perkusistą Dave’em Francollinim założyć formację Levitation. Seria znakomitych koncertów szybko ugruntowała pozycję debiutującej grupy w oczach brytyjskiej prasy, a wywiady z ekscentrycznym Bickersem -w których swobodnie wypowiadał się on na tematy takie jak renesans rocka progresywnego, latające spodki, reinkarnacja, bachiczne hulanki czy egiptologia- uczyniły z zespołu ulubieńców mediów. 

Oczekiwania wobec debiutu płytowego Levitation były ogromne, a wydana w 1991 roku EP-ka *Coppelia* nie zawiodła: to olśniewające, majestatyczne wydawnictwo, którego główną atrakcją był hipnotyzujący, epicki utwór „Smile”, zawierało również elementy delikatnej psychodelii („Rosemary Jones”) oraz przesterowanego popu („Paid in Kind”). Kolejna EP-ka, *The After Ever*, prezentowała równie wysoki poziom; oba te wydawnictwa połączono później z nagraniami koncertowymi oraz dwoma nowymi utworami - „Squirrel” i „It’s Time” -tworząc pełnowymiarowy album *Coterie*. 

W 1992 roku zespół Levitation wydał znakomity album *Need for Not* i wkrótce potem podpisał kontrakt z dużą wytwórnią Chrysalis. Po premierze EP-ki *Even When Your Eyes Are Open* w 1993 roku grupa ruszyła w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii; podczas występu w londyńskim klubie Tufnell Park Dome Bickers nagle stwierdził: „Ojej. Całkowicie straciliśmy formę, prawda?”, po czym zszedł ze sceny, by nigdy już nie wrócić do zespołu i odmawiając publicznego komentowania swojego odejścia. (Później występował pod pseudonimem Cradle). Pod jego nieobecność pozostali członkowie Levitation zatrudnili nowego wokalistę, Stevena Ludwina, i wydali EP-kę *King of Mice*; pełnowymiarowy album *Meanwhile Gardens* z 1994 roku - nierówny zbiór nowych kompozycji oraz nowych wersji starych utworów - ukazał się jedynie w Australii i stanowił ostatnie dokonanie grupy. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Need For Not	Levitation	05.1992	45[1]	-	Rough Trade R 2862	[produced by Mike Dignam, Tim Smith]

Leviticus

 Nigel Thompson (ur. 29 maja 1967r), znany szerzej jako Jumpin Jack Frost,
to brytyjski DJ i producent muzyczny, tworzący w gatunkach jungle oraz drum and bass.

 Frost urodził się w londyńskiej dzielnicy Brixton. Po trudnym okresie dorastania zaczął odkrywać muzykę dzięki lokalnym imprezom typu sound system, a następnie wydarzeniom takim jak cykl Soul II Soul w Africa Centre. Karierę DJ-a rozpoczął w wieku 18 lat, grając początkowo funk i hip-hop. Przed nadejściem ery acid house występował na imprezach z cyklu Carwash (pod koniec lat 80-tych) u boku takich postaci jak Grooverider, Bryan Gee i Fabio. Jako rezydent klubu The Fridge w Brixton grywał wspólnie z Paulem „Trouble” Andersonem i Evilem Eddiem Richardsem. Prowadził również audycję w pirackiej stacji radiowej Passion FM z Brixton (która później przekształciła się w Lightning FM).

  Następnie występował na największych imprezach rave w całym kraju, w tym na Dreamscape, Telepathy, The Edge i One Nation. Przyjaźń z Bryanem Gee zaowocowała założeniem w 1993 roku cenionej wytwórni drum and bassowej V Recordings oraz pozyskaniem takich artystów jak Roni Size, DJ Die i Krust. W 1994 roku, pod pseudonimem Leviticus, Frost wyprodukował utwór „Burial” - jeden z najważniejszych i najbardziej kultowych hymnów sceny jungle - wydany nakładem Philly Blunt, sublabelu V Recordings. Utwór został później przejęty przez wytwórnię FFRR; po szerszej premierze w marcu 1995 roku zadebiutował na 6. miejscu brytyjskiej listy przebojów muzyki tanecznej (UK Dance Single Chart)[5] i dotarł do 66. miejsca na głównej liście singli w Wielkiej Brytanii (UK Singles Chart).

  W tym samym okresie Frost prowadził również audycję w stacji Kiss 100, która była emitowana do 2001 roku.W latach 2007–2009 regularnie występował gościnnie w radiu Centreforce. Frost powrócił do radia w 2012 roku, współprowadząc audycję drumandbassową w stacji Mi-Soul u boku DJ-a Baileya. W związku z pracą nad autobiografią, wydaną w 2017 roku, Frost w ostatnich latach coraz częściej wypowiada się na temat problemów ze zdrowiem psychicznym.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Burial	Leviticus	03.1995	66[2]	-	London GBAAP 9400163	[written by Leviticus][produced by Leviticus]

Art Brut

 Art Brut -brytyjski zespół indierockowy, pochodzący z Londynu w Anglii, powstały w 2003 roku.
Tworzą go: wokalista Eddie Argos, gitarzysta Ian Catskilkin, basistka Freddie Feedback, gitarzysta Toby MacFarlaine i perkusista Charlie Layton.

Zespół wydał do tej pory pięć albumów studyjnych: Bang Bang Rock & Roll (2005), It's a Bit Complicated (2007), Art Brut vs. Satan  (2009), Brilliant! Tragic!  (2011) i Wham! Bang! Pow! Let's Rock Out!  (2018).

Uważany był on za część sceny „Art Wave” z początku XXI wieku, do której należeli również m.in. Franz Ferdinand i Bloc Party, lecz wyróżnili się spośród innych grup dzięki Eddiemu Argosowi, wykonującym entuzjastyczny mówiony śpiew. Teksty jego autorstwa ukazują satyryczne spostrzeżenia na temat muzyki pop, kultury popularnej i relacji międzyludzkich.

Zespół powstał w 2003 roku w Londynie, kiedy to wokalista Eddie Argos spotkał gitarzystę Chrisa Chinchillego w trakcie afterparty dla zespołu . W ciągu sześciu miesięcy zrekrutowali oni do zespołu gitarzystę Iana Catskilkina basistkę Fredie Feedback i perkusistę Mike'a Breyera. Argos został frontmanem i autorem tekstów piosenek zespołu.

Nazwa zespołu została zaczerpnięta z terminu art brut, wprowadzonego przez malarza Jeana Dubuffeta. Argos powiedział na ten temat: „Art Brut jako ruch jest bardzo szczery. Myślę, że my również tacy jesteśmy. Nie jesteśmy w 100% spełnieni i lubimy robić rzeczy po swojemu. Czasami potrafię być przesadnie entuzjastyczny i myślę, że ludzie mylą to z ironią”.

Art Brut nagrał Brutlegs, serię chaotycznych demówek, dzięki którym zespół podpisał umowę z wytwórnią Rough Trade. W marcu 2004 roku wydała ona jedną z piosenek zespołu, „Formed a Band”, która znalazła się na 52. miejscu brytyjskiej listy przebojów. Pojawił się on tamże na 38. miejscu listy najlepszych singli 2004 roku magazynu Pitchfork.

W grudniu 2004 roku ukazał się podwójny A-side „Modern Art / My Little Brother”, natomiast pierwszy pełnometrażowy album zespołu, Bang Bang Rock & Roll, wydany został 30 maja następnego roku, wydany nakładem Fierce Panda. Album wyprodukowany przez Johna Fortisa zawierał oczyszczone wersje piosenek z płyty Brutlegs i osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście niezależnych albumów. Debiutancka płyta znalazła się na 3. miejscu najlepszych albumów 2005 roku magazynu Pitchfork. Na liście najlepszych singli 2005 roku tego samego magazynu, na 15. miejscu znalazł się pochodzący z tego albumu utwór „Good Weekend”, a na 14. miejscu „Emily Kane”.

Pod długiej trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, z powodów osobistych w 2005 roku z zespołu odszedł gitarzysta Chris Chinchilla. Zastąpił go Jasper Future, który po raz pierwszy pojawił się na scenie z zespołem Art Brut na festiwalu Bestival10 września tego samego roku.

W sierpniu 2006 roku zespół ujawnił szczegóły tworzonego wówczas drugiego albumu studyjnego It's a Bit Complicated. Mieli wówczas już napisanych 7-8 piosenek, w tym utwór „Direct Hit”, a po premierze singla „Nag Nag Nag Nag” w listopadzie tego samego roku wyruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Wcześniej zespół koncertował po Ameryce Północnej z grupą We Are Scientists.

W 2007 roku ruszył z wiosenną trasą koncertową po Wielkiej Brytanii zespołu Maxïmo Park jako ich główny support, po czym w kwietniu tego samego roku Art Brut odbył już samodzielnie trasę po Stanach Zjednoczonych i ponownie w Wielkiej Brytanii w czerwcu.

28 marca 2007 roku zespół ogłosił, że ukończył pracę nad drugim albumem It's a Bit Complicated, którego premiera w Wielkiej Brytanii odbyła się 11 czerwca, a w Stanach Zjednoczonych 19 czerwca. Nad albumem studyjnym pracowali wraz z producentem Danem Swiftem, znanym ze współpracy z grupami Franz Ferdinand i The Futureheads.

Pochodząca z albumu piosenka „Direct Hit” znalazła się na ścieżce dźwiękowej do gry wideo FIFA 08.
Koncert zespołu Art Brut w 2006 roku

W styczniu i lutym 2008 roku odbyli szereg koncertów po Wielkiej Brytanii, z czego dwom występom w londyńskim klubie ULU towarzyszyła sekcja smyczkowa i dęta. 11 lutego tego samego roku wytwórnia EMI udostępniła utwór „Pump Up the Volume”, który został wydany jako singel bez konsultacji z zespołem.

Na przełomie listopada i grudnia 2008 roku ogłoszono, że producentem trzeciego ich albumu studyjnego Art Brut vs. Satan został Frank Black z zespołu Pixies. W tym czasie Art Brut miał już około 20 utworów gotowych na sesje, w tym m.in. „Alcoholics Unanimous”, „Summer Job” czy „DC Comics and Chocolate Milkshake”. Album został nagrany w Salem w stanie Oregon, a sesje nagraniowe trwały dwa tygodnie.

Pierwszy singiel z albumu, „Alcoholics Unanimous”, ukazał się 6 kwietnia 2009 roku, a cały album miał swoją premierę w Europie 20 kwietnia nakładem Cooking Vinyl, a w Stanach Zjednoczonych 12 maja za pośrednictwem Downtown Records. Jego okładkę opracował artysta komiksowy Jeff Lemire.

Promując swój album, w 2009 roku zespół wyruszył w trasę koncertową, występując m.in. w Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii, Niemczech, Danii, Austrii, Włoszech, Szwajcarii, Francji, Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych, natomiast w 2010 roku wystąpili w Polsce. Pojawili się na Off Festiwalu 2010 w Katowicach, występując na Scenie Leśnej 6 sierpnia.

Na początku marca 2011 roku zespół ujawnił szczegóły swojego kolejnego albumu studyjnego pn. Brilliant! Tragic!. Argos powiedział o nim: „Bang Bang Rock & Roll zrobił to, co obiecuje. It's A Bit Complicated było trochę skomplikowane. W Art Brut vs. Satan musieliśmy walczyć z Szatanem. Ta płyta podąża tym samym schematem, jest genialną, tragiczną płytą”. Album premierę miał 23 maja 2011 roku, wydany przez Cooking Vinyl. Jego producentem ponownie był Frank Black, a okładkę stworzył artysta komiksowy Jamie McKelvie. Główny singiel albumu, „Lost Weekend”, ukazał się 16 maja tego samego roku. Promując nowy album, w październiku 2011 roku wyruszyli w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, która rozpoczęła się w Liverpoolu.

Z okazji 10. rocznicy założenia zespołu wydali dwupłytową kompilację Top of the Pops, która ukazała się 16 kwietnia 2013 roku nakładem The End Records.

Od czasu wydania albumu Brilliant! Tragic! skład zespołu uległ zmianie. Jasper Future i Mikey Breyer opuścili Art Brut w 2013 roku, do Ediiego Argosa, Iana Catskilkina i Freddy Feedback dołączyli w tym samym roku perkusista Stephen Gilchrist i gitarzysta Toby McFarlan. W 2018 roku nowym perkusistą został Charlie Layton.

W 2018 roku zespół zapowiedział wydanie piątego albumu studyjnego, Wham! Bang! Pow! Let's Rock Out!, publikując 2 października dnia utwór „Hospital!”, który był drugim utworem zapowiadającym płytę. Pierwszym singlem był tytułowy utwór, którego teledysk opublikowano 22 sierpnia tego samego roku. Album został wydany nakładem Alcopop! Records 23 listopada 2018 roku. Jego treść opisywała wydarzenia z życia Argosa podczas przerwy w działalności zespołu, która obejmowała jego przeprowadzkę do Berlina, posiadanie dziecka i poważną chorobę.

W 2019 roku Art Brut wznowił współpracę z We Are Scientists, wydając z okazji Record Store Day płytę winylową pod nazwą WASABI (skrót od We Are Scientists Art Brut International).

W kwietniu 2024 roku zespół zapowiedział wydanie albumu kompilacyjnego, w którym miały się znaleźć ich najlepsze utwory, dema i nagrania na żywo z lat 2003–2008. Zapowiedział także koncerty, które odbyły się w Wielkiej Brytanii i Niemczech. Kompilacja A Record Collection, Reduced To A Mixtape oraz pięciopłytowy box set And Yes, This Is My Singing Voice! swoją premierę miały 26 lipca 2024 roku. 25 kwietnia 2025 roku nakładem Edsel Records ukazał się drugi i jednocześnie ostatni pięciopłytowy box set - Set Sorry, That It Doesn’t Sound Like It’s Planned! Battling Satan, 2009–2020.

20 listopada 2025 roku premierę miał nagrany wspólnie z grupą Bis singel „Opposites Attract”, będący coverem utworu Pauli Abdul. Zapowiedziano także minialbum Sorry About That, którego premierę przewidziano na 12 grudnia tego samego roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Formed a Band	Art Brut	04.2004	52[2]	-	Rough Trade RTRADSCD 174	[written by Chris Ward, Frederike Siepe, Ian Wilson, Mike Breyer & Eddie Argos][produced by Keith Mahony, Micky Ciccone]
Modern Art/My Little Brother	Art Brut	12.2004	5249[2]	-	Fierce Panda NING 164	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]
Emily Kane	Art Brut	05.2005	41[2]	-	Fierce Panda/Banana NING 167	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]
Good Weekend	Art Brut	10.2005	56[1]	-	Fierce Panda NING 173	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bang Bang Rock & Roll	Art Brut	06.2005	116[1]	-	Fierce Panda/Banana NONG 38	[produced by John Fortis, Howard Gray]
It's a Bit Complicated	Art Brut	07.2007	123[1]	-	Mute 0094639631612	[produced by Dan Swift]
Art Brut vs. Satan	Art Brut	05.2009	138[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 492	[produced by Frank Black]

Kele Le Roc

Kelly Shermaine Biggs (ur. 5 października 1975 r.  w East Ham w Londynie),
znana pod pseudonimem Kele Le Roc, to brytyjska piosenkarka.  Biggs zaczęła śpiewać w wieku trzech lat i uczęszczała do szkoły Langdon Comprehensive School w East Ham. Szerokie uznanie zdobyła w 1995 roku dzięki undergroundowemu przebojowi „Let Me Know”. Dwa jej utwory - „Little Bit of Lovin’” (1998) oraz „My Love” (1999)- dotarły do ​​pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart), zajmując w obu przypadkach 8. miejsce.  

 

W marcu 1999 roku wydała swój jedyny album, *Everybody's Somebody*, nakładem wytwórni Polydor Records. W 1999 roku zdobyła dwie nagrody MOBO: dla najlepszego debiutanta oraz za najlepszy singiel („My Love”). Współpracowała m.in. z takimi artystami i grupami jak Basement Jaxx (z którymi dotarła do 6. miejsca brytyjskiej listy przebojów utworem „Romeo”), 10° Below, Coolio, Courtney Pine, Shy FX, T Power, Omar Lye-Fook, Damage oraz Lee Henry.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little Bit Of Lovin'	Kele Le Roc	10.1998	8[8]	-	Wild Card 5672792	[written by Bradley Spalter, Robbie Nevil, Gordon Chambers][produced by Bradley Spalter, Robbie Nevil]
My Love	Kele Le Roc	03.1999	8[9]	-	Wild Card 5636112	[written by Bradley Spalter, Louise Francis, Robbie Nevil][produced by Bradley Spalter, Robbie Nevil]
Thinking Of You	Kele Le Roc with Curtis Lynch Jr. featuring Red Rat	09.2000	70[1]	-	Telstar CDSTAS 3136	[written by Bernard Edwards, Nile Rodgers][produced by Curtis Lynch Jnr]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everybody's Somebody	Kele Le Roc	04.1999	44[2]	-	Wild Card 5596661	-

Dee C. Lee

Diane Catherine Sealy (ur. 6 czerwca 1961r), znana jako Dee C. Lee lub Dee C Lee,
to brytyjska wokalistka. Urodziła się w rodzinie pochodzącej z Saint Lucia i dorastała w południowo-zachodnim Londynie. Na początku kariery, w latach 1981–1983, była członkinią brytyjskiego zespołu Central Line, występując pod pseudonimami Dee Sealy (1981) oraz Dee C. Lee (1983). Śpiewała w chórkach grupy Wham!, a w 1984 roku wydała swój pierwszy solowy singiel „Selina Wow Wow”. W tym samym roku rozpoczęła współpracę z zespołem The Style Council, kontynuując jednocześnie karierę solową. 

 W latach 1981–1983 Lee należała do funkowo-soulowego zespołu Central Line, występując najpierw jako Dee Sealy, a następnie pod swoim obecnym pseudonimem scenicznym - Dee C. Lee. Na początku lat 80-tych była chórzystką w popowym zespole Wham! i wystąpiła w teledyskach do utworów: „Wham Rap! (Enjoy What You Do)”, „Young Guns (Go for It)” oraz „Club Tropicana”. Po odejściu z Wham! Lee wydała w 1984 roku swój pierwszy solowy singiel „Selina Wow Wow”. W 1984 roku nawiązała współpracę z grupą The Style Council i wzięła udział w nagrywaniu ich debiutanckiego albumu studyjnego *Café Bleu* (wydanego w Ameryce Północnej pod tytułem *My Ever Changing Moods*); wcześniej, w połowie 1983 roku, nagrała już partie wokalne do utworu „Money Go Round”. Głos Lee można usłyszeć w utworach: „Headstart for Happiness”, „It Didn't Matter”, „The Lodgers”, „Walls Come Tumbling Down” oraz „Shout to the Top”.

  W tym okresie Lee nagrywała również materiał solowy, jednak single „Yippee Yi Yay!” oraz „Don't Do It Baby” nie trafiły na listy przebojów. W 1985 roku Lee wystąpiła gościnnie w nagranej przez grupę Masquerade wersji utworu „Set It Off”. W tym samym roku, po wydaniu drugiego albumu grupy Style Council zatytułowanego *Our Favourite Shop* oraz krótkiej współpracy z zespołem Animal Nightlife, Lee wydała kolejny solowy singiel - napisaną przez siebie balladę „See the Day”. Utwór ten stał się przebojem, docierając w grudniu 1985 roku do 3. miejsca brytyjskiej listy przebojów; sprzedał się w nakładzie ćwierć miliona egzemplarzy w samej Wielkiej Brytanii, zapewniając artystce srebrną płytę. Dwadzieścia lat później własną wersję tego utworu nagrał zespół Girls Aloud; w grudniu 2005 roku dotarła ona do 9. miejsca brytyjskiego zestawienia singli. 

Kolejne single Lee - cover piosenki Judie Tzuke „Come Hell or Waters High” oraz „Hold On” - nie zdołały jednak wejść do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów. Wszystkie te utwory znalazły się na jej albumie *Shrine* z 1986 roku. Przez resztę lat 80-tych Lee kontynuowała współpracę z grupą Style Council, biorąc udział w nagrywaniu albumów *The Cost of Loving* (1987) oraz *Confessions of a Pop Group* (1988). Współpracowała z zespołem również przy płycie *Modernism: A New Decade* (1989), jednak materiał ten został odrzucony przez wytwórnię Polydor i ukazał się dopiero niemal dekadę później, wchodząc w skład zestawu *The Complete Adventures of The Style Council*. W latach 1989–1991 Lee nawiązała współpracę z Robertem Howardem z zespołu Blow Monkeys, tworząc duet Slam Slam. Odnieśli oni kilka mniejszych sukcesów na brytyjskiej scenie klubowej dzięki utworom takim jak „Move (Dance All Night)” czy „Free Your Feelings” (ten drugi wyprodukowała grupa Young Disciples). W 1993 roku Lee współpracowała z Guru - liderem formacji Gang Starr - przy singlu „No Time to Play”, pochodzącym z jego solowego projektu *Jazzmatazz*; w nagraniu udział wziął również gitarzysta Ronny Jordan. Utwór dotarł do 25. miejsca brytyjskiej listy przebojów w listopadzie 1993 roku.  

W późniejszym okresie lat 90-tych Lee wydała dwa kolejne albumy solowe: *Things Will Be Sweeter* (1994) oraz *Smiles* (1998). W 2006 roku Lee zagrała niewielką rolę gwiazdy muzyki pop w filmie *Rabbit Fever*. We wrześniu 2007 roku wykonała swój przebój „See the Day” w programie *Loose Women* na antenie ITV1. W tym samym miesiącu wystąpiła również na imprezie charytatywnej poświęconej walce z przemocą domową. Lee wcieliła się także w postać Preaching Nut-Nut w krótkometrażowym filmie z 2008 roku pt. *The Town That Boars Me*. Obraz ten opowiada historię „Świńskiego Chłopca” (Pig Boy), stworzonego przez samotnego miejscowego rzeźnika. Wygnany z miasta bohater powraca po zmroku, by dręczyć miejscowe kobiety i zaspokajać swój nienasycony fetysz na punkcie butów na wysokim obcasie. Premiera filmu odbyła się w Londynie 28 sierpnia 2008 roku.

  31 maja 2009 roku Lee dołączyła do byłych muzyków grupy Level 42 - Mike’a Lindupa i Phila Goulda - by wziąć udział w koncercie powrotnym formacji Favoured Nations w londyńskim klubie Ginglik w dzielnicy Shepherd’s Bush. W październiku tego samego roku wystąpiła w klubie Dingwalls w Camden Town. W 2010 roku kontynuowała sporadyczne występy w londyńskich lokalach, a w marcu 2011 roku zagrała koncert w Chelsea. W styczniu 2018 roku zamieściła na swojej stronie internetowej noworoczną wiadomość, w której wyraziła smutek z powodu śmierci George’a Michaela- jej dawnego kolegi z zespołu Wham! - oraz poinformowała o współpracy z klawiszowcem i kompozytorem Ardenem Hartem, wyrażając nadzieję na nagranie nowego materiału i powrót do koncertowania.

  W latach 1987–1998 Lee była żoną Paula Wellera, z którym wspólnie występowała w zespole Style Council. Para doczekała się dwojga dzieci: Nathaniela i Leah. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Selina Wow Wow/Hey What Do You Say	Dee C. Lee	03.1984	88[3]	-	CBS A 4192	[written by Dee C. Lee][produced by Roy Carter]
See The Day/The Paris Match	Dee C. Lee	11.1985	3[13]	-	CBS A 6570	[written by Dee C. Lee][produced by Brian Robson]
Come Hell Or Waters High/I Don't Mess	Dee C. Lee	03.1986	46[5]	-	CBS A 6869	[written by Paul Muggleton][produced by Brian Robson]

Sophie Lawrence

 Sophie Lawrence (ur. 12 czerwca 1972 r.  w Ilford w Londynie) to angielska aktorka i piosenkarka. W latach 1988–1991 występowała na stałe w roli Diane Butcher w operze mydlanej BBC *EastEnders*, a następnie pojawiała się w tym serialu gościnnie w latach 1993, 1994, 1997, 2008 i 2012. W 1991 roku Lawrence odniosła sukces na brytyjskiej liście przebojów, plasując się w pierwszej trzydziestce z własną wersją utworu Donny Summer „Love's Unkind”. Od 2001 roku jest najbardziej aktywna na scenie, występując w teatrze muzycznym oraz w pantomimie. 

Początkowo Lawrence szkoliła się na tancerkę, jednak z powodu naderwania mięśnia pachwiny musiała zrezygnować z tej drogi i zajęła się aktorstwem. Kształciła się w Sylvia Young Theatre School; w tym czasie otrzymała swoją pierwszą rolę aktorską, występując z przerwami w serialu BBC *Grange Hill*.  W 1988 roku, w wieku 15 lat i tuż po ukończeniu szkoły teatralnej, Lawrence otrzymała rolę Diane Butcher - córki Franka Butchera (w tej roli Mike Reid) - w operze mydlanej BBC *EastEnders*. Pozostawała w tej roli do 1991 roku. Lawrence tak to skomentowała: „Odeszłam, bo chciałam zagrać coś innego. W takiej sytuacji trzeba wyrosnąć z wizerunku, jaki ma o tobie publiczność - postrzegania cię wyłącznie jako bohaterki *EastEnders*. Zależało mi jednak na różnorodności ról. Czułam, że nie mogę w nieskończoność być Diane. Chciałam być aktorką, a nie tylko celebrytką”. 

 Lawrence wracała do serialu na krótki czas w latach 1993, 1994 i 1997.

  W 2008 roku Lawrence zgodziła się ponownie wcielić w postać Diane, by wziąć udział w nagraniu sceny pogrzebu jej serialowego ojca, Franka - było to następstwem śmierci aktora Mike’a Reida w prawdziwym życiu. Zgodziła się również na kolejny krótki powrót do roli w 2012 roku. 

 Lawrence początkowo odeszła z *EastEnders*, by rozpocząć karierę muzyczną w nurcie pop. W 1991 roku odniosła niewielki sukces na listach przebojów; jej cover utworu „Love’s Unkind” (przeboju Donny Summer z 1977 roku, wyprodukowanego przez Pete’a Hammonda i Nigela Wrighta dla wytwórni IQ Records należącej do Simona Cowella) dotarł do 21. miejsca brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart). Lawrence współpracowała z odnoszącym sukcesy zespołem twórców i producentów muzyki pop - Stock, Aitken & Waterman - nagrywając kolejny singiel zatytułowany „Secrets”; utwór ten pochodził z albumu Kylie Minogue *Rhythm of Love*. Singiel został jednak wycofany przed premierą. Jej kariera muzyczna w nurcie pop wyhamowała, a ona sama powróciła do aktorstwa.

  Inne dokonania Do innych znaczących ról telewizyjnych Lawrence należą: niemiecka adaptacja telewizyjna *Die Wächter* (1985), film telewizyjny *The Little Match Girl* (1986) z udziałem Twiggy i Rogera Daltreya, serial *Cadfael* (1994) z Derekiem Jacobim oraz rola dziewczyny bohatera granego przez Neila Morrisseya w sitcomie BBC *Men Behaving Badly* (1995). Wystąpiła również w jednym z odcinków teleturnieju *Banzai*, w którym jej zadaniem było odebranie dzwoniącego telefonu po wcześniejszym uwolnieniu się z krzesła, do którego była przywiązana. Wcieliła się w postać Miss Thing w programie dla dzieci *Timmy Towers*, prowadzonym przez Timmy’ego Malletta. Oprócz aktorstwa próbowała także sił jako prezenterka w programie dla dzieci *Going Live!*. Na deskach teatru Lawrence zagrała Janet w wystawianej na West Endzie adaptacji *The Rocky Horror Show*, a także główną rolę w sztuce *Daisy Pulls It Off*. Występowała w wielu spektaklach objazdowych, w tym przede wszystkim w monodramie Alana Bennetta *Talking Heads*. 

 W 2001 roku Lawrence związała się z przebojowym musicalem z lat 70-tych pt. *Boogie Nights*, wcielając się w główną rolę kobiecą -Debs - podczas dwóch dużych tras koncertowych. Zagrała również w kontynuacji zatytułowanej *Boogie Nights 2 - This Time It's The 80s* u boku Davida Essexa; spektakl ten był prezentowany w całym kraju w latach 2004 i 2005. Ponadto Lawrence pełniła funkcję asystentki reżysera przy produkcji *Boogie Nights*. Zajmowała się również reżyserią i choreografią kilku pantomim oraz musicali. W grudniu 2006 roku Lawrence wystąpiła w tytułowej roli w spektaklu *Piotruś Pan* (partnerując Nigelowi Haversowi, który wcielił się w Kapitana Haka) w teatrze Wycombe Swan, a w 2007 roku ponownie zagrała Piotrusia Pana u boku Davida Essexa w teatrze Derngate w Northampton. Brała również udział w objazdowym widowisku *Simply Ballroom* jako jedna z prezenterek.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love's Unkind/One For The Road	Sophie Lawrence	08.1991	21[7]	-	I.Q. ZB 44821	[written by Donna Summer, Giorgio Moroder, Pete Bellotte][produced by Pete Hammond, Nigel Wright]

Belle Lawrence

Wokalistka i autorka tekstów Belle Lawrence (właśc. Belle Erskine) rozpoczęła karierę
jako tancerka i wokalistka w musicalu „Koty” na West Endzie. Po odejściu z musicalu brała udział w przesłuchaniach do zespołów i producentów, a ostatecznie nagrywała z wytwórniami Hed Kandi, BMG Italy, Northstar, Almighty Records, Sound4group Italy i Fierce Angel Records. 

 

W Almighty Records nagrała covery takich utworów jak „Don’t You (Forget About Me)”, „Skyfall”, „Jar of Hearts” i wielu innych. Jej wersja utworu Kim Wilde „Never Trust a Stranger”, podobnie jak wszystkie jej covery, jest zorientowana na taniec. Ostatnio Belle pisała i nagrywała z producentami i DJ-ami Daniele Tignino i Erikiem Kupperem.

 

Belle Lawrence nagrywa z Almighty od 2002 roku i dzięki sukcesowi jej tanecznych hitów na przestrzeni lat, mówi się, że stała się naszą ulubioną wokalistką i ulubienicą  fanów! Jej dorobek z Almighty znacznie się rozrósł, a jej fantastyczny cover utworu Adele „Set Fire To The Rain” odniósł szczególny sukces. Z mnóstwem singli  i trzema fantastycznymi albumami, trudno znaleźć fana Almighty bez Belle Lawrence w swojej kolekcji! Potrafi zaśpiewać rockowy utwór, taki jak „California Dreaming” czy „I Bet You Look Good On The Dancefloor”; rozweselić nawet najbardziej ponury utwór, taki jak „Jar Of Hearts” czy „Hallelujah” Jeffa Buckleya;  

 

No cóż, wszyscy wiecie, że potrafi przerobić najnowsze hity z list przebojów, takie jak „Let It Go” i „Counting Stars”. Jej wszechstronność naprawdę nie zna granic! Pierwszy album Belle „Handbag Heaven: Boulevard Of Broken Dreams” był jednocześnie pierwszym z olśniewającej serii „Handbag Heaven”. Z Belle Lawrence w centrum uwagi, Almighty dostarczyło jedną z najbardziej kompletnych i dopracowanych kolekcji do tej pory. „Handbag Heaven” mierzy jeszcze wyżej, łącząc klasyczny komercyjny styl z odpowiednimi progresywnymi i undergroundowymi akcentami poprzez niesamowitą gamę utworów bonusowych i alternatywnych remiksów. Dzięki sukcesowi tego debiutu, po „Let This Feeling…” ukazała się kolejna kolekcja „Handbag Heaven”, będąca kolejnym fantastycznym zbiorem największych i najlepszych parkietowych hitów Belle Lawrence!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Evergreen	Belle Lawrence	03.2002	73[1]	-	Euphoric CDUPH 024	[written by David Kreuger, Jörgen Elofsson, Per Magnusson][produced by Unit 4 Productions]
The Closest Thing To Crazy	Belle Lawrence	09.2004	134[1]	-	Almighty CDALMY 187	[written by Mike Batt][produced by Almighty Associates]

Landscape

Landscape to angielski zespół synthpopowy, znany przede wszystkim z hitów z 1981 roku,
takich jak „Einstein a Go-Go” i „Norman Bates”. Założony w Londynie w 1975 roku, zespół nieustannie koncertował w połowie i pod koniec lat 70-tych, grając w klubach rockowych, punkowych i jazzowych oraz wydając dwie instrumentalne EP-ki we własnej wytwórni Event Horizon. Grupa zaczęła eksperymentować z muzyką programowaną komputerowo i elektroniczną perkusją pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych, nagrywając płyty w rodzącym się gatunku synthpop.  

 

 Landscape tworzyli Richard James Burgess (perkusja, programowanie komputerowe, syntezatory, wokal), Christopher Heaton (syntezatory klawiszowe, fortepian, wokal), Andy Pask (gitary basowe progowe i bezprogowe, syntezator basowy, wokal), Peter Thoms (puzon, puzon elektryczny, wokal) oraz John L. Walters (lyricon, saksofon sopranowy, flet altowy, programowanie komputerowe, syntezatory, wokal). Zespół zyskał popularność dzięki występom na żywo, trasom koncertowym i założeniu niezależnej wytwórni Event Horizon, dla której wydał dwie EP-ki.

 

 Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią RCA, zespół wydał swój debiutancki album studyjny Landscape w 1979 roku. Kolejny album studyjny z 1981 roku, From the Tea-rooms of Mars..., zawierał przeboje z pierwszej piątki brytyjskiej listy przebojów „Einstein a Go-Go” i „Norman Bates”. Ich trzeci album studyjny to Manhattan Boogie-Woogie z 1982 roku. Po wydaniu tego albumu Heaton i Thoms opuścili zespół.  Po wydaniu trzeciego i ostatniego albumu studyjnego Landscape, Manhattan Boogie-Woogie, zespół przekształcił się w trio w składzie Burgess, Pask i Walters.

 

  Zmieniając nazwę zespołu na Landscape III, członkowie wydali single „So Good, So Pure, So Kind” i „You Know How to Hurt Me”. Trio rozpadło się w 1984 roku, a członkowie zespołu kontynuowali karierę w oddzielnych rolach.

 

  Burgess, Heaton i Walters zajęli się produkcją muzyczną. Walters był współzałożycielem magazynu płytowego Unknown Public w 1992 roku wraz z Laurence'em Astonem i pracował jako autor i redaktor. Od 1999 roku jest redaktorem naczelnym magazynu „Eye”, a od 2008 roku jego współwłaścicielem. Pask pracował jako muzyk sesyjny i współtworzył muzykę przewodnią do długo emitowanego brytyjskiego serialu „The Bill” na kanale ITV. Thoms pojawił się później na drugim albumie studyjnym Thomasa Dolby’ego „The Flat Earth” (1984) i w tym samym roku odbył trasę koncertową z Dolby’em, grając na puzonie. Był również członkiem personelu głównej siedziby związku muzyków w Wielkiej Brytanii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Einstein A Go-Go/New Religion	Landscape	02.1981	5[13]	-	RCA RCA 22	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape][produced by Landscape]
Norman Bates/From The Tea-Rooms Of Mars...To The Hell-Holes Of Uranus (Part 3, Tango)	Landscape	05.1981	40[7]	-	RCA RCA 60	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape,Christopher Heaton,Peter Thoms][produced by Landscape]
So Good, So Pure, So Kind/The Fabulous Neutrinos	Landscape III	03.1983	96[2]	-	RCA RCA 311	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape,BPW][produced by John L. Walters, Richard James Burgess,Pask]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
From the Tea-rooms of Mars ....	Landscape	03.1981	16[13]	-	RCA RCALP 5003	[produced by Landscape, Colin Thurston]