Cool Notes

The Cool Notes to brytyjski zespół pop-funk, który w latach 1984-1986 osiągnął szereg
przebojów na brytyjskich listach przebojów. Zespół, założony w południowym Londynie, składał się z siedmiu członków, utalentowanych wokalnie i instrumentalnie. Najbardziej znany jest z przeboju „Spend the Night”, który zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 

Zespół Cool Notes początkowo rozpoczął karierę nagraniową w stylu lovers rock, a Lauraine i Heather grały główne wokale. Pełny skład zespołu stanowili Joseph Charles, Peter Lee Gordon, Peter Rowlands i Ian Dunstan. W 1978 roku grupa nagrywała dla grupy Jama Pata Rhodena; sukces singla „My Tune” zaowocował udzieleniem przez Rhodena licencji na piosenkę dużym wytwórniom płytowym w 1979 roku, ponieważ oczekiwano, że piosenka wejdzie do głównego nurtu. Jama wydała również nieudane „Just Girls” i „Sweet Vibes”, które zasygnalizowały zmianę kierunku. 

Zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 80-tych, wydając „I Forgot How To Love You”, „Morning Child” i Down To Earth, które pokazały zdolność adaptacji grupy. Okładka albumu przedstawiała zespół przebrany za astronautów i pomimo tego żałosnego chwytu marketingowego, debiut został dobrze przyjęty. W 1984 roku zespół odczuł potrzebę dalszej transformacji, co doprowadziło do powstania wytwórni Abstract Dance i wydania utworu „Never Too Young”, skierowanego na scenę klubową i zajmującego niższe pozycje na listach przebojów. Wydanie spotkało się z entuzjazmem w klubach, a zespół po przeboju wydał  utwór „I Forgot”, dążąc do zaistnienia na radiowych playlistach. Singiel nie zachwycił prezenterów muzycznych i, podobnie jak poprzednik, znalazł się w Top 75.

 Rozsądna decyzja zaowocowała powrotem grupy do klubowego brzmienia z utworem „Spend The Night”, który osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, pomimo obojętności stacji radiowych wobec zespołu. Zespół cieszył się serią hitów, takich jak „In Your Car”, „Have A Good Forever”, a zwieńczeniem był „Into The Motion”. Ich utwory nadal charakteryzowały się klimatem reggae, co przeczyło ich zapewnieniom, że chcą być postrzegani jako brytyjski zespół soulowy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Your Never Too Young/Sound Of Summer	Cool Notes	08.1984	42[5]	-	Abstract Dance AD 001	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
I Forgot/Baby I Just Want It	Cool Notes	11.1984	63[4]	-	Abstract Dance AD 002	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes, John Burns]
Spend The Night/Halu (Spring)	Cool Notes	03.1985	11[10]	-	Abstract Dance AD 3	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
In Your Car/Secrets Of The Night	Cool Notes	07.1985	13[10]	-	Abstract Dance AD 4	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Have A Good Forever/Natural Energy	Cool Notes	10.1985	73[3]	-	Abstract Dance AD 5	[written by S. McIntosh, L. McIntosh][produced by The Cool Notes]
Into The Motion/Come Back To Me (Remix)	Cool Notes	05.1986	66[2]	-	Abstract Dance AD 8	[written by Steve McIntosh][produced by Bobby Ely]
Momentary Vision/Girls Night Out	Cool Notes	09.1986	94[2]	-	Abstract Dance AD 10	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Magic Lover/House Of Love	Cool Notes	.1988	169	-	Risin RAH 102	[written by S.J. McIntosh][produced by Charlie Maque ]
Spend The Night (7" Remix)/Come On Back To Me	Cool Notes	.1990	84	-	Swanyard SYD 5	[written by Steve McIntosh][produced by The Coolnotes]
Make This A Special Night/Where Do We Go From Here	Cool Notes	09.1991	86	-	PWL PWL 200	[written by Stock, Waterman][produced by Stock, Waterman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Have a Good Forever	Cool Notes	11.1985	66[2]	-	Abstract Dance ADLP 1	[produced by Cool Notes]

Corduroy

Corduroy to angielski zespół acid jazzowy z siedzibą w Londynie, założony przez bliźniaków
Bena Addisona (perkusja/wokal) i Scotta Addisona (klawisze/wokal), którzy wcześniej grali w zespole Boys Wonder, należącym do Sire Records (Scott był gitarzystą w Boys Wonder, a Ben głównym wokalistą). Do bliźniaków w zespole dołączyli Richard Searle i gitarzysta Simon Nelson-Smith. Searle był basistą w zespole Doctor and the Medics, który w 1986 roku znalazł się na szczycie brytyjskiej listy przebojów dzięki coverowi utworu „Spirit in the Sky”. Searle dołączył do bliźniaków Addison w ostatecznym wcieleniu Boys Wonder, zanim zespół stopniowo przekształcił się w Corduroy w 1991 roku, początkowo na jednorazową imprezę sylwestrową. 

 

 Samodzielnie nazywana „czwórką z tkaniny” grupa nagrywała głównie w stylu muzyki filmowej, a wiele ich utworów było instrumentalnych. Przy okazji wydania ich pierwszego albumu „Dad Man Cat”. Wydając trzy albumy w wytwórni Acid Jazz Records Eddiego Pillera, w 1993 roku ich singiel „Something in My Eye” był grany w radiu, ale sukces na listach przebojów ominął ich, chociaż kilka singli z albumu „High Havoc” z 1993 roku znalazło się na brytyjskiej liście przebojów Independent Chart. Ich album „Out of Here” z 1994 roku osiągnął 73. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

 

  Pozostali popularną atrakcją koncertową, szczególnie na scenach uniwersyteckich. Zdobyli również sporą rzeszę fanów w Japonii, odbywając pierwszą z kilku podróży do tego kraju w 1993 roku, a w następnym roku nagrali album koncertowy „Quattro - Live in Japan”. Po odejściu z Acid Jazz Records podpisali kontrakt z Big Cat Records, wydając dwa kolejne albumy: „The New You!” (kwiecień 1997) i „Clik!” (sierpień 1999), którego producentem był Rob Playford. Kiedy jednak dowiedzieli się, że ich wytwórnia płytowa, Big Cat, została zamknięta przez właściciela V2, Corduroy postanowił się rozpaść. 

 

Corduroy reaktywował się i zagrał dwa wyprzedane koncerty w Jazz Cafe w Camden w Londynie 16 i 17 czerwca 2007 roku. Searle nie był zaangażowany w tę inkarnację zespołu, działając pod nazwą Corduroy Industries.  Ben wydał również album z coverami Beatlesów pod nazwą „Ben from Corduroy”. Corduroy wystąpili 17 kwietnia 2017 roku jako gwiazda wieczoru weekendu Le Beat Bespoké 2017 w 229 The Venue w Londynie, gdzie po raz pierwszy zaprezentowali cztery nowe utwory z nadchodzącego albumu. W 2018 roku Corduroy zapowiedzieli swój pierwszy od 18 lat album zatytułowany „Return of the Fabric Four”, który Lois Wilson z Record Collector określiła jako „odjazdowy” i „porywający”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
London, England / Motorhead	Corduroy	02.1994	82[2]	-	Acid Jazz JAZID 095T	[written by Ian Fraser Kilmister][produced by Eddie Piller]
London, England / Motorhead	Corduroy	02.1994	82[2]	-	Acid Jazz JAZID 095T	[written by Ian Fraser Kilmister][produced by Eddie Piller]
Mini	Corduroy	09.1994	76[2]	-	Acid Jazz JAZID 105T	[written by Ben Addison, Scott Addison][produced by Ben Addison, Scott Addison]
The Joker Is Wild	Corduroy	03.1997	80[1]	-	Big Cat ABB 129	[written by Corduroy ]
Moshi Moshi	Corduroy	06.1999	152[1]	-	Big Cat 5007353	[written by Ben Addison, Scott Addison][produced by Rob Playford]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Out of Here	Corduroy	10.1994	73[1]	-	Acid Jazz AZIDCD 107	[produced by Ben Addison, Scott Addison]
The New You!	Corduroy	04.1997	122[1]	-	Big Cat ABB 139	[produced by Ben Addison, Scott Addison & Ricky Ricketts]
Return of the Fabric Four	Corduroy	06.2018	31[1]	-	Acid Jazz AJXCD 439	[produced by Corduroy, Andrew Jones]

Hugh Cornwell

 

Najbardziej znany jako frontman Stranglers, jednego z najdłużej istniejących i najpopularniejszych
na świecie zespołów z oryginalnej fali brytyjskiego punku, Hugh Cornwell cieszył się również umiarkowanie udaną karierą solową, która rozpoczęła się od jego debiutanckiego albumu „Nosferatu” w 1979 roku i trwała długo po odejściu z zespołu w 1990 roku. 

Dogs

 Dogs to angielski zespół indierockowy z Londynu. Koncertowali z wokalistą Paulem
Wellerem i zespołem indierockowym Razorlight. Ich pierwszy album, „Turn Against This Land”, wydany 19 września 2005 roku, został nagrany w Sawmills Studio w Kornwalii, a jego producentem był John Cornfield. Został wydany przez Island Records i spotkał się z uznaniem brytyjskiej prasy. Zawierał single „London Bridge/End of an Era” (podwójna strona A), „Tuned to a Different Station” i „Selfish Ways”, które znalazły się w pierwszej czterdziestce brytyjskich list przebojów. 

Dogs powrócili w 2007 roku pod szyldem Weekender Records z trzema singlami: „Soldier On”, następnie „This Stone Is a Bullet” i trzecim „Dirty Little Shop”, wydanym 18 czerwca 2007 roku. Utwór „Chained to No-One” został wydany pod koniec 2007 roku jako singiel dostępny wyłącznie do pobrania. Zespół wydał swój drugi album, „Tall Stories from Under the Table”, 25 czerwca 2007 roku. 

19 listopada 2008 roku ogłoszono, że pierwotny perkusista, Rich Mitchell, opuścił zespół w drodze polubownej, aby dołączyć do Chapel Club, a jego następcą został Paul Warren. 18 sierpnia 2009 roku ogłoszono, że gitarzysta rytmiczny i wokalista wspierający, Luciano Vargas, opuścił zespół w drodze polubownej, aby rozpocząć życie rodzinne. Zastępcą Luciano został gitarzysta rytmiczny Kevin Iverson, wcześniej frontman zespołu Springtide Cavalry. Iverson ogłosił w grudniu 2010 roku, że opuszcza Dogs z powodów osobistych. Zespół wydał EP-kę 14 czerwca 2010 roku zatytułowaną „We Are The Dogs”, wydaną niezależnie, bez żadnej wytwórni ani promocji.  

Na początku 2011 roku Dogs udostępnili również darmową, siedmiościeżkową EP-kę zatytułowaną „Fly Like Eagles” na swoim profilu na Facebooku. 21 czerwca 2011 roku wokalista Johnny Cooke ogłosił zakończenie działalności zespołu w komunikacie na oficjalnym forum. 11 maja 2007 roku nagrano koncert w klubie Weekender Club w Innsbrucku w Austrii. 4 listopada 2016 roku ukazał się podwójny album LP + CD z tego koncertu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She's Got A Reason	Dogs	03.2005	36[2]	-	Island CID 882	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Tuned to a Different Station	Dogs	05.2005	29[2]	-	Island CID 891	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Selfish Ways	Dogs	07.2005	45[1]	-	Island CID 901	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Tarred & Feathered	Dogs	12.2005	64[1]	-	Island CID 908	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Soldier On	Dogs	11.2006	149[1]	-	Weekender WEEK 0003	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by Steve Musters]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Turn Against This Land	Dogs	08.2005	87[1]	-	Island CID 8154	[produced by John Cornfield]
Tall Stories from Under the Table	Dogs	07.2007	181[1]	-	Weekender WEEK 0020	[produced by Steve Musters]

Mike Cotton Jazzmen

Michael Edward Cotton (ur. 12 sierpnia 1939r) to angielski trębacz jazzowy i R&B,
flugelhornista, harmonijkarz, wokalista i lider zespołu, urodzony w Tottenham w północnym Londynie. Najbardziej znany jest z prowadzenia zespołu pod nazwami The Mike Cotton Jazzmen i The Mike Cotton Sound.Obecnie Cotton gra z zespołem Stars of British Jazz.

 Mike Cotton założył The Mike Cotton Jazzmen na początku lat 50-tych XX wieku, w okresie boomu na „trad jazz”. Od 1962 roku zmienił nazwę zespołu na The Mike Cotton Sound, a ich kierunek muzyczny na bardziej popowy, osiągając w tym samym roku przebój na brytyjskiej liście przebojów „Swing That Hammer”.Wystąpili w filmie z 1962 roku „Dzika droga”. Członek zespołu, Dave Rowberry, opuścił zespół w 1965 roku, aby dołączyć do The Animals, a wśród osób, które ubiegały się o jego miejsce, byli Elton John i Joe Cocker. Ostatecznie stanowisko to przypadło Steve'owi Grayowi, który później grał w The Eric Delaney Band i Sky. 

W 1966 roku Cotton ponownie zmienił styl zespołu na bardziej soulowy i zatrudnił drugiego wokalistę, byłego amerykańskiego lotnika Bruce'a McPhersona Lucasa, znanego pod jego nazwiskiem. Współpracował on z zespołami z okolic Norwich. Zespół wspierał wielu artystów na żywo i w studiu w różnych okresach lat 60-tych, w tym Sugar Pie DeSanto, Gene'a Pitneya, Steviego Wondera, Doris Troy, The Four Tops i Solomona Burke'a. Kiedy ich basista, Jim Rodford, dołączył do swojego kuzyna Roda Argenta w jego nowym zespole Argent w 1969 roku, Cotton zmienił nazwę zespołu na nowocześniej brzmiącą Satisfaction, a zespół nagrał jeden album pod tą nazwą w 1970 roku, zanim się rozpadł.

  Zachował sekcję dętą, a ten skład, ponownie występując pod pseudonimem Mike Cotton Sound, dołączył do The Kinks, najpierw na ich albumie Muswell Hillbillies z 1971 roku, a następnie występując z nimi zarówno w studiu, jak i na koncertach do połowy lat 70-tych, po czym Cotton powrócił do grania jazzu. W 1968 roku jako The Mike Cotton Sound współpracowali z producentem muzycznym i DJ-em BBC Radio One, Mikiem Ravenem, aby wydać swoją wersję utworu „Soul Serenade” Kinga Curtisa, którą Raven wykorzystał następnie jako motyw przewodni swojego programu radiowego z soulem i R&B w Radio One. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Swing That Hammer/Heartaches	Mike Cotton Jazzmen	06.1963	36[4]	-	Columbia DB 7029	[written by trad]

Peter Cox

Peter John Cox (ur. 17 listopada 1955 r.)  to angielski wokalista i autor tekstów.
Najbardziej znany jest jako wokalista angielskiego duetu popowego Go West. Jako artysta solowy, w latach 90-tych zdobył trzy przeboje w pierwszej czterdziestce brytyjskiej listy przebojów. 

 

 W 1982 roku Cox i Richard Drummie założyli duet Go West, z Coxem jako wokalistą, a Drummie na gitarze i wokalu wspierającym.Po podpisaniu przez Go West kontraktu z Chrysalis Records, utwór „We Close Our Eyes” znalazł się w pierwszej piątce brytyjskiej listy przebojów w 1985 roku.W następnym roku Go West został uznany za „Najlepszego Debiutanta” na gali Brit Awards w 1986 roku.Inne single Go West z pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów to „Call Me”, „Goodbye Girl” i „Don't Look Down”. W 1987 roku zespół dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów w USA dzięki singlowi „Don't Look Down -The Sequel”. W 1990 roku Go West osiągnął 8. miejsce na liście przebojów w USA dzięki utworowi „King of Wishful Thinking” z filmu „Pretty Woman”.

 

  W 1992 roku duet wydał swój trzeci album studyjny „Indian Summer”, na którym znalazł się utwór „Faithful”; piosenka dotarła do pierwszej dwudziestki w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Od 2026 roku Go West nadal koncertuje.

 

 Cox przeprowadził się do Los Angeles w 1993 roku, aby rozpocząć karierę solową.Pod koniec lat 90-tych wydał trzy single, które znalazły się w pierwszej czterdziestce brytyjskich list przebojów: „Ain’t Gonna Cry Again”, „If You Walk Away” i „What A Fool Believes”. W 2003 roku Cox zastąpił Marka Shawa z Then Jerico w brytyjskim reality show „Reborn” w USA, po tym jak Shaw zrezygnował z programu. Chociaż Cox odniósł już wcześniej sukces za Atlantykiem jako główny wokalista w programie „Go West”, mógł wystąpić w programie, ponieważ był nieznany w USA jako artysta solowy. Był faworytem do wygranej, ale został wyeliminowany w Nowym Jorku, ponieważ zapomniał tekstu przeboju Norah Jones, który wykonywał. Głos Coxa opisywano jako „gładki jak jedwab” z „chropowatym podbrzuszem”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ain't Gonna Cry Again	Peter Cox	08.1997	37[2]	-	Chrysalis CDCHS 5056	[written by Peter Cox, Peter-John Vettese][produced by Peter-John Vettese]
If You Walk Away	Peter Cox	11.1997	24[2]	-	Chrysalis CDCHS 5069	[written by Peter Lord , VJ Smith][produced by Peter-John Vettese]
What a Fool Believes	Peter Cox	06.1998	39[2]	-	Chrysalis CDCHS 5089	[written by Michael McDonald, Kenny Loggins][produced by Peter-John Vettese]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Peter Cox	Peter Cox	11.1997	64[1]	-	Chrysalis CDCHR 6130	[produced by Peter-John Vettese]

Tears

 The Tears - brytyjski zespół muzyczny założony w 2004 roku przez wokalistę
Bretta Andersona i gitarzystę Bernarda Butlera. Formacja w swojej karierze wydała tylko jedną płytę zatytułowaną Here Come The Tears.

Brett Anderson i Bernard Butler poznali się w roku 1989, w którym też założyli grupę Suede, tworząc duet kompozytorski. Mimo zdobycia dużej popularności i przychylności krytyków muzycznych Butler odszedł z zespołu w roku 1994, podczas nagrywania drugiej płyty formacji, Dog Man Star. Powodem jego decyzji były nieporozumienia między nim a zespołem.

Przez kolejne dziesięć lat Anderson i Butler nie podjęli żadnej współpracy. Dopiero w roku 2004 uformowali grupę The Tears, której nazwę zaczerpnęli z poematu Philipa Larkina zatytułowanego Femmes Damnées. Z założenia zespół miał nie wykonywać utworów Suede. Tylko jeden raz zrobił wyjątek, grając stronę B The Living Dead. Pierwszy koncert odbył się 14 grudnia 2004 roku i zaprezentowano na nim jedynie nowy materiał. Szóstego czerwca 2005 roku wydali jak dotąd jedyną płytę zatytułowaną Here Come The Tears. Podobnie. jak w poprzednich latach, za całość materiału odpowiedzialni byli jedynie Anderson i Butler. Utworem promującym album została piosenka Refugees, której udało się dotrzeć do pierwszej dziesiątki najlepiej sprzedających się singli. Tego sukcesu nie udało się powtórzyć kolejnemu singlowi, jakim był utwór Lovers.

Album zdobył pozytywne recenzje, lecz jego sprzedaż utrzymywała się na średnim poziomie. Formacja ruszyła w trasę koncertową, grając między innymi na festiwalach w Glastonbury i T in the Park. Mniej więcej w tym czasie Anderson i Butler zaczęli czuć się zmęczeni aktywnością związaną z grupą. W roku 2006 ogłoszono zawieszenie działalności zespołu. Wokalista przyznał, że mieli zamiar zacząć tworzyć materiał na kolejny album, lecz nie sprawiało im to już przyjemności. Dodał jednak, że szanse na wydanie kolejnej płyty są duże. Mimo to, ta jak dotąd kolejna płyta nie ukazała się.

Po roku 2006 Anderson rozpoczął karierę solową, a Butler zajął się produkcją muzyczną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Refugees	Tears	05.2005	9[4]	-	Independiente ISOM 92MS	[written by Brett Anderson,Bernard Butler][produced by Bernard Butler]
Lovers	Tears	07.2005	24[2]	-	Independiente GBBPF 0501284	[written by Brett Anderson,Bernard Butler][produced by Bernard Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here Come the Tears	Tears	06.2005	15[2]	-	Independiente ISOM 49CD	[produced by Bernard Butler]

Studio B

Studio B to brytyjskie trio muzyki elektronicznej w składzie Harry Brooks,
Simon Hulbert i Lewis Coleman. Oryginalna wersja ich debiutanckiego singla „I See Girls (Crazy)” z udziałem Romeo zajęła 52. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w grudniu 2003 roku.Utwór został ponownie wydany w 2005 roku z remiksem Toma Neville'a, docierając do 12. miejsca. Teledysk przedstawia mężczyznę ściganego przez grupę dziewcząt, co przypomina scenę z filmu „Sens życia” Monty Pythona.

 W 2010 roku trzydziestosekundowy fragment utworu został wykorzystany w reklamie detergentu Tide z Acti-Lift. Kolejny singiel „C'mon Get It On” został wydany w kwietniu 2006 roku z udziałem brytyjskiej piosenkarki Kelly Beckett, późniejszej członkini girlsbandu Paradiso Girls. Od 2006 roku Studio B współpracowało również z brytyjską piosenkarką Lisą Maffią nad albumem, który miał ukazać się w kwietniu 2009 roku. Na płycie znalazł się m.in. utwór „Bad Girl (At Night)”, który dotarł do 4. miejsca na brytyjskiej liście przebojów Dance Chart. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I See Girls (Crazy)	Studio B featuring Romeo and Harry Brooks	12.2003	52[2]	-	Multiply CDMULTY 109	[written by Karl Daniel,Harry Wilkins, Daniel Anderson,Morgan Van Dam,Marvin Dawkins]
I See Girls (Crazy)	Studio B	04.2005	12[28]	-	Data BOSSMOS 1CDS	[written by Karl Daniel,Harry Wilkins, Daniel Anderson,Morgan Van Dam,Marvin Dawkins]
C'mon Get It On	Studio B featuring Kelly Beckett	04.2006	28[4]	-	Loaded LOAD 110	[written by Daniel Anderson, Harry Wilkins, Si Hulbert][produced by Studio B]

Centipede

 Centipede to brytyjski big-band grający eksperymentalny jazz i rock progresywny,
założony w 1970 roku przez młodego awangardowego pianistę Keitha Tippetta. Był znany z udziału w kilku wczesnych nagraniach King Crimson i Blossom Toe oraz gry w Keith Tippett Sextet z Eltonem Deanem, Nickiem Evansem i Markiem Charigiem. W tym roku zaczął również grać na albumach Soft Machine. 

Zespół Centipede został założony przez Keitha Tippetta w celu wykonania rozszerzonej kompozycji Septober Energy, nad którą pracował. Członkowie zespołu pochodzili z jego własnego zespołu, The Keith Tippett Group, kilku brytyjskich zespołów grających rock progresywny, jazz-rock i jazz awangardowy, w tym Soft Machine (Robert Wyatt, Elton Dean, Nick Evans, Mark Charig), Nucleus (Karl Jenkins, Ian Carr, Brian Smith, Jeff Clyne, Roy Babbington, Bryan Spring, John Stanley Marshall) i King Crimson (Robert Fripp, Peter Sinfield, Ian McDonald, Boz Burrell), wokalistka Julie Driscoll oraz studenci London School of Music (łącznie 50 muzyków!). 

 Utwór „Septober Energy” składał się z czterech części, czyli „konceptów”, wokół których zespół improwizował. Utwór został po raz pierwszy wykonany na żywo przez zespół w Lyceum Theatre w Londynie 15 listopada 1970 roku. Później tego samego roku Centipede odbył trasę koncertową po Francji i Holandii, grając kilka koncertów. W kwietniu 1971 roku Neon Records, brytyjska subwytwórnia RCA, podpisała kontrakt z Tippettem i Centipede, a Centipede nagrało kompozycję Tippetta na podwójnym albumie Septober Energy (z dwoma różnymi okładkami). Robert Fripp wyprodukował album, który ukazał się w październiku 1971 roku tylko w Wielkiej Brytanii. Chociaż niektórzy inni członkowie Crimson wystąpili na Septober Energy, Fripp, który występował na żywo z Centipede, nie.

  Zespół Centipede, który ze względów ekonomicznych zmniejszył skład, dał dwa koncerty w Londynie, aby promować album: jeden w Royal Albert Hall w październiku 1971 roku, a drugi w Rainbow Theatre w grudniu 1971 roku. Album nie został jednak dobrze przyjęty przez krytyków i z powodu braku dalszych kontraktów, Centipede rozpadł się pod koniec 1971 roku. W 1974 roku RCA wydała w Stanach Zjednoczonych album „Septober Energy”, licząc na zarobek na Frippie jako producencie. Nie udało się to jednak, zwłaszcza że Centipede nie istniało, aby promować album poprzez występy.  

Zespół jednak na krótko reaktywował się w październiku 1975 roku, z Davidem Crossem z King Crimson, aby wystąpić na kilku francuskich festiwalach jazzowych. W 1999 roku album został ponownie wydany w Europie (jako podwójny CD) przez What Disc.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Septober Energy	Centipede	10.1971	-	-	RCA Neon 9	[produced by Robert Fripp]

Narcotic Thrust

Narcotic Thrust to angielski duet grający muzykę elektroniczną, w którego skład
wchodzą producenci Stuart Crichton i Andy Morris. Nazwa Narcotic Thrust jest anagramem słowa „Stuart Crichton”. Ich piosenka „Safe from Harm” zajęła 1. miejsce na amerykańskiej liście przebojów Hot Dance Club Play w 2002 roku, a główną wokalistką była Yvonne John Lewis. Był to również pierwszy utwór wydany przez wytwórnię Yoshitoshi Records należącą do Deep Dish, który znalazł się na szczycie amerykańskiej listy przebojów dance. 

 

 W połowie 2004 roku Narcotic Thrust odniósł jeszcze większy sukces, gdy ich singiel „I Like It” osiągnął 9. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W trzecim singlu zespołu z 2005 roku, zatytułowanym „When the Dawn Breaks”, wokalistą był Gary Clark (wokalista szkockiego zespołu Danny Wilson). W 2006 roku Narcotic Thrust wydał swój czwarty singiel „Waiting for You”, w którym ponownie zaśpiewała Yvonne John Lewis. 

 

Narcotic Thrust zremiksował również utwory „The Sound of Violence” Cassiusa, „Red Blooded Woman” Kylie Minogue oraz „Suffer Well” Depeche Mode.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Funky acid baby	Narcotic Thrust	04.1996	96[1]	-	Indochina ID 041 T	[written by A. Morris, S. Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
Safe from harm	Narcotic Thrust	08.2002	24[4]	-	FFRR FX 406	[written by Andy Morris, Kim Miller, Raymond Earl, Rob Davis, Stuart Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
I like it	Narcotic Thrust feat. Yvonne John-Lewis	04.2004	9[6]	83	Free 2 air 0153650F2AP	[written by Andy Morris, Stuart Crichton, Robert de Fresnes][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
When the dawn breaks	Narcotic Thrust	01.2005	28[2]	-	Free 2 Air F2A3CDX	[ written by Andy Morris , Gary Clark , Stuart Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton,Gary Clark]

Kelly Osbourne

Kelly Lee Osbourne urodziła się w Anglii, 27 października 1984 roku. Jest córką słynnego małżeństwa Osbourne'ów - Ozzy'ego i Sharon. Kelly wraz z rodzeństwem już od wczesnego dzieciństwa podróżowała z rodzicami od hotelu do hotelu, podczas gdy Ozzy zaliczał kolejne trasy koncertowe. Kiedy miała 12 lat z całą rodziną na stałe przeprowadziła się do Los Angeles.
Kiedy pod koniec 2001 roku do rezydencji Osbourne'ów weszły kamery MTV i rozpoczął się reality show "The Osbournes", Kelly czuła, że zakłócono jej spokój i komfort wewnętrzny. Wkrótce jednak wróciła do normalnego zachowania, komentując wszystko, co chciała i mając głęboko to, jak wygląda. 

Paradoksalnie jej urok przyciągnął przed telewizory miliony fanów "The Osbournes". Telewidzowie dyskutowali nad jej fryzurami i poglądami, aż wkrótce Internet, a potem inne media podchwyciły i zaczęły promować jej oryginalny wizerunek. Co więcej, wzmianka o niej trafiła do dodatku o najlepiej ubranych ludziach świata magazynu "People", a niebawem zdjęcia Kelly zdobiły okładki takich pism jak "Cosmo Girl", "Teen People", "Elle Girl" czy "Seventeen".
 

Kariera wokalna Kelly rozpoczęła się zupełnie przypadkiem - dzięki "The Osbournes".
Na początku 2002 roku Kelly, za namową starszej siostry Aimee, nagrała cover "Papa Don't Preach", słynnego hitu z repertuaru Madonny. Nowa wersja tak bardzo przypadła do gustu jej słynnym rodzicom i szefom wytwórni Epic Records, że utwór dołączony został do przygotowywanej właśnie składanki "The Osbourne's Family Album" - kolekcji ulubionych nagrań rodziny. Singiel "Papa Don't Preach" niemal natychmiast stał się hitem na całym świecie. W Wielkiej Brytanii trafił na 3. miejsce list przebojów.
 

Artystka wiedziała jednak, że - jak na razie - jej droga prowadzi donikąd. Dlatego skupiła się nad solową płytą. Po dwóch miesiącach wytężonej pracy powstał album "Shut Up!", który ukazał się w 2003 roku. Ostry kawałek "Disconnected" czy melodyjny młodzieżowy bunt w "Dig Me Out" pokazały dziewczynę jako nieokiełznaną nastolatkę, która zamierza nieźle namieszać na rockowej scenie. Swoim debiutanckim albumem i promującym go tytułowym singlem, Kelly dołączyła do coraz bardziej licznego grona kobiet grających prawdziwego rocka.
 

Najnowszy album młodej wokalistki "Sleeping in the Nothing", zrealizowany przy pomocy Lindy Perry (ex-4 Non Blondes) i promowany przebojowym singlem "One Word", ukazał się w lipcu 2005 roku.  

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Papa don' t preach	Kelly Osbourne	08.2002	3[29]	74[2]	Epic 79 794	[written by Brian Elliot][produced by Valentine,Kawcir]
Shut up	Kelly Osbourne	02.2003	12[11]	-	Epic 6735552	[written by Kelly Osbourne ,Mike Beans Benigno, Chris Goercke, Tom Yezzi, Marc Russell][produced by PowerPack]
Changes	Ozzy & Kelly Osbourne	12.2003	1[1][23]	-	Secret GBFD B1900241	[gold-UK][written by Ozzy Osbourne ,Tony Iommi ,Geezer Butler, Bill Ward][produced by Mark Hudson][oryginalnie nagrana przez Black Sabbath w 1972r]
One word	Kelly Osbourne	05.2005	9[16]	121[1]	Sanctuary SANXD 349	[written by Linda Perry][produced by Linda Perry]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shut up	Kelly Osbourne	02.2003	31[4]	101[6]	Epic 5094782	[ Producer - Ric Wake, Marc Russell, Thomas R. Yezzi]
Sleeping in the nothing	Kelly Osbourne	06.2005	57[2]	117[1]	Sanctuary SANCD 338	[ Producer - Linda Perry]

Reg Owen

Reg Owen (ur. 3 lutego 1921r - zm. 23 maja 1978r), angielski dyrygent i aranżer.

Owen urodził się jako George Owen Smith w Hackney, London, i zaczął grać na saksofonie w wieku 15 lat. Grał w lokalnych grupach, takich jak Teddy Joyce's Juveniles i Royal Kiltie Juniors przed założeniem własnego zespołu, jeszcze jako nastolatek.
 

Studiował u Benny Glassmana, a następnie uczęszczał do Royal College of Music. Podczas II wojny światowej grał w Bomber Command Band w RAF-ie, a następnie aranżował dla Teda Heatha i Cyrila Stapletona po 1945 roku. W 1954 roku zmienił swoje nazwisko na Reginald Owen. Wydał książkę, Reg Owen Arranging Method, w 1956 roku i rozpoczął pisanie muzyki filmowej w 1957 roku, a wśród jego soundtracków jest Very Important Person (1961).
 

W 1959 roku znalazł się nawet w Top 40 Billboard Chart z utworem "Manhattan Spiritual", który zadebiutował na 10 miejscu Billboard Hot 100. Ten sam utwór osiągnął 20 miejsce w UK Singles Chart w marcu 1959r. W 1961 roku Owen przeniósł się do Brukseli,gdzie pracował jako kompozytor, dyrygent, aranżer i w całej Europie Zachodniej. Przeniósł się do Hiszpanii w 1970r, a zmarł w Clinica Limonar w Maladze w dniu 23 maja 1978 roku w wieku 57 lat. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Manhattan Spiritual / Ritual Blues	Reg Owen & His Orchestra	12.1958	20[8]	10[16]	Pye International 7N 25009	[written by Billy Maxted]
Obsession / Sunday Morn	Reg Owen & His Orchestra	10.1960	43[2]	-	Palette PG 9004	[written by David Bee]

Steve Brookstein

Wokalista soulowy Steve Brookstein zdobył rekordowe sześć milionów głosów, wygrywając
inauguracyjną serię programu The X-Factor w 2004 roku i osiągając pierwsze miejsce na listach przebojów dzięki swoim debiutanckim wydawnictwom. Urodzony w południowym Londynie w 1968 roku, Brookstein odkrył swoje muzyczne ambicje w wieku 20 lat, po tym jak występ w lokalnym barze karaoke zainspirował go do kariery w branży. Stał się stałym bywalcem różnych klubów, śpiewając covery utworów Luthera Vandrossa, Ala Greena i George'a Bensona, a w 1996 roku podpisał kontrakt z wytwórnią MCA Records. 

Jego pierwszy singiel, przeróbka utworu „Only You” Teddy'ego Pendergrassa, nie doczekał się premiery po zamknięciu wytwórni MCA, podobnie jak materiał, który napisał dla innych artystów w ramach umowy wydawniczej z nowojorską wytwórnią EMI. Po tych niepowodzeniach Brookstein wrócił do Londynu, ale po tym, jak poproszono go o supportowanie Dionne Warwick podczas jej trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii, w 2004 roku wziął udział w przesłuchaniach do pierwszej edycji programu Simona Cowella „The X-Factor”. Jego występy pomogły mu dotrzeć do finału, gdzie został ogłoszony pierwszym zwycięzcą programu. 

 Brookstein podpisał kontrakt z Sony BMG i osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów dzięki swojemu pierwszemu singlowi, coverowi utworu Phila Collinsa „Against All Odds”, oraz kolejnemu albumowi studyjnemu „Heart & Soul”. Osiem miesięcy później został porzucony przez swoją wytwórnię po konflikcie z byłym mentorem Cowellem na tle różnic twórczych i osobistych. W 2006 roku niezależnie wydał swój drugi album „40,000 Things”. Był również producentem debiutanckiego albumu żony Eileen Hunter, dołączył do obsady musicalu „Our House”, nagrodzonego nagrodą Olivier, oraz nagrał utwór z niemieckim duetem tanecznym Boogie Pimps.  

W latach 2010. występował w klubach jazzowych, małych teatrach i na imprezach prywatnych. Jeśli chodzi o nagrania, nagrał swój trzeci album, sfinansowany przez fanów, „Forgotten Man”, który ukazał się w marcu 2014 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Against All Odds	Steve Brookstein	01.2005	1[1][10]	-	Syco Music 82876672732	[written by Phil Collins][produced by Steve Mac]
Fighting Butterflies	Steve Brookstein	10.2006	193[1]	-	Numunu CDNUMU 1P	[written by Livingstone Brown, Steve Brookstein][produced by Livingstone Brown]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heart and Soul	Steve Brookstein	05.2005	1[1][6]	-	Syco Music 82876691852	[gold-UK]
40,000 Things	Steve Brookstein	10.2006	165[1]	-	Numunu Records NUMUCD 1P	[produced by Livingstone Brown]