Blue Beat Records

Blue Beat Records to angielska wytwórnia płytowa, która w latach 60-tych XX wieku i
późniejszych wydawała jamajski rhythm and blues (R&B) i ska. Jej reputacja doprowadziła do użycia słowa „bluebeat” jako ogólnego określenia wszystkich stylów wczesnej jamajskiej muzyki pop, w tym muzyki artystów niezwiązanych z wytwórnią. 

 Wytwórnia Blue Beat została założona w 1960 roku  w Londynie jako imprint Melodisc Records Emila E. Shalita. Melodisc, założona w Londynie w 1947 roku, specjalizowała się w wydawaniu calypso i mento oraz importowała amerykański jazz. Wytwórnia Blue Beat koncentrowała się na jamajskim bluesie i R&B z wpływami amerykańskimi, które później ewoluowały w kierunku ska. Powstała po pozytywnym przyjęciu w Wielkiej Brytanii płyty „Lonesome Lover” Laurela Aitkena wydanej przez Melodisc. Shalit powierzył zarządzanie wytwórnią Sigimundowi „Siggy'emu” Jacksonowi, który następnie wybrał nazwę Blue Beat, która, jak twierdził, była adaptacją zwrotu „It sounds like blues and it's got a great beat” lub „Blues Beat”, co najwyraźniej było wówczas ogólnym terminem określającym jamajską muzykę bluesową.

  Pierwszym wydawnictwem wytwórni Blue Beat był utwór „Boogie Rock” Laurela Aitkena, licencjonowany od wytwórni Downbeat należącej do Dady Tewariego. Charakterystyczne niebieskie okładki i srebrne logo wytwórni Blue Beat pojawiły się po raz pierwszy wraz z trzecim wydawnictwem wytwórni, „Manny Oh” Higgsa i Wilsona. Wytwórnia Blue Beat zawarła umowy licencyjne z większością głównych jamajskich producentów, a także wydała wiele domowych nagrań Siggy'ego Jacksona, z udziałem artystów z Anglii, takich jak The Marvels. Nawet niektóre hity Prince'a Bustera, w tym „Wash-Wash”, zostały nagrane w Londynie, a w nagraniach brali udział znani brytyjscy muzycy, tacy jak Georgie Fame. Wytwórnia Blue Beat wydała około 400 singli i ponad tuzin albumów w latach 1960–1967. Prince Buster stał się największą gwiazdą wytwórni Blue Beat, dzięki takim utworom jak „Al Capone”. Siggy Jackson zorganizował noc Blue Beat w londyńskim klubie Marquee, a modne dodatki z logo Blue Beat zyskały popularność.

  Wiele płyt wytwórni Blue Beat było granych obok muzyki soul w klubach tanecznych, takich jak Twisted Wheel w Manchesterze. Oprócz tego, że muzyka wytwórni Blue Beat cieszyła się dużym zainteresowaniem społeczności zachodnioindyjskiej w Wielkiej Brytanii, zaczęła być kojarzona z brytyjskimi modami z początku i połowy lat 60-tych, a także ze skinheadami z końca lat 60-tych. Pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych płyty wytwórni Blue Beat stały się obiektem kolekcjonerskich poszukiwań wśród osób, które uważały takie utwory jak „Al Capone” Prince’a Bustera za klasykę. 

Kiedy rytm ska zwolnił do rocksteady około 1966 roku, Melodisc założył nową subwytwórnię Fab, a wytwórnia Blue Beat zaprzestała wydawania nowych wydawnictw po 1967 roku (chociaż katalog archiwalny sprzedawał się jeszcze przez kilka lat). Jackson odszedł, by pracować dla EMI, gdzie założył wytwórnię Columbia Blue Beat. Wytwórnia Blue Beat została reaktywowana w 1972 roku, wydając krótką serię mało znanych wydawnictw, w tym single Johna Holta „Ok Fred” i „Sad News”, a także reedycje niektórych popularnych klasyków z katalogu Prince’a Bustera, takich jak „Al Capone” i „Ten Commandments Of Man”. Później w tej samej dekadzie niektóre z tych utworów zostały ponownie wydane w formacie singla 12", aby dotrzeć do nowej, młodszej publiczności, wywodzącej się z pokolenia 2-Tone. 

W 1987 roku Buster Bloodvessel (z zespołu 2-Tone ska revival Bad Manners) i producent Ivan Healy Purvis założyli zupełnie nową wytwórnię płytową o nazwie Blue Beat Records i udzielili licencji na nazwę i logo Blue Beat. Wytwórnia działała na odzyskanym barce rzecznej o nazwie „The Bloodvessel”, która znajdowała się na podwórku Bloodvessel w Spring Hill. W latach 1987-1990 wytwórnia wydała kilka płyt, w tym album Bad Manners „Return of The Ugly”. Singiel Bad Manners „Skaville UK” był ostatnim singlem Blue Beat, który odcisnął piętno na brytyjskich listach przebojów, osiągając 87. miejsce w 1989 roku. 

 W 2004 roku Siggy Jackson był zwrócił się do lidera zespołu No.1 Station, Marcusa Upbeata (znanego również jako Downbeat), z pomysłem rozpoczęcia reaktywacji wytwórni The Blue Beat Label. Razem Siggy i Marcus wydali serię 7-calowych singli na tej wytwórni w stylu produkcji The Blue Beat Label z lat 60-tych. Te wydania zawierały sześć singli No. 1 Station, w których wystąpił weteran The Blue Beat Label, Eddie „Tan-Tan” Thornton na trąbce i kilku gościnnych wokalistów, w tym The Marvels. Siggy Jackson wznowił kilka utworów ze swojego własnego katalogu, a także po jednym singlu zespołu ska revival Intensified i weteranów The Blue Beat Label, The Pyramids. Siggy wznowił również dwa utwory Laurel Aitken i singiel Mopeds, który wcześniej ukazał się w Columbia Blue Beat.  Wszystkie te wydania były limitowanymi edycjami winylowymi. Siggy Jackson wycofał się z branży muzycznej w 2008 roku. Marcus Upbeat następnie przejął wytwórnię The Blue Beat Label, aby kontynuować jej reaktywację. W 2011 roku Marcus Upbeat zarejestrował Blue Beat Records Ltd, aby kontynuować   The Blue Beat Label, a w 2011 roku wydał kolejny nowy 7" singiel w The Blue Beat Label. 

Marcus następnie przyjął rodzącą się i coraz szybciej rozwijającą się erę cyfrową dla The Blue Beat Label. Wdrożono umowę na wyłączną dystrybucję cyfrową dla The Blue Beat Label i w kolejnych latach kilka wybranych No.1 Station i innych wydawnictw zostało udostępnionych do wydania cyfrowego na iTunes i innych renomowanych sklepach cyfrowych. Blue Beat Label otrzymała kolejny restart w 2019 roku wraz z ponownym wydaniem singla  She's So Sweet na 7-calowym winylu marcus upbeat ponownie nagrał to wszystko samodzielnie, a cyfrowy singiel został wydany w The Blue Beat Label, a także nowa strona internetowa zawierająca wszystkie wydawnictwa wytwórni z ostatnich sześćdziesięciu lat, wraz z zawarciem przez Marcusa Upbeata umowy z Tipp Investments w celu nabycia udziałów w Blue Beat Records Ltd. Poinformowano, że umowa ma zostać sfinalizowana w kwietniu 2020 roku. Blue Beat Label nadal działa niezależnie, mimo że osiąga sześćdziesiątkę. 

Tony Crombie

 Angielski perkusista jazzowy, pianista, lider zespołu, wibrafonista i kompozytor.
Urodzony 27 sierpnia 1925 roku w Bishopsgate w Londynie w Anglii. Zmarł 18 października 1999 roku w północno-zachodnim Londynie w Anglii. Crombie był samoukiem, który zaczął grać na perkusji w wieku czternastu lat. Należał do grupy młodych mężczyzn z londyńskiego East Endu, którzy ostatecznie założyli spółdzielnię Club Eleven, wprowadzając do Wielkiej Brytanii nowoczesny jazz. Po podróży do Nowego Jorku ze swoim przyjacielem Ronniem Scottem w 1947 roku, gdzie był świadkiem występów Charliego Parkera i Dizzy'ego Gillespiego, on i podobnie myślący muzycy, tacy jak Johnny Dankworth, Scott i Dennis Rose, sprowadzili be-bop do Wielkiej Brytanii. 

W 1948 roku Crombie odbył tournée po Wielkiej Brytanii i Europie z Duke'iem Ellingtonem, który nie mógł zabrać ze sobą własnych muzyków, z wyjątkiem Raya Nance'a i Kay Davis. Zaczynając pracę w sekcji rytmicznej w Londynie, wybrał Crombiego z polecenia Leny Horne, z którą współpracował, gdy występowała w Palladium. W sierpniu 1956 roku Crombie założył zespół rockandrollowy The Rockets, w którym grał również przyszły basista Shadows, Jet Harris. Grupa wzorowana była na zespołach Comets Billa Haleya i Freddie Bell & the Bellboys. Crombie and His Rockets wydali kilka singli dla wytwórni Decca i Columbia, w tym „Teach You to Rock” wyprodukowany przez Norrie Paramora, który w październiku 1956 roku znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów.

 Przypisuje mu się wprowadzenie muzyki rockandrollowej na Islandię, występując tam w maju 1957 roku. Do 1958 roku Rockets stali się zespołem jazzowym ze Scottem i Tubbym Hayesem. W następnym roku Crombie założył Jazz Inc. z pianistą Stanem Traceyem. W 1960 roku skomponował muzykę do filmu „The Tell-Tale Heart” i odbył rezydenturę w hotelu w Monte Carlo. W maju 1960 roku odbył tournée po Wielkiej Brytanii z Conwayem Twittym, Freddym Cannonem, Johnnym Prestonem i Wee Willie Harrisem. Na początku lat sześćdziesiątych przyjaciel Crombiego, Victor Feldman, przekazał jedną ze swoich kompozycji Milesowi Davisowi, który nagrał ją na swoim albumie „Seven Steps to Heaven”. Utwór „So Near, So Far” został nagrany przez innych artystów, w tym przez Joe Hendersona, który nadał tytuł albumowi poświęconemu Milesowi Davisowi. 

W ciągu następnych trzydziestu lat Crombie występował z wieloma innymi amerykańskimi muzykami jazzowymi, takimi jak Ben Webster, Coleman Hawkins, Illinois Jacquet, Joe Pass, Mark Murphy i Eddie „Lockjaw” Davis. W połowie lat 90-tych, po złamaniu ręki w wyniku upadku, przestał grać na perkusji, ale komponował aż do śmierci w 1999 roku. Crombie był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał syna i córkę, a z drugiego córkę. Jednym z jego wnuków jest perkusista, producent muzyczny i kompozytor Dylan Freed.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teach You To Rock/Short'nin' Bread Rock	Tony Crombie And His Rockets	10.1956	25[2]	-	Columbia DB 3822	[written by Eddie Brandt, Freddy Morgan]

Graham Bonney

Graham Bonney (ur. 2 czerwca 1943 r. jako Graham Arthur Ernest George Bradly)  to brytyjski
piosenkarz popowy i autor tekstów, który mieszkał i tworzył głównie w Niemczech. Chociaż miał tylko jeden hit na brytyjskiej liście przebojów, „Super Girl” w 1966 roku, jego sukcesy kontynuowano w Europie. 

 

 Urodził się w Basildon w hrabstwie Essex i pracował jako aktor dziecięcy, zanim założył swój pierwszy zespół w czasach szkolnych. W 1961 roku dołączył do Espresso Five, a w 1962 roku do The Ambers, z którymi występował w Star-Club w Hamburgu. W 1964 roku został wokalistą The Riot Squad, zespołu założonego przez menedżera Larry'ego Page'a. Po trzech nieudanych singlach dla Pye Records w 1965 roku Bonney opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową.  

 

Zaczął pisać piosenki z Barrym Masonem, a jego drugi solowy singiel „Super Girl”, wydany przez wytwórnię Columbia, osiągnął 19. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1966 roku. Większą popularność zyskał w Europie, docierając do pierwszego miejsca na niektórych niemieckich listach przebojów i utrzymując się w pierwszej dziesiątce przez kilka miesięcy, sprzedając się podobno w ponad milionie egzemplarzy. Kolejne płyty w Wielkiej Brytanii odniosły mniejszy sukces, ale Bonney zbudował trwałą karierę w Niemczech, gdzie 14 jego singli dotarło do pierwszej pięćdziesiątki w latach 1966–1973.Do jego niemieckich hitów należały „Das Girl mit dem La-La-La”, „Wähle 333”, „Du bist viel zu schön” i „Brandy”. W latach 1967 i 1968 zdobył nagrody Bravo Otto dla najlepszego wokalisty. 

 

Występował w niemieckiej telewizji regularnie w programie Beat Club, koncertował z The Beach Boys i innymi artystami, a także prowadził własny program telewizyjny Hits a Go Go. Do Wielkiej Brytanii powrócił w 1969 roku, aby współprowadzić wczesne edycje programu telewizyjnego Lift Off z Aysheą. W latach 70. i 80-tych XX wieku nadal był popularnym artystą estradowym w Niemczech, a brytyjskie obywatelstwo pozwalało mu występować zarówno w Niemczech Wschodnich, jak i Zachodnich. Występował również w telewizji w Holandii, Belgii, Austrii, Szwajcarii, Włoszech i Hiszpanii, a także nadal koncertuje i wydaje płyty w Niemczech.W 1984 roku poślubił stewardesę Lufthansy i mieszka w pobliżu Kolonii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Super Girl/Hill Of Lovin'	Graham Bonney and Johnny Scott And His Orchestra	03.1966	19[18]	-	Columbia DB 7843	[written by Barry Mason, Graham Bradly]

Barrier

 Zespół powstał około 1966 roku w Fulham w Londynie. Podpisał kontrakt z wytwórniami
Eyemark i Philips. Wszystkie trzy płyty ukazały się w 1968 roku. „Tomorrow Of Yesterday” było debiutanckim demo zespołu, które zostało wykonane pod pseudonimem The Purple Barrier . Utwór został ponownie nagrany z pełną obróbką i klawesynem (na którym grał Eric Francis) i przemianowany na Shapes and Sounds. Z nazwy usunięto określenie „Purple”, aby uniknąć pomyłki z zespołem Deep Purple. 

  Firma Eyemark Records wydała ich debiutancki singiel w 1967 roku. Następnie zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Philips Records i był zarządzany przez zespół Howard / Blaikley (DDDBM&T). The Barrier byli popularni w Europie pod koniec lat 60-tych i bardziej znani niż w swojej ojczystej Wielkiej Brytanii. Po powrocie z trasy koncertowej po Europie zespół był zaskoczony, słysząc, że Philips wydał nowy singiel. Nie znali samych utworów i nie pamiętali, żeby kiedykolwiek je nagrywali. Menadżer zespołu zorganizował muzyków sesyjnych, którzy mieli wykonać i nagrać kolejny utwór Howarda / Blaikleya, który, nie wiedząc o tym, The Barrier, miał być ich drugim singlem! Uwaga: Eric Francis wyprodukował singiel dla zespołu Information w 1970 roku, wydany przez niezależną wytwórnię Evolution.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Georgie Brown/Dawn Breaks Through	Barrier	.1968	-	-	Eyemark EMS 1013	-
The Tide Is Turning/Place In Your Heart	Barrier	.1968	-	-	Philips BF 1692	[written by Howard Blaikley][produced by Mark Edwards]
Uh/Spot The Lights	Barrier	.1968	-	-	Philips BF 1731	[written by Howard Blaikley][produced by Mark Edwards]

Quiet Five

Zespół The Quiet Five powstał w 1964 roku z połączenia The Vikings i grupy Gemini .

Pomimo nazwy, w rzeczywistości byli sześcioosobowym zespołem. Podobnie jak wielu innych, spędzili swoje początki jako support dla bardziej znanych zespołów, dopóki nie zwrócili na siebie uwagi producenta The Hollies, Rona Richardsa. Spodobała mu się kompozycja Krisa Ife'a „When the Morning Sun Dries the Dew” i był przekonany, że to potencjalny hit. Niestety, ten pierwszy singiel, wyprodukowany w legendarnym już studiu Abbey Road, zajął jedynie niewielkie miejsce.  

 

Ich kolejny singiel - stary numer Fatsa Wallera- nie znalazł się na listach przebojów, ale popularność zespołu jako wykonawcy koncertowego nie osłabła. Wielkie nadzieje wiązano z ich trzecim singlem, opartym na nowym utworze Paula Simona, „Homeward Bound”. Niestety, był to ten sam utwór, którym Paul Simon i Art Garfunkel mieli rozpocząć swoją własną, niezwykle udaną karierę w Wielkiej Brytanii. Niemniej jednak płyta ta przyniosła zespołowi kolejne pocieszenie i stała się poszukiwanym przedmiotem przez kolekcjonerów poszukujących ciekawych i profesjonalnie wykonanych coverów. 

 

 Po nieudanej próbie wydania przez EMI kompozycji Jaggera i Richardsa, zespół zmienił wytwórnię. Raya Haileya zastąpił Roger „Tex” Marsh, zanim nagrali swój ostatni i jedyny singiel dla CBS, kolejny utwór Krisa Ife'a - który niestety nie radził sobie lepiej na listach przebojów i oznaczał koniec kariery nagraniowej zespołu. Mimo to grupa może pochwalić się inspiracją dla dwóch hitów Mickiego Mosta; „I Understand” Freddiego i The Dreamers oraz „Sillhouettes” Herman's Hermits - to dwa utwory zawarte na demie, które The Quiet Five wyprodukowali w 1964 roku, a następnie usłyszeli je słynni producenci. 

 

The Quiet Five kontynuowali działalność koncertową, dodając do swoich występów scenicznych parodie bardziej znanych zespołów, takich jak The Rolling Stones i The Byrds. Chociaż Richard Barnes i Chris Ife kontynuowali karierę solową, Quiet Five musiało zadowolić się pięcioma wymienionymi poniżej brytyjskimi wydaniami.

 

Skład:

 John Howell (organ/vocals)
Kris Ife (guitar/vocals)
Richard Barnes (bass guitar/vocals)
Roger McKew (lead guitar)
Ray Hailey (drums)
John "Satch" Goswell (sax). 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When The Morning Sun Dries The Dew/Tomorrow I'll Be Gone	Quiet Five	05.1965	45[1]	-	Parlophone R 5273	[written by Kris Ife ]
Honeysuckle Rose/Let's Talk It Over	Quiet Five	07.1965	-	-	Parlophone R 5302	[written by Razaf,Ed Waller]
Homeward Bound/Ain't It Funny What Some Lovin' Can Do	Quiet Five	04.1966	44[2]	-	Parlophone R 5421	[written by P. Simon]
I Am Waiting/Without You	Quiet Five	06.1966	-	-	Parlophone R 5470	[written by Jagger, Richard][produced by Ron Richards]
Goodnight Sleep Tight/Just For Tonight	Quiet Five	02.1967	-	-	CBS 202586	[written by K. Ife, A. Moorhouse][produced by Jimmy Henney, Alan Moorhouse]

Mel and Kim

 Mel and Kim   to angielski duet popowy, w którego skład wchodziły siostry
Melanie i Kim Appleby. Początkowo zarządzany przez Alana Whiteheada, odnosił sukcesy w latach 1986-1988, zanim Melanie zmarła na raka w styczniu 1990 roku w wieku 23 lat. Duet osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów dzięki singlowi „Respectable” z 1987 roku, który znalazł się również na szczycie amerykańskiej listy przebojów dance. 

 

Mieli na koncie trzy inne przeboje, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii: „Showing Out (Get Fresh at the Weekend)” (1986), „F.L.M.” (1987) i „That's the Way It Is” (1988). W 1988 roku zostali nominowani do nagrody Brit Award w kategorii „Najlepszy brytyjski debiut”. Po śmierci Mel, Kim rozpoczęła karierę solową i miała dwa przeboje, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii: „Don't Worry” (1990) i „G.L.A.D.” (1991).

 

Cztery pełne energii i modne przeboje z pierwszej dziesiątki listy przebojów uczyniły z rodzeństwa Mela i Kim Appleby jeden z najbardziej utytułowanych brytyjskich zespołów końca lat 80-tych. Pochodzący z East London, a konkretnie z Hackney, Mel i Kim podpisali kontrakt z Supreme Records na podstawie dema. Wytwórnia zyskała rozgłos dzięki utworowi „Say I'm Your No. 1” zespołu Princess, a następnie połączyła Mel i Kim z rozwijającym się zespołem kompozytorów i producentów tego przeboju, Stock, Aitken & Waterman. Utwory „Showing Out (Get Fresh at the Weekend)”, „Respectable” i „F.L.M.” - wszystkie z F.L.M., jedynego albumu duetu - dotarły do ​​pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów, a „Respectable” stał się przebojem numer jeden. Singiel „That's the Way It Is”, kolejny wspólny utwór Stocka, Aitkena i Watermana, utrzymał passę w pierwszej dziesiątce w 1988 roku.

 

 Sukces sięgał daleko poza ojczyznę sióstr Appleby, w tym do Stanów Zjednoczonych, gdzie dwukrotnie znalazły się na szczycie klubowej listy przebojów Billboardu. U Melanie, która przed rozpoczęciem kariery z Kim leczyła się na raka, zdiagnozowano nawrót choroby nowotworowej, a z powodu osłabionego układu odpornościowego zmarła na zapalenie płuc w 1990 roku. Kim wznowiła karierę solową w wytwórni Parlophone, wydając album z piosenkami, które współtworzyła z siostrą i które planowała nagrać na drugi album Mel & Kim. Zmodernizowany, piąty singiel Mel & Kim, „Where Is Love”, ukazał się w 2018 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Showing Out [Get fresh at the weekend]/System	Mel and Kim	09.1986	3[20]	78[7][02.87]	Supreme SUPE 107	[silver-UK][written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][1[1][15].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 755 12"][23[13].R&B; Chart]
Respectable	Mel and Kim	03.1987	1[1][16]	-	Supreme SUPE 111	[gold-UK][written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][1[1][11].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 703 12"]
F.L.M.	Mel and Kim	07.1987	7[11]	-	Supreme SUPE 113	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman]
I'm The One Who Really Loves You	Mel and Kim	01.1988	-	-	-	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][11[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 627 12"]
That's The Way It Is/You Changed My Life	Mel and Kim	02.1988	10[7]	-	Supreme SUPE 117	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][9[7].Hot Disco/Dance;Atlantic 96 613 12"]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
F.L.M.	Mel and Kim	04.1987	3[25]	-	Supreme SU 2	[Producer - Stock, Aitken & Waterman]

Duke Spirit

Duke Spirit to angielski zespół rockowy założony w Londynie w 2003 roku,
obecnie działający w Wielkiej Brytanii i Australii. Ich brzmienie jest postrzegane jako połączenie wpływów, od alternatywnych zespołów rockowych, takich jak The Jesus and Mary Chain i Spiritualized, przez porywający rock'n'roll takich zespołów jak The Gun Club i The Patti Smith Group, po charakterystyczny, rytmiczny soul Atlantic i wpływy wytwórni Motown. Wokalistka Liela Moss wydała kilka solowych płyt, a także występuje z Tobym Butlerem w electro-rockowym duecie Roman Remains. Perkusista Olly Betts jest również uznanym producentem muzycznym. 

 

Zespół powstał w Londynie w 2003 roku. Jego twórcami byli Liela Moss (wokal), Luke B. Ford (gitara), Toby Butler (gitara basowa) i Dan Higgins (gitara). Ford i Moss poznali się w szkole artystycznej w Cheltenham, gdzie on studiował fotografię, a Moss sztuki piękne. Po przeprowadzce do Londynu i krótkim okresie pisania i występów pod pseudonimem Solomon (do którego później dołączył Butler) założyli The Duke Spirit. Wraz z gitarzystą Danem Higginsem zajęli się pisaniem, nagrywaniem i samodzielną produkcją utworów, które stały się podstawą ich pierwszego singla i EP-ki. Higgins stworzył również drzeworyty, które stanowiły wczesną oprawę graficzną zespołu. 

 

 Zespół wydał w maju swój drugi singiel „Darling You're Mean/Bottom of the Sea” w wytwórni City Rockers. Skład uzupełnił perkusista Olly „The Kid” Betts, a zespół zagrał swój pierwszy koncert w Brixton Windmill jeszcze w tym samym roku. Pod koniec 2003 roku wydali EP-kę „Roll, Spirit, Roll”, która zdobyła uznanie krytyków, m.in. w NME. Zespół przeszedł do Loog Records/Polydor i 16 maja 2005 roku wydał w Wielkiej Brytanii swój pierwszy pełnometrażowy album „Cuts Across The Land”. Producentami albumu byli Simon Raymonde (dawniej basista The Cocteau Twins, a obecnie szef wytwórni Bella Union) oraz Flood, który był producentem wielu artystów podziwianych przez zespół, takich jak Nick Cave and the Bad Seeds i PJ Harvey.

 

  Po trasach koncertowych po Wielkiej Brytanii, album został wydany w Stanach Zjednoczonych, a zespół przez większą część 2006 roku podróżował po Ameryce, w tym podczas wysoko ocenianego występu na festiwalu Coachella 2006 w Kalifornii. Jedynym wydawnictwem 2006 roku była dostępna do pobrania EP-ka i limitowany 7-calowy singiel zatytułowany Covered in Love, wydany przez własną wytwórnię Velo Recordings zespołu. Był to zbiór piosenek nagranych na 8-ścieżkowym magnetofonie przez zespół, napisanych przez niedawno zmarłych (Arthura Lee, Desmonda Dekkera i Jessie Mae Hemphill). Na początku 2007 roku zespół podpisał kontrakt z You Are Here, nową niezależną anglo-kanadyjską wytwórnią. Utwór „Mayday”, będący efektem współpracy UNKLE i The Duke Spirit, został wydany na najnowszym albumie UNKLE, War Stories, w Wielkiej Brytanii 9 lipca 2007 roku. Utwór został nagrany z Chrisem Gossem w studiu Rancho De La Luna w Joshua Tree w Kalifornii, dokąd powrócili w kwietniu 2007 roku, aby nagrać swój drugi album, również z Gossem. Neptune został wydany w lutym 2008 roku.

 

 Niedługo potem Higgins opuścił zespół, co spowodowało zmianę personelu shuffle: Toby Butler przeszedł na gitarę, a jego wieloletni przyjaciel Marc Sallis zastąpił go na basie. W lutym 2009 roku zespół wydał 10-utworową składankę CD, zawierającą trzy utwory nigdy niepublikowane w USA („Masca”, „Souvenir”, „Do What You Love”), a także cover utworu Alexa Chiltona „Baby Doll”. Płyta była sprzedawana wraz z kolekcją Alexandra McQueena, w której znalazła się koszulka z twarzą wokalistki Lieli Moss. Trzeci album zespołu, „Bruiser” (wyprodukowany przez Andrew Schepsa i Rich File z UNKLE), ukazał się we wrześniu 2011 roku nakładem Fiction w Wielkiej Brytanii, Shangrila Music w USA oraz Co-Operative Music w pozostałych krajach świata. Album poprzedziła EP-ka Kusama na początku 2011 roku, nazwana na cześć japońskiej artystki Yayoi Kusamy, której twórczość stała się inspiracją dla zespołu podczas pisania trzeciego albumu. 

 

 „Bruiser” przyniósł kilka kolejnych tras  koncertowych po Stanach Zjednoczonych i Europie oraz wydanie albumu koncertowego Dresden Live (nagranego, jak sugeruje nazwa, w Dreźnie w Niemczech) z okazji Record Store Day 2012, z okładką zaprojektowaną przez brytyjskiego artystę Frencha. Następnie zespół zrobił sobie dwuletnią przerwę; w tym czasie Moss i Butler wydali nową muzykę pod pseudonimem Roman Remains, a Betts produkował i grał na perkusji dla londyńskiego zespołu Furs. W październiku 2014 roku zespół ponownie się zjednoczył i pracując między Londynem a Somerset, rozpoczął pracę nad czwartym albumem. Ponownie skorzystali z usług producenta Simona Raymonde'a, a w styczniu 2015 roku zespół rozpoczął nagrywanie nowego albumu zatytułowanego „Kin” w Urchin Studios w Hackney w Londynie, podczas trzytygodniowych sesji. Na albumie gościnnie wystąpili Mark Lanegan w utworze „Wounded Wing” oraz Sam Windett z Archie Bronson Outfit w utworze „Side By Side”. Wrzesień 2015 roku przyniósł to pierwszy występ Duke Spirit od trzech lat na End of the Road Festival z nowym basistą Richem Fownesem (Bad for Lazarus, Unkle, The Eighties Matchbox B-Line Disaster)  oraz pierwszy singiel Kin, utwór „Here Comes the Vapour”. Kolejny singiel, „Blue and Yellow Light”, ukazał się w listopadzie, a sam album w 2016 roku.

 

 Szósty album zespołu, „Sky Is Mine”, ukazał się wkrótce potem, w 2017 roku. Album został wyprodukowany przez sam zespół w Somerset, a gościnnie wystąpili na nim Josh T. Pearson z „Lift to Experience” w utworach „How Could”, „How Come” oraz Duke Garwood w „Broken Dream”. Od 2017 roku zespół nie wydał żadnego nowego materiału, ale wokalistka Liela Moss wydaje solowe albumy rok po „Sky Is Mine” od 2018 roku. 

 

 Początkowo zespół opierał się na poczcie pantoflowej, ale ich nieustanne trasy koncertowe pomogły im rozpowszechnić muzykę w Anglii i Ameryce oraz reszcie Europy, czego ukoronowaniem była nominacja do nagrody „Najlepszy Zespół Koncertowy” podczas gali Artrocker Magazine Awards w 2011 roku.  Zespół wielokrotnie występował jako support przed Queens of the Stone Age, Yeah Yeah Yeahs, R.E.M., Black Rebel Motorcycle Club, Jane's Addiction, Supergrass, Eagles Of Death Metal i wieloma innymi. Od 2008 roku zespół wielokrotnie występował w amerykańskiej i brytyjskiej telewizji, występując w programach Late Show z Davidem Lettermanem, Later... z Joolsem Hollandem, Late Night z Conanem O'Brienem, The Tonight Show z Jayem Leno, Jimmy Kimmel Live!, Last Call z Carsonem Daly, The Henry Rollins Show i Shameless.  

 

Ich piosenka „Send a Little Love Token” została wykorzystana w piątej części serii gier wideo Guitar Hero oraz na ścieżce dźwiękowej gry wyścigowej Forza Motorsport 3 z 2009 r., a ich piosenka z UNKLE Mayday została zaprezentowana na antenie fikcyjnej stacji radiowej „Radio Broker” w grze Grand Theft Auto IV z 2008 r. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dark Is Light Enough	Duke Spirit	06.2004	55[2]	-	Loog 9866673	[written by Liela Moss,Luke Ford,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Cuts Across the Land	Duke Spirit	10.2004	45[2]	-	Loog 9868119	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Lion Rip	Duke Spirit	02.2005	25[2]	-	Loog 9870092	[written by Liela Moss,Luke Ford,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]
Love Is an Unfamiliar Name	Duke Spirit	05.2005	33[2]	-	Loog 9871175	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Flood]
Cuts Across the Land	Duke Spirit	10.2005	66[1]	-	Loog 9873986	[written by Liela Moss,Toby Butler][produced by Giles Hall,Simon Raymonde,Duke Spirit]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cuts Across the Land	Duke Spirit	05.2005	40[2]	-	Loog 9867546	[produced by Flood, Giles Hall, Simon Raymonde, TDS Liela Moss]
Neptune	Duke Spirit	02.2008	63[1]	-	You Are Here YAHM 001	[produced by Chris Goss]
Bruiser	Duke Spirit	10.2011	80[1]	-	Fiction 2771382	[produced by Andrew Scheps]
Kin	Duke Spirit	05.2016	73[1]	-	Ex Voto EXVOTOCD 1	[produced by Simon Raymonde]

Cool Notes

The Cool Notes to brytyjski zespół pop-funk, który w latach 1984-1986 osiągnął szereg
przebojów na brytyjskich listach przebojów. Zespół, założony w południowym Londynie, składał się z siedmiu członków, utalentowanych wokalnie i instrumentalnie. Najbardziej znany jest z przeboju „Spend the Night”, który zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 

Zespół Cool Notes początkowo rozpoczął karierę nagraniową w stylu lovers rock, a Lauraine i Heather grały główne wokale. Pełny skład zespołu stanowili Joseph Charles, Peter Lee Gordon, Peter Rowlands i Ian Dunstan. W 1978 roku grupa nagrywała dla grupy Jama Pata Rhodena; sukces singla „My Tune” zaowocował udzieleniem przez Rhodena licencji na piosenkę dużym wytwórniom płytowym w 1979 roku, ponieważ oczekiwano, że piosenka wejdzie do głównego nurtu. Jama wydała również nieudane „Just Girls” i „Sweet Vibes”, które zasygnalizowały zmianę kierunku. 

Zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 80-tych, wydając „I Forgot How To Love You”, „Morning Child” i Down To Earth, które pokazały zdolność adaptacji grupy. Okładka albumu przedstawiała zespół przebrany za astronautów i pomimo tego żałosnego chwytu marketingowego, debiut został dobrze przyjęty. W 1984 roku zespół odczuł potrzebę dalszej transformacji, co doprowadziło do powstania wytwórni Abstract Dance i wydania utworu „Never Too Young”, skierowanego na scenę klubową i zajmującego niższe pozycje na listach przebojów. Wydanie spotkało się z entuzjazmem w klubach, a zespół po przeboju wydał  utwór „I Forgot”, dążąc do zaistnienia na radiowych playlistach. Singiel nie zachwycił prezenterów muzycznych i, podobnie jak poprzednik, znalazł się w Top 75.

 Rozsądna decyzja zaowocowała powrotem grupy do klubowego brzmienia z utworem „Spend The Night”, który osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, pomimo obojętności stacji radiowych wobec zespołu. Zespół cieszył się serią hitów, takich jak „In Your Car”, „Have A Good Forever”, a zwieńczeniem był „Into The Motion”. Ich utwory nadal charakteryzowały się klimatem reggae, co przeczyło ich zapewnieniom, że chcą być postrzegani jako brytyjski zespół soulowy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Your Never Too Young/Sound Of Summer	Cool Notes	08.1984	42[5]	-	Abstract Dance AD 001	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
I Forgot/Baby I Just Want It	Cool Notes	11.1984	63[4]	-	Abstract Dance AD 002	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes, John Burns]
Spend The Night/Halu (Spring)	Cool Notes	03.1985	11[10]	-	Abstract Dance AD 3	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
In Your Car/Secrets Of The Night	Cool Notes	07.1985	13[10]	-	Abstract Dance AD 4	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Have A Good Forever/Natural Energy	Cool Notes	10.1985	73[3]	-	Abstract Dance AD 5	[written by S. McIntosh, L. McIntosh][produced by The Cool Notes]
Into The Motion/Come Back To Me (Remix)	Cool Notes	05.1986	66[2]	-	Abstract Dance AD 8	[written by Steve McIntosh][produced by Bobby Ely]
Momentary Vision/Girls Night Out	Cool Notes	09.1986	94[2]	-	Abstract Dance AD 10	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Magic Lover/House Of Love	Cool Notes	.1988	169	-	Risin RAH 102	[written by S.J. McIntosh][produced by Charlie Maque ]
Spend The Night (7" Remix)/Come On Back To Me	Cool Notes	.1990	84	-	Swanyard SYD 5	[written by Steve McIntosh][produced by The Coolnotes]
Make This A Special Night/Where Do We Go From Here	Cool Notes	09.1991	86	-	PWL PWL 200	[written by Stock, Waterman][produced by Stock, Waterman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Have a Good Forever	Cool Notes	11.1985	66[2]	-	Abstract Dance ADLP 1	[produced by Cool Notes]

Corduroy

Corduroy to angielski zespół acid jazzowy z siedzibą w Londynie, założony przez bliźniaków
Bena Addisona (perkusja/wokal) i Scotta Addisona (klawisze/wokal), którzy wcześniej grali w zespole Boys Wonder, należącym do Sire Records (Scott był gitarzystą w Boys Wonder, a Ben głównym wokalistą). Do bliźniaków w zespole dołączyli Richard Searle i gitarzysta Simon Nelson-Smith. Searle był basistą w zespole Doctor and the Medics, który w 1986 roku znalazł się na szczycie brytyjskiej listy przebojów dzięki coverowi utworu „Spirit in the Sky”. Searle dołączył do bliźniaków Addison w ostatecznym wcieleniu Boys Wonder, zanim zespół stopniowo przekształcił się w Corduroy w 1991 roku, początkowo na jednorazową imprezę sylwestrową. 

 

 Samodzielnie nazywana „czwórką z tkaniny” grupa nagrywała głównie w stylu muzyki filmowej, a wiele ich utworów było instrumentalnych. Przy okazji wydania ich pierwszego albumu „Dad Man Cat”. Wydając trzy albumy w wytwórni Acid Jazz Records Eddiego Pillera, w 1993 roku ich singiel „Something in My Eye” był grany w radiu, ale sukces na listach przebojów ominął ich, chociaż kilka singli z albumu „High Havoc” z 1993 roku znalazło się na brytyjskiej liście przebojów Independent Chart. Ich album „Out of Here” z 1994 roku osiągnął 73. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

 

  Pozostali popularną atrakcją koncertową, szczególnie na scenach uniwersyteckich. Zdobyli również sporą rzeszę fanów w Japonii, odbywając pierwszą z kilku podróży do tego kraju w 1993 roku, a w następnym roku nagrali album koncertowy „Quattro - Live in Japan”. Po odejściu z Acid Jazz Records podpisali kontrakt z Big Cat Records, wydając dwa kolejne albumy: „The New You!” (kwiecień 1997) i „Clik!” (sierpień 1999), którego producentem był Rob Playford. Kiedy jednak dowiedzieli się, że ich wytwórnia płytowa, Big Cat, została zamknięta przez właściciela V2, Corduroy postanowił się rozpaść. 

 

Corduroy reaktywował się i zagrał dwa wyprzedane koncerty w Jazz Cafe w Camden w Londynie 16 i 17 czerwca 2007 roku. Searle nie był zaangażowany w tę inkarnację zespołu, działając pod nazwą Corduroy Industries.  Ben wydał również album z coverami Beatlesów pod nazwą „Ben from Corduroy”. Corduroy wystąpili 17 kwietnia 2017 roku jako gwiazda wieczoru weekendu Le Beat Bespoké 2017 w 229 The Venue w Londynie, gdzie po raz pierwszy zaprezentowali cztery nowe utwory z nadchodzącego albumu. W 2018 roku Corduroy zapowiedzieli swój pierwszy od 18 lat album zatytułowany „Return of the Fabric Four”, który Lois Wilson z Record Collector określiła jako „odjazdowy” i „porywający”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
London, England / Motorhead	Corduroy	02.1994	82[2]	-	Acid Jazz JAZID 095T	[written by Ian Fraser Kilmister][produced by Eddie Piller]
London, England / Motorhead	Corduroy	02.1994	82[2]	-	Acid Jazz JAZID 095T	[written by Ian Fraser Kilmister][produced by Eddie Piller]
Mini	Corduroy	09.1994	76[2]	-	Acid Jazz JAZID 105T	[written by Ben Addison, Scott Addison][produced by Ben Addison, Scott Addison]
The Joker Is Wild	Corduroy	03.1997	80[1]	-	Big Cat ABB 129	[written by Corduroy ]
Moshi Moshi	Corduroy	06.1999	152[1]	-	Big Cat 5007353	[written by Ben Addison, Scott Addison][produced by Rob Playford]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Out of Here	Corduroy	10.1994	73[1]	-	Acid Jazz AZIDCD 107	[produced by Ben Addison, Scott Addison]
The New You!	Corduroy	04.1997	122[1]	-	Big Cat ABB 139	[produced by Ben Addison, Scott Addison & Ricky Ricketts]
Return of the Fabric Four	Corduroy	06.2018	31[1]	-	Acid Jazz AJXCD 439	[produced by Corduroy, Andrew Jones]

Hugh Cornwell

 

Najbardziej znany jako frontman Stranglers, jednego z najdłużej istniejących i najpopularniejszych
na świecie zespołów z oryginalnej fali brytyjskiego punku, Hugh Cornwell cieszył się również umiarkowanie udaną karierą solową, która rozpoczęła się od jego debiutanckiego albumu „Nosferatu” w 1979 roku i trwała długo po odejściu z zespołu w 1990 roku. 

Dogs

 Dogs to angielski zespół indierockowy z Londynu. Koncertowali z wokalistą Paulem
Wellerem i zespołem indierockowym Razorlight. Ich pierwszy album, „Turn Against This Land”, wydany 19 września 2005 roku, został nagrany w Sawmills Studio w Kornwalii, a jego producentem był John Cornfield. Został wydany przez Island Records i spotkał się z uznaniem brytyjskiej prasy. Zawierał single „London Bridge/End of an Era” (podwójna strona A), „Tuned to a Different Station” i „Selfish Ways”, które znalazły się w pierwszej czterdziestce brytyjskich list przebojów. 

Dogs powrócili w 2007 roku pod szyldem Weekender Records z trzema singlami: „Soldier On”, następnie „This Stone Is a Bullet” i trzecim „Dirty Little Shop”, wydanym 18 czerwca 2007 roku. Utwór „Chained to No-One” został wydany pod koniec 2007 roku jako singiel dostępny wyłącznie do pobrania. Zespół wydał swój drugi album, „Tall Stories from Under the Table”, 25 czerwca 2007 roku. 

19 listopada 2008 roku ogłoszono, że pierwotny perkusista, Rich Mitchell, opuścił zespół w drodze polubownej, aby dołączyć do Chapel Club, a jego następcą został Paul Warren. 18 sierpnia 2009 roku ogłoszono, że gitarzysta rytmiczny i wokalista wspierający, Luciano Vargas, opuścił zespół w drodze polubownej, aby rozpocząć życie rodzinne. Zastępcą Luciano został gitarzysta rytmiczny Kevin Iverson, wcześniej frontman zespołu Springtide Cavalry. Iverson ogłosił w grudniu 2010 roku, że opuszcza Dogs z powodów osobistych. Zespół wydał EP-kę 14 czerwca 2010 roku zatytułowaną „We Are The Dogs”, wydaną niezależnie, bez żadnej wytwórni ani promocji.  

Na początku 2011 roku Dogs udostępnili również darmową, siedmiościeżkową EP-kę zatytułowaną „Fly Like Eagles” na swoim profilu na Facebooku. 21 czerwca 2011 roku wokalista Johnny Cooke ogłosił zakończenie działalności zespołu w komunikacie na oficjalnym forum. 11 maja 2007 roku nagrano koncert w klubie Weekender Club w Innsbrucku w Austrii. 4 listopada 2016 roku ukazał się podwójny album LP + CD z tego koncertu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She's Got A Reason	Dogs	03.2005	36[2]	-	Island CID 882	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Tuned to a Different Station	Dogs	05.2005	29[2]	-	Island CID 891	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Selfish Ways	Dogs	07.2005	45[1]	-	Island CID 901	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Tarred & Feathered	Dogs	12.2005	64[1]	-	Island CID 908	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Soldier On	Dogs	11.2006	149[1]	-	Weekender WEEK 0003	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by Steve Musters]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Turn Against This Land	Dogs	08.2005	87[1]	-	Island CID 8154	[produced by John Cornfield]
Tall Stories from Under the Table	Dogs	07.2007	181[1]	-	Weekender WEEK 0020	[produced by Steve Musters]