Kele Le Roc

Kelly Shermaine Biggs (ur. 5 października 1975 r.  w East Ham w Londynie),
znana pod pseudonimem Kele Le Roc, to brytyjska piosenkarka.  Biggs zaczęła śpiewać w wieku trzech lat i uczęszczała do szkoły Langdon Comprehensive School w East Ham. Szerokie uznanie zdobyła w 1995 roku dzięki undergroundowemu przebojowi „Let Me Know”. Dwa jej utwory - „Little Bit of Lovin’” (1998) oraz „My Love” (1999)- dotarły do ​​pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart), zajmując w obu przypadkach 8. miejsce.  

 

W marcu 1999 roku wydała swój jedyny album, *Everybody's Somebody*, nakładem wytwórni Polydor Records. W 1999 roku zdobyła dwie nagrody MOBO: dla najlepszego debiutanta oraz za najlepszy singiel („My Love”). Współpracowała m.in. z takimi artystami i grupami jak Basement Jaxx (z którymi dotarła do 6. miejsca brytyjskiej listy przebojów utworem „Romeo”), 10° Below, Coolio, Courtney Pine, Shy FX, T Power, Omar Lye-Fook, Damage oraz Lee Henry.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little Bit Of Lovin'	Kele Le Roc	10.1998	8[8]	-	Wild Card 5672792	[written by Bradley Spalter, Robbie Nevil, Gordon Chambers][produced by Bradley Spalter, Robbie Nevil]
My Love	Kele Le Roc	03.1999	8[9]	-	Wild Card 5636112	[written by Bradley Spalter, Louise Francis, Robbie Nevil][produced by Bradley Spalter, Robbie Nevil]
Thinking Of You	Kele Le Roc with Curtis Lynch Jr. featuring Red Rat	09.2000	70[1]	-	Telstar CDSTAS 3136	[written by Bernard Edwards, Nile Rodgers][produced by Curtis Lynch Jnr]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everybody's Somebody	Kele Le Roc	04.1999	44[2]	-	Wild Card 5596661	-

Dee C. Lee

Diane Catherine Sealy (ur. 6 czerwca 1961r), znana jako Dee C. Lee lub Dee C Lee,
to brytyjska wokalistka. Urodziła się w rodzinie pochodzącej z Saint Lucia i dorastała w południowo-zachodnim Londynie. Na początku kariery, w latach 1981–1983, była członkinią brytyjskiego zespołu Central Line, występując pod pseudonimami Dee Sealy (1981) oraz Dee C. Lee (1983). Śpiewała w chórkach grupy Wham!, a w 1984 roku wydała swój pierwszy solowy singiel „Selina Wow Wow”. W tym samym roku rozpoczęła współpracę z zespołem The Style Council, kontynuując jednocześnie karierę solową. 

 W latach 1981–1983 Lee należała do funkowo-soulowego zespołu Central Line, występując najpierw jako Dee Sealy, a następnie pod swoim obecnym pseudonimem scenicznym - Dee C. Lee. Na początku lat 80-tych była chórzystką w popowym zespole Wham! i wystąpiła w teledyskach do utworów: „Wham Rap! (Enjoy What You Do)”, „Young Guns (Go for It)” oraz „Club Tropicana”. Po odejściu z Wham! Lee wydała w 1984 roku swój pierwszy solowy singiel „Selina Wow Wow”. W 1984 roku nawiązała współpracę z grupą The Style Council i wzięła udział w nagrywaniu ich debiutanckiego albumu studyjnego *Café Bleu* (wydanego w Ameryce Północnej pod tytułem *My Ever Changing Moods*); wcześniej, w połowie 1983 roku, nagrała już partie wokalne do utworu „Money Go Round”. Głos Lee można usłyszeć w utworach: „Headstart for Happiness”, „It Didn't Matter”, „The Lodgers”, „Walls Come Tumbling Down” oraz „Shout to the Top”.

  W tym okresie Lee nagrywała również materiał solowy, jednak single „Yippee Yi Yay!” oraz „Don't Do It Baby” nie trafiły na listy przebojów. W 1985 roku Lee wystąpiła gościnnie w nagranej przez grupę Masquerade wersji utworu „Set It Off”. W tym samym roku, po wydaniu drugiego albumu grupy Style Council zatytułowanego *Our Favourite Shop* oraz krótkiej współpracy z zespołem Animal Nightlife, Lee wydała kolejny solowy singiel - napisaną przez siebie balladę „See the Day”. Utwór ten stał się przebojem, docierając w grudniu 1985 roku do 3. miejsca brytyjskiej listy przebojów; sprzedał się w nakładzie ćwierć miliona egzemplarzy w samej Wielkiej Brytanii, zapewniając artystce srebrną płytę. Dwadzieścia lat później własną wersję tego utworu nagrał zespół Girls Aloud; w grudniu 2005 roku dotarła ona do 9. miejsca brytyjskiego zestawienia singli. 

Kolejne single Lee - cover piosenki Judie Tzuke „Come Hell or Waters High” oraz „Hold On” - nie zdołały jednak wejść do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów. Wszystkie te utwory znalazły się na jej albumie *Shrine* z 1986 roku. Przez resztę lat 80-tych Lee kontynuowała współpracę z grupą Style Council, biorąc udział w nagrywaniu albumów *The Cost of Loving* (1987) oraz *Confessions of a Pop Group* (1988). Współpracowała z zespołem również przy płycie *Modernism: A New Decade* (1989), jednak materiał ten został odrzucony przez wytwórnię Polydor i ukazał się dopiero niemal dekadę później, wchodząc w skład zestawu *The Complete Adventures of The Style Council*. W latach 1989–1991 Lee nawiązała współpracę z Robertem Howardem z zespołu Blow Monkeys, tworząc duet Slam Slam. Odnieśli oni kilka mniejszych sukcesów na brytyjskiej scenie klubowej dzięki utworom takim jak „Move (Dance All Night)” czy „Free Your Feelings” (ten drugi wyprodukowała grupa Young Disciples). W 1993 roku Lee współpracowała z Guru - liderem formacji Gang Starr - przy singlu „No Time to Play”, pochodzącym z jego solowego projektu *Jazzmatazz*; w nagraniu udział wziął również gitarzysta Ronny Jordan. Utwór dotarł do 25. miejsca brytyjskiej listy przebojów w listopadzie 1993 roku.  

W późniejszym okresie lat 90-tych Lee wydała dwa kolejne albumy solowe: *Things Will Be Sweeter* (1994) oraz *Smiles* (1998). W 2006 roku Lee zagrała niewielką rolę gwiazdy muzyki pop w filmie *Rabbit Fever*. We wrześniu 2007 roku wykonała swój przebój „See the Day” w programie *Loose Women* na antenie ITV1. W tym samym miesiącu wystąpiła również na imprezie charytatywnej poświęconej walce z przemocą domową. Lee wcieliła się także w postać Preaching Nut-Nut w krótkometrażowym filmie z 2008 roku pt. *The Town That Boars Me*. Obraz ten opowiada historię „Świńskiego Chłopca” (Pig Boy), stworzonego przez samotnego miejscowego rzeźnika. Wygnany z miasta bohater powraca po zmroku, by dręczyć miejscowe kobiety i zaspokajać swój nienasycony fetysz na punkcie butów na wysokim obcasie. Premiera filmu odbyła się w Londynie 28 sierpnia 2008 roku.

  31 maja 2009 roku Lee dołączyła do byłych muzyków grupy Level 42 - Mike’a Lindupa i Phila Goulda - by wziąć udział w koncercie powrotnym formacji Favoured Nations w londyńskim klubie Ginglik w dzielnicy Shepherd’s Bush. W październiku tego samego roku wystąpiła w klubie Dingwalls w Camden Town. W 2010 roku kontynuowała sporadyczne występy w londyńskich lokalach, a w marcu 2011 roku zagrała koncert w Chelsea. W styczniu 2018 roku zamieściła na swojej stronie internetowej noworoczną wiadomość, w której wyraziła smutek z powodu śmierci George’a Michaela- jej dawnego kolegi z zespołu Wham! - oraz poinformowała o współpracy z klawiszowcem i kompozytorem Ardenem Hartem, wyrażając nadzieję na nagranie nowego materiału i powrót do koncertowania.

  W latach 1987–1998 Lee była żoną Paula Wellera, z którym wspólnie występowała w zespole Style Council. Para doczekała się dwojga dzieci: Nathaniela i Leah. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Selina Wow Wow/Hey What Do You Say	Dee C. Lee	03.1984	88[3]	-	CBS A 4192	[written by Dee C. Lee][produced by Roy Carter]
See The Day/The Paris Match	Dee C. Lee	11.1985	3[13]	-	CBS A 6570	[written by Dee C. Lee][produced by Brian Robson]
Come Hell Or Waters High/I Don't Mess	Dee C. Lee	03.1986	46[5]	-	CBS A 6869	[written by Paul Muggleton][produced by Brian Robson]

Sophie Lawrence

 Sophie Lawrence (ur. 12 czerwca 1972 r.  w Ilford w Londynie) to angielska aktorka i piosenkarka. W latach 1988–1991 występowała na stałe w roli Diane Butcher w operze mydlanej BBC *EastEnders*, a następnie pojawiała się w tym serialu gościnnie w latach 1993, 1994, 1997, 2008 i 2012. W 1991 roku Lawrence odniosła sukces na brytyjskiej liście przebojów, plasując się w pierwszej trzydziestce z własną wersją utworu Donny Summer „Love's Unkind”. Od 2001 roku jest najbardziej aktywna na scenie, występując w teatrze muzycznym oraz w pantomimie. 

Początkowo Lawrence szkoliła się na tancerkę, jednak z powodu naderwania mięśnia pachwiny musiała zrezygnować z tej drogi i zajęła się aktorstwem. Kształciła się w Sylvia Young Theatre School; w tym czasie otrzymała swoją pierwszą rolę aktorską, występując z przerwami w serialu BBC *Grange Hill*.  W 1988 roku, w wieku 15 lat i tuż po ukończeniu szkoły teatralnej, Lawrence otrzymała rolę Diane Butcher - córki Franka Butchera (w tej roli Mike Reid) - w operze mydlanej BBC *EastEnders*. Pozostawała w tej roli do 1991 roku. Lawrence tak to skomentowała: „Odeszłam, bo chciałam zagrać coś innego. W takiej sytuacji trzeba wyrosnąć z wizerunku, jaki ma o tobie publiczność - postrzegania cię wyłącznie jako bohaterki *EastEnders*. Zależało mi jednak na różnorodności ról. Czułam, że nie mogę w nieskończoność być Diane. Chciałam być aktorką, a nie tylko celebrytką”. 

 Lawrence wracała do serialu na krótki czas w latach 1993, 1994 i 1997.

  W 2008 roku Lawrence zgodziła się ponownie wcielić w postać Diane, by wziąć udział w nagraniu sceny pogrzebu jej serialowego ojca, Franka - było to następstwem śmierci aktora Mike’a Reida w prawdziwym życiu. Zgodziła się również na kolejny krótki powrót do roli w 2012 roku. 

 Lawrence początkowo odeszła z *EastEnders*, by rozpocząć karierę muzyczną w nurcie pop. W 1991 roku odniosła niewielki sukces na listach przebojów; jej cover utworu „Love’s Unkind” (przeboju Donny Summer z 1977 roku, wyprodukowanego przez Pete’a Hammonda i Nigela Wrighta dla wytwórni IQ Records należącej do Simona Cowella) dotarł do 21. miejsca brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart). Lawrence współpracowała z odnoszącym sukcesy zespołem twórców i producentów muzyki pop - Stock, Aitken & Waterman - nagrywając kolejny singiel zatytułowany „Secrets”; utwór ten pochodził z albumu Kylie Minogue *Rhythm of Love*. Singiel został jednak wycofany przed premierą. Jej kariera muzyczna w nurcie pop wyhamowała, a ona sama powróciła do aktorstwa.

  Inne dokonania Do innych znaczących ról telewizyjnych Lawrence należą: niemiecka adaptacja telewizyjna *Die Wächter* (1985), film telewizyjny *The Little Match Girl* (1986) z udziałem Twiggy i Rogera Daltreya, serial *Cadfael* (1994) z Derekiem Jacobim oraz rola dziewczyny bohatera granego przez Neila Morrisseya w sitcomie BBC *Men Behaving Badly* (1995). Wystąpiła również w jednym z odcinków teleturnieju *Banzai*, w którym jej zadaniem było odebranie dzwoniącego telefonu po wcześniejszym uwolnieniu się z krzesła, do którego była przywiązana. Wcieliła się w postać Miss Thing w programie dla dzieci *Timmy Towers*, prowadzonym przez Timmy’ego Malletta. Oprócz aktorstwa próbowała także sił jako prezenterka w programie dla dzieci *Going Live!*. Na deskach teatru Lawrence zagrała Janet w wystawianej na West Endzie adaptacji *The Rocky Horror Show*, a także główną rolę w sztuce *Daisy Pulls It Off*. Występowała w wielu spektaklach objazdowych, w tym przede wszystkim w monodramie Alana Bennetta *Talking Heads*. 

 W 2001 roku Lawrence związała się z przebojowym musicalem z lat 70-tych pt. *Boogie Nights*, wcielając się w główną rolę kobiecą -Debs - podczas dwóch dużych tras koncertowych. Zagrała również w kontynuacji zatytułowanej *Boogie Nights 2 - This Time It's The 80s* u boku Davida Essexa; spektakl ten był prezentowany w całym kraju w latach 2004 i 2005. Ponadto Lawrence pełniła funkcję asystentki reżysera przy produkcji *Boogie Nights*. Zajmowała się również reżyserią i choreografią kilku pantomim oraz musicali. W grudniu 2006 roku Lawrence wystąpiła w tytułowej roli w spektaklu *Piotruś Pan* (partnerując Nigelowi Haversowi, który wcielił się w Kapitana Haka) w teatrze Wycombe Swan, a w 2007 roku ponownie zagrała Piotrusia Pana u boku Davida Essexa w teatrze Derngate w Northampton. Brała również udział w objazdowym widowisku *Simply Ballroom* jako jedna z prezenterek.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love's Unkind/One For The Road	Sophie Lawrence	08.1991	21[7]	-	I.Q. ZB 44821	[written by Donna Summer, Giorgio Moroder, Pete Bellotte][produced by Pete Hammond, Nigel Wright]

Belle Lawrence

Wokalistka i autorka tekstów Belle Lawrence (właśc. Belle Erskine) rozpoczęła karierę
jako tancerka i wokalistka w musicalu „Koty” na West Endzie. Po odejściu z musicalu brała udział w przesłuchaniach do zespołów i producentów, a ostatecznie nagrywała z wytwórniami Hed Kandi, BMG Italy, Northstar, Almighty Records, Sound4group Italy i Fierce Angel Records. 

 

W Almighty Records nagrała covery takich utworów jak „Don’t You (Forget About Me)”, „Skyfall”, „Jar of Hearts” i wielu innych. Jej wersja utworu Kim Wilde „Never Trust a Stranger”, podobnie jak wszystkie jej covery, jest zorientowana na taniec. Ostatnio Belle pisała i nagrywała z producentami i DJ-ami Daniele Tignino i Erikiem Kupperem.

 

Belle Lawrence nagrywa z Almighty od 2002 roku i dzięki sukcesowi jej tanecznych hitów na przestrzeni lat, mówi się, że stała się naszą ulubioną wokalistką i ulubienicą  fanów! Jej dorobek z Almighty znacznie się rozrósł, a jej fantastyczny cover utworu Adele „Set Fire To The Rain” odniósł szczególny sukces. Z mnóstwem singli  i trzema fantastycznymi albumami, trudno znaleźć fana Almighty bez Belle Lawrence w swojej kolekcji! Potrafi zaśpiewać rockowy utwór, taki jak „California Dreaming” czy „I Bet You Look Good On The Dancefloor”; rozweselić nawet najbardziej ponury utwór, taki jak „Jar Of Hearts” czy „Hallelujah” Jeffa Buckleya;  

 

No cóż, wszyscy wiecie, że potrafi przerobić najnowsze hity z list przebojów, takie jak „Let It Go” i „Counting Stars”. Jej wszechstronność naprawdę nie zna granic! Pierwszy album Belle „Handbag Heaven: Boulevard Of Broken Dreams” był jednocześnie pierwszym z olśniewającej serii „Handbag Heaven”. Z Belle Lawrence w centrum uwagi, Almighty dostarczyło jedną z najbardziej kompletnych i dopracowanych kolekcji do tej pory. „Handbag Heaven” mierzy jeszcze wyżej, łącząc klasyczny komercyjny styl z odpowiednimi progresywnymi i undergroundowymi akcentami poprzez niesamowitą gamę utworów bonusowych i alternatywnych remiksów. Dzięki sukcesowi tego debiutu, po „Let This Feeling…” ukazała się kolejna kolekcja „Handbag Heaven”, będąca kolejnym fantastycznym zbiorem największych i najlepszych parkietowych hitów Belle Lawrence!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Evergreen	Belle Lawrence	03.2002	73[1]	-	Euphoric CDUPH 024	[written by David Kreuger, Jörgen Elofsson, Per Magnusson][produced by Unit 4 Productions]
The Closest Thing To Crazy	Belle Lawrence	09.2004	134[1]	-	Almighty CDALMY 187	[written by Mike Batt][produced by Almighty Associates]

Landscape

Landscape to angielski zespół synthpopowy, znany przede wszystkim z hitów z 1981 roku,
takich jak „Einstein a Go-Go” i „Norman Bates”. Założony w Londynie w 1975 roku, zespół nieustannie koncertował w połowie i pod koniec lat 70-tych, grając w klubach rockowych, punkowych i jazzowych oraz wydając dwie instrumentalne EP-ki we własnej wytwórni Event Horizon. Grupa zaczęła eksperymentować z muzyką programowaną komputerowo i elektroniczną perkusją pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych, nagrywając płyty w rodzącym się gatunku synthpop.  

 

 Landscape tworzyli Richard James Burgess (perkusja, programowanie komputerowe, syntezatory, wokal), Christopher Heaton (syntezatory klawiszowe, fortepian, wokal), Andy Pask (gitary basowe progowe i bezprogowe, syntezator basowy, wokal), Peter Thoms (puzon, puzon elektryczny, wokal) oraz John L. Walters (lyricon, saksofon sopranowy, flet altowy, programowanie komputerowe, syntezatory, wokal). Zespół zyskał popularność dzięki występom na żywo, trasom koncertowym i założeniu niezależnej wytwórni Event Horizon, dla której wydał dwie EP-ki.

 

 Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią RCA, zespół wydał swój debiutancki album studyjny Landscape w 1979 roku. Kolejny album studyjny z 1981 roku, From the Tea-rooms of Mars..., zawierał przeboje z pierwszej piątki brytyjskiej listy przebojów „Einstein a Go-Go” i „Norman Bates”. Ich trzeci album studyjny to Manhattan Boogie-Woogie z 1982 roku. Po wydaniu tego albumu Heaton i Thoms opuścili zespół.  Po wydaniu trzeciego i ostatniego albumu studyjnego Landscape, Manhattan Boogie-Woogie, zespół przekształcił się w trio w składzie Burgess, Pask i Walters.

 

  Zmieniając nazwę zespołu na Landscape III, członkowie wydali single „So Good, So Pure, So Kind” i „You Know How to Hurt Me”. Trio rozpadło się w 1984 roku, a członkowie zespołu kontynuowali karierę w oddzielnych rolach.

 

  Burgess, Heaton i Walters zajęli się produkcją muzyczną. Walters był współzałożycielem magazynu płytowego Unknown Public w 1992 roku wraz z Laurence'em Astonem i pracował jako autor i redaktor. Od 1999 roku jest redaktorem naczelnym magazynu „Eye”, a od 2008 roku jego współwłaścicielem. Pask pracował jako muzyk sesyjny i współtworzył muzykę przewodnią do długo emitowanego brytyjskiego serialu „The Bill” na kanale ITV. Thoms pojawił się później na drugim albumie studyjnym Thomasa Dolby’ego „The Flat Earth” (1984) i w tym samym roku odbył trasę koncertową z Dolby’em, grając na puzonie. Był również członkiem personelu głównej siedziby związku muzyków w Wielkiej Brytanii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Einstein A Go-Go/New Religion	Landscape	02.1981	5[13]	-	RCA RCA 22	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape][produced by Landscape]
Norman Bates/From The Tea-Rooms Of Mars...To The Hell-Holes Of Uranus (Part 3, Tango)	Landscape	05.1981	40[7]	-	RCA RCA 60	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape,Christopher Heaton,Peter Thoms][produced by Landscape]
So Good, So Pure, So Kind/The Fabulous Neutrinos	Landscape III	03.1983	96[2]	-	RCA RCA 311	[written by John L. Walters, Richard James Burgess,Landscape,BPW][produced by John L. Walters, Richard James Burgess,Pask]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
From the Tea-rooms of Mars ....	Landscape	03.1981	16[13]	-	RCA RCALP 5003	[produced by Landscape, Colin Thurston]

Trend Records

Trend Records to angielska wytwórnia płytowa, która istniała od końca
lat 60tych do początku lat 70-tych. Wydawała nagrania tak znanych artystów i osobowości, jak Consortium, The Foundations, Audrey Hall, Marcus Lipton, Julie Stevens, Warm Dust i Colin Young.  W lutym 1968 roku wytwórnia rozpoczęła działalność. Podpisali oni umowę z Associated Records. Promocją zajęli się Richard Eddy z Trend i Andrew Vere z Saga Records. Wszystkie zespoły, które podpisały kontrakt z Barry Class Management, firmą Barry'ego Classa, miały wydawać swoje nagrania w tej wytwórni. Jeden z nich, The Foundations, którym zarządzał Class, nie miał swoich nagrań w Trend. Przed lutowym startem Class rozważał wydawanie płyt budżetowych.

 

 Trend Records była jedną z firm grupy Class, do której należały również Class Destination Inc., Class Management, Class Theatrical Agency i sieć sklepów płytowych Disci. W 1968 roku siedziba wytwórni mieściła się w Classic House, przy 113 Westbourne Grove, Londyn W.2. Wydaje się, że przez pewien czas w 1968 roku Curtis Clements był zatrudniony jako asystent.

 

 W lutym 1968 roku Beat Instrumental poinformował o dwóch pierwszych wydawnictwach Trend Records: „Breaking up A Dream” Ways and Means oraz „Speak to Me” The Explosion. Obie płyty miały być dostępne 9 lutego. Również tego samego miesiąca, 23 lutego, miał ukazać się „Step Down” Rangersów. Ways and Means byli grupą zarządzaną przez Szkota Rona Fairwaya. Grupa wydała wcześniej singiel „Sea of ​​Faces” w wytwórni Pye, który dotarł do 9. miejsca na liście przebojów. 41. miejsce na liście przebojów Radio Caroline w tygodniu rozpoczynającym się 21 stycznia 1967 roku. Wydany w Trend utwór „Breaking Up A Dream”, uważany za ich najlepsze nagranie, odbiegał od dotychczasowych coverów muzyki surf. Zespół ostatecznie przyjął nazwę Chaucer's Tales. Producentem wytwórni był wówczas Eric Allandale, który grał na puzonie w zespole The Foundations. W styczniu 1969 roku hongkońska grupa Danny Diaz & The Checkmates wygrała konkurs Hong Kong's Battle of the Sounds, zorganizowany przez Levi Straussa. Zdobyli również kontrakt płytowy o wartości 10 000 dolarów z wytwórnią Trend Records.Rezultatem był singiel „Solomon Grundy” z piosenką „Goodbye Baby”, który ukazał się w Wielkiej Brytanii na Pye 7N 17690. Menadżer Foundations, Barry Class, zorganizował im przyjazd do Wielkiej Brytanii.

 

  Strona internetowa Seventies Sevens podaje, że w numerze Record Retailer z 5 listopada 1969 roku pojawiła się informacja, że ​​autorzy tekstów, David Myers i John Worsley, opuścili Southern Music, aby dołączyć w tym samym roku do wytwórni Trend należącej do Barry'ego Classa. Napisali oni dla The Foundations utwór „Baby, I Couldn't See”. Eric Allendale, który w 1968 roku został zatrudniony jako producent dla Trend, współreżyserował nagranie utworu z Worsleyem. Była to produkcja Trend, a Barry Class był producentem wykonawczym.Utwór, uzupełniony kompozycją Colina Younga „Penny Sir”, został wydany na singlu Pye 7N 17849 w 1969 roku. Utwór stał się niewielkim hitem w Holandii, trafiając na holenderską listę przebojów Tipparade. W trzecim tygodniu osiągnął 8. miejsce. W numerze Cash Box z 31 stycznia poinformowano, że Trend Records przygotowało sampler z fragmentami utworów trzech artystów: The Chads z utworem „Dearest Belinda”, Consortium z utworem „Melanie Cries Alone” i Abel Mann z utworem „The Sun in My Morning”. Każda sekcja zawierała wstęp didżeja Davida Hamiltona do każdego utworu.

 

 Utwór Consortium został wydany w tym samym miesiącu. Wsparty utworem „Copper Coloured Years” został wydany na antenie Trend TNT 52.W numerze New Musical Express z tygodnia kończącego się 10 października 1970 roku poinformowano, że Colin Young, wokalista The Foundations, opuścił grupę, aby rozpocząć karierę solową. Podpisał już kontrakt z Barrym Classem i zakładał nowy zespół o nazwie Development. Pod koniec 1970 roku Barry Class chciał reaktywować nazwę Foundations. Liderem reaktywowanego zespołu był Colin Young, który śpiewał. Dyrektorem muzycznym zespołu był Graham Preskett, który grał również na gitarze i skrzypcach elektrycznych. Pozostali członkowie to Jean Roussel grający na klawiszach, Steve B. Ingham i Roger Cawkwell na saksofonie i flecie. Koncertowali w Ameryce Łacińskiej, a nawet zagrali na Expo-Show w Buenos Aires. Działali jednak do początku 1971 roku. 

 

Jak doniesiono w numerze Record World z 19 grudnia, Class podpisał z Pathé-Marconi umowę dystrybucyjną na dystrybucję produktów Trend we Francji i Włoszech. Dwa zespoły gotowe do dystrybucji to Warm Dust i Swegas.Album Colina Younga został wydany przez wytwórnię w Stanach Zjednoczonych. Nosił tytuł „In The Beginning” i był przypisywany zespołowi Development Colina Younga, który został nagrany przez Trend.Muzycy na albumie to m.in. Graham Preskett grający na skrzypcach, gitarze, banjo, harmonijce ustnej i melodyce, Steve Bingham na basie, Roger Cawkwell na flecie, flecie prostym i saksofonie, Jean Roussel na organach i fortepianie oraz Eddie „Tan Tan” Thornton na puzonie i trąbce.W tym samym roku Colin Young wydał również singiel „Any Time at All” z utworem „You're No Good” na antenie Trend 6099 005. Jego producentami byli Tony Rockliff i Barry Class. Album został również wydany na antenie Uni 55286. Album, będący zapowiedzią 100 najpopularniejszych przebojów, znalazł się w sekcji Top 60 Pop Spotlight magazynu Billboard w tygodniu kończącym się 5 czerwca 1971 roku.

 

  Prowadzony przez Rodneya Harroda i Philipa Peverleya, Development wyjechał do Argentyny na początku 1971 roku.Argentyńska gazeta „Crónica” umieściła ich na pierwszej stronie i zamieściła artykuł o zespole na stronie 2. Dwa tygodnie później w innym artykule wyjaśniono, że zespół Colina Younga również występował pod nazwą Development.Leo Vanes w swoim artykule w „Leorama” w numerze „Crónica” z 25 lutego wystawił zespołowi chłodną recenzję. Również w 1971 roku, po niedawnych negocjacjach w Los Angeles z MCA Records, w których uczestniczyli prezes wytwórni Mike Maitland i Russ Reagan, Trend Records zawarło kolejną umowę. Jak donosił „Billboard” w numerze z 27 lutego, wytwórnia zawarła z Uni Records trzyletnią umowę dzierżawy na dystrybucję w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.W tym samym roku do wytwórni dołączyła Audrey Hall. Singiel, który nagrała dla „Trend”, to „Getting Ready For a Heartache”. Utwór był wspierany jej własną kompozycją „M.Y.O.B. Leave Me Alone”. Singiel był jednak grany w mainstreamowych stacjach radiowych. Po jego wydaniu nie było materiału od Trend, który mogłaby nagrać. Jej matka zaprosiła ją do Nowego Jorku, więc poprosiła wytwórnię o wydanie.

 

 Consortium wydało singiel „Annabella” jako Trend 6099 004 w 1971 roku. W tygodniu rozpoczynającym się 12 września utwór „Melanie Cries Alone” zespołu Consortium zadebiutował na 18. miejscu listy Top 20 TMP w Portugalii. Po kolejnym tygodniu na liście dotarł do 13. miejsca. Aktorka Julie Stevens nagrała singiel dla wytwórni. Utwór „After Haggerty” był promowany utworem „A Long Way From Home”, który ukazał się na Trend 6099 008.W numerze „Record World” z 13 listopada 1971 roku pojawiła się informacja, że ​​Director Class zawarł umowę z brytyjską wytwórnią MCA Records. Derek Everett, dyrektor zarządzający MCA, opisał tę umowę jako wyjątkową. Umowa umożliwiła wydanie singla „Stoney Ground” zespołu The Foundations. Płyta trafiła na listę Billboard Bubbling Under Hot 100, gdzie spędziła tydzień, osiągając szczyt na 113. miejscu. W 1972 roku Consortium wydało w Portugalii singiel „Sunday in The Park” i „Tell Me My Friend” na Trend 6099 011.

Rachel Stevens

Rachel Lauren Stevens (ur. 9 kwietnia 1978r) to angielska wokalistka i aktorka.

Była członkinią zespołu popowego S Club, który działał w latach 1998-2003, a od 2023 roku reaktywował się ponownie. 

 Jednym z największych solowych sukcesów S Club po rozwiązaniu zespołu w 2003 roku było rozpoczęcie przez Rachel Stevens śpiewania i aktorstwa w dzieciństwie, a w wieku 15 lat wygrała konkurs modelek. Po ukończeniu London School of Fashion, Stevens planowała zająć się PR-em w modzie, ale nagrała kilka demówek, które ostatecznie doprowadziły do ​​jej obsady w popowej grupie/programie telewizyjnym S Club 7 byłego menedżera Spice Girls, Simona Fullera, w 1999 roku.

 Po zakończeniu panowania zespołu, Stevens bez wahania rozpoczęła karierę: jej solowy debiutancki singiel „Sweet Dreams My L.A. Ex” ukazał się późnym latem 2003 roku. Singiel, pierwotnie pomyślany jako odpowiedź na „Cry Me a River” Justina Timberlake’a, został stworzony przez autorkę tekstów i byłą gwiazdę popu Cathy Dennis oraz zespół producencki Bloodshy & Avant (który pracował również przy „Toxic” Britney Spears) i zwiastował wydanie pełnometrażowego solowego debiutu Stevens, „Funky Dory”. Jesienią. Album ukazał się w Stanach Zjednoczonych na początku 2004 roku. 

W tym samym roku Stevens odniosła kolejny wielki sukces, wydając wyprodukowany przez Richarda X utwór „Some Girls”, który poruszał się w rytmie przypominającym zarówno klasyczny glam rock, jak i trendy muzyki tanecznej tamtych czasów. „Come and Get It”, jej drugi solowy album, ukazał się w Wielkiej Brytanii na początku 2005 roku, a w Stanach Zjednoczonych pod koniec roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sweet Dreams My L.A. Ex/Little Secret	Rachel Stevens	09.2003	2[13]	-	Polydor 9811874	[silver-UK][written by Cathy Dennis, Christian Karlsson, Pontus Winnberg, Henrik Jonback][produced by Bloodshy & Avant]
Funky Dory/I Got the Money	Rachel Stevens	12.2003	26[4]	-	Polydor 9814984	[written by David Bowie, Martin Brammer, Gary Clark][produced by David Eriksen, Martin Sjølie,Jeremy Wheatley, Brio Talaferro]
Some Girls/Spin That Bottle	Rachel Stevens	07.2004	2[13]	-	Polydor GBCTA 0400099	[written by Richard X, Hannah Robinson][produced by Richard X, Pete Hoffman]
More, More, More/Shoulda Thought of That	Rachel Stevens	10.2004	3[11]	-	Polydor GBCTA 0400144	[written by Gregg Diamond][produced by Wild Oscar, Jewels & Stone ]
Negotiate with Love/Queen	Rachel Stevens	04.2005	10[7]	-	Polydor 9870784	[written by Anders Wollbeck,Mattias Lindblom,Xyloman,Miriam Nervo,Olivia Nervo][produced by Anders Wollbeck,Mattias Lindblom,Pete Hofmann]
So Good/Never Go Back	Rachel Stevens	07.2005	10[8]	-	Polydor 9872236	[written by Pascal Gabriel, Hannah Robinson][produced by Pascal Gabriel, Hannah Robinson]
I Said Never Again (But Here We Are)/Waiting Game	Rachel Stevens	10.2005	12[8]	-	Polydor 9874240	[written by Rob Davis, Jewels & Stone][produced by Jewels & Stone]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Funky Dory	Rachel Stevens	10.2003	9[25]	-	Polydor 9865702	[gold-UK][produced by Arnthor, BAG, Bloodshy & Avant, Yak Bondy, Ben Chapman, David Eriksen, Martin Harrington, Pete Hoffmann ,Stephen Lipson, Wild Oscar, Michael Peden, B Rich, Richard X, Martin Sjølie, Brio Taliaferro ,Jeremy Wheatley]
Come and Get It	Rachel Stevens	10.2005	28[2]	-	Polydor 9874712	[produced by Rob Davis ,Jon Douglas ,David Eriksen, Thomas Eriksen, Pascal Gabriel, Pete Hofmann ,Jewels & Stone, Damian LeGassick, Mattias Lindblom ,Hannah Robinson, Martin Sjølie, Fraser T Smith, Brio Taliaferro, Jeremy Wheatley, Anders Wollbeck, Richard X, Xenomania]

Picadilly Line

Picadilly Line to angielski zespół psychodelic pop, który wydał w 1967 roku album
„The Huge World of Emily Small” oraz dwa single na antenie CBS. Klawiszowiec Rod Edwards i gitarzysta Roger Hand nagrali dwa folkowe albumy pod pseudonimem Edwards Hand. Edwards grał również w folkowym trio Jade. Szkocki basista Norrie McLean pochodził z The Poets and the Scots of St. James. Perkusista Keith Hodge występował w The Attack i Five Day Week Straw People. 

Początkowo był to londyński folkowy zespół w stylu Simona i Garfunkela. Po wydaniu jedynego albumu, duet pozyskał stałych członków do swoich ostatnich singli. Na płycie wystąpili Rod Edwards i Roger Hand, którzy w 1969 roku powrócili jako Edwards Hand, a także muzycy sesyjni: Alan Hawkshaw (instrumenty klawiszowe), Danny Thompson (gitara basowa), Herbie Flowers (gitara basowa) i Harold McNair (flet). Cały materiał był oryginalny, z wyjątkiem wersji utworu „Visions Of Johanna” Boba Dylana i utworu „Gone, Gone, Gone” The Everly Brothers. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At The Third Stroke/How Could You Say You're Leaving Me	Picadilly Line	06.1967	-	-	CBS 2785	[written by R. Edwards, R. Hand][produced by John Cameron, Roy Guest]
Emily Small (The Huge World Thereof)/Gone, Gone, Gone	Picadilly Line	09.1967	-	-	CBS 2958	[written by R. Edwards, R. Hand][produced by John Cameron, Roy Guest]
Yellow Rainbow/I Know, She Believes	Picadilly Line	07.1968	-	-	CBS 3595	[written by Graham Nash, Kirk Duncan,Nicky James][produced by John Cameron, Jon Miller]
Evenings With Corrina (So Long Ago)/My Best Friend	Picadilly Line	10.1968	-	-	CBS 3743	[written by R. Edwards, R. Hand][produced by John Cameron, Jon Miller]

Untamed

Urodzony w 1945 roku w zachodniolondyńskiej dzielnicy Hammersmith,
Lindsay Muir wraz z rodziną przeprowadził się w połowie lat 50-tych do nadmorskiego miasteczka Worthing w West Sussex, gdzie Lindsay (wokal/gitara) zagrał swój pierwszy koncert w 1956 roku, mając jedenaście lat. Wkrótce dołączył do niego Duncan Pratt grający na gitarze rytmicznej, a Nick Hallam na perkusji. Przez szeregi zespołu przewinęło się wielu perkusistów, aż do momentu, gdy mieszkaniec Storrington, Roger Dunbar, dołączył do składu po otrzymaniu ogłoszenia w lokalnej gazecie. Graham Smith, występujący pod pseudonimem Graham Stewart, został zrekrutowany do gry na gitarze rytmicznej, a Duncan zdecydował, że zespół powinien nazywać się The Untamed Four. 

 

Lindsay ukończył szkołę w wieku czternastu lat i rozpoczął pracę w firmie budowlanej swojego ojca, jednocześnie grając muzykę półprofesjonalnie wieczorami. Ian Muir, brat Lindsay, pełnił funkcję roadie, kierowcy i menedżera zespołu, a także rezerwował wszystkie ich koncerty, a w ciągu dnia pracował w firmie budowlanej ojca Muira. The Untamed Four grali siedem wieczorów w tygodniu, grając w wiejskich salach i na lokalnych potańcówkach, takich jak The Top Hat w Littlehampton, The Mexican Hat w Worthing oraz w piątkowy wieczór w Lancing. W lutym 1964 roku zespół wygrał konkurs beatowy South Coast w Pier Pavilion w Worthing, a lokalni rywale, The Tremors, zajęli drugie miejsce. 

 

 Kilka tygodni później The Untamed Four wrócili do Pier Pavilion, aby wziąć udział w „Top Four Beat Night” u boku The Beat Merchants, The Tremors i The Stentones. W tym samym tygodniu grupa wystąpiła na „Festival of Beat” obok innych lokalnych artystów, dzieląc scenę z Craigiem Douglasem, Mikiem Sarne oraz Peterem Jayem i The Jaywalkers. W tym momencie lokalny przedsiębiorca Ken Chaplin (menedżer Nat Gonella) zaoferował się jako menedżer zespołu po tym, jak został jurorem w konkursie, zwalniając z tego obowiązku Iana Muira, choć Ian nadal współpracował z zespołem. Wiosną 1964 roku grupa postanowiła przejść na zawodowstwo, ale Graham Smith zrezygnował, nie chcąc grać na pełen etat, a zastąpił go gitarzysta Tony Everett z The Saxons. Ken Chaplin zapewnił prestiżowe występy zespołowi The Untamed (nie The Untamed Four), a grupa stała się stałym gościem w programie Beat Room stacji BBC 2, wyprodukowanym przez Barry'ego Langforda. Chaplin doprowadził również do podpisania kontraktu z agencją Don Arden Agency oraz nagrania w IBC Studios w Portland Place pierwszego singla „So Long” z utworem „Just Wait”, wydanego przez wytwórnię Decca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Uk]	Komentarz
So Long/Just Wait	Untamed	12.1964	-	-	Decca F 12045	[written by Lindsay Muir][produced by Mark Wildey]
Once Upon A Time/I'm Asking You	Untamed	03.1965	-	-	Parlophone R 5258	[written by Lindsay Muir][produced by Shel Talmy]
I'll Go Crazy/My Baby Is Gone	Untamed	06.1965	-	-	Stateside SS 431	[written by James Brown][produced by Shel Talmy]
It's Not True/Gimme, Gimme Some Shade	Untamed	12.1965	-	-	Planet PLF 103	[written by Pete Townshend][produced by Shel Talmy]
Daddy Long Legs/Trust Yourself A Little Bit	Lindsay Muir's Untamed	06.1966	-	-	Planet PLF 113	[written by Langley, Stewart ]

Blue Beat Records

Blue Beat Records to angielska wytwórnia płytowa, która w latach 60-tych XX wieku i
późniejszych wydawała jamajski rhythm and blues (R&B) i ska. Jej reputacja doprowadziła do użycia słowa „bluebeat” jako ogólnego określenia wszystkich stylów wczesnej jamajskiej muzyki pop, w tym muzyki artystów niezwiązanych z wytwórnią. 

 Wytwórnia Blue Beat została założona w 1960 roku  w Londynie jako imprint Melodisc Records Emila E. Shalita. Melodisc, założona w Londynie w 1947 roku, specjalizowała się w wydawaniu calypso i mento oraz importowała amerykański jazz. Wytwórnia Blue Beat koncentrowała się na jamajskim bluesie i R&B z wpływami amerykańskimi, które później ewoluowały w kierunku ska. Powstała po pozytywnym przyjęciu w Wielkiej Brytanii płyty „Lonesome Lover” Laurela Aitkena wydanej przez Melodisc. Shalit powierzył zarządzanie wytwórnią Sigimundowi „Siggy'emu” Jacksonowi, który następnie wybrał nazwę Blue Beat, która, jak twierdził, była adaptacją zwrotu „It sounds like blues and it's got a great beat” lub „Blues Beat”, co najwyraźniej było wówczas ogólnym terminem określającym jamajską muzykę bluesową.

  Pierwszym wydawnictwem wytwórni Blue Beat był utwór „Boogie Rock” Laurela Aitkena, licencjonowany od wytwórni Downbeat należącej do Dady Tewariego. Charakterystyczne niebieskie okładki i srebrne logo wytwórni Blue Beat pojawiły się po raz pierwszy wraz z trzecim wydawnictwem wytwórni, „Manny Oh” Higgsa i Wilsona. Wytwórnia Blue Beat zawarła umowy licencyjne z większością głównych jamajskich producentów, a także wydała wiele domowych nagrań Siggy'ego Jacksona, z udziałem artystów z Anglii, takich jak The Marvels. Nawet niektóre hity Prince'a Bustera, w tym „Wash-Wash”, zostały nagrane w Londynie, a w nagraniach brali udział znani brytyjscy muzycy, tacy jak Georgie Fame. Wytwórnia Blue Beat wydała około 400 singli i ponad tuzin albumów w latach 1960–1967. Prince Buster stał się największą gwiazdą wytwórni Blue Beat, dzięki takim utworom jak „Al Capone”. Siggy Jackson zorganizował noc Blue Beat w londyńskim klubie Marquee, a modne dodatki z logo Blue Beat zyskały popularność.

  Wiele płyt wytwórni Blue Beat było granych obok muzyki soul w klubach tanecznych, takich jak Twisted Wheel w Manchesterze. Oprócz tego, że muzyka wytwórni Blue Beat cieszyła się dużym zainteresowaniem społeczności zachodnioindyjskiej w Wielkiej Brytanii, zaczęła być kojarzona z brytyjskimi modami z początku i połowy lat 60-tych, a także ze skinheadami z końca lat 60-tych. Pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych płyty wytwórni Blue Beat stały się obiektem kolekcjonerskich poszukiwań wśród osób, które uważały takie utwory jak „Al Capone” Prince’a Bustera za klasykę. 

Kiedy rytm ska zwolnił do rocksteady około 1966 roku, Melodisc założył nową subwytwórnię Fab, a wytwórnia Blue Beat zaprzestała wydawania nowych wydawnictw po 1967 roku (chociaż katalog archiwalny sprzedawał się jeszcze przez kilka lat). Jackson odszedł, by pracować dla EMI, gdzie założył wytwórnię Columbia Blue Beat. Wytwórnia Blue Beat została reaktywowana w 1972 roku, wydając krótką serię mało znanych wydawnictw, w tym single Johna Holta „Ok Fred” i „Sad News”, a także reedycje niektórych popularnych klasyków z katalogu Prince’a Bustera, takich jak „Al Capone” i „Ten Commandments Of Man”. Później w tej samej dekadzie niektóre z tych utworów zostały ponownie wydane w formacie singla 12", aby dotrzeć do nowej, młodszej publiczności, wywodzącej się z pokolenia 2-Tone. 

W 1987 roku Buster Bloodvessel (z zespołu 2-Tone ska revival Bad Manners) i producent Ivan Healy Purvis założyli zupełnie nową wytwórnię płytową o nazwie Blue Beat Records i udzielili licencji na nazwę i logo Blue Beat. Wytwórnia działała na odzyskanym barce rzecznej o nazwie „The Bloodvessel”, która znajdowała się na podwórku Bloodvessel w Spring Hill. W latach 1987-1990 wytwórnia wydała kilka płyt, w tym album Bad Manners „Return of The Ugly”. Singiel Bad Manners „Skaville UK” był ostatnim singlem Blue Beat, który odcisnął piętno na brytyjskich listach przebojów, osiągając 87. miejsce w 1989 roku. 

 W 2004 roku Siggy Jackson był zwrócił się do lidera zespołu No.1 Station, Marcusa Upbeata (znanego również jako Downbeat), z pomysłem rozpoczęcia reaktywacji wytwórni The Blue Beat Label. Razem Siggy i Marcus wydali serię 7-calowych singli na tej wytwórni w stylu produkcji The Blue Beat Label z lat 60-tych. Te wydania zawierały sześć singli No. 1 Station, w których wystąpił weteran The Blue Beat Label, Eddie „Tan-Tan” Thornton na trąbce i kilku gościnnych wokalistów, w tym The Marvels. Siggy Jackson wznowił kilka utworów ze swojego własnego katalogu, a także po jednym singlu zespołu ska revival Intensified i weteranów The Blue Beat Label, The Pyramids. Siggy wznowił również dwa utwory Laurel Aitken i singiel Mopeds, który wcześniej ukazał się w Columbia Blue Beat.  Wszystkie te wydania były limitowanymi edycjami winylowymi. Siggy Jackson wycofał się z branży muzycznej w 2008 roku. Marcus Upbeat następnie przejął wytwórnię The Blue Beat Label, aby kontynuować jej reaktywację. W 2011 roku Marcus Upbeat zarejestrował Blue Beat Records Ltd, aby kontynuować   The Blue Beat Label, a w 2011 roku wydał kolejny nowy 7" singiel w The Blue Beat Label. 

Marcus następnie przyjął rodzącą się i coraz szybciej rozwijającą się erę cyfrową dla The Blue Beat Label. Wdrożono umowę na wyłączną dystrybucję cyfrową dla The Blue Beat Label i w kolejnych latach kilka wybranych No.1 Station i innych wydawnictw zostało udostępnionych do wydania cyfrowego na iTunes i innych renomowanych sklepach cyfrowych. Blue Beat Label otrzymała kolejny restart w 2019 roku wraz z ponownym wydaniem singla  She's So Sweet na 7-calowym winylu marcus upbeat ponownie nagrał to wszystko samodzielnie, a cyfrowy singiel został wydany w The Blue Beat Label, a także nowa strona internetowa zawierająca wszystkie wydawnictwa wytwórni z ostatnich sześćdziesięciu lat, wraz z zawarciem przez Marcusa Upbeata umowy z Tipp Investments w celu nabycia udziałów w Blue Beat Records Ltd. Poinformowano, że umowa ma zostać sfinalizowana w kwietniu 2020 roku. Blue Beat Label nadal działa niezależnie, mimo że osiąga sześćdziesiątkę. 

Tony Crombie

 Angielski perkusista jazzowy, pianista, lider zespołu, wibrafonista i kompozytor.
Urodzony 27 sierpnia 1925 roku w Bishopsgate w Londynie w Anglii. Zmarł 18 października 1999 roku w północno-zachodnim Londynie w Anglii. Crombie był samoukiem, który zaczął grać na perkusji w wieku czternastu lat. Należał do grupy młodych mężczyzn z londyńskiego East Endu, którzy ostatecznie założyli spółdzielnię Club Eleven, wprowadzając do Wielkiej Brytanii nowoczesny jazz. Po podróży do Nowego Jorku ze swoim przyjacielem Ronniem Scottem w 1947 roku, gdzie był świadkiem występów Charliego Parkera i Dizzy'ego Gillespiego, on i podobnie myślący muzycy, tacy jak Johnny Dankworth, Scott i Dennis Rose, sprowadzili be-bop do Wielkiej Brytanii. 

W 1948 roku Crombie odbył tournée po Wielkiej Brytanii i Europie z Duke'iem Ellingtonem, który nie mógł zabrać ze sobą własnych muzyków, z wyjątkiem Raya Nance'a i Kay Davis. Zaczynając pracę w sekcji rytmicznej w Londynie, wybrał Crombiego z polecenia Leny Horne, z którą współpracował, gdy występowała w Palladium. W sierpniu 1956 roku Crombie założył zespół rockandrollowy The Rockets, w którym grał również przyszły basista Shadows, Jet Harris. Grupa wzorowana była na zespołach Comets Billa Haleya i Freddie Bell & the Bellboys. Crombie and His Rockets wydali kilka singli dla wytwórni Decca i Columbia, w tym „Teach You to Rock” wyprodukowany przez Norrie Paramora, który w październiku 1956 roku znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów.

 Przypisuje mu się wprowadzenie muzyki rockandrollowej na Islandię, występując tam w maju 1957 roku. Do 1958 roku Rockets stali się zespołem jazzowym ze Scottem i Tubbym Hayesem. W następnym roku Crombie założył Jazz Inc. z pianistą Stanem Traceyem. W 1960 roku skomponował muzykę do filmu „The Tell-Tale Heart” i odbył rezydenturę w hotelu w Monte Carlo. W maju 1960 roku odbył tournée po Wielkiej Brytanii z Conwayem Twittym, Freddym Cannonem, Johnnym Prestonem i Wee Willie Harrisem. Na początku lat sześćdziesiątych przyjaciel Crombiego, Victor Feldman, przekazał jedną ze swoich kompozycji Milesowi Davisowi, który nagrał ją na swoim albumie „Seven Steps to Heaven”. Utwór „So Near, So Far” został nagrany przez innych artystów, w tym przez Joe Hendersona, który nadał tytuł albumowi poświęconemu Milesowi Davisowi. 

W ciągu następnych trzydziestu lat Crombie występował z wieloma innymi amerykańskimi muzykami jazzowymi, takimi jak Ben Webster, Coleman Hawkins, Illinois Jacquet, Joe Pass, Mark Murphy i Eddie „Lockjaw” Davis. W połowie lat 90-tych, po złamaniu ręki w wyniku upadku, przestał grać na perkusji, ale komponował aż do śmierci w 1999 roku. Crombie był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał syna i córkę, a z drugiego córkę. Jednym z jego wnuków jest perkusista, producent muzyczny i kompozytor Dylan Freed.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teach You To Rock/Short'nin' Bread Rock	Tony Crombie And His Rockets	10.1956	25[2]	-	Columbia DB 3822	[written by Eddie Brandt, Freddy Morgan]

Graham Bonney

Graham Bonney (ur. 2 czerwca 1943 r. jako Graham Arthur Ernest George Bradly)  to brytyjski
piosenkarz popowy i autor tekstów, który mieszkał i tworzył głównie w Niemczech. Chociaż miał tylko jeden hit na brytyjskiej liście przebojów, „Super Girl” w 1966 roku, jego sukcesy kontynuowano w Europie. 

 

 Urodził się w Basildon w hrabstwie Essex i pracował jako aktor dziecięcy, zanim założył swój pierwszy zespół w czasach szkolnych. W 1961 roku dołączył do Espresso Five, a w 1962 roku do The Ambers, z którymi występował w Star-Club w Hamburgu. W 1964 roku został wokalistą The Riot Squad, zespołu założonego przez menedżera Larry'ego Page'a. Po trzech nieudanych singlach dla Pye Records w 1965 roku Bonney opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową.  

 

Zaczął pisać piosenki z Barrym Masonem, a jego drugi solowy singiel „Super Girl”, wydany przez wytwórnię Columbia, osiągnął 19. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1966 roku. Większą popularność zyskał w Europie, docierając do pierwszego miejsca na niektórych niemieckich listach przebojów i utrzymując się w pierwszej dziesiątce przez kilka miesięcy, sprzedając się podobno w ponad milionie egzemplarzy. Kolejne płyty w Wielkiej Brytanii odniosły mniejszy sukces, ale Bonney zbudował trwałą karierę w Niemczech, gdzie 14 jego singli dotarło do pierwszej pięćdziesiątki w latach 1966–1973.Do jego niemieckich hitów należały „Das Girl mit dem La-La-La”, „Wähle 333”, „Du bist viel zu schön” i „Brandy”. W latach 1967 i 1968 zdobył nagrody Bravo Otto dla najlepszego wokalisty. 

 

Występował w niemieckiej telewizji regularnie w programie Beat Club, koncertował z The Beach Boys i innymi artystami, a także prowadził własny program telewizyjny Hits a Go Go. Do Wielkiej Brytanii powrócił w 1969 roku, aby współprowadzić wczesne edycje programu telewizyjnego Lift Off z Aysheą. W latach 70. i 80-tych XX wieku nadal był popularnym artystą estradowym w Niemczech, a brytyjskie obywatelstwo pozwalało mu występować zarówno w Niemczech Wschodnich, jak i Zachodnich. Występował również w telewizji w Holandii, Belgii, Austrii, Szwajcarii, Włoszech i Hiszpanii, a także nadal koncertuje i wydaje płyty w Niemczech.W 1984 roku poślubił stewardesę Lufthansy i mieszka w pobliżu Kolonii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Super Girl/Hill Of Lovin'	Graham Bonney and Johnny Scott And His Orchestra	03.1966	19[18]	-	Columbia DB 7843	[written by Barry Mason, Graham Bradly]