Hank Crawford

Bennie Ross „Hank” Crawford Jr. (ur. 21 grudnia 1934r -zm. 29 stycznia 2009r) 
był amerykańskim saksofonistą altowym, pianistą, aranżerem i autorem piosenek, którego gatunki obejmowały R&B, hard bop, jazz-funk i soul jazz. Crawford był dyrektorem muzycznym Raya Charlesa, zanim rozpoczął karierę solową, wydając wiele cenionych albumów dla takich wytwórni jak Atlantic, CTI i Milestone. 

Crawford urodził się w Memphis w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych.Rozpoczął formalną naukę gry na fortepianie w wieku dziewięciu lat i wkrótce zaczął grać w chórze kościelnym. Jego ojciec przyniósł do domu saksofon altowy z nabożeństwa, a kiedy Hank rozpoczął naukę w Manassas High School, sięgnął po niego, aby dołączyć do zespołu. Jako swoje wczesne inspiracje wymienia Charliego Parkera, Louisa Jordana, Earla Bostica i Johnny'ego Hodgesa. Kariera Crawford pojawia się na nagraniu z Memphis z początku 1952 roku dla B. B. Kinga, z zespołem, w którym grali Ben Branch i Ike Turner.

  W 1958 roku Crawford studiował na Uniwersytecie Stanowym Tennessee w Nashville w stanie Tennessee. Studiował tam muzykę, teorię i kompozycję, a także grał na saksofonie altowym i barytonowym w Tennessee State Jazz Collegians. Prowadził również własny kwartet rockandrollowy: „Little Hank and the Rhythm Kings”. Wszyscy jego koledzy z zespołu uważali, że wygląda i brzmi zupełnie jak Hank O'Day, lokalny saksofonista, co przyniosło mu przydomek „Hank”.] To właśnie wtedy Crawford poznał Raya Charlesa, który zatrudnił Crawforda pierwotnie jako saksofonistę barytonowego.rawford przeszedł na alto w 1959 roku i pozostał w zespole Charlesa, pełniąc funkcję dyrektora muzycznego do 1963 roku. 

 Kiedy Crawford opuścił Raya Charlesa w 1963 roku, aby założyć własny septet, miał już ugruntowaną pozycję dzięki kilku albumom wydanym przez Atlantic Records. Od 1960 do 1970 roku nagrał dwanaście płyt długogrających dla tej wytwórni, wiele z nich łącząc z wcześniejszymi obowiązkami dyrektora Raya. Wydał takie hity sprzed crossovera, jak „Misty”, „The Peeper”, „Whispering Grass” i „Shake-A-Plenty”. Zajmował się również aranżacją muzyczną, między innymi dla Etty James i Lou Rawlsa. Crawford nagrał „Wild Flower” w 1973 roku, a w 1978 roku współpracował z Cornellem Dupree przy albumie „Shake Dancing”. 

Większość jego kariery związana była z R&B, ale w latach 70-tych wydał kilka udanych albumów jazzowych, z których „I Hear a Symphony” dotarło do 11. miejsca na liście albumów jazzowych magazynu Billboard i 159. miejsca wśród albumów popowych. David Sanborn wymienia Crawforda jako jednego ze swoich głównych inspiracji. Saksofoniści uznają Crawforda za artystę o wyjątkowo unikalnym i przyjemnym brzmieniu.W 1981 roku wystąpił wraz z innymi saksofonistami, Davidem „Fatheadem” Newmanem i Ronniem Cuberem, na płycie B. B. Kinga „There Must Be a Better World Somewhere”. 

W 1983 roku przeszedł do Milestone Records, gdzie został czołowym aranżerem, solistą i kompozytorem, pisząc dla małych zespołów, w tym gitarzysty Melvina Sparksa, organisty Jimmy'ego McGriffa i Dr. Johna. W 1986 roku Crawford rozpoczął współpracę z organistą jazzowo-soulowym Jimmym McGriffem.Nagrali pięć koncertów jako współliderzy dla Milestone: Soul Survivors, Steppin' Up, On the Blue Side, Road Tested i Crunch Time, a także dwa koncerty dla Telarc Records: Right Turn on Blue i Blues Groove. 

Obaj intensywnie koncertowali. W XXI wieku Crawford zmienił bieg i skupił się na mainstreamowym jazzie, wydając w 2000 roku płytę „The World of Hank Crawford”. Choć na liście utworów znajdują się utwory takich kompozytorów jazzowych jak Cole Porter, Duke Ellington i Tadd Dameron, to jednak jego znakiem rozpoznawczym jest soulowe brzmienie. W następnym roku ukazał się album „The Best of Hank Crawford and Jimmy McGriff”. 

 Crawford zmarł 29 stycznia 2009 roku w wieku 74 lat w swoim domu w Memphis w stanie Tennessee z powodu powikłań po wcześniejszym udarze. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
True Blue	Hank Crawford	08.1964	-	143[2]	Atlantic 1423	[produced by Nesuhi Ertegun]
I Hear a Symphony	Hank Crawford	04.1976	-	159[7]	Kudu 26	[produced by Creed Taylor]
Hank Crawford's Back	Hank Crawford	01.1977	-	167[3]	Kudu 33	[produced by Creed Taylor]

Lyn Cornell

Lyn Cornell, czasami przedstawiana jako Lynn Cornell (ur. 21 października 1936r jako Audrey
Cornett), to angielska piosenkarka pop i jazzowa. Najbardziej znana jest z członkostwa w zespołach The Vernons Girls, The Carefrees i The Pearls, z którymi miała co najmniej jeden hit na listach przebojów, a także jako artystka solowa z przebojem, który znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów. AllMusic zauważył, że Cornell „potrafiła rozwinąć giętkość wokalu, której brakowało szczęśliwszym, ale mniej stylistycznym rówieśnikom”.

 

 Cornell urodziła się w Liverpoolu w Anglii. Pierwotnie była członkinią zespołu The Vernons Girls, który występował w programie Oh Boy! w stacji ITV w latach 1958–1959 z zespołem, a w latach 1958–1961 wydał serię stosunkowo udanych singli dla Parlophone. Cornell rozpoczęła karierę solową w kwietniu 1960 roku, zanim zespół The Vernons rozpadł się w 1961 roku. Nagrywała solo dla Decca Records i jest najbardziej pamiętana ze swojej wersji utworu przewodniego filmu „Never on Sunday”. Jej nagranie z 1960 roku „Never on Sunday” osiągnęło 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Cornell pojawiła się w wydaniu NME z 25 listopada 1960 roku. Również w 1960 roku Cornell nagrała i wydała jako singiel świąteczną piosenkę „The Angel and the Stranger”. 

 

 Latem 1961 roku wystąpiła w North Pier Pavilion w Blackpool, gdzie wystąpili m.in. Matt Monro i Bert Weedon. W kwietniu 1962 roku  Cornell poślubiła muzyka sesyjnego Andy'ego White'a, perkusistę, który nagrał albumową wersję pierwszego przeboju The Beatles, „Love Me Do”. W tym samym roku Decca wydała wersję utworu „African Waltz” w wykonaniu Cornell , która nie odniosła sukcesu w porównaniu z instrumentalnym hitem Johna Dankwortha na listach przebojów. Na stronie B znalazła się aranżacja jazzowego standardu Jona Hendricksa „Moanin'”, co pokazało, że artystka wykracza daleko poza tradycyjne granice muzyki pop.  

 

Po tym wydaniu nastąpiła ekscentryczna produkcja Jacka Gooda nad jej coverem amerykańskiego przeboju The Blue Belles z 1962 roku „I Sold My Heart to the Junkman”. Pomimo emisji w programie BBC Light Programme, utwór ten również nie dorównał notowaniom „Never on Sunday”. W 1963 roku Decca wydała utwór Cornell „Sally Go 'Round the Roses”. W 1964 roku dołączyła do zespołu The Carefrees, który zasłynął piosenką „We Love You Beatles”. Utwór był pierwszym nagraniem The Carefrees i jedynym singlem, który znalazł się na listach przebojów, osiągając 39. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA i utrzymując się na niej przez pięć tygodni.Po wydaniu kolejnego singla i albumu, zespół rozpadł się jeszcze w tym samym roku.

 

 Jej role telewizyjne i filmowe z tego okresu obejmują „Shindig!” (1964), „Just for Fun” (1963), „Thank Your Lucky Stars” (1962), „Big Night Out” (1961) i „Parade” (1960). Cornell i White później się rozwiedli, a ona mieszka obecnie w Londynie. W pewnym okresie spotykała się z Adamem Faithem. W 1972 roku Cornell i Ann Simmons (z domu O'Brien), które obie należały do ​​The Vernons Girls, korzystały z pomocy producenta muzycznego, Phila Swerna, w założeniu The Pearls. Były dziewczęcym duetem wokalnym z lat 70-tych.The Pearls wydały łącznie 12 singli, z których największym sukcesem był „Guilty”, który w czerwcu 1974 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Cornell później pracowała jako wokalistka z James Last Orchestra. W 1975 roku śpiewała chórki na albumie Polly Brown „Special Delivery”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never On Sunday/Swain Kelly	Lyn Cornell	10.1960	30[9]	-	Decca F 11277	[written by Manos Hadjidakis,Billy Towne]

Clifford Coulter

Clifford Coulter (zm. 16 sierpnia 2021r) był amerykańskim multiinstrumentalistą znanym
ze swojego wkładu w jazz, blues, soul i R&B, szczególnie jako klawiszowiec, organista, gitarzysta i wokalista z San Jose w Kalifornii.

  Urodzony i wychowany w Bay Area, Coulter wyłonił się na początku lat 70-tych jako kluczowa postać w rozwoju charakterystycznego „brzmienia San Jose”, łączącego funky jazz, soul i wpływy bluesa z lokalnym kolorytem.Jego debiutancki album, East Side San Jose (1970, Impulse! Records), uchwycił istotę jego rodzinnego miasta poprzez utwory takie jak oryginalny „Do It Again”, a jego okładka stała się ikonicznym obrazem miasta.Następnie wydał Do It Now, Worry 'Bout It Later (1972, ABC Records) z singlem „Ridin' On Empty”, a później The Better Part of Me (1980, Columbia), wyprodukowany przez Billa Withersa w studiu w San Jose.

   Te albumy, obecnie bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów, pokazały jego wszechstronny styl, który skłaniał się bardziej w stronę bluesa, R&B i soulu niż czystego jazzu.Przez całą swoją karierę Coulter był płodnym muzykiem sesyjnym i współpracownikiem, nagrywając z takimi sławami jak B.B. King, John Lee Hooker, Mel Brown, Sergio Mendes, Stanley Cowell i Michael White, często dla Impulse! Records pod producentem Edem Michelem.Koncertował także z Billem Withersem i Johnem Lee Hookerem oraz współtworzył piosenki dla takich grup jak Tower of Power i Two Tons (później Weather Girls).  

 Na początku swojej kariery był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen, co jeszcze bardziej ugruntowało jego pozycję w tętniącym życiem ekosystemie muzycznym Bay Area. Podczas występów na żywo Coulter często włączał standardy jazzu i R&B do swoich autorskich utworów, co zapewniło mu trwałą reputację jednego z muzycznych skarbów San Jose. Jego dziedzictwo przetrwało dzięki hołdom, takim jak te na San Jose Jazz Summer Fest, oraz trwającemu obecnie filmowi dokumentalnemu autorstwa adwokata Robbiego Bensona.

  Clifford Coulter urodził się i wychował w Sal Si Puedes, dzielnicy East Side w San Jose w Kalifornii. Ta w przeważającej mierze meksykańsko-amerykańska społeczność, znana jako „Sal Si Puedes” lub „Wynoś się, jeśli potrafisz”, zmagała się z trudnościami społeczno-ekonomicznymi w połowie XX wieku, w tym z nieutwardzonymi ulicami podatnymi na powodzie z powodu Silver Creek, ubóstwem oraz walką o prawa obywatelskie związaną z problemami pracowniczymi i mieszkaniowymi. Lata kształtowania się Coultera przypadły na lata 50. i 60-te XX wieku, w tym tętniącym życiem, ale wymagającym środowisku, gdzie muzyka stanowiła kluczowe narzędzie ekspresji społecznej, aktywizmu i budowania więzi społecznych w lokalnych kościołach, na spotkaniach i w nieformalnych miejscach. Jako dziecko, na początku lat 60-tych, zetknął się z rozwijającą się lokalną sceną muzyczną, w tym z rówieśnikami z sąsiedztwa, którzy później zostali muzykami. To z kolei sprzyjało jego początkowemu zanurzeniu w brzmieniach gospel, bluesa i R&B, które zdefiniowały odrębny rytm kulturowy East Side w San Jose.

  Clifford Coulter rozpoczął swoją muzyczną podróż w gimnazjum, ucząc się gry na fortepianie, trąbce, gitarze i saksofonie w ramach formalnego szkolenia. W 1960 roku przeszedł na organy Hammonda, co było inspirowane pionierską pracą organisty Jimmy'ego Smitha, pozwalając mu zgłębiać techniki gry na instrumentach klawiszowych, kluczowe dla jazzu i R&B. Jego wczesny rozwój został głęboko ukształtowany przez kluczowe wpływy sceny bluesowej, R&B i jazzowej lat 50. i 60-tych XX wieku, w tym artystów takich jak Ray Charles, którego pełne duszy połączenie gatunków ukształtowało wszechstronne podejście Coultera, oraz pianistów jazzowych Arta Tatuma i Oscara Petersona, których techniczne mistrzostwo wpłynęło na jego biegłość w grze na instrumentach klawiszowych. Te postacie o zasięgu krajowym, wraz z tętniącą życiem lokalną kulturą muzyczną w obszarze Zatoki San Francisco, zachęcały Coultera do eksperymentowania z występami multiinstrumentalnymi i fuzją gatunków od najmłodszych lat.

 Po osiedleniu się w East Side San Jose w latach 60-tych XX wieku, Coulter szybko stał się centralnym punktem lokalnej sceny muzycznej, pełniąc rolę wpływowego „starszego brata” dla wschodzących lokalnych talentów. Jako nastolatek zdobył swoje pierwsze kluczowe instrumenty dzięki temu zanurzeniu w społeczności i założył zespół combo, występując u boku perkusisty Billy'ego Ingrama na regularnych koncertach w całym obszarze Zatoki, często przez większość nocy w tygodniu. Te wczesne występy odbywały się w nieformalnych miejscach, takich jak prowizoryczne kluby nocne w San Jose, na przykład pizzeria przy Santa Clara Street przekształcona w miejsce koncertów na żywo, gdzie innowacyjna konfiguracja Coultera - w tym specjalnie zaprojektowany wzmacniacz owinięty w materac - podkreślała jego pomysłowe eksperymenty z dźwiękiem.

 Coulter rozpoczął karierę profesjonalnego nagraniowca w 1969 roku, współpracując z gitarzystą bluesowym Melem Brownem przy albumie „I'd Rather Suck My Thumb”, wydanym przez Impulse! Records, gdzie zagrał na organach i pianinie elektrycznym w kilku utworach, prezentując swoje rodzące się umiejętności klawiszowe w kontekście fuzji bluesa i jazzu. Ta sesja była jednym z jego pierwszych występów na szczeblu krajowym. Na początku swojej kariery Coulter był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen z Bay Area, u boku perkusisty Billy'ego Ingrama. Na początku lat 70-tych Coulter zanurzył się w tętniącej życiem scenie jazzowej i bluesowej Bay Area, grając koncerty i sesje z lokalnymi talentami w miejscach San Jose, takich jak przekształcona pizzeria na Santa Clara Street, często u boku perkusisty Billy'ego Ingrama i gitarzysty Jerry'ego Pereza, łącząc wpływy soulu, R&B i bluesa. Te doświadczenia udoskonaliły jego wszechstronny styl, czerpiąc z technik samouczka z lat dorastania. W 1972 roku Coulter wniósł fortepian i tamburyn do albumu B.B. Kinga L.A. Midnight w ABC Records.  

W 1973 roku te podwaliny doprowadziły do ​​jego zaangażowania w album Johna Lee Hookera „Born in Mississippi, Raised Up in Tennessee” w wytwórni Capitol Records, gdzie Coulter zagrał na elektrycznej melodice i gitarze, dodając głębi fakturowej surowemu bluesowemu brzmieniu Hookera.Okres od 1969 do 1973 roku stanowił przełomową transformację Coultera z regionalnego wykonawcy w Bay Area do uznanego muzyka towarzyszącego w projektach dużych wytwórni, łącząc lokalne koleżeństwo z szerszymi możliwościami w branży. 

Debiutancki solowy album Coultera, „East Side San Jose”, wydany w 1970 roku przez Impulse! Records, uchwycił tętniącą życiem esencję jego rodzinnego miasta w San Jose w Kalifornii, łącząc wpływy funky jazzu, soulu i bluesa. Płyta z perkusistami Billym Ingramem i Joe Provostem pokazała umiejętności Coulter'a jako gitarzysty i klawiszowca, zyskując uznanie za groovowe, przesiąknięte Bay Area brzmienie, które przywoływało porównania do Stax  i Blue Note . Z czasem stała się poszukiwanym przedmiotem kolekcjonerskim, a jej okładka stała się ikonicznym przedstawieniem krajobrazu kulturowego East San Jose. Jego następny album, Do It Now, Worry 'Bout It Later, ukazał się w 1972 roku w Impulse!/ABC Records, przesuwając się w stronę bardziej wyraźnej orientacji R&B-soul z funkowymi groove'ami i introspektywnymi tekstami. Nagrany pod koniec maja 1971 roku album podkreślił pisanie piosenek i kontrolę produkcji Coulter'a, dostarczając zestaw utworów, które mieszały soulowe ballady z optymistycznym funkiem, odzwierciedlając jego ewolucję od roli sidemana do prowadzenia własnej artystycznej wizji. Krytycy zauważyli jego „szalony, pokręcony funk” styl, zakorzeniony we wczesnej scenie Bay Area lat 70-tych, choć komercyjnie pozostawał nieco poza radarem.

  Po prawie dziesięcioletniej przerwie w wydawaniu solowych albumów, Coulter powrócił  w 1980 roku z albumem „The Better Part of Me” dla Columbia Records - dopracowanym dziełem R&B wyprodukowanym przez Billa Withersa, który również brał udział jako muzyk sesyjny. Na albumie pojawili się znani współpracownicy, tacy jak perkusista Russ Kunkel, basista Ron E. Beck i gitarzysta Jerry Perez, co zaowocowało łagodną dla radia kolekcją funkowych ballad soulowych i urban, która uwypukliła emocjonalny wokal Coulter i jej zwarte aranżacje. Recenzenci chwalili jego potencjał komercyjny i empatyczne wykonania, pozycjonując go jako mocny przykład soulowego kunsztu lat 80-tych, choć nie osiągnął on powszechnego przełomu komercyjnego.

 W kolejnych dekadach działalność Coultera stała się bardziej lokalna i nierejestrowana, koncentrując się na występach na scenach muzycznych San Jose i South Bay, gdzie od dawna był kluczową postacią. Nadal grał na klawiszach, organach i syntezatorze na żywo, jak na przykład podczas koncertu w Tony Roma's w 1990 roku, gdzie zademonstrował innowacyjne wykorzystanie syntezatora „Coultron”, utrzymując swój wpływ poprzez koncerty społecznościowe, a nie duże wydawnictwa.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Wanna See You Cry / Love's Too Hot To Hide	Clifford Coulter	05.1980	-	-	Columbia 11 202	[written by C. Coulter][produced by Bill Withers][85[3].R&B Chart]

Ivie Anderson

Urodzona w Gilroy w Kalifornii, Anderson cieszyła się już pewnym czasem w centrum uwagi
, gdy Duke Ellington zatrudnił ją w 1931 roku. Udowodniwszy swoją atrakcyjność dla publiczności jako chórzystka Cotton Club, Anderson spędziła rok z Earlem Hinesem i jego orkiestrą w Chicago, zanim wpadła w oko Ellingtonowi. „Głos Ellingtona”, piękna i stylowa Anderson, była z liderem zespołu przez jedenaście lat, dłużej niż którykolwiek z jego pozostałych wokalistów.  

 

Z luźnym stylem, lekkim tonem i znakomitą dykcją, kompetentnie wykonywała bluesa, ballady i nowatorskie utwory z entuzjazmem i swobodą. W 1932 roku zaprezentowała utwór „It Don’t Mean a Thing” z Duke’iem Ellingtonem i jego orkiestrą. Wśród jej licznych nagranych przebojów znajdują się „I’m Satisfied” (1933), „Cotton” (1935), „Isn’t Love the Strangest Thing?” (1936), “Isn’t Love the Strangest Thing?” (1936), “Love Is Like a Cigarette” (1936), “There’s a Lull in My Life” (1937), “All God’s Children Got Rhythm” (1937), “If You Were in My Place (What Would You Do?)” (1938), “At a Dixie Road Diner” (1940), and “I Got It Bad (and That Ain’t Good)” (1941). 

 

W 1942 roku odeszła z zespołu, aby otworzyć własną restaurację Chicken Shack w Los Angeles. Jej odejście z branży muzycznej było, przynajmniej częściowo, spowodowane przewlekłą astmą, która doprowadziła do jej przedwczesnej śmierci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mexico Joe	Ivie Anderson	04.1944	-	16[1]	Exclusive 3113	[written by Leon René & Johnny Lange]

Mike Cotton Jazzmen

Michael Edward Cotton (ur. 12 sierpnia 1939r) to angielski trębacz jazzowy i R&B,
flugelhornista, harmonijkarz, wokalista i lider zespołu, urodzony w Tottenham w północnym Londynie. Najbardziej znany jest z prowadzenia zespołu pod nazwami The Mike Cotton Jazzmen i The Mike Cotton Sound.Obecnie Cotton gra z zespołem Stars of British Jazz.

 Mike Cotton założył The Mike Cotton Jazzmen na początku lat 50-tych XX wieku, w okresie boomu na „trad jazz”. Od 1962 roku zmienił nazwę zespołu na The Mike Cotton Sound, a ich kierunek muzyczny na bardziej popowy, osiągając w tym samym roku przebój na brytyjskiej liście przebojów „Swing That Hammer”.Wystąpili w filmie z 1962 roku „Dzika droga”. Członek zespołu, Dave Rowberry, opuścił zespół w 1965 roku, aby dołączyć do The Animals, a wśród osób, które ubiegały się o jego miejsce, byli Elton John i Joe Cocker. Ostatecznie stanowisko to przypadło Steve'owi Grayowi, który później grał w The Eric Delaney Band i Sky. 

W 1966 roku Cotton ponownie zmienił styl zespołu na bardziej soulowy i zatrudnił drugiego wokalistę, byłego amerykańskiego lotnika Bruce'a McPhersona Lucasa, znanego pod jego nazwiskiem. Współpracował on z zespołami z okolic Norwich. Zespół wspierał wielu artystów na żywo i w studiu w różnych okresach lat 60-tych, w tym Sugar Pie DeSanto, Gene'a Pitneya, Steviego Wondera, Doris Troy, The Four Tops i Solomona Burke'a. Kiedy ich basista, Jim Rodford, dołączył do swojego kuzyna Roda Argenta w jego nowym zespole Argent w 1969 roku, Cotton zmienił nazwę zespołu na nowocześniej brzmiącą Satisfaction, a zespół nagrał jeden album pod tą nazwą w 1970 roku, zanim się rozpadł.

  Zachował sekcję dętą, a ten skład, ponownie występując pod pseudonimem Mike Cotton Sound, dołączył do The Kinks, najpierw na ich albumie Muswell Hillbillies z 1971 roku, a następnie występując z nimi zarówno w studiu, jak i na koncertach do połowy lat 70-tych, po czym Cotton powrócił do grania jazzu. W 1968 roku jako The Mike Cotton Sound współpracowali z producentem muzycznym i DJ-em BBC Radio One, Mikiem Ravenem, aby wydać swoją wersję utworu „Soul Serenade” Kinga Curtisa, którą Raven wykorzystał następnie jako motyw przewodni swojego programu radiowego z soulem i R&B w Radio One. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Swing That Hammer/Heartaches	Mike Cotton Jazzmen	06.1963	36[4]	-	Columbia DB 7029	[written by trad]

Chris Connor

Chris Connor zdobyła wszelkie możliwe nagrody krytyków i publiczności podczas swojego
półwiecznego panowania jako jedna z najbardziej utalentowanych i wyjątkowych wokalistek w historii jazzu. Urodzona w 8.11.1927 roku w Kansas City w stanie Missouri, Connor uczyła się gry na klarnecie, ale jej ścieżka kariery była jasno określona już we wczesnym wieku. „Zawsze wiedziałam, że chcę zostać śpiewaczką” - powiedziała- „nigdy nie chciałam być nikim innym”. Po ukończeniu szkoły podjęła pracę sekretarki, dojeżdżając w weekendy na Uniwersytet Missouri, aby występować z uniwersyteckim zespołem jazzowym inspirowanym twórczością Stana Kentona. 

 

Connor, wielbicielka wokalistek z Kenton, Anity O’Day i June Christy, wspomina: „Miałam jasno sprecyzowane marzenie o śpiewaniu z Kentonem”. Sfrustrowana brakiem możliwości śpiewania w swoim rodzinnym mieście, Connor wycofała się i w 1949 roku wyjechała na wschód. Została zatrudniona przez Claude’a Thornhilla i spędziła kolejne pięć lat, koncertując z jego orkiestrą. Następnie, występując z zespołem Jerry'ego Walda, odebrała telefon, o którym marzyła. June Christy, obecna wokalistka Stana Kentona, usłyszała Connor w audycji radiowej i poleciła ją liderowi orkiestry, który wybrał ją spośród dziesiątek innych wokalistek chętnych do tej roli. „Mój głos zdawał się pasować do zespołu” - powiedziała Connor - „z tym niskim rejestrem, takim jak u Anity i June”. 

 

Dziesięciomiesięczny pobyt Connor z Kentonem w latach 1952-53 przyniósł jej ogólnokrajowe uznanie. Jej przejmujące nagranie ballady Joe Greene'a „All About Ronnie” zwiastowało nadejście nowej, świeżej artystki. Jednak lata jednonocnych romansów, fast foodów i niekończących się podróży autobusem zgasiły entuzjazm Connor do życia w trasie. „Do tego czasu miałam za sobą około sześciu lat jednonocnych romansów i prawie miałam dość”. Do dziś ceni sobie edukację muzyczną, jaką otrzymała u Kentona, zwłaszcza umiejętności związane z tempem, frazowaniem i „tym, jak trafić idealnie w odpowiednią nutę, gdy 18 lub 20 muzyków gra swoje partie”. Zdeterminowana, by rozpocząć karierę solową, Connor wróciła do Nowego Jorku i w 1953 roku podpisała kontrakt z Bethlehem Records. 

 

Jej trzy albumy dla tej niezależnej wytwórni, z udziałem Ellisa Larkinsa, Herbiego Manna, Kaia Windinga i J.J. Johnsona, ugruntowały jej pozycję czołowego jazzmana. W 1956 roku rozpoczęła sześcioletnią współpracę z Atlantic Records, która zaowocowała serią albumów, które znalazły się na szczytach list przebojów, zaaranżowanych przez Ralpha Burnsa, Ala Cohna, Jimmy'ego Jonesa i Ralpha Sharona. Na albumie można było usłyszeć wiele legend jazzu - Johna Lewisa, Oscara Pettiforda, Lucky'ego Thompsona, Phila Woodsa, Kenny'ego Burrella, Milta Hintona, Clarka Terry'ego, Olivera Nelsona, a w szczególnie pamiętnym duecie - big band Maynarda Fergusona. 

 

 Młodzieżowy rockowy trzęsienie ziemi późnych lat 60. i 70-tych zniweczyło kariery wielu artystów jazzowych, ale Connor wytrwała, występując w klubach, koncertowała w Japonii i nagrywała dla różnych wytwórni. Odrodzenie zainteresowania śpiewem jazzowym na początku lat 80-tych ożywiło jej karierę, czego efektem były dwie cieszące się uznaniem płyty z muzyką współczesną. W latach 90-tych zaczęła nagrywać dla japońskiej wytwórni Alfa. Connor nagrała dwie płyty z pianistą jazzowym Hankiem Jonesem i jego trio: „Angel Eyes” i „As Time Goes By”. Następnie nagrała dwie dodatkowe płyty z własnym kwintetem: „My Funny Valentine” w aranżacji Richarda Rodneya Bennetta oraz „Blue Moon”, zbiór piosenek filmowych w aranżacji Michaela Abene. 

 

Nowe tysiąclecie przyniosło ponadczasowej piosenkarce kolejną umowę nagraniową, podpisując kontrakt z nowojorską wytwórnią High Note Records w 2000 roku. Jej pierwszy album, „Haunted Heart”, również w aranżacji Michaela Abene, ukazał się we wrześniu 2001 roku, a druga płyta „I Walk With Music” ukazała się w 2002 roku, również z Michaelem Abene jako aranżerem i producentem. Chris wróciła następnie do innej japońskiej wytwórni i nagrała „Lullaby Of Birdland” dla King Record Co. Ltd. z pianistą i aranżerem Davidem Matthewsem. Płyta ukazała się we wrześniu 2003 roku. O swoim obecnym śpiewie Connor powiedziała: „Nie zmieniłam podejścia, chociaż mój głos stał się głębszy i łagodniejszy, i nie eksperymentuję tak dużo. Kiedy jesteś młody, przesadzasz jako muzyk i przesadzasz jako wokalista, bo próbujesz mnóstwa pomysłów, a ja dorzucałem wszystko, co się dało, poza zlewem kuchennym. Wyeliminowałem wiele rzeczy, które kiedyś robiłem. Im prostsze, tym lepiej dla mnie działa”. Nadal, jak to określił krytyk Larry Kart w „Chicago Tribune”, jest „dominującą wokalistką, której muzyka jest pełna ciężko zdobytej mądrości i prawdy”.

 

Connor, mieszkanka Toms River w stanie New Jersey, zmarła tam na raka 29 sierpnia 2009 roku w wieku 81 lat. Jej długoletnim partnerem była jej menadżerka Lori Muscarelle. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Miss You So/My Heart Is So Full Of You	Chris Connor	10.1956	-	34[28]	Atlantic 1105	[written by Bertha Scott, Jimmie Henderson,Sid Robin]
Trust In Me/Mixed Emotions	Chris Connor	06.1957	-	95[1]	Atlantic 1138	[written by Jean Schwartz, Milton Ager,Ned Wever]

Chris Columbo Quintet

Joseph Christopher Columbus Morris (ur. 17 czerwca 1902r - zm. 20 sierpnia 2002r),
lepiej znany jako Crazy Chris Columbo lub po prostu Chris Columbo, był amerykańskim perkusistą jazzowym. W dokumentach czasami określano go mianem Joe Morris, choć nie jest spokrewniony z gitarzystą free jazzowym Joe Morrisem ani trębaczem Joe Morrisem. 

 

 Columbus był aktywnym muzykiem jazzowym od lat 20. do 90-tych XX wieku i był dla Sonny'ego Payne'a kimś w rodzaju ojca.  Od lat 30. do końca lat 40-tych XX wieku prowadził własny zespół, będąc przez pewien czas rezydentem w Savoy Ballroom. W połowie lat 40-tych zaczął również grać na perkusji z Louisem Jordanem, pozostając z nim do 1952 roku. W połowie i pod koniec lat 50-tych Columbus wspierał zespół organowy Wild Billa Davisa i nagrywał z Duke'iem Ellingtonem w 1967 roku.

 

Ponownie działał jako lider w latach 70-tych, oprócz tras koncertowych po Europie z Davisem. We Francji grał z Floydem Smithem, Alem Greyem, Eddiem „Cleanheadem” Vinsonem, Buddym Tate'em i Miltem Bucknerem. Przed udarem, który częściowo go sparaliżował w 1993 roku, Columbus był najstarszym czynnym muzykiem w Atlantic City. 

 

 Columbo zadebiutował zawodowo grając z Fletcherem Hendersonem w 1921 roku. W latach 20. i 60-tych XX wieku grał w większości klubów nocnych w mieście i przez 34 lata, aż do 1978 roku, kiedy klub został zamknięty, dyrygował orkiestrą Club Harlem. Następnie zespół Columbo występował praktycznie w każdym hotelu-kasynie w Atlantic City. W czasie udaru regularnie występował w Showboat. Columbo współpracował, nagrywał i koncertował z wybitnymi artystami jazzowymi, takimi jak Duke Ellington, Dizzy Gillespie, Louis Jordan, Louis Armstrong, Wild Bill Davis i Ella Fitzgerald. Columbo wydał album dla wytwórni Strand zatytułowany „Jazz: Re-Discovering Old Favorites” zespołu Chris Columbo Quintette, zawierający wersję utworu „Summertime” z udziałem organisty Johnny'ego „Hammonda” Smitha. Ta płyta (z drugą stroną w szybkim, molowym bluesie zatytułowanym „Minerology”  odniosła spory sukces w radiu na początku lat 60-tych. 

 

Columbo podrzucał pałeczki w powietrze, odbijał je od podłogi i często zeskakiwał z motocyklowego siedzenia, które było jego perkusyjnym tronem. Columbo wystąpił również w filmie „It Happened in Harlem” z 1945 roku, opartym na historii harlemskiego klubu nocnego Smalls Paradise, oraz w filmie „Look Out Sister” z 1947 roku.Chrisa przeżyły dwie córki, Yvette Mathison i JoAnn Morris, wnuczki Sheril Plunkett i Tana Lee oraz prawnuki Dylan Plunkett, Kacie Mae Plunkett i Chance Lee. 

 

Śmierć Columbo doznał udaru w 1993 roku i zmarł w 2002 roku; miał 100 lat.  Aby docenić jego wkład w historię i muzykę Atlantic City, w 2005 r. część Kentucky Avenue, na której mieści się Club Harlem, przemianowano na Chris Columbo Lane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime / Minerology	Chris Columbo Quintet	06.1963	-	93[2]	Strand 25 056	[written by George Gershwin, Ira Gershwin & DuBose Heyward]

Colour Club

 Colour Club to amerykański zespół smooth jazzowy założony w latach 90-tych XX
wieku przez Skippera Wise'a i Lesa Pierce'a. Wise i Pierce założyli Colour Club  na początku lat 90-tych, łącząc smooth jazz z hip-hopem. Do nagrania drugiego i trzeciego albumu zaangażowali wokalistkę >Lisę Taylor, a gościnnie wystąpili tacy muzycy jak Gary Meek i Rick Braun. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Colour Club”, z 1994 roku, zawierał singiel „Freedom Words”. Teledysk do niego był nominowany do American Music Award. 

 W 1994 roku Skipper poznał Lesa Pierce'a, który w tamtym czasie miał przebój w Top 40 z popowym zespołem „Louie Louie” i był producentem grupy wokalnej Take 6. Skipper podpisał kontrakt z JVC Records na trzy albumy, tworząc wraz z Lesem Pierce'em zespół „Colour Club”. „Colour Club”, album o tym samym tytule, został wydany przez wytwórnię JVC na początku 1994 roku i osiągnął 5. miejsce na liście przebojów radiowych NAC. Album został okrzyknięty nowym ruchem w Europie o nazwie „Acid Jazz”. Teledysk do singla „Freedom Words”  został nakręcony w Zuma Beach w Malibu w południowej Kalifornii, a jego producentem był Mitchel Linden. Efektem tych starań było nominowanie do nagrody „Teledysk roku” w konkursie American Billboard Video Awards. 

 Album „In the Flow”  został wydany w 1996 roku przez wytwórnię JVC/VERTEX. Teraz, z Lisą Taylor na stałe w roli wokalistki,  album przyniósł trzy single: „Be Yourself”, który znalazł się w pierwszej czterdziestce list przebojów w Japonii; „If it’s all Good” i „Pearls”.  Trzeci i ostatni album Colour Club, „Sexuality”, ukazał się w 1997 roku nakładem JVC/Vertex, a singiel „Tenderness” został wydany. Do albumu dołączono teledysk, a sześć tygodni później JVC America zamknęło swoje podwoje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If It's All Good	Colour Club	06.1996	-	-	JVC 8010	[written by Bernard Wise, Les Pierce][produced by Bernard Wise,Les Pierce][59[10].R&B Chart]
Tenderness	Colour Club	11.1997	-	-	JVC 8011	[written by Les Pierce, Bernard Wise & Lisa Taylor][79[4].R&B Chart]

Leo Addeo

Addeo był jednym z kluczowych aranżerów RCA przez większość lat 50-tych i 60-tych XX wieku. Pochodzący z Brooklynu Amerykanin włoskiego pochodzenia, Addeo specjalizował się w muzyce hawajskiej. Jako dziecko uczył się gry na skrzypcach, ale w wieku nastoletnim przeszedł na klarnet i saksofon, gdy zauważył, że instrumenty te cieszą się większym zainteresowaniem lokalnych zespołów tanecznych. Stopniowo przeszedł od występów do aranżacji, współpracując z Gene'em Krupą, Larrym Clintonem i Frankiem Carle. 

 

 Hugo Winterhalter zatrudnił Addeo jako orkiestratora i sprowadził go do RCA na początku lat 50-tych. Addeo był stałym producentem dla RCA, wspierając wokalistów takich jak Vaughan Monroe i Don Cherry, aranżując i dyrygując licznymi instrumentalnymi utworami, zarówno wymienionymi w napisach, jak i niewymienionymi w napisach, a także pisząc okazjonalnie piosenki. Addeo był solistą zespołu marimbowego w ramach serii „Living” stacji RCA, gdzie wyprodukował godną szacunku kopię
Baja Marimba Band Juliusa Wechtera.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hawaii In Hi-Fi	Leo Addeo And His Orchestra	01.1961	-	143[13]	RCA Camden 510	[produced by Herman Diaz, Jr.]

Bix Beiderbecke

Bix Beiderbecke był jednym z najwybitniejszych muzyków jazzowych lat 20-tych XX wieku;
był również dzieckiem ery jazzu, który zapił się na śmierć nielegalnym alkoholem z czasów prohibicji. Jego nadużywanie alkoholu i piękny ton gry na kornecie uczyniły go legendą wśród muzyków już za życia. Legenda Bixa stała się jeszcze bogatsza po jego śmierci. Bix nigdy nie nauczył się dobrze czytać nut, ale już jako dziecko miał niesamowity słuch. Jego rodzice nie pochwalali jego gry na instrumentach i wysłali go do szkoły wojskowej pod Chicago w 1921 roku. Wkrótce został wydalony za wagary i został muzykiem na pełen etat.  

 

W 1923 roku Beiderbecke dołączył do Wolverine Orchestra i nagrywał z nimi w następnym roku. Bix był pod dużym wpływem Original Dixieland Jass Band, ale wkrótce przewyższył ich umiejętnościami. Pod koniec 1924 roku Bix opuścił Wolverines, aby dołączyć do orkiestry Jean Goldkette, ale jego niezdolność do czytania nut ostatecznie doprowadziła do utraty posady. W 1926 roku spędził trochę czasu z Orkiestrą Frankiego Trumbauera, gdzie nagrał swoje solowe arcydzieło fortepianowe „In a Mist”. Nagrał również kilka swoich najlepszych utworów z Trumbauerem i gitarzystą Eddiem Langiem pod pseudonimem Tram, Bix i Eddie. 

 

 Bixowi udało się na tyle poprawić umiejętność czytania nut, że na krótko powrócił do Orkiestry Jeana Goldkette'a, zanim dołączył jako solista do Orkiestry Paula Whitemana. Orkiestra Whitemana była najpopularniejszym zespołem lat 20-tych XX wieku, a Bix cieszył się prestiżem i pieniędzmi płynącymi z grania w tak popularnym zespole, ale nie powstrzymało go to od picia. W 1929 roku Bix zaczął pić. Cierpiał na delirium tremens i doznał załamania nerwowego podczas gry z Orkiestrą Paula Whitemana. Ostatecznie został odesłany do rodziców w Davenport w stanie Iowa, aby wyzdrowieć. Należy zauważyć, że Paul Whiteman był dla Bixa bardzo dobry w czasie jego zmagań. Utrzymywał Bixa na pełnym wynagrodzeniu długo po jego załamaniu i obiecał mu, że jego miejsce w Whiteman Orchestra będzie zawsze wolne, ale Bix już nigdy nie był taki sam i nigdy nie dołączył ponownie do zespołu.  

 

Wrócił do Nowego Jorku w 1930 roku i nagrał kilka kolejnych płyt ze swoim przyjacielem Hoagym Carmichaelem, a także pod pseudonimem Bix Beiderbecke i jego orkiestra. Przede wszystkim jednak zaszył się w pensjonacie w nowojorskiej dzielnicy Queens, gdzie dużo pił i pracował nad swoimi pięknymi solowymi utworami fortepianowymi „Candlelight”, „Flashes” i „In The Dark” (wykonanymi  przez Ralpha Suttona; Bix nigdy ich nie nagrał). 

 

 Zmarł w wieku 28 lat w 1931 roku w wyniku ataku alkoholowego. Oficjalną przyczyną zgonu było płatowe zapalenie płuc i obrzęk mózgu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In A Mist/Wringin' An' Twistin' [Tram - Bix And Lang]	Bix Beiderbecke	02.1928	-	20[1]	OKeh 40916	[written by Bix Beiderbecke]
At The Jazz Band Ball/The Jazz Me Blues	Bix Beiderbecke	02.1928	-	15[2]	OKeh 40923	[written by Larry Shields & Nick LaRocca]

Nadine Shah

Nadine Petra Katarina Shah (ur. 16 stycznia 1986) to brytyjska wokalistka i autorka tekstów.
  Shah urodziła się w Whitburn. Jej matka pochodziła z South Shields, a jej ojciec był częściowo norweskiego pochodzenia. Przeprowadziła się do Londynu w wieku 17 lat, aby rozpocząć karierę piosenkarki jazzowej. Wkrótce po przeprowadzce zaprzyjaźniła się z Amy Winehouse.

 

 Jej debiutancki album, wyprodukowany przez Bena Hilliera „Love Your Dum and Mad”, został w dużej mierze zainspirowany tragiczną śmiercią dwóch młodych mężczyzn. „Ten album opowiada głównie o dwóch chłopcach” - kontynuuje. „W czasie, gdy powstawały te piosenki, dwóch bardzo bliskich przyjaciół odebrało sobie życie”. Shah chętnie porusza temat stygmatyzacji społecznej osób cierpiących na choroby psychiczne. Shah i Hillier wydali swój drugi album zatytułowany „Fast Food” w kwietniu 2015 roku. Wystąpiła również gościnnie w dwóch utworach na albumie Ghostpoet „Shedding Skin”, który ukazał się w marcu 2015 roku. 

 

W lutym 2016 roku Hillier i Shah skomponowali muzykę do produkcji „Get Carter” w Northern Stage. Znalazły się na niej oryginalne utwory oraz nowe interpretacje muzyki zespołu The Animals z North East.Jej album „Holiday Destination” ukazał się w sierpniu 2017 roku. Został on ponownie wyprodukowany przez Hilliera,  która gra również na perkusji w zespole Shah. Album był nominowany do Mercury Prize w 2018 roku. Czwarty album studyjny „Kitchen Sink” ukazał się 26 czerwca 2020 roku  i spotkał się z dużym uznaniem krytyków. Kluczowym tematem albumu jest to, co znaczy być kobietą po trzydziestce dzisiaj . W tym czasie matka Shah była śmiertelnie chora, co wpłynęło na istotne elementy albumu, poruszając tematykę zbliżającej się straty i wpływu, jaki ta sytuacja miała nie tylko na nią samą, ale także na jej ojca (w utworze „Prayer Mat”). 

 

Czas wydania albumu zbiegł się z wyzwaniami związanymi z obostrzeniami związanymi z COVID-19, które objęły całą Wielką Brytanię. Trasy koncertowe i występy były niemożliwe. Shah kontynuowała szeroko zakrojoną promocję albumu, gdzie tylko było to możliwe, w tym organizując dobrze przyjęte wirtualne spotkanie z artystką na platformie QJam. W końcu miała okazję wykonać album na żywo, występując na Festiwalu w Edynburgu w sierpniu 2021 roku, wykonując utwór „Kitchen Sink” utwór po utworze, w tym kilka starszych utworów na bis. W listopadzie 2020 roku Shah złożyła zeznania przed Komisją ds. Cyfryzacji, Kultury, Mediów i Sportu brytyjskiego rządu w ramach trwającego dochodzenia w sprawie ekonomii streamingu muzyki, powołując się na brak przejrzystości w zakresie płatności tantiem dla muzyków.

 

  Po okresie osobistych zawirowań, 19 lipca 2022 roku Shah dała kameralny koncert, który obejmował całą jej karierę, w sali prób w Brighton, mieszczącej zaledwie 100 gości. 23 lutego 2024 roku wydała swój piąty album „Filthy Underneath”, który spotkał się z uznaniem krytyków. Nawiązując do utworów „Wasps Nest” i „Prayer Mat” z albumu Kitchen Sink, Shah kontynuuje eksplorację tematu żalu i straty, brutalnie szczerze analizując własne doświadczenia związane z uzależnieniem i odwykiem. W przeciwieństwie do Kitchen Sink, album „Filthy Underneath” jest promowany szeroką trasą koncertową promującą nowy album, zarówno jako headliner (w salach koncertowych i licznych koncertach w sklepach), jak i jako support przed takimi artystami jak Depeche Mode, a później w tym roku Elbow w Ludlow Castle. 

 

 W wywiadzie Johna Freemana dla The Quietus podkreślono, że „zdrowie psychiczne jest dla Shah niezwykle ważną kwestią”. Shah cierpi na endometriozę.Jest muzułmanką i o swojej karierze muzycznej powiedziała: „[jeśli] inspiruje to jakąkolwiek młodą muzułmankę do chwycenia za gitarę i zagrania piosenki, to wspaniale”. Jest w separacji z filmowcem Matthewem Cumminsem. Para wcześniej mieszkała razem w Ramsgate w hrabstwie Kent. Po śmierci matki z powodu raka w sierpniu 2020 roku u Shah rozwinął się zespół stresu pourazowego (PTSD). Zmagała się z uzależnieniem i próbowała popełnić samobójstwo około Wielkanocy 2022 roku, zanim przeniosła się na dwa miesiące do ośrodka odwykowego. Shah obecnie mieszka w Newcastle.

 

  W listopadzie 2019 roku, wraz z 34 innymi muzykami, Shah podpisała list poparcia dla lidera Partii Pracy Jeremy'ego Corbyna w wyborach powszechnych w Wielkiej Brytanii w 2019 roku, wzywając do zakończenia polityki oszczędności. W 2020 roku wyraziła poparcie dla nowo wybranego lidera Partii Pracy Keira Starmera. We wrześniu 2025 roku Shah dołączyła do bojkotu „No Music For Genocide”, aby zablokować geograficznie dostęp do jej muzyki na platformach streamingowych w Izraelu w ramach protestu przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fast Food	Nadine Shah	04.2015	48[1]	-	Apollo AMB 1506	[produced by Ben Hillier]
Holiday Destination	Nadine Shah	09.2017	71[1]	-	1965 OLIVE 1033	[produced by Ben Hillier]
Kitchen Sink	Nadine Shah	07.2020	29[1]	-	Infectious Music 4050538600926	[produced by Ben Hillier]
Filthy Underneath	Nadine Shah	03.2024	25[1]	-	EMI North EMINCD 1	[produced by Ben Hillier]

Norman Connors

Norman Connors (ur. 1 marca 1947 r.)  to amerykański perkusista jazzowy,
kompozytor, aranżer i producent, który przewodził wielu wpływowym zespołom jazzowym i R&B. Był również autorem kilku wielkich hitów R&B tamtych czasów, zwłaszcza ballad miłosnych. Najbardziej znany jest prawdopodobnie z przeboju „You Are My Starship” z 1976 roku, w którym partie wokalne śpiewał Michael Henderson.

  Connors mieszkał w tej samej dzielnicy Filadelfii, co komik i aktor Bill Cosby i interesował się jazzem od najmłodszych lat, kiedy zaczął grać na perkusji W szkole podstawowej Connors intensywnie interesował się jazzem, a na jego twórczość duży wpływ mieli perkusista Lex Humphries i młodszy brat basisty i muzyka Jazz-Messenger, Spanky DeBrest. Po raz pierwszy spotkał swojego idola, Milesa Davisa, mając zaledwie 13 lat, w 1960 roku. Kiedyś zastąpił Elvina Jonesa na koncercie Johna Coltrane'a, na którym ten był w gimnazjum. Connors studiował muzykę na Temple University i w Juilliard. Jego pierwszym nagraniem był album Archiego Sheppa z 1967 roku, „Magic of JuJu”. 

Przez kilka kolejnych lat grał z Pharoahem Sandersem, aż w 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią jazzową Cobblestone Records, będącą oddziałem Buddah Records, i wydał swoją pierwszą płytę jako lider zespołu. Connors zaczął koncentrować się na muzyce R&B w połowie lat 70-tych, po podpisaniu kontraktu z Buddah Records i objęciu stanowiska kierownika ds. artystycznych i artystycznych tej wytwórni. Nagrał kilka amerykańskich hitów z gościnnymi występami wokalnymi, takimi jak Michael Henderson, Jean Carn i Phyllis Hyman.

  Największym sukcesem z nich był utwór „You Are My Starship” (4. miejsce na liście R&B, 27. miejsce na liście pop) z udziałem Hendersona w 1976 roku, a „Valentine Love”, jego pierwszy sukces na listach przebojów, osiągnął 10. miejsce na liście R&B w 1975 roku z wokalem Hendersona i Jean Carne. Dee Dee Bridgewater wystąpiła z nim również na jazzowym albumie „Love from the Sun”. Produkował również nagrania dla różnych artystów, w tym dla takich współpracowników jak Jean Carn, Phyllis Hyman, Al Johnson, Norman Brown i saksofonistka Marion Meadows. 

 Connors przeszedł do wytwórni Arista po przejęciu Buddah w 1978 roku i wkroczył na scenę disco w 1980 roku, wydając przebój „Take it to the Limit”, który ukazał się na singlu 12-calowym. Stronę B, „Black Cow” (instrumentalną) napisali Walter Becker ze Steely Dan i Donald Fagen. W 1988 roku odniósł sukces w Capitol Records dzięki utworowi „I Am Your Melody” (ze stroną B „Samba for Maria”) z albumu „Passion”, który wyprodukował z wokalistą Spencerem Harrisonem (1962–1994). Na płycie „Passion” Connors przedstawił również inną wschodzącą wokalistkę, Gabrielle Goodman, która zaśpiewała „Lovin' You”, „My One And Only Love”, „Private Stock” Minnie Riperton oraz duety z Harrisonem. Jego późniejsza twórczość, „Star Power”, charakteryzuje się elementami smooth jazzu i miejskiego crossovera. 30 października 2022 roku życie Connora zostało zaprezentowane w odcinku programu Unsung emitowanym na kanale TV One. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Valentine Love/Akia	Norman Connors	11.1975	-	97[3]	Buddah 499	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater][10[14].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Jean Cain]
We Both Need Each Other/So Much Love	Norman Connors	07.1976	-	101[3]	Buddah 534	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][23[11].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Phyllis Hyman]
You Are My Starship/Bubbles	Norman Connors Featuring Michael Henderson	08.1976	-	27[16]	Buddah 542	[written by M. Henderson][produced by S. Drinkwater, J. Schoenbaum][4[17].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson]
Betcha By Golly Wow/Kwasi	Norman Connors Featuring Phyllis Hyman	01.1977	-	102[8]	Buddah 554	[written by Thom Bell, Linda Creed][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][29[9].R&B; Chart][#3 hit for The Stylistics in 1972]
Once I've Been There/Romantic Journey	Norman Connors	05.1977	-	-	Buddah 570	[written by Phillip Mitchell][produced by Skip Drinkwater][16[14].R&B; Chart][vocal:Prince Phillip Mitchell]
This Is Your Life/Captain Connors	Norman Connors	07.1978	-	-	Arista 0343	[written by Jimmy Webb][produced by Norman Connors][31[12].R&B; Chart][vocal:Eleanor Mills]
Take It To The Limit/You Bring Me Joy	Norman Connors	09.1980	-	-	Arista 0548	[written by Phyllis St. James][produced by Norman Connors][28[11].R&B; Chart][vocal:Adaritha]
Melancholy Fire/You've Been On My Mind	Norman Connors	12.1980	-	-	Arista 0581	[written by David DeMarco][produced by Norman Connors][20[16].R&B; Chart][vocal:Glenn Jones]
She's Gone/Mr. C	Norman Connors	01.1982	-	-	Arista 0632	[written by Nigel Martinez][produced by Norman Connors][86[2].R&B; Chart][vocal:Beau Williams]
I Am Your Melody/Samba For Maria [Norman Connors Featuring Freddie Hubbard]	Norman Connors Featuring Spencer Harrison	03.1988	-	-	Capitol 44110	[written by J. Burwick, M. Meadows][produced by Norman Connors][26[14].R&B; Chart]
Remember Who You Are	Norman Connors featuring Phyllis Hyman	04.1993	-	-	MoJazz 2201	[written by L. Defino, R. Ward][produced by Norman Connors][86[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saturday Night Special	Norman Connors	10.1975	-	150[5]	Buddah 5643	[produced by Skip Drinkwater]
You Are My Starship	Norman Connors	07.1976	-	39[24]	Buddah 5655	[gold-US][produced by Jerry Schoenbaum ,Skip Drinkwater, Norman Connors ,Onaje Allan Gumbs]
Romantic Journey	Norman Connors	04.1977	-	94[16]	Buddah 5682	[produced by Skip Drinkwater]
This Is Your Life	Norman Connors	05.1978	-	68[17]	Arista 4177	[produced by Norman Connors]
The Best of Norman Connors & Friends	Norman Connors	01.1979	-	175[5]	Buddah 5716	[produced by Norman Connors, Skip Drinkwater]
Invitation	Norman Connors	07.1979	-	137[7]	Arista 4216	[produced by Norman Connors]
Take It to the Limit	Norman Connors	09.1980	-	145[6]	Arista 9534	[produced by Norman Connors,Jean Carn,Gerald Roberts]
Mr. C	Norman Connors	12.1981	-	197[2]	Arista 9575	[produced by Norman Connors]