Z archiwum...rocka : Jazz

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jazz. Pokaż wszystkie posty

piątek, 5 czerwca 2026

Chris Connor

Chris Connor zdobyła wszelkie możliwe nagrody krytyków i publiczności podczas swojego
półwiecznego panowania jako jedna z najbardziej utalentowanych i wyjątkowych wokalistek w historii jazzu. Urodzona w 8.11.1927 roku w Kansas City w stanie Missouri, Connor uczyła się gry na klarnecie, ale jej ścieżka kariery była jasno określona już we wczesnym wieku. „Zawsze wiedziałam, że chcę zostać śpiewaczką” - powiedziała- „nigdy nie chciałam być nikim innym”. Po ukończeniu szkoły podjęła pracę sekretarki, dojeżdżając w weekendy na Uniwersytet Missouri, aby występować z uniwersyteckim zespołem jazzowym inspirowanym twórczością Stana Kentona.

Connor, wielbicielka wokalistek z Kenton, Anity O’Day i June Christy, wspomina: „Miałam jasno sprecyzowane marzenie o śpiewaniu z Kentonem”. Sfrustrowana brakiem możliwości śpiewania w swoim rodzinnym mieście, Connor wycofała się i w 1949 roku wyjechała na wschód. Została zatrudniona przez Claude’a Thornhilla i spędziła kolejne pięć lat, koncertując z jego orkiestrą. Następnie, występując z zespołem Jerry'ego Walda, odebrała telefon, o którym marzyła. June Christy, obecna wokalistka Stana Kentona, usłyszała Connor w audycji radiowej i poleciła ją liderowi orkiestry, który wybrał ją spośród dziesiątek innych wokalistek chętnych do tej roli. „Mój głos zdawał się pasować do zespołu” - powiedziała Connor - „z tym niskim rejestrem, takim jak u Anity i June”.

Dziesięciomiesięczny pobyt Connor z Kentonem w latach 1952-53 przyniósł jej ogólnokrajowe uznanie. Jej przejmujące nagranie ballady Joe Greene'a „All About Ronnie” zwiastowało nadejście nowej, świeżej artystki. Jednak lata jednonocnych romansów, fast foodów i niekończących się podróży autobusem zgasiły entuzjazm Connor do życia w trasie. „Do tego czasu miałam za sobą około sześciu lat jednonocnych romansów i prawie miałam dość”. Do dziś ceni sobie edukację muzyczną, jaką otrzymała u Kentona, zwłaszcza umiejętności związane z tempem, frazowaniem i „tym, jak trafić idealnie w odpowiednią nutę, gdy 18 lub 20 muzyków gra swoje partie”. Zdeterminowana, by rozpocząć karierę solową, Connor wróciła do Nowego Jorku i w 1953 roku podpisała kontrakt z Bethlehem Records.

Jej trzy albumy dla tej niezależnej wytwórni, z udziałem Ellisa Larkinsa, Herbiego Manna, Kaia Windinga i J.J. Johnsona, ugruntowały jej pozycję czołowego jazzmana. W 1956 roku rozpoczęła sześcioletnią współpracę z Atlantic Records, która zaowocowała serią albumów, które znalazły się na szczytach list przebojów, zaaranżowanych przez Ralpha Burnsa, Ala Cohna, Jimmy'ego Jonesa i Ralpha Sharona. Na albumie można było usłyszeć wiele legend jazzu - Johna Lewisa, Oscara Pettiforda, Lucky'ego Thompsona, Phila Woodsa, Kenny'ego Burrella, Milta Hintona, Clarka Terry'ego, Olivera Nelsona, a w szczególnie pamiętnym duecie - big band Maynarda Fergusona.

Młodzieżowy rockowy trzęsienie ziemi późnych lat 60. i 70-tych zniweczyło kariery wielu artystów jazzowych, ale Connor wytrwała, występując w klubach, koncertowała w Japonii i nagrywała dla różnych wytwórni. Odrodzenie zainteresowania śpiewem jazzowym na początku lat 80-tych ożywiło jej karierę, czego efektem były dwie cieszące się uznaniem płyty z muzyką współczesną. W latach 90-tych zaczęła nagrywać dla japońskiej wytwórni Alfa. Connor nagrała dwie płyty z pianistą jazzowym Hankiem Jonesem i jego trio: „Angel Eyes” i „As Time Goes By”. Następnie nagrała dwie dodatkowe płyty z własnym kwintetem: „My Funny Valentine” w aranżacji Richarda Rodneya Bennetta oraz „Blue Moon”, zbiór piosenek filmowych w aranżacji Michaela Abene.

Nowe tysiąclecie przyniosło ponadczasowej piosenkarce kolejną umowę nagraniową, podpisując kontrakt z nowojorską wytwórnią High Note Records w 2000 roku. Jej pierwszy album, „Haunted Heart”, również w aranżacji Michaela Abene, ukazał się we wrześniu 2001 roku, a druga płyta „I Walk With Music” ukazała się w 2002 roku, również z Michaelem Abene jako aranżerem i producentem. Chris wróciła następnie do innej japońskiej wytwórni i nagrała „Lullaby Of Birdland” dla King Record Co. Ltd. z pianistą i aranżerem Davidem Matthewsem. Płyta ukazała się we wrześniu 2003 roku. O swoim obecnym śpiewie Connor powiedziała: „Nie zmieniłam podejścia, chociaż mój głos stał się głębszy i łagodniejszy, i nie eksperymentuję tak dużo. Kiedy jesteś młody, przesadzasz jako muzyk i przesadzasz jako wokalista, bo próbujesz mnóstwa pomysłów, a ja dorzucałem wszystko, co się dało, poza zlewem kuchennym. Wyeliminowałem wiele rzeczy, które kiedyś robiłem. Im prostsze, tym lepiej dla mnie działa”. Nadal, jak to określił krytyk Larry Kart w „Chicago Tribune”, jest „dominującą wokalistką, której muzyka jest pełna ciężko zdobytej mądrości i prawdy”.

Connor, mieszkanka Toms River w stanie New Jersey, zmarła tam na raka 29 sierpnia 2009 roku w wieku 81 lat. Jej długoletnim partnerem była jej menadżerka Lori Muscarelle.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Miss You So/My Heart Is So Full Of You	Chris Connor	10.1956	-	34[28]	Atlantic 1105	[written by Bertha Scott, Jimmie Henderson,Sid Robin]
Trust In Me/Mixed Emotions	Chris Connor	06.1957	-	95[1]	Atlantic 1138	[written by Jean Schwartz, Milton Ager,Ned Wever]

poniedziałek, 1 czerwca 2026

Chris Columbo Quintet

Joseph Christopher Columbus Morris (ur. 17 czerwca 1902r - zm. 20 sierpnia 2002r),
lepiej znany jako Crazy Chris Columbo lub po prostu Chris Columbo, był amerykańskim perkusistą jazzowym. W dokumentach czasami określano go mianem Joe Morris, choć nie jest spokrewniony z gitarzystą free jazzowym Joe Morrisem ani trębaczem Joe Morrisem.

Columbus był aktywnym muzykiem jazzowym od lat 20. do 90-tych XX wieku i był dla Sonny'ego Payne'a kimś w rodzaju ojca. Od lat 30. do końca lat 40-tych XX wieku prowadził własny zespół, będąc przez pewien czas rezydentem w Savoy Ballroom. W połowie lat 40-tych zaczął również grać na perkusji z Louisem Jordanem, pozostając z nim do 1952 roku. W połowie i pod koniec lat 50-tych Columbus wspierał zespół organowy Wild Billa Davisa i nagrywał z Duke'iem Ellingtonem w 1967 roku.

Ponownie działał jako lider w latach 70-tych, oprócz tras koncertowych po Europie z Davisem. We Francji grał z Floydem Smithem, Alem Greyem, Eddiem „Cleanheadem” Vinsonem, Buddym Tate'em i Miltem Bucknerem. Przed udarem, który częściowo go sparaliżował w 1993 roku, Columbus był najstarszym czynnym muzykiem w Atlantic City.

Columbo zadebiutował zawodowo grając z Fletcherem Hendersonem w 1921 roku. W latach 20. i 60-tych XX wieku grał w większości klubów nocnych w mieście i przez 34 lata, aż do 1978 roku, kiedy klub został zamknięty, dyrygował orkiestrą Club Harlem. Następnie zespół Columbo występował praktycznie w każdym hotelu-kasynie w Atlantic City. W czasie udaru regularnie występował w Showboat. Columbo współpracował, nagrywał i koncertował z wybitnymi artystami jazzowymi, takimi jak Duke Ellington, Dizzy Gillespie, Louis Jordan, Louis Armstrong, Wild Bill Davis i Ella Fitzgerald. Columbo wydał album dla wytwórni Strand zatytułowany „Jazz: Re-Discovering Old Favorites” zespołu Chris Columbo Quintette, zawierający wersję utworu „Summertime” z udziałem organisty Johnny'ego „Hammonda” Smitha. Ta płyta (z drugą stroną w szybkim, molowym bluesie zatytułowanym „Minerology” odniosła spory sukces w radiu na początku lat 60-tych.

Columbo podrzucał pałeczki w powietrze, odbijał je od podłogi i często zeskakiwał z motocyklowego siedzenia, które było jego perkusyjnym tronem. Columbo wystąpił również w filmie „It Happened in Harlem” z 1945 roku, opartym na historii harlemskiego klubu nocnego Smalls Paradise, oraz w filmie „Look Out Sister” z 1947 roku.Chrisa przeżyły dwie córki, Yvette Mathison i JoAnn Morris, wnuczki Sheril Plunkett i Tana Lee oraz prawnuki Dylan Plunkett, Kacie Mae Plunkett i Chance Lee.

Śmierć Columbo doznał udaru w 1993 roku i zmarł w 2002 roku; miał 100 lat. Aby docenić jego wkład w historię i muzykę Atlantic City, w 2005 r. część Kentucky Avenue, na której mieści się Club Harlem, przemianowano na Chris Columbo Lane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime / Minerology	Chris Columbo Quintet	06.1963	-	93[2]	Strand 25 056	[written by George Gershwin, Ira Gershwin & DuBose Heyward]

Colour Club

Colour Club to amerykański zespół smooth jazzowy założony w latach 90-tych XX
wieku przez Skippera Wise'a i Lesa Pierce'a. Wise i Pierce założyli Colour Club na początku lat 90-tych, łącząc smooth jazz z hip-hopem. Do nagrania drugiego i trzeciego albumu zaangażowali wokalistkę >Lisę Taylor, a gościnnie wystąpili tacy muzycy jak Gary Meek i Rick Braun. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Colour Club”, z 1994 roku, zawierał singiel „Freedom Words”. Teledysk do niego był nominowany do American Music Award.

W 1994 roku Skipper poznał Lesa Pierce'a, który w tamtym czasie miał przebój w Top 40 z popowym zespołem „Louie Louie” i był producentem grupy wokalnej Take 6. Skipper podpisał kontrakt z JVC Records na trzy albumy, tworząc wraz z Lesem Pierce'em zespół „Colour Club”. „Colour Club”, album o tym samym tytule, został wydany przez wytwórnię JVC na początku 1994 roku i osiągnął 5. miejsce na liście przebojów radiowych NAC. Album został okrzyknięty nowym ruchem w Europie o nazwie „Acid Jazz”. Teledysk do singla „Freedom Words” został nakręcony w Zuma Beach w Malibu w południowej Kalifornii, a jego producentem był Mitchel Linden. Efektem tych starań było nominowanie do nagrody „Teledysk roku” w konkursie American Billboard Video Awards.

Album „In the Flow” został wydany w 1996 roku przez wytwórnię JVC/VERTEX. Teraz, z Lisą Taylor na stałe w roli wokalistki, album przyniósł trzy single: „Be Yourself”, który znalazł się w pierwszej czterdziestce list przebojów w Japonii; „If it’s all Good” i „Pearls”. Trzeci i ostatni album Colour Club, „Sexuality”, ukazał się w 1997 roku nakładem JVC/Vertex, a singiel „Tenderness” został wydany. Do albumu dołączono teledysk, a sześć tygodni później JVC America zamknęło swoje podwoje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If It's All Good	Colour Club	06.1996	-	-	JVC 8010	[written by Bernard Wise, Les Pierce][produced by Bernard Wise,Les Pierce][59[10].R&B Chart]
Tenderness	Colour Club	11.1997	-	-	JVC 8011	[written by Les Pierce, Bernard Wise & Lisa Taylor][79[4].R&B Chart]

wtorek, 21 kwietnia 2026

Leo Addeo

Addeo był jednym z kluczowych aranżerów RCA przez większość lat 50-tych i 60-tych XX wieku. Pochodzący z Brooklynu Amerykanin włoskiego pochodzenia, Addeo specjalizował się w muzyce hawajskiej. Jako dziecko uczył się gry na skrzypcach, ale w wieku nastoletnim przeszedł na klarnet i saksofon, gdy zauważył, że instrumenty te cieszą się większym zainteresowaniem lokalnych zespołów tanecznych. Stopniowo przeszedł od występów do aranżacji, współpracując z Gene'em Krupą, Larrym Clintonem i Frankiem Carle.

Hugo Winterhalter zatrudnił Addeo jako orkiestratora i sprowadził go do RCA na początku lat 50-tych. Addeo był stałym producentem dla RCA, wspierając wokalistów takich jak Vaughan Monroe i Don Cherry, aranżując i dyrygując licznymi instrumentalnymi utworami, zarówno wymienionymi w napisach, jak i niewymienionymi w napisach, a także pisząc okazjonalnie piosenki. Addeo był solistą zespołu marimbowego w ramach serii „Living” stacji RCA, gdzie wyprodukował godną szacunku kopię
Baja Marimba Band Juliusa Wechtera.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hawaii In Hi-Fi	Leo Addeo And His Orchestra	01.1961	-	143[13]	RCA Camden 510	[produced by Herman Diaz, Jr.]

czwartek, 16 kwietnia 2026

Bix Beiderbecke

Bix Beiderbecke był jednym z najwybitniejszych muzyków jazzowych lat 20-tych XX wieku;
był również dzieckiem ery jazzu, który zapił się na śmierć nielegalnym alkoholem z czasów prohibicji. Jego nadużywanie alkoholu i piękny ton gry na kornecie uczyniły go legendą wśród muzyków już za życia. Legenda Bixa stała się jeszcze bogatsza po jego śmierci. Bix nigdy nie nauczył się dobrze czytać nut, ale już jako dziecko miał niesamowity słuch. Jego rodzice nie pochwalali jego gry na instrumentach i wysłali go do szkoły wojskowej pod Chicago w 1921 roku. Wkrótce został wydalony za wagary i został muzykiem na pełen etat.

W 1923 roku Beiderbecke dołączył do Wolverine Orchestra i nagrywał z nimi w następnym roku. Bix był pod dużym wpływem Original Dixieland Jass Band, ale wkrótce przewyższył ich umiejętnościami. Pod koniec 1924 roku Bix opuścił Wolverines, aby dołączyć do orkiestry Jean Goldkette, ale jego niezdolność do czytania nut ostatecznie doprowadziła do utraty posady. W 1926 roku spędził trochę czasu z Orkiestrą Frankiego Trumbauera, gdzie nagrał swoje solowe arcydzieło fortepianowe „In a Mist”. Nagrał również kilka swoich najlepszych utworów z Trumbauerem i gitarzystą Eddiem Langiem pod pseudonimem Tram, Bix i Eddie.

Bixowi udało się na tyle poprawić umiejętność czytania nut, że na krótko powrócił do Orkiestry Jeana Goldkette'a, zanim dołączył jako solista do Orkiestry Paula Whitemana. Orkiestra Whitemana była najpopularniejszym zespołem lat 20-tych XX wieku, a Bix cieszył się prestiżem i pieniędzmi płynącymi z grania w tak popularnym zespole, ale nie powstrzymało go to od picia. W 1929 roku Bix zaczął pić. Cierpiał na delirium tremens i doznał załamania nerwowego podczas gry z Orkiestrą Paula Whitemana. Ostatecznie został odesłany do rodziców w Davenport w stanie Iowa, aby wyzdrowieć. Należy zauważyć, że Paul Whiteman był dla Bixa bardzo dobry w czasie jego zmagań. Utrzymywał Bixa na pełnym wynagrodzeniu długo po jego załamaniu i obiecał mu, że jego miejsce w Whiteman Orchestra będzie zawsze wolne, ale Bix już nigdy nie był taki sam i nigdy nie dołączył ponownie do zespołu.

Wrócił do Nowego Jorku w 1930 roku i nagrał kilka kolejnych płyt ze swoim przyjacielem Hoagym Carmichaelem, a także pod pseudonimem Bix Beiderbecke i jego orkiestra. Przede wszystkim jednak zaszył się w pensjonacie w nowojorskiej dzielnicy Queens, gdzie dużo pił i pracował nad swoimi pięknymi solowymi utworami fortepianowymi „Candlelight”, „Flashes” i „In The Dark” (wykonanymi przez Ralpha Suttona; Bix nigdy ich nie nagrał).

Zmarł w wieku 28 lat w 1931 roku w wyniku ataku alkoholowego. Oficjalną przyczyną zgonu było płatowe zapalenie płuc i obrzęk mózgu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In A Mist/Wringin' An' Twistin' [Tram - Bix And Lang]	Bix Beiderbecke	02.1928	-	20[1]	OKeh 40916	[written by Bix Beiderbecke]
At The Jazz Band Ball/The Jazz Me Blues	Bix Beiderbecke	02.1928	-	15[2]	OKeh 40923	[written by Larry Shields & Nick LaRocca]

sobota, 21 marca 2026

Nadine Shah

Nadine Petra Katarina Shah (ur. 16 stycznia 1986) to brytyjska wokalistka i autorka tekstów.
Shah urodziła się w Whitburn. Jej matka pochodziła z South Shields, a jej ojciec był częściowo norweskiego pochodzenia. Przeprowadziła się do Londynu w wieku 17 lat, aby rozpocząć karierę piosenkarki jazzowej. Wkrótce po przeprowadzce zaprzyjaźniła się z Amy Winehouse.

Jej debiutancki album, wyprodukowany przez Bena Hilliera „Love Your Dum and Mad”, został w dużej mierze zainspirowany tragiczną śmiercią dwóch młodych mężczyzn. „Ten album opowiada głównie o dwóch chłopcach” - kontynuuje. „W czasie, gdy powstawały te piosenki, dwóch bardzo bliskich przyjaciół odebrało sobie życie”. Shah chętnie porusza temat stygmatyzacji społecznej osób cierpiących na choroby psychiczne. Shah i Hillier wydali swój drugi album zatytułowany „Fast Food” w kwietniu 2015 roku. Wystąpiła również gościnnie w dwóch utworach na albumie Ghostpoet „Shedding Skin”, który ukazał się w marcu 2015 roku.

W lutym 2016 roku Hillier i Shah skomponowali muzykę do produkcji „Get Carter” w Northern Stage. Znalazły się na niej oryginalne utwory oraz nowe interpretacje muzyki zespołu The Animals z North East.Jej album „Holiday Destination” ukazał się w sierpniu 2017 roku. Został on ponownie wyprodukowany przez Hilliera, która gra również na perkusji w zespole Shah. Album był nominowany do Mercury Prize w 2018 roku. Czwarty album studyjny „Kitchen Sink” ukazał się 26 czerwca 2020 roku i spotkał się z dużym uznaniem krytyków. Kluczowym tematem albumu jest to, co znaczy być kobietą po trzydziestce dzisiaj . W tym czasie matka Shah była śmiertelnie chora, co wpłynęło na istotne elementy albumu, poruszając tematykę zbliżającej się straty i wpływu, jaki ta sytuacja miała nie tylko na nią samą, ale także na jej ojca (w utworze „Prayer Mat”).

Czas wydania albumu zbiegł się z wyzwaniami związanymi z obostrzeniami związanymi z COVID-19, które objęły całą Wielką Brytanię. Trasy koncertowe i występy były niemożliwe. Shah kontynuowała szeroko zakrojoną promocję albumu, gdzie tylko było to możliwe, w tym organizując dobrze przyjęte wirtualne spotkanie z artystką na platformie QJam. W końcu miała okazję wykonać album na żywo, występując na Festiwalu w Edynburgu w sierpniu 2021 roku, wykonując utwór „Kitchen Sink” utwór po utworze, w tym kilka starszych utworów na bis. W listopadzie 2020 roku Shah złożyła zeznania przed Komisją ds. Cyfryzacji, Kultury, Mediów i Sportu brytyjskiego rządu w ramach trwającego dochodzenia w sprawie ekonomii streamingu muzyki, powołując się na brak przejrzystości w zakresie płatności tantiem dla muzyków.

Po okresie osobistych zawirowań, 19 lipca 2022 roku Shah dała kameralny koncert, który obejmował całą jej karierę, w sali prób w Brighton, mieszczącej zaledwie 100 gości. 23 lutego 2024 roku wydała swój piąty album „Filthy Underneath”, który spotkał się z uznaniem krytyków. Nawiązując do utworów „Wasps Nest” i „Prayer Mat” z albumu Kitchen Sink, Shah kontynuuje eksplorację tematu żalu i straty, brutalnie szczerze analizując własne doświadczenia związane z uzależnieniem i odwykiem. W przeciwieństwie do Kitchen Sink, album „Filthy Underneath” jest promowany szeroką trasą koncertową promującą nowy album, zarówno jako headliner (w salach koncertowych i licznych koncertach w sklepach), jak i jako support przed takimi artystami jak Depeche Mode, a później w tym roku Elbow w Ludlow Castle.

W wywiadzie Johna Freemana dla The Quietus podkreślono, że „zdrowie psychiczne jest dla Shah niezwykle ważną kwestią”. Shah cierpi na endometriozę.Jest muzułmanką i o swojej karierze muzycznej powiedziała: „[jeśli] inspiruje to jakąkolwiek młodą muzułmankę do chwycenia za gitarę i zagrania piosenki, to wspaniale”. Jest w separacji z filmowcem Matthewem Cumminsem. Para wcześniej mieszkała razem w Ramsgate w hrabstwie Kent. Po śmierci matki z powodu raka w sierpniu 2020 roku u Shah rozwinął się zespół stresu pourazowego (PTSD). Zmagała się z uzależnieniem i próbowała popełnić samobójstwo około Wielkanocy 2022 roku, zanim przeniosła się na dwa miesiące do ośrodka odwykowego. Shah obecnie mieszka w Newcastle.

W listopadzie 2019 roku, wraz z 34 innymi muzykami, Shah podpisała list poparcia dla lidera Partii Pracy Jeremy'ego Corbyna w wyborach powszechnych w Wielkiej Brytanii w 2019 roku, wzywając do zakończenia polityki oszczędności. W 2020 roku wyraziła poparcie dla nowo wybranego lidera Partii Pracy Keira Starmera. We wrześniu 2025 roku Shah dołączyła do bojkotu „No Music For Genocide”, aby zablokować geograficznie dostęp do jej muzyki na platformach streamingowych w Izraelu w ramach protestu przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fast Food	Nadine Shah	04.2015	48[1]	-	Apollo AMB 1506	[produced by Ben Hillier]
Holiday Destination	Nadine Shah	09.2017	71[1]	-	1965 OLIVE 1033	[produced by Ben Hillier]
Kitchen Sink	Nadine Shah	07.2020	29[1]	-	Infectious Music 4050538600926	[produced by Ben Hillier]
Filthy Underneath	Nadine Shah	03.2024	25[1]	-	EMI North EMINCD 1	[produced by Ben Hillier]

piątek, 20 marca 2026

Norman Connors

Norman Connors (ur. 1 marca 1947 r.) to amerykański perkusista jazzowy,
kompozytor, aranżer i producent, który przewodził wielu wpływowym zespołom jazzowym i R&B. Był również autorem kilku wielkich hitów R&B tamtych czasów, zwłaszcza ballad miłosnych. Najbardziej znany jest prawdopodobnie z przeboju „You Are My Starship” z 1976 roku, w którym partie wokalne śpiewał Michael Henderson.

Connors mieszkał w tej samej dzielnicy Filadelfii, co komik i aktor Bill Cosby i interesował się jazzem od najmłodszych lat, kiedy zaczął grać na perkusji W szkole podstawowej Connors intensywnie interesował się jazzem, a na jego twórczość duży wpływ mieli perkusista Lex Humphries i młodszy brat basisty i muzyka Jazz-Messenger, Spanky DeBrest. Po raz pierwszy spotkał swojego idola, Milesa Davisa, mając zaledwie 13 lat, w 1960 roku. Kiedyś zastąpił Elvina Jonesa na koncercie Johna Coltrane'a, na którym ten był w gimnazjum. Connors studiował muzykę na Temple University i w Juilliard. Jego pierwszym nagraniem był album Archiego Sheppa z 1967 roku, „Magic of JuJu”.

Przez kilka kolejnych lat grał z Pharoahem Sandersem, aż w 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią jazzową Cobblestone Records, będącą oddziałem Buddah Records, i wydał swoją pierwszą płytę jako lider zespołu. Connors zaczął koncentrować się na muzyce R&B w połowie lat 70-tych, po podpisaniu kontraktu z Buddah Records i objęciu stanowiska kierownika ds. artystycznych i artystycznych tej wytwórni. Nagrał kilka amerykańskich hitów z gościnnymi występami wokalnymi, takimi jak Michael Henderson, Jean Carn i Phyllis Hyman.

Największym sukcesem z nich był utwór „You Are My Starship” (4. miejsce na liście R&B, 27. miejsce na liście pop) z udziałem Hendersona w 1976 roku, a „Valentine Love”, jego pierwszy sukces na listach przebojów, osiągnął 10. miejsce na liście R&B w 1975 roku z wokalem Hendersona i Jean Carne. Dee Dee Bridgewater wystąpiła z nim również na jazzowym albumie „Love from the Sun”. Produkował również nagrania dla różnych artystów, w tym dla takich współpracowników jak Jean Carn, Phyllis Hyman, Al Johnson, Norman Brown i saksofonistka Marion Meadows.

Connors przeszedł do wytwórni Arista po przejęciu Buddah w 1978 roku i wkroczył na scenę disco w 1980 roku, wydając przebój „Take it to the Limit”, który ukazał się na singlu 12-calowym. Stronę B, „Black Cow” (instrumentalną) napisali Walter Becker ze Steely Dan i Donald Fagen. W 1988 roku odniósł sukces w Capitol Records dzięki utworowi „I Am Your Melody” (ze stroną B „Samba for Maria”) z albumu „Passion”, który wyprodukował z wokalistą Spencerem Harrisonem (1962–1994). Na płycie „Passion” Connors przedstawił również inną wschodzącą wokalistkę, Gabrielle Goodman, która zaśpiewała „Lovin' You”, „My One And Only Love”, „Private Stock” Minnie Riperton oraz duety z Harrisonem. Jego późniejsza twórczość, „Star Power”, charakteryzuje się elementami smooth jazzu i miejskiego crossovera. 30 października 2022 roku życie Connora zostało zaprezentowane w odcinku programu Unsung emitowanym na kanale TV One.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Valentine Love/Akia	Norman Connors	11.1975	-	97[3]	Buddah 499	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater][10[14].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Jean Cain]
We Both Need Each Other/So Much Love	Norman Connors	07.1976	-	101[3]	Buddah 534	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][23[11].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Phyllis Hyman]
You Are My Starship/Bubbles	Norman Connors Featuring Michael Henderson	08.1976	-	27[16]	Buddah 542	[written by M. Henderson][produced by S. Drinkwater, J. Schoenbaum][4[17].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson]
Betcha By Golly Wow/Kwasi	Norman Connors Featuring Phyllis Hyman	01.1977	-	102[8]	Buddah 554	[written by Thom Bell, Linda Creed][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][29[9].R&B; Chart][#3 hit for The Stylistics in 1972]
Once I've Been There/Romantic Journey	Norman Connors	05.1977	-	-	Buddah 570	[written by Phillip Mitchell][produced by Skip Drinkwater][16[14].R&B; Chart][vocal:Prince Phillip Mitchell]
This Is Your Life/Captain Connors	Norman Connors	07.1978	-	-	Arista 0343	[written by Jimmy Webb][produced by Norman Connors][31[12].R&B; Chart][vocal:Eleanor Mills]
Take It To The Limit/You Bring Me Joy	Norman Connors	09.1980	-	-	Arista 0548	[written by Phyllis St. James][produced by Norman Connors][28[11].R&B; Chart][vocal:Adaritha]
Melancholy Fire/You've Been On My Mind	Norman Connors	12.1980	-	-	Arista 0581	[written by David DeMarco][produced by Norman Connors][20[16].R&B; Chart][vocal:Glenn Jones]
She's Gone/Mr. C	Norman Connors	01.1982	-	-	Arista 0632	[written by Nigel Martinez][produced by Norman Connors][86[2].R&B; Chart][vocal:Beau Williams]
I Am Your Melody/Samba For Maria [Norman Connors Featuring Freddie Hubbard]	Norman Connors Featuring Spencer Harrison	03.1988	-	-	Capitol 44110	[written by J. Burwick, M. Meadows][produced by Norman Connors][26[14].R&B; Chart]
Remember Who You Are	Norman Connors featuring Phyllis Hyman	04.1993	-	-	MoJazz 2201	[written by L. Defino, R. Ward][produced by Norman Connors][86[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saturday Night Special	Norman Connors	10.1975	-	150[5]	Buddah 5643	[produced by Skip Drinkwater]
You Are My Starship	Norman Connors	07.1976	-	39[24]	Buddah 5655	[gold-US][produced by Jerry Schoenbaum ,Skip Drinkwater, Norman Connors ,Onaje Allan Gumbs]
Romantic Journey	Norman Connors	04.1977	-	94[16]	Buddah 5682	[produced by Skip Drinkwater]
This Is Your Life	Norman Connors	05.1978	-	68[17]	Arista 4177	[produced by Norman Connors]
The Best of Norman Connors & Friends	Norman Connors	01.1979	-	175[5]	Buddah 5716	[produced by Norman Connors, Skip Drinkwater]
Invitation	Norman Connors	07.1979	-	137[7]	Arista 4216	[produced by Norman Connors]
Take It to the Limit	Norman Connors	09.1980	-	145[6]	Arista 9534	[produced by Norman Connors,Jean Carn,Gerald Roberts]
Mr. C	Norman Connors	12.1981	-	197[2]	Arista 9575	[produced by Norman Connors]

sobota, 7 marca 2026

Anita O'Day

Właśc. Anita Colton, ur. 10.10.1919 w Kansas City w stanie Missouri (USA).
Jako nastolatka zarabiała na życie, biorąc udział w maratonach tanecznych, tzw. Walkathon i z tego właśnie okresu pochodzi jej pseudonim O'Day. W czasie tych konkursów zachęcano ją także do śpiewu. Jej sposób śpiewania nie spodobał się B. Goodmanowi, który odrzucił ja w trakcie przesłuchań.

Na początku 1941 weszła w skład big-bandu Krupy. Kilka tygodni później przyjęto do pracy także Roya Eldridge'a. Zestaw Krupa-Eldridge-O'Day okazał się tak ciekawy i charakterystyczny dla orkiestry, że niebawem stał się dla swingu obowiązującym standardem. Wzięła udział w nagraniu kilku przebojowych utworów zespołu, jak "Let Me Off Uptown", "Alreet", "Kick It" oraz "Bolero At The Savoy".

Kiedy Krupa w 1943 rozwiązał swój zespół, przeszła do Stana Kentona (1944-45), gdzie z kolei nagrała tak przebojowe melodie, jak "And Her Tears Flowed Like Wine", oraz "The Lady In Red".
W 1945 pracowała w reaktywowanym big-bandzie Krupy, nagrywając kolejne przeboje (np. "Opus No. l"). W 1946 poświęciła się własnej karierze solowej i odtąd jej sława równa była uwielbieniu gwiazd filmu i estrady.

W latach 50-tych nagrała szereg doskonałych albumów (w tym płytę z Ralphem Burnsem), koncertowała także (1958) w czasie Newport Jazz Festival. Przez wiele lat uzależnienie od narkotyków poważnie ciążyło na jej życiu, choć nadal nagrywała doskonałe albumy (jak Cool Heat z Jimmym Giuffre'em, Trav'liri Light z Johnnym Mandelą i Barneyem Kesselem oraz Time For Two z Calem Tjaderem).

Wyczerpujące trasy, niszczący tryb życia (ponad 12 lat uzależnienia od heroiny) przyniosły w końcu kryzys jej kariery w 1966. Po latach, wolna od narkotyków, wyruszyła ponownie na trasy koncertowe, występując w klubach, na festiwalach i w salach koncertowych całego świata. Nagrywała mniej niż dawniej, dzięki jednak założeniu własnej wytwórni płytowej Emily wydała na początku lat 70. wiele płyt, nad którymi mogła sprawować pełną kontrolę.

W 1985 dała w Carnegie Hall koncert z okazji 50-lecia pracy zawodowej, a pod koniec dekady wystąpiła w Anglii u Ronniego Scotta oraz w Kent na Leeds Castle Jazz Festival. Śpiewa ochrypłym głosem, swinguje z rytmicznym drive'em. Sposób, w jaki śpiewa scatem, jak też swoboda wykonawcza, zwłaszcza w bardzo szybkich tempach, dają wspaniałe rezultaty. W najlepszych swych latach śpiewała z dykcją tak nadzwyczajną, że nawet w najżywszych tempach każde słowo było czytelne. W balladach potrafi być pewna siebie i dystyngowana, śpiewa całkowicie na swój własny sposób, w jej frazowaniu słychać niekiedy wpływ wokalistyki Billie Holiday. Na estradzie potrafi zachować znakomity kontakt z muzykami i publicznością. W późniejszym okresie kariery w niektórych interpretacjach można było znaleźć niedostatki intonacyjne, potrafiła jednak kompensować je siłą swej wielkiej osobowości.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Georgia On My Mind/Alreet	Anita O'Day with Gene Krupa and His Orchestra	06.1941	-	18[1]	Okeh 6118	[written by Hoagy Carmichael,Stuart Gorrell][#10 hit for Frankie Trumbauer in 1931][# 1 hit for Ray Charles in 1960]
Just A Little Bit South Of North Carolina/Let's Get Away From It All	Anita O'Day with Gene Krupa and His Orchestra	08.1941	-	9[1]	Okeh 6130	[written by Sunny Skylar, Bette Cannon & Arthur Shaftel]
Let Me Off Uptown/Flamingo	Anita O'Day with Gene Krupa and His Orchestra	09.1941	-	10[1]	Okeh 6210	[written by Earl Bostic,Redd Evans]
And Her Tears Flowed Like Wine/How Many Hearts Have You Broken	Anita O'Day with Stan Kenton and His Orchestra	09.1944	-	4[18]	Capitol 166	[written by Stan Kenton,Charles Lawrence,Joe Greene]
Chickery Chick/Just A Little Fond Affection	Anita O'Day with Gene Krupa and His Orchestra	12.1945	-	10[5]	Columbia 36877	[written by Sidney Lippman & Slyvia Dee]
Boogie Blues/Lover	Anita O'Day with Gene Krupa and His Orchestra	07.1946	-	9[6]	Columbia 36986	[written by Gene Krupa & Remo Biondi]
Hi Ho Trailus Boot Whip / What Is This Thing Called Love	Anita O'Day	12.1947	-	24[1]	Signature 15 162	[written by Buster Harding/Jack Palmer/Roger "Ram" Ramirez]
Tennessee Waltz / Something I Dreamed Last Night	Anita O'Day	02.1951	-	24[1]	London 45-867	[written by Pee Wee King/Redd Stewart]

czwartek, 29 stycznia 2026

Cleveland Eaton

Cleveland Eaton był basistą jazzowym, kompozytorem, producentem i pedagogiem.
Jego niezachwiane poczucie czasu równoważyło swing z soulem i było podtrzymywane przez bogate, ciepłe, głęboko korzenne brzmienie. Chociaż Eaton wydał tylko kilka koncertów jako lider - przełomowy jazz-funkowy album z 1973 roku Plenty Good Eaton for Black Jazz jest z pewnością jego najbardziej znanym - był również poszukiwanym muzykiem towarzyszącym ze względu na jego techniczne umiejętności gry na akustycznych kontrabasach i elektrycznych basach.

Dołączył do Ramsey Lewis Trio w 1964 roku na dekadę, grając, pisząc i aranżując. Jego kadencja w grupie zbiegła się z ich najbardziej udanym okresem, w którym zdobyli trzy nagrody Grammy, cztery złote płyty i single. Jednocześnie pracował w sesyjnej stajni Cadet/Chess. Oprócz podstawowego członkostwa w Soulful Strings Richarda Evansa, nagrywał z dziesiątkami artystów jazzowych, soulowych, bluesowych i popowych. Później dołączył do orkiestry Counta Basie i zyskał przydomek „Basista Hrabiego”; pozostał w zespole przez 17 lat. Jego członkostwo zaowocowało zdobyciem przez Eatona pożądanych miejsc na koncertach z wieloma innymi artystami.

W 1976 roku wydał singiel disco „Bama Boogie Woogie” dla Gull, który trafił na listy przebojów w całej Europie. Po nagraniu w latach 80-tych albumu „Strollin' with the Count” dla Ovation, Eaton wrócił do Alabamy, gdzie uczył muzyki, występował, nagrywał i koncertował z własnymi zespołami aż do swojej śmierci w 2020 roku.

Urodzony w Fairfield w Alabamie, Eaton nauczył się grać na pianinie w wieku pięciu lat i, zachęcany przez rodziców, zaczął grać na trąbce i saksofonie w szkole podstawowej. Nauczyciel zapoznał go z kontrabasem w szkole średniej i pozwolił mu zabrać jeden z nich do domu na ćwiczenia. Spędzał niemal każdą chwilę na nauce gry na instrumencie i był już profesjonalistą w dziewiątej klasie, kiedy to dołączył do Leon Lucky Davis & the All-Stars (swój pierwszy samochód kupił za pieniądze zarobione na koncercie). Na Uniwersytecie Stanowym Tennessee A & I studiował u Fessa Whatleya, który wcześniej uczył dziesiątki profesjonalnych jazzmanów, w tym Sun Ra i Erskine'a Hawkinsa. Eaton grał również w szkolnym zespole jazzowym, jednocześnie zdobywając tytuł licencjata z muzyki. Oprócz stania się lepszym muzykiem, Whatley pomógł Eatonowi rozwinąć umiejętności kompozytorskie i aranżacyjne.

Po ukończeniu studiów Eaton opuścił Alabamę i przeniósł się do Chicago w stanie Illinois. Zagrał jeden z pierwszych koncertów z Ike Cole Trio i nagrywał z Donald Byrd & Pepper Adams Quintet (w którego skład wchodził również Herbie Hancock). Nieustannie działał na scenie klubowej Windy City - kiedyś wystąpił z ponad tuzinem zespołów w ciągu jednego dnia. Eaton zastąpił basistę Eldee Younga w Ramsey Lewis Trio (współzałożyciel Earth Wind & Fire, Maurice White, przejął rolę perkusisty od Redda Holta). W latach 1964–1974 Eaton nagrał z triem 30 płyt. Jego kadencja przyniosła mu trzy nagrody Grammy, pięć złotych płyt - „The In Crowd”, „Hang on Ramsey!” i „Wade in the Water” w 1966 roku, „The Sound of Christmas” w 1968 roku i „Sun Goddess” w 1974 roku - a także cztery złote single, w tym „Wade in the Water” i „Hang on Sloopy”.

Ponadto występował na koncertach z Johnem Klemmerem, Gene’em Ammonsem, Dexterem Gordonem, Jerrym Butlerem, Minnie Riperton, Terrym Callierem i wieloma innymi. Eaton wydał w 1973 roku album „Half and Half”, swój debiutancki album lidera dla wytwórni Gamble Records należącej do Kenny'ego Gamble'a i Leona Huffa, dystrybuowanej przez Columbię. Dwa lata później wydał przełomowy, często samplowany klasyk jazz-funku „Plenty Good Eaton” dla wytwórni Black Jazz Gene'a Russella z Zachodniego Wybrzeża. W następnym roku podpisał kontrakt z wytwórnią Ovation i wydał „Instant Hip”, pionierskie dzieło łączące free funk fusion i afrofuturystyczne disco.

Eaton przez dwa tygodnie występował jako zastępca w orkiestrze Count Basie, co przerodziło się w 17-letni epizod. Legenda jazzowego fortepianu nazywała Eatona „basistą Counta”. Występował na ostatnich albumach Basiego i kontynuował grę z orkiestrą do lat 90-tych, co przyniosło mu dziesięć albumów. W 1979 roku jego zespół Garden of Eaton wydał kolejny futurystyczny album disco „Keep Love Alive”, na którym znalazł się singiel „Bama Boogie Woogie”; Utwór trafił na listy przebojów w całej Europie i przez kolejne trzy lata był podstawą amerykańskiej kultury tanecznej.

Eaton został wprowadzony do Alabama Jazz Hall of Fame w 1979 roku. W 1980 roku, będąc z Basiem, wydał album „Strollin' with the Count” dla Ovation. W tym okresie występował z wieloma znakomitymi artystami, takimi jak Ella Fitzgerald, Frank Sinatra, Dizzy Gillespie, The Temptations, Smokey Robinson i wieloma innymi.

Po śmierci Basiego w 1984 roku, Eaton wrócił do Alabamy w następnym roku. Wkrótce potem wydał album „Live, Vol. 1” dla Cleveland Eaton Trio Plus Voices. I. Kontynuował również występy i nagrania z zespołem Basie, prowadzonym przez Franka Fostera na płytach „The Legend, The Legacy” z 1989 roku oraz „Live at El Morocco” z 1992 roku, a także z zespołem Big Boss Band z George’em Bensonem w 1990 roku. W 2008 roku został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Alabamy.

W Alabamie kontynuował występy z Robertem Moore’em & the Wildcats, Magic City Jazz Orchestra i Rayem Reachem. Jego własny zespół, oryginalny Cleve Eaton & Co. nagrał single takie jak „Corner Pocket” i „The B'ham Shuffle”; ich charakterystyczne brzmienie płynnie łączyło R&B, współczesny pop dla dorosłych z jazzem crossover. W późniejszych latach występował jako Cleve Eaton & the Alabama All-Stars. Eaton zmarł w lipcu 2020 roku w wieku 80 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bama Boogie Woogie/The Funky Cello	Cleveland Eaton	09.1978	35[6]	-	Gull GULS 63	[written by C. Eaton Sr]

niedziela, 28 grudnia 2025

Temperance Seven

The Temperance Seven to brytyjski zespół, który pierwotnie działał w latach 50-tych XX wieku,
specjalizujący się w muzyce jazzowej w stylu lat 20-tych XX wieku. Znani byli z surrealistycznych występów.

Zespół The Temperance Seven został założony w Boże Narodzenie 1955 roku przez studentów Chelsea School of Art,choć sam zespół mitologizował swoją historię, twierdząc, że jego powstanie datuje się na 1904 rok, w fikcyjnym lokalu Pasadena Cocoa Rooms przy Balls Pond Road w północnym Londynie. Trzema członkami-założycielami byli Paul McDowell (który pierwotnie grał na puzonie), Philip Harrison (który pierwotnie grał na banjo) i Brian Innes (perkusja). Stopniowo zespół przekształcił się w dziewięcioosobowy zespół o lekkim i humorystycznym stylu gry, choć wszyscy byli poważnymi muzykami. Nazwę „Temperance Seven” zasugerował Dougie Gray z Alberts.

W 1960 roku nagrali „Ukulele Lady” z refrenem wokalnym Petera Sellersa, wyprodukowanym przez George'a Martina. Utwór znalazł się na 12-calowym albumie „Peter and Sophia” (Loren) wydanym przez Parlophone PMC 1131. W 1961 roku Temperance Seven osiągnęli pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów dzięki singlowi „You're Driving Me Crazy”, zaaranżowanemu przez Franka Skinnera i wyprodukowanemu przez George'a Martina. Po nim ukazał się „Pasadena”, który dotarł do 4. miejsca na brytyjskiej liście przebojów.

W tym roku zespół intensywnie koncertował w Wielkiej Brytanii, często występując na koncertach promowanych przez swojego menedżera Ralpha Petersa, a ich występy nabrały ustalonego rytmu, zaczynając od ostatnich taktów „Pasadeny” (która stała się ich znakiem rozpoznawczym), a kończąc na porywających melodiach „Gaumont-British News”. Latem 1961 roku ich sława była tak wielka, że przez dwa tygodnie występowali w London Palladium, grając jeden z najważniejszych koncertów. Występ ten został zaaranżowany przez Petersa w połączeniu z występem na tegorocznym Royal Variety Performance. W latach 1962-1963 Temperance Seven tworzyli muzyczne interludia do programu The Arthur Haynes Show w programie BBC Light Programme.

Zanim zespół stał się znany na skalę krajową, Paul McDowell był również członkiem rewii Experimental Theatre Club, wraz z Ianem Davidsonem, Robin Grove-White i Dougiem Fisherem. W tym czasie występowali ze swoim spektaklem **** (Four Asterisks) na Edinburgh Fringe, ale po sukcesie „You're Driving Me Crazy” McDowell opuścił zespół, aby ruszyć w trasę koncertową ze swoim zespołem. To skłoniło Davidsona do poszukiwania zastępstwa i znalazł Terry'ego Jonesa, przyszłego członka Monty Pythona, który w ten sposób po raz pierwszy miał okazję wystąpić w rewii.

The Temperance Seven zyskał popularność w okresie odrodzenia się tradycyjnego jazzu na początku lat 60-tych. Ich unikalne brzmienie, w połączeniu z muzykalnością i pomysłowo humorystycznymi kompozycjami, wyróżniało ich na tle współczesnych; jednak dotarli do przełomu tej epoki i wraz ze zmianą gustów społecznych wraz z pojawieniem się Beatlesów, Temperance Seven stopniowo popadli w zapomnienie, choć Bonzo Dog Doo-Dah Band i Whoopee Band Boba Kerra próbowały przez kilka lat utrzymać ich przywództwo, nie deklarując żadnej przynależności.

Zespół Temperance Seven jest również wymieniony jako zespół grający w sztuce Spike'a Milligana i Johna Antrobusa „The Bed-Sitting Room”, której premiera odbyła się w Mermaid Theatre 31 stycznia 1963 roku, a kolejna produkcja miała premierę 3 maja 1967 roku w Saville Theatre. Pierwotny skład Temperance Seven został rozwiązany w połowie lat 60-tych, ale zespół został reaktywowany pod koniec tej dekady przez perkusistę Dave'a Millsa, który zastąpił Briana Innesa w 1966 roku i przez kilka lat prowadził zespół, początkowo jako The New Temperance Seven, i odegrał kluczową rolę w organizacji występów w Hongkongu i Bahrajnie, gdzie ostatecznie osiadł, a którego zastąpił Ian Howarth.

Zespół kontynuował występy w nowym składzie, a od czasu do czasu pierwotni członkowie pojawiali się gościnnie. W latach 80-tych Chris Hook przejął kierownictwo zespołu. Skład zespołu nie zmienił się od tamtego czasu, a zespół nadal koncertuje w całej Wielkiej Brytanii. Wielu członków pierwotnego zespołu spotkało się ponownie na potrzeby audycji BBC Radio o zespole w 2003 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz

You' re driving me crazy/Charley my boy	Temperance Seven	04.1961	1[1][16]	-	Parlophone R 4757	[written by Walter Donaldson][produced by George Martin]
Pasadena/Sugar	Temperance Seven	06.1961	4[16]	-	Parlophone R 4781	[original by Fred Douglas-1924r][written by Harry Warren/Grant Clarke/Edgar Leslie]
Hard hearted Hannah/Chilli boom boom	Temperance Seven	10.1961	28[4]	-	Parlophone R 4823	[written by Yellen, Bigelow, Bates]
Charleston /Black bottom	Temperance Seven	12.1961	22[8]	-	Parlophone R 4851	[written by Cecil Mack,James Price Johnson]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Temperance Seven plus one	Temperance Seven	05.1961	19[1]	-	Argo RG 11
Temperance Seven 1961	Temperance Seven	11.1961	11[9]	-	Parlophone PMC 1152	[produced by George Martin]

piątek, 21 listopada 2025

Lester Young

Lester Young [ur. 27.08.1909 Woodville, Missisipi (USA)-zm. 15.03.1959 Nowy York (USA)],saksofonista.

Jako dziecko grał na perkusji w rodzinnym zespole, jednak w 1928 r. porzucił to zajęcie. Zainteresował się saksofonem tenorowym i nawi±zał współpracę z Artem Bronsone i jego grupą Bostonians. Grał z nim do r. 1930 z krótkimi przerwami na występy z zespołem brata Lee Younga. Wiosn± 1932 r. dołączył do formacji Original Blue Devils kierowanej przez Waltera Page'a. Okazjonalnie występował z Eddiem Barefieldem, Bronsonem i Charliem Christianem. Pod koniec 1933 r. w Kansas City nawiązał współpracę z Benniem Motenem. W ciągu kolejnych kilku lat Young grał w zespołach prowadzonych m.in. przez Motena, Geoge'a E. Lee, Kinga Olivera, Counta Basiego, Fletchera Hendersona i Andy'ego Kirka.
W 1936 r. podjął ponownie współpracę z Basiem i przez cztery lata koncertował z nim i nagrywał. Young wchodził do studia z licznymi małymi grupami (m.in. Teddy'ego Wilsona), akompaniował także Billie Holiday. Na początku lat 40. Young przerwał współpracę z Basiem i począł występować w małych zespołach w Los Angeles w towarzystwie swojego brata, Lee Younga i Reda Callendera, Nata "Kinga" Cole'a oraz Ala Searsa. W tym okresie powrócił na krótko do Basiego, z którym dokonał kilku wspaniałych nagrań; współpracował także z Dizzym Gillespiem.

Pod koniec 1944 r. został powołany do wojska, jednak latem następnego roku został zwolniony, spędziwszy część służby w szpitalu, a część w więzieniu wojskowym. Po wyjściu z wojska Young zaprezentował nowy styl grania. Według niektórych zmiana ta spowodowana była ciężkimi przejściami, które jakoby zniszczyły jego artystyczne zapędy. Wieloma nagraniami dowiódł póżniej, iż jego talent bynajmniej nie wygasł, a nowy styl był raczej naturalnym efektem jego wewnętrznego rozwoju. Krytycy, którzy lubią przypinać muzykom etykietki nie byli gotowi na przyjęcie nowego Lestera Younga. Zamieszanie potęgował fakt, że poza garstką gor±cych zwolenników Hawkinsa, większość pozostałych jazzowych saksofonistów tenorowych naśladowała wczesny styl Younga.

Pierwsze jego nagrania dokonane po wyjściu z wojska (m.in. "DB Blues" i "These Foolish Things") posiadają szyk i styl absolutnego mistrza, pojednanego ze swoim światem. Sesja nagraniowa z 1956 r. z Teddym Wilsonem, w towarzystwie Roya Eldridge'a i Jo Jonesa (partner z czasów współpracy z Basiem) stanowiła jeszcze jeden dobitny przykład, że Young nie przestał być centralną postacią nowoczesnego jazzu.

Inny zestaw nagrań z mniej więcej tego samego okresu z The Bill Potts Trio - grupą wspomagającą go w czasie występów w jednym z barów w Waszyngtonie - prezentował artystę o nie zmienionej muzycznej inwencji. W połowie lat 40-tych Young pojawił się w klasycznym filmie krótkometrażowym Gjona Miliego, "Jammin' The Blues", którego współproducentem był Norman Granz. Nawiązał też kilkuletnią współpracę z formacją Jazz At The Philharmonic pilotowaną przez Granza. Young prowadził też małe zespoły, z którymi występował w klubach, brał udział w nagraniach i koncertował w USA i Europie. W połowie lat 40. zaczął poważnie chorować: nie zaprzestał jednak nagrań i występów i jeszcze w 1957 r. pojawił się w programie telewizyjnym "The Sound Of Jazz". W ostatnich latach życia problemy zdrowotne zostały pogłębione nasilającym się nałogiem alkoholowym.
Young jest jednym z wielkich w historii muzyki jazzowej - wywarł wpływ na innych muzyków i miał wpływ na rozwój nowoczesnego bebopu. Na początku lat 30-tych kiedy Young pojawił się na szerszej scenie jazzowej, saksofon tenorowy uznawano za instrument narzucający się, dominujący nad innymi. We wczesnych latach jazzu żaden typ saksofonu nie cieszył się powodzeniem, a wśród instrumentów stroikowych jedynie klarnet utrzymywał strategiczn± pozycję. Dopiero Coleman Hawkins zmienił wyobrażenie o saksofonie i jego roli w jazzie, nie zdołał jednak zachwiać ówczesnej dominacji trąbki. Wywołał za to pojawienie się licznej rzeszy naśladowców swojego głębokiego brzmienia.

Preferujący lekkie a zarazem surowe brzmienie Young stanowił wielki kontrast wobec majestatycznego Hawkinsa i nie przypadł do gustu wielu muzykom i publicznosci. Jedynie bardziej wyrobieni słuchacze dostrzegli w jego stylu specyficzne i nowe podejście do jazzu. Wśród nagranych wspólnie z zespołem Basiego solówek znalazło się wiele takich, które ze względu na swoją zwięzłość (niektóre nie przekraczają ośmiu taktów) w pełni ukazują niezwykły talent Younga. Słuchając pierwszych nagrań z muzykami Basiego, występującymi jako Jones-Smith Inc. (9.10.1936), można odnieść wrażenie, że Young gra z nonszalancką prostotą. Ale interpretacje "Shoe Shine Swing" i "Lady Be Good" należą do arcydzieł nowoczesnego jazzu. Muzyk ma na swoim koncie wiele nieprzeciętnych solówek nagranych z pełnym zespołem Basiego ("Honeysuckle Rose", "Taxi War Dance" i "Every Tub"), a także z The Kansas City Seven ("Dickie's Dream" i "Lester Leaps In"). Solówki we wszystkich tych utworach niosą ze sobą silny ładunek emocjonalny, a jednocześnie dowodzą ogromnej inwencji saksofonisty.
W 1940 r. Young dokonał ważnych nagrań z małym zespołem pod symbolicznym kierownictwem Benny'ego Goodmana w składzie: Basie, Buck Clayton i Charlie Christian. Także jego współpraca z Billie Holiday przyniosła niezwykłe efekty: jest emocjonalnym spełnieniem muzyka "Me, Myself And I", "Mean To Me", "When You're Smiling", "Foolin' Myself" oraz "This Year's Kisses" należą do kanonu jazzu.

Wybrana dyskografia:

Lester-Amadeus (1936-38)
The Lester Young Story (1936-39; z Countem Basiem, Billie Holiday)
The Alternative Lester (1936-39)
Lester Young: The Complete 1936-1951: Small Group - Alternatives: Studio Recordings (1936-51)
Prized Presl (1936-57)
Count Basie And His Orchestra (1938)
Jazz Gallery: Lester Young (1936-46)
Jazz Gallery: Lester Young (1946-59)
Together Again (1940-41; z Bennym Goodmanem)
Pres At Hts Very Best (1944)
Lester Young Trio (1943-46)
Jammin? With Lester (1944-46)
Lester Young Master Takes (1944-49)
The Master Tauch (1944-49)
The Genius OfLester Young (1945-52)
Live At The Royal Roost (1948)
Lester Young (1948-53)
The Lester Young Story (1949-56)
Lester Swings (1950)
Jammin' With Lester (1950)
Pres Is Blue (1950)
Lester Swings Again (1951)
Lester Young On The Air (1952)
Lester Young And The Piano Giants (1950-56)
Lester Young With The Oscar Peterson Trio (1952)
The President Plays (1952)
Norman Granz' Jazz At The Philharmonic Hartford (1953)
Lester Young With The Oscar Peterson Quintet (1953)
The President Plays (1953)
It Don?t Mean A Thing (1954),
Pres And Sweets (1955; z Harrym Edisonem)
The Jazz Giants' 56 (1956)
Lester Meets Miles, MJQ And The Jack Teagarden All Stras (1956)
Pres In Europe (1956)
Lester Young In Washington DC (1956)
Pres And Teddy (1956; z Teddym Wilsonem)
The Sound Of Jazz (1957)
The Real Sound Of Jazz (1957)
Laughin'To Keep From Cryin' (1958)
Lester Young In Paris (1959)
In Memoriam (1959)
Savoy Recordings (1986)
Prez's Hat (1988)
The Complete Aladdin Recordings Of Lester Young (2 CD, 1995)
Lester Leaps In (1996)
Complete Lester Young Studio Sessions on Verve (8 CD, 1999)
Lester Young Story (4 CD, 2000)
Lester Dreams (2000)
Los Angeles To New York: 1944-1946 (2001)
The Alternative Takes Vol. 1 1939-1947 (2002)