Z archiwum...rocka : Jazz

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jazz. Pokaż wszystkie posty

sobota, 21 marca 2026

Nadine Shah

Nadine Petra Katarina Shah (ur. 16 stycznia 1986) to brytyjska wokalistka i autorka tekstów.
Shah urodziła się w Whitburn. Jej matka pochodziła z South Shields, a jej ojciec był częściowo norweskiego pochodzenia. Przeprowadziła się do Londynu w wieku 17 lat, aby rozpocząć karierę piosenkarki jazzowej. Wkrótce po przeprowadzce zaprzyjaźniła się z Amy Winehouse.

Jej debiutancki album, wyprodukowany przez Bena Hilliera „Love Your Dum and Mad”, został w dużej mierze zainspirowany tragiczną śmiercią dwóch młodych mężczyzn. „Ten album opowiada głównie o dwóch chłopcach” - kontynuuje. „W czasie, gdy powstawały te piosenki, dwóch bardzo bliskich przyjaciół odebrało sobie życie”. Shah chętnie porusza temat stygmatyzacji społecznej osób cierpiących na choroby psychiczne. Shah i Hillier wydali swój drugi album zatytułowany „Fast Food” w kwietniu 2015 roku. Wystąpiła również gościnnie w dwóch utworach na albumie Ghostpoet „Shedding Skin”, który ukazał się w marcu 2015 roku.

W lutym 2016 roku Hillier i Shah skomponowali muzykę do produkcji „Get Carter” w Northern Stage. Znalazły się na niej oryginalne utwory oraz nowe interpretacje muzyki zespołu The Animals z North East.Jej album „Holiday Destination” ukazał się w sierpniu 2017 roku. Został on ponownie wyprodukowany przez Hilliera, która gra również na perkusji w zespole Shah. Album był nominowany do Mercury Prize w 2018 roku. Czwarty album studyjny „Kitchen Sink” ukazał się 26 czerwca 2020 roku i spotkał się z dużym uznaniem krytyków. Kluczowym tematem albumu jest to, co znaczy być kobietą po trzydziestce dzisiaj . W tym czasie matka Shah była śmiertelnie chora, co wpłynęło na istotne elementy albumu, poruszając tematykę zbliżającej się straty i wpływu, jaki ta sytuacja miała nie tylko na nią samą, ale także na jej ojca (w utworze „Prayer Mat”).

Czas wydania albumu zbiegł się z wyzwaniami związanymi z obostrzeniami związanymi z COVID-19, które objęły całą Wielką Brytanię. Trasy koncertowe i występy były niemożliwe. Shah kontynuowała szeroko zakrojoną promocję albumu, gdzie tylko było to możliwe, w tym organizując dobrze przyjęte wirtualne spotkanie z artystką na platformie QJam. W końcu miała okazję wykonać album na żywo, występując na Festiwalu w Edynburgu w sierpniu 2021 roku, wykonując utwór „Kitchen Sink” utwór po utworze, w tym kilka starszych utworów na bis. W listopadzie 2020 roku Shah złożyła zeznania przed Komisją ds. Cyfryzacji, Kultury, Mediów i Sportu brytyjskiego rządu w ramach trwającego dochodzenia w sprawie ekonomii streamingu muzyki, powołując się na brak przejrzystości w zakresie płatności tantiem dla muzyków.

Po okresie osobistych zawirowań, 19 lipca 2022 roku Shah dała kameralny koncert, który obejmował całą jej karierę, w sali prób w Brighton, mieszczącej zaledwie 100 gości. 23 lutego 2024 roku wydała swój piąty album „Filthy Underneath”, który spotkał się z uznaniem krytyków. Nawiązując do utworów „Wasps Nest” i „Prayer Mat” z albumu Kitchen Sink, Shah kontynuuje eksplorację tematu żalu i straty, brutalnie szczerze analizując własne doświadczenia związane z uzależnieniem i odwykiem. W przeciwieństwie do Kitchen Sink, album „Filthy Underneath” jest promowany szeroką trasą koncertową promującą nowy album, zarówno jako headliner (w salach koncertowych i licznych koncertach w sklepach), jak i jako support przed takimi artystami jak Depeche Mode, a później w tym roku Elbow w Ludlow Castle.

W wywiadzie Johna Freemana dla The Quietus podkreślono, że „zdrowie psychiczne jest dla Shah niezwykle ważną kwestią”. Shah cierpi na endometriozę.Jest muzułmanką i o swojej karierze muzycznej powiedziała: „[jeśli] inspiruje to jakąkolwiek młodą muzułmankę do chwycenia za gitarę i zagrania piosenki, to wspaniale”. Jest w separacji z filmowcem Matthewem Cumminsem. Para wcześniej mieszkała razem w Ramsgate w hrabstwie Kent. Po śmierci matki z powodu raka w sierpniu 2020 roku u Shah rozwinął się zespół stresu pourazowego (PTSD). Zmagała się z uzależnieniem i próbowała popełnić samobójstwo około Wielkanocy 2022 roku, zanim przeniosła się na dwa miesiące do ośrodka odwykowego. Shah obecnie mieszka w Newcastle.

W listopadzie 2019 roku, wraz z 34 innymi muzykami, Shah podpisała list poparcia dla lidera Partii Pracy Jeremy'ego Corbyna w wyborach powszechnych w Wielkiej Brytanii w 2019 roku, wzywając do zakończenia polityki oszczędności. W 2020 roku wyraziła poparcie dla nowo wybranego lidera Partii Pracy Keira Starmera. We wrześniu 2025 roku Shah dołączyła do bojkotu „No Music For Genocide”, aby zablokować geograficznie dostęp do jej muzyki na platformach streamingowych w Izraelu w ramach protestu przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fast Food	Nadine Shah	04.2015	48[1]	-	Apollo AMB 1506	[produced by Ben Hillier]
Holiday Destination	Nadine Shah	09.2017	71[1]	-	1965 OLIVE 1033	[produced by Ben Hillier]
Kitchen Sink	Nadine Shah	07.2020	29[1]	-	Infectious Music 4050538600926	[produced by Ben Hillier]
Filthy Underneath	Nadine Shah	03.2024	25[1]	-	EMI North EMINCD 1	[produced by Ben Hillier]

piątek, 20 marca 2026

Norman Connors

Norman Connors (ur. 1 marca 1947 r.) to amerykański perkusista jazzowy,
kompozytor, aranżer i producent, który przewodził wielu wpływowym zespołom jazzowym i R&B. Był również autorem kilku wielkich hitów R&B tamtych czasów, zwłaszcza ballad miłosnych. Najbardziej znany jest prawdopodobnie z przeboju „You Are My Starship” z 1976 roku, w którym partie wokalne śpiewał Michael Henderson.

Connors mieszkał w tej samej dzielnicy Filadelfii, co komik i aktor Bill Cosby i interesował się jazzem od najmłodszych lat, kiedy zaczął grać na perkusji W szkole podstawowej Connors intensywnie interesował się jazzem, a na jego twórczość duży wpływ mieli perkusista Lex Humphries i młodszy brat basisty i muzyka Jazz-Messenger, Spanky DeBrest. Po raz pierwszy spotkał swojego idola, Milesa Davisa, mając zaledwie 13 lat, w 1960 roku. Kiedyś zastąpił Elvina Jonesa na koncercie Johna Coltrane'a, na którym ten był w gimnazjum. Connors studiował muzykę na Temple University i w Juilliard. Jego pierwszym nagraniem był album Archiego Sheppa z 1967 roku, „Magic of JuJu”.

Przez kilka kolejnych lat grał z Pharoahem Sandersem, aż w 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią jazzową Cobblestone Records, będącą oddziałem Buddah Records, i wydał swoją pierwszą płytę jako lider zespołu. Connors zaczął koncentrować się na muzyce R&B w połowie lat 70-tych, po podpisaniu kontraktu z Buddah Records i objęciu stanowiska kierownika ds. artystycznych i artystycznych tej wytwórni. Nagrał kilka amerykańskich hitów z gościnnymi występami wokalnymi, takimi jak Michael Henderson, Jean Carn i Phyllis Hyman.

Największym sukcesem z nich był utwór „You Are My Starship” (4. miejsce na liście R&B, 27. miejsce na liście pop) z udziałem Hendersona w 1976 roku, a „Valentine Love”, jego pierwszy sukces na listach przebojów, osiągnął 10. miejsce na liście R&B w 1975 roku z wokalem Hendersona i Jean Carne. Dee Dee Bridgewater wystąpiła z nim również na jazzowym albumie „Love from the Sun”. Produkował również nagrania dla różnych artystów, w tym dla takich współpracowników jak Jean Carn, Phyllis Hyman, Al Johnson, Norman Brown i saksofonistka Marion Meadows.

Connors przeszedł do wytwórni Arista po przejęciu Buddah w 1978 roku i wkroczył na scenę disco w 1980 roku, wydając przebój „Take it to the Limit”, który ukazał się na singlu 12-calowym. Stronę B, „Black Cow” (instrumentalną) napisali Walter Becker ze Steely Dan i Donald Fagen. W 1988 roku odniósł sukces w Capitol Records dzięki utworowi „I Am Your Melody” (ze stroną B „Samba for Maria”) z albumu „Passion”, który wyprodukował z wokalistą Spencerem Harrisonem (1962–1994). Na płycie „Passion” Connors przedstawił również inną wschodzącą wokalistkę, Gabrielle Goodman, która zaśpiewała „Lovin' You”, „My One And Only Love”, „Private Stock” Minnie Riperton oraz duety z Harrisonem. Jego późniejsza twórczość, „Star Power”, charakteryzuje się elementami smooth jazzu i miejskiego crossovera. 30 października 2022 roku życie Connora zostało zaprezentowane w odcinku programu Unsung emitowanym na kanale TV One.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Valentine Love/Akia	Norman Connors	11.1975	-	97[3]	Buddah 499	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater][10[14].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Jean Cain]
We Both Need Each Other/So Much Love	Norman Connors	07.1976	-	101[3]	Buddah 534	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][23[11].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Phyllis Hyman]
You Are My Starship/Bubbles	Norman Connors Featuring Michael Henderson	08.1976	-	27[16]	Buddah 542	[written by M. Henderson][produced by S. Drinkwater, J. Schoenbaum][4[17].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson]
Betcha By Golly Wow/Kwasi	Norman Connors Featuring Phyllis Hyman	01.1977	-	102[8]	Buddah 554	[written by Thom Bell, Linda Creed][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][29[9].R&B; Chart][#3 hit for The Stylistics in 1972]
Once I've Been There/Romantic Journey	Norman Connors	05.1977	-	-	Buddah 570	[written by Phillip Mitchell][produced by Skip Drinkwater][16[14].R&B; Chart][vocal:Prince Phillip Mitchell]
This Is Your Life/Captain Connors	Norman Connors	07.1978	-	-	Arista 0343	[written by Jimmy Webb][produced by Norman Connors][31[12].R&B; Chart][vocal:Eleanor Mills]
Take It To The Limit/You Bring Me Joy	Norman Connors	09.1980	-	-	Arista 0548	[written by Phyllis St. James][produced by Norman Connors][28[11].R&B; Chart][vocal:Adaritha]
Melancholy Fire/You've Been On My Mind	Norman Connors	12.1980	-	-	Arista 0581	[written by David DeMarco][produced by Norman Connors][20[16].R&B; Chart][vocal:Glenn Jones]
She's Gone/Mr. C	Norman Connors	01.1982	-	-	Arista 0632	[written by Nigel Martinez][produced by Norman Connors][86[2].R&B; Chart][vocal:Beau Williams]
I Am Your Melody/Samba For Maria [Norman Connors Featuring Freddie Hubbard]	Norman Connors Featuring Spencer Harrison	03.1988	-	-	Capitol 44110	[written by J. Burwick, M. Meadows][produced by Norman Connors][26[14].R&B; Chart]
Remember Who You Are	Norman Connors featuring Phyllis Hyman	04.1993	-	-	MoJazz 2201	[written by L. Defino, R. Ward][produced by Norman Connors][86[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saturday Night Special	Norman Connors	10.1975	-	150[5]	Buddah 5643	[produced by Skip Drinkwater]
You Are My Starship	Norman Connors	07.1976	-	39[24]	Buddah 5655	[gold-US][produced by Jerry Schoenbaum ,Skip Drinkwater, Norman Connors ,Onaje Allan Gumbs]
Romantic Journey	Norman Connors	04.1977	-	94[16]	Buddah 5682	[produced by Skip Drinkwater]
This Is Your Life	Norman Connors	05.1978	-	68[17]	Arista 4177	[produced by Norman Connors]
The Best of Norman Connors & Friends	Norman Connors	01.1979	-	175[5]	Buddah 5716	[produced by Norman Connors, Skip Drinkwater]
Invitation	Norman Connors	07.1979	-	137[7]	Arista 4216	[produced by Norman Connors]
Take It to the Limit	Norman Connors	09.1980	-	145[6]	Arista 9534	[produced by Norman Connors,Jean Carn,Gerald Roberts]
Mr. C	Norman Connors	12.1981	-	197[2]	Arista 9575	[produced by Norman Connors]

sobota, 7 marca 2026

Anita O'Day

Właśc. Anita Colton, ur. 10.10.1919 w Kansas City w stanie Missouri (USA).
Jako nastolatka zarabiała na życie, biorąc udział w maratonach tanecznych, tzw. Walkathon i z tego właśnie okresu pochodzi jej pseudonim O'Day. W czasie tych konkursów zachęcano ją także do śpiewu. Jej sposób śpiewania nie spodobał się B. Goodmanowi, który odrzucił ja w trakcie przesłuchań.

Na początku 1941 weszła w skład big-bandu Krupy. Kilka tygodni później przyjęto do pracy także Roya Eldridge'a. Zestaw Krupa-Eldridge-O'Day okazał się tak ciekawy i charakterystyczny dla orkiestry, że niebawem stał się dla swingu obowiązującym standardem. Wzięła udział w nagraniu kilku przebojowych utworów zespołu, jak "Let Me Off Uptown", "Alreet", "Kick It" oraz "Bolero At The Savoy".

Kiedy Krupa w 1943 rozwiązał swój zespół, przeszła do Stana Kentona (1944-45), gdzie z kolei nagrała tak przebojowe melodie, jak "And Her Tears Flowed Like Wine", oraz "The Lady In Red".
W 1945 pracowała w reaktywowanym big-bandzie Krupy, nagrywając kolejne przeboje (np. "Opus No. l"). W 1946 poświęciła się własnej karierze solowej i odtąd jej sława równa była uwielbieniu gwiazd filmu i estrady.

W latach 50-tych nagrała szereg doskonałych albumów (w tym płytę z Ralphem Burnsem), koncertowała także (1958) w czasie Newport Jazz Festival. Przez wiele lat uzależnienie od narkotyków poważnie ciążyło na jej życiu, choć nadal nagrywała doskonałe albumy (jak Cool Heat z Jimmym Giuffre'em, Trav'liri Light z Johnnym Mandelą i Barneyem Kesselem oraz Time For Two z Calem Tjaderem).

Wyczerpujące trasy, niszczący tryb życia (ponad 12 lat uzależnienia od heroiny) przyniosły w końcu kryzys jej kariery w 1966. Po latach, wolna od narkotyków, wyruszyła ponownie na trasy koncertowe, występując w klubach, na festiwalach i w salach koncertowych całego świata. Nagrywała mniej niż dawniej, dzięki jednak założeniu własnej wytwórni płytowej Emily wydała na początku lat 70. wiele płyt, nad którymi mogła sprawować pełną kontrolę.

W 1985 dała w Carnegie Hall koncert z okazji 50-lecia pracy zawodowej, a pod koniec dekady wystąpiła w Anglii u Ronniego Scotta oraz w Kent na Leeds Castle Jazz Festival. Śpiewa ochrypłym głosem, swinguje z rytmicznym drive'em. Sposób, w jaki śpiewa scatem, jak też swoboda wykonawcza, zwłaszcza w bardzo szybkich tempach, dają wspaniałe rezultaty. W najlepszych swych latach śpiewała z dykcją tak nadzwyczajną, że nawet w najżywszych tempach każde słowo było czytelne. W balladach potrafi być pewna siebie i dystyngowana, śpiewa całkowicie na swój własny sposób, w jej frazowaniu słychać niekiedy wpływ wokalistyki Billie Holiday. Na estradzie potrafi zachować znakomity kontakt z muzykami i publicznością. W późniejszym okresie kariery w niektórych interpretacjach można było znaleźć niedostatki intonacyjne, potrafiła jednak kompensować je siłą swej wielkiej osobowości.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Georgia On My Mind/Alreet	Anita O'Day with Gene Krupa and His Orchestra	06.1941	-	18[1]	Okeh 6118	[written by Hoagy Carmichael,Stuart Gorrell][#10 hit for Frankie Trumbauer in 1931][# 1 hit for Ray Charles in 1960]
Just A Little Bit South Of North Carolina/Let's Get Away From It All	Anita O'Day with Gene Krupa and His Orchestra	08.1941	-	9[1]	Okeh 6130	[written by Sunny Skylar, Bette Cannon & Arthur Shaftel]
Let Me Off Uptown/Flamingo	Anita O'Day with Gene Krupa and His Orchestra	09.1941	-	10[1]	Okeh 6210	[written by Earl Bostic,Redd Evans]
And Her Tears Flowed Like Wine/How Many Hearts Have You Broken	Anita O'Day with Stan Kenton and His Orchestra	09.1944	-	4[18]	Capitol 166	[written by Stan Kenton,Charles Lawrence,Joe Greene]
Chickery Chick/Just A Little Fond Affection	Anita O'Day with Gene Krupa and His Orchestra	12.1945	-	10[5]	Columbia 36877	[written by Sidney Lippman & Slyvia Dee]
Boogie Blues/Lover	Anita O'Day with Gene Krupa and His Orchestra	07.1946	-	9[6]	Columbia 36986	[written by Gene Krupa & Remo Biondi]
Hi Ho Trailus Boot Whip / What Is This Thing Called Love	Anita O'Day	12.1947	-	24[1]	Signature 15 162	[written by Buster Harding/Jack Palmer/Roger "Ram" Ramirez]
Tennessee Waltz / Something I Dreamed Last Night	Anita O'Day	02.1951	-	24[1]	London 45-867	[written by Pee Wee King/Redd Stewart]

czwartek, 29 stycznia 2026

Cleveland Eaton

Cleveland Eaton był basistą jazzowym, kompozytorem, producentem i pedagogiem.
Jego niezachwiane poczucie czasu równoważyło swing z soulem i było podtrzymywane przez bogate, ciepłe, głęboko korzenne brzmienie. Chociaż Eaton wydał tylko kilka koncertów jako lider - przełomowy jazz-funkowy album z 1973 roku Plenty Good Eaton for Black Jazz jest z pewnością jego najbardziej znanym - był również poszukiwanym muzykiem towarzyszącym ze względu na jego techniczne umiejętności gry na akustycznych kontrabasach i elektrycznych basach.

Dołączył do Ramsey Lewis Trio w 1964 roku na dekadę, grając, pisząc i aranżując. Jego kadencja w grupie zbiegła się z ich najbardziej udanym okresem, w którym zdobyli trzy nagrody Grammy, cztery złote płyty i single. Jednocześnie pracował w sesyjnej stajni Cadet/Chess. Oprócz podstawowego członkostwa w Soulful Strings Richarda Evansa, nagrywał z dziesiątkami artystów jazzowych, soulowych, bluesowych i popowych. Później dołączył do orkiestry Counta Basie i zyskał przydomek „Basista Hrabiego”; pozostał w zespole przez 17 lat. Jego członkostwo zaowocowało zdobyciem przez Eatona pożądanych miejsc na koncertach z wieloma innymi artystami.

W 1976 roku wydał singiel disco „Bama Boogie Woogie” dla Gull, który trafił na listy przebojów w całej Europie. Po nagraniu w latach 80-tych albumu „Strollin' with the Count” dla Ovation, Eaton wrócił do Alabamy, gdzie uczył muzyki, występował, nagrywał i koncertował z własnymi zespołami aż do swojej śmierci w 2020 roku.

Urodzony w Fairfield w Alabamie, Eaton nauczył się grać na pianinie w wieku pięciu lat i, zachęcany przez rodziców, zaczął grać na trąbce i saksofonie w szkole podstawowej. Nauczyciel zapoznał go z kontrabasem w szkole średniej i pozwolił mu zabrać jeden z nich do domu na ćwiczenia. Spędzał niemal każdą chwilę na nauce gry na instrumencie i był już profesjonalistą w dziewiątej klasie, kiedy to dołączył do Leon Lucky Davis & the All-Stars (swój pierwszy samochód kupił za pieniądze zarobione na koncercie). Na Uniwersytecie Stanowym Tennessee A & I studiował u Fessa Whatleya, który wcześniej uczył dziesiątki profesjonalnych jazzmanów, w tym Sun Ra i Erskine'a Hawkinsa. Eaton grał również w szkolnym zespole jazzowym, jednocześnie zdobywając tytuł licencjata z muzyki. Oprócz stania się lepszym muzykiem, Whatley pomógł Eatonowi rozwinąć umiejętności kompozytorskie i aranżacyjne.

Po ukończeniu studiów Eaton opuścił Alabamę i przeniósł się do Chicago w stanie Illinois. Zagrał jeden z pierwszych koncertów z Ike Cole Trio i nagrywał z Donald Byrd & Pepper Adams Quintet (w którego skład wchodził również Herbie Hancock). Nieustannie działał na scenie klubowej Windy City - kiedyś wystąpił z ponad tuzinem zespołów w ciągu jednego dnia. Eaton zastąpił basistę Eldee Younga w Ramsey Lewis Trio (współzałożyciel Earth Wind & Fire, Maurice White, przejął rolę perkusisty od Redda Holta). W latach 1964–1974 Eaton nagrał z triem 30 płyt. Jego kadencja przyniosła mu trzy nagrody Grammy, pięć złotych płyt - „The In Crowd”, „Hang on Ramsey!” i „Wade in the Water” w 1966 roku, „The Sound of Christmas” w 1968 roku i „Sun Goddess” w 1974 roku - a także cztery złote single, w tym „Wade in the Water” i „Hang on Sloopy”.

Ponadto występował na koncertach z Johnem Klemmerem, Gene’em Ammonsem, Dexterem Gordonem, Jerrym Butlerem, Minnie Riperton, Terrym Callierem i wieloma innymi. Eaton wydał w 1973 roku album „Half and Half”, swój debiutancki album lidera dla wytwórni Gamble Records należącej do Kenny'ego Gamble'a i Leona Huffa, dystrybuowanej przez Columbię. Dwa lata później wydał przełomowy, często samplowany klasyk jazz-funku „Plenty Good Eaton” dla wytwórni Black Jazz Gene'a Russella z Zachodniego Wybrzeża. W następnym roku podpisał kontrakt z wytwórnią Ovation i wydał „Instant Hip”, pionierskie dzieło łączące free funk fusion i afrofuturystyczne disco.

Eaton przez dwa tygodnie występował jako zastępca w orkiestrze Count Basie, co przerodziło się w 17-letni epizod. Legenda jazzowego fortepianu nazywała Eatona „basistą Counta”. Występował na ostatnich albumach Basiego i kontynuował grę z orkiestrą do lat 90-tych, co przyniosło mu dziesięć albumów. W 1979 roku jego zespół Garden of Eaton wydał kolejny futurystyczny album disco „Keep Love Alive”, na którym znalazł się singiel „Bama Boogie Woogie”; Utwór trafił na listy przebojów w całej Europie i przez kolejne trzy lata był podstawą amerykańskiej kultury tanecznej.

Eaton został wprowadzony do Alabama Jazz Hall of Fame w 1979 roku. W 1980 roku, będąc z Basiem, wydał album „Strollin' with the Count” dla Ovation. W tym okresie występował z wieloma znakomitymi artystami, takimi jak Ella Fitzgerald, Frank Sinatra, Dizzy Gillespie, The Temptations, Smokey Robinson i wieloma innymi.

Po śmierci Basiego w 1984 roku, Eaton wrócił do Alabamy w następnym roku. Wkrótce potem wydał album „Live, Vol. 1” dla Cleveland Eaton Trio Plus Voices. I. Kontynuował również występy i nagrania z zespołem Basie, prowadzonym przez Franka Fostera na płytach „The Legend, The Legacy” z 1989 roku oraz „Live at El Morocco” z 1992 roku, a także z zespołem Big Boss Band z George’em Bensonem w 1990 roku. W 2008 roku został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Alabamy.

W Alabamie kontynuował występy z Robertem Moore’em & the Wildcats, Magic City Jazz Orchestra i Rayem Reachem. Jego własny zespół, oryginalny Cleve Eaton & Co. nagrał single takie jak „Corner Pocket” i „The B'ham Shuffle”; ich charakterystyczne brzmienie płynnie łączyło R&B, współczesny pop dla dorosłych z jazzem crossover. W późniejszych latach występował jako Cleve Eaton & the Alabama All-Stars. Eaton zmarł w lipcu 2020 roku w wieku 80 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bama Boogie Woogie/The Funky Cello	Cleveland Eaton	09.1978	35[6]	-	Gull GULS 63	[written by C. Eaton Sr]

niedziela, 28 grudnia 2025

Temperance Seven

The Temperance Seven to brytyjski zespół, który pierwotnie działał w latach 50-tych XX wieku,
specjalizujący się w muzyce jazzowej w stylu lat 20-tych XX wieku. Znani byli z surrealistycznych występów.

Zespół The Temperance Seven został założony w Boże Narodzenie 1955 roku przez studentów Chelsea School of Art,choć sam zespół mitologizował swoją historię, twierdząc, że jego powstanie datuje się na 1904 rok, w fikcyjnym lokalu Pasadena Cocoa Rooms przy Balls Pond Road w północnym Londynie. Trzema członkami-założycielami byli Paul McDowell (który pierwotnie grał na puzonie), Philip Harrison (który pierwotnie grał na banjo) i Brian Innes (perkusja). Stopniowo zespół przekształcił się w dziewięcioosobowy zespół o lekkim i humorystycznym stylu gry, choć wszyscy byli poważnymi muzykami. Nazwę „Temperance Seven” zasugerował Dougie Gray z Alberts.

W 1960 roku nagrali „Ukulele Lady” z refrenem wokalnym Petera Sellersa, wyprodukowanym przez George'a Martina. Utwór znalazł się na 12-calowym albumie „Peter and Sophia” (Loren) wydanym przez Parlophone PMC 1131. W 1961 roku Temperance Seven osiągnęli pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów dzięki singlowi „You're Driving Me Crazy”, zaaranżowanemu przez Franka Skinnera i wyprodukowanemu przez George'a Martina. Po nim ukazał się „Pasadena”, który dotarł do 4. miejsca na brytyjskiej liście przebojów.

W tym roku zespół intensywnie koncertował w Wielkiej Brytanii, często występując na koncertach promowanych przez swojego menedżera Ralpha Petersa, a ich występy nabrały ustalonego rytmu, zaczynając od ostatnich taktów „Pasadeny” (która stała się ich znakiem rozpoznawczym), a kończąc na porywających melodiach „Gaumont-British News”. Latem 1961 roku ich sława była tak wielka, że przez dwa tygodnie występowali w London Palladium, grając jeden z najważniejszych koncertów. Występ ten został zaaranżowany przez Petersa w połączeniu z występem na tegorocznym Royal Variety Performance. W latach 1962-1963 Temperance Seven tworzyli muzyczne interludia do programu The Arthur Haynes Show w programie BBC Light Programme.

Zanim zespół stał się znany na skalę krajową, Paul McDowell był również członkiem rewii Experimental Theatre Club, wraz z Ianem Davidsonem, Robin Grove-White i Dougiem Fisherem. W tym czasie występowali ze swoim spektaklem **** (Four Asterisks) na Edinburgh Fringe, ale po sukcesie „You're Driving Me Crazy” McDowell opuścił zespół, aby ruszyć w trasę koncertową ze swoim zespołem. To skłoniło Davidsona do poszukiwania zastępstwa i znalazł Terry'ego Jonesa, przyszłego członka Monty Pythona, który w ten sposób po raz pierwszy miał okazję wystąpić w rewii.

The Temperance Seven zyskał popularność w okresie odrodzenia się tradycyjnego jazzu na początku lat 60-tych. Ich unikalne brzmienie, w połączeniu z muzykalnością i pomysłowo humorystycznymi kompozycjami, wyróżniało ich na tle współczesnych; jednak dotarli do przełomu tej epoki i wraz ze zmianą gustów społecznych wraz z pojawieniem się Beatlesów, Temperance Seven stopniowo popadli w zapomnienie, choć Bonzo Dog Doo-Dah Band i Whoopee Band Boba Kerra próbowały przez kilka lat utrzymać ich przywództwo, nie deklarując żadnej przynależności.

Zespół Temperance Seven jest również wymieniony jako zespół grający w sztuce Spike'a Milligana i Johna Antrobusa „The Bed-Sitting Room”, której premiera odbyła się w Mermaid Theatre 31 stycznia 1963 roku, a kolejna produkcja miała premierę 3 maja 1967 roku w Saville Theatre. Pierwotny skład Temperance Seven został rozwiązany w połowie lat 60-tych, ale zespół został reaktywowany pod koniec tej dekady przez perkusistę Dave'a Millsa, który zastąpił Briana Innesa w 1966 roku i przez kilka lat prowadził zespół, początkowo jako The New Temperance Seven, i odegrał kluczową rolę w organizacji występów w Hongkongu i Bahrajnie, gdzie ostatecznie osiadł, a którego zastąpił Ian Howarth.

Zespół kontynuował występy w nowym składzie, a od czasu do czasu pierwotni członkowie pojawiali się gościnnie. W latach 80-tych Chris Hook przejął kierownictwo zespołu. Skład zespołu nie zmienił się od tamtego czasu, a zespół nadal koncertuje w całej Wielkiej Brytanii. Wielu członków pierwotnego zespołu spotkało się ponownie na potrzeby audycji BBC Radio o zespole w 2003 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz

You' re driving me crazy/Charley my boy	Temperance Seven	04.1961	1[1][16]	-	Parlophone R 4757	[written by Walter Donaldson][produced by George Martin]
Pasadena/Sugar	Temperance Seven	06.1961	4[16]	-	Parlophone R 4781	[original by Fred Douglas-1924r][written by Harry Warren/Grant Clarke/Edgar Leslie]
Hard hearted Hannah/Chilli boom boom	Temperance Seven	10.1961	28[4]	-	Parlophone R 4823	[written by Yellen, Bigelow, Bates]
Charleston /Black bottom	Temperance Seven	12.1961	22[8]	-	Parlophone R 4851	[written by Cecil Mack,James Price Johnson]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Temperance Seven plus one	Temperance Seven	05.1961	19[1]	-	Argo RG 11
Temperance Seven 1961	Temperance Seven	11.1961	11[9]	-	Parlophone PMC 1152	[produced by George Martin]

piątek, 21 listopada 2025

Lester Young

Lester Young [ur. 27.08.1909 Woodville, Missisipi (USA)-zm. 15.03.1959 Nowy York (USA)],saksofonista.

Jako dziecko grał na perkusji w rodzinnym zespole, jednak w 1928 r. porzucił to zajęcie. Zainteresował się saksofonem tenorowym i nawi±zał współpracę z Artem Bronsone i jego grupą Bostonians. Grał z nim do r. 1930 z krótkimi przerwami na występy z zespołem brata Lee Younga. Wiosn± 1932 r. dołączył do formacji Original Blue Devils kierowanej przez Waltera Page'a. Okazjonalnie występował z Eddiem Barefieldem, Bronsonem i Charliem Christianem. Pod koniec 1933 r. w Kansas City nawiązał współpracę z Benniem Motenem. W ciągu kolejnych kilku lat Young grał w zespołach prowadzonych m.in. przez Motena, Geoge'a E. Lee, Kinga Olivera, Counta Basiego, Fletchera Hendersona i Andy'ego Kirka.
W 1936 r. podjął ponownie współpracę z Basiem i przez cztery lata koncertował z nim i nagrywał. Young wchodził do studia z licznymi małymi grupami (m.in. Teddy'ego Wilsona), akompaniował także Billie Holiday. Na początku lat 40. Young przerwał współpracę z Basiem i począł występować w małych zespołach w Los Angeles w towarzystwie swojego brata, Lee Younga i Reda Callendera, Nata "Kinga" Cole'a oraz Ala Searsa. W tym okresie powrócił na krótko do Basiego, z którym dokonał kilku wspaniałych nagrań; współpracował także z Dizzym Gillespiem.

Pod koniec 1944 r. został powołany do wojska, jednak latem następnego roku został zwolniony, spędziwszy część służby w szpitalu, a część w więzieniu wojskowym. Po wyjściu z wojska Young zaprezentował nowy styl grania. Według niektórych zmiana ta spowodowana była ciężkimi przejściami, które jakoby zniszczyły jego artystyczne zapędy. Wieloma nagraniami dowiódł póżniej, iż jego talent bynajmniej nie wygasł, a nowy styl był raczej naturalnym efektem jego wewnętrznego rozwoju. Krytycy, którzy lubią przypinać muzykom etykietki nie byli gotowi na przyjęcie nowego Lestera Younga. Zamieszanie potęgował fakt, że poza garstką gor±cych zwolenników Hawkinsa, większość pozostałych jazzowych saksofonistów tenorowych naśladowała wczesny styl Younga.

Pierwsze jego nagrania dokonane po wyjściu z wojska (m.in. "DB Blues" i "These Foolish Things") posiadają szyk i styl absolutnego mistrza, pojednanego ze swoim światem. Sesja nagraniowa z 1956 r. z Teddym Wilsonem, w towarzystwie Roya Eldridge'a i Jo Jonesa (partner z czasów współpracy z Basiem) stanowiła jeszcze jeden dobitny przykład, że Young nie przestał być centralną postacią nowoczesnego jazzu.

Inny zestaw nagrań z mniej więcej tego samego okresu z The Bill Potts Trio - grupą wspomagającą go w czasie występów w jednym z barów w Waszyngtonie - prezentował artystę o nie zmienionej muzycznej inwencji. W połowie lat 40-tych Young pojawił się w klasycznym filmie krótkometrażowym Gjona Miliego, "Jammin' The Blues", którego współproducentem był Norman Granz. Nawiązał też kilkuletnią współpracę z formacją Jazz At The Philharmonic pilotowaną przez Granza. Young prowadził też małe zespoły, z którymi występował w klubach, brał udział w nagraniach i koncertował w USA i Europie. W połowie lat 40. zaczął poważnie chorować: nie zaprzestał jednak nagrań i występów i jeszcze w 1957 r. pojawił się w programie telewizyjnym "The Sound Of Jazz". W ostatnich latach życia problemy zdrowotne zostały pogłębione nasilającym się nałogiem alkoholowym.
Young jest jednym z wielkich w historii muzyki jazzowej - wywarł wpływ na innych muzyków i miał wpływ na rozwój nowoczesnego bebopu. Na początku lat 30-tych kiedy Young pojawił się na szerszej scenie jazzowej, saksofon tenorowy uznawano za instrument narzucający się, dominujący nad innymi. We wczesnych latach jazzu żaden typ saksofonu nie cieszył się powodzeniem, a wśród instrumentów stroikowych jedynie klarnet utrzymywał strategiczn± pozycję. Dopiero Coleman Hawkins zmienił wyobrażenie o saksofonie i jego roli w jazzie, nie zdołał jednak zachwiać ówczesnej dominacji trąbki. Wywołał za to pojawienie się licznej rzeszy naśladowców swojego głębokiego brzmienia.

Preferujący lekkie a zarazem surowe brzmienie Young stanowił wielki kontrast wobec majestatycznego Hawkinsa i nie przypadł do gustu wielu muzykom i publicznosci. Jedynie bardziej wyrobieni słuchacze dostrzegli w jego stylu specyficzne i nowe podejście do jazzu. Wśród nagranych wspólnie z zespołem Basiego solówek znalazło się wiele takich, które ze względu na swoją zwięzłość (niektóre nie przekraczają ośmiu taktów) w pełni ukazują niezwykły talent Younga. Słuchając pierwszych nagrań z muzykami Basiego, występującymi jako Jones-Smith Inc. (9.10.1936), można odnieść wrażenie, że Young gra z nonszalancką prostotą. Ale interpretacje "Shoe Shine Swing" i "Lady Be Good" należą do arcydzieł nowoczesnego jazzu. Muzyk ma na swoim koncie wiele nieprzeciętnych solówek nagranych z pełnym zespołem Basiego ("Honeysuckle Rose", "Taxi War Dance" i "Every Tub"), a także z The Kansas City Seven ("Dickie's Dream" i "Lester Leaps In"). Solówki we wszystkich tych utworach niosą ze sobą silny ładunek emocjonalny, a jednocześnie dowodzą ogromnej inwencji saksofonisty.
W 1940 r. Young dokonał ważnych nagrań z małym zespołem pod symbolicznym kierownictwem Benny'ego Goodmana w składzie: Basie, Buck Clayton i Charlie Christian. Także jego współpraca z Billie Holiday przyniosła niezwykłe efekty: jest emocjonalnym spełnieniem muzyka "Me, Myself And I", "Mean To Me", "When You're Smiling", "Foolin' Myself" oraz "This Year's Kisses" należą do kanonu jazzu.

Wybrana dyskografia:

Lester-Amadeus (1936-38)
The Lester Young Story (1936-39; z Countem Basiem, Billie Holiday)
The Alternative Lester (1936-39)
Lester Young: The Complete 1936-1951: Small Group - Alternatives: Studio Recordings (1936-51)
Prized Presl (1936-57)
Count Basie And His Orchestra (1938)
Jazz Gallery: Lester Young (1936-46)
Jazz Gallery: Lester Young (1946-59)
Together Again (1940-41; z Bennym Goodmanem)
Pres At Hts Very Best (1944)
Lester Young Trio (1943-46)
Jammin? With Lester (1944-46)
Lester Young Master Takes (1944-49)
The Master Tauch (1944-49)
The Genius OfLester Young (1945-52)
Live At The Royal Roost (1948)
Lester Young (1948-53)
The Lester Young Story (1949-56)
Lester Swings (1950)
Jammin' With Lester (1950)
Pres Is Blue (1950)
Lester Swings Again (1951)
Lester Young On The Air (1952)
Lester Young And The Piano Giants (1950-56)
Lester Young With The Oscar Peterson Trio (1952)
The President Plays (1952)
Norman Granz' Jazz At The Philharmonic Hartford (1953)
Lester Young With The Oscar Peterson Quintet (1953)
The President Plays (1953)
It Don?t Mean A Thing (1954),
Pres And Sweets (1955; z Harrym Edisonem)
The Jazz Giants' 56 (1956)
Lester Meets Miles, MJQ And The Jack Teagarden All Stras (1956)
Pres In Europe (1956)
Lester Young In Washington DC (1956)
Pres And Teddy (1956; z Teddym Wilsonem)
The Sound Of Jazz (1957)
The Real Sound Of Jazz (1957)
Laughin'To Keep From Cryin' (1958)
Lester Young In Paris (1959)
In Memoriam (1959)
Savoy Recordings (1986)
Prez's Hat (1988)
The Complete Aladdin Recordings Of Lester Young (2 CD, 1995)
Lester Leaps In (1996)
Complete Lester Young Studio Sessions on Verve (8 CD, 1999)
Lester Young Story (4 CD, 2000)
Lester Dreams (2000)
Los Angeles To New York: 1944-1946 (2001)
The Alternative Takes Vol. 1 1939-1947 (2002)

piątek, 14 listopada 2025

Hank Marr

Hank Marr (ur. 30 stycznia 1927r -zm. 16 marca 2004r) był organistą i pianistą grającym na organach
Hammonda B3, wykonującym soul jazz i hard bop, prawdopodobnie najbardziej znanym z licznych albumów nagranych pod własnym nazwiskiem dla wytwórni Double-time.

Hank urodził się jako Henry L. Marr w Flytown w Columbus w stanie Ohio. Zaczął grać na fortepianie w młodym wieku i często jammował z przyjacielem z dzieciństwa i saksofonistą Ronniem Kirkiem. Marr początkowo był samoukiem i nie otrzymał formalnego wykształcenia muzycznego aż do momentu, gdy po odbyciu służby wojskowej rozpoczął studia na Uniwersytecie Stanowym Ohio. Marr zainteresował się organami jazzowymi - a konkretnie Hammondem B3 - po obejrzeniu występu „Wild” Billa Davisa w nowojorskim Birdland. Jednak Marr założył własne trio organowe dopiero po wysłuchaniu muzyki największego grającego na organach B3, Jimmy'ego Smitha, w Atlantic City w połowie lat 50-tych.

Wraz z saksofonistą tenorowym Rustym Bryantem współprowadził zespół, który koncertował przez kilka lat, począwszy od 1958 roku. Nagrał serię solidnych płyt dla wytwórni King z Cincinnati, które prezentowały jego soulowy, groove'owy, bezkompromisowy styl gry na Hammondzie B-3. Jego podejście czerpało więcej z takich starszych mężów stanu jak Wild Bill Davis i Count Basie niż z modernistów pokroju Larry'ego Younga i Big Johna Pattona, ale w szybszych utworach kopało jak muł, a w bluesie stawało się niskie i szorstkie jak pępek węża. Marr miał dwa mniejsze przeboje: „The Greasy Spoon” (nr 101 na liście przebojów w USA, 1964) i „Silver Spoon” (nr 134 na liście przebojów w USA, 1965). Wpływowy DJ Alan Freed w pewnym momencie zaadaptował utwór Marra „All Night Long” jako motyw przewodni.

Podobnie jak w przypadku wielu innych innowatorów w dziedzinie muzyki organowej, ruch acid-jazzu otworzył przed Marrem nowe możliwości, a on sam powrócił z serią najnowszych płyt dla wytwórni Double-Time, które bardzo dobrze porównywalne są z jego archiwalnymi nagraniami. Na znakomitym, niepublikowanym już albumie Hank Marr Quartets „Live at the Club 502”, nagranym w 1964 roku w klubie nocnym w Columbus, lider dzielił scenę z gitarzystą Wilbertem Longmire, którego lekko zniekształcone brzmienie i zwinne frazowanie to prawdziwa uczta dla miłośników organów.

Dorobek Marra w zakresie albumów nie był imponujący. Najwyraźniej utrzymanie muzyków takich jak Marr w dużej mierze zależało od koncertów w klubach Wschodu i Środkowego Zachodu, które zaspokajały rosnącą publiczność jazzu organowego w dobie popularności pioniera Jimmy'ego Smitha. Marr później przewodził zespołowi, w którym występował James Blood Ulmer. Ulmer po raz pierwszy nagrywał zawodowo z Marrem w latach 1967–1968; wcześniej koncertowali w latach 1966-1967. Gitarzyści Freddie King (1961-1962) i Wilbert Longmire (1963-1964) również nagrywali z Marrem. W 1966 roku nagrał kilka stron dla wytwórni Wingate z Detroit, w tym „Marr’s Groove” i „White House Party”.

Pod koniec lat 60-tych Marr występował w duecie z gitarzystą Floydem Smithem w Atlantic City w stanie New Jersey. W latach 60. i 70-tych występował w Las Vegas w programach „The Johnny Carson Show”, „The Mike Douglas Show” i „The Merv Griffin Show”, a także był dyrektorem muzycznym gwiazdy telewizyjnej George’a Kirby’ego. Marr z Arthurem Prysockiem W latach osiemdziesiątych Marr skupił się na nauczaniu i wykładaniu na Uniwersytecie Stanowym Ohio, ostatecznie zostając profesorem nadzwyczajnym jazzu. Choć nigdy nie cieszył się krajowym uznaniem, Marr był bohaterem swojego miasta.

W 1990 roku miasto Columbus uhonorowało go, ogłaszając 12 sierpnia „Dniem Wspaniałego Hanka Marra”, a później przyznało mu nagrodę Continuing Legacy Award w ramach Columbus Music Awards. Po dziesięciu latach pracy jako dyrektor muzyczny George'a Kirby'ego, zanim zaczął uczyć w Columbus w stanie Ohio, Marr przez dziesięć lat był dyrektorem muzycznym George'a Kirby'ego. Jego doświadczenie w nagrywaniu i zaangażowanie w jazz organowy nieco zniknęły z publicznej świadomości, aż do ponownego wzrostu zainteresowania jego muzyką. W latach dziewięćdziesiątych nagrał trzy albumy dla wytwórni Double Time, między innymi „Hank And Frank” z 1996 roku z tenorystą Frankiem Fosterem. Nadal występował na festiwalach, w klubach, z Columbus Jazz Orchestra oraz podczas konferencji IAJE. W 1999 roku Marr wraz z Wilbertem Longmire i Gregiem Rockinghamem świętował swoje 72. urodziny koncertem w Elbow Room w Chicago, świętując 72. urodziny klawiszowca. Następnie dał rzadki solowy występ na fortepianie w Jazz Record Mart w Warbash.

Oprócz sławy Hanka jako członka elity jazzu, był on również oddanym i utalentowanym pedagogiem. W uznaniu ponad pięćdziesięciu lat kariery jako wykonawca, nauczyciel, aranżer i dyrygent, Jazz Arts Group ustanowiła nagrodę Hank Marr High School Jazz Award jako hołd dla tej wyjątkowej osoby. Nagroda ta docenia wybitnych muzyków szkół średnich i ich pełne poświęcenia występy jazzowe. Hank zmarł w szpitalu Grant w Columbus 16 marca 2005 roku po krótkiej chorobie serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Greasy Spoon/I Can't Go On (Without You)	Hank Marr	01.1964	-	101[5]	Federal 12508	[written by H. Marr, G. C. Redd][15[10].R&B; Chart]
Silver Spoon/No Rough Stuff	Hank Marr	03.1965	-	134[1]	Federal 12538	[written by H. Marr, G. C. Redd]

niedziela, 26 października 2025

Amy Winehouse

Amy Jade Winehouse (ur. 14 września 1983), brytyjska piosenkarka, kompozytorka
i autorka tekstów.
Winehouse urodziła się w południowej dzielnicy Londynu; wywodzi się z rodziny żydowskiej o tradycjach jazzowych.Jej ojciec jest taksówkarzem, matka - farmaceutką. Amy dorastała w londyńskiej dzielnicy Southgate. Uczęszczała do Ashmole School. W wieku dziesięciu lat założyła krótko działającą grupę muzyczną o nazwie "Sweet 'n' Sour". Artystka swój zespół opisała jako "żydowskie odzwierciedlenie zespołu Salt-N-Pepa".

Po rozpadzie "Sweet 'n' Sour" dołączyła do Sylvia Young Theatre School, jednak rok później (w wieku trzynastu lat) została wyrzucona ze szkoły, gdyż przekłuła sobie nos w celu umieszczenia kolczyka. Po tym incydencie uczęszczała do BRIT School.
Winehouse umie grać na gitarze od trzynastego roku życia; śpiewa profesjonalnie od szesnastych urodzin, kiedy to jej przyjaciel Tyler James, wokalista soulowy, wysłał nagranie demo Amy wytwórni A&R; Records.Po rozmowach z różnymi wytwórniami płytowymi, Winehouse dołączyła do Island Records (Universal Music), z którą jest związana do teraz.
Znawcy muzyki jazzowej podkreślają, iż głos Winehouse można porównywać do dźwięku strun głosowych takich sław jak Sarah Vaughan, czy Macy Gray.

Amy Winehouse była jedną z czołowych wokalistek Wielkiej Brytanii w latach 2000. Podczas gdy brytyjska prasa i tabloidy zdawały się koncentrować na jej hałaśliwym zachowaniu i tragicznym końcu, fani i krytycy docenili jej surowy urok, bezczelne poczucie humoru i charakterystyczny, soulowy, jazzowy wokal. Jej platynowy, nominowany do Mercury Prize album „Frank” (2003) wywołał porównania do Billie Holiday i Sarah Vaughan, a także do Macy Gray i Lauryn Hill, prezentując szerokiej publiczności jej niepowtarzalny głos i głęboko osobisty styl pisania piosenek.

Jednak dopiero w 2006 roku Winehouse naprawdę zagościła na światowej scenie dzięki swojemu drugiemu albumowi „Back to Black”. Współpracując z producentem Markiem Ronsonem, stworzyła nostalgiczne, retro brzmienie, które można usłyszeć w takich hitach jak „Rehab” i „You Know I'm No Good”. Jeden z najlepiej sprzedających się albumów w historii Wielkiej Brytanii, przyniósł Winehouse rekordowe pięć nagród Grammy w 2008 roku. Album ten był jej ostatnim; zmarła w Londynie 23 lipca 2011 roku, w wieku 27 lat.

Urodzona w rodzinie taksówkarza i farmaceutki, Winehouse dorastała w dzielnicy Southgate w północnym Londynie. Jej dzieciństwo wypełnione było jazzem. Wielu wujków ze strony matki było zawodowymi muzykami jazzowymi, a jej babcia ze strony ojca była w pewnym momencie romansem z brytyjską legendą jazzu, Ronniem Scottem. W domu słuchała i chłonęła muzykę, którą wybierali jej rodzice: między innymi Dinah Washington, Ellę Fitzgerald i Franka Sinatrę. Jednak w wieku nastoletnim pociągał ją buntowniczy duch TLC, Salt-N-Pepa i innych amerykańskich zespołów R&B i hip-hopowych tamtych czasów. W wieku 16 lat, po tym, jak została wydalona z londyńskiej Sylvia Young Theatre School, jej pierwszy przełom nastąpił, gdy piosenkarz pop Tyler James, kolega ze szkoły i bliski przyjaciel, przekazał jej demo swojemu przedstawicielowi ds. reklamy i rozwoju, który poszukiwał wokalisty jazzowego. Ta okazja doprowadziła do podpisania przez nią kontraktu płytowego z wytwórnią Island Records.

Pod koniec 2003 roku, gdy miała 20 lat, Island wydała swój debiutancki album „Frank”. Z udziałem producenta hiphopowego i klawiszowca Salaama Remi, połączenie jazzu, popu, soulu i hip-hopu w wykonaniu Winehouse zebrało entuzjastyczne recenzje. Album był nominowany do Mercury Music Prize w 2004 roku, a także do dwóch Brit Awards, a jego główny singiel „Stronger Than Me” zdobył nagrodę Ivor Novello w kategorii „Najlepszy Utwór Współczesny”. Po debiucie Winehouse, pochwały i dociekliwe wywiady pojawiły się w prasie równolegle z jej burzliwym życiem publicznym. Kilkakrotnie pojawiała się w klubach lub programach telewizyjnych zbyt pijana, by zaśpiewać cały set. W 2006 roku jej firma zarządzająca w końcu zasugerowała jej udanie się na odwyk z powodu nadużywania alkoholu, ale zamiast tego porzuciła firmę i opisała swoje przeżycia w przeboju „Rehab”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów i był głównym singlem z jej drugiego, chwalonego przez krytyków albumu „Back to Black”.

Dzięki sugestywnym produkcjom Salaam Remi i brytyjskiego DJ-a/multiinstrumentalisty Marka Ronsona, album nieco porzucił jazz, zagłębiając się w brzmienia girlsbandów z lat 50. i 60-tych, rock & rolla i soulu. Fanfary wywołane wydaniem były tak głośne, że zaczęło rozprzestrzeniać się na brzegi USA; kilku raperów i DJ-ów stworzyło własne remiksy różnych utworów, nie wspominając o coverach Prince'a i Arctic Monkeys. Miesiąc po tym, jak Winehouse zdobyła nagrodę Brit Awards dla Najlepszej Artystki w lutym 2007 roku, Universal wydał w USA album „Back to Black”. Płyta osiągnęła wyższą pozycję na listach przebojów niż jakikolwiek inny amerykański debiut brytyjskiej artystki i przez kilka miesięcy utrzymywała się w pierwszej dziesiątce, sprzedając się w nakładzie miliona egzemplarzy do końca lata.

Podobnie jak w Wielkiej Brytanii, Winehouse stała się tematem rozmów w całym mieście, lądując na okładkach magazynów „Rolling Stone” i „Spin”. Wkrótce jednak Winehouse odwołała trasę koncertową po Ameryce Północnej. Pierwsze doniesienia wskazywały, że przechodziła odwyk z powodu uzależnienia, ale jej nowy menedżer zaprzeczył tym doniesieniom, twierdząc, że powodem było skrajne wyczerpanie. Jej nieprzewidywalne zachowanie sprawiło, że ona i jej nowy mąż, Blake Fielder-Civil, nieustannie pojawiali się w tabloidach, zarówno na scenach, jak i poza nimi po obu stronach Atlantyku. Pod koniec 2007 roku amerykańscy fani w końcu mieli szansę usłyszeć wczesną twórczość Winehouse, z lekko skróconą (dwie piosenki usunięte i jedna dodana) wersją utworu „Frank”.

Niestety, kolejne cztery lata były wypełnione dramatami, rozczarowaniami i bardzo małą ilością muzyki. Do 2009 roku jej małżeństwo zakończyło się rozwodem, była wielokrotnie aresztowana pod zarzutem napaści i/lub zakłócania porządku publicznego, a jej zmagania z nadużywaniem substancji psychoaktywnych i problemami ze zdrowiem psychicznym były tragicznie przedstawiane w prasie. Występy publiczne przeradzały się w chaotyczne katastrofy, a najgorsze z nich były publikowane na stronach do udostępniania filmów, aby wszyscy mogli je zobaczyć. Utwór z albumu hołdującego Quincy'emu Jonesowi P: Soul Bossa Nostra ukazał się w 2010 roku, a duet z Tonym Bennettem ogłoszono na początku 2011 roku, ale planowana kontynuacja Back to Black nigdy nie wyszła poza fazę demo. Winehouse została znaleziona martwa w swoim mieszkaniu w Camden w Londynie.

Raport koronera, dostarczony trzy miesiące później, ujawnił, że poziom alkoholu we krwi Winehouse osiągnął potencjalnie śmiertelny poziom. Prawie dwa miesiące po jej śmierci, pierwszy pośmiertny występ Winehouse został opublikowany w albumie Tony'ego Bennetta Duets II, gdzie zaśpiewała z nim w utworze „Body and Soul”. Pod koniec 2011 roku fundacja jej rodziny ogłosiła wydanie „Lioness: Hidden Treasures”, pośmiertnej kompilacji zawierającej nagrania z całej jej kariery (choć kilka aranżacji zostało nagranych już po jej śmierci). Rok po premierze „Lioness” w BBC ukazał się luksusowy zestaw CD/DVD- dostępny zarówno w czteropłytowym pudełku, jak i w mniejszej, dwupłytowej kompilacji- zawierający wszystkie jej występy na żywo dla British Broadcasting Company.

Latem 2015 roku film dokumentalny „Amy” w reżyserii Asifa Kapadii opowiedział jej historię za pomocą zdjęć, nagrań archiwalnych (w studiu i poza nim) oraz muzyki. Wiele z tych materiałów nie było wcześniej dostępnych. Zawierał również wywiady z przyjaciółmi, rodziną, współpracownikami muzycznymi i zmarłą piosenkarką. W październiku tego samego roku wydano ścieżkę dźwiękową, która zawierała na przemian wcześniej opublikowane i niepublikowane materiały Winehouse oraz utwory z filmu. W 2021 roku ukazała się kolejna pośmiertna kolekcja, dostępna wyłącznie na winylu z okazji Record Store Day. Remiksy zebrały rzadkie utwory z całej jej kariery, w tym nagrania Hot Chipa i MJ Cole'a, a także gościnne teksty takich artystów jak Jay-Z i Ghostface Killah.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stronger Than Me	Amy Winehouse	10.2003	71[2]	-	Island CID 830	[silver-UK][written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Take The Box	Amy Winehouse	01.2004	57[2]	-	Island CID 840	[written by Amy Winehouse][produced by Amy Winehouse]
In My Bed / You Sent Me Flying	Amy Winehouse	04.2004	60[2]	-	Island CID 852	[written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Pumps / Help Yourself	Amy Winehouse	09.2004	65[2]	-	Island CID 865	[silver-UK][written by Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Rehab	Amy Winehouse	10.2006	7[83]	9[20]	Island 1709535	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
You Know I'm No Good	Amy Winehouse feat. Ghostface Killah	01.2007	18[60]	77[13]	Island 1720849	[platinum-UK][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
Back To Black	Amy Winehouse	04.2007	8[63]	-	Island CATCO 886310	[3x-platinum-UK][platinum-US][written by Amy Winehouse,Mark Ronson][produced by Mark Ronson]
Valerie	Mark Ronson feat. Amy Winehouse	04.2007	2[61]	-	Columbia CATCO 129325981	[4x-platinum-UK][written by Sean Payne,David McCabe,Abi Harding,Boyan Chowdhury,Russell Pritchard][produced by Mark Ronson]
Tears Dry On Their Own	Amy Winehouse	07.2007	16[40]	-	Island MIUCT 3139	[2x-platinum-UK][written by Nick Ashford,Valerie Simpson,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]
Valerie	Amy Winehouse	10.2007	37[33]	-	Island MIUCT 3140	[platinum-UK][written by Sean Payne,David McCabe,Abi Harding,Boyan Chowdhury,Russell Pritchard][produced by Stephen Street]
Love Is A Losing Game	Amy Winehouse	12.2007	33[7]	-	Island 1755398/td>	[platinum-UK][written by Amy Winehouse][produced by Mark Ronson]
B-Boy Baby	Mutya Buena & Amy Winehouse	01.2008	73[8]	-	4th & B'way 1756344	[written by Phil Spector,Ellie Greenwich,Jeff Barry,Craig Klepto Tucker,Peter Celik,Angela Hunte][produced by Salaam Remi]
Will You Still Love Me Tomorrow?	Amy Winehouse	08.2011	62[1]	103[1]	Island GBAAN 0400886	[silver-UK][written by Carole King, Gerry Goffin][produced by Jony Rockstar]
Body and Soul	Tony Bennett & Amy Winehouse	09.2011	40[2]	87[1]	Sony Music USSM 19400720	[written by Edward Heyman,Robert Sour,Frank Eyton,Johnny Green][produced by Phil Ramone]
Our Day Will Come	Amy Winehouse	12.2011	29[5]	-	Island GBUM 71110106	[silver-UK][written by Bob Hilliard,Mort Garson][produced by Salaam Remi]
Cherry Wine	Nas featuring Amy Winehouse	09.2012	144	-	Def Jam	[written by Nasir Jones,Salaam Remi,Amy Winehouse][produced by Salaam Remi]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Frank	Amy Winehouse	11.2003	3[143]	33[25]	Island 9812918	[3x-platinum-UK][produced by Commissioner Gordon, Jimmy Hogarth, Salaam Remi, Matt Rowe ,Amy Winehouse]
Back To Black	Amy Winehouse	11.2006	1[6][549]	2[178]	Island 1713041	[15x-platinum-UK][2x-platinum-US][produced by Mark Ronson, Salaam Remi]
Back To Black (Deluxe Edition)	Amy Winehouse	11.2007	1[1][55]	-	Island 1749097	-
Frank [The Super Deluxe Edition]	Amy Winehouse	05.2008	99[1]	-	Island 1765835	-
Frank / Back to Black	Amy Winehouse	08.2011	10[2]	-	Island 1789558	-
Back to Black: B-Sides (EP)	Amy Winehouse	08.2011	-	101[2]	Universal	-
Lioness: Hidden Treasures	Amy Winehouse	12.2011	1[1][29]	5[22]	Island 2790436	[3x-platinum-UK][produced by Dae Bennett, Paul O'Duffy, Phil Ramone, Salaam Remi,Mark Ronson]
Amy Winehouse at the BBC	Amy Winehouse	12.2012	33[2]	-	Island 3721973	-
Amy [OST]	Amy Winehouse	11.2015	19[6]	-	Island 4762804	[silver-UK]
Remixes	Amy Winehouse	06.2021	94[1]	151[1]	UMC 3542750	-

czwartek, 25 września 2025

Sylvia Syms

Sylvia Syms (ur.2 grudnia 1917r- zm. 10 maja 1992r) była jedną z najwybitniejszych amerykańskich
piosenkarek kabaretowych i jazzowych, z głębokim uznaniem dla tekstów. Konsekwentnie nawiązywała do swojego wyglądu fizycznego, ale zawsze śpiewała z niezwykłą autentycznością i przekonaniem. Syms wydała wiele albumów, ale nigdy nie zyskała popularności wśród szerszej publiczności; jednak, podobnie jak bardziej zorientowana na jazz Mabel Mercer, zdominowała nowojorski kabaret.

Urodziła się jako Sylvia Blagman na Brooklynie w Nowym Jorku. W dzieciństwie chorowała na polio. Jako nastolatka uczęszczała do klubów nocnych nastawionych na jazz przy 52. ulicy w Nowym Jorku i otrzymała nieformalne szkolenie od Billie Holiday. W 1941 roku zadebiutowała w klubie Billy's Stable.

W 1948 roku, występując w klubie Kopciuszka w Greenwich Village, zobaczyła ją Mae West, która zaproponowała jej rolę w przedstawieniu, w którym brała udział. Nie było tajemnicą, że West otaczała się korpulentnymi kobietami, aby wyglądać szczuplej, a obsada Sylvii nie była wyjątkiem. Mae West powierzyła jej rolę Flo, złodziejki sklepowej w wznowieniu musicalu Diamond Lil. Później wielokrotnie występowała w teatrze regionalnym jako Krwawa Mary w musicalu „Południowy Pacyfik” oraz Dolly Levi w musicalu „Hello, Dolly!”, a także w rolach drugoplanowych.

Podpisując kontrakt z wytwórnią Decca Records, w 1956 roku sprzedała się w nakładzie miliona egzemplarzy, nagrywając szybką wersję utworu „I Could Have Danced All Night” z musicalu „My Fair Lady”, a następnie odniosła sukces dzięki „English Muffins And Irish Stew” i „It's Good To Be Alive”. Frank Sinatra nazywał ją „Buddą” ze względu na jej niski wzrost, przypominający beczkę piwa, ale był jednym z jej największych wielbicieli, okrzykując ją „najlepszą piosenkarką saloonową na świecie”. Wyprodukował również jej album „Syms By Sinatra” z 1982 roku.

Pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych. Syms nadal sporadycznie występowała w kameralnych lokalach, takich jak Eighty Eight's, Michael's Pub i Freddy's w Nowym Jorku, gdzie wrażliwa publiczność zachwycała się jej gustownymi utworami, wśród których znalazły się takie perełki jak „Skylark”, „You Are Not My First Love”, „I Want To Be Yours”, „Fun To Be Fooled”, „I Guess I'll Hang My Tears Out To Dry”, „It Amazes Me” i „Pink Taffeta”.

Zmarła na zawał serca podczas występu w hołdzie Frankowi Sinatrze w Oak Room hotelu Algonquin na Manhattanie w wieku 74 lat.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Could Have Danced All Night/The World In My Corner	Sylvia Syms	05.1956	-	20[14]	Decca 29903	[written by Frederick Loewe, Alan Jay Lerner][piosenka z musicalu "My fair lady"]
English Muffins And Irish Stew/Walk Sweet	Sylvia Syms	08.1956	-	21[8]	Decca 29969	[written by Bob Hilliard, Moose Charlap]
Dancing Chandelier/Each Day	Sylvia Syms	12.1956	-	68[8]	Decca 30143	[written by Philip Springer, Bob Hilliard]