Peggy Lee

Urzekająca barwa głosu Peggy Lee, jej charakterystyczny styl interpretacji, szeroki repertuar
oraz umiejętność samodzielnego pisania piosenek uczyniły ją jedną z najbardziej fascynujących artystek ery wielkich wokalistek. Jej kariera rozciągała się od przełomowego występu w przeboju Benny'ego Goodmana „Why Don't You Do Right” aż po liczne solowe sukcesy, które ukazywały jej zniewalający talent wokalny - będący idealną równowagą między zmysłowym swingiem a doskonałym warsztatem muzycznym. Lee zaczynała na początku lat 40-tych jako wokalistka w orkiestrze Goodmana, by wkrótce potem stać się gwiazdą występującą na własny rachunek. Choć nagrała wiele przebojów popowych, nieustannie zacierała granice między popem a jazzem, zyskując uznanie krytyków jako jedna z najwybitniejszych amerykańskich piosenkarek w obu tych gatunkach. Ponadto Lee udzielała się w świecie filmu zarówno jako aktorka, jak i kompozytorka - szczególnie aktywnie w latach 50-tych (za rolę w obrazie *Pete Kelly's Blues* otrzymała nominację do Oscara). 

 Była pionierką stylu wokalnego określanego mianem „cool”, a największą sławę przyniosła jej interpretacja utworu Little Willie Johna „Fever”, pochodzącego z wydanego w 1958 roku albumu *Sea Shells*. Jako niestrudzona artystka pracowała aż do momentu, gdy w latach 90-tych podupadła na zdrowiu. 

Urodziła się jako Norma Egstrom w Jamestown w stanie Dakota Północna; w wieku czterech lat straciła matkę, a po powtórnym ożenku ojca musiała znosić trudne relacje z macochą. Wyczucia swingu nabrała, słuchając w radiu muzyki Counta Basiego; samodzielnie uczyła się śpiewu, a w wieku 14 lat zadebiutowała na antenie radiowej. Następnie przeniosła się do Fargo (gdzie przyjęła pseudonim Peggy Lee), a później do Minneapolis i St. Louis, by występować z regionalnym zespołem. Dwukrotnie próbowała szczęścia w Hollywood, jednak obie wyprawy zakończyły się niepowodzeniem. Przełom w jej karierze nastąpił w 1941 roku, kiedy to grupa wokalna, z którą współpracowała, zaczęła występować w jednym z klubów w Chicago. Tam usłyszał ją Benny Goodman, którego stała wokalistka, Helen Forrest, właśnie odchodziła z zespołu.  

Zaledwie kilka dni później Lee nagrała utwór z Goodmanem – debiutując popularną piosenką „Elmer's Tune” mimo ogromnej tremy. W tym samym roku kilka jej utworów odniosło sukces komercyjny, w tym „I Got It Bad (And That Ain't Good)” oraz „Winter Weather”. W 1943 roku utwór „Why Don't You Do Right” stał się jej pierwszym wielkim przebojem, jednak jeszcze w tym samym roku artystka opuściła orkiestrę Goodmana (i całkowicie wycofała się z branży muzycznej) po poślubieniu gitarzysty tego zespołu, Dave’a Barboura. Po nieco ponad roku życia w domowym zaciszu Peggy Lee powróciła do muzyki- początkowo biorąc udział w nagraniu gwiazdorskiego albumu jazzowego. Pod koniec 1945 roku podpisała solowy kontrakt z wytwórnią Capitol i już pierwszym singlem, „Waitin' for the Train to Come In”, trafiła na listy przebojów. 

 W kolejnych latach dekady Lee odnosiła liczne sukcesy, wprowadzając na listy przebojów ponad dwadzieścia utworów, w tym „It's a Good Day”, „Mañana (Is Soon Enough for Me)” - najpopularniejszą piosenkę 1948 roku -oraz „I Don't Know Enough About You”. Wiele z jej singli powstało we współpracy z Barbourem, który był jej stałym partnerem zarówno w komponowaniu, jak i nagrywaniu muzyki. Po przejściu do wytwórni Decca w 1952 roku Peggy Lee odniosła sukces dzięki singlowi „Lover” oraz albumowi *Songs from Pete Kelly's Blues*, nagranemu wspólnie z Ellą Fitzgerald (obie artystki wystąpiły również w samym filmie). Na początku lat 50-tych prowadziła także własną audycję radiową, w której często prezentowała twórczość cenionych przez siebie kompozytorów, takich jak Johnny Mercer, Hoagy Carmichael, Matt Dennis i inni. Wytwórnię Decca opuściła jednak po zaledwie pięciu latach, by powrócić do Capitol. Tam wyróżniła się nagrywaniem różnorodnego materiału, obejmującego utwory- a niekiedy całe albumy - inspirowane bluesem, muzyką latynoską, kabaretem i popem.  

Lee współpracowała z wieloma wybitnymi twórcami i zespołami: w 1957 roku nagrała album *The Man I Love* z orkiestrą pod dyrekcją samego Franka Sinatry; w 1959 roku wystąpiła na żywo z kwintetem George’a Shearinga, co zaowocowało płytą *Beauty and the Beat*; w 1961 roku nagrała *If You Go* z Quincy Jonesem jako aranżerem i dyrygentem, a w 1963 roku - *Mink Jazz* z aranżacjami Benny’ego Cartera. Problemy Barboura z alkoholem doprowadziły do ​​rozpadu ich małżeństwa, choć do jego śmierci w 1965 roku pozostali dobrymi przyjaciółmi. 

 Peggy Lee była jedną z pierwszych orędowniczek rocka i szybko zaczęła sięgać po repertuar utrzymany w tym stylu. Biorąc pod uwagę jej artystyczną głębię i otwartość na wartościowe utwory niezależnie od ich pochodzenia, nie dziwi fakt, że świetnie odnajdowała się w melodyjnym nurcie rocka końca lat 60-tych, wykonując znakomite kompozycje takich twórców jak Jimmy Webb, Buffy Sainte-Marie, Burt Bacharach, Randy Newman, duet Goffin & King czy John Sebastian. W 1969 roku była o krok od wejścia do pierwszej dziesiątki list przebojów z utworem „Is That All There Is?” autorstwa spółki Leiber & Stoller. Kontynuowała nagrywanie współczesnego materiału aż do wydania w 1972 roku albumu *Norma Deloris Egstrom from Jamestown, North Dakota*, który stanowił powrót do jej korzeni. Był to jednak jej ostatni krążek dla wytwórni Capitol.  

Zanim na początku lat 80-tych praktycznie wycofała się z życia artystycznego, nagrała pojedyncze albumy dla wytwórni Atlantic, A&M, Polydor UK oraz DRG. Powróciła w 1988 roku, wydając dla Musicmasters dwie płyty, na których na nowo zmierzyła się ze swoimi wcześniejszymi przebojami. Jej ostatni album, *Moments Like This*, powstał w 1992 roku dla wytwórni Chesky. Faktycznie pozbawiona głosu po udarze w 1998 roku; zmarła na zawał serca w swoim domu w Bel Air na początku 2002 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Waitin' For The Train To Come In/I'm Glad I Waited For You	Peggy Lee	11.1945	-	4[14]	Capitol 218	[written by Martin Block, Sunny Skylar][produced by Lee Gillette]
I Don't Know Enough About You/ I Can See It Your Way	Peggy Lee	05.1946	-	7[6]	Capitol 236	[written by Dave Barbour, Peggy Lee][produced by Milt Gabler]
It's All Over Now/Aren't You Kind Of Glad We Did?	Peggy Lee	11.1946	-	10[6]	Capitol 292	[written by Sunny Skylar,Don Marcotte]
It's A Good Day/He's Just My Kind	Peggy Lee	01.1947	-	16[1]	Capitol 322	[written by Peggy Lee,Dave Barbour]
Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go To Sleep)/Ain'tcha Ever Comin' Back	Peggy Lee	06.1947	-	10[4]	Capitol 419	[written by Mack David,Jerry Livingston,Al Hoffman]
Golden Earrings/I'll Dance At Your Wedding	Peggy Lee	11.1947	-	A:2[18];B:11[3]	Capitol 15 009	[A:written by Victor Young,Jay Livingston,Ray Evans][B:written by Ben Oakland, Herb Magidson][tytułowa piosenka z filmu]
Mañana (Is Soon Enough For Me)/All Dressed Up With A Broken Heart	Peggy Lee	01.1948	-	1[9][21]	Capitol 15022	[written by Dave Barbour, Peggy Lee]
Laroo Laroo Lili Bolero/Talking To Myself About You	Peggy Lee	04.1948	-	13[2]	Capitol 15048	[written by Sylvia Dee,Sid Lippman,Elizabeth Evelyn Moore]
Somebody Else Is Taking My Place/Why Don't You Do Right	Benny Goodman And His Orchestra With Peggy Lee	06.1948	-	30[1]	Columbia 38198	[written by D. Howard, Ellsworth, Morgan]
Caramba! It's The Samba/Baby, Don't Be Mad At Me	Peggy Lee	06.1948	-	13[2]	Capitol 15090	[written by Irving Taylor,George Wyle,Eddie Pola]
Bubble-Loo Bubble-Loo/Why Don't You Do Right (Get Me Some Money Too)	Peggy Lee	08.1948	-	29[1]	Capitol 15118	[written by Hoagy Carmichael, Paul Francis Webster]
Blum Blum (I Wonder Who I Am)/If You Could See Me Now	Peggy Lee	03.1949	-	27[1]	Capitol 15371	[written by Peggy Lee, Dave Barbour]
Similau/While We're Young	Peggy Lee	04.1949	-	17[1]	Capitol 15416	[written by Harry Coleman, Arden Clar]
Bali Ha'i/There Is Nothin' Like A Dame [Dave Barbour]	Peggy Lee	05.1949	-	13[16]	Capitol 57-543	[written by Richard Rodgers, Oscar Hammerstein II][piosenka z musicalu "South Pacific"]
Riders In The Sky (A Cowboy Legend)/Please Love Me Tonight	Peggy Lee	05.1949	-	2[9]	Capitol 57-608	[written by Stan Jones][#30 hit for The Ramrods in 1961]
The Good Old Master Painter/Bless You (For The Good That's In You)	Peggy Lee And Mel Tormé	01.1950	-	9[7]	Capitol 791	[written by Haven Gillespie, Beasley Smith]
Show Me The Way To Get Out Of This World ('Cause That's Where Everything Is)/Happy Music	Peggy Lee	08.1950	-	28[1]	Capitol 1105	[written by Matt Dennis, Lee Clark]
(When I Dance with You) I Get Ideas/Tonight You Belong To Me	Peggy Lee	09.1951	-	14[8]	Capitol 1573	[written by Dorcas Cochran,Julio Sanders]
Be Anything (But Be Mine)/Forgive Me	Peggy Lee And Gordon Jenkins And His Chorus And Orchestra	05.1952	-	21[3]	Decca 28142	[written by Irving Gordon][#25 hit for Connie Francis in 1964]
Lover/You Go To My Head	Peggy Lee And Gordon Jenkins And His Orchestra	06.1952	-	3[13]	Decca 28215	[written by Richard Rodgers, Lorenz Hart][piosenka z filmu "Love me tonight"][#3 hit for Paul Whiteman in 1933]
Watermelon Weather/The Moon Came Up With A Great Idea Last Night	Bing Crosby And Peggy Lee	07.1952	-	28[2]	Decca 28238	[written by Hoagy Carmichael, Paul Francis Webster]
Just One Of Those Things/I'm Glad There Is You (In This World Of Ordinary People)	Peggy Lee	08.1952	-	14[4]	Decca 28313	[written by Cole Porter]
Mr. Wonderful/Crazy In The Heart	Peggy Lee	03.1956	5[13][05.1957]	14[20]	Decca 29834	[written by George Weiss, Jerry Bock, Larry Holofcener][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u]
Joe Sings Joey, Joey, Joey/They Can't Take That Away From Me	Peggy Lee	05.1956	-	76[6]	Decca 29877	[written by Frank Loesser][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u "The most happy fella"]
Fever/You Don't Know	Peggy Lee	07.1958	5[11]	8[15]	Capitol 3998	[written by John Davenport,Eddie Cooley][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u "The most happy fella"][5[6].R&B Chart]
Light Of Love/Sweetheart	Peggy Lee	11.1958	-	A:63[6];B:98[2]	Capitol 4071	[A:written by Charles Singleton][B:written by Winfield Scott]
Alright, Okay, You Win/My Man	Peggy Lee	01.1959	-	A:68[6];B:81[6]	Capitol 4115	[A:written by Sid Wyche,Mayme Watts][B:written by Maurice Yvain,Channing Pollack][produced by Milt Gabler][B:#1 hit for Fanny Brice in 1922]
Hallelujah, I Love Him So/I'm Lookin' Out The Window	Peggy Lee	05.1959	-	77[2]	Capitol 4189	[written by Ray Charles][produced by Dave Cavanaugh][#5 hit for Ray Charles in 1956]
Till There Was You/Bucket Of Tears	Peggy Lee	03.1961	30[4]	-	Capitol CL 15184 [UK]	[written by Meredith Willson]
I'm A Woman/Big Bad Bill (Is Sweet William Now)	Peggy Lee	01.1963	-	54[9]	Capitol 4888	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Dave Cavanaugh]
Pass Me By/That's What It Takes	Peggy Lee	02.1965	-	93[3]	Capitol 5346	[written by Cy Coleman, Carolyn Leigh][produced by Dave Cavanaugh][temat z filmu "Father Goose"]
Is That All There Is/I'm A Woman	Peggy Lee	09.1969	-	11[10]	Capitol 2602	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Jerry Leiber, Mike Stoller]
Fever 1992	Peggy Lee	08.1992	-	75[1]	Capitol PEG 1	[written by John Davenport,Eddie Cooley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Man I Love	Peggy Lee	09.1957	-	20[1]	Capitol 864	-
Jump for Joy	Peggy Lee	07.1958	-	15[2]	Capitol 979	-
Things Are Swingin’	Peggy Lee	12.1958	-	16[1]	Capitol 1049	[produced by David Cavanaugh]
Latin ala Lee	Peggy Lee	04.1960	-	11[59]	Capitol 1290	[produced by David Cavanaugh]
Basin Street East Proudly Presents Miss Peggy Lee	Peggy Lee	09.1961	-	77[22]	Capitol 1520	[produced by David Cavanaugh]
Bewitching-Lee!	Peggy Lee	08.1962	-	85[6]	Capitol 1743	-
Sugar ‘n’ Spice	Peggy Lee	11.1962	-	40[21]	Capitol 1772	[produced by David Cavanaugh]
I'm a Woman	Peggy Lee	03.1963	-	18[26]	Capitol 1857	[produced by David Cavanaugh]
Mink Jazz	Peggy Lee	07.1963	-	42[9]	Capitol 1850	[produced by David Cavanaugh]
In the Name of Love	Peggy Lee	09.1964	-	97[5]	Capitol 2096	[produced by David Cavanaugh]
Pass Me By	Peggy Lee	05.1965	-	145[4]	Capitol 2320	[produced by David Cavanaugh]
Big Spender	Peggy Lee	07.1966	-	130[3]	Capitol 2475	[produced by David Cavanaugh]
Is That All There Is?	Peggy Lee	12.1969	-	55[18]	Capitol 386	[produced by David Cavanaugh, Lieber & Stoller, Phil Wright]
Bridge Over Troubled Water	Peggy Lee	06.1970	-	142[9]	Capitol 463	[produced by Phil Wright]
Make It With You	Peggy Lee	12.1970	-	194[2]	Capitol 622	[produced by Phil Wright]

Thomas Lang

Thomas Lang (Thomas Jones) to angielski piosenkarz i autor tekstów, mieszkający w Liverpoolu.
Najbardziej znany jest z przepełnionego jazzem utworu „The Happy Man”, który w styczniu 1988 roku spędził trzy tygodnie na brytyjskiej liście przebojów, osiągając 67. miejsce. W 1987 roku wydał swój debiutancki album „Scallywag Jaz”. Jego ostatnim albumem (jak dotąd) był „The German Alphabet”, który ukazał się we wrześniu 2016 roku. Lang występował jako support przed Niną Simone w Royal Festival Hall i współpracował z wieloma najwybitniejszymi artystami jazzowymi. Jego basista John Murphy i współautor David A. Hughes skomponowali muzykę do wielu filmów, w tym do „Lock Stock and Snatch”, i wykorzystali go w filmie „The Batchelor”.

 

 Lang koncertował ze swoim zespołem pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych, zyskując wierną rzeszę fanów. Wystąpił także z zespołem Joolsa Hollanda w programie telewizyjnym „The Happening” w 1990 roku oraz odbył kilka rezydencji w słynnym na całym świecie londyńskim klubie jazzowym Ronnie Scott's. Lang nadal koncertuje w Wielkiej Brytanii, a czasami także poza nią. Był jednym z członków konsorcjum, które z powodzeniem walczyło o uratowanie liverpoolskiego Parr Street Recording Studios (studio znane ze współpracy z Coldplay, Doves, Embrace, Elbow i Badly Drawn Boy). 25 sierpnia 2006 roku Lang zaśpiewał w duecie z inną piosenkarką z Liverpoolu, Jennifer John, hymn „You'll Never Walk Alone” na Matthew Street Music Festival w Liverpoolu.

 

  Pod koniec października 2006 roku powrócił do studia nagraniowego w Liverpoolu i rozpoczął nagrywanie nowych utworów. Pierwszymi nagranymi utworami były „Scared” i „I Believe”. W marcu 2014 roku Lang wydał album koncertowy „Torch”, który został nagrany 16 kwietnia 2011 roku w Rodewald Suite w Liverpool Philharmonic Hall. W 2016 roku Lang wydał swój dziesiąty album „The German Alphabet” i obecnie pracuje nad nowym projektem, który wkrótce zostanie wydany.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Happy Man/Injury	Thomas Lang	01.1988	67[4]	-	Epic VOW 1	[written by David A. Hughes, Tom F. Jones][produced by Pete Smith, David A. Hughes]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Scallywag Jaz	Thomas Lang	02.1988	92[1]	-	Epic 4509961	[produced by David A. Hughes, Pete Smith]

Cleo Laine

Dame Cleo Laine, Lady Dankworth (ur. Clementine Dinah Bullock;
ur. 28 października 1927r -zm.  24 lipca 2025r) była brytyjską piosenkarką i aktorką znaną ze swojego scatowego śpiewu. Była żoną kompozytora jazzowego i muzyka Sir Johna Dankwortha oraz matką basisty Aleca i piosenkarki Jacqui Dankworth. Laine odniosła popularny sukces dzięki takim singlom jak „You'll Answer To Me” i wystąpiła w wielu produkcjach teatralnych. Otrzymała wiele nagród i wyróżnień, w tym Order Imperium Brytyjskiego (OBE) w 1979 roku i nagrodę Grammy w 1986 roku. 

 Laine urodziła się jako Clementine Dinah Bullock 28 października 1927 roku w Southall w hrabstwie Middlesex, jako drugie z trojga dzieci Sylvana Alexandra Campbella i Minnie Blanche Bullock (z domu Hitchings). Zarejestrowano ją pod nazwiskiem Clementine Dinah Bullock. Jej ojciec był Jamajczykiem i weteranem I wojny światowej, który pracował jako robotnik budowlany i regularnie występował na ulicy. Jej matka była dzieckiem angielskich rodziców z Wiltshire, którzy oboje zmarli kilka lat przed pierwszym małżeństwem córki z mężczyzną o nazwisku Bullock w 1913 roku. Rodzina stale się przeprowadzała, ale większość dzieciństwa Laine spędziła w Southall. Jej rodzice pobrali się w 1933 roku. Wychowywała się jako Clementina Campbell, ale dopiero w 1953 roku, gdy miała 26 lat i ubiegała się o paszport na zbliżającą się podróż po Niemczech, Laine dowiedziała się o swoim prawdziwym nazwisku rodowym, ponieważ jej rodzice nie byli wówczas małżeństwem, a matka zarejestrowała ją pod nazwiskiem Bullock.

  Laine uczęszczała do szkoły z internatem przy Featherstone Road w Southall (później znanej jako Featherstone Primary School), a matka w młodym wieku wysyłała ją na lekcje śpiewu i tańca. Ona, jej siostra i brat wystąpili w niewymienionych w napisach rolach ulicznych urwisów w filmie fantasy Alexandra Kordy z 1940 roku „Złodziej z Bagdadu”, a następnie uczęszczała do Mellow Lane Senior School w Hayes, zanim zaczęła pracować jako praktykantka fryzjerska, trymerka kapeluszy, bibliotekarka i w lombardzie. 

 Laine w 1962 roku W wieku 24 lat Laine dołączyła do małego zespołu Johna Dankwortha, Johnny Dankworth Seven, po czym przyjęła imię „Cleo Laine”.Laine później grała z jego big bandami, Johnny Dankworth & His Orchestra oraz Johnny Dankworth & His New Radio Orchestra, z którymi występowała do 1958 roku. W tym samym roku Dankworth i Laine pobrali się. Zagrała główną rolę w sztuce Barry'ego Reckorda „Flesh to a Tiger” w londyńskim Royal Court Theatre. W tym samym roku zagrała tytułową rolę w „The Barren One”, adaptacji sztuki Federico Garcíi Lorki „Yerma” w reżyserii Sylvii Wynter. Doprowadziło to do kolejnych ról scenicznych, takich jak musical Valmouth w 1959 roku, sztuka „Czas śmiechu” w 1962 roku, „Botki z dżemem truskawkowym” w 1968 roku, a ostatecznie do roli Julii w inscenizacji „Statku wycieczkowego” Wendy Toye w londyńskim teatrze Adelphi w 1971 roku. „Statek wycieczkowy” miał jak dotąd najdłuższy jak dotąd występ w londyńskiej produkcji -910 przedstawień.

  W tym okresie Laine odniosła dwa duże sukcesy płytowe. Piosenka „You'll Answer to Me” dotarła do brytyjskiej pierwszej dziesiątki, gdy Laine wystąpiła w produkcji opery/baletu Kurta Weilla „Siedem grzechów głównych” na Festiwalu Edynburskim w 1961 roku. W 1964 roku jej album „Shakespeare and All that Jazz” nagrany z Dankworthem został dobrze przyjęty. Dankworth i Laine założyli teatr Stables w 1970 roku w dawnym budynku stajni na terenie ich domu. Ostatecznie dała ponad 350 koncertów rocznie.

  W 1972 roku Laine odbyła udaną trasę koncertową po Australii; wydała sześć albumów, które znalazły się w pierwszej setce list przebojów w tym kraju w latach 70-tych. Jej pierwszym występem w Stanach Zjednoczonych był koncert pod koniec tego samego roku w nowojorskim Lincoln Center, po którym w 1973 roku nastąpił pierwszy z jej licznych występów w Carnegie Hall. Wkrótce potem nastąpiły trasy koncertowe po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, a wraz z nimi szereg albumów płytowych i występów telewizyjnych, w tym w The Muppet Show w 1977 roku. Doprowadziło to, po kilku nominacjach, do jej pierwszej nagrody Grammy, w uznaniu nagrania na żywo jej koncertu w Carnegie z 1983 roku. Kontynuowała trasę koncertową aż do XXI wieku, między innymi w Australii w 2005 roku.Występowała na żywo w Wielkiej Brytanii aż do 2018 roku.

  Inne ważne nagrania z tego okresu to albumy duetów z Rayem Charlesem (Porgy and Bess) oraz Pierrot Lunaire Arnolda Schönberga, za który otrzymała nominację do nagrody Grammy. Laine zagrała role w musicalu Dankwortha „Colette” w 1979 roku, a także w „A Little Night Music” Stephena Sondheima w 1983 roku i w „Wesołej wdówce” Franza Lehára w kolejnym roku dla Michigan Opera. W 1985 roku po raz pierwszy wcieliła się w rolę Księżniczki Puffer w „Tajemnicy Edwina Drooda” na Broadwayu, za którą otrzymała nominację do nagrody Tony.W 1989 roku otrzymała nagrodę krytyków z Los Angeles za rolę Czarownicy w „Into the Woods” Sondheima.W maju 1992 roku Laine wystąpił z Frankiem Sinatrą na tygodniowym koncercie w Royal Albert Hall w Londynie. 

W 1978 roku Derek Jewell z  Sunday Times nazwał ją „po prostu najlepszą wokalistką na świecie”. Laine była reklamowana jako osoba o „pięciooktawowej skali”

  W 1946 roku Laine poślubiła George'a Langridge'a, dekarza, z którym miała syna. Para rozwiodła się w 1957 roku. Jej syn zmarł przed nią w 2019 roku, w wieku 72 lat. W 1958 roku wyszła za mąż za Johna Dankwortha, z którym miała dwoje dzieci: basistę Aleca Dankwortha i piosenkarkę Jacqui Dankworth. Pozostali w związku małżeńskim aż do jego śmierci 6 lutego 2010 roku. Tego samego dnia Laine wystąpiła na koncercie w The Stables z okazji 40. rocznicy istnienia lokalu i ogłosiła śmierć Dankwortha pod koniec koncertu, ku zaskoczeniu publiczności. Laine zmarła w swoim domu w Wavendon 24 lipca 2025 roku w wieku 97 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let's Slip Away/Thieving Boy	Cleo Laine	01.1961	42[1]	-	Fontana H 309	[written by Johnny Dankworth, David Dearlove]
You'll Answer To Me/I Only Have Eyes For You	Cleo Laine	09.1961	5[13]	-	Fontana H 326	[written by Sherman Edwards, Hal David]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cleo Laine Live!!! at Carnegie Hall	Cleo Laine	04.1974	-	157[8]	RCA Victor 5015	[produced by Pete Spargo]
Day By Day	Cleo Laine	07.1974	-	199[1]	Buddah 5607	[produced by Walter J. Ridley]
A Beautiful Thing	Cleo Laine	12.1974	-	168[5]	RCA Victor 5059	[produced by Mike Berniker]
Born On A Friday	Cleo Laine	02.1976	-	158[10]	RCA Victor 5113	[produced by George Martin, Rocky Thomas]
Porgy & Bess	Ray Charles & Cleo Laine	12.1976	-	138[11]	RCA Victor 1831	[produced by Norman Granz]
Best Friends	Cleo Laine with John Williams	01.1978	18[21]	-	RCA Victor RS 1094 [UK]	[produced by John Dankworth, Paul Hart]
Cleo	Cleo Laine	12.1978	68[1]	-	Arcade ADEP 37 [UK]	[produced by John Dankworth]
Sometimes When We Touch	Cleo Laine & James Galway	05.1980	15[14]	150[6]	RCA Victor 1831	[produced by Ralph Mace]

Ronnie Laws

Ronald Wayne Laws (ur. 3 października 1950 r.) to amerykański saksofonista jazzowy
  i smooth jazzowy oraz wokalista. Jest młodszym bratem flecisty jazzowego Huberta Lawsa i wokalistki jazzowej Eloise Laws, a starszym bratem Debry Laws.

  Urodzony i wychowany w Houston w Teksasie w Stanach Zjednoczonych, Laws jest piątym z ośmiorga dzieci. Zaczął grać na saksofonie w wieku 11 lat. Uczęszczał przez dwa lata do Stephen F. Austin State University w Nacogdoches w Teksasie. W 1971 roku Laws wyjechał do Los Angeles w Kalifornii, aby rozpocząć karierę muzyczną. Rozpoczął ją od występów z trębaczem Hugh Masekelą. W 1972 roku Laws dołączył do zespołu Earth, Wind & Fire, gdzie grał na saksofonie i flecie na ich albumie Last Days and Time. Po 18 miesiącach pracy z Earth, Wind and Fire postanowił zostać artystą solowym.

  W 1975 roku Laws wydał swój debiutancki album zatytułowany Pressure Sensitive w wytwórni Blue Note Records. Album osiągnął 25. miejsce na liście Billboard Top Soul Albums. W 1976 roku Laws wydał swój drugi album Fever. Album osiągnął 13. miejsce na liście Billboard Top Soul Albums. Jego trzeci album, Friends & Strangers, został wydany w 1977 roku przez United Artists Records. Album uzyskał status złotej płyty w USA od RIAA. Czwarty studyjny album Lawsa, zatytułowany Flame, został wydany we wrześniu 1978 roku przez United Artists Records. Album osiągnął 16. miejsce na liście Billboard Top Soul Albums. Jego kolejny album Every Generation został wydany w 1980 roku przez United Artists Records.Album osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Top Soul Albums. 

 Laws wystąpił na albumie Huberta Lawsa z 1974 roku „In the Beginning” i był współproducentem jego albumu „Say It with Silence” z 1978 roku. Następnie wystąpił na albumie Huberta „Land of Passion” z 1979 roku, albumie Wayne’a Hendersona z 1978 roku „Living on a Dream”, albumie Crusaders z 1980 roku „Rhapsody and Blues” oraz albumie Debry Laws „Very Special” z 1981 roku. Później grał na saksofonie na albumie Ramseya Lewisa z 1983 roku „Les Fleurs”, albumie Sister Sledge z 1983 roku „Bet Cha Say That to All the Girls”, albumie Deniece Williams z 1984 roku „Let's Hear It for the Boy” oraz albumie Jeffa Lorbera z 1984 roku „In the Heat of the Night”. Laws wystąpił również na albumie Alphonse'a Mouzona z 1985 roku „The Sky Is the Limit” oraz na płycie „Early Spring” z 1988 roku. Laws wystąpił gościnnie na płycie „Forever and Ever” Howarda Hewetta z 1988 roku, albumie „Just Between Us and Earth” Normana Browna z 1992 roku oraz płycie „Millennium” Wind & Fire z 1993 roku.  

Wystąpił również na albumie „My Time Will Come” Huberta Lawsa z 1993 roku, albumie „Yours Faithfully” Rebbie Jackson z 1998 roku, albumie „Strut and the Crusaders” Kevina Toneya z 2001 roku oraz albumie koncertowym „Alive in South Africa” z 2006 roku. Laws pojawił się również na albumie Guru z 2007 roku „Guru's Jazzmatazz, Vol. 4: The Hip Hop Jazz Messenger: Back to the Future” oraz na płycie Briana Culbertsona z 2007 roku „Bringing Back The Funk”.

  Dziedzictwo Artyści tacy jak saksofonista jazzowy Boney James i gitarzysta jazzowy Norman Brown byli pod wpływem Lawsa. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Always There/Tidal Wave	Ronnie Laws And Pressure	12.1975	-	-	Blue Note 738	[written by R. Laws, W. Jeffery][produced by Wayne Henderson][45[12].R&B Chart]
Love Is Here /Grace	Ronnie Laws	12.1978	-	-	United Artists 1264	[written by Ronnie Laws][produced by Ronnie Laws][57[10].R&B Chart]
All For You/These Days	Ronnie Laws	04.1979	-	-	United Artists 1278	[written by R. Laws, L. Dunn][produced by Ronnie Laws][93[2].R&B Chart]
Every Generation	Ronnie Laws	01.1980	-	-	United Artists 1334	[written by Ronnie Laws][produced by Ronnie Laws][12[17].R&B Chart]
Stay Awake/Summer Fool	Ronnie Laws	09.1981	-	60[9]	Liberty 1424	[written by Ronnie Laws][produced by Ronnie Laws][19[18].R&B Chart]
There's A Way/Just As You Are	Ronnie Laws	12.1981	-	-	Liberty 1442	[written by D. Buruff, R. Laws][produced by Ronnie Laws][75[6].R&B Chart]
In The Groove/Summer Fool	Ronnie Laws	06.1983	-	-	Capitol 5241	[written by T. Veitch, G. Mathleson][produced by Greg Mathleson][31[14].R&B Chart]
Mr. Nice Guy/Off And On Again	Ronnie Laws	10.1983	-	-	Capitol 5274	[written by Ronnie Laws ][produced by Ronnie Laws ][80[4].R&B Chart]
City Girl/Rolling	Ronnie Laws	12.1984	-	-	Capitol 5421	[written by Ronnie Laws][produced by Ronnie Laws][31[14].R&B Chart]
Morning In My Life	Ronnie Laws	05.1991	-	-	ATA 76 354	[written by Ronnie Laws][produced by Ronnie Laws][76[6].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pressure Sensitive	Ronnie Laws	09.1975	-	73[29]	Blue Note 452	[produced by George Butler, Wayne Henderson]
Fever	Ronnie Laws	06.1976	-	46[21]	Blue Note 628	[produced by George Butler]
Friends & Strangers	Ronnie Laws	05.1977	-	37[28]	Blue Note 730	[gold-US][produced by Wayne Henderson]
Flame	Ronnie Laws	11.1978	-	51[22]	United Artists 881	[produced by Ronnie Laws]
Every Generation	Ronnie Laws	02.1980	-	24[19]	United Artists 1001	[produced by Ronnie Laws]
Solid Ground	Ronnie Laws	10.1981	100[1]	51[19]	Liberty 51 087	[produced by Ronnie Laws]
Mr. Nice Guy	Ronnie Laws	08.1983	-	98[11]	Capitol 12 261	[produced by Ronnie Laws,Greg Mathieson]

Arthur Lyman

Arthur Hunt Lyman (ur. 2 lutego 1932r - zm. 24 lutego 2002r) był hawajskim jazzmanem
grającym na wibrafonie i marimbie. Jego zespół spopularyzował w latach 50. i 60-tych styl muzyki pseudopolinezyjskiej, który później stał się znany jako exotica. Jego albumy stały się ulubionymi płytami demonstracyjnymi z efektami stereo we wczesnym okresie stereofonicznych płyt długogrających ze względu na rozbudowaną i barwną perkusję, głęboki bas i dwuwymiarową scenę dźwiękową. Lyman był znany jako „Król muzyki lounge”. 

Uważany przez wielu za jednego z najwybitniejszych artystów muzyki egzotycznej, Lyman zaczynał jako wibrafonista w zespole Martina Denny'ego i można go usłyszeć na legendarnym, pierwszym albumie Denny'ego, „Exotica”. Rodzina Lymana przeprowadziła się do Honolulu po tym, jak jego ojciec oślepł w wypadku. Arthur zaczął grać na zabawkowej marimbie i dzięki akompaniamentowi płyt, był w stanie odtworzyć solówki Lionela Hamptona nuta po nucie. Jego kariera koncertowa rozpoczęła się wcześnie, gdy wygrał konkurs talentów w radiu KGMB w Honolulu. Po ukończeniu szkoły średniej grał zawodowo w małym zespole „The Gadabouts”, naśladując brzmienie fortepianu i wibrafonu George'a Shearinga i Cala Tjadera. W 1951 roku został zatrudniony do gry w barze w hotelu Halekulani, gdzie Martin Denny poznał go na początku lat 50-tych. Denny go zatrudnił i obaj pozostali razem przez kolejne pięć lat. 

Przełomowy sukces Denny'ego, który przyniósł mu cover utworu „Quiet Village”, utorował drogę również Lymanowi. Potentat stoczniowy i hawajski deweloper Henry J. Kaiser (znany z Kaiser Aluminum i Liberty Ship) zatrudnił go jako następcę Denny'ego w swoim klubie nocnym w Honolulu. Wkrótce potem wytwórnia Hi Fi Records w Los Angeles wykorzystała sukces Liberty z Dennym i zatrudniła Lymana jako swojego głównego artystę. Chociaż obaj panowie rywalizowali ze sobą na winylu, pozostali bliskimi przyjaciółmi do końca. „Miał wyczucie muzyki i ogromną wyobraźnię” - zauważył kiedyś Denny - „i powiedziałbym, że jego sukces i popularność dorównywały moim. Toczyły się dyskusje o to, kto był pierwszy, ale jeśli o mnie chodzi, zrobiliśmy to razem”. Po tym, jak obaj przestali nagrywać, Denny i Lyman często występowali razem na Oahu. A kiedy Lyman trafił do hospicjum, wkraczając w ostatnią fazę walki z rakiem gardła, „Martin zabierał Arthura na słońce i dawał prywatny koncert”, jak opowiadał przyjaciel rodziny. 

Styl Lymana był łagodniejszy niż Denny'ego, ale poszedł o wiele dalej w wykorzystywaniu egzotycznych dźwięków otoczenia. Połączenie krzyków ar i delikatnych wibracji było żyłą, którą Lyman konsekwentnie eksploatował przez ponad 30 albumów. W przeciwieństwie do Denny'ego, którego napięty harmonogram tras koncertowych często zmuszał wytwórnię do zatrudniania pianisty zastępczego na swoich albumach, Lyman nagrywał niemal wyłącznie na Hawajach. Jego albumy Hi-Fi były zazwyczaj nagrywane w sali koncertowej Kaiser's Aluminum Dome w Honolulu i nadal wyróżniają się doskonałą jakością dźwięku. W skład zespołu Lymana wchodzili John Kramer na basie, gitarze i innych instrumentach strunowych, Alan Soares na fortepianie i innych instrumentach klawiszowych oraz Harold Chang na perkusji. Pomiędzy trasami koncertowymi zespół grał w barze Shell w hotelu Hawaiian Village przez prawie 10 lat, a potem wielokrotnie się reaktywował.  

Urodzona na Hawajach wokalistka jazzowa Ethel Azama również występowała z Lymanem na początku lat 60-tych, a jej wersję utworu „Lullaby of the Leaves” można usłyszeć na płycie The Leis of Jazz. Grupa występowała w licznych telewizyjnych programach rozrywkowych w latach 60-tych, w tym w „The Red Skelton Show”, „The Andy Williams Show” i „The Steve Allen Show”. Jednak ich najbardziej znanymi występami telewizyjnymi były występy gościnne w „Hawaiian Eye”, prywatnym programie detektywistycznym Roberta Conrada i Connie Stevens, którego akcja rozgrywa się na Oahu. W programie główni bohaterowie regularnie przesiadywali w makiecie baru Shell i słuchali Lymana grającego jeden ze swoich ulubionych numerów. 

 Znakiem rozpoznawczym Lymana był cover utworu „Yellow Bird”, który spędził 10 tygodni na liście przebojów Billboard Top Ten w 1961 roku, osiągając 4. miejsce. Kiedy w 1968 roku wygasł jego kontrakt z HiFi, Lyman rozwiązał swój zespół po występie w Las Vegas i wrócił na wyspy. Z radością porzucił życie koncertowe: „Było ciężko” - powiedział kiedyś - „trzy miesiące w trasie, tu, trzy miesiące w trasie”. Później występował w większości najsłynniejszych klubów Waikiki, w tym w Don the Beachcomber i New Otani Kaimana Beach Hotel. Artykuł w magazynie „Time” z 1962 roku opisuje typowy występ Lymana w Stanach Zjednoczonych u szczytu jego sławy: Muszla muszlowa zawodziła, bębny conga dudniły, bambusowe pałki brzęczały” - pisał magazyn. „Czterech mężczyzn na scenie nieustannie się poruszało - stukając drewnianymi klockami, skrobiąc po falistej tykwie, machając machając w chińskie gongi, wybijając rytmy, które były uporczywe, wijące się i hipnotyczne. Czasami, gdy duch nimi poruszył, szczekali jak foki lub pohukiwali jak żurawie. Rozradowana publiczność w chicagowskim hotelu Edgewater Beach wprawiała w drżenie sufity, które odpowiadały okrzykami. Lyman był o wiele bardziej utalentowanym instrumentalistą, niż sugerowałby jego zazwyczaj swobodny styl gry. Zazwyczaj grał czterema pałkami jednocześnie, co było znacznie trudniejszą techniką niż standardowe podejście z dwoma pałkami, bardziej przypominało grę na fortepianie. Denny kiedyś nazwał go „najlepszym na wyspach, może najlepszym na świecie”. Nigdy jednak nie traktował swojego sukcesu zbyt poważnie. Był równie dumny z nagród zdobytych za udział w regatach kajakowych. Cztery małżeństwa pozostawiły mu niewiele środków na koncie, co jest jednym z powodów, dla których występował aż do upadku z powodu raka gardła. 

 Liczni przyjaciele i fani Lymana pożegnali go, wypływając kajakami z Waikiki, aby rozsypać jego prochy na wodach Zatoki Honolulu. Podczas ceremonii Denny oddał mu hołd: „Jesteś prawdziwym duchem aloha i niech Bóg poprowadzi cię ku niebiańskim wibracjom”. Wytwórnia płyt CD Ryko wydała nieskazitelne reedycje najlepszych albumów hi-fi Lymana pod koniec lat 90-tych. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Taboo/Dahil Sayo	Arthur Lyman	06.1959	-	55[6]	Hi Fi 550	[written by Margarita Lecuona]
Yellow Bird/Havah Nagilah	Arthur Lyman Group	05.1961	-	4[12]	Hi Fi 5024	[written by Alan Bergman,Marilyn Keith,Norman Luboff]
Love For Sale/Dahil Sayo	The Arthur Lyman Group	02.1963	-	43[11]	Hi Fi 5066	[written by Cole Porter]
Cotton Fields (The Cotton Song)/Limbo Rock (Bossa Nova)	The Arthur Lyman Group	04.1963	-	129[1]	Hi Fi 5071	[written by Huddie Ledbetter][#13 hit for The Highwaymen in 1963]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Taboo	Arthur Lyman	05.1958	-	6[62]	HiFi 806	[produced by Arthur Lyman]
Yellow bird	Arthur Lyman	07.1961	-	10[30]	HiFi 1004	-
I wish you love	Arthur Lyman	03.1963	-	36[6]	HiFi 1009	-

Nellie Lutcher

Nellie Rose Lutcher (ur. 15 października 1912r- zm. 8 czerwca 2007r) była amerykańską
wokalistką i pianistką R&B i jazzową, która zyskała popularność pod koniec lat 40-tych i na początku lat 50-tych XX wieku. Lutcher była najbardziej rozpoznawalna ze względu na swoją dykcję i przesadną wymowę, a jej inspiracją była m.in. Nina Simone. 

 Lutcher urodziła się w Lake Charles w Luizjanie jako najstarsza córka z piętnaściorga dzieci Isaaca i Suzie Lutcher. Była siostrą saksofonisty Joe Lutcher. Jej ojciec był basistą, a matka organistką kościelną. Uczęszczała na lekcje gry na fortepianie, a jej ojciec założył rodzinny zespół, w którym grała na fortepianie. W wieku 12 lat grała z Ma Rainey, gdy stały pianista Rainey zachorował i musiał zostać w poprzednim mieście. Szukając tymczasowego zastępstwa w Lake Charles, jeden z sąsiadów powiedział Raineyowi, że jest mała dziewczynka, która gra w kościele i mogłaby to zrobić.

  W wieku 15 lat Lutcher dołączyła do ojca w zespole Imperial Jazz Band Clarence'a Harta, a jako nastolatka na krótko wyszła za mąż za trębacza tego zespołu. W 1933 roku dołączyła do zespołu Southern Rhythm Boys, pisząc ich aranżacje i koncertując. W 1935 roku przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie wyszła za mąż za Leonela Lewisa i urodziła syna. Zaczęła grać na fortepianie swingowym, a także śpiewać w małych zespołach w całej okolicy i rozwijać własny styl, inspirowany Earlem Hinesem, Duke'iem Ellingtonem i przyjacielem Natem „Kingiem” Cole'em. Nie była szeroko znana aż do 1947 roku, kiedy dowiedziała się o konkursie talentów March of Dimes w Hollywood High School i wystąpiła w nim.Program był transmitowany w radiu, a jej występ przykuł uwagę Dave'a Dextera, skauta z Capitol Records.

  Podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol i nagrała kilka płyt, w tym „The One I Love (Belongs to Somebody Else)” i swój pierwszy przebój, pikantny „Hurry On Down”, który dotarł do 2. miejsca na liście przebojów R&B magazynu Billboard i sprzedał się w nakładzie miliona egzemplarzy na całym świecie. Po nim ukazał się równie udany utwór „He's A Real Gone Guy”, który również zajął 2. miejsce na liście R&B i dotarł do listy przebojów pop, gdzie osiągnął 15. miejsce. W 1948 roku miała serię kolejnych hitów na listach R&B, z których największym sukcesem był „Fine Brown Frame”, jej trzeci przebój R&B, który zajął 2. miejsce. Jej piosenki znalazły się na listach przebojów pop, jazz i R&B, a ona sama dużo koncertowała i zyskała popularność. 

Napisała wiele własnych piosenek i, w przeciwieństwie do wielu innych afroamerykańskich artystów tamtego okresu, zachowała do nich cenne prawa autorskie. W 1950 roku Lutcher zaśpiewała w duecie z Natem „Kingiem” Cole'em „For You My Love” i „Can I Come in for a Second”. W tym samym roku jej płyty zaczęły być wydawane w Wielkiej Brytanii i były aktywnie promowane przez radiowego DJ-a Jacka Jacksona. Była gwiazdą brytyjskiej trasy koncertowej, którą prowadził Jackson, odnosząc wielki sukces, a później powróciła tam, aby koncertować solo. Z orkiestrą po raz pierwszy Lutcher nagrała w 1951 roku „The Birth of the Blues” i „I Want to Be Near You”, ale straciła na popularności wśród kupujących płyty fanów i Capitol wycofał ją z wytwórni w następnym roku.

  Nagrywała później, z mniejszym powodzeniem, dla innych wytwórni, takich jak Okeh, Decca i Liberty, stopniowo ograniczając swój kalendarz koncertowy. W 1952 roku Lutcher została zaproszona do występu w pierwszym programie telewizyjnym z okazji „Szczęśliwego Nowego Roku”, jednak po zakończeniu śpiewania okazało się, że była na planie odcinka programu „This Is Your Life” i została w nim uhonorowana.

  Zmarła w Los Angeles w 2007 roku w wieku 94 lat. Była ciotką perkusisty jazzowego Darryla „Munyungo” Jacksona i piosenkarki Jacquelyn Levy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hurry On Down/The Lady's In Love With You	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1947	-	-	Capitol Americana 40002	[written by Nellie Lutcher][2[18].R&B Chart]
He's A Real Gone Guy/Let Me Love You Tonight	Nellie Lutcher And Her Rhythm	11.1947	-	15[1]	Capitol Americana 40017	[written by Nellie Lutcher][2[23].R&B Chart]
The Song Is Ended (But The Melody Lingers On)/Do You Or Don't You Love Me?	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1948	-	-	Capitol Americana 40063	[A:written by Irving Berlin][B:written by Nellie Lutcher][A:3[4].R&B Chart][B:9[2].R&B Chart]
Fine Brown Frame/The Pig-Latin Song	Nellie Lutcher And Her Rhythm	03.1948	-	-	Capitol 15032	[written by Guadalupe Cartiero, J. Mayo Williams][2[17].R&B Chart]
Come And Get It, Honey/He Sends Me	Nellie Lutcher And Her Rhythm	05.1948	-	-	Capitol 15064	[written by Richard Larkin][6[4].R&B Chart]
Cool Water/Lake Charles Boogie	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1948	-	-	Capitol 15148	[A:written by Bob Nolan][B:written by Nellie Lutcher][A:7[3].R&B Chart][B:13[1].R&B Chart]
Alexander's Ragtime Band	Nellie Lutcher And Her Rhythm	10.1948	-	-	Capitol 15 180	[written by Irving Berlin][13[1].R&B Chart]
Wish I Was In Walla Walla	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1949	-	-	Capitol 15 279	[written by Pease][13[1].R&B Chart]
For You My Love/Can I Come In For A Second	Nellie Lutcher And Nat "King" Cole	02.1950	-	-	Capitol 847	[written by Gayten][8[3].R&B Chart]

Tony Crombie

 Angielski perkusista jazzowy, pianista, lider zespołu, wibrafonista i kompozytor.
Urodzony 27 sierpnia 1925 roku w Bishopsgate w Londynie w Anglii. Zmarł 18 października 1999 roku w północno-zachodnim Londynie w Anglii. Crombie był samoukiem, który zaczął grać na perkusji w wieku czternastu lat. Należał do grupy młodych mężczyzn z londyńskiego East Endu, którzy ostatecznie założyli spółdzielnię Club Eleven, wprowadzając do Wielkiej Brytanii nowoczesny jazz. Po podróży do Nowego Jorku ze swoim przyjacielem Ronniem Scottem w 1947 roku, gdzie był świadkiem występów Charliego Parkera i Dizzy'ego Gillespiego, on i podobnie myślący muzycy, tacy jak Johnny Dankworth, Scott i Dennis Rose, sprowadzili be-bop do Wielkiej Brytanii. 

W 1948 roku Crombie odbył tournée po Wielkiej Brytanii i Europie z Duke'iem Ellingtonem, który nie mógł zabrać ze sobą własnych muzyków, z wyjątkiem Raya Nance'a i Kay Davis. Zaczynając pracę w sekcji rytmicznej w Londynie, wybrał Crombiego z polecenia Leny Horne, z którą współpracował, gdy występowała w Palladium. W sierpniu 1956 roku Crombie założył zespół rockandrollowy The Rockets, w którym grał również przyszły basista Shadows, Jet Harris. Grupa wzorowana była na zespołach Comets Billa Haleya i Freddie Bell & the Bellboys. Crombie and His Rockets wydali kilka singli dla wytwórni Decca i Columbia, w tym „Teach You to Rock” wyprodukowany przez Norrie Paramora, który w październiku 1956 roku znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów.

 Przypisuje mu się wprowadzenie muzyki rockandrollowej na Islandię, występując tam w maju 1957 roku. Do 1958 roku Rockets stali się zespołem jazzowym ze Scottem i Tubbym Hayesem. W następnym roku Crombie założył Jazz Inc. z pianistą Stanem Traceyem. W 1960 roku skomponował muzykę do filmu „The Tell-Tale Heart” i odbył rezydenturę w hotelu w Monte Carlo. W maju 1960 roku odbył tournée po Wielkiej Brytanii z Conwayem Twittym, Freddym Cannonem, Johnnym Prestonem i Wee Willie Harrisem. Na początku lat sześćdziesiątych przyjaciel Crombiego, Victor Feldman, przekazał jedną ze swoich kompozycji Milesowi Davisowi, który nagrał ją na swoim albumie „Seven Steps to Heaven”. Utwór „So Near, So Far” został nagrany przez innych artystów, w tym przez Joe Hendersona, który nadał tytuł albumowi poświęconemu Milesowi Davisowi. 

W ciągu następnych trzydziestu lat Crombie występował z wieloma innymi amerykańskimi muzykami jazzowymi, takimi jak Ben Webster, Coleman Hawkins, Illinois Jacquet, Joe Pass, Mark Murphy i Eddie „Lockjaw” Davis. W połowie lat 90-tych, po złamaniu ręki w wyniku upadku, przestał grać na perkusji, ale komponował aż do śmierci w 1999 roku. Crombie był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał syna i córkę, a z drugiego córkę. Jednym z jego wnuków jest perkusista, producent muzyczny i kompozytor Dylan Freed.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teach You To Rock/Short'nin' Bread Rock	Tony Crombie And His Rockets	10.1956	25[2]	-	Columbia DB 3822	[written by Eddie Brandt, Freddy Morgan]

Hank Crawford

Bennie Ross „Hank” Crawford Jr. (ur. 21 grudnia 1934r -zm. 29 stycznia 2009r) 
był amerykańskim saksofonistą altowym, pianistą, aranżerem i autorem piosenek, którego gatunki obejmowały R&B, hard bop, jazz-funk i soul jazz. Crawford był dyrektorem muzycznym Raya Charlesa, zanim rozpoczął karierę solową, wydając wiele cenionych albumów dla takich wytwórni jak Atlantic, CTI i Milestone. 

Crawford urodził się w Memphis w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych.Rozpoczął formalną naukę gry na fortepianie w wieku dziewięciu lat i wkrótce zaczął grać w chórze kościelnym. Jego ojciec przyniósł do domu saksofon altowy z nabożeństwa, a kiedy Hank rozpoczął naukę w Manassas High School, sięgnął po niego, aby dołączyć do zespołu. Jako swoje wczesne inspiracje wymienia Charliego Parkera, Louisa Jordana, Earla Bostica i Johnny'ego Hodgesa. Kariera Crawford pojawia się na nagraniu z Memphis z początku 1952 roku dla B. B. Kinga, z zespołem, w którym grali Ben Branch i Ike Turner.

  W 1958 roku Crawford studiował na Uniwersytecie Stanowym Tennessee w Nashville w stanie Tennessee. Studiował tam muzykę, teorię i kompozycję, a także grał na saksofonie altowym i barytonowym w Tennessee State Jazz Collegians. Prowadził również własny kwartet rockandrollowy: „Little Hank and the Rhythm Kings”. Wszyscy jego koledzy z zespołu uważali, że wygląda i brzmi zupełnie jak Hank O'Day, lokalny saksofonista, co przyniosło mu przydomek „Hank”.] To właśnie wtedy Crawford poznał Raya Charlesa, który zatrudnił Crawforda pierwotnie jako saksofonistę barytonowego.rawford przeszedł na alto w 1959 roku i pozostał w zespole Charlesa, pełniąc funkcję dyrektora muzycznego do 1963 roku. 

 Kiedy Crawford opuścił Raya Charlesa w 1963 roku, aby założyć własny septet, miał już ugruntowaną pozycję dzięki kilku albumom wydanym przez Atlantic Records. Od 1960 do 1970 roku nagrał dwanaście płyt długogrających dla tej wytwórni, wiele z nich łącząc z wcześniejszymi obowiązkami dyrektora Raya. Wydał takie hity sprzed crossovera, jak „Misty”, „The Peeper”, „Whispering Grass” i „Shake-A-Plenty”. Zajmował się również aranżacją muzyczną, między innymi dla Etty James i Lou Rawlsa. Crawford nagrał „Wild Flower” w 1973 roku, a w 1978 roku współpracował z Cornellem Dupree przy albumie „Shake Dancing”. 

Większość jego kariery związana była z R&B, ale w latach 70-tych wydał kilka udanych albumów jazzowych, z których „I Hear a Symphony” dotarło do 11. miejsca na liście albumów jazzowych magazynu Billboard i 159. miejsca wśród albumów popowych. David Sanborn wymienia Crawforda jako jednego ze swoich głównych inspiracji. Saksofoniści uznają Crawforda za artystę o wyjątkowo unikalnym i przyjemnym brzmieniu.W 1981 roku wystąpił wraz z innymi saksofonistami, Davidem „Fatheadem” Newmanem i Ronniem Cuberem, na płycie B. B. Kinga „There Must Be a Better World Somewhere”. 

W 1983 roku przeszedł do Milestone Records, gdzie został czołowym aranżerem, solistą i kompozytorem, pisząc dla małych zespołów, w tym gitarzysty Melvina Sparksa, organisty Jimmy'ego McGriffa i Dr. Johna. W 1986 roku Crawford rozpoczął współpracę z organistą jazzowo-soulowym Jimmym McGriffem.Nagrali pięć koncertów jako współliderzy dla Milestone: Soul Survivors, Steppin' Up, On the Blue Side, Road Tested i Crunch Time, a także dwa koncerty dla Telarc Records: Right Turn on Blue i Blues Groove. 

Obaj intensywnie koncertowali. W XXI wieku Crawford zmienił bieg i skupił się na mainstreamowym jazzie, wydając w 2000 roku płytę „The World of Hank Crawford”. Choć na liście utworów znajdują się utwory takich kompozytorów jazzowych jak Cole Porter, Duke Ellington i Tadd Dameron, to jednak jego znakiem rozpoznawczym jest soulowe brzmienie. W następnym roku ukazał się album „The Best of Hank Crawford and Jimmy McGriff”. 

 Crawford zmarł 29 stycznia 2009 roku w wieku 74 lat w swoim domu w Memphis w stanie Tennessee z powodu powikłań po wcześniejszym udarze. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
True Blue	Hank Crawford	08.1964	-	143[2]	Atlantic 1423	[produced by Nesuhi Ertegun]
I Hear a Symphony	Hank Crawford	04.1976	-	159[7]	Kudu 26	[produced by Creed Taylor]
Hank Crawford's Back	Hank Crawford	01.1977	-	167[3]	Kudu 33	[produced by Creed Taylor]

Lyn Cornell

Lyn Cornell, czasami przedstawiana jako Lynn Cornell (ur. 21 października 1936r jako Audrey
Cornett), to angielska piosenkarka pop i jazzowa. Najbardziej znana jest z członkostwa w zespołach The Vernons Girls, The Carefrees i The Pearls, z którymi miała co najmniej jeden hit na listach przebojów, a także jako artystka solowa z przebojem, który znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów. AllMusic zauważył, że Cornell „potrafiła rozwinąć giętkość wokalu, której brakowało szczęśliwszym, ale mniej stylistycznym rówieśnikom”.

 

 Cornell urodziła się w Liverpoolu w Anglii. Pierwotnie była członkinią zespołu The Vernons Girls, który występował w programie Oh Boy! w stacji ITV w latach 1958–1959 z zespołem, a w latach 1958–1961 wydał serię stosunkowo udanych singli dla Parlophone. Cornell rozpoczęła karierę solową w kwietniu 1960 roku, zanim zespół The Vernons rozpadł się w 1961 roku. Nagrywała solo dla Decca Records i jest najbardziej pamiętana ze swojej wersji utworu przewodniego filmu „Never on Sunday”. Jej nagranie z 1960 roku „Never on Sunday” osiągnęło 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Cornell pojawiła się w wydaniu NME z 25 listopada 1960 roku. Również w 1960 roku Cornell nagrała i wydała jako singiel świąteczną piosenkę „The Angel and the Stranger”. 

 

 Latem 1961 roku wystąpiła w North Pier Pavilion w Blackpool, gdzie wystąpili m.in. Matt Monro i Bert Weedon. W kwietniu 1962 roku  Cornell poślubiła muzyka sesyjnego Andy'ego White'a, perkusistę, który nagrał albumową wersję pierwszego przeboju The Beatles, „Love Me Do”. W tym samym roku Decca wydała wersję utworu „African Waltz” w wykonaniu Cornell , która nie odniosła sukcesu w porównaniu z instrumentalnym hitem Johna Dankwortha na listach przebojów. Na stronie B znalazła się aranżacja jazzowego standardu Jona Hendricksa „Moanin'”, co pokazało, że artystka wykracza daleko poza tradycyjne granice muzyki pop.  

 

Po tym wydaniu nastąpiła ekscentryczna produkcja Jacka Gooda nad jej coverem amerykańskiego przeboju The Blue Belles z 1962 roku „I Sold My Heart to the Junkman”. Pomimo emisji w programie BBC Light Programme, utwór ten również nie dorównał notowaniom „Never on Sunday”. W 1963 roku Decca wydała utwór Cornell „Sally Go 'Round the Roses”. W 1964 roku dołączyła do zespołu The Carefrees, który zasłynął piosenką „We Love You Beatles”. Utwór był pierwszym nagraniem The Carefrees i jedynym singlem, który znalazł się na listach przebojów, osiągając 39. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA i utrzymując się na niej przez pięć tygodni.Po wydaniu kolejnego singla i albumu, zespół rozpadł się jeszcze w tym samym roku.

 

 Jej role telewizyjne i filmowe z tego okresu obejmują „Shindig!” (1964), „Just for Fun” (1963), „Thank Your Lucky Stars” (1962), „Big Night Out” (1961) i „Parade” (1960). Cornell i White później się rozwiedli, a ona mieszka obecnie w Londynie. W pewnym okresie spotykała się z Adamem Faithem. W 1972 roku Cornell i Ann Simmons (z domu O'Brien), które obie należały do ​​The Vernons Girls, korzystały z pomocy producenta muzycznego, Phila Swerna, w założeniu The Pearls. Były dziewczęcym duetem wokalnym z lat 70-tych.The Pearls wydały łącznie 12 singli, z których największym sukcesem był „Guilty”, który w czerwcu 1974 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Cornell później pracowała jako wokalistka z James Last Orchestra. W 1975 roku śpiewała chórki na albumie Polly Brown „Special Delivery”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never On Sunday/Swain Kelly	Lyn Cornell	10.1960	30[9]	-	Decca F 11277	[written by Manos Hadjidakis,Billy Towne]