LaKiesha Berri

LaKiesha Berri (ur. 1974 w Cincinnati, Ohio) to amerykańska wokalistka R&B, która w 1997 roku
odniosła umiarkowany sukces na listach przebojów w USA i Wielkiej Brytanii dzięki utworowi „Like This and Like That”, pochodzącemu ze ścieżki dźwiękowej do filmu „The 6th Man” (z udziałem Marlona Wayansa i Kadeema Hardisona). 

 

W latach 90-tych Berri podpisała kontrakt z wytwórnią Hollywood Records. Po wydaniu debiutanckiego albumu artystka koncertowała w Wielkiej Brytanii, występowała w tamtejszych programach telewizyjnych (m.in. „The Big Breakfast”), a także pojawiła się na niemieckich targach muzycznych PopKomm, gdzie wystąpiła u boku zespołów Foo Fighters oraz Becka. Jej debiutancki singiel - a konkretnie remiks utworu „Like This and Like That” z gościnnym udziałem nominowanego do nagrody Grammy rapera Ericka Sermona - stał się hitem w kręgach muzyki alternatywnej (tzw. undergroundu). Singiel dotarł do pierwszej dziesiątki brytyjskiego zestawienia muzyki R&B. W Stanach Zjednoczonych w ciągu pierwszych dziewięciu tygodni od premiery sprzedano ponad 185 000 egzemplarzy nagrania. 

 

W 1998 roku Berri pojawiła się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Oczy węża” („Snake Eyes”) z Nicolasem Cage’em w roli głównej. Jej debiutancki album, wyprodukowany przez Emosię - twórcę stojącego za sukcesem grupy Blessid Union of Souls - ukazał się 1 stycznia 1998 roku. W tym samym roku artystka otrzymała nominację do nagrody Cammy (Cincinnati Entertainment Award) w kategorii „Najlepszy debiut” („Best New Act”). Berri pozostaje aktywna muzycznie jako wokalistka wspierająca dla wielu wykonawców z nurtów R&B i pop, jednak od czasu wydania „Like This and Like That” nie udało jej się ponownie trafić na listy przebojów.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Like This and Like That	LaKiesha Berri	05.1997	54[2]	68[15]	Hollywood 64 014	[written by Emosia, Mike Lorello][produced by Emosia][70[7].R&B Chart]

Sean Levert

Sean Edward Levert (ur. 28 września 1968r- zm. 30 marca 2008r)  był amerykańskimwokalistą,
autorem tekstów i aktorem. Najbardziej znany był jako członek grupy wokalnej R&B o nazwie LeVert. Był synem Eddiego Leverta, wokalisty zespołu The O'Jays, oraz młodszym bratem piosenkarza Geralda Leverta. 

 Sean Levert urodził się w Cleveland w stanie Ohio i był synem Eddiego Leverta, głównego wokalisty grupy The O'Jays. Wraz ze starszym bratem Geraldem Levertem oraz przyjacielem z dzieciństwa, Markiem Gordonem, założył trio LeVert; wspólnie nagrali kilka wielkich przebojów, które w latach 80-tych i na początku lat 90-tych trafiły na amerykańskie listy przebojów R&B. W 1995 roku Sean rozpoczął karierę solową, wydając w wytwórni Atlantic Records album *The Other Side*, który dotarł do 22. miejsca na liście Billboard R&B oraz 146. miejsca na liście Billboard 200. Z płyty tej pochodziły notowane na listach przebojów single: „Put Your Body Where Your Mouth Is” (40. miejsce na liście R&B w USA) oraz „Same One” (57. miejsce na liście R&B w USA).  

Sean i Gerald Levert wystąpili w filmie *New Jack City* (1991); Sean zagrał również w filmie *Dope Case Pending* (2000), wydanym bezpośrednio na rynek wideo. 

 Levert był żonaty z Angelą Lowe i miał sześcioro dzieci: Shareauna Woodsa, Keitha Pottsa, Seana Leverta Jr., Breoni Levert, Brandona Leverta oraz Chada Leverta. Był kuzynem drugiego stopnia (w linii bocznej) Carisa LeVerta, zawodnika drużyny NBA Detroit Pistons. W 2008 roku został skazany na 22 miesiące więzienia za niepłacenie alimentów na troje swoich dzieci, które miały wówczas 11, 15 i 17 lat. 

 LeVert zachorował podczas pobytu w zakładzie karnym hrabstwa Cuyahoga, jeszcze przed przeniesieniem do więzienia stanowego; skarżył się na wysokie ciśnienie krwi i halucynacje. Zmarł 30 marca, sześć dni po osadzeniu w areszcie. W maju koroner hrabstwa Cuyahoga orzekł, że przyczyną zgonu były powikłania związane z sarkoidozą. W oficjalnym raporcie koronera wskazano również na czynniki współistniejące, takie jak wysokie ciśnienie krwi, choroba serca, cukrzyca oraz zespół odstawienny po leku Xanax; mężczyzna miał 39 lat. W 2010 roku jego wdowa otrzymała 4 miliony dolarów odszkodowania w wyniku pozwu wytoczonego przeciwko hrabstwu Cuyahoga. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Put Your Body Where Your Mouth Is	Sean Levert	06.1995	-	119[5]	Atlantic 87 165	[written by Gerald Levert & Edwin "Tony" Nicholas][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][40[10].R&B Chart]
Same One	Sean Levert featuring Eddie Levert & Gerald Levert	09.1995	-	-	Atlantic 87 118	[written by Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas & Ashley Coombs][produced by Gerald Levert][57[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Other Side	Sean Levert	07.1995	-	146[1]	Atlantic 82 663	[produced by Jermaine Dupri, Marc Gordon, Gerald Levert ,Edwin "Tony" Nicholas, Manuel Seal]

Gerald LeVert

Gerald LeVert, współczesny wokalista soulowy, którego gładki, a zarazem potężny głos
wnosił energię i emocje nawet do najbardziej nastrojowych utworów, dorastał w cieniu sławy swojego ojca, Eddiego LeVerta Sr. z grupy The O'Jays. Status ojca w branży muzycznej pomógł Geraldowi przygotować się do własnej, pełnej sukcesów kariery - jako autora piosenek, aranżera, producenta i wykonawcy. Wkraczając w dorosłość, Gerald wraz z przyjacielem Markiem Gordonem oraz bratem Seanem założył trio o nazwie LeVert. 

Zespół nagrał swój pierwszy singiel, zatytułowany „I'm Still”, dla niezależnej wytwórni Tempre. Choć Gerald wciąż rozwijał swój warsztat wokalny, jego mocna i poruszająca interpretacja w tym utworze zasługiwała na uznanie; singiel dotarł do 70. miejsca listy przebojów Billboard R&B i utrzymał się na niej przez osiem tygodni.  Sukces tego singla zaowocował podpisaniem kontraktu z wytwórnią Atlantic Records w kolejnym roku. Początkowo Gerald nagrywał w ramach grupy, wprowadzając na listę Billboard R&B pięć singli na pierwsze miejsce, siedem do pierwszej dziesiątki i cztery do pierwszej dwudziestki. Wśród nich znalazł się utwór „Casanova” - napisany i wyprodukowany przez duet Reggie i Vincent Calloway - który zdobył szczyt notowania R&B, a na liście popowej dotarł do czwartej pozycji. 

 Artysta znalazł również czas na nagranie duetu z inną gwiazdą tej samej wytwórni, Miki Howard; ich wspólny utwór „That's What Love Is” zajął czwarte miejsce na liście przebojów. W 1991 roku Gerald wydał swój debiutancki album solowy, *Private Line*. Utwór tytułowy stał się jego pierwszym solowym przebojem numer jeden na liście R&B. Rok później Gerald powrócił z duetem nagranym wspólnie z ojcem - piosenka „Baby Hold on to Me” ponownie zdobyła szczyt notowania. Z kolei singiel „School Me”, utrzymany w stylistyce przypominającej utwór „Whip Appeal” Babyface'a, dotarł do trzeciego miejsca listy przebojów. Producent David Foster zaproponował Geraldowi utwór o charakterze popowym; piosenka „I Swear” stała się wielkim przebojem, zajmując pierwsze miejsce na liście popowej oraz plasując się w pierwszej dwudziestce zestawienia R&B.  

Następnie Gerald ponownie współpracował z Fosterem, nagrywając utwór „I'd Give Anything”, również wyprodukowany przez tego producenta. Utwór ten, który wcześniej dotarł do czwartego miejsca listy przebojów muzyki country w wykonaniu grupy Boy Howdy (pod tytułem „She'd Give Anything”), w wersji Geralda stał się przebojem notowanym w pierwszej trzydziestce list muzyki pop. Choć singiel miał przyciągnąć szersze grono odbiorców, największy sukces odniósł na liście przebojów R&B, docierając do czwartego miejsca i umacniając pozycję Geralda wśród miłośników tego gatunku. 

 Oprócz imponującej serii własnych przebojów, pochodzący z Cleveland w stanie Ohio artysta współpracował - jako autor piosenek, wokalista i producent - ​​z wieloma wykonawcami, takimi jak The O'Jays, Barry White, Stephanie Mills, Troop, Teddy Pendergrass, The Winans, Patti LaBelle, Rude Boys i wielu innych. W 1997 roku Gerald nadał swojej udanej karierze nowy wymiar, łącząc siły z wokalistami R&B Keithem Sweatem i Johnnym Gillem w ramach projektu LSG, co zaowocowało przebojem „My Body”.  

Rok później wydał solowy album *Love & Consequences*, a w 1999 roku powrócił z płytą *G*. Pozostawał niezwykle aktywny twórczo na początku lat 2000., wydając przed 2005 rokiem albumy: *Gerald's World*, *G Spot*, *Stroke of Genius* oraz *Do I Speak for the World*. Niedługo po ukończeniu pracy nad wspomnieniami pisanymi wspólnie z ojcem oraz kolejnym albumem, 10 listopada 2006 roku, w wieku 40 lat, Levert zmarł. Przyczyną śmierci, uznanej za nieszczęśliwy wypadek, było przyjęcie śmiertelnej mieszanki leków na receptę oraz środków dostępnych bez recepty. Ukończony tuż przed śmiercią album *In My Songs* ukazał się dzień przed Walentynkami w 2007 roku. W czerwcu tego samego roku wydano płytę *Something to Talk About*, nagraną wspólnie z ojcem. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's What Love Is/I Surrender	Miki Howard (Duet With Gerald Levert)	02.1988	-	-	Atlantic 89123	[written by G. Levert, M. Gordon, M. Howard][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][4[16].R&B Chart]
Private Line	Gerald Levert	10.1991	-	-	East West 98 705	[written by Gerald Levert][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][1[1][20].R&B Chart]
Baby Hold On To Me/School Me	Gerald Levert (Duet With Eddie Levert)	02.1992	-	37[20]	East West 98 577	[written by Gerald Levert, Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][1[1][20].R&B Chart]
School Me	Gerald Levert	04.1992	-	-	East West 98 577	[written by Gerald Levert,Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][3[19].R&B Chart]
Can You Handle It	Gerald Levert	08.1992	-	-	East West 98 510	[written by Gerald Levert][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][9[18].R&B Chart]
I'd Give Anything	Gerald Levert	08.1994	-	28[20]	East West 98 244	[written by Chris Farren,Vince Melamed,Jeffrey Steele][produced by David Foster][4[22].R&B Chart]
Can't Help Myself	Gerald Levert	11.1994	-	-	East West 98 208	[written by Gerald Levert & Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][15[20].R&B Chart]
Answering Service	Gerald Levert	02.1995	-	105[11]	East West 64 458	[written by Heavy D][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas, Heavy D][12[20].R&B Chart]
How Many Times	Gerald Levert	06.1995	-	-	East West 64 431	[written by Gerald Levert,Edwin "Tony" Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][56[9].R&B Chart]
Same One	Sean Levert Featuring Eddie Levert & Gerald Levert	09.1995	-	-	Atlantic 87 118	[written by Gerald Levert , Edwin "Tony" Nicholas & Ashley Coombs][produced by Gerald Levert][57[5].R&B Chart]
Already Missing You	Gerald Levert with Eddie Levert	10.1995	-	75[10]	East West 64 374	[written by Gerald Levert,Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][7[22].R&B Chart]
Wind Beneath My Wings	Gerald Levert with Eddie Levert	03.1996	-	103[8]	East West 64 306	[written by Jeffrey Silbar, Larry Henley][30[15].R&B Chart]
Get Your Thing Off	Gerald Levert & Eddie Levert, Sr.	06.1996	-	-	East West 64 285	[written by Dwain Mitchell & Eddie Levert Sr.][produced by Dwain Mitchell, Eddie Levert, Sr.][59[5].R&B Chart]
Thinkin' Bout It	Gerald Levert	09.1998	77[1]	12[16]	East West 64 091	[gold-US][written by Antoinette Roberson, Darrell "Delite" Allamby, Lincoln "Link" Browder][2[22].R&B Chart]
Money's Just A Touch Away	Mack 10 Featuring Gerald Levert	11.1998	-	54[4]	Hoo Bangin' 53 327	[written by Dedrick Rolison, Gerald Levert, Slice Wade, David Weldon, F. Jackson & B. Eastwood][produced by Rhythm D, Slice][31[13].R&B Chart]
Taking Everything	Gerald Levert	01.1999	-	11[12]	East West 64 061	[gold-US][written by Antoinette Roberson, Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Lincoln "Link" Browder][produced by Darrell "Delite" Allamby][3[16].R&B Chart]
Nothin' To Somethin	Gerald Levert	09.1999	-	-	East West	[written by Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][produced by Darrell "Delite" Allamby, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][55[19].R&B Chart]
Mr. Too Damn Good	Gerald Levert	03.2000	-	76[8]	East West	[written by Gerald Levert, Joe Little III][produced by Gerald Levert, Joe Little III][20[20].R&B Chart]
Baby U Are	Gerald Levert	08.2000	-	89[6]	East West 67 066	[written by Craig T. Cooper][produced by Gerald Levert,Merlin Bobb][31[20].R&B Chart]
Dream With No Love	Gerald Levert	11.2000	-	-	Motown	[written by Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][produced by Darrell "Delite" Allamby, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][84[11].R&B Chart][piosenka z filmu "Bamboozled"]
Made to Love Ya	Gerald Levert	08.2001	-	121[4]	Elektra	[written by Gerald LeVert][produced by Gerald LeVert][37[21].R&B Chart]
What Makes It Good to You (No Premature Lovin')	Gerald Levert	03.2002	-	-	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][66[16].R&B Chart]
Funny	Gerald Levert	08.2002	-	123[2]	Elektra	[written by Gerald Levert, Flemuel Brown III, Niles McKinney & Randall Bowland][37[20].R&B Chart]
Closure	Gerald Levert	03.2003	-	-	Elektra	[written by Gerald Levert , Randall Bowland & Niles McKinney][produced by Gerald LeVert][57[19].R&B Chart]
U Got That Love (Call It a Night)	Gerald Levert	09.2003	-	103[14]	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert ][produced by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][30[25].R&B Chart]
Wear It Out	Gerald Levert	09.2004	-	-	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][58[9].R&B Chart]
One Million Times	Gerald Levert	11.2004	-	-	Atlantic	[written by Darrell Delite Allamby][56[20].R&B Chart]
A Rose By Any Other Name	Teena Marie Feat. Gerald Levert	01.2005	-	-	Cash Money 003 428	[produced by Teena Marie,James Allen][53[20].R&B Chart]
So What (If You Got a Baby)	Gerald Levert	02.2005	-	-	Atlantic	[written by Gerald "Da Clean Up Man" Isaac][produced by Gerald "Da Clean Up Man" Isaac][49[18].R&B Chart]
In My Songs	Gerald Levert	01.2007	-	113[8]	Atlantic 1004	[written by Gerald Levert, Eddie Levert & Edwin Nicholas][produced by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][21[34].R&B Chart]
DJ Don't	Gerald Levert	04.2007	-	-	Atlantic	[written by Eddie Levert Sr., Gerald Levert & Edwin "Tony" Nicholas][31[29].R&B Chart]
Can It Stay	Gerald Levert	07.2010	-	-	Rhino	[written by Gerald Levert][25[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Private Line	Gerald LeVert	11.1991	-	48[40]	EastWest 91 777	[platinum-US][produced by Marc Gordon, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas]
Groove On	Gerald LeVert	09.1994	-	18[34]	EastWest 92 416	[platinum-US][produced by Greg Charley, David Foster, Marc Gordon ,Gerald Levert, Dwain Mitchell, Edwin "Tony" Nicholas]
Father and Son	Gerald LeVert & Eddie Levert	10.1995	-	20[30]	EastWest 61 859	[gold-US][produced by Dwain Mitchell , Eddie Levert, Sr., Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert ]
Love & Consequences	Gerald LeVert	08.1998	-	17[32]	EastWest 62 261	[platinum-US][produced by Darrell "Delite" Allamby ,Allen "Allstar" Gordon ,R. Kelly, Gerald Levert, Joe Little III ,Edwin "Tony" Nicholas ,Manuel Seal]
G	Gerald LeVert	03.2000	-	8[28]	EastWest 62 417	[gold-US][produced by Darrell "Delite" Allamby ,Craig T. Cooper ,Kenneth "Kenny Flav" Dickerson, Gerald Levert, Joe Little III, Edwin "Tony" Nicholas, Kelly Price]
Gerald's World	Gerald LeVert	10.2001	-	6[11]	Elektra 62 655	[produced by Mike City ,J. Dub, Casino Joe ,Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas, Warryn Campbell]
The G Spot	Gerald LeVert	11.2002	-	9[10]	Elektra 62 795	[produced by Gerald Levert, Randy Bowland]
Stroke of Genius	Gerald LeVert	11.2003	-	6[12]	Elektra 62 903	[produced by Jasper da Fatso, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas]
Do I Speak for the World	Gerald LeVert	12.2004	-	29[11]	Atlantic 83 765	[produced by Darrell "Delite" Allamby, Gordon Chambers, Mike City ,Gerald Isaac, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas, Troy Taylor]
Voices	Gerald LeVert	10.2005	-	115[2]	Atlantic 73 214	-
Something to Talk About	Eddie Levert Sr. & Gerald Levert	06.2007	-	19[5]	Atlantic	-
The Best of Gerald Levert	Gerald Levert	09.2010	-	62[5]	Rhino 525461	-

Layzie Bone

 Layzie Bone (właśc. Steven Howse) jest najbardziej znany jako członek nagrodzonego Grammy kwintetu Bone Thugs-N-Harmony -grupy gangsta-rapowej z Cleveland. Wyróżniał się stylem łączącym szybkie, techniczne zwrotki z luźnymi, melodyjnymi rymami, co stało się znakiem rozpoznawczym brzmienia zespołu. Wraz z rosnącą popularnością Bone Thugs w połowie lat 90-tych, artysta rozpoczął równoległą karierę solową oraz poboczne projekty: współtworzył grupę Mo Thugs i duet Bone Brothers (z Bizzy Bone’em), a także kontynuował działalność w kolejnych dekadach, wydając takie albumy jak *Thug by Nature* (2001), *It's Not a Game* (2005) i *The Definition/The Meaning* (2011). 

Oprócz intensywnej pracy twórczej założył własną wytwórnię płytową - Harmony Howse Entertainment. Family Scriptures Howse, młodszy brat Flesh-N-Bone’a i kuzyn Wish Bone’a, po wielkim sukcesie Bone Thugs w połowie lat 90. - podobnie jak pozostali członkowie grupy - zdecydował się na nagranie solowego albumu. W przeciwieństwie do kolegów z zespołu, swój oficjalny debiut wydał jednak pod pseudonimem L-Burna. Płyta *Thug by Nature* ukazała się w marcu 2001 roku nakładem wytwórni Ruthless; gościnnie wystąpili na niej Aaron Hall, Flesh-N-Bone oraz WC. Howse brał również udział w tworzeniu projektu Mo Thugs - szerokiego, zmieniającego się składu wykonawców hip-hopowych z okolic Cleveland, którzy pojawili się na wielu albumach, takich jak debiutanckie *Family Scriptures* (1996) czy *The Movement* (2003). 

Pierwszy z wymienionych krążków dotarł do drugiego miejsca listy Billboard 200, a gościnnie wystąpili na nim m.in. Krayzie Bone, Soulja Boy, Ken Dawg i Graveyard Shift.  W 2005 roku, w przerwie między premierami albumów Bone Thugs - *Thug World Order* a *Thug Stories* - Howse wydał pod szyldem Layzie Bone płytę *It's Not a Game* (nakładem Cleopatra Records). Album zadebiutował w pierwszej setce zestawienia Billboard 200, a wśród gości znaleźli się m.in. Twista i Snoop Dogg. W tym samym roku artysta połączył siły z Bizzy Bone’em, wydając debiutancki materiał duetu zatytułowany *Bone Brothers*. Rok później wydał *Thug Brothers* - owoc współpracy z Young Noble z grupy Outlawz - a także swój trzeci i czwarty album solowy: *The New Revolution* oraz *Cleveland*. 

Kontynuując pracę nad wieloma projektami jednocześnie, w 2007 roku wypuścił kolejny album w ramach duetu Bone Brothers oraz swój piąty krążek solowy, *Startin' from Scratch: How a Thug Was Born*, na którym gościnnie pojawili się m.in. 2Pac i Eazy-E. W tym samym roku grupa Bone Thugs wydała swój siódmy album (już jako trio) zatytułowany *Strength & Loyalty*. 

 W 2008 roku Howse jeszcze bardziej zintensyfikował swoją i tak już bogatą twórczość, wydając cztery pełnowymiarowe albumy: piąty solowy krążek *Thugz Nation*; nagrany wspólnie z A.K. (z grupy Do or Die) album *Finally*; oraz dwie płyty Bone Brothers - *Bone Brothers III* i *Still Creepin on Ah Come Up*. W 2009 roku ukazał się *Twin Thugz* (projekt zrealizowany z Big Sloanem), a w 2010 roku - ósmy album Bone Thugs, *Uni5: The World's Enemy*. 

 W lutym 2011 roku Howse wydał tego samego dnia dwa albumy: szósty i siódmy w swojej solowej dyskografii. Na płycie *The Definition* (wydanej nakładem RBC Records) gościnnie wystąpili Thin C, Chamillionaire, Baby Bash, Paul Wall i Snow tha Product, natomiast przy *The Meaning* współpracowali Bow Wow, Big Sloan oraz Too $hort. Robiąc sobie przerwę od kariery solowej, w 2013 roku nagrał z Bone Thugs album *The Art of War: World War III*, jednocześnie kierując własną wytwórnią Harmony Howse Entertainment. W tym samym roku ukazał się singiel „Mr. Murda Mo”, nagrany z udziałem kolektywu Harmony Howse. W 2014 roku Howse wydał utwór „Sidelines” (we współpracy ze Spice 1) oraz „Never Forget Me” z udziałem Akona. W 2015 roku odniósł umiarkowany lokalny sukces dzięki utworowi „Cleveland Is the City”, zagrzewającemu do walki kibiców drużyny Cleveland Cavaliers. W trakcie prac nad ósmym albumem solowym wypuścił również single, takie jak „I Made It” i „That Dank”.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thug by Nature	L-Burna a.k.a. Layzie Bone	04.2001	-	43[6]	Ruthless 85 173	[produced by Layzie Bone,Tomica Wright ,BB,Buddy Banks,Damon Elliott,Darren Vegas,Dre Ghost,L.T. Hutton,Mauly T,Michael Seifert,Red Spyda,Step,Thin C]
Bone Brothers	Layzie Bone And Bizzy Bone	03.2005	-	60[3]	Mo Thugs 5719	[produced by Bizzy Bone,Layzie Bone,Steve Lobel,Dwayne "Deenucka" Johnson,Mauly T,Self]
It's Not a Game	Layzie Bone	06.2005	-	96[2]	X-Ray 1464	[produced by The Platinum Brothers, Darren Vegas, Cashion Howse, Denzo, Self, Dave Stewart, Mauly T., Stew Deez & Thin C.]
Bone Brothers 2	Layzie Bone And Bizzy Bone	05.2007	-	122[2]	Real Talk Entertainment	[produced by Derrick "Sac" Johnson ,Big Hollis,Preach,Vince V.]

Pat Lundy

 Pat Lundy  była amerykańską wokalistką soul z Nowego Jorku, która wydała pięć singli
w latach sześćdziesiątych w małych wytwórniach i podpisała kontrakt z wytwórnią Columbia na swój debiutancki album z 1968 roku, „Soul Ain’t Nothin’ but the Blues”. Po wydaniu czterech singli De Luxe, powróciła na scenę z albumem RCA „Only Love Spoken Here” z 1973 roku. W 1976 roku trafiła do wytwórni Pyramid Records, gdzie wydała swoje dwa ostatnie albumy, „The Lady Has Arrived” i „Loving You: The Funkiest Feeling”. 

 Pat Lundy urodziła się 9 lipca 1941 roku. Pochodziła z Columbus w stanie Ohio, gdzie jako nastolatka zdobyła nagrodę wokalną w lokalnym centrum społecznym. Nagroda zapewniła jej dziesięciodniowy kontrakt z klubem nocnym, a kontrakt trwał osiem miesięcy. Lundy dołączyła do zespołu Symbols po występie w klubie w Columbus. Później koncertowała z Carlem Sally i zespołem Madisons, a następnie występowała w Nowym Jorku pod własnym nazwiskiem. 

Lundy osiągnęła swój pierwszy sukces dzięki singlowi nagranemu dla Toto z lipca 1962 roku „Play It Again” (z utworem „I’ll Keep Pressing On”). Leopard wydała w 1963 roku „You Hit Me Where It Hurts” (z utworem „Walkin’ By the River”) i „It’s Rainin’ Outside” (z utworem „Hal’s Belles”). W 1965 roku Heidi wydała single „Make It for the Door” (z utworem „Come to Me”) i „We Got A Thing Goin’ On” (z utworem „I Really Love You”), w tym ostatnim Lundy wystąpiła z Bobbym Harrisem. 

John Hammond, dyrektor wytwórni Columbia, usłyszał Lundy w okresie jej nowojorskiej kariery. Do Columbii trafiła ze styczniowym singlem „Wildfire” (z utworem „City of Stone”) w 1967 roku. Lundy wydała następnie „Nothing But Tears” (z utworem „Any Day Now”) i „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” (z utworem „Another Rainy Day”), a następnie album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” z 1968 roku, wydany przez wytwórnię Columbia. Pat Lundy wydała swój debiutancki album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” w styczniu 1968 roku nakładem wytwórni Columbia. Lundy łączy w swojej twórczości wokalne brzmienia soul, standardy popu i blues-ballady, a utwór tytułowy i „Another Rainy Day” zestawione są z długo krążącymi utworami repertuarowymi. Buddy Scott i Jimmy Radcliffe dostarczyli cztery utwory, a pozostała część sekwencji czerpie z materiału Gilberta Bécauda, ​​Pierre'a Delanoë, Carla Sigmana, Johna Lennona, Paula McCartneya, Duke'a Ellingtona, Macka Gordona, Buddy'ego Johnsona, Billie Holiday, Arthura Herzoga Jr., Lewa Browna i Raya Hendersona. 

W 1975 roku Pat Lundy (pod zmienionym nazwiskiem Lundi) nawiązała współpracę z wytwórnią Vigor Records i wydała „Party Music”, jednorazowy singiel napisany przez Melissę Manchester.Pat Lundy wydała swój trzeci album, „The Lady Has Arrived”, w 1976 roku nakładem wytwórni Pyramid. Utwór „Who Are You Now” pojawił się w filmie „Hurry Up Or I’ll Be Thirsty”. 

Wytwórnia Pyramid wydała singiel „Let’s Get Down to Business” w kwietniu 1976 roku z piosenką „Ain’t No Pity in the Naked City” na odwrocie. Singiel „Let’s Get Down to Business” osiągnął 94. miejsce na liście przebojów R&B w USA, a „Ain’t No Pity in the Naked City” 96. miejsce na tej liście. W 1976 roku zespół Pyramid wydał również singiel „One On One” z piosenką „Baby Don’t Let Me Down” na odwrocie. Utwór „Day By Day / My Sweet Lord” znalazł się na odwrocie dwunastocalowego singla D.C. LaRue z 1976 roku „Cathedrals”.

 

Pat Lundy wydała swój czwarty album, „Loving You: The Funkiest Feeling”, w 1977 roku nakładem wytwórni Pyramid. Album umiejscawia Lundy w soulowych klimatach późnych lat siedemdziesiątych, z rozbudowanymi sekcjami rytmicznymi, refrenami z instrumentami dętymi i balladami z akompaniamentem instrumentów smyczkowych. Pyramid wydała singiel „Work Song” w 1977 roku z piosenką „Put a Little Love Back” na odwrocie. W marcu 1977 roku „Work Song” osiągnął 17. miejsce na amerykańskiej liście przebojów dance.

 

Po ślubie z aktorem i obrońcą praw człowieka Chuckiem Pattersonem, Lundy została oddaną członkinią Soka Gakkai International (SGI), organizacji buddyjskiej. W późniejszych latach życia skierowała swoją energię na inicjatywy na rzecz pokoju na świecie.Lundy kontynuowała działalność muzyczną aż do śmierci.

  Pat Lundy zmarła na raka mózgu 30 listopada 1994 roku, w dniu swoich 53. urodzin.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
He's The Father Of My Children/Thank Heaven For You	Pat Lundy	07.1973	-	-	RCA Victor 0951	[Medley][produced by Buddy Scott, Herb Lovelle][90[4].R&B Chart]
Party Music	Pat Lundi	09.1975	-	78[5]	Vigor 1723	[written by Melissa Manchester, David Wolfert][produced by Denis Ganim, Buddy Scott, Pete Mollico][65[8].R&B Chart]
Let's Get Down To Business/Ain't No Pity In The Naked City	Pat Lundy	04.1976	-	-	Pyramid 8001	[A:written by James Coleman Dugan][B:written by Buddy Scott, Phil Medley][produced by Dennis Ganim, Buddy Scott][A:94[3].R&B Chart][B:98[3].R&B Chart]
Work Song/Put A Little Love Back	Pat Lundi	03.1977	-	-	Pyramid 8013	[written by O. Brown Jr., N. Adderley][produced by Buddy Scott][17[7].Hot Disco/Dance;Pyramid 8010 12"]

M.C. Brains

M.C. Brains (urodzony jako James DeShannon Davis)  to amerykański raper z Cleveland
w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych. Jego pseudonim artystyczny oznacza „nieustanne dostarczanie rapu i instrumentali”. W dzieciństwie stracił brata i ojczyma; mając 13 lat, uwikłał się w gangi i handel narkotykami. Pewnego dnia przyjaciel M.C. Brainsa, który pracował w lokalnej restauracji Denny's, zadzwonił do jego matki, aby poinformować ją, że członek New Edition, Michael Bivins, i jego ekipa są tam obecni. Późnym wieczorem matka M.C. Brainsa obudziła go i spotkali się z Michaelem w restauracji.Miesiąc później M.C. Brains wyjechał do Los Angeles w Kalifornii, gdzie podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Motown Records.Najbardziej znany jest z przeboju „Oochie Coochie”.Odkryty przez Michaela Bivinsa z New Edition, Brains podpisał kontrakt z wytwórnią Motown Records, która w 1992 roku wydała jego debiutancki album „Lovers Lane”.

  Główny singiel z albumu, „Oochie Coochie”, znalazł się w pierwszej czterdziestce list przebojów, osiągając 21. miejsce na liście Billboard Hot 100 i uzyskując status złotej płyty cztery miesiące po premierze, a następnie platynowej. W 1996 roku M.C. Brains (pod pseudonimem M.C. Brainz) wydał drugi album zatytułowany „Brainwashed” dla Ichiban Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oochie Coochie	M.C. Brains	01.1992	-	21[18]	Motown 2146	[platinum-US][written by James Davis, Rico Anderson, Michael Bivins, Kevin Wales][produced by Rico Anderson][16[16].R&B Chart]
Brainstorming	M.C. Brains featuring Boyz II Men	07.1992	-	69[9]	Motown 2170	[written by M. Bmns, J. Davis][produced by Fred Jenkins, Nathan Morris, Shawn Stockman][29[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lovers Lane	M.C. Brains	04.1992	-	47[17]	Motown 6342	[produced by Rico Anderson, Finesse Flavor, Fred Jenkins, Nathan Morris, Radical Rob Onekea]

Coronets

Coronets byli drugą najsłynniejszą grupą wokalną R&B w Cleveland, zaraz po Moonglows.
Grupa powstała około 1952 roku, gdy byli uczniami Edison High School. W jej skład wchodzili Sammy Griggs, jego brat Bill Griggs, Lester Russaw i George Lewis. Niedługo po rozpoczęciu występów, Charles Carruthers dołączył jako główny wokalista. Grupa nagrała kilka dem dla Alana Freeda, DJ-a WJW, i to jemu udało się podpisać kontrakt z wytwórnią Chess, co najmniej rok przed Moonglows.  

 

Grupa napisała utwór „Nadine”, który był stroną A ich pierwszego singla 45 w Chess, i był to wielki hit R&B. Kiedy płyta została wydana, Alan Freed podpisał się jako kompozytor, nie pierwszy i nie ostatni raz. Podczas nagrywania dla Chess wspierał ich Sax Mallard Combo. Grupa wróciła do Chess i nagrała kilka kolejnych utworów, z których dwa zostały wydane na drugim, mniej popularnym singlu. 

 

W międzyczasie sukces „Nadine” zapewnił im występy w klubach Chitlin Circuit w regionie Wielkich Jezior i Środkowego Zachodu. Russaw i Carruthers odeszli, a grupa zastąpiła ich Bobbym Wardem. W 1955 roku Chess nie był już nimi zainteresowany, a Freed i tak dawno z nich zrezygnowali, ponieważ zarówno Chess, jak i Freed wybrali do promocji Moonglows. Coronets nagrali kilka nowych utworów lokalnie (prawdopodobnie w Schneider) i podpisali kontrakt z wytwórnią Sterling Records, krótko działającą wytwórnią prowadzoną przez Shelly Haims i Irvinga Liefa. Na nagraniach wspierał ich kwintet R&B z Cleveland, Bill Reese Quintet, który również nagrywał dla Sterling. 

 

Na singlu Sterling   pojawiają się również inne nazwiska, LaMotta i Schroeder. Sterlingowi udało się nakłonić spółkę zależną RCA, Groove Records, do wydania dwóch singli Coronets   jednocześnie. Żadna z tych płyt nie zyskała rozgłosu, a grupa kontynuowała występy w okolicach Cleveland. Bobby Ward odszedł, a jego miejsce zajął powracający Charles Carruthers. W 1960 roku nagrali kolejną płytę  , z Charlesem jako wokalistą i Samem Griggsem jako autorem piosenek. Płyta   ukazała się nakładem wytwórni JOB, jedynego wydawnictwa, które najwyraźniej było ich własnym wydawnictwem. Płytę nagrano w Audio, a jedna strona ukazała się nakładem Big Song należącym do Joe Petito. Grupa rozpadła się pod koniec 1960 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nadine/I'm All Alone	Coronets	09.1953	-	-	Chess 1549	[written by Allan Freed][3[10].R&B Chart]

Cowboy Copas

 Lloyd Estel Copas (ur. 15 lipca 1913r - zm. 5 marca 1963r), znany pod pseudonimem
Cowboy Copas, był amerykańskim piosenkarzem country. Był popularny od lat 40-tych XX wieku aż do śmierci w katastrofie lotniczej w 1963 roku, w której zginęli również gwiazdy country Patsy Cline i Hawkshaw Hawkins. Copas był członkiem Grand Ole Opry.

  Copas urodził się w 1913 roku w Blue Creek w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych. Zaczął występować lokalnie w wieku 14 lat i występował w rozgłośniach WLW-AM i WKRC-AM w Cincinnati w latach 30-tych XX wieku. W 1940 roku przeniósł się do Knoxville w stanie Tennessee, gdzie występował w rozgłośni WNOX-AM ze swoim zespołem Gold Star Rangers. W 1943 roku Copas zyskał ogólnokrajową sławę, zastępując Eddy'ego Arnolda jako wokalista w zespole Pee Wee King i rozpoczynając występy w zespole Grand Ole Opry. Jego pierwszy solowy singiel „Filipino Baby”, wydany przez King Records w 1946 roku, zajął czwarte miejsce na liście przebojów country magazynu Billboard i zapoczątkował najbardziej udany okres w jego karierze.

  Kontynuując występy w zespole Pee Wee King, Copas nagrał kilka innych hitów pod koniec lat 40-tych i na początku lat 50-tych, w tym „Signed Sealed and Delivered”, „The Tennessee Waltz”, „Tennessee Moon”, „Breeze”, „I'm Waltzing with Tears in My Eyes”, „Candy Kisses”, „Hangman's Boogie” i „The Strange Little Girl”. Singiel Copasa z 1952 roku, „'Tis Sweet to Be Remembered”, dotarł do ósmego miejsca na liście przebojów country Billboardu, ale był to jego ostatni hit w pierwszej czterdziestce przez osiem lat. Chociaż Copas nie utrzymał popularności z końca lat 40-tych przez kolejną dekadę, kontynuował regularne występy w Grand Ole Opry i pojawił się w programie Ozark Jubilee w telewizji ABC. 

Po niezbyt udanej współpracy z Dot Records, Copas ponownie wspiął się na szczyt list przebojów w 1960 roku dzięki największemu przebojowi w swojej karierze, „Alabam”, który utrzymywał się na pierwszym miejscu przez trzy miesiące. Inne ważne przeboje z okresu sukcesów w Starday Records na początku lat 60-tych, w tym „Flat Top” i remake „Signed, Sealed And Delivered”, niosły obiecujące implikacje dla przyszłości jego kariery.

  Katastrofa samolotu Camden PA-24 w 1963 roku 3 marca 1963 roku Copas, Patsy Cline, Hawkshaw Hawkins i inni wystąpili na koncercie charytatywnym w Soldiers and Sailors Memorial Hall w Kansas City w stanie Kansas, zorganizowanym dla rodziny didżeja Cactusa Jacka Calla, który zginął w grudniu poprzedniego roku w wypadku samochodowym. 5 marca wylecieli do Nashville samolotem Piper Comanche pilotowanym przez zięcia Copasa (i menedżera Cline'a), Randy'ego Hughesa. Po postoju na tankowanie w Dyersburgu w stanie Tennessee, samolot wystartował o 18:07 czasu centralnego. Samolot wpadł w trudne warunki atmosferyczne i rozbił się o 18:29 w lesie niedaleko Camden w stanie Tennessee, 90 mil od celu, bez ocalałych. Miejsce katastrofy upamiętnia kamienny nagrobek, odsłonięty 6 lipca 1996 roku. Copas został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Gardens w Goodlettsville w stanie Tennessee, w „Music Row” wraz z Hawkinsem i innymi gwiazdami muzyki country.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Filipino Baby/I Don't Blame You	Cowboy Copas	08.1946	-	-	King 505	[written by Bill Cox,Clarke Van Ness][4[1].Country Chart]
Signed Sealed And Delivered/Opportunity Is Knocking At Your Door	Cowboy Copas	01.1948	-	-	King 658	[written by Cowboy Copas,Lois Mann][2[20].Country Chart]
Tennessee Waltz/How Much Do I Owe You	Cowboy Copas	05.1948	-	-	King 696	[written by Cowboy Copas,Pee Wee King,Pee Wee King][3[17].Country Chart]
Tennessee Moon/The Hope Of A Broken Heart	Cowboy Copas	07.1948	-	-	King 714	[written by Gene Branch ][7[9].Country Chart]
Breeze/Dolly Dear	Cowboy Copas	09.1948	-	-	King 618	[written by Al Lewis,Dick Smith,Dick Smith][12[1].Country Chart]
I'm Waltzing With Tears In My Eyes/Down In Nashville, Tennessee	Cowboy Copas	02.1949	-	-	King 775	[written by Louis Innis,Cowboy Copas][12[1].Country Chart]
Candy Kisses/Forever	Cowboy Copas	02.1949	-	-	King 777	[written by George Morgan][5[13].Country Chart]
Hangman's Boogie/Blue Pacific Waltz	Cowboy Copas	11.1949	-	-	King 811	[written by Larry Cassidy][14[2].Country Chart][piosenka z filmu "Square Dance Jubilee"]
The Strange Little Girl/You'll Never Ever See Me Cry [Cowboy Copas And Kathy Copas]	Cowboy Copas	04.1951	-	-	King 951	[written by Bill Cox,Clarke Van Ness][5[11].Country Chart]
'Tis Sweet To Be Remembered/Because Of You	Cowboy Copas	01.1952	-	-	King 1000	[written by Mac Wiseman][8[3].Country Chart]
Alabam/I Can	Cowboy Copas	07.1960	-	63[12]	Starday 501	[written by Cowboy Copas][1[12][34].Country Chart]
Flat Top/True Love (Is The Greatest Thing)	Cowboy Copas	04.1961	-	-	Starday 542	[written by Cowboy Copas,Tommy Hill][9[8].Country Chart]
Sunny Tennessee/Dreaming [Cowboy Copas And Cathey Copas]	Cowboy Copas	07.1961	-	-	Starday 552	[written by Cowboy Copas][12[10].Country Chart]
Signed, Sealed And Delivered/New Filipino Baby	Cowboy Copas	09.1961	-	-	Starday 559	[written by Cowboy Copas, Lois Mann][10[8].Country Chart]
Goodbye Kisses/The Gypsy Girl	Cowboy Copas	04.1963	-	-	Starday 621	[written by Lefty Frizzell, Lloyd Copas][produced by Tommy Hill][12[14].Country Chart]

Slave

Slave to amerykański zespół funkowy z Ohio, popularny pod koniec lat 70-tych i
na początku lat 80-tych. Trębacz i multiinstrumentalista Steve Washington, urodzony w New Jersey, uczęszczał do East Orange High School i był jednym z pierwszych użytkowników „trąbki elektrycznej”. On i puzonista Floyd Miller założyli zespół w Dayton w stanie Ohio w 1975 roku. 

 

Pod koniec 1975 roku i wiosną 1976 roku puzonista Floyd Miller połączył siły z trębaczem Stevem Washingtonem, tworząc Slave. Oryginalny skład zespołu tworzyli Tom Lockett Jr. (saksofon tenorowy i altowy), Carter Bradley (instrumenty klawiszowe), Mark Adams (gitara basowa), Mark „Drac” Hicks (gitara prowadząca i rytmiczna, wokal wspierający), Danny Webster (gitara rytmiczna i prowadząca, wokal wspierający), Orion „Bimmy” Wilhoite (saksofon altowy i tenorowy) oraz Tim „Tiny” Dozier (perkusja). Pierwszym dużym przebojem był singiel „Slide” wydany w 1977 roku dla wytwórni Cotillion Records, z którą zespół współpracował do 1984 roku. W 1978 roku brzmienie Slave uległo nieznacznej zmianie, gdy do zespołu dołączyli perkusista Steve Arrington oraz wokaliści Starleana Young, Curt Jones i klawiszowiec Ray Turner. Arrington ostatecznie zastąpił Millera i Webstera na stanowisku wokalisty prowadzącego. 

 

 Inne przeboje R&B z pierwszej dziesiątki to „Just a Touch of Love” z 1979 roku, „Watching You” z 1980 roku i „Snap Shot” z 1981 roku. Do zespołu dołączyli Charles Carter na saksofonie i brat Sam Carter na klawiszach. Starleana Young, Steve Washington, Curt Jones i Lockett odeszli, tworząc Aurrę w 1981 roku. Slave zastąpił Rogera Parkera, Delberta Taylora Jr. i Kevina Johnsona. Arrington odszedł w 1982 roku po albumie „Showtime”, aby założyć własny zespół Steve Arrington's Hall of Fame, w którym grali również Charles i Sam Carter. Zespół kontynuował działalność, choć z mniejszym powodzeniem, do połowy lat 90-tych. 

 

  Grupa przeszła do Atlantic Records, aby wydać jeden album (New Plateau) w 1984 roku, a następnie w kolejnym roku do Ichiban Records z Atlanty, wydając pod koniec 1985 roku album „Unchained at Last”. Pomimo kilku drobnych przebojów na liście R&B z tego albumu w następnym roku i kolejnego drobnego hitu z kolejnego albumu z 1987 roku, „Make Believe”, Slave nie zdołało odzyskać komercyjnego sukcesu, który odniosło w okresie swojej świetności. W 1994 roku Rhino wydało album „Stellar Fungk: The Best of Slave Featuring Steve Arrington”, antologię swoich najlepszych utworów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Slide/Son Of Slide	Slave	06.1977	-	32[13]	Cotillion 44218	[written by Mark Hicks,Mark Adams,Daniel Webster,Stephen Washington,Carter Bradley,Floyd Miller,Orion Wilhoite,Tom Dozier,Tom Lockett,Raye Turner][produced by Jeff Dixon][1[1][20].R&B Chart]
The Party Song/We Can Make Love	Slave	02.1978	-	110[1]	Cotillion 44231	[written by M. Adams, C. Bradley, T. Dozier, M. Hicks, T. Lockett, F. Miller, R. Turner, S. Washington, D. Webster, O. Wilhoite][produced by Jeff Dixon, Slave][22[10].R&B Chart]
Baby Sinister/Can't Get Enough Of You	Slave	06.1978	-	-	Cotillion 44235	[written by M. Adams, C. Bradley, T. Dozier, M. Hicks, T. Lockett, F. Miller, R. Turner, R. Turner, S. Washington, D. Webster, O. Wilhoite][produced by Jeff Dixon, Slave][74[4].R&B Chart]
Stellar Fungk/Drac Is Back	Slave	07.1978	-	-	Cotillion 44242	[written by D. Webster, S. Washington, M. Adams, M. Hicks][produced by Jeff Dixon In Association With Stephen Washington][64[5].R&B Chart]
Just Freak/The Way You Love Is Heaven	Slave	02.1979	-	110[1]	Cotillion 44218	[written by Mark Hicks,Mark Adams,Daniel Webster,Stephen Washington,Carter Bradley,Floyd Miller,Orion Wilhoite,Tom Dozier,Tom Lockett,Raye Turner][produced by Jeff Dixon][1[1][20].R&B Chart]
Just A Touch Of Love/Shine	Slave	10.1979	64[3]	-	Cotillion 45005	[written by M. Adams, D. Webster, M. Hicks, R. Turner, S. Arrington, S. Young][produced by Jimmy Douglass, Slave][9[22].R&B Chart]
Foxy Lady (Funky Lady)/Are You Ready For Love?	Slave	03.1980	-	-	Cotillion 45011	[written by James R. Wilson][produced by Jimmy Douglass, Slave][55[7].R&B Chart]
Sizzlin' Hot/Never Get Away	Slave	11.1980	-	-	Cotillion 46004	[written by S. Washington, M. Adams, R. Turner, D. Webster, F. Miller, S. Arrington][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington ][57[7].R&B Chart]
Watching You/Dreamin'	Slave	01.1981	-	78[6]	Cotillion 46006	[written by M. Adams, R. Turner, D. Webster, S. Washington, S. Arrington][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington][6[24].R&B Chart]
Feel My Love/Stone Jam	Slave	06.1981	-	-	Cotillion 46014	[written by S. Washington, M. Adams, R. Turner, M. Hicks, D. Webster, S. Arrington, C. Jones][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington][62[6].R&B Chart]
Snap Shot/Funken Town	Slave	10.1981	-	91[7]	Cotillion 46022	[written by M. L. Adams, F. Miller, C. Carter, S. Arrington, J. Douglass][produced by Jimmy Douglass][6[20].R&B Chart]
Wait For Me/Steal Your Heart	Slave	01.1982	-	103[7]	Cotillion 46028	[written by M. L. Adams, D. Webster, S. Arrington, C. Carter][produced by Jimmy Douglass][20[13].R&B Chart]
Intro (Come To Blow Ya Mind)/Stay In My Life	Slave	12.1982	-	-	Cotillion 99953	[written by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster, M. Wheatley][produced by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster][81[4].R&B Chart]
Do You Like It...(Girl)/Friday Nites	Slave	01.1983	-	-	Cotillion 99927	[written by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster, D. Taylor, M. Wheatley][produced by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster][73[5].R&B Chart]
Shake It Up/Rendezvous	Slave	09.1983	-	-	Cotillion 99838	[written by M. Adams, F. Miller, D. Webster, E. Jackson, J. Douglas][produced by Jimmy Douglass][22[13].R&B Chart]
Steppin' Out/Show Down	Slave	12.1983	-	-	Cotillion 99804	[written by M. Adams, D. Webster, F. Miller, W. Foote][produced by Jimmy Douglass][73[7].R&B Chart]
Ooohh/That's The Way I Like It	Slave	10.1984	-	-	Cotillion 99696	[written by Mark Adams, Danny Webster, Charles Carter, Keith Nash, J. Douglass][produced by Jimmy Douglassn][41[9].R&B Chart]
Thrill Me/It's My Heart That's Breakin'	Slave	04.1986	-	-	Ichiban 105	[written by Mark Adams, Keith Nash, Danny Webster][produced by The Stellar 4 Mark, Keith, Danny, Floyd][84[2].R&B Chart]
All We Need Is Time/Don't Waste My Time	Slave	06.1986	-	-	Ichiban 107	[written by F. Miller, K. Nash, M. Adams][produced by Mark, Keith, Danny, Floyd][85[4].R&B Chart]
Juicy-O/All We Need Is Time	Slave	07.1987	-	-	Ichiban 120	[written by K. Nash, W. Beck, D. Webster, F. Miller, M. Adams][produced by Keith Nash, Mark Adams, Charles Cedell Carter ][83[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Slave	Slave	04.1977	-	22[28]	Cotillion 9914	[gold-US][produced by Jeff Dixon]
The Hardness of the World	Slave	12.1977	-	67[15]	Cotillion 5201	[produced by Jeff Dixon, Slave]
The Concept	Slave	08.1978	-	78[10]	Cotillion 5206	[produced by Jeff Dixon, Stephen Washington]
Just a Touch of Love	Slave	12.1979	-	92[15]	Cotillion 5217	[produced by Jimmy Douglass, Steve Washington]
Stone Jam	Slave	11.1980	-	53[34]	Cotillion 5224	[gold-US][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington]
Show Time	Slave	10.1981	-	46[23]	Cotillion 5227	[produced by Jimmy Douglass]
Visions of the Lite	Slave	01.1983	-	177[6]	Cotillion 90024	[produced by D. Webster, F. Miller]
Bad Enuff	Slave	10.1983	-	168[5]	Cotillion 90118	[produced by Jimmy Douglass]

środa, 29 kwietnia 2026

Roger

Roger Troutman (ur. 29 listopada 1951r - zm. 25 kwietnia 1999r), 
znany również jako Roger, był amerykańskim piosenkarzem, muzykiem, autorem tekstów i producentem muzycznym. Był założycielem zespołu Zapp, który przyczynił się do rozwoju ruchu funk i wywarł wpływ na hip-hop na Zachodnim Wybrzeżu dzięki intensywnemu samplowaniu jego muzyki. Trutman często korzystał z talkboxa, urządzenia podłączonego do instrumentu (często keyboardu, ale najczęściej gitary) w celu tworzenia różnych efektów wokalnych. Troutman używał specjalnie zaprojektowanego talkboxa – Electro Harmonix „Golden Throat” - poprzez Moog Minimoog, a później w swojej karierze syntezator Yamaha DX100 FM. 

 Jako lider zespołu Zapp i w swoich późniejszych solowych wydawnictwach, stworzył wiele hitów funkowych i R&B w latach 80-tych i regularnie współpracował z artystami hip-hopowymi w latach 90-tych. 

 Urodzony w Hamilton w stanie Ohio, Troutman był czwartym z dziewięciorga dzieci. Absolwent Central State University, jego pierwszy zespół nazywał się Crusaders; nie należy ich jednak mylić z zespołem jazzowym, w którym grali Joe Sample i Wilton Felder. Zespół Troutmana grał w Cincinnati i nagrał singiel „Busted Surfboard”/„Seminole”. Członkami zespołu byli Rick Schoeny, Roy Beck, Dave Spitzmiller i Denny Niebold. Troutman założył wiele innych zespołów z czterema braćmi, w tym „Lil” Roger and the Vels oraz Roger and the Human Body. W 1977 roku on i Human Body wydali „Freedom”, swój pierwszy singiel. 

 W ciągu dwóch lat Troutman i jego bracia zostali odkryci przez George'a Clintona, który w 1979 roku podpisał kontrakt z nowo ochrzczonym Zappem, wytwórnią Uncle Jam Records. Oryginalny skład zespołu tworzyli bracia Troutman: Roger, Larry, Lester i Terry, a także Gregory Jackson i Bobby Glover. Zapp zadebiutował w telewizji podczas pierwszej i jedynej gali Funk Music Awards. Rok później, gdy wytwórnia Uncle Jam Records została zmuszona do zamknięcia, Troutman podpisał kontrakt z Bootsy Collinsem pod szyldem Rubber Band Music dla Warner Bros. Records i wydał swój debiutancki album zatytułowany po prostu „Zapp”, który zaowocował utworem „More Bounce to the Ounce”, wyprodukowanym przez Collinsa, współprodukowanym, napisanym, skomponowanym i wykonanym przez Troutmana. Utwór osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Soul Singles pod koniec 1980 roku. Debiutancki album dotarł do pierwszej dwudziestki listy Billboard 200.

 W latach 1980-1985 Zapp wydał złote albumy „Zapp”, „Zapp II”, „Zapp III” i „The New Zapp IV U”, w tym single R&B z pierwszej dziesiątki: „Be Alright”, „Dance Floor”, „I Can Make You Dance”, „Heartbreaker”, „It Doesn't Really Matter” i „Computer Love”. W historii Zappa w nagraniach wzięło udział około 15 muzyków. W 1993 roku Zapp wydał swój najlepiej sprzedający się album: „Zapp & Roger: All the Greatest Hits”. Zawierał on zremiksowane wersje solowych singli Troutmana oraz nowy singiel „Slow and Easy” (z udziałem wokalistów Shirley Murdock i Ronniego Diamonda). Album sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy. Album Zapp VI: Back, wydany przez Popular Demand, został wydany w 2002 roku przez pozostałych braci, po śmierci Rogera i Larry'ego. 

 W 1981 roku Troutman wydał swój pierwszy solowy album „The Many Facets of Roger”. Album, zawierający funkowy cover utworu Marvina Gaye'a „I Heard It Through the Grapevine”, który dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów R&B, sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Na płycie znalazł się również hit „So Ruff, So Tuff”. W tym samym roku Troutman nagrał z Parliament-Funkadelic ostatni album zespołu dla Warner Brothers, „The Electric Spanking of War Babies”. W 1984 roku Troutman wydał swój drugi solowy album „The Saga Continues...”, na którym znalazły się single „Girl Cut It Out”, „It's in the Mix” (dedykowany Soul Train i jego prowadzącemu Donowi Corneliusowi) oraz cover utworu Wilsona Picketta „In the Midnight Hour” z udziałem zespołu gospel Mighty Clouds of Joy.  

W 1987 roku Troutman odniósł największy sukces solowy album „Unlimited!”, na którym znalazł się hit „I Want to Be Your Man”, który dotarł do 3. miejsca na liście Billboard Hot 100 i 1. miejsca na liście R&B. Poza udaną karierą jako członek Zapp i artysta solowy, Troutman został również producentem i autorem tekstów dla innych artystów, w tym Shirley Murdock, której platynowy debiut z 1985 roku zawierał wyprodukowany przez Troutmana hit „As We Lay”. Był również producentem solowych albumów Dale’a DeGroata, członka Zapp. W 1988 roku Troutman pojawił się na trzecim albumie Scritti Politti „Provision”, wykonując wokale w talk-boxie w utworach „Boom! There She Was” i „Sugar and Spice”. 

 Trzy lata później Troutman wydał swój ostatni solowy album z Bridging the Gap, na którym znalazł się hit „Everybody (Get Up)”. Współpracował z Elvisem Costello przy utworze „The Other Side of Summer”. W 1989 roku NBA Entertainment wybrało Troutmana spośród wielu kandydatów do nagrania utworu hołdującego Kareemowi Abdul-Jabbarze zatytułowanego „I'm So Happy”. 

 Troutman koncertował po wydaniu albumu „All the Greatest Hits”. Został zaproszony do występu gościnnego na kilku albumach hip-hopowych, w tym na albumie Snoop Dogga z 1993 roku. 

 W 1995 roku pojawił się na pośmiertnym albumie Eazy'ego-E "Str8 off tha Streetz" Muthaphukkina Comptona w utworze "Eternal E". W tym samym roku Troutman wystąpił u boku Dr. Dre w utworze 2Paca "California Love", który znalazł się na szczycie listy Billboard Hot 100, sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy i otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii "Najlepsze wykonanie rapowe duetu lub grupy".

 

  Troutman wyprodukował następnie cover hitu R&B "Thin Line Between Love and Hate" zespołu Persuaders, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy, w wykonaniu Shirley Murdock i zespołu R&B H-Town, z udziałem Troutmana w talk-boxie. Ścieżka dźwiękowa filmu "A Thin Line Between Love and Hate" zawierała również klubowy hit "Chocolate City". W 1998 roku wystąpił w remiksie utworu „Hold On (A Change Is Coming)” zespołu Sounds of Blackness, w którym wykorzystano sampla „Doo-Wah Ditty (Blow That Thang)” Zappa. Troutman nagrał utwór „Master of the Game” z albumu rapera Kool Keitha „Black Elvis/Lost In Space”, wydanego w sierpniu 1999 roku. Ostatnim utworem, do którego Troutman nagrał, był „Twisted” z albumu Tech N9ne’a „Anghellic”, wydanego dwa lata po śmierci Troutmana. 

 

 Rankiem 25 kwietnia 1999 roku Troutman został znaleziony postrzelony i ciężko ranny przed swoim studiem nagraniowym w północno-zachodnim Dayton około godziny 7:00 rano. Według lekarzy został kilkakrotnie postrzelony w tułów. Zmarł podczas operacji w szpitalu Good Samaritan Hospital and Health Center. Jego brat Larry został znaleziony martwy w samochodzie kilka przecznic dalej, z pojedynczym strzałem w głowę, który sam sobie zadał. Według świadków, samochód pasował do opisu pojazdu odjeżdżającego z miejsca zdarzenia. Uważa się, że Larry śmiertelnie postrzelił Rogera, a następnie siebie.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Heard It Through The Grapevine (Part I)/I Heard It Through The Grapevine (Part II)	Roger	11.1981	-	79[7]	Warner Bros. 49786	[written by Norman Whitfield, Barrett Strong][produced by Roger Troutman][1[2][23].R&B Chart]
Do It Roger/Blue (A Tribute To The Blues)	Roger	12.1981	-	-	Warner Bros. 49883	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman][24[14].R&B Chart]
In The Mix/Bucket Of Blood	Roger	05.1984	-	-	Warner Bros. 29271	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Roger Troutman][10[15].R&B Chart]
Midnight Hour - Part I/Midnight Hour - Part II	Roger	07.1984	-	-	Warner Bros. 29231	[written by Norman Whitfield, Barrett Strong][produced by Roger Troutman][34[10].R&B Chart]
Girl, Cut It Out/So Ruff, So Tuff	Roger (Featuring Shirley Murdock)	01.1985	-	-	Warner Bros. 29123	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Roger Troutman][79[4].R&B Chart]
I Want To Be Your Man/I Really Want To Be Your Man	Roger	10.1987	61[7]	3[21]	Reprise 28229	[written by Larry Troutman][produced by Roger Troutman][1[1][19].R&B Chart]
Thrill Seekers/Composition To Commemorate (May 30,1918)	Roger	02.1988	-	-	Reprise 27982	[written by Roger Troutman, Zapp Troutman][produced by Roger Troutman][27[10].R&B Chart]
Boom! There She Was/A World Come Back To Life [Scritti Politti]	Scritti Politti Featuring Roger	06.1988	-	53[11]	Warner Bros. 27976	[written by Green Gartside, David Gamson][produced by Green Gartside, David Gamson][94[2].R&B Chart]
(Everybody) Get Up	Roger	10.1991	-	-	Reprise 19 124	[written by Roger Troutman,David Gamson][produced by Roger Troutman, Zapp Troutman][19[15].R&B Chart]
Take Me Back	Roger	02.1992	-	-	Warner Bros. 49786	[written by Roger Troutman & David Gamson][37[10].R&B Chart]
California Love	2Pac featuring Dr. Dre and Roger Troutman	06.1996	-	6[24]	Death Row 854 652	[2x-platinum-UK][written by Tupac Shakur, Roger Troutman ,Larry Troutman, Mikel Hooks, Norman Durham, Ronald Hudson, Woody Cunningham ,Joe Cocker, Chris Stainton, James Anderson][produced by Dr. Dre][1[33].R&B Chart]
It's Your Body	Johnny Gill featuring Roger Troutman	12.1996	-	43[19]	Motown 0462	[written by Johnny Gill][produced by Johnny Gill][19[20].R&B Chart]
Sweet Sexy Thing	Nu Flavor featuring Roger Troutman	04.1997	-	62[20]	Reprise 17 402	[written by A. Dacosta, J. Guillory, R. Luna][produced by Gary St. Clair][93[2].R&B Chart]
Down for Yours	Nastyboy Klick featuring Roger Troutman	08.1997	-	69[17]	NasbyBoy 574 748	[produced by L-Dog, M.C. Magic][58[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Many Facets of Roger	Roger	10.1981	-	26[25]	Warner 3594	[gold-US][produced by Roger Troutman]
The Saga Continues...	Roger	06.1984	-	64[14]	Warner 23 975	[produced by Roger Troutman]
Unlimited!	Roger	11.1987	-	35[24]	Reprise 25 496	[gold-US][produced by Roger Troutman]

Subskrybuj: Posty (Atom)