Coronets

Coronets byli drugą najsłynniejszą grupą wokalną R&B w Cleveland, zaraz po Moonglows.
Grupa powstała około 1952 roku, gdy byli uczniami Edison High School. W jej skład wchodzili Sammy Griggs, jego brat Bill Griggs, Lester Russaw i George Lewis. Niedługo po rozpoczęciu występów, Charles Carruthers dołączył jako główny wokalista. Grupa nagrała kilka dem dla Alana Freeda, DJ-a WJW, i to jemu udało się podpisać kontrakt z wytwórnią Chess, co najmniej rok przed Moonglows.  

 

Grupa napisała utwór „Nadine”, który był stroną A ich pierwszego singla 45 w Chess, i był to wielki hit R&B. Kiedy płyta została wydana, Alan Freed podpisał się jako kompozytor, nie pierwszy i nie ostatni raz. Podczas nagrywania dla Chess wspierał ich Sax Mallard Combo. Grupa wróciła do Chess i nagrała kilka kolejnych utworów, z których dwa zostały wydane na drugim, mniej popularnym singlu. 

 

W międzyczasie sukces „Nadine” zapewnił im występy w klubach Chitlin Circuit w regionie Wielkich Jezior i Środkowego Zachodu. Russaw i Carruthers odeszli, a grupa zastąpiła ich Bobbym Wardem. W 1955 roku Chess nie był już nimi zainteresowany, a Freed i tak dawno z nich zrezygnowali, ponieważ zarówno Chess, jak i Freed wybrali do promocji Moonglows. Coronets nagrali kilka nowych utworów lokalnie (prawdopodobnie w Schneider) i podpisali kontrakt z wytwórnią Sterling Records, krótko działającą wytwórnią prowadzoną przez Shelly Haims i Irvinga Liefa. Na nagraniach wspierał ich kwintet R&B z Cleveland, Bill Reese Quintet, który również nagrywał dla Sterling. 

 

Na singlu Sterling   pojawiają się również inne nazwiska, LaMotta i Schroeder. Sterlingowi udało się nakłonić spółkę zależną RCA, Groove Records, do wydania dwóch singli Coronets   jednocześnie. Żadna z tych płyt nie zyskała rozgłosu, a grupa kontynuowała występy w okolicach Cleveland. Bobby Ward odszedł, a jego miejsce zajął powracający Charles Carruthers. W 1960 roku nagrali kolejną płytę  , z Charlesem jako wokalistą i Samem Griggsem jako autorem piosenek. Płyta   ukazała się nakładem wytwórni JOB, jedynego wydawnictwa, które najwyraźniej było ich własnym wydawnictwem. Płytę nagrano w Audio, a jedna strona ukazała się nakładem Big Song należącym do Joe Petito. Grupa rozpadła się pod koniec 1960 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nadine/I'm All Alone	Coronets	09.1953	-	-	Chess 1549	[written by Allan Freed][3[10].R&B Chart]

Cowboy Copas

 Lloyd Estel Copas (ur. 15 lipca 1913r - zm. 5 marca 1963r), znany pod pseudonimem
Cowboy Copas, był amerykańskim piosenkarzem country. Był popularny od lat 40-tych XX wieku aż do śmierci w katastrofie lotniczej w 1963 roku, w której zginęli również gwiazdy country Patsy Cline i Hawkshaw Hawkins. Copas był członkiem Grand Ole Opry.

  Copas urodził się w 1913 roku w Blue Creek w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych. Zaczął występować lokalnie w wieku 14 lat i występował w rozgłośniach WLW-AM i WKRC-AM w Cincinnati w latach 30-tych XX wieku. W 1940 roku przeniósł się do Knoxville w stanie Tennessee, gdzie występował w rozgłośni WNOX-AM ze swoim zespołem Gold Star Rangers. W 1943 roku Copas zyskał ogólnokrajową sławę, zastępując Eddy'ego Arnolda jako wokalista w zespole Pee Wee King i rozpoczynając występy w zespole Grand Ole Opry. Jego pierwszy solowy singiel „Filipino Baby”, wydany przez King Records w 1946 roku, zajął czwarte miejsce na liście przebojów country magazynu Billboard i zapoczątkował najbardziej udany okres w jego karierze.

  Kontynuując występy w zespole Pee Wee King, Copas nagrał kilka innych hitów pod koniec lat 40-tych i na początku lat 50-tych, w tym „Signed Sealed and Delivered”, „The Tennessee Waltz”, „Tennessee Moon”, „Breeze”, „I'm Waltzing with Tears in My Eyes”, „Candy Kisses”, „Hangman's Boogie” i „The Strange Little Girl”. Singiel Copasa z 1952 roku, „'Tis Sweet to Be Remembered”, dotarł do ósmego miejsca na liście przebojów country Billboardu, ale był to jego ostatni hit w pierwszej czterdziestce przez osiem lat. Chociaż Copas nie utrzymał popularności z końca lat 40-tych przez kolejną dekadę, kontynuował regularne występy w Grand Ole Opry i pojawił się w programie Ozark Jubilee w telewizji ABC. 

Po niezbyt udanej współpracy z Dot Records, Copas ponownie wspiął się na szczyt list przebojów w 1960 roku dzięki największemu przebojowi w swojej karierze, „Alabam”, który utrzymywał się na pierwszym miejscu przez trzy miesiące. Inne ważne przeboje z okresu sukcesów w Starday Records na początku lat 60-tych, w tym „Flat Top” i remake „Signed, Sealed And Delivered”, niosły obiecujące implikacje dla przyszłości jego kariery.

  Katastrofa samolotu Camden PA-24 w 1963 roku 3 marca 1963 roku Copas, Patsy Cline, Hawkshaw Hawkins i inni wystąpili na koncercie charytatywnym w Soldiers and Sailors Memorial Hall w Kansas City w stanie Kansas, zorganizowanym dla rodziny didżeja Cactusa Jacka Calla, który zginął w grudniu poprzedniego roku w wypadku samochodowym. 5 marca wylecieli do Nashville samolotem Piper Comanche pilotowanym przez zięcia Copasa (i menedżera Cline'a), Randy'ego Hughesa. Po postoju na tankowanie w Dyersburgu w stanie Tennessee, samolot wystartował o 18:07 czasu centralnego. Samolot wpadł w trudne warunki atmosferyczne i rozbił się o 18:29 w lesie niedaleko Camden w stanie Tennessee, 90 mil od celu, bez ocalałych. Miejsce katastrofy upamiętnia kamienny nagrobek, odsłonięty 6 lipca 1996 roku. Copas został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Gardens w Goodlettsville w stanie Tennessee, w „Music Row” wraz z Hawkinsem i innymi gwiazdami muzyki country.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Filipino Baby/I Don't Blame You	Cowboy Copas	08.1946	-	-	King 505	[written by Bill Cox,Clarke Van Ness][4[1].Country Chart]
Signed Sealed And Delivered/Opportunity Is Knocking At Your Door	Cowboy Copas	01.1948	-	-	King 658	[written by Cowboy Copas,Lois Mann][2[20].Country Chart]
Tennessee Waltz/How Much Do I Owe You	Cowboy Copas	05.1948	-	-	King 696	[written by Cowboy Copas,Pee Wee King,Pee Wee King][3[17].Country Chart]
Tennessee Moon/The Hope Of A Broken Heart	Cowboy Copas	07.1948	-	-	King 714	[written by Gene Branch ][7[9].Country Chart]
Breeze/Dolly Dear	Cowboy Copas	09.1948	-	-	King 618	[written by Al Lewis,Dick Smith,Dick Smith][12[1].Country Chart]
I'm Waltzing With Tears In My Eyes/Down In Nashville, Tennessee	Cowboy Copas	02.1949	-	-	King 775	[written by Louis Innis,Cowboy Copas][12[1].Country Chart]
Candy Kisses/Forever	Cowboy Copas	02.1949	-	-	King 777	[written by George Morgan][5[13].Country Chart]
Hangman's Boogie/Blue Pacific Waltz	Cowboy Copas	11.1949	-	-	King 811	[written by Larry Cassidy][14[2].Country Chart][piosenka z filmu "Square Dance Jubilee"]
The Strange Little Girl/You'll Never Ever See Me Cry [Cowboy Copas And Kathy Copas]	Cowboy Copas	04.1951	-	-	King 951	[written by Bill Cox,Clarke Van Ness][5[11].Country Chart]
'Tis Sweet To Be Remembered/Because Of You	Cowboy Copas	01.1952	-	-	King 1000	[written by Mac Wiseman][8[3].Country Chart]
Alabam/I Can	Cowboy Copas	07.1960	-	63[12]	Starday 501	[written by Cowboy Copas][1[12][34].Country Chart]
Flat Top/True Love (Is The Greatest Thing)	Cowboy Copas	04.1961	-	-	Starday 542	[written by Cowboy Copas,Tommy Hill][9[8].Country Chart]
Sunny Tennessee/Dreaming [Cowboy Copas And Cathey Copas]	Cowboy Copas	07.1961	-	-	Starday 552	[written by Cowboy Copas][12[10].Country Chart]
Signed, Sealed And Delivered/New Filipino Baby	Cowboy Copas	09.1961	-	-	Starday 559	[written by Cowboy Copas, Lois Mann][10[8].Country Chart]
Goodbye Kisses/The Gypsy Girl	Cowboy Copas	04.1963	-	-	Starday 621	[written by Lefty Frizzell, Lloyd Copas][produced by Tommy Hill][12[14].Country Chart]

Slave to amerykański zespół funkowy z Ohio, popularny pod koniec lat 70-tych i
na początku lat 80-tych. Trębacz i multiinstrumentalista Steve Washington, urodzony w New Jersey, uczęszczał do East Orange High School i był jednym z pierwszych użytkowników „trąbki elektrycznej”. On i puzonista Floyd Miller założyli zespół w Dayton w stanie Ohio w 1975 roku. 

 

Pod koniec 1975 roku i wiosną 1976 roku puzonista Floyd Miller połączył siły z trębaczem Stevem Washingtonem, tworząc Slave. Oryginalny skład zespołu tworzyli Tom Lockett Jr. (saksofon tenorowy i altowy), Carter Bradley (instrumenty klawiszowe), Mark Adams (gitara basowa), Mark „Drac” Hicks (gitara prowadząca i rytmiczna, wokal wspierający), Danny Webster (gitara rytmiczna i prowadząca, wokal wspierający), Orion „Bimmy” Wilhoite (saksofon altowy i tenorowy) oraz Tim „Tiny” Dozier (perkusja). Pierwszym dużym przebojem był singiel „Slide” wydany w 1977 roku dla wytwórni Cotillion Records, z którą zespół współpracował do 1984 roku. W 1978 roku brzmienie Slave uległo nieznacznej zmianie, gdy do zespołu dołączyli perkusista Steve Arrington oraz wokaliści Starleana Young, Curt Jones i klawiszowiec Ray Turner. Arrington ostatecznie zastąpił Millera i Webstera na stanowisku wokalisty prowadzącego. 

 

 Inne przeboje R&B z pierwszej dziesiątki to „Just a Touch of Love” z 1979 roku, „Watching You” z 1980 roku i „Snap Shot” z 1981 roku. Do zespołu dołączyli Charles Carter na saksofonie i brat Sam Carter na klawiszach. Starleana Young, Steve Washington, Curt Jones i Lockett odeszli, tworząc Aurrę w 1981 roku. Slave zastąpił Rogera Parkera, Delberta Taylora Jr. i Kevina Johnsona. Arrington odszedł w 1982 roku po albumie „Showtime”, aby założyć własny zespół Steve Arrington's Hall of Fame, w którym grali również Charles i Sam Carter. Zespół kontynuował działalność, choć z mniejszym powodzeniem, do połowy lat 90-tych. 

 

  Grupa przeszła do Atlantic Records, aby wydać jeden album (New Plateau) w 1984 roku, a następnie w kolejnym roku do Ichiban Records z Atlanty, wydając pod koniec 1985 roku album „Unchained at Last”. Pomimo kilku drobnych przebojów na liście R&B z tego albumu w następnym roku i kolejnego drobnego hitu z kolejnego albumu z 1987 roku, „Make Believe”, Slave nie zdołało odzyskać komercyjnego sukcesu, który odniosło w okresie swojej świetności. W 1994 roku Rhino wydało album „Stellar Fungk: The Best of Slave Featuring Steve Arrington”, antologię swoich najlepszych utworów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Slide/Son Of Slide	Slave	06.1977	-	32[13]	Cotillion 44218	[written by Mark Hicks,Mark Adams,Daniel Webster,Stephen Washington,Carter Bradley,Floyd Miller,Orion Wilhoite,Tom Dozier,Tom Lockett,Raye Turner][produced by Jeff Dixon][1[1][20].R&B Chart]
The Party Song/We Can Make Love	Slave	02.1978	-	110[1]	Cotillion 44231	[written by M. Adams, C. Bradley, T. Dozier, M. Hicks, T. Lockett, F. Miller, R. Turner, S. Washington, D. Webster, O. Wilhoite][produced by Jeff Dixon, Slave][22[10].R&B Chart]
Baby Sinister/Can't Get Enough Of You	Slave	06.1978	-	-	Cotillion 44235	[written by M. Adams, C. Bradley, T. Dozier, M. Hicks, T. Lockett, F. Miller, R. Turner, R. Turner, S. Washington, D. Webster, O. Wilhoite][produced by Jeff Dixon, Slave][74[4].R&B Chart]
Stellar Fungk/Drac Is Back	Slave	07.1978	-	-	Cotillion 44242	[written by D. Webster, S. Washington, M. Adams, M. Hicks][produced by Jeff Dixon In Association With Stephen Washington][64[5].R&B Chart]
Just Freak/The Way You Love Is Heaven	Slave	02.1979	-	110[1]	Cotillion 44218	[written by Mark Hicks,Mark Adams,Daniel Webster,Stephen Washington,Carter Bradley,Floyd Miller,Orion Wilhoite,Tom Dozier,Tom Lockett,Raye Turner][produced by Jeff Dixon][1[1][20].R&B Chart]
Just A Touch Of Love/Shine	Slave	10.1979	64[3]	-	Cotillion 45005	[written by M. Adams, D. Webster, M. Hicks, R. Turner, S. Arrington, S. Young][produced by Jimmy Douglass, Slave][9[22].R&B Chart]
Foxy Lady (Funky Lady)/Are You Ready For Love?	Slave	03.1980	-	-	Cotillion 45011	[written by James R. Wilson][produced by Jimmy Douglass, Slave][55[7].R&B Chart]
Sizzlin' Hot/Never Get Away	Slave	11.1980	-	-	Cotillion 46004	[written by S. Washington, M. Adams, R. Turner, D. Webster, F. Miller, S. Arrington][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington ][57[7].R&B Chart]
Watching You/Dreamin'	Slave	01.1981	-	78[6]	Cotillion 46006	[written by M. Adams, R. Turner, D. Webster, S. Washington, S. Arrington][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington][6[24].R&B Chart]
Feel My Love/Stone Jam	Slave	06.1981	-	-	Cotillion 46014	[written by S. Washington, M. Adams, R. Turner, M. Hicks, D. Webster, S. Arrington, C. Jones][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington][62[6].R&B Chart]
Snap Shot/Funken Town	Slave	10.1981	-	91[7]	Cotillion 46022	[written by M. L. Adams, F. Miller, C. Carter, S. Arrington, J. Douglass][produced by Jimmy Douglass][6[20].R&B Chart]
Wait For Me/Steal Your Heart	Slave	01.1982	-	103[7]	Cotillion 46028	[written by M. L. Adams, D. Webster, S. Arrington, C. Carter][produced by Jimmy Douglass][20[13].R&B Chart]
Intro (Come To Blow Ya Mind)/Stay In My Life	Slave	12.1982	-	-	Cotillion 99953	[written by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster, M. Wheatley][produced by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster][81[4].R&B Chart]
Do You Like It...(Girl)/Friday Nites	Slave	01.1983	-	-	Cotillion 99927	[written by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster, D. Taylor, M. Wheatley][produced by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster][73[5].R&B Chart]
Shake It Up/Rendezvous	Slave	09.1983	-	-	Cotillion 99838	[written by M. Adams, F. Miller, D. Webster, E. Jackson, J. Douglas][produced by Jimmy Douglass][22[13].R&B Chart]
Steppin' Out/Show Down	Slave	12.1983	-	-	Cotillion 99804	[written by M. Adams, D. Webster, F. Miller, W. Foote][produced by Jimmy Douglass][73[7].R&B Chart]
Ooohh/That's The Way I Like It	Slave	10.1984	-	-	Cotillion 99696	[written by Mark Adams, Danny Webster, Charles Carter, Keith Nash, J. Douglass][produced by Jimmy Douglassn][41[9].R&B Chart]
Thrill Me/It's My Heart That's Breakin'	Slave	04.1986	-	-	Ichiban 105	[written by Mark Adams, Keith Nash, Danny Webster][produced by The Stellar 4 Mark, Keith, Danny, Floyd][84[2].R&B Chart]
All We Need Is Time/Don't Waste My Time	Slave	06.1986	-	-	Ichiban 107	[written by F. Miller, K. Nash, M. Adams][produced by Mark, Keith, Danny, Floyd][85[4].R&B Chart]
Juicy-O/All We Need Is Time	Slave	07.1987	-	-	Ichiban 120	[written by K. Nash, W. Beck, D. Webster, F. Miller, M. Adams][produced by Keith Nash, Mark Adams, Charles Cedell Carter ][83[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Slave	Slave	04.1977	-	22[28]	Cotillion 9914	[gold-US][produced by Jeff Dixon]
The Hardness of the World	Slave	12.1977	-	67[15]	Cotillion 5201	[produced by Jeff Dixon, Slave]
The Concept	Slave	08.1978	-	78[10]	Cotillion 5206	[produced by Jeff Dixon, Stephen Washington]
Just a Touch of Love	Slave	12.1979	-	92[15]	Cotillion 5217	[produced by Jimmy Douglass, Steve Washington]
Stone Jam	Slave	11.1980	-	53[34]	Cotillion 5224	[gold-US][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington]
Show Time	Slave	10.1981	-	46[23]	Cotillion 5227	[produced by Jimmy Douglass]
Visions of the Lite	Slave	01.1983	-	177[6]	Cotillion 90024	[produced by D. Webster, F. Miller]
Bad Enuff	Slave	10.1983	-	168[5]	Cotillion 90118	[produced by Jimmy Douglass]

środa, 29 kwietnia 2026

Roger

Roger Troutman (ur. 29 listopada 1951r - zm. 25 kwietnia 1999r), 
znany również jako Roger, był amerykańskim piosenkarzem, muzykiem, autorem tekstów i producentem muzycznym. Był założycielem zespołu Zapp, który przyczynił się do rozwoju ruchu funk i wywarł wpływ na hip-hop na Zachodnim Wybrzeżu dzięki intensywnemu samplowaniu jego muzyki. Trutman często korzystał z talkboxa, urządzenia podłączonego do instrumentu (często keyboardu, ale najczęściej gitary) w celu tworzenia różnych efektów wokalnych. Troutman używał specjalnie zaprojektowanego talkboxa – Electro Harmonix „Golden Throat” - poprzez Moog Minimoog, a później w swojej karierze syntezator Yamaha DX100 FM. 

 Jako lider zespołu Zapp i w swoich późniejszych solowych wydawnictwach, stworzył wiele hitów funkowych i R&B w latach 80-tych i regularnie współpracował z artystami hip-hopowymi w latach 90-tych. 

 Urodzony w Hamilton w stanie Ohio, Troutman był czwartym z dziewięciorga dzieci. Absolwent Central State University, jego pierwszy zespół nazywał się Crusaders; nie należy ich jednak mylić z zespołem jazzowym, w którym grali Joe Sample i Wilton Felder. Zespół Troutmana grał w Cincinnati i nagrał singiel „Busted Surfboard”/„Seminole”. Członkami zespołu byli Rick Schoeny, Roy Beck, Dave Spitzmiller i Denny Niebold. Troutman założył wiele innych zespołów z czterema braćmi, w tym „Lil” Roger and the Vels oraz Roger and the Human Body. W 1977 roku on i Human Body wydali „Freedom”, swój pierwszy singiel. 

 W ciągu dwóch lat Troutman i jego bracia zostali odkryci przez George'a Clintona, który w 1979 roku podpisał kontrakt z nowo ochrzczonym Zappem, wytwórnią Uncle Jam Records. Oryginalny skład zespołu tworzyli bracia Troutman: Roger, Larry, Lester i Terry, a także Gregory Jackson i Bobby Glover. Zapp zadebiutował w telewizji podczas pierwszej i jedynej gali Funk Music Awards. Rok później, gdy wytwórnia Uncle Jam Records została zmuszona do zamknięcia, Troutman podpisał kontrakt z Bootsy Collinsem pod szyldem Rubber Band Music dla Warner Bros. Records i wydał swój debiutancki album zatytułowany po prostu „Zapp”, który zaowocował utworem „More Bounce to the Ounce”, wyprodukowanym przez Collinsa, współprodukowanym, napisanym, skomponowanym i wykonanym przez Troutmana. Utwór osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Soul Singles pod koniec 1980 roku. Debiutancki album dotarł do pierwszej dwudziestki listy Billboard 200.

 W latach 1980-1985 Zapp wydał złote albumy „Zapp”, „Zapp II”, „Zapp III” i „The New Zapp IV U”, w tym single R&B z pierwszej dziesiątki: „Be Alright”, „Dance Floor”, „I Can Make You Dance”, „Heartbreaker”, „It Doesn't Really Matter” i „Computer Love”. W historii Zappa w nagraniach wzięło udział około 15 muzyków. W 1993 roku Zapp wydał swój najlepiej sprzedający się album: „Zapp & Roger: All the Greatest Hits”. Zawierał on zremiksowane wersje solowych singli Troutmana oraz nowy singiel „Slow and Easy” (z udziałem wokalistów Shirley Murdock i Ronniego Diamonda). Album sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy. Album Zapp VI: Back, wydany przez Popular Demand, został wydany w 2002 roku przez pozostałych braci, po śmierci Rogera i Larry'ego. 

 W 1981 roku Troutman wydał swój pierwszy solowy album „The Many Facets of Roger”. Album, zawierający funkowy cover utworu Marvina Gaye'a „I Heard It Through the Grapevine”, który dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów R&B, sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Na płycie znalazł się również hit „So Ruff, So Tuff”. W tym samym roku Troutman nagrał z Parliament-Funkadelic ostatni album zespołu dla Warner Brothers, „The Electric Spanking of War Babies”. W 1984 roku Troutman wydał swój drugi solowy album „The Saga Continues...”, na którym znalazły się single „Girl Cut It Out”, „It's in the Mix” (dedykowany Soul Train i jego prowadzącemu Donowi Corneliusowi) oraz cover utworu Wilsona Picketta „In the Midnight Hour” z udziałem zespołu gospel Mighty Clouds of Joy.  

W 1987 roku Troutman odniósł największy sukces solowy album „Unlimited!”, na którym znalazł się hit „I Want to Be Your Man”, który dotarł do 3. miejsca na liście Billboard Hot 100 i 1. miejsca na liście R&B. Poza udaną karierą jako członek Zapp i artysta solowy, Troutman został również producentem i autorem tekstów dla innych artystów, w tym Shirley Murdock, której platynowy debiut z 1985 roku zawierał wyprodukowany przez Troutmana hit „As We Lay”. Był również producentem solowych albumów Dale’a DeGroata, członka Zapp. W 1988 roku Troutman pojawił się na trzecim albumie Scritti Politti „Provision”, wykonując wokale w talk-boxie w utworach „Boom! There She Was” i „Sugar and Spice”. 

 Trzy lata później Troutman wydał swój ostatni solowy album z Bridging the Gap, na którym znalazł się hit „Everybody (Get Up)”. Współpracował z Elvisem Costello przy utworze „The Other Side of Summer”. W 1989 roku NBA Entertainment wybrało Troutmana spośród wielu kandydatów do nagrania utworu hołdującego Kareemowi Abdul-Jabbarze zatytułowanego „I'm So Happy”. 

 Troutman koncertował po wydaniu albumu „All the Greatest Hits”. Został zaproszony do występu gościnnego na kilku albumach hip-hopowych, w tym na albumie Snoop Dogga z 1993 roku. 

 W 1995 roku pojawił się na pośmiertnym albumie Eazy'ego-E "Str8 off tha Streetz" Muthaphukkina Comptona w utworze "Eternal E". W tym samym roku Troutman wystąpił u boku Dr. Dre w utworze 2Paca "California Love", który znalazł się na szczycie listy Billboard Hot 100, sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy i otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii "Najlepsze wykonanie rapowe duetu lub grupy".

 

  Troutman wyprodukował następnie cover hitu R&B "Thin Line Between Love and Hate" zespołu Persuaders, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy, w wykonaniu Shirley Murdock i zespołu R&B H-Town, z udziałem Troutmana w talk-boxie. Ścieżka dźwiękowa filmu "A Thin Line Between Love and Hate" zawierała również klubowy hit "Chocolate City". W 1998 roku wystąpił w remiksie utworu „Hold On (A Change Is Coming)” zespołu Sounds of Blackness, w którym wykorzystano sampla „Doo-Wah Ditty (Blow That Thang)” Zappa. Troutman nagrał utwór „Master of the Game” z albumu rapera Kool Keitha „Black Elvis/Lost In Space”, wydanego w sierpniu 1999 roku. Ostatnim utworem, do którego Troutman nagrał, był „Twisted” z albumu Tech N9ne’a „Anghellic”, wydanego dwa lata po śmierci Troutmana. 

 

 Rankiem 25 kwietnia 1999 roku Troutman został znaleziony postrzelony i ciężko ranny przed swoim studiem nagraniowym w północno-zachodnim Dayton około godziny 7:00 rano. Według lekarzy został kilkakrotnie postrzelony w tułów. Zmarł podczas operacji w szpitalu Good Samaritan Hospital and Health Center. Jego brat Larry został znaleziony martwy w samochodzie kilka przecznic dalej, z pojedynczym strzałem w głowę, który sam sobie zadał. Według świadków, samochód pasował do opisu pojazdu odjeżdżającego z miejsca zdarzenia. Uważa się, że Larry śmiertelnie postrzelił Rogera, a następnie siebie.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Heard It Through The Grapevine (Part I)/I Heard It Through The Grapevine (Part II)	Roger	11.1981	-	79[7]	Warner Bros. 49786	[written by Norman Whitfield, Barrett Strong][produced by Roger Troutman][1[2][23].R&B Chart]
Do It Roger/Blue (A Tribute To The Blues)	Roger	12.1981	-	-	Warner Bros. 49883	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman][24[14].R&B Chart]
In The Mix/Bucket Of Blood	Roger	05.1984	-	-	Warner Bros. 29271	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Roger Troutman][10[15].R&B Chart]
Midnight Hour - Part I/Midnight Hour - Part II	Roger	07.1984	-	-	Warner Bros. 29231	[written by Norman Whitfield, Barrett Strong][produced by Roger Troutman][34[10].R&B Chart]
Girl, Cut It Out/So Ruff, So Tuff	Roger (Featuring Shirley Murdock)	01.1985	-	-	Warner Bros. 29123	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Roger Troutman][79[4].R&B Chart]
I Want To Be Your Man/I Really Want To Be Your Man	Roger	10.1987	61[7]	3[21]	Reprise 28229	[written by Larry Troutman][produced by Roger Troutman][1[1][19].R&B Chart]
Thrill Seekers/Composition To Commemorate (May 30,1918)	Roger	02.1988	-	-	Reprise 27982	[written by Roger Troutman, Zapp Troutman][produced by Roger Troutman][27[10].R&B Chart]
Boom! There She Was/A World Come Back To Life [Scritti Politti]	Scritti Politti Featuring Roger	06.1988	-	53[11]	Warner Bros. 27976	[written by Green Gartside, David Gamson][produced by Green Gartside, David Gamson][94[2].R&B Chart]
(Everybody) Get Up	Roger	10.1991	-	-	Reprise 19 124	[written by Roger Troutman,David Gamson][produced by Roger Troutman, Zapp Troutman][19[15].R&B Chart]
Take Me Back	Roger	02.1992	-	-	Warner Bros. 49786	[written by Roger Troutman & David Gamson][37[10].R&B Chart]
California Love	2Pac featuring Dr. Dre and Roger Troutman	06.1996	-	6[24]	Death Row 854 652	[2x-platinum-UK][written by Tupac Shakur, Roger Troutman ,Larry Troutman, Mikel Hooks, Norman Durham, Ronald Hudson, Woody Cunningham ,Joe Cocker, Chris Stainton, James Anderson][produced by Dr. Dre][1[33].R&B Chart]
It's Your Body	Johnny Gill featuring Roger Troutman	12.1996	-	43[19]	Motown 0462	[written by Johnny Gill][produced by Johnny Gill][19[20].R&B Chart]
Sweet Sexy Thing	Nu Flavor featuring Roger Troutman	04.1997	-	62[20]	Reprise 17 402	[written by A. Dacosta, J. Guillory, R. Luna][produced by Gary St. Clair][93[2].R&B Chart]
Down for Yours	Nastyboy Klick featuring Roger Troutman	08.1997	-	69[17]	NasbyBoy 574 748	[produced by L-Dog, M.C. Magic][58[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Many Facets of Roger	Roger	10.1981	-	26[25]	Warner 3594	[gold-US][produced by Roger Troutman]
The Saga Continues...	Roger	06.1984	-	64[14]	Warner 23 975	[produced by Roger Troutman]
Unlimited!	Roger	11.1987	-	35[24]	Reprise 25 496	[gold-US][produced by Roger Troutman]

piątek, 24 kwietnia 2026

National

The National jest to formacja założona w mieście Cincinnati, w roku 1999.
Ich głównym stylem, który grają jest Indie rock.
W składzie grupy znajdują się: Matt Berninger, który jest frontmanem zespołu, bracia Dessner o imionach Aaron, który gra na basie, fortepianie oraz gitarze i Bryce, który jest gitarzystą a także Devendorf, perkusista Bryan i gitarzysta grający również na basie Scott.
 

W sumie jest to piątka bardzo bliskich sobie osób. Przed skupieniem się na tworzeniu albumu, muzycy bardzo często koncertowali, pozyskując fanów. Następnie w roku 2001 został wydany ich debiutancki krążek. Zatytułowany on jest tak jak brzmi nazwa zespołu, czyli "The National".
Płyta ta bardzo dobrze wpłynęła na popularność zespołu a także na ilość ich fanów. Przez kolejne dwa lata muzycy koncertowali, promując płytę. Następnie zamknęli się oni ponownie w wyciszonym pomieszczeniu by po jakimś czasie wydać kolejny hitowy album. Tym razem album nosi tytuł "Sad Songs for Dirty Lovers".
 

Z zespołem często współpracuje Padma Newsome z grupy The Clogs (którą współtworzy wraz z Brycem Dessnerem), wspierając The National przy pomocy skrzypiec, instrumentów klawiszowych i innych. W sumie formacja The National, na swoim koncie ma pięć albumów, z czego ostatnim dotychczas jest wydany w bieżącym 2010 roku, "High Violet".  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Abel/Warm Singing Whores	National	03.2005	83[2]	-	Beggars Banquet BBQ 385	[written by National][produced by Peter Katis]
Mistaken For Strangers/ Blank Slate	National	05.2007	183[1]	-	Beggars Banquet BBQ 405	[written by National][produced by Peter Katis,National]
Coney Island	Taylor Swift Featuring The National	12.2020	-	63[1]	EMI USUG 12004711	[silver-UK][written by Taylor Swift ,William Bowery ,Aaron Dessner, Bryce Dessner][produced by Aaron Dessner, Bryce Dessner]
The Alcott	National feat. Taylor Swift	05.2023	90[1]	-	4 AD GBAFL 2200348	[written by Matt Berninger,Aaron Dessner,Taylor Swift][produced by National]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alligator	National	04.2005	165[1]	-	Beggars Banquet BBQLP 241	[silver-UK][produced by Peter Katis, Paul Mahajan]
Boxer	National	05.2007	57[2]	68[6]	Beggars Banquet BBQLP 252	[gold-UK][produced by Peter Katis and The National]
High Violet	National	05.2010	5[8]	3[21]	4AD CAD 3X03	[gold-US][gold-UK][produced by The National]
Trouble Will Find Me	National	06.2013	3[12]	3[25]	4AD CAD 3315	[gold-UK][produced by Aaron Dessner,Bryce Dessner,Marcus Paquin]
Sleep Well Beast	National	09.2017	1[1][5]	2[4]	4AD 4AD 0020	[silver-UK][produced by Aaron Dessner,Bryce Dessner,Matt Berninger,Peter Katis]
Boxer (Live in Brussels)	National	05.2018	70[1]	-	Unknown Rch 4AD 0077	-
I Am Easy to Find	National	06.2019	2[3]	5[2]	4AD 4AD 0154	[produced by Mike Mills ,The National]
First Two Pages of Frankenstein	National	05.2023	4[2]	14[2]	4AD 4AD 0566	[produced by The National]
Laugh Track	National	11.2023	24[1]	-	4AD 4AD 0679	[produced by Tony Berg ,John Leventhal ,Tucker Martine, The National]
Rome	National	12.2024	71[1]	-	4AD 4AD 0801	[produced by Bella Blasko]

poniedziałek, 13 kwietnia 2026

Helen O'Connell

Helen O'Connell -ur. 23.05.1920r Lima,Ohio-zm. 9.09.1993r San Diego,piosenkarka,aktorka i
tancerka.
Opuściła swoje rodzinne miasto Toledo zostając członkinią 9-osobowej grupy Jimmy Richardsa koncertując z nią przez 2.5 roku.Występowała regularnie w radiowych audycjach w St.Louis,do chwili angażu w orkiestrze Larry Funka.
 

W 1939r przystapiła do orkiestry Jimmy Dorsey'a i swój największy sukces płytowy zanotowała na początku lat 40-tych singlami "Green Eyes", "Amapola" ,"Yours" i "Tangerine".W każdym z tych przebojów widać wpływy muzyki latynoskiej.Aranżacja tych utworów opierała się na delikatnym śpiewie Boba Eberly i powtarzaniu podanej frazy przez O'Connell.Piosenkarka wygrała w 1940r plebiscyt pisma Metronome na najlepszą wokalistkę oraz w 1940 i 1941r podobny plebiscyt Down Beat.
 

O'Connell wycofała się ze sceny muzycznej po swoim pierwszym małżeństwie w 1943r i udziale w filmie I Dood It.Gdy jej małżeństwo rozpadło się w 1951r powróciła do śpiewania odnosząc sukcesy na listach przebojów i regularnie występując w telewizji.Została jedną z pierwszych kobiet występującą w słynnym The Today Show telewizji NBC.Dorobiła się też własnego programu w telewizji.Koncertowała jako część show Four Girls Four ,razem z Kay Starr, Rosemary Clooney i Rose Marie.
 

W sumie wychodziła cztery razy zamąż,mając czworo dzieci.Jej ostatnie małżeństwo to związek z dyrygentem i kompozytorem Frankiem De Vole.  

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Would I Love You (Love You, Love You)/Gypsy heart	Helen O'Connell	03.1951	-	16[10]	Capitol F 1368	[written by Bob Russell/Harold Spina][with Dave Cavanaugh Orch]
Slow Poke/I wanna play house with you	Helen O'Connell	12.1951	-	8[13]	Capitol F 1837	[written by Pee Wee King/Chilton Price/Redd Stewart][with Cliffie Stone Orch]
Be Anything (But Be Mine)/Right or wrong [My love belongs to you]	Helen O'Connell	05.1952	-	27[1]	Capitol F 2011	[written by Irving Gordon][with Harald Money Orch]
Water Can't Quench the Fire of Love	Helen O'Connell & Giselle MacKenzie	11.1952	-	21[3]	Capitol F 2266	[written by Charney, Marvin/O'Neale, Margie]
Lipstick-A-Powder-'N-Paint	Helen O'Connell & Giselle MacKenzie	04.1953	-	25[1]	Capitol F 2404	[written by J.Kay][with Dave Cavanaugh's Music]

środa, 8 kwietnia 2026

Nicole C. Mullen

Aileen Nicole Coleman-Mullen (ur. 3 stycznia 1967r,Cincinnati) to amerykańska wokalistka,
autorka tekstów i choreografka.  Podczas studiów w Christ for the Nations Institute w Dallas dołączyła do zespołu wokalnego Living Praise i rozpoczęła karierę muzyczną. Pod pseudonimem Nicole nagrała swój pierwszy solowy album „Don't Let Me Go” w niezależnej wytwórni Frontline Records, wyprodukowany przez Tima Minera.  

Kontynuowała karierę wokalną, autorki tekstów i choreografki w latach 90-tych, śpiewając chórki w zespołach Michael W. Smith and the Newsboys, pisząc dla Jaci Velasquez oraz pracując jako tancerka i choreografka z Amy Grant. Występowała również w chórkach w teledysku na zakończenie programu VeggieTales „Larry-Boy and the Fib from Outer Space!” oraz w otwarciu prezentacji VeggieTales „Larry-Boy and the Rumor Weed”.  

W 1998 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Word Records, za którą odpowiadał wiceprezes ds. artystycznych i rozrywkowych Brent Bourgeois. Jej czwarty album, „Talk About It”, zdobył złotą płytę 15 kwietnia 2008 roku za sprzedaż ponad 500 000 egzemplarzy.  Mullen założyła grupę wsparcia dla dziewcząt The Baby Girls Club, gdzie pomagała młodzieży w rozwoju artystycznym. Mullen jest również aktywna w International Needs Network Ghana, organizacji działającej na rzecz wyzwolenia niewolników z Trokosi w Ghanie. 

 Mullen była dwukrotnie zamężna. Podczas pierwszego małżeństwa doświadczyła przemocy fizycznej i psychicznej. W 1993 roku wyszła za mąż za piosenkarza, autora tekstów i producenta muzycznego Davida Mullena. Rozwiedli się w 2014 roku. W e-mailu na Facebooku podała biblijne powody rozwodu. Mają troje dzieci: córkę i dwóch synów, z których jeden jest adoptowany. W 2016 roku ogłoszono, że Mullen rozpoczął współpracę z pastorem i piosenkarzem Donniem McClurkinem. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Talk About It	Nicole C. Mullen	09.2001	-	123[10]	Word 85 822	[gold-US][produced by David Mullen, Nicole C. Mullen, Justin Niebank]
The Ultimate Collection	Nicole C. Mullen	05.2012	-	185[1]	Word 8879322 [US]	-
Crown Him: Hymns Old and New	Nicole C. Mullen	11.2013	-	123[10]	Entertainment One 4918805 [US]	[produced by David Mullen, Nicole C. Mullen]

Devil Wears Prada

Zespół metalcore'owy Devil Wears Prada z Dayton w stanie Ohio, zaczerpnął swoją
nazwę z powieści i filmu, ale zmienił ją, aby pasowała do ich antymaterialistycznej, opartej na wierze etyki. Wyłaniając się z grona surowych zespołów metalcore'owych debiutujących na początku XXI wieku, udało im się zdobyć świecką publiczność przełomowym albumem „Plagues” z 2007 roku, a wkrótce potem, dzięki albumom „With Roots Above and Branches Below” z 2009 roku oraz bestsellerowemu „Dead Throne” z 2011 roku, które znalazły się na szczycie listy Billboard Independent Albums. Zamykając dekadę, wkroczyli w erę dojrzałości i ewolucji brzmienia albumami „Transit Blues” z 2016 roku i „The Act” z 2019 roku, a następnie rozpoczęli kolejną dekadę albumem „Color Decay” z 2022 roku. „Flowers”, ich pierwszy album jako kwintetu i dziewiąty w ogóle, ukazał się w 2025 roku.

 

 Zespół, założony w 2005 roku, składał się z wokalisty i autora tekstów Mike'a Hranicy (który odpowiadał za wokale death growl), gitarzysty i wokalisty Jeremy'ego DePoystera (który wykonywał czyste wokale), gitarzysty Chrisa Rubeya, basisty Andy'ego Tricka, klawiszowca Jamesa Baneya i perkusisty Daniela Williamsa. W tym składzie nagrali w 2005 roku demo EP „Patterns of a Horizon”, które zostało wydane własnym sumptem z ręcznie malowanymi okładkami. Podpisując kontrakt z Rise, filią Victory Records o pozytywnej tematyce, w 2006 roku, Devil Wears Prada wydał tego lata „Dear Love: A Beautiful Discord”. Po sprzedaniu ponad 30 000 egzemplarzy debiutanckiego albumu, zespół wrócił do studia i zaczął pracować nad albumem Plagues z 2007 roku, który po raz pierwszy pojawił się na amerykańskich listach przebojów. Dwa lata później ukazały się Roots Above i Branches Below. W 2010 roku wydali EP-kę koncepcyjną o apokalipsie zatytułowaną Zombie. Oba te wydawnictwa zadebiutowały w pierwszej dziesiątce listy Billboard; zespół był również gwiazdą koncertów, grając -i wyprzedając - własne trasy koncertowe przez trzy lata z rzędu. 

 

 Latem 2011 roku zagrali trasę Vans Warped Tour, zapowiadającą wydanie czwartego albumu, Dead Throne, który został wyprodukowany przez Adama Dutkiewicza z Killswitch Engage i wydany we wrześniu tego samego roku. Album osiągnął dziesiątą pozycję na liście Billboard 200, co jest ich najwyższą pozycją jak dotąd. Pierwszy album koncertowy grupy, „Dead&Alive”, ukazał się w 2012 roku. Zespół The Devil Wears Prada rozpoczął sesje nagraniowe do swojego piątego albumu na początku 2013 roku, współpracując z producentami Mattem Goldmanem (Underoath) i Dutkiewiczem, ponownie pełniącym funkcję kierowniczą. Efektem tych prac był album „8:18”, który ukazał się nakładem „Roadrunner” we wrześniu 2013 roku. Zespół kontynuował trasę koncertową promującą ten album do 2014 roku. Na początku 2015 roku gitarzysta-założyciel Rubey rozstał się z zespołem, a jego miejsce zajął Kyle Sipress.  

 

Latem tego samego roku zespół wydał międzygalaktyczny album koncepcyjny „Space EP”. Rok później nastąpiła kolejna zmiana składu, a Williams polubownie opuścił grupę. Guiseppe Capolupo (DeMise of Eros, Haste the Day) zastąpił Williamsa w studiu nagraniowym, gdzie odbyły się sesje nagraniowe, które zaowocowały szóstym albumem zespołu, „Transit Blues” z 2016 roku. Ten set oznaczał zmianę w ich brzmieniu, wprowadzając bardziej rozbudowane brzmienie i ewolucję w podejściu. Capolupo ostatecznie dołączył do zespołu na stałe wraz z byłym członkiem sesyjnym Jonathanem Geringiem. Odświeżony skład kontynuował styl podobny do Transit Blues, czego przykładem jest siódmy set „The Act”, wydany przez Solid State Records. Album, wyprodukowany przez Geringa, zawierał single „Chemical” i „Lines of Your Hands”. 

 

Zaledwie dwa lata później grupa powróciła z sequelem EP-ki „Zombie” z 2010 roku, zatytułowanym „ZII” (lub „Zombie II”). Ten pięcioutworowy album był pierwszym z nowym basistą Masonem Nagyem i odniósł sukces na listach przebojów. W pierwszej połowie 2022 roku zespół „Devil Wears Prada” wydał serię singli, w tym „Salt” i „Time”. Napisane i nagrane w „odległych kryjówkach” w Wisconsin i Kalifornii, oba utwory znalazły się na dynamicznym, ósmym albumie zespołu, „Color Decay”, wydanym jeszcze w tym samym roku. 

 

Kolejny cykl singli rozpoczął się w 2024 roku utworami „Ritual” i „For You”. Zanim płyta dotarła do odbiorców, zespół poniósł tragiczną stratę - perkusista Daniel Williams zginął w katastrofie lotniczej. Kilka miesięcy później basista Mason Nagy opuścił zespół. Pozostały kwintet kontynuował działalność, wydając kolejne single w ramach przygotowań do dziewiątego albumu „Flowers”, który ukazał się w listopadzie tego samego roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Plagues	Devil Wears Prada	09.2007	-	57[3]	Rise 051	[produced by Joey Sturgis]
Zombie (EP)	Devil Wears Prada	09.2010	-	10[4]	Ferret Music 138	[produced by Joey Sturgis]
With Roots Above and Branches Below	Devil Wears Prada	05.2009	-	11[13]	Ferret Music 9123	[produced by Joey Sturgis]
Dead Throne	Devil Wears Prada	10.2011	166	10[4]	Ferret Music 143	[produced by Adam Dutkiewicz, The Devil Wears Prada]
8:18	Devil Wears Prada	10.2013	-	20[2]	Roadrunner 175928	[produced by Matt Goldman, Adam Dutkiewicz]
Space (EP)	Devil Wears Prada	09.2015	-	32[1]	Rise 289	[produced by Dan Korneff]
Transit Blues	Devil Wears Prada	10.2016	-	56[1]	Rise 333	[produced by Dan Korneff, The Devil Wears Prada]
The Act	Devil Wears Prada	10.2019	-	70[1]	Solid State 000096	[produced by Sonny DiPerri ,The Devil Wears Prada]
ZII (EP)	Devil Wears Prada	06.2021	-	110[1]	Solid State 000118	[produced by Mike Hranica, Kyle Sipress, Jeremy DePoyster, Jonathan Gering]
Color Decay	Devil Wears Prada	10.2022	-	200[1]	Solid State 000132	[produced by Jonathan Gering]

Ohio Express

Popularni wykonawcy muzyki "bubblegum" z końca lat sześćdziesiątych.

Debiutowali w 1967 r. jako Rare Breed w Mansfield w stanie Ohio, USA, w składzie: Joey Levine (śpiew), Dale Powers (gitara prowadząca), Doug Grassel (gitara rytmiczna), Jim Pflayer (instrumenty klawiszowe), Dean Krastan (bas) i Tim Corwin (perkusja).
Pierwszy singel, "Beg, Borrow And Steal", zarejestrowali jeszcze w 1966 r., ale popularność zdobyła reedycja wytwórni Cameo z jesieni roku następnego. Patronat producenckiego tandemu Jerry Kasenetz/Jeff Katz ( przyniósł kolejny przebój "Try It" autorstwa Levine'a, znany też z wersji grupy  The Standells.
W 1968 r. zespół podpisał kontrakt z kierowaną przez Neila Bogarta wytwórnią Buddah i wylansował swoje najgłośniejsze nagranie - singel "Yummy Yummy Yummy" (w pierwszych piątkach brytyjskich i amerykańskich szlagierów). Do 1969 r. Ohio Express udało się wprowadzić na listy jeszcze sześć przebojów (najpopularniejsze to "Down At Luin's" i "Chewy Chewy" ), w ostatnim zaś z nich - "Sausalito (Is The Place To Go)" jako wokalista wystąpił Graham Gouldman,
późniejszy lider 10 cc. Grupa nagrała też sześć albumów, z których jedynie Ohio Express i Chewy Chewy odniosły sukces na rynku amerykańskim. Rozwiązała się w 1972 r., a Levine założył dwa lata później własny zespół Reunion.  

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beg ,borrow and steal/Maybe	Ohio Express	10.1967	-	29[12]	Cameo 483	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Try it/Soul struttin'	Ohio Express	02.1968	-	83[2]	Cameo 2001	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz][oryginalnie nagrana przez The The Standells in 1967]
Yummy ,Yummy, Yummy/Zig zag	Ohio Express	05.1968	5[15]	4[14]	Buddah 38	[gold][written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Down at Lulu' s/She's not comin' home	Ohio Express	08.1968	-	33[9]	Buddah 56	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Chevy Chevy/Firebird	Ohio Express	10.1968	-	15[13]	Buddah 70	[gold][written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Sweter than sugar/Bitter lemon	Ohio Express	03.1969	-	96[1]	Buddah 92	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Mercy/Roll it up	Ohio Express	03.1969	-	30[8]	Buddah 102	[written by Joe Levine, Feldman][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Pinch me [Baby,convince me]/Peanuts	Ohio Express	06.1969	-	99[2]	Buddah 117	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Sasualito [Is the place to go]/Make love not war	Ohio Express	09.1969	-	86[2]	Buddah 129	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]
Cowboy convention/The race [That took place]	Ohio Express	11.1969	-	101[4]	Buddah 147	[written by Joe Levine, Arthur Resnick][produced by Elliot Chiprut, Jeff Katz, Jerry Kasenetz]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ohio Express	Ohio Express	07.1968	-	126[11]	Buddah BDS 5018
Chevy Chevy	Ohio Express	02.1969	-	191[2]	Buddah BDS 5026

Soul Train Gang

Soul Train Gang to amerykańska grupa wokalna R&B. Na początku lat 70-tych tancerze z
popularnego programu telewizyjnego Dona Corneliusa „Soul Train”  nazywali się „The Soul Train Gang”. Tancerze stali się „The Soul Train Dancers” w 1975 roku, kiedy nazwa „The Soul Train Gang” została nadana kwintetowi wokalnemu R&B przez Corneliusa i Dicka Griffeya. W ten sposób ogłosili powstanie wytwórni płytowej Soul Train Records (później SOLAR Records), do której należeli Lakeside, Shalamar, The Whispers i inni. 

 

W skład grupy wchodzą dwaj bracia z Cincinnati w stanie Ohio: Gerald Brown i Terry Brown; Judy Jones (zastąpiona przez Denise Smith w 1976 roku), Patricia Williamson i Hollis Pippin, The Soul Train Gang nagrali swój debiutancki album „Don Cornelius Presents the Soul Train Gang” w 1975 roku. Wyprodukowany przez Corneliusa i Griffeya, LP zawierał utwór „Soul Train '75”, jeden z wielu tematów przewodnich z albumu „Soul Train”. (Poprzednim tematem przewodnim był słynny utwór „TSOP (The Sound of Philadelphia)” zespołu MFSB, wydany przez Philadelphia International Records). Utwór osiągnął 75. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 9. miejsce na liście R&B. 

 

Grupa nagrała swój drugi album, „The Soul Train Gang”, wyprodukowany przez Normana Harrisa i nagrany głównie w Filadelfii, w 1976 roku. Cornelius i Griffey mieli nadzieję, że uda im się wykorzystać popularność Soul Train, aby uczynić The Soul Train Gang hitem. Główny singiel „Ooh Cha” osiągnął 107. miejsce na liście przebojów Bubbling Under Hot 100 i 62. miejsce na liście R&B. Oba albumy zawierały soulowe i funkowe brzmienie lat 70-tych, ale żaden z nich nie przyniósł im sławy w świecie R&B. Następnie wydali cover utworu Steviego Wondera „My Cherie Amour”, który osiągnął 93. miejsce na liście przebojów Hot 100 i 21. miejsce na liście przebojów dance. 

 

 Po rozwiązaniu Gangu w 1977 roku, Brown dołączył do Shalamar w następnym roku, zastępując oryginalnego członka Gary'ego Mumforda. Brown pojawił się na drugim albumie Shalamar, „Disco Gardens”, oraz na przebojowym singlu „Take That to the Bank”, zanim w 1979 roku zastąpił go Howard Hewett.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul Train "75"	Soul Train Gang	12.1975	-	75[5]	Soul Train 10 400	[written by Dick Griffey, Don Cornelius][produced by Dick Griffey, Don Cornelius][9[16].R&B; Chart]
Ooh Cha/Country Girl	Soul Train Gang	12.1976	-	107[1]	Soul Train 10 792	[written by J. Aikens, J. Bellmon, V. Drayton, B. Turner][produced by "The Harris Machine" Norman Harris][62[7].R&B; Chart]
My Cherie Amour/All My Life (I Wanna Live With You)	Soul Train Gang	08.1977	-	92[3]	Soul Train 10 995	[written by S. Moy, S. Wonder, H. Cosby][produced by Don Cornelius]