Z archiwum...rocka : Ohio

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ohio. Pokaż wszystkie posty

środa, 28 stycznia 2026

Cloud Nothings

Zespół Cloud Nothings, będący pomysłem Dylana Baldiego, to sztandarowi twórcy
dynamicznego, pełnego emocji indie rocka. Kiedy zaczęło się mówić o muzyce Baldiego, pochodzący z Cleveland w stanie Ohio artysta był jeszcze nastolatkiem, a jego projekt był jednoosobowym zespołem specjalizującym się w lo-fi punk-popie, uchwyconym na albumie Cloud Nothings z 2011 roku. Kiedy Baldi zwerbował kolejnych członków, aby nadać swojej muzyce więcej ciężaru, jak na albumie Attack on Memory z 2012 roku, Cloud Nothings w pełni się rozwinął.

Na późniejszych albumach, takich jak Last Building Burning z 2018 roku, zespół mistrzowsko opanował połączenie hardcore'owej intensywności i zaskakująco słodkich melodii. W swoich utworach z początku lat 20. - „The Black Hole Understands” z 2020 roku, „The Shadow I Remember” z 2021 roku i „Final Summer” z 2024 roku -Baldi i spółka nadali nową dojrzałość zwięzłemu, chwytliwemu brzmieniu korzeni Cloud Nothings.

Zespół Cloud Nothings powstał w 2009 roku, kiedy Baldi, wówczas student pierwszego roku na Uniwersytecie Case Western Reserve, studiujący muzykę i technologię audio, nagrywał piosenki w piwnicy rodziców, gdy wracał do domu w weekendy. Publikował swoje utwory w internecie pod różnymi nazwami zespołów, jedną z nich był Cloud Nothings. Po opublikowaniu utworów „Hey Cool Kid” i „Whaddaya Wanna Know” na swoim profilu na MySpace, promotor poprosił Cloud Nothings o otwarcie brooklińskiego koncertu Woods and Real Estate. Wyimaginowany zespół Baldiego stał się prawdziwym zespołem, gdy skompletował skład na grudniowy koncert w 2009 roku.

Baldi rzucił studia, aby skupić się na Cloud Nothings i wydał w 2010 roku serię wydawnictw, w tym single w wytwórniach Group Tightener i Old Flame Records, a także EP-kę Turning On. Dzięki tej muzyce Baldi podpisał kontrakt z Wichita Records w Wielkiej Brytanii i Carpark w USA. Jeszcze w tym samym roku Carpark wznowił album „Turning On” z wybranymi utworami z jego pozostałych singli. Na żywo w Grog Shop Oprócz koncertów z Wavves, Titus Andronicus i Best Coast, Baldi rozpoczął pracę nad debiutanckim albumem Cloud Nothings w studiu Copycat Building w Baltimore w stanie Maryland z producentem Chesterem Gwazdą. Efektem tych sesji stał się album „Cloud Nothings”, który ukazał się w styczniu 2011 roku.

Kilka miesięcy później Baldi i jego zespół weszli do studia ze Stevem Albinim, aby nagrać z 2012 roku znacznie surowszy i cięższy album „Attack on Memory”. Album ten był debiutem Cloud Nothings na listach przebojów, osiągając 121. miejsce na liście 200 albumów w USA i 41. miejsce na brytyjskiej liście albumów indie. W lipcu tego samego roku ukazała się EP-ka „Live at Grog Shop”, na której znalazł się szczególnie porywający występ z trasy Attack on Memory. W 2013 roku, podczas przerwy w napiętym harmonogramie koncertowym zespołu, Baldi poświęcił trochę czasu na dopracowanie nowego materiału. Wkrótce potem zespół udał się do studia w Hoboken w stanie New Jersey z producentem Johnem Congletonem, aby nagrać utwory na czwarty album Cloud Nothings, „Here and Nowhere Else” z 2014 roku, który osiągnął 50. miejsce na liście przebojów w Stanach Zjednoczonych i 26. w Wielkiej Brytanii. W tym samym roku Baldi współpracował z Nathanem Williamsem z Wavves przy „No Life for Me”, split albumie wydanym przez wytwórnię Williamsa, Ghost Ramp, w 2015 roku.

Cloud Nothings powrócił w 2017 roku z „Life Without Sound”, bardziej dopracowanym setem nagranym w El Paso w Teksasie z producentem Johnem Goodmansonem, który osiągnął 15. miejsce na amerykańskiej liście albumów niezależnych i 18. miejsce na brytyjskiej. Przy surowym albumie „Last Building Burning” z 2018 roku zespół współpracował z producentem Randallem Dunnem, który pomógł przenieść intensywność koncertów Cloud Nothings do studia. Kiedy globalna pandemia COVID-19 sparaliżowała muzykę na żywo w 2020 roku, zespół wydał mnóstwo albumów koncertowych, które zawierały niektóre z ich najwcześniejszych występów. Cloud Nothings stworzył również w lipcu melancholijny album The Black Hole Understands z udostępnianiem plików i sesjami nagraniowymi z zachowaniem dystansu społecznego w Filadelfii i Cleveland.

Inny album nagrany podczas tych sesji, Life Is Only One Event, został wydany w grudniu tego samego roku w ramach ich usługi subskrypcyjnej, wraz z rocznym zapasem comiesięcznych EP-ek, które rozpoczęły się w sierpniu 2020 roku. Cloud Nothings powrócił w lutym 2021 roku z The Shadow I Remember, który powrócił do wpadającego w ucho popu z początków Baldiego i zawierał produkcję Steve'a Albiniego, a także wkład Bretta Naucke'a i Macie'a Stewarta z Ohmme. Album osiągnął 17. miejsce na liście U.K. Albums Chart.

Cloud Nothings powrócił do grania na żywo pod koniec 2021 roku, grając m.in. w Rock and Roll Hall of Fame oraz trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z okazji dziesiątej rocznicy Attack on Memory pod koniec 2022 roku. Mniej więcej w tym samym czasie zespół wydał album „Live at Red Palace”, będący zapisem koncertu z 2012 roku w Waszyngtonie. Na początku 2023 roku Cloud Nothings odchudził się do tria w składzie: Baldi, perkusista Jayson Gerycz i basista Chris Brown. Pod koniec tego samego roku podpisali kontrakt z wytwórnią Pure Noise Records i w kwietniu 2024 roku wydali swój pierwszy album dla tej wytwórni, „Final Summer”. Nagrany z Jeffem Zeiglerem i zmiksowany przez Sarah Tudzin z Illuminati Hotties, album wzbogacił surową chwytliwość utworu „The Shadow I Remember” o więcej dopracowania i głębi.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Attack on Memory	Cloud Nothings	02.2012	-	121[1]	Wichita Recordings WEBB 318CD	[produced by Steve Albini]
Here and Nowhere Else	Cloud Nothings	04.2014	-	50[2]	Wichita Recordings WEBB 420CD	[produced by John Congleton]

Black Keys

Początkowo surowy, instynktowny blues-rockowy zespół inspirowany takimi rockerami
jak Junior Kimbrough, Black Keys rozszerzyli swoje kompetencje po opanowaniu garażowego ryku z Rubber Factory w 2004 roku. Przechodząc do dużej wytwórni Nonesuch, duet gitarzysty/wokalisty Dana Auerbacha i perkusisty Patricka Carneya zanurzył się w odurzającym psychodelicznym terytorium, czasami wspomagany przez producenta Danger Mouse.

Współpraca zespołu z tym przedsiębiorczym producentem hip-hopowym otworzyła drzwi do różnorodności dźwięków, kolorów i faktur, poszerzonej palety, którą skierowali na ostre piosenki na swoich platynowych albumach Brothers i El Camino, które ukazały się na początku lat 2000. Po tripowym albumie Turn Blue z 2014 roku, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę w drugiej połowie lat 2010., w czasie której Auerbach założył swoje studio i wytwórnię Easy Eye Sound. Duet powrócił z nową energią na albumie „Let's Rock” z 2019 roku, utrzymując tę dynamikę na albumie z bluesowymi coverami „Delta Kream” z 2021 roku oraz na hard-groove'owym albumie „Ohio Players” z 2024 roku, pełnym gościnnych występów. Zapowiedzieli swój 13. album, „No Rain, No Flowers” z 2025 roku, singlem „The Night Before”.

Dan Auerbach i Patrick Carney, pochodzący z Akron w stanie Ohio, założyli zespół Black Keys w 2001 roku. W 2002 roku wydali swój debiutancki album „The Big Come Up”, który zebrał świetne recenzje i sprzedaż, a pod koniec roku podpisali kontrakt z wytwórnią Fat Possum. Wiosną 2003 roku wytwórnia ta wydała „Thickfreakness”, nagrany w 14-godzinnej sesji, a Keys wsparli album trasą koncertową otwierającą koncerty Sleater-Kinney. Ich dynamika znacznie wzrosła wraz z albumem „Rubber Factory” z 2004 roku, który nie tylko zebrał świetne recenzje, ale także doczekał się kilku głośnych występów, w tym teledysku do utworu „10 A.M. Automatic” z udziałem komika Davida Crossa. Wysoko oceniany występ na żywo zespołu został udokumentowany na płycie DVD z 2005 roku, wydanej w tym samym roku, w którym ukazał się „Chulahoma” - EP z bluesowymi coverami.

The Black Keys przenieśli się do dużych wytwórni płytowych z „Magic Potion” z 2006 roku, bardziej nastrojowym albumem, który nadal powiększał grono ich fanów. Zespół wykorzystał ten nastrojowy klimat, wydając w 2008 roku „Attack & Release”, którego produkcja Danger Mouse'a pokazała, że The Keys nie są jedynie purystami blues-rocka. Album, który został odtworzony po sesjach nagraniowych z Ikiem Turnerem, który zmarł przed ukończeniem płyty, był jak dotąd największym osiągnięciem Black Keys, debiutując w Top 15 Billboardu i zbierając świetne recenzje. Po drugim DVD koncertowym duetu, rok 2009 spędzili na projektach pobocznych. Auerbach wydał na początku roku swój solowy album „Keep It Hid”, a Carney założył zespół Drummer, w którym grał na basie.

Pod koniec 2009 roku ukazał się „Blakroc”, rapowo-rockowy projekt duetu Keys z producentem Damonem Dashem. Nagrania z prób z trasy „Brothers”, wydany w 2010 roku, stał się ich największym dotychczasowym albumem, z przebojami „Tighten Up”, „Howlin' for You” i „Next Girl”. Keys powrócili na nim również do swoich korzeni hard bluesa z nową świetnością, zdobywając trzy nagrody Grammy, trafiając na listy przebojów od NPR po „Rolling Stone” i uzyskując status złotej płyty. Zespół zaoferował bardziej radykalne, rockandrollowe brzmienie na albumie „El Camino” z 2011 roku. Dzięki przebojowi „Lonely Boy”, El Camino zadebiutowało na drugim miejscu listy Billboard Top 200, a Black Keys ciężko pracowali nad albumem przez cały kolejny rok, wydając „Gold on the Ceiling” jako drugi singiel i intensywnie koncertując. Jesienią 2012 roku ukazała się EP-ka „Tour Rehearsal Tapes” - krótki zbiór nagrań studyjnych z 2012 roku.

Po ponownym zaangażowaniu Danger Mouse'a do produkcji kolejnego albumu, duet wrócił do studia latem 2013 roku, aby nagrać kolejny album. W przeciwieństwie do krótkiego, ostrego rock & rolla El Camino, „Turn Blue” miał psychodeliczny podtekst, który można było usłyszeć na poprzednich singlach „Fever” i „Turn Blue”. Album ukazał się na początku maja 2014 roku i natychmiast zadebiutował na szczycie list przebojów. Po promocji albumu Turn Blue, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę. Auerbach był zajęty, grając mnóstwo koncertów, tworząc drugi zespół - soulowy The Arcs - i wydając drugi solowy album „Waiting for a Song” w 2017 roku. Carney pracował również jako producent, współpracując m.in. z Michelle Branch przy jej albumie Hopeless Romantic z 2017 roku.

The Black Keys powrócili do gry w marcu 2019 roku, wydając singiel „Lo/Hi”, pierwszy utwór z ich dziewiątego albumu „Let's Rock”. Po premierze w czerwcu tego samego roku, album zadebiutował na czwartym miejscu listy Billboard Top 200 i na trzecim miejscu na brytyjskich listach przebojów. W 2021 roku podkreślili swoją długotrwałą miłość do wykonawców bluesa z Missisipi, takich jak R.L. Burnside i Junior Kimbrough, wydając nominowany do nagrody Grammy album z coverami „Delta Kream”. Na płycie znalazła się interpretacja klasycznego utworu Big Joe Williamsa i Johna Lee Hookera „Crawling Kingsnake”.

Na albumie Auerbach i Carney powrócili do swoich korzeni, redukując proces twórczy do tego, który stosowali na początku swojej działalności, a następnie przenieśli utwory do studia Easy Eye Sound należącego do Auerbacha. Podczas sesji duet współpracował również z Billym F. Gibbonsem z ZZ Top, Angelo Petraglią z Kings of Leon oraz Gregiem Cartwrightem z Reigning Sound. Pierwsze owoce sesji pojawiły się na początku 2022 roku wraz z wydaniem singla „Wild Child”, przed premierą albumu „Dropout Boogie” w maju. Album osiągnął ósme miejsce na liście Billboard 200 i drugie miejsce na listach przebojów Top Rock i Alternative Albums.

W następnym roku duet pojawił się na Grrr Live!, nagraniu koncertowym z 2012 roku, kiedy to Black Keys byli jedną z kilku gwiazd gościnnych, które wystąpiły z Rolling Stones w ramach koncertu nagranego na potrzeby transmisji pay-per-view, wraz z Brucem Springsteenem, Lady Gagą i Johnem Mayerem. W tym samym roku Auerbach i Carney wrócili do Easy Eye Sound, aby nagrać swój 12. album długogrający, „Ohio Players” z 2024 roku. Podczas sesji, pełnych energii i eklektycznych akcentów, wystąpiła imponująca różnorodność znanych gości, w tym Noel Gallagher, Beck, Juicy J, Dan the Automator, Leon Michels i Greg Kurstin, a także niewielka armia muzyków studyjnych. Z singlami „Beautiful People (Stay High)” i „This Is Nowhere”, set dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów w Europie i Stanach Zjednoczonych. Planowana trasa koncertowa International Players Tour została odwołana niemal natychmiast po jej ogłoszeniu, co doprowadziło do zmiany w kierownictwie zespołu. Nie tracąc czasu, wrócili do studia, aby nagrać kolejny album.

W międzyczasie wydali rozszerzoną wersję „Ohio Players”, z Alice Cooperem w horrorowym singlu „Stay in Your Grave” i Dannym Luxem w „Mi Tormenta”. Pierwszy przedsmak ich kolejnej ery albumowej pojawił się w 2025 roku wraz z żywiołowym utworem „The Night Before”, który znalazł się na 13. albumie zespołu, „No Rain, No Flowers”. Na płycie, z udziałem twórców hitów Ricka Nowelsa, Daniela Tashiana i Scotta Storcha, znalazły się również single „Babygirl” i utwór tytułowy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hard Row	Black Keys	06.2003	86[1]	-	Fat Possum 11112	[written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Have Love Will Travel	Black Keys	09.2003	77[1]	-	Epitaph 11292	[written by Richard Berry][produced by Patrick Carney]
10 A.M. Automatic	Black Keys	09.2004	66[2]	-	Epitaph 11732	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]
'Till I Get My Way/Girl Is on My Mind"	Black Keys	12.2004	62[2]	-	Fat Possum 11832	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by Danger Mouse]
Tighten Up	Black Keys	11.2010	86[1]	87[4]	Cooperative Music VVR 737470	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Howlin' For You	Black Keys	01.2011	-	116[13]	V2	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys, Mark Neill]
Lonely Boy	Black Keys	12.2011	80[8]	64[20]	Nonesuch USNO 11100273	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Dan Auerbach,Patrick Carney,Danger Mouse][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Gold on the Ceiling	Black Keys	03.2012	57[6]	94[6]	Nonesuch USNO 11100275	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Little Black Submarines	Black Keys	10.2012	106[21]	106[21]	Nonesuch	[platinum-US][written by Dan Auerbach,Danger Mouse,Patrick Carney][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Fever	Black Keys	04.2014	57[4]	77[3]	Nonesuch USNO 11400191	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	-	114[1]	Nonesuch	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Lo/Hi	Black Keys	03.2019	-	119[1]	Nonesuch	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thickfreakness	Black Keys	05.2003	182[1]	-	Fat Possum 03712	[produced by Patrick Carney]
Rubber Factory	Black Keys	09.2004	62[1]	131[2]	Fat Possum 03792	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Chulahoma	Black Keys	05.2006	-	199[1]	Fat Possum 1032 [US]	[produced by The Black Keys]
Magic Potion	Black Keys	09.2006	79[1]	95[2]	V2 VVR 1042542	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Attack & Release	Black Keys	04.2008	34[3]	14[14]	Cooperative Music VVR 1050452	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse]
Brothers	Black Keys	05.2010	29[25]	3[145]	Cooperative Music/V2 VVR 737197	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by The Black Keys,Mark Neill,Danger Mouse]
El Camino	Black Keys	12.2011	6[81]	2[100]	Nonesuch 7559796331	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Blakroc	Black Keys	02.2013	-	110[2]	Nonesuch	[produced by Dan Auerbach,Patrick Carney,Joel Hamilton]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	2[18]	1[1][31]	Nonesuch 7559795554	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Let's Rock	Black Keys	07.2017	3[5]	4[4]	Nonesuch 0075597924954	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Delta Kream	Black Keys	05.2021	5[2]	6[3]	Nonesuch 0075597916652	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Dropout Boogie	Black Keys	05.2022	5[2]	8[2]	Nonesuch 0075597913439	[produced by The Black Keys]
Ohio Players	Black Keys	04.2024	13[81]	26[1]	Nonesuch 0075597900149	[produced by The Black Keys, Dan the Automator]
No Rain, No Flowers	Black Keys	08.2025	47[1]	52[1]	Parlophone 0093624832898	[produced by The Black Keys]

wtorek, 27 stycznia 2026

LeVert

LeVert był amerykańskim zespołem wokalnym R&B z Cleveland w stanie Ohio w Stanach
Zjednoczonych. Założony w 1983 roku, LeVert składał się z Seana i Geralda Levertów (synów Eddiego Leverta, założyciela i wokalisty zespołu wokalnego R&B/Soul O'Jays) oraz Marca Gordona.

Zespół wydał swój pierwszy singiel „I'm Still” dla wytwórni Tempre Harry'ego Coombesa. W 1985 roku ukazał się ich debiutancki album „I Get Hot”, na którym znalazły się utwory, których wokale były silnie porównywane do głosu ojca Seana i Geralda Levertów, Eddiego. W 1986 roku ukazał się album „Bloodline”, na którym znalazł się pierwszy wielki przebój zespołu w stylu R&B „(Pop, Pop, Pop, Pop) Goes My Mind”. Jednak kolejny album zespołu, „The Big Throwdown” z 1987 roku, odniósł jeszcze większy sukces, dzięki przebojowi R&B „Casanova”, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów (miejsce 5.) i zapewnił zespołowi miejsce w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii. Z tego albumu wydano również dwa kolejne single R&B, które znalazły się w pierwszej piątce: „My Forever Love” i „Sweet Sensation”.

Sukces zespołu kontynuował kolejny album z 1988 roku, „Just Coolin'”, który był nominowany w kategorii „Najlepszy Album R&B/Urban Contemporary” do nagrody Soul Train Music Awards w 1989 roku. Zarówno „The Big Throwdown”, jak i „Just Coolin'” uzyskały status złotej płyty. Od lat 90-tych Gerald zaczął dzielić swój czas między LeVertem a karierą solową,ale zespół wydał jeszcze trzy albumy, a Rhino Records w 2001 roku wydało album z największymi przebojami.

Gerald Levert zmarł w listopadzie 2006 roku z powodu przedawkowania leków na receptę i bez recepty. Sean Levert zmarł w marcu 2008 roku w wyniku połączenia sarkoidozy i odstawienia Xanaxu podczas pobytu w więzieniu hrabstwa Cuyahoga.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Still/I Want Too	LeVert	03.1985	-	-	Tempre 5505	[written by G. Levert, E. Levert][produced by Harry Coombs, Gerald Levert][70[8].R&B; Chart]
(Pop, Pop, Pop, Pop) Goes My Mind/Looking For Love	LeVert	07.1986	-	-	Atlantic 89389	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon][produced by Keg Johnson, Wilmer Raglin][1[1][18].R&B; Chart]
Let's Go Out Tonight/Grip	LeVert	10.1986	-	-	Atlantic 89350	[written by Gerald Levert][produced by Eddie Levert][14[16].R&B; Chart]
Fascination/Pose	LeVert	02.1987	-	-	Atlantic 89311	[written by Gerald Levert, James Mtume, Marc Gordon][produced by James Mtume][26[11].R&B; Chart]
Casanova/Throwdown	LeVert	09.1987	9[10]	5[18]	Atlantic 89217	[written by Reggie Calloway][produced by Reggie Calloway][1[1][20].R&B; Chart]
My Forever Love/Kiss And Make Up	LeVert	10.1987	-	-	Atlantic 89182	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Craig Cooper][2[10].R&B; Chart]
Sweet Sensation/Love The Way U Love Me	LeVert	02.1988	-	-	Atlantic 89124	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Craig Cooper][4[15].R&B; Chart]
Addicted To You	LeVert	08.1988	-	-	Atco 99292	[written by Gerald Levert, Eddie Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][1[2][16].R&B; Chart]
Pull Over	LeVert	11.1988	-	-	Atlantic 88987	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][2[15].R&B; Chart]
Just Coolin'	LeVert	01.1989	-	-	Atlantic 88959	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon][produced by Gerald LeVert, Marc Gordon][1[1][17].R&B; Chart]
Gotta Get The Money/Join The Fun	LeVert	05.1989	-	-	Atlantic 88910	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon ][produced by Gerald LeVert, Marc Gordon ][4[14].R&B; Chart]
Smilin'	LeVert	08.1989	-	-	Atlantic 88842	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon][produced by Gerald LeVert, Marc Gordon][16[12].R&B; Chart]
Rope A Dope Style	LeVert	10.1990	-	-	Atlantic 87 828	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][7[17].R&B; Chart]
All Season	LeVert	12.1990	-	-	Atlantic 87 772	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][4[19].R&B; Chart]
Baby I'm Ready	LeVert	04.1991	-	-	Atlantic 87 696	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][1[1][25].R&B; Chart]
For the Love of Money/Living for the City	Troop,LeVert featuring Queen Latifah	06.1991	-	-	Giant 19 304	[written by Anthony Jackson, Kenny Gamble, Leon Huff, Stevie Wonder][produced by Ellis Jay, Vassal Benford][12[13].R&B; Chart][piosenka z filmu "New Jack City"]
Give A Little Love	LeVert	09.1991	-	-	Atlantic 87 662	[produced by Gerald Levert, Marc Gordon][63[5].R&B; Chart]
Good Ol' Days	LeVert	02.1993	-	78[11]	Atlantic 87 379	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc G][12[20].R&B; Chart]
abc-123	LeVert	05.1993	-	46[17]	Atlantic 87 366	[written by Gerald Levert, Edwin Nicholas, Terry Scott][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][5[22].R&B; Chart]
Do The Thangs	LeVert	09.1993	-	-	Atlantic 87 328	[written by Marc Gordon][produced by Marc Gordon][41[12].R&B; Chart]
True Dat	LeVert featuring Yo-Yo & Queen Pen	03.1997	-	107[8]	Atlantic 84 869	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][52[10].R&B; Chart]
Sorry Is	LeVert featuring Terry Ellis	06.1997	-	113[3]	Atlantic 84 003	[written by Gerald Levert & Edwin Nicholas][33[16].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bloodline	LeVert	10.1986	-	192[3]	Atlantic 81 669	[produced by Keg Johnson, Wilmer Raglin, James Mtume, Eddie Levert, Gerald LeVert, Marc Gordon]
The Big Throwdown	LeVert	09.1987	86[1]	32[24]	Atlantic 81 773	[gold-US][produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Reggie Calloway, Craig Cooper]
Just Coolin'	LeVert	11.1988	-	79[31]	Atlantic 81 926	[gold-US][produced by LeVert]
Rope a Dope Style	LeVert	12.1990	-	122[34]	Atlantic 82 164	[gold-US][produced by Gerald Levert, Marc Gordon]
For Real Tho'	LeVert	04.1993	-	35[27]	Atlantic 82 462	[gold-US][produced by Gerald Levert, Marc Gordon]
The Whole Scenario	LeVert	03.1997	-	49[8]	Atlantic 82 986	[produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Edwin "Tony" Nicholas]

sobota, 24 stycznia 2026

Men at Large

Duet R&B Men at Large pojawił się pod koniec ery new jack swingu, z silnym wsparciem i
kreatywnym wkładem rodaka z Cleveland, Geralda Leverta. Wyraziści wokaliści Dave Tolliver i Jason Champion rozpoczęli działalność w filii Atlantic, EastWest, i wydali dwa albumy dla tej wytwórni: Men at Large (1992) i stosunkowo łagodny One Size Fits All (1994).

Z siedmioma singlami z tych tytułów trafili na listę R&B magazynu Billboard, w tym z przebojami z pierwszej dziesiątki „Use Me” i „So Alone”, z których ten drugi był balladą skierowaną do zmarłej niedawno matki Tollivera. Trzeci i czwarty album Men at Large zostały wydane przez niezależne wytwórnie pod koniec lat 90-tych i w latach 2000.

Po rozpadzie duetu Champion nagrywał współczesny materiał gospel i występował na popularnych albumach gwiazd Kirka Franklina i Deitricka Haddona. Tolliver pojawił się w utworach Rome i 8Ball & MJG, a także wydał solowe albumy w 2009 i 2015 roku. W 2016 roku, gdy Championa zastąpił Edgar „Gemini” Porter, Tolliver reaktywował Men at Large singlem „Date Night”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Use Me	Men at Large	05.1992	-	-	EastWest 98 562	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][9[17].R&B; Chart]
You Me	Men at Large	09.1992	-	-	EastWest 98 495	[written by Dave Tolliver, Jason Champion, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][29[10].R&B; Chart]
So Alone	Men at Large	02.1993	-	31[20]	EastWest 98 459	[written by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][5[35].R&B; Chart]
Um Um Good	Men at Large	05.1993	-	-	EastWest 98 435	[produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][30[15].R&B; Chart]
Would You Like To Dance (With Me)	Men at Large	09.1993	-	-	EastWest 98 440	[written by Robert Cunningham][produced by Gerald Levert][87[4].R&B; Chart]
Let's Talk About It	Men at Large	10.1994	-	-	EastWest 98 221	[written by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][16[20].R&B; Chart]
Holiday	Men at Large	03.1995	-	-	EastWest 64 457	[written by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][62[1].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Men at Large	Men at Large	02.1993	-	122[13]	EastWest 92 159	[produced by Edwin Nicholas, Gerald Levert, Marc Gordon , Robert Cunningham]
One Size Fits All	Men at Large	11.1994	-	151[1]	EastWest 92 459	-

wtorek, 20 stycznia 2026

Sun

Sun to zespół grający R&B, soul, disco i funk, założony w połowie lat 70-tych XX wieku
i intensywnie nagrywający dla wytwórni Capitol Records w latach 1976–1984. Zespół został założony przez Byrona Byrda w Dayton w stanie Ohio w 1976 roku. W jego skład wchodzili również Kym Yancey, Chris Jones (późniejszy członek Dayton), Gary King, John Wagner, Hollis Melson i Shawn Sandridge.

Zespół Sun został założony przez Byrona Byrda wraz z innymi członkami jego poprzedniego zespołu, Over Night Low. Zrozumieli, że potrzebują silniejszej koncepcji zespołu, gdy pewnego wieczoru, po występie w Ohio Theatre w Columbus, skontaktował się z nimi producent muzyczny Beau Ray Fleming. Beau początkowo zaproponował nazwę „Celestial Sun”, ale ostatecznie skrócili ją do samego „Sun”, a Byrd stwierdził, że inspiracją było „powszechnie akceptowany symbol energii”. Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Capitol przez Larkina Arnolda, Sun stanął przed natychmiastowym problemem: niekompletnym zespołem. Brakowało sekcji rytmicznej, więc Byron Byrd zwerbował Rogera Troutmana i Lestera Troutmana (z Zapp) i zapłacił im za wykonanie kilku sesji studyjnych, aby mógł dokończyć album.

Lester nagrał ścieżki perkusji z Rogerem na basie, a następnie Roger nałożył na gitarę do czterech utworów na albumie, w tym do „Live On, Dream On”. To właśnie w „Wanna Make Love (Come Flick My BIC)” Roger wykorzystał swoje charakterystyczne zdobienia w talk-boxie. Jako pierwszy singiel z debiutanckiego albumu „Live On, Dream On” (1976), „Wanna Make Love” stał się pierwszym hitem Sun, osiągając 31. miejsce na liście przebojów R&B magazynu Billboard.

Wraz z wydaniem drugiego albumu, Sun Power (wydanego na pomarańczowym winylu w 1977 roku), Sun powiększył się do dziesięcioosobowego składu multiinstrumentalistów i wokalistów, w którego skład wchodzili Byron Byrd, John Hampton Wagner, Christopher D. Jones, Hollis Melson, Dean Hummons, Kym Yancey, Shawn Sandridge, Bruce Hastell, Gary King i Ernie Knisley. Album zawierał również utwory „Conscience” i „Time Is Passing” (samplowane przez wielu raperów, w tym Dr. Dre), a także instrumentalny utwór „We’re So Hot”, który był wykorzystywany w transmisjach sportowych. Sun zlecił pracownikom NASA wykonanie animacji okładki piątego albumu, Sun Over The Universe (1980).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wanna Make Love (Come Flick My Bic)/Love Is Never Sure	Sun	09.1976	-	76[6]	Capitol 4254	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][31[5].R&B; Chart]
Boogie Bopper/The Show Is Over	Sun	02.1977	-	-	Capitol 4382	[written by J.H. Wagner, D. Hummons][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][50[9].R&B; Chart]
Dance (Do What You Wanna Do)/I Had A Choice	Sun	03.1978	-	-	Capitol 4538	[written by Keith Cheatham][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][92[3].R&B; Chart]
Sun Is Here/Long Drawn Out Thang (Instrumental)	Sun	06.1978	-	-	Capitol 4587	[written by Byrd, Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][18[16].R&B; Chart]
Radiation Level	Sun	05.1979	-	-	Capitol 4713	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][25[19].R&B; Chart]
Pure Fire/Deep Rooted Feeling (Stand Up)	Sun	10.1979	-	-	Capitol 4780	[written by Kym Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][67[7].R&B; Chart]
Space Ranger (Majic's In The Air)	Sun	06.1980	-	-	Capitol 4873	[written by B. Byrd, K. Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][56[8].R&B; Chart]
Reaction Satisfaction (Jam Ya'll: Funk It Up)/It Seems So Hard	Sun	04.1981	-	-	Capitol 4981	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][57[9].R&B; Chart][87[2].Hot Disco/Dance;Capitol 4981 7"]
Slamm Dunk The Ffunk!/I Wanna Be With You	Sun	03.1982	-	-	Capitol 5092	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][81[4].R&B; Chart]
Legs (Bring The Wolf Out Of Me)/True Love	Sun	07.1984	-	-	Air City 501	[written by Byron Byrd][produced by Byron M. Byrd][89[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sunburn	Sun	05.1978	-	69[22]	Capitol 11 723	[produced by Byron Byrd & Beau Ray Fleming]
Destination Sun	Sun	07.1979	-	85[10]	Capitol 11 941	[produced by Byron Byrd & Beau Ray Fleming]

Dayton

Dayton był zespołem funkowym grającym post-disco, założonym w Dayton
w stanie Ohio przez Chrisa Jonesa (trąbka, instrumenty klawiszowe, wokal) z zespołu Sun oraz Shawna Sandridge'a (gitara, wokal) z Over Night Low. Skład uzupełnili Derrick Armstrong (wokal), Kevin Hurt (perkusja, instrumenty perkusyjne), Jenny Douglas (wokal) i Rachel Beavers (wokal). Były członek Sun, Dean Hummons, grał na instrumentach klawiszowych na dwóch pierwszych albumach Dayton.

Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Liberty Records w 1980 roku i wydał swój debiutancki album o tym samym tytule, na którym znalazł się utwór „Eyes on You”. Dayton koncertował z Ashford & Simpson, Quincy Jonesem i Stephanie Mills. W 1981 roku nagrali drugi album Liberty, „Cutie Pie”. Wśród gości znaleźli się James „Diamond” Williams, Keith Harrison, Clarence „Chet” Willis, Billy Beck, Wes Boatman i Vincent Andrews.

W 1982 roku grupa przeszła do wytwórni Capitol Records i wydała udany album „Hot Fun”. Na płycie znalazł się utwór „Krackity-Krack” z gościnnym udziałem Bootsy'ego Collinsa oraz ich przebojowa wersja coveru utworu Sly Stone'a „Hot Fun in the Summertime”.Dayton wprowadził Rahni Harris jako wokalistkę i klawiszowca na swój czwarty album „Feel the Music” z 1983 roku, na którym znalazł się utwór „The Sound of Music”. „The Sound of Music”, nagrany przez Capitol (CL318) Records, był ich najbardziej znanym utworem w Wielkiej Brytanii, gdzie pod koniec 1983 roku osiągnął 75. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

Stał się bardzo popularny w klubach nocnych w całej Wielkiej Brytanii. Utwór „Love You Anyway” został wyprodukowany przez Rogera Troutmana z Zapp. Harris odpowiadał za większość tekstów i produkcji. Swój ostatni album „This Time” wydali w 1985 roku, również wyprodukowany przez Harrisa. Singiel „You Should Be Dancin'” pochodził z tego albumu (ostatni utwór na stronie 2), ale nie znalazł się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Album nie dorównał ich poprzednim dokonaniom i oznaczał koniec Dayton.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cutie Pie/Wanna Be Your Man	Dayton	07.1981	-	-	Liberty 1414	[written by S. Sandridge, C. Jones, D. Hummons][produced by David Shawn Sandridge][62[7].R&B; Chart]
Hot Fun In The Summertime	Dayton	07.1982	-	58[7]	Liberty 1468	[written by Sylvester Stewart][produced by Rahni P. Harris Jr][17[15].R&B; Chart]
It Must Be Love/Conversation	Dayton	10.1983	-	-	Capitol 5269	[written by R. Harris II, D. Sandridge][produced by Rahni P. Harris Jr.][54[8].R&B; Chart]
The Sound Of Music/Fast Lane	Dayton	03.1984	75[10]	-	Capitol 5327	[written by R. Harris II][produced by Rahni P. Harris Jr.][69[7].R&B; Chart]
This Time/Fast Lane	Dayton	08.1985	-	-	Capitol 5487	[written by R. Harris Jr., Z. Harris][produced by Rahni P. Harris Jr.][81[6].R&B; Chart]

poniedziałek, 19 stycznia 2026

Zapp

Jeden z najbardziej niedocenianych zespołów funkowych lat 80-tych, Zapp zrewolucjonizował
komputerowy pop electro swoimi charakterystycznymi wokoderami i pulsującymi rytmami, naśladując przyziemną stronę Prince'a i Cameo, z liderem Rogerem Troutmanem, który był więcej niż skuteczny w dopracowanej produkcji. Zespół rodzinny, z braćmi Rogerem, Lesterem, Larrym i Tonym Troutmanem, dorastał w Hamilton w stanie Ohio, pod wpływem lokalnych bohaterów, Ohio Players, a także Parliament i innych zespołów funkowych.

Tony był pierwszym, który zaczął nagrywać, wydając mało znany singiel dla Gram-O-Phon Records, „I Truly Love You”, który w 1976 roku podbił listy przebojów R&B. Dołączyli do niego bracia (z Rogerem na wokalu i gitarze, Lesterem na perkusji, Larrym na perkusji i samym basistą), a grupa, nazwana Zapp, grała na Środkowym Zachodzie i stopniowo powiększała się o wokalistów wspierających (Bobby'ego Glovera, Jannettę Boyce), klawiszowców (Grega Jacksona, Shermana Fleetwooda) oraz sekcję dętą (Eddiego Barbera, Jerome'a Derricksona, Mike'a Warrena).

Zapp szybko zyskał uznanie fanów, a sam Bootsy Collins został zatrudniony do pracy z zespołem nad ich debiutanckim albumem. Wydany w 1980 roku, Zapp trafił do pierwszej dwudziestki list przebojów dzięki singlowi „More Bounce to the Ounce”. W następnym roku Roger pracował nad albumem Funkadelic „The Electric Spanking of War Babies” i wydał swój solowy debiutancki album „The Many Facets of Roger”. Jego specjalny cover utworu „I Heard It Through the Grapevine”, wzbogacony o wokoder talk-box, zapewnił albumowi status złotej płyty (podobnie jak Zapp). Zapp II ukazał się w 1982 roku i okazał się równie popularny, co pierwszy singiel grupy, w tym jedyny singiel Zapp, który zajął pierwsze miejsce w gatunku R&B, „Dance Floor”.

Zapp III ledwo znalazł się w Top 40 po premierze w 1983 roku, a drugi solowy album Rogera, „The Saga Continues”, również okazał się rozczarowaniem, choć jego cover „Midnight Hour” zawierał utwór Mighty Clouds of Joy. Zespół New Zapp IV U radził sobie nieco lepiej po wydaniu pod koniec 1985 roku (dzięki singlowi „Computer Love”), ale w 1987 roku trzeci solowy album Rogera, „Unlimited!”, zawierał największy jak dotąd hit grupy, „I Want to Be Your Man”, który znalazł się na szczycie list przebojów R&B i na trzecim miejscu listy przebojów pop.

Chociaż Roger i/lub Zapp często pojawiali się na listach przebojów R&B przez resztę lat 80-tych, zespół skutecznie zaprzestał nagrywania, wydając w 1991 roku płytę Rogera „Bridge the Gap”. Roger kontynuował produkcję i współpracę z innymi artystami, a to właśnie jego talk-box uświetnił singiel Dr. Dre i 2Paca „California Love” z 1996 roku, który znalazł się na liście Top Ten. Kolekcja Rogera i Zappa z 1993 roku „All the Greatest Hits” sprzedała się dobrze, zapewniając zespołowi pierwszą platynową płytę. Historia Zapp zakończyła się tragicznie 25 kwietnia 1999 r., kiedy Roger został zastrzelony przez Larry'ego, który następnie oddał strzał w swoim kierunku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
More Bounce To The Ounce, Part I/More Bounce To The Ounce, Part II	Zapp	10.1980	-	86[7]	Warner Bros. 49 534	[written by Roger Troutman][produced by Roger Troutman, Bootsy][2[24].R&B; Chart]
Be Alright - Part I/Be Alright - Part II	Zapp	12.1980	-	-	Warner Bros. 49 623	[written by Roger Troutman][produced by Roger Troutman, Bootsy][26[15].R&B; Chart]
I Heard It Through The Grapevine (Part I)/I Heard It Through The Grapevine (Part II)	Roger	11.1981	-	79[7]	Warner Bros. 49 786	[written by Norman Whitfield, Barrett Strong][produced by Roger Troutman ][1[2][23].R&B; Chart]
Do It Roger/Blue (A Tribute To The Blues)	Roger	12.1981	-	-	Warner Bros. 49 883	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman][24[14].R&B; Chart]
Dance Floor (Part I)/Dance Floor (Part II)	Zapp	07.1982	-	101[6]	Warner Bros. 29 961	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman][1[2][16].R&B; Chart]
Doo Wa Ditty (Blow That Thing)/Come On	Zapp	11.1982	-	103[7]	Warner Bros. 29 891	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman][10[14].R&B; Chart]
I Can Make You Dance (Part 1)/I Can Make You Dance (Part 2)	Zapp	07.1983	-	102[4]	Warner Bros. 29 553	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Roger Troutman, Zapp Troutman, Billy Beck][4[15].R&B; Chart]
Heartbreaker (Part I)/Heartbreaker (Part II)	Zapp	10.1983	-	107[2]	Warner Bros. 29 462	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman, Zapp Troutman][15[15].R&B; Chart]
Spend My Whole Life/Play Some Blues	Zapp	01.1984	-	-	Warner Bros. 29 380	[written by Larry Troutman, Roger Troutman, Billy Beck][produced by Roger Troutman][77[5].R&B; Chart]
In The Mix/Bucket Of Blood	Roger	05.1984	-	-	Warner Bros. 29 271	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Roger Troutman][10[15].R&B; Chart]
Midnight Hour - Part I/Midnight Hour - Part II	Roger Featuring The Mighty Clouds Of Joy	07.1984	-	-	Warner Bros. 29 231	[written by Wilson Pickett, Stephen Cropper][produced by Roger Troutman][34[10].R&B; Chart]
Girl, Cut It Out/So Ruff, So Tuff	Roger (Featuring Shirley Murdock)	01.1985	-	-	Warner Bros. 29 123	[written by Larry Troutman, Roger Troutman ][produced by Roger Troutman][79[4].R&B; Chart]
It Doesn't Really Matter/Make Me Feel Good	Zapp	10.1985	57[7]	-	Warner Bros. 28 879	[written by Roger Troutman, Zapp Troutman][produced by Roger Troutman][41[9].R&B; Chart]
Computer Love Part I/Computer Love Part II	Zapp	01.1986	64[3]	-	Warner Bros. 28 806	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman][8[18].R&B; Chart]
Itchin' For Your Twitchin'	Zapp	05.1986	-	-	Warner Bros. 28 719	[written by Zapp Troutman][produced by Roger Troutman][81[3].R&B; Chart]
Computer Love (Part 1)/It Doesn't Really Matter	Zapp	08.1986	78[4]	-	Warner Bros. W 8604 [UK]	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman]
I Want To Be Your Man/I Really Want To Be Your Man	Roger	10.1987	-	-	Reprise 28 229	[written by Larry Troutman][produced by Roger Troutman][1[1][19].R&B; Chart]
Thrill Seekers/Composition To Commemorate (May 30,1918)	Roger	02.1988	-	-	Reprise 27 982	[written by Roger Troutman, Zapp Troutman][produced by Roger Troutman][27[10].R&B; Chart]
Boom! There She Was	Scritti Politti Featuring Roger	06.1988	-	53[11]	Warner 27 976	[written by Green Gartside, David Gamson][produced by Green Gartside, David Gamson][94[2].R&B; Chart]
Ooh Baby Baby	Zapp	09.1989	-	-	Reprise 22 849	[written by Warren Moore, William Robinson ][produced by Roger Troutman][18[12].R&B; Chart]
(Everybody) Get Up	Zapp & Roger	10.1991	-	-	Reprise 19 124	[19[15].R&B; Chart]
Take Me Back	Roger	02.1992	-	-	Reprise 19 062	[written by Roger Troutman][produced by Roger Troutman][37[10].R&B; Chart]
Mega Medley	Zapp & Roger	08.1993	-	54[15]	Reprise 18 420	[written by Larry Troutman, Roger Troutman, Barrett Strong, Norman Whitfield][produced by Roger Troutman, Zapp Troutman, Billy Beck, Bootsy][30[18].R&B; Chart]
Slow And Easy	Zapp & Roger	10.1993	-	43[20]	Reprise 18 315	[written by Larry Troutman, Roger Troutman, Shirley Murdock][produced by Roger Troutman][18[20].R&B; Chart]
Computer Love [remix]	Zapp & Roger Featuring Shirley Murdock And Charlie Wilson	04.1994	-	108[6]	Reprise 18 251	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Larry Troutman, Roger Troutman][65[10].R&B; Chart]
It's Your Body	Johnny Gill Feat. Roger Troutman	12.1996	-	43[19]	Motown 0462	[written by Johnny Gill][produced by Johnny Gill][19[20].R&B; Chart]
Living For The City	Roger And Zapp	02.1997	-	120[1]	Reprise 17 510	[written by Stevie Wonder][produced by Roger Troutman][57[14].R&B; Chart][#8 hit for Stevie Wonder in 1974]
Sweet Sexy Thing	Nu Flavor featuring Roger	04.1997	-	62[20]	Reprise 17 402	[written by A. Dacosta, J. Guillory, R. Luna][produced by Gary St. Clair][93[2].R&B; Chart]
Down For Yours	Nastyboy Klick Featuring Roger Troutman	08.1997	-	69[17]	Nastyboy 574748	[produced by L-Dog, M.C. Magic][58[12].R&B; Chart]
Computer Love [remix]	Zapp & Roger Featuring Shirley Murdock And Charlie Wilson	05.1999	-	-	Reprise 18 251	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Larry Troutman, Roger Troutman][88[2].R&B; Chart]
More Bounce To The Ounce / Computer Love	Zapp	08.2004	83[2]	-	Warner Bros 5046727820

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Zapp	Zapp	09.1980	-	19[19]	Warner 3463	[gold-US][produced by Roger Troutman, Bootsy Collins]
Zapp II	Zapp	08.1982	-	25[19]	Warner 23 583	[gold-US][produced by Roger Troutman, Zapp Troutman]
Zapp III	Zapp	09.1983	-	39[22]	Warner 23 875	[produced by Roger Troutman,Billy Beck]
The New Zapp IV U	Zapp	11.1985	-	110[26]	Warner 25 327	[gold-US][produced by Roger Troutman]
Zapp V	Zapp	10.1989	-	154[4]	Reprise 25 807	[produced by Roger Troutman]
All the Greatest Hits	Zapp	11.1993	-	39[29]	Reprise 45 143	[gold-US]

wtorek, 13 stycznia 2026

Lakeside

W 1969 roku Stephen Shockley, pochodzący z Dayton w stanie Ohio,
założył Young Underground po odejściu z Monterreys. Wokalista Mark Woods, członek lokalnego zespołu Nomads, połączył siły z Shockleyem, tworząc dojrzalszy skład Young Underground. Grupa początkowo podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Curtom Records, wygrywając konkurs talentów w Chicago. Jednak Curtom wkrótce potem upadł.

Podczas pobytu w Chicago grupa zmieniła nazwę na Lakeside Express, na cześć gazety Lakeside Express. W 1974 roku, w tym samym czasie, do Los Angeles przybyły Lakeside Express i kolejny zespół o nazwie Liquid Funk, w którym perkusistą był pochodzący z Dallas Fred Alexander Jr. Przez kolejne kilka lat zespoły występowały na imprezach w całym Los Angeles, od czasu do czasu się krzyżując. Członkowie Liquid Funk wrócili do Dallas, ale Alexander pozostał w Los Angeles. Lakeside, który już wtedy usunął Express ze swojej nazwy, poszukiwał dodatkowych członków, aby wzmocnić swój zespół. Po dwóch przesłuchaniach Alexander został przyjęty do zespołu. Lakeside podpisało umowę z Motown, ale bez powodzenia.

W rezultacie wydali balladę w ABC Records, ale wytwórnia ta upadła. Szczęście, którego szukali, okazało się być w Solar Records Dicka Griffeya. Grupa podpisała umowę z Griffeyem i wydała swój pierwszy hit, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów, „It's All the Way Live”, który dotarł do czwartego miejsca na liście Billboard R&B. Lakeside wydało wiele utworów, które podbiły listy R&B, ale nie zagroziły pozycji żadnego innego artysty. Jednak w 1980 roku ponownie szturmem podbili listy przebojów swoim przebojowym singlem „Fantastic Voyage”, który znalazł się na pierwszym miejscu listy, wyprodukowanym przez ten sam zespół.

Po sukcesie „Fantastic Voyage” wydali kolejny singiel R&B z pierwszej dziesiątki, remake klasycznego utworu Paula McCartneya i Johna Lennona „I Want to Hold Your Hand”. Grupa kontynuowała sukcesy dzięki singlom, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy Billboardu, takim jak „Raid” i „Outrageous” oraz całej serii piosenek imprezowych i ballad R&B.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's All The Way Live (Part 1)/It's All The Way Live (Part 2)	Lakeside	11.1978	-	-	Solar 11380	[written by F. Lewis][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][4[22].R&B; Chart]
Given In To Love/One Minute After Midnight	Lakeside	06.1979	-	-	Solar 11589	[written by S. Shockley][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][73[9].R&B; Chart]
Pull My Strings/Visions Of My Mind	Lakeside	11.1979	-	-	Solar 11746	[written by F. Lewis][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][31[15].R&B; Chart]
From 9:00 Until/All In My Mind	Lakeside	03.1980	-	-	Solar 11931	[written by Otis Stokes][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][44[10].R&B; Chart][73[6].Hot Disco/Dance;Solar 11 931 12"]
Fantastic Voyage/I Can't Get You Out Of My Head	Lakeside	01.1981	-	55[8]	Solar 12129	[written by F. Alexander, Jr., M. Beavers, M. Craig, T. McCain, T. Shelby, S. Shockley, O. Stokes, M. A. Wood, Jr., F. Lewis][produced by Lakeside][1[2][22].R&B; Chart][12[26].Hot Disco/Dance;Solar 12 130 12"]
Your Love Is On The One/I Love Everything You Do	Lakeside	03.1981	-	-	Solar 12188	[written by S. Shockley, F. Alexander Jr.][produced by Lakeside][14[15].R&B; Chart]
We Want You (On The Floor)/All For You	Lakeside	11.1981	-	-	Solar 112334	[written by F. Lewis][produced by Lakeside][44[8].R&B; Chart]
I Want To Hold Your Hand	Lakeside	01.1982	-	102[4]	Solar 47954	[written by J. Lennon, P. McCartney][produced by Lakeside][5[18].R&B; Chart]
Something About That Woman/The Songwriter	Lakeside	05.1982	-	110[1]	Solar 48009	[written by S. Shockley, Lakeside][produced by Lakeside][25[13].R&B; Chart]
Raid/The Urban Man	Lakeside	04.1983	-	-	Solar 69836	[written by F. Alexander Jr., N. Beavers, M. Craig, F. Lewis, T. McCain, S. Shockley, T. Shelby, O. Stokes, M. Wood Jr.][produced by Lakeside][8[16].R&B; Chart]
Turn The Music Up/Alibi	Lakeside	07.1983	-	-	Solar 69816	[written by Lakeside][produced by ][38[12].R&B; Chart]
Real Love/Tinsel Town Theory (AKA: The Hollywood Story)	Lakeside	09.1983	-	-	Solar 69796	[written by Otis Stokes][produced by Lakeside][17[13].R&B; Chart]
Outrageous/So Let's Love	Lakeside	06.1984	-	101[5]	Solar 69716	[written by Lakeside][produced by Lakeside][7[14].R&B; Chart][42[7].Hot Disco/Dance;Solar 66 957 12"]
Make My Day/I'll Be Standing By	Lakeside	09.1984	-	-	Solar 69695	[written by S. Shockley, F. Alexander Jr., R. Shelby][produced by Lakeside][37[11].R&B; Chart]
Relationship/Homewrecker	Lakeside	04.1987	-	-	Solar 70005	[written by Mark Brown][produced by Stephen Shockley ][24[12].R&B; Chart]
Bullseye/Sensations	Lakeside	07.1987	-	-	Solar 70010	[written by Kenny Nolan][produced by Stephen Shockley][33[14].R&B; Chart]
Money	Lakeside	07.1990	-	-	Solar 74601	[written by D. Nelson, M. Amick, R. Daniels][produced by Dennis Nelson][62[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shot of Love	Lakeside	01.1979	-	74[19]	Solar 2937	[produced by Dick Griffey, Lakeside, Leon Sylvers, Keith Warfield]
Rough Riders	Lakeside	11.1979	-	141[18]	Solar 3490	[produced by Dick Griffey, Lakeside, Leon Sylvers III]
Fantastic Voyage	Lakeside	11.1980	-	16[35]	Solar 3720	[gold-US][produced by Lakeside]
Keep on Moving Straight Ahead	Lakeside	12.1981	-	109[10]	Solar 3974	[produced by Lakeside]
Your Wish Is My Command	Lakeside	01.1982	-	58[23]	Solar 26	[produced by Lakeside]
Untouchables	Lakeside	05.1983	-	42[18]	Solar 60 204	[produced by Lakeside]
Outrageous	Lakeside	07.1984	-	68[15]	Solar 60 355	[produced by Lakeside]

poniedziałek, 12 stycznia 2026

Hesitations

The Hesitations to amerykański zespół R&B z Cleveland w stanie Ohio.
Tło Założeni w 1965 roku, w latach 1967 i 1968 odnieśli kilka hitów, z których największym był inspirowany gospel utwór tytułowy z filmu „Born Free”. Po tym, jak jeden z wokalistów zespołu, George „King” Scott, został przypadkowo postrzelony i zabity w lutym 1968 roku, zespół się rozpadł. The Hesitations reaktywowali się w 2006 roku z nowymi członkami i ponownie koncertują i nagrywają.

The Hesitations nagrali singiel „Soul Superman” z utworem „I'm Not Built That Way”, który ukazał się nakładem wytwórni Kapp 790 w listopadzie 1966 roku. Utwór otrzymał cztery gwiazdki w numerze Record World z 12 listopada. W tygodniu rozpoczynającym się 19 grudnia 1966 roku singiel The Hesitations, „Soul Superman”, znalazł się na liście Billboard Chart Spotlight, gdzie przewidywano, że singiel trafi na listę R&B Singles.Ostatecznie osiągnął 42. miejsce.Ich album „Soul Superman” został zrecenzowany w numerze Record World z 3 czerwca 1967 roku. Wśród ich hitów znalazły się utwory „Soul Kind of Love” i „She Won't Come Back”. Recenzent stwierdził, że zespół powinien zabłysnąć z tym pakietem. Zespół nagrał piosenkę „Love is Everywhere”, której autorami byli Ray Lewis, LeCharles Harper, Richard i Robert Poindexter. Singiel był wspierany utworem „Born Free” i wydany nakładem wytwórni Kapp K-878.

W tygodniu rozpoczynającym się 13 stycznia 1968 roku wersja „Born Free” w wykonaniu zespołu zadebiutowała na 13. miejscu. Singiel osiągnął 44. miejsce na liście najlepiej sprzedających się singli R&B magazynu Billboard. W tygodniu 24 lutego osiągnął 4. miejsce. Utrzymał tę pozycję przez kolejny tydzień.Ich album „New Born Free” został zrecenzowany w numerze magazynu „Billboard” z 27 stycznia 1968 roku. Recenzent napisał, że zespół zachwycił się utworami „Overworked and Underpaid” i „Push a Little Bit Harder”. Ballady „I Wish it Could Me” i „Believe in Love” również były świetne. Recenzent stwierdził również, że wszystkie utwory były dobre. Album zadebiutował na 30. miejscu listy najlepiej sprzedających się albumów R&B magazynu Billboard w tygodniu 24 lutego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul Superman/I'm Not Built That Way	Hesitations	01.1967	-	-	Kapp 790	[written by Ermastine Lewis,George "King" Scott,Jack Ashford,Joe Hunter][42[2].R&B; Chart]
Born Free/Love Is Everywhere	Hesitations	01.1968	-	38[10]	Kapp 878	[written by John Barry,Don Black][produced by GWP][4[11].R&B; Chart][tytułowa pioenka z filmu]
The Impossible Dream/Nobody Knows You When You're Down And Out	Hesitations	03.1968	-	42[8]	Kapp 899	[written by Joe Darion, Mitch Leigh][produced by Larry Banks,George Wiltshire][14[9].R&B; Chart][piosenka z musicalu na Broadway'u " Man Of La Mancha"]
Climb Every Mountain/My World	Hesitations	05.1968	-	90[3]	Kapp 911	[written by Richard Rodgers, Oscar Hammerstein][produced by Wiltshire, Banks, Victor]
Who Will Answer/If You Ever Need A Hand	Hesitations	07.1968	-	112[4]	Kapp 926	[written by S. Davis, L. E. Aute][produced by Wiltshire, Banks, Victor ][#19 hit for Ed Ames in 1968]
A Whiter Shade Of Pale/With Pen In Hand	Hesitations	11.1968	-	100[2]	Kapp 948	[written by Gary Brooker,Keith Reid][produced by P. Robinson, T. Wiltshire, L. Banks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The New Born Free	Hesitations	02.1968	-	193[3]	Kapp 3548	[produced by L. Banks, T. Wiltshire]