Gloria Jones

Kiedy nazwisko Glorii Jones pojawia się w rozmowach o rocku, zazwyczaj jest to pytanie
z gatunku quizu. Po pierwsze, w połowie lat 60-tych nagrała oryginalną wersję utworu „Tainted Love”, który w 1982 roku został coverowany przez Soft Cell i stał się wielkim międzynarodowym hitem. Była również dziewczyną brytyjskiego glam rockera Marca Bolana, a oprócz tego śpiewała i grała na klawiszach w jego zespole T. Rex. Jej niemały talent soulowy ginie w tłumie, zwłaszcza że niewiele jej nagrań jest obecnie dostępnych. 

 

 Jones zapisała się w historii rocka już dzięki utworowi „Tainted Love”. Ten porywający soulowy hit z połowy lat 60-tych, zupełnie niepodobny do słabiutkiego synthpopowego coveru Soft Cell, jest jednym z największych hitów lat 60-tych, który nigdy nie zaistniał. „Heartbeat” to kolejny pulsujący utwór, który niemalże zaliczył sukces, nagrany, co dziwne, z producentem Edem Cobbem, znanym głównie ze współpracy z zespołami garażowo-popowymi, takimi jak The Standells i The Chocolate Watch Band. Zarówno „Heartbeat”, jak i „Tainted Love” zostały napisane przez Cobba, choć Jones nie była pozbawiony talentu kompozytorskiego - współtworzyła duet Marvina Gaye’a i Diany Ross z 1974 roku, „My Mistake”.  

 

Jones nigdy nie odniosła sukcesu wykraczającego poza region i (podobnie jak kilku innych mniej znanych amerykańskich wokalistów soulowych) przeniosła się do Wielkiej Brytanii, gdzie kultowe oddanie fanów Northern Soul zapewniło jej stałą pracę. 

 

 W 1974 roku Jones dołączyła do T. Rex (który w tym czasie szybko podupadał) jako klawiszowiec i wokalistka wspierająca. Nawiązując romans z piosenkarzem, pomogła mu również w przejściu na bardziej soulowo-taneczny kierunek. Bolan z kolei pomógł jej w nagraniu solowego albumu „Vixen”, grając na gitarze i pisząc piosenki. Po narodzinach dziecka ich wspólny czas zakończył się tragicznie, gdy Bolan zginął w wypadku samochodowym w 1977 r., za kierownicą siedziała Jones.

 

Po stracie dobytku Jones przeprowadziła się z synem z powrotem do Los Angeles, gdzie zamieszkali z rodziną Jones.  W 1978 roku wydała album „Windstorm”, który poświęciła pamięci Bolana: na tylnej okładce widnieje napis: „Specjalna dedykacja ku pamięci ojca mojego syna, Marca Bolana, za którym bardzo tęsknimy”. Jej singiel „Bring on the Love” odniósł sukces na amerykańskiej liście przebojów R&B.

 

  Jones pozostała w branży muzycznej przez kilka lat, wydając w 1981 roku album wyprodukowany przez Eda Cobba, zatytułowany „Reunited”. Ponownie współpracowała również z Billym Prestonem i innymi członkami Cogic Singers przy albumie „The Cogic's” z 1984 roku. Od tego czasu pracowała jako kierownik muzyczny przy filmach. Na swoim albumie „Reunited” z 1982 roku została okrzyknięta „Królową Northern Soulu”. W 2010 roku wraz z synem Rolanem założyła Szkołę Muzyki i Filmu im. Marca Bolana w Makeni w Sierra Leone. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heartbeat Part 1/Heartbeat Part 2	Gloria Jones	11.1965	-	128[3]	Uptown 712	[written by Ed Cobb][produced by Ed Cobb]

Kompozycje Glorii Jones na listach przebojów

[with Clay McMurray & Pam Sawyer] 11/1970 If I Were Your Woman Gladys Knight & the Pips 9.US [with Robert Bateman, Brian Holland] 08/1971 Take Me Girl, I'm Ready Jr. Walker & The All-Stars 50.US/16.UK [with Pam Sawyer] 02/1974 My Mistake (Was to Love You) Diana Ross & Marvin Gaye 19.US/51.UK 11/1974 The Zoo (The Human Zoo) The Commodores 44.UK [solo] 11/1978 Haven't Stopped Dancing Yet Gonzalez 26.US/15.UK 03/1989 I Haven't Stopped Dancing Yet Pat & Mick 9.UK [with Dominic Smith, Joe Cole, Elephant Man & Stone] 07/2004 World of Dynamite – Room 1 Dynamite MC 115.UK [with Jermaine Cole,Pamela Sawyer] 05/2021 Close J. Cole 33.US

Valentinos

 Womack Sr. marzył o byciu ojcem pięciu synów śpiewających gospel,
zanim poczęto Friendly'ego Jr., Bobby'ego, Harry'ego, Curtisa i Cecila. Kiedy przybyli na świat, ciężko pracujący robotnik/kaznodzieja przygotowywał ich do chwalenia Pana, a publiczność oglądała występy Womack Brothers w kościołach z Bobbym stojącym na skrzyni, ponieważ był bardzo mały. Mieszkali w okolicy East 85th & Quincy, jednej z najbardziej niebezpiecznych dzielnic Cleveland pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych; wątpliwy zaszczyt, jaki osiedla mieszkaniowe zdobyły w latach 70. i 80-tych. 

Gdyby nie surowy ojciec, mogliby ulec burzliwemu otoczeniu. Uczęszczali do Quincy Elementary, Rawlings Jr. High i East Technical High School i byli zwykłymi chłopakami z kolegami z klasy i znajomymi. Friendly traktował jego imię poważnie i nie usłyszysz o nim ani jednego złego słowa. Przed nagraniami poślubił dziewczynę o imieniu Shirley, pracował w sklepie meblowym przy Euclid Avenue i jako ochroniarz w Karamu House, słynnym teatrze afroamerykańskim, w którym wystawiane są sztuki na żywo. Poznali Sama Cooke'a podczas trasy gospel z zespołem Soul Stirrers w połowie lat 50-tych. Kilka lat później bracia pokłócili się z ojcem   i zostali wyrzuceni z domu. Cooke założył wytwórnię płytową SAR Records, rozpoczęły się rozmowy o podpisaniu kontraktu z braćmi i nie było lepszego momentu niż właśnie wtedy. Telefon do Cooke'a w Los Angeles przyniósł 3000 dolarów na przelew jako zaliczkę na poczet przyszłych tantiem. Przywieźli starego cadillaca i niepewnie pojechali do Kalifornii, aby nagrywać dla SAR Records, żegnając się na zawsze z 85th Street i Quincy oraz całą obsadą złowrogich postaci. 

 Ich pierwsza płyta ukazała się w 1961 roku pod nazwą Womack Brothers. Dwa gospelowe utwory „Somebody's Wrong” i „Yield Not to Temptation” spodobały się ich ojcu, ale nie sprzedały się w wielu egzemplarzach. Na drugim albumie wydanym przez SAR, zmienili nazwę na The Valentinos i zamiast śpiewać o Panu, lamentowali o miłości, pożądaniu i życiu. SAR to skrót od liter w nazwiskach Sama Cooke'a, J.W. Alexandra i Leroya Crume'a; Crume śpiewał z Soul Stirrers i, podobnie jak Alexander, menedżer Cooke'a miał udziały w firmie. W składzie SAR znaleźli się Johnny Taylor, Johnny Morrisette, The Sims Twins i The Soul Stirrers. Początkowo Womacks mieszkali w hotelu Dunbar, gdzie charaktery przewyższyły te na Quincy Avenue. SAR wydało „Looking for a Love” (marzec 1962); Zespół stał się popularnym rockerem w miejskim radiu, szczególnie w ich rodzinnym mieście, gdzie wielu było oszołomionych, słysząc synów pastora Womacka śpiewających rock & rolla.  

Następnie wydali „I'll Make It Alright” z „Darling Come Back Home” w styczniu 1963 roku, obie strony skomponował Curtis Womack. „I'll Make It Alright” był porywającym utworem gospel ze świeckim tekstem, a „Darling...” to skoczna ballada z tęsknym prowadzeniem Bobby'ego i uderzającym falsetem akcentującym refren. Trzeci singiel, „She's So Good to Me” z „Baby Lots of Luck” (lipiec 1963), został bez echa. Czwarty singiel, „It's All Over Now”, ukazał się w sierpniu 1964 roku i był bardziej country-rockowy niż soulowy i nie był ich ulubionym utworem R&B, ponieważ nie dało się do niego tańczyć popularnych utworów, a jeśli już, to wyglądało to głupio. Ale oto, Rolling Stonesi przerobili piosenkę i zaprezentowali ją milionom; J. Geils Band również zaktualizował „Looking for a Love”. Ich ostatni singiel SAR ukazał się w 1964 roku, w tym samym roku, w którym Sam Cooke zginął w motelu. „Everybody Wants to Fall in Love” straciło popularność, a SAR zaczęło się chwiać.  

Po śmierci Cooke'a, J.W. Alexander i Leroy Crume stracili zainteresowanie wytwórnią, więc w 1965 roku Barbara, wdowa po Cooke'u, rozwiązała wytwórnię. Bobby Womack poślubił Barbarę, niektórzy twierdzą, że zbyt wcześnie po śmierci Cooke'a, i zaczął próbować swoich sił w karierze solowej. The Valentinos pojawili się bez wymienienia w 1965 roku na płycie Bobby'ego Checker Records „I Found a True Love” z utworem „A Lonesome Man”. Rok później Chess wydała „What About Me” z Bobbym na gitarze prowadzącej. Ostatni singiel w Chess, „Sweeter Than the Day Before”, ukazał się w październiku 1966 roku i stał się ulubieńcem Northern soul . 

 Jubilee Records wydało dwa single, jeden w 1968, a drugi w 1969 roku, ale żaden z nich nie odcisnął na nich większego piętna. Mniej więcej w tym samym czasie Mary Wells również podpisała kontrakt z Jubilee; rozwiodła się również z Hermanem Griffinem i wyszła za mąż za Cecila Womacka. Przed Jubilee nagrała kilka singli dla Atco Records, a producentem był Carl Davis. Ich związek niemal doprowadził do małżeństwa. Kariera solowa Bobby'ego nabierała tempa, grał też na sesjach i pisał piosenki dla wszystkich, od Gabora Szabo po Wilsona Picketta, budując karierę, która powinna zasługiwać na miejsce w Galerii Sław. 

 Kiedy Cecil i Wells się rozwiedli, brat Curtis i Wells mieszkali razem przez lata, ale nigdy się nie pobrali. Wells miała dzieci zarówno z Cecilem, jak i Curtisem. W latach 90-tych potomstwo założyło zespół Wells, w którego skład wchodzili Cecil Womack Jr., Harry James Womack, Nicole Womack i Stacy Womack. Sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że Cecil poślubił Lindę Cooke, córkę Sama Cooke'a, i oboje występowali i nagrywali pod pseudonimem WomAck & Womack. Harry został zamordowany w Kalifornii. Uważa się, że popularny utwór Bobby'ego Womacka zatytułowany „Harry Hippie” był uszczypliwością wobec jego ospałego brata. 

Kariera Cecila jako autora piosenek nabrała rozpędu dzięki utworom „Love T.K.O.” dla Teddy'ego Pendergrassa, „Your True Heart (A Shining Star)” dla The O'Jays, piosenkom dla The Dramatics i innym. Cecil, występujący pod pseudonimem Zekkariyas, mieszka w okolicach Nowego Jorku i Filadelfii, a pozostali bracia w Południowej Kalifornii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lookin' For A Love/Somewhere There's A Girl	Valentinos	08.1962	-	72[8]	SAR 132	[written by J. W. Alexander, Zelda Samuels ][8[13].R&B; Chart]
I'll Make It Alright/Darling, Come Back Home	Valentinos	03.1963	-	97[2]	SAR 137	[written by Curtis Womack ]
It's All Over Now/Tired Of Livin' In The Country	Valentinos	06.1964	-	94[2]	SAR 152	[written by B. Womack, S. Womack][21[8].R&B; Chart]
I Can Understand It - Part I/I Can Understand It - Part II	Valentinos	04.1973	-	109[1]	Clean 60005	[written by Bobby Womack][produced by Bobby Womack, Marshall Brevetz]

Tash

Rico Smith (ur. 9 sierpnia 1971r), lepiej znany pod pseudonimem scenicznym Tash,
to amerykański raper. Najbardziej znany jest z działalności w zespole hiphopowym Tha Alkaholiks z Zachodniego Wybrzeża, w którym występował wraz z J-Ro i E-Swift. Tash wydał dwa solowe albumy, „Rap Life” (1999) i „Control Freek” (2009), a także współpracował przy pięciu albumach z Tha Alkaholiks. 

 Tash urodził się w Columbus w stanie Ohio, ale w wieku 16 lat przeprowadził się do Kalifornii z czterema braćmi i matką. Jego rodzice rozwiedli się w następnym roku, ale Tash postanowił zostać w Kalifornii i rozpocząć karierę rapera. W Kalifornii współtworzył zespół Tha Alkaholiks - pierwotnie znany jako Everyday Street Poets (ESP), później znany jako Tha Liks - wraz z pochodzącym z Ohio DJ-em E-Swiftem i kalifornijskim konferansjerem o imieniu J-Ro. Tash wcześniej pracował w zespole Disturbers of the Peace z E-Swiftem, a nawet mieszkał z nim, gdy obaj grali lokalnie. J-Ro współpracował z kalifornijskimi artystami hiphopowymi, takimi jak Suavee D i King Tee, ale nigdy z Tashem ani E-Swiftem. 

 Związek Tasha z J-Ro pozwolił Tha Alkaholiks pojawić się na albumie Kinga Tee z 1993 roku, Tha Triflin' Album. Wkrótce po swoim występie Tha Alkaholiks rozpoczęli trasę koncertową ze znanymi artystami hiphopowymi, takimi jak Ice Cube, a nawet podpisali kontrakt płytowy z Loud/RCA. Po pojawieniu się w kolejnych utworach z Tha Alkaholiks we współpracy z innymi artystami, jego imprezowe rymy wywołały duże oczekiwania na debiutancki album zespołu, 21 & Over. 

 Pierwszy album Tha Alkaholiks, wydany w 1993 roku „21 & Over”, sprawił, że krytycy oklaskiwali Tash za „puenty i komiczne wyczucie czasu”, „zabójczą grę znakomitych MC” oraz „więcej niż wystarczająco talentu i energii, by poprzeć [...] nieskończenie sprytne przechwałki”. Album jako całość odniósł wielki sukces krytyczny, ale nie odniósł sukcesu komercyjnego. Mimo to, miał trzy single na listach przebojów i prawdopodobnie zapewnił Tashowi i jego zespołowi „sporą rzeszę fanów”. W 1995 roku ukazał się album „Coast II Coast”, który również odniósł sukces krytyczny, ale odniósł nieco większy sukces komercyjny niż jego poprzednik. Zaowocował dwoma mniejszymi hitami: „DAAAM!” i „The Next Level”. Tha Alkaholiks zmienili nazwę na Tha Liks na albumie z 1997 roku „Likwidation”.  

Album spotkał się z przyzwoitym przyjęciem krytycznym i mniej więcej takim samym odbiorem komercyjnym jak „Coast II Coast”. Zespół może pochwalić się przebojem „Hip Hop Drunkies” z gościnnym udziałem Ol' Dirty Bastard, który znalazł się na liście Billboard Hot 100, co jest ich najpopularniejszym nagraniem wszech czasów. Tash i jego zespół wydali następnie „X.O. Experience” w 2001 roku i „Firewater” w 2006 roku, zanim rozpadli się jako zespół. Długi czas między wydawnictwami pozwolił każdemu członkowi Tha Liks pracować nad solowymi projektami. 

Tash wydał jeden album, „Rap Life”, w Loud Records w 1999 roku. Album spotkał się z uznaniem krytyków, ale nie odniósł dużego sukcesu komercyjnego. Dotarł zaledwie do 148. miejsca na liście Billboard 200, mimo gościnnych występów takich znanych artystów jak Outkast i Kurupt. Dotarł do pierwszego miejsca na liście Top Heatseekers, która śledzi uznanie undergroundu, a dwa single znalazły się na liście Hot Rap Singles. Te dwa utwory, „Rap Life” z udziałem Raekwona i „Bermuda Triangle”, pozostają najbardziej znanymi solowymi utworami Tasha. Według wywiadu z 2009 roku Tha Alkalholiks zakończyli wydawanie albumów, a Tash był w 100% gotowy do pracy nad swoim kolejnym solowym albumem, Control Freek, wydanym przez wytwórnię Amalgam Digital.

  Album ukazał się w czerwcu 2009 roku. Wystąpili na nim B-real, J-ro i King Tee, a za produkcję odpowiadają will.i.am, Maestro i J. Wells. W wywiadzie dla Dubcnn z 2015 roku Tash ujawnił, że wyda nowy album zatytułowany „Publicity Stunt”. „Publicity Stunt”, według Tasha, to „album powstały we współpracy, podczas którego w ciągu ostatnich 15 lat stworzyłem mnóstwo piosenek z innymi artystami”.  Album ukazał się 14 lipca 2015 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rap Life	Tash feat Raekwon	11.1999	-	-	Loud/Columbia 79 266	[written by Young Lord][86[6].R&B; Chart]
Rap Life	Mos Def Featuring Q-Tip & Tash	02.1998	-	115[6]	Rawkus 157	[written by D. Smith, K. Fareed, R. Smith, S. Jones][produced by Shawn J. Period][65[15].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rap Life	Tash	11.1999	-	133[9]	Loud 63 836	[28.R&B; Chart]

Hank Marr

 Hank Marr (ur. 30 stycznia 1927r -zm.  16 marca 2004r) był organistą i pianistą grającym na organach
Hammonda B3, wykonującym soul jazz i hard bop, prawdopodobnie najbardziej znanym z licznych albumów nagranych pod własnym nazwiskiem dla wytwórni Double-time. 

Hank urodził się jako Henry L. Marr w Flytown w Columbus w stanie Ohio. Zaczął grać na fortepianie w młodym wieku i często jammował z przyjacielem z dzieciństwa i saksofonistą Ronniem Kirkiem. Marr początkowo był samoukiem i nie otrzymał formalnego wykształcenia muzycznego aż do momentu, gdy po odbyciu służby wojskowej rozpoczął studia na Uniwersytecie Stanowym Ohio. Marr zainteresował się organami jazzowymi - a konkretnie Hammondem B3 - po obejrzeniu występu „Wild” Billa Davisa w nowojorskim Birdland. Jednak Marr założył własne trio organowe dopiero po wysłuchaniu muzyki największego grającego na organach B3, Jimmy'ego Smitha, w Atlantic City w połowie lat 50-tych. 

Wraz z saksofonistą tenorowym Rustym Bryantem współprowadził zespół, który koncertował przez kilka lat, począwszy od 1958 roku. Nagrał serię solidnych płyt dla wytwórni King z Cincinnati, które prezentowały jego soulowy, groove'owy, bezkompromisowy styl gry na Hammondzie B-3. Jego podejście czerpało więcej z takich starszych mężów stanu jak Wild Bill Davis i Count Basie niż z modernistów pokroju Larry'ego Younga i Big Johna Pattona, ale w szybszych utworach kopało jak muł, a w bluesie stawało się niskie i szorstkie jak pępek węża. Marr miał dwa mniejsze przeboje: „The Greasy Spoon” (nr 101 na liście przebojów w USA, 1964) i „Silver Spoon” (nr 134 na liście przebojów w USA, 1965). Wpływowy DJ Alan Freed w pewnym momencie zaadaptował utwór Marra „All Night Long” jako motyw przewodni. 

Podobnie jak w przypadku wielu innych innowatorów w dziedzinie muzyki organowej, ruch acid-jazzu otworzył przed Marrem nowe możliwości, a on sam powrócił z serią najnowszych płyt dla wytwórni Double-Time, które bardzo dobrze porównywalne są z jego archiwalnymi nagraniami. Na znakomitym, niepublikowanym już albumie Hank Marr Quartets „Live at the Club 502”, nagranym w 1964 roku w klubie nocnym w Columbus, lider dzielił scenę z gitarzystą Wilbertem Longmire, którego lekko zniekształcone brzmienie i zwinne frazowanie to prawdziwa uczta dla miłośników   organów. 

 Dorobek Marra w zakresie albumów nie był imponujący. Najwyraźniej utrzymanie muzyków takich jak Marr w dużej mierze zależało od koncertów w klubach Wschodu i Środkowego Zachodu, które zaspokajały rosnącą publiczność jazzu organowego w dobie popularności pioniera Jimmy'ego Smitha. Marr później przewodził zespołowi, w którym występował James Blood Ulmer. Ulmer po raz pierwszy nagrywał zawodowo z Marrem w latach 1967–1968; wcześniej koncertowali w latach 1966-1967. Gitarzyści Freddie King (1961-1962) i Wilbert Longmire (1963-1964) również nagrywali z Marrem. W 1966 roku nagrał kilka stron dla wytwórni Wingate z Detroit, w tym „Marr’s Groove” i „White House Party”. 

 Pod koniec lat 60-tych Marr występował w duecie z gitarzystą Floydem Smithem w Atlantic City w stanie New Jersey. W latach 60. i 70-tych występował w Las Vegas w programach „The Johnny Carson Show”, „The Mike Douglas Show” i „The Merv Griffin Show”, a także był dyrektorem muzycznym gwiazdy telewizyjnej George’a Kirby’ego. Marr z Arthurem Prysockiem W latach osiemdziesiątych Marr skupił się na nauczaniu i wykładaniu na Uniwersytecie Stanowym Ohio, ostatecznie zostając profesorem nadzwyczajnym jazzu. Choć nigdy nie cieszył się krajowym uznaniem, Marr był bohaterem swojego miasta.  

W 1990 roku miasto Columbus uhonorowało go, ogłaszając 12 sierpnia „Dniem Wspaniałego Hanka Marra”, a później przyznało mu nagrodę Continuing Legacy Award w ramach Columbus Music Awards. Po dziesięciu latach pracy jako dyrektor muzyczny George'a Kirby'ego, zanim zaczął uczyć w Columbus w stanie Ohio, Marr przez dziesięć lat był dyrektorem muzycznym George'a Kirby'ego. Jego doświadczenie w nagrywaniu i zaangażowanie w jazz organowy nieco zniknęły z publicznej świadomości, aż do ponownego wzrostu zainteresowania jego muzyką. W latach dziewięćdziesiątych nagrał trzy albumy dla wytwórni Double Time, między innymi „Hank And Frank” z 1996 roku z tenorystą Frankiem Fosterem. Nadal występował na festiwalach, w klubach, z Columbus Jazz Orchestra oraz podczas konferencji IAJE. W 1999 roku Marr wraz z Wilbertem Longmire i Gregiem Rockinghamem świętował swoje 72. urodziny koncertem w Elbow Room w Chicago, świętując 72. urodziny klawiszowca. Następnie dał rzadki solowy występ na fortepianie w Jazz Record Mart w Warbash. 

 Oprócz sławy Hanka jako członka elity jazzu, był on również oddanym i utalentowanym pedagogiem. W uznaniu ponad pięćdziesięciu lat kariery jako wykonawca, nauczyciel, aranżer i dyrygent, Jazz Arts Group ustanowiła nagrodę Hank Marr High School Jazz Award jako hołd dla tej wyjątkowej osoby. Nagroda ta docenia wybitnych muzyków szkół średnich i ich pełne poświęcenia występy jazzowe. Hank zmarł w szpitalu Grant w Columbus 16 marca 2005 roku po krótkiej chorobie serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Greasy Spoon/I Can't Go On (Without You)	Hank Marr	01.1964	-	101[5]	Federal 12508	[written by H. Marr, G. C. Redd][15[10].R&B; Chart]
Silver Spoon/No Rough Stuff	Hank Marr	03.1965	-	134[1]	Federal 12538	[written by H. Marr, G. C. Redd]

Jonathan Winters

Amerykański aktor filmowy i telewizyjny urodzony w 1925 roku w Bellbrook w Ohio.
Jest potomkiem Valentine Winters, założycielki Winters National Bank w Dayton. Po ukończeniu szkoły średniej w Springfield, Jonathan, w wieku 17 lat, zaciągnął się do marynarki wojennej.
Podczas II Wojny światowej służył na południowym Pacyfiku. Po wojnie studiował rysunek w Dayton Art Institute, gdzie spotkał Eileen Schauder, którą poślubił w 1948 roku.
 

Karierę rozpoczynał jako komik sceniczny. Prawdopodobnie najlepiej zapamiętaną jego kreacją z tego okresu jest Maudie Frickert, pozornie słodka stara pani z ciętym językiem. Był ulubieńcem Jacka Paara i gościł często w jego programach telewizyjnych. Ponadto, występował w Tonight Show Johnny’ego Carsona, za każdym razem jako inna postać. Prowadził również własny program The Wacky Word of Jonathan Winters (1972-1974) Winters wystąpił się w prawie 50 filmach i kilku telewizyjnych show.  

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Wonderful World of Jonathan Winters	Jonathan Winters	02.1960	-	18[53]	Verve 15 009	-
Down to Earth	Jonathan Winters	09.1960	-	25[23]	Verve 15 011	-
Here's Jonathan	Jonathan Winters	05.1961	-	19[42]	Verve 15 025	-
Another Day, Another World	Jonathan Winters	09.1962	-	127[3]	Verve 15 032	-
Jonathan Winters' Mad, Mad, Mad, Mad World	Jonathan Winters	03.1964	-	145[2]	Verve 15 041	-
Whistle Stopping With Jonathan Winters	Jonathan Winters	12.1964	-	148[2]	Verve 15 037	-

Shelly West

Shelly West (ur. 23.05.1958, w Cleveland, Ohio),amerykańska piosenkarka country.Jej matką była
legendarna wokalistka country-Dottie West,której kariera trwała ponad trzy dekady.Najlepszy okres kariery Shelly przypada na lata 80-te,a najbardziej popularnym nagraniem jest duet z Davidem Frizzellem "You're the Reason God Made Oklahoma".
 

Urodzona w 1958r w Cleveland była dzieckiem Dottie i Billa Westa.Swoje imię otrzymała po babce,słynnej aktorce Shelley Winters.W momencie urodzin jej matka robiła wielką karierę w Nashville,stolicy country.Swój pierwszy profesjonalny występ miała w 1975r z zespołem swojej matki jako członkini chórku,który jej towarzyszył.W tym czasie zapałała uczuciem do gitarzysty zespołu,Allana Frizzella,który był młodszym bratem śpiewaka country Davida Frizzella.Wspomniana para pobrała się,opuściła zespół i w 1977r przeniosła się do Kalifornii.Tam występują razem z zespołem brata,Davida.Shelly w duecie z Davidem wysłali demo piosenki "Lovin' On Borrowed Time" do wytwórni płytowej,gdzie po akceptacji producenta Snuffa Garnetta podpisano kontrakt nagraniowy z Casbalanca West Records.
 

Niedługo po tym lądują w wytwórni Polygram,która szybko zrezygnowała z ich usług.Shelly i David szukają szczęścia w Nashville,ale bez sukcesów.Ciągle wierzący w ich potencjał wspomniany producent z Casablanki zaproponował nagranie ich piosenki "You're the Reason God Made Oklahoma" dla wytwórni Viva Records,będącej własnością Clinta Eastwooda.Piosenka odniosła duży sukces plasując się na szczycie list country,ukazując się ponadto w filmie "Any Which Way You Can" .
Ten sukces pozwolił stać się im gwiazdami country pierwszej wielkości.W 1981r Academy of Country Music nominowała ich utwór jako piosenkę roku.

Do 1985r duet święci ogromne sukcesy zdobywając wiele nagród w podsumowaniach rocznych CMA Awards.Uznawani byli za jeden z najlepszych duetów country,przyrównywani do podobnego ansamblu z lat 70-tych Dotti West i Kena Rogersa.Ich wizytówką z lat 80-tych były przeboje "A Texas State of Mind","Another Honky-Tonk Night on Broadway" i "I Just Came Here to Dance".Duet rozpadł się w 1985r po rozwodzie wspomnianej pary.
 

Shelly nagrywała solo już wcześniej,jej debiut solowy miał miejsce w 1983r z utworem "Jose Cuervo",który trafił na szczyt notowań country.Kolene jej solowe hity to "Flight 309 to Tennessee" i z 1984r "Another Motel Memory". "Love Don't Come Any Better Than This" stał się ostatnim przebojowym singlem Shelly,która w tym czasie wyszła zamąż za Gary Hooda z którym miała dwóch synów.

W 1988r razem z Davidem reaktywowała duet na serię koncertów,a dwa lata póżniej podobne przedsięwzięcie podjęła razem z matką Dottie West.Po śmierci swojej matki w wypadku samochodowym w 1990r,shelly wycofuje się z muzycznego showbiznesu poświęcając się życiu rodzinnemu.  

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're the Reason God Made Oklahoma	Shelly West and David Frizzell	02.1981	-	1[1][11].Country Chart	Warner 49 650	[written by L. Collins, S. Pinkard][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
A Texas State of Mind	Shelly West and David Frizzell	07.1981	-	9[8].Country Chart	Warner 49 745	[written by C. Crofford, J. Durrill, S. Garrett][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Husbands and wives	Shelly West and David Frizzell	10.1981	-	16[10].Country Chart	Warner 49 825	[written by Roger Miller][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Another Honky Tonk Night on Broadway	Shelly West and David Frizzell	02.1982	-	8[13].Country Chart	Warner 50 007	[written by M. Brown, S. Dorff, S. Garrett][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
I Just Came Here to Dance	Shelly West and David Frizzell	07.1982	-	4[13].Country Chart	Warner 29 980	[written by T. Skinner, J. L. Wallace, K. Bell][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Jose Cuervo	Shelly West	03.1983	-	1[1][13].Country Chart	Warner 29 778	[written by C. Jordan][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Flight 309 to Tennessee	Shelly West	07.1983	-	4[11].Country Chart	Viva 29 597	[written by R. Scott][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Another Motel Memory	Shelly West	12.1983	-	10[10].Country Chart	Viva 29 461	[written by C. Black, T. Rocco][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Silent partners	Shelly West and David Frizzell	03.1984	-	20[7].Country Chart	Viva 29 404	[written by T. Rocco, K. Chater, A. Roberts][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
Somebody Buy This Cowgirl a Beer	Shelly West	07.1984	-	34[3].Country Chart	Viva 29 265	[written by S. Dorff, M. Brown, S. Garrett][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff]
It's a be together night	Shelly West and David Frizzell	10.1984	-	13[9].Country Chart	Viva 29 187	[written by Tommy Rocco, John Schweers, Charlie Black][produced by Jim Ed Norman]
Now There's You	Shelly West	02.1985	-	21[7].Country Chart	Viva 29 106	[written by L. Chera, R. Peoples, B. Morrison][produced by Barry Beckett, Jim Ed Norman]

Lisa Taylor

Lisa Taylor to amerykańska wokalistka R&B. Najbardziej znana jest z solowego albumu Secrets of the
Heart, na którym znalazły się single R&B „Did You Pray Today?” (nr 40) i „Secrets of the Heart” (nr 41), „Don’t Waste My Time” ze ścieżki dźwiękowej filmu „Meteor Man”, a także ze śpiewania jako wokalistka i wokalistka wspierająca takich artystów jak Burt Bacharach, Janet Jackson, Philip Bailey, Patti LaBelle i Elvis Costello.

  Taylor dorastała w Youngstown w stanie Ohio. Jej rodzina aktywnie uczestniczyła w lokalnym kościele śpiewającym gospel, skąd czerpała inspirację. Jako dziecko jej korzenie muzyczne gospel zakorzeniły się mocno w muzyce Albertiny Walker, The Caravans, Jamesa Clevelanda, Shirley Caesar, The Mississippi Mass Choir i Andre Croucha. Później jej twórczość inspirowała się artystami jazzowymi, takimi jak Quincy Jones, Wes Montgomery i Freddie Hubbard, a także artystami R&B, takimi jak The Jackson Five, Natalie Cole, Rufus z udziałem Chaki Khan, EWF, Minnie Ripperton i Deniece Williams. 

W Youngstown Taylor współpracowała z lokalnym zespołem Vegas. Występ z Vegas jako support przed The Temptations doprowadził do spotkania z Normanem Whitfieldem. Przeniosła się do Los Angeles i poszła zobaczyć Whitfielda w Hitsville West z Joe z Undisputed Truth i dwoma innymi członkami zespołu, ale nie podpisali kontraktu. Powrót na koncert Whitfielda w 1987 roku doprowadził do tego, że Taylor zaśpiewała z Rose Royce, śpiewając główne wokale w utworach „Wishing on A Star” i „Car Wash”, a także nagrała z nimi album „Perfect Lover”. Taylor rozpoczęła karierę jako wokalistka sesyjna w Los Angeles. Nagrywając piosenki z producentami i autorami tekstów, których poznała dzięki współpracy z Rose Royce, rozpoczęła trasę koncertową jako wokalistka w chórkach z Christopherem Williamsem, Karyn White i zespołem The Gap Band.  

Taylor nagrywała piosenki z producentem Samim McKinneyem, Robertem Brookinsem i Randym Cantorem. McKinney i Taylor sprzedawali jej dema i podpisali kontrakt z Giant Records, nową wytwórnią Irvinga Azoffa, dystrybuowaną przez Warner Bros.[ W 1992 roku, po podpisaniu przez Irvinga Azoffa kontraktu z Giant Records, ukazał się album Taylor, Secrets of the Heart. Wykonała tytułowy utwór w programie Soul Train 9 maja 1992 roku. W programie wystąpili również El Debarge z Chante Moore i Kris Kross. Wydała singiel „Don't Waste My Time” ze ścieżki dźwiękowej filmu Meteor Man, który w 1993 roku osiągnął 94. miejsce na liście przebojów.

  Taylor występowała jako wokalistka wspierająca podczas trasy koncertowej Janet World Tour od 24 listopada 1993 do 22 kwietnia 1995. Taylor była wokalistką wspierającą i główną wokalistką Burta Bacharacha w latach 90-tych, w tym podczas tras koncertowych i nagrań. Kevin Courtney z Irish Times, recenzując „Bacharach in Person”, napisał: „Wokalistka Lisa Taylor należycie się do tego zobowiązała, śpiewając oszałamiającą wersję „Anyone Who Had A Heart”, a każdy, kto miał włosy na karku, poczułby porażenie prądem w kulminacyjnym momencie utworu”. Taylor była wokalistką zespołu Colour Club na ich drugim albumie „In The Flow” i trzecim albumie „Sexuality”. Taylor była główną wokalistką Rose Royce w latach 2000–2004.W 2006 roku LaBelle nagrała cover utworu Taylor „Did You Pray Today” na swoim albumie „The Gospel According to Patti LaBelle” 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Secrets Of The Heart	Lisa Taylor	03.1992	-	-	Giant 19 113	[produced by Robert Brookins, Sami McKinney][41[11].R&B; Chart]
Did You Pray Today	Lisa Taylor	06.1992	-	-	Giant 18 871	[written by Michael O'Hara, Sami McKinney][produced by Robert Brookins, Sami McKinney][40[9].R&B; Chart]
Don't Waste My Time / Your Future Is Our Future	Lisa Taylor	10.1993	-	-	Motown 2220	[produced by Keith Shocklee, Raymond Jones, Terry Stubbs][94[2].R&B; Chart]

Rude Boys

Rude Boys to grupa R&B z Cleveland w stanie Ohio. Oryginalny skład składał się z Larry'ego Marcusa (kuzyna BB Kinga), Melvina Sephusa oraz braci Edwarda Lee Banksa i Joe Little'a. Zostali odkryci przez nieżyjącego już Geralda LeVerta, który załatwił im kontrakt płytowy z Atlantic Records. 

 

W 1990 roku grupa wydała swój debiutancki album „Rude Awakening”, który osiągnął 68. miejsce na liście Billboard 200 i 11. miejsce na liście Billboard R&B Albums. Pierwszy singiel „Come On Let's Do This” osiągnął 38. miejsce na liście Billboard Hot Black Singles, pozostając na liście przez 9 tygodni. Drugi singiel „Written All Over Your Face” stał się hitem, osiągając szczyt na #16 na liście Billboard Hot 100 i zajmując pierwsze miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles przez tydzień w marcu 1991 r., pozostając na liście przez 31 tygodni. Piosenka zdobyła nagrodę Billboard Music Award za „Singiel nr 1 R&B roku”. Trzeci singiel „Heaven” zajął szczyt na #15 na liście Billboard Hot R&B Singles, pozostając na liście przez 14 tygodni. Ostatni singiel z albumu „Are You Lonely For Me” stał się drugim hitem R&B #1 Rude Boys, zajmując pierwsze miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles przez tydzień w listopadzie 1991 r., pozostając na liście przez 23 tygodnie. 

 

 W 1992 roku grupa wydała swój drugi album „Rude House”, który osiągnął 33. miejsce na liście Billboard R&B Albums. Pierwszy singiel z albumu „My Kinda Girl” osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles w lipcu 1992 roku, pozostając na liście przez 18 tygodni. Kolejny singiel „Go Ahead and Cry” osiągnął 43. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles w listopadzie 1992 roku, pozostając na liście przez 18 tygodni. 

 

 Joe Little wydał solowy album w 1994 roku i współpracował z Geraldem LeVertem jako zespół kompozytorów przy różnych okazjach, produkując i pisząc muzykę dla takich artystów jak O’Jays, the Temptations, Men at Large, Keith Sweat i LSG. W 1997 roku Rude Boys wydali swój trzeci album „Rude As Ever”, który najwyraźniej nie znalazł się na liście Billboard 200 ani na liście R&B Albums. Jedynym singlem z albumu, który znalazł się na liście, był „Nothing No One”, który osiągnął 74. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, pozostając na niej przez 7 tygodni. 

 

Potem wydawało się, że Rude Boys popadli w zapomnienie. W listopadzie 2006 roku (po śmierci Geralda LeVerta z powodu przypadkowego przedawkowania narkotyków) Rude Boys zjednoczyli się ponownie po występie na pogrzebie Geralda. Larry Marcus postanowił kontynuować karierę muzyki gospel wraz z Edwardem Banksem, a Melvin Sephus zaprzestał występów z grupą. Obecnie Joe Little i nowi członkowie Gee Labeaud i Keni Myles występują jako Rude Boys. Planują wydanie nowego singla i EP-ki. Joe jest również dyrektorem generalnym, współzałożycielem i rzecznikiem Urbean Joe Gourmet Coffee, samozwańczej pierwszej niezależnej marki kawy i franczyzy Afroamerykanów. Larry Marcus jest obecnie artystą niezależnym. Nie wiadomo, co Melvin Sephus i Edward Banks robią dzisiaj.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come On Let's Do It/Never Get Enough Of It	Rude Boys	08.1990	-	-	Atlantic 87 871	[produced by Gerald Levert, Marc Gordon][38[9].R&B Chart]
Written All Over Your Face/Fool for You	Rude Boys	03.1991	-	16[18]	Atlantic 87 805	[written by Larry Marcus][produced by Larry Marcus, Jim Salamone][1[1][31].R&B Chart]
Heaven	Rude Boys	05.1991	-	-	Atlantic 87 717	[written by Larry Marcus][produced by Larry Marcus, Jim Salamone][15[14].R&B Chart]
Are You Lonely For Me/Come On Let's Do This	Rude Boys	08.1991	-	-	Atlantic 87 640	[written by Edwin "Tony" Nicholas,Joe Little III,Mike Ferguson][produced by Jim Salamone,Edwin "Tony" Nicholas,Mike Ferguson][1[1][23].R&B Chart]
My Kinda Girl	Rude Boys	07.1992	-	-	Atlantic 87 466	[written by Edwin Nicholas, Gerald Levert][produced by Edwin Nicholas, Gerald Levert][4[18].R&B Chart]
Go Ahead and Cry	Rude Boys	11.1992	-	-	Atlantic 87 419	[written by Edwin Nicholas, Gerald Levert, Joe Little III][produced by Edwin Nicholas, Gerald Levert][43[18].R&B Chart]
Nothing to One	Rude Boys	07.1997	-	-	Buchanan 001	[written by Larry "Bingo" Marcus][produced by Larry "Bingo" Marcus][74[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rude Awakening	Rude Boys	02.1991	-	68[16]	Atlantic 82 121	[produced by Edwin Nicholas, Jim Salamone, Larry Marcus, Marc Gordon, Mike Ferguson]

Soul Kitchen

Tom Boddie założył 5 wytwórni płytowych w trakcie swojej działalności płytowej. Jego pierwszą wytwórnią była Plaid, a pierwsza płyta została wydana w 1958/9 roku przez wędrownego muzyka R&B Crown Prince Waterforda. Wydał drugą płytę (45 i/lub 78) przez grupę gospel Wonderland Gospel Singers.  Boddie trzymał się z dala od biznesu płytowego do marca 1965 roku. W ciągu 6 lat przeniósł się na znany adres 12202 Union Ave. Zajmował się nagrywaniem, głównie zdalnym, i miał stały biznes naprawiania sprzętu elektronicznego.

  Na początku 1965 roku założył dwie wytwórnie, Bounty i Luau. Pierwsze wydania były wszystkie crossoverami R&B/soul, a płyty były tłoczone przez Kay Bank. Na początku 1966 roku zaczął współpracować z tłocznią Kelmar w Cleveland East Side. Kelmar nie był zakładem o dużej objętości, był raczej małym zakładem i dał Boddie'emu szansę na naukę tłoczenia płyt. Przez następne kilka lat kupował udziały w firmie, aż do początku 1968 roku, kiedy to stał się jej wyłącznym właścicielem.  

Przez pierwsze 9 miesięcy 1968 roku Boddie zbudował studio nagrań i tłocznię w dobudówce do swojego domu. W tym czasie Kelmar zaprzestał działalności. W międzyczasie Boddie wydawał płyty soul i gospel w Bounty i Luau. W kwietniu 1967 roku wydał komunikat prasowy o powstaniu wytwórni Soul Kitchen. Luau zostało wycofane, a Bounty stało się wytwórnią wyłącznie gospel. Wytwórnia Plaid została wskrzeszona (gra słów zamierzona) na kilka płyt gospel 45 w 1970 roku. 

Wytwórnia Bounty działała do lat 80., ale ostatnia płyta Soul Kitchen 45 została wydana w 1973 roku. System numeracji używany dla tych płyt jest dość prosty. Pierwsze płyty Bounty i Luau zostały wytłoczone w Kaybank. 

Vesta Williams

 Mary Vesta Williams (ur. 1 grudnia 1957r - zm. 22 września 2011r) była amerykańską wokalistką i autorką tekstów, która występowała w takich gatunkach jak soul, funk, R&B, Quiet Storm, jazz soul i urban contemporary. Początkowo znana jako Vesta Williams, od lat 90-tych była znana po prostu jako Vesta. Była znana ze swojego czterooktawowego zakresu głosu. Kiedyś zaśpiewała „The Star-Spangled Banner” na otwarcie meczu Los Angeles Lakers, używając wszystkich czterech oktaw. Chociaż żaden z albumów Williams nie uzyskał statusu złotej płyty ani nie znalazł się w pierwszej czterdziestce listy przebojów Billboard Hot 100, od połowy lat 80-tych do początku lat 90-tych miała sześć przebojów w pierwszej dziesiątce listy przebojów Billboard R&B w Stanach Zjednoczonych, w tym „Once Bitten, Twice Shy” (1986), „Sweet Sweet Love” (1988), „Special” (1991) oraz jej singiel z 1989 roku i piosenkę firmową, „Congratulations”.

  Urodzona w Coshocton w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych, ojciec Williams był didżejem. Jej rodzina przeprowadziła się z Ohio do Los Angeles w latach 60-tych. Podczas pobytu tam, Williams i jej trzy siostry, Margaret, Marte i Marlena, wystąpiły w programie telewizyjnym Jack and Jill jako „The Williams Sisters”. Później wróciła do Ohio, ale postanowiła wrócić do Los Angeles, aby rozpocząć karierę solową. Były członek Fifth Dimension, Ron Townson, umieścił Williams w swoim zespole Wild Honey. Po tym okresie Williams znalazła pracę jako wokalistka wspierająca, współpracując z takimi artystami jak Chaka Khan, Gladys Knight, Sting, Stephanie Mills, Anita Baker i Gordon Lightfoot. Williams śpiewała w oryginalnej wersji „The Survivor” Joe Sample'a  i poznała producenta Davida Crawforda podczas pracy z jego zespołem Klique. 

Po pracy sesyjnej podpisała kontrakt płytowy z A&M Records, a jej debiutancki album, Vesta, został wydany w 1986 roku.Album zawierał jej pierwszy hit R&B z pierwszej dziesiątki „Once Bitten, Twice Shy”, który stał się jej jedynym hitem w Wielkiej Brytanii i skromnie wypadł na amerykańskich listach przebojów R&B. Jej wydany w 1988 roku album Vesta 4 U zawierał hity R&B z pierwszej dziesiątki „Sweet Sweet Love”, „4 U” i „Congratulations”, przy czym ten ostatni osiągnął 55. miejsce na liście Hot 100 i 5. miejsce na liście R&B. „Congratulations” był jedynym singlem Vesty, który znalazł się na liście Hot 100. Jej jedyny album, który znalazł się na liście US Billboard 200, osiągając 131. miejsce. 

Pojawiły się uporczywe plotki, że piosenka została zainspirowana rozpadem jej długoletniego związku z Brucem Willisem i że Demi Moore była bezpośrednio odpowiedzialna za jego zakończenie. W 1991 roku Williams wydała swój trzeci album zatytułowany Special, z utworem tytułowym jako singlem. „Special” stał się jej najwyżej notowaną piosenką na liście R&B na 2. miejscu, ale sprzedaż albumu była niższa niż Vesta 4 U. Jej następny album, Everything-N-More z 1993 roku, zawierał tylko niewielki hit R&B, „Always”. W 1989 roku Polygram Records kupiło A&M Records. Album Williams z 1998 roku Relationships został wydany pod szyldem Polygram i sprzedał się skromnie, pojawiając się na listach R&B.  

Po wydaniu Relationships, A&M/Polygram nie odnowiło jej kontraktu. Williams kontynuowała pracę jako wokalistka sesyjna, występując na albumach takich artystów jak Phil Perry, Howard Hewett i George Duke. Jej głos mogli usłyszeć słuchacze radia w dżinglach dla reklamodawców, takich jak McDonald's, Nike, Baskin-Robbins, Diet Coke, Revlon i Exxon. W tym samym roku wykonała piosenkę otwierającą miniserial ABC, The Women of Brewster Place. Williams zagrała piosenkarkę saloonową w filmie Posse z 1993 roku, wyreżyserowanym przez Mario Van Peeblesa.

 W tym okresie miała przebój R&B minor „Always” w 1993 roku. Williams miała powtarzającą się rolę „Moniki”, najlepszej przyjaciółki Jackée Harry, w serialu telewizyjnym Sister, Sister w sezonie 1998–99. Jej głos śpiewający jest wykorzystany w piosence przewodniej programu UPN Malcolm and Eddie. W 2000 roku Polygram wydał album kompilacyjny, na którym znalazły się piosenki Williams i byłej artystki A&M CeCe Peniston. W 2007 roku Williams wydała album z piosenkami R&B w Shanachie Records zatytułowany Distant Lover. Wyprodukowany przez Chrisa „Big Dog” Davisa, Distant Lover był albumem coverowym zawierającym utwory pierwotnie nagrane przez Billa Withersa, Steviego Wondera, Smokeya Robinsona, Marvina Gaye'a, Sade i Deniece Williams. Jej ostatnim nagraniem była piosenka „Dedicated”, wydana 7 grudnia 2010 r. w Stimuli Music.

  Do 2002 r. Williams stała się osobowością radiową i współprowadziła poranny program w KRNB w Dallas/Fort Worth W ostatnich latach Williams schudła 100 funtów, zmieniając rozmiar z 26 na 6. W tym czasie Williams stała się orędowniczką zapobiegania otyłości u dzieci i cukrzycy młodzieńczej. Jej ostatni występ miał miejsce 17 września 2011 r. w Portsmouth w stanie Wirginia podczas Autumn Jazz Explosion, zaledwie pięć dni przed jej śmiercią. Miała wystąpić na 21. dorocznym festiwalu „DIVAS Simply Singing!” w Los Angeles 22 października 2011 r. Shanice wykonała „Congratulations” podczas pokazu jako hołd dla Williams. Odbył się również hołd dla zmarłej piosenkarki Teeny Marie.

 Williams  nagrywała odcinek programu Unsung stacji TV One w chwili jej śmierci; został on wyemitowany 2 stycznia 2012 r. 22 września 2011 r. Williams została znaleziona martwa w pokoju hotelowym w El Segundo w Kalifornii, na przedmieściach Los Angeles. Według biura koronera hrabstwa Los Angeles, została znaleziona martwa o godzinie 18:15 (PDT). Rzecznik biura koronera stwierdził, że sekcja zwłok nie wykazała przyczyny zgonu. Pod koniec grudnia 2011 roku rodzina wydała oświadczenie za pośrednictwem piosenkarki/producentki Norwood Young, podając oficjalną przyczynę jej śmierci: „Po trzech miesiącach intensywnej sekcji zwłok i badań toksykologicznych koronera, ostatecznie ustalono, że przyczyną śmierci naszej ukochanej Vesty była „naturalna śmierć” z powodu „nadciśnieniowej choroby serca””, dodając: „Powiększone serce może pozostać niewykryte przez wiele lat”. Vesta Williams została pochowana w Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills) 4 października 2011 roku po nabożeństwie żałobnym w West Angeles Church of God in Christ w Los Angeles w Kalifornii.Wśród uczestników byli Wanda Dee, piosenkarka Peggi Blu, Freda Payne, Sheryl Lee Ralph, Loretta Devine, Kellita Smith, Norwood Young, Michael Collier, Miki Howard, Karel Bouley, Kiki Shepard, Jackée Harry, Luenell i znana piosenkarka bluesowa Linda Hopkins. Po pogrzebie odbyło się prywatne przyjęcie.   Pozostawiła matkę, córkę, trzy siostry, brata i troje wnucząt.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Once Bitten Twice Shy/My Heart Is Yours	Vesta Williams	10.1986	14[14]	-	A&M 2880	[written by Vesta Williams, Dean Gant][produced by David Crawford][9[16].R&B Chart]
Something About You/ My Heart Is Yours	Vesta Williams	02.1987	-	-	A&M 2903	[written by Bryan Loren][produced by Bryan Loren, Billy Valentine ][46[10].R&B Chart]
Don't Blow A Good Thing (Remix)/I'm Coming Back	Vesta Williams	05.1987	89[1]	-	A&M 2926	[written by Bryan Loren][produced by Bryan Loren, Billy Valentine][17[15].R&B Chart]
You Make Me Want To (Love Again)/I'm Coming Back	Vesta Williams	10.1987	-	-	A&M 2957	[written by Leon Ware, Billy Valentine][produced by Bryan Loren, Billy Valentine][90[3].R&B Chart]
Sweet, Sweet Love/It's You	Vesta Williams	10.1988	-	-	A&M 1247	[written by Attala Zane Giles, Vesta, Billy Osborne][produced by Attala Zane Giles][4[21].R&B Chart]
4U/Don't Let Me Down	Vesta	01.1989	-	-	A&M 1263	[written by Attala Zane Giles][produced by Attala Zane Giles][9[15].R&B Chart]
Congratulations/Once Bitten Twice Shy	Vesta	09.1989	-	55[8]	A&M 1407	[written by Tena Clark, Gary Prim, Vesta ][produced by Tena Clark][5[26].R&B Chart]
How You Feel/Once Bitten Twice Shy	Vesta	09.1989	-	-	A&M 1443	[written by Attala Zane Giles, Vesta][produced by Attala Zane Giles][70[6].R&B Chart]
I'll Be Good To You	Najee feat. Vesta Williams	06.1990	-	-	EMI 50 319	[produced by Fareed][9[17].R&B Chart]
Special	Vesta	06.1991	-	-	A&M 1561	[written by Vesta Williams, Attala Zane Giles][produced by Vesta Williams, Attala Zane Giles][2[20].R&B Chart]
Do Ya	Vesta	10.1991	-	-	A&M 1585	[written by Vesta Williams, Attala Zane Giles][produced by Attala Zane Giles][43[11].R&B Chart]
Always / Person To Person	Vesta	08.1993	-	-	A&M 0342	[44[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Vesta 4 U	Vesta	09.1989	-	131[10]	A&M 5223	[produced by Attala Zane Giles, David Crawford, Tena Clark]