Z archiwum...rocka : disco

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą disco. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 26 stycznia 2026

Hamilton Bohannon

Hamilton Frederick Bohannon (ur. 7 marca 1942r - zm. 24 kwietnia 2020r),
często określany jako Bohannon, był amerykańskim perkusistą, liderem zespołu, autorem tekstów, aranżerem i producentem muzycznym, który był jedną z czołowych postaci funku i disco lat 70-tych. Współpracował z Marvinem Gaye, Steviem Wonderem, zespołem The Temptations, Wah Wah Watsonem, Rayem Parkerem Jr., zespołem The Counts i Carolyn Crawford.

Urodził się w Newnan w stanie Georgia i gry na perkusji nauczył się w szkole. Zaczął grać w lokalnych zespołach, w jednym z których grał gitarzysta Jimi Hendrix, zanim ukończył Clark College, uzyskując dyplom z muzyki i edukacji średniej.Po krótkim okresie pracy jako nauczyciel, w 1964 roku został zatrudniony jako perkusista w zespole koncertowym 13-letniego Steviego Wondera. W 1967 roku przeniósł się do Detroit, gdzie został zatrudniony przez wytwórnię Motown jako lider i aranżer Bohannon & The Motown Sound, która udzielała wsparcia wielu czołowym artystom tej wytwórni podczas tras koncertowych, w tym Marvinowi Gaye'owi, Steviemu Wonderowi, The Temptations, Dianie Ross and the Supremes, The Four Tops i innym.

Kiedy Motown przeniósł się z Detroit do Los Angeles, Bohannon pozostał, aby założyć własny zespół, w którego skład weszli członkowie lokalnego zespołu The Fabulous Counts, a także tacy muzycy jak Ray Parker Jr. i Dennis Coffey. W 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Dakar prowadzoną przez producenta Carla Davisa i na początku 1973 roku wydał swój debiutancki album Stop & Go. W ciągu kolejnych dwóch lat wydał dla tej wytwórni pięć kolejnych albumów, na których „doskonalił swoją formułę ciężkich, dudniących akcentów basowych i agresywnych rytmów”.

Chociaż kilka jego utworów stało się klubowymi hitami, odniósł ograniczony sukces na listach przebojów. Jego pierwszym przebojem był singiel „South African Man” z 1974 roku, który osiągnął 78. miejsce na liście Billboard R&B, ale odniósł większy sukces w Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł do 22. miejsca na UK Singles Chart. W 1975 roku ukazał się „Foot Stompin Music” - jego jedyny album, który trafił na listę Billboard Hot 100 w USA -oraz „Disco Stomp”, jego największy hit w Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł do 6. miejsca, a później Johnny Marr wymienił go jako główny inspirację dla utworu The Smiths „How Soon Is Now?”.

W 1976 roku Bohannon podpisał kontrakt z Mercury Records, a dwa lata później odniósł jeden ze swoich największych sukcesów, wydając „Let’s Start the Dance”, który dotarł do 9. miejsca na liście przebojów R&B i 7. miejsca na liście przebojów disco . W „Let’s Start the Dance” wystąpiła wokalistka Carolyn Crawford, której kolejne albumy Bohannon produkował. W 1981 roku nowy miks „Let’s Start the Dance” odniósł sukces na liście przebojów dance.

W 1980 roku założył wytwórnię Phase II Records i przez kolejne trzy lata, współpracując z nowymi wokalistkami Liz Lands i Altrinną Grayson, kontynuował drobne przeboje na listach przebojów R&B. W 1984 roku podpisał kontrakt z MCA Records i wydał kilka kolejnych albumów. Jego ostatni album, „It's Time to Jam”, ukazał się w wytwórni South Bound w 1990 roku.

Wiele jego utworów było szeroko samplowanych, zwłaszcza w hicie chicagowskiego DJ-a i producenta Paula Johnsona z 1999 roku „Get Get Down”, w którym wykorzystano wiele sampli z utworu „Me and the Gang” Bohannona. Inni muzycy, którzy korzystali z sampli jego muzyki, to Jay Z, Digable Planets i Snoop Dogg. Jego nazwisko było również wielokrotnie przywoływane w utworze „Genius of Love” zespołu Tom Tom Club. Jego kompozycja „Ooh!” znalazła się na albumie Mary J. Blige „Love & Life” z 2003 roku.

W późniejszych latach Bohannon wydał nowego wokalistę, Governor, dla Atlantic Records, a także pracował nad materiałem ze swoim synem, Hamiltonem Bohannonem II, i wydał audiobook ze wspomnieniami z wczesnych lat w branży muzycznej, zatytułowany „Bohannon Speaks from the Beginning”. Bohannon był pobożnym chrześcijaninem i zadedykował swój album „Dance Your Ass Off” „Bogu, mojemu panu, zbawicielowi i Jezusowi Chrystusowi”. Album zawierał również zastrzeżenie, że „Dance Your Ass Off” nie jest używane w znaczeniu wulgarnym”. W 2017 roku rada miejska Newnan przemianowała ulicę Peachtree Street na Bohannon Drive na jego cześć.

Zmarł 24 kwietnia 2020 roku w swoim domu w Atlancie w wieku 78 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
South African Man Pt.1	Hamilton Bohannon	02.1975	22[8]	-	Dakar 4539	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][78[5].R&B; Chart]
Foot Stompin Music/Dance With Your Parno	Hamilton Bohannon	09.1975	23[6]	98[2]	Dakar 4544	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][39[12].R&B; Chart][3[14].Hot Disco/Dance;Dakar 4544 7"]
Disco Stomp (Part 1)/Disco Stomp (Part 2)	Hamilton Bohannon	09.1975	6[12][05.1975]	-	Dakar 4549	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][62[7].R&B; Chart][11[6].Hot Disco/Dance;Dakar 4549 7"]
Happy Feeling/Truck Stop	Hamilton Bohannon	09.1975	49[3]	-	Brunswick BR 24 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Bohannon's Beat (Pt. 1)/East Coast Groove	Hamilton Bohannon	02.1976	-	-	Dakar 4551	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][65[7].R&B; Chart][9[7].Hot Disco/Dance;Dakar 4551 7"]
Dance Your Ass Off/Happy Feeling	Hamilton Bohannon	05.1976	-	-	Dakar 4554	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][11[4].Hot Disco/Dance;Dakar 4554 7"]
Andrea/Just Doing My Thang	Hamilton Bohannon	05.1977	-	-	Mercury 73946	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][19[11].Hot Disco/Dance;Mercury 31 12"]
Bohannon Disco Symphony/Moving Fast	Hamilton Bohannon	08.1977	-	-	Mercury 73939	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][67[5].R&B; Chart]
Let's Start The Dance/I Wonder Why	Hamilton Bohannon	09.1978	56[4]	101[8]	Mercury 74015	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][9[19].R&B; Chart][7[15].Hot Disco/Dance;Mercury 53 12"]
Me And The Gang/Summertime Groove	Hamilton Bohannon	01.1979	-	-	Mercury 74035	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][82[4].R&B; Chart]
Cut Loose/Listen To The Children Play	Hamilton Bohannon	03.1979	-	-	Mercury 74044	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][43[7].R&B; Chart]
The Groove Machine/Love Floats	Hamilton Bohannon	08.1979	-	-	Mercury 74085	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][60[6].R&B; Chart][55[12].Hot Disco/Dance;Mercury 105 12"]
Baby I'm For Real/Hurry Mr. Sunshine	Hamilton Bohannon	04.1980	-	-	Mercury 76054	[written by Marvin Gaye][produced by Hamilton Bohannon][54[7].R&B; Chart]
Throw Down The Groove (Part I)/Throw Down The Groove (Part II)	Bohannon	10.1980	-	-	Phase II 5650	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][59[7].R&B; Chart][52[11].Hot Disco/Dance;Phase II 5650 7"]
Dance, Dance, Dance All Night/April My Love (Part 1)	Bohannon	12.1980	-	-	Phase II 5651	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][76[4].R&B; Chart]
Don't Be Ashame To Call My Name/Thinking Of You	Bohannon	02.1981	-	-	Phase II 5654	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][54[6].R&B; Chart]
Goin' For Another One/The Happy Dance	Bohannon	06.1981	-	-	Phase II 02062	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][91[1].R&B; Chart]
Let's Start II Dance Again/Let's Start The Dance (Remix)	Bohannon Featuring Dr. Perri Johnson	09.1981	-	-	Phase II 02573	[written by Hamilton Bohannon, Perri Johnson][produced by Hamilton Bohannon][41[11].R&B; Chart][5[17].Hot Disco/Dance;Phase II 902449 7"]
Let's Start To Dance Again/Let's Start The Dance	Bohannon	02.1982	49[5]	-	London HL 10582 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
I've Got The Dance Fever (With Rap Intro)	Bohannon	05.1982	-	-	Phase II 02897	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][72[6].R&B; Chart]
The Party Train (Parts I & II)/Thoughts And Wishes	Bohannon	07.1982	-	-	Phase II 02998	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][69[7].R&B; Chart]
Make Your Body Move/Come Back My Love	Bohannon	02.1983	-	-	Compleat 103	[written by Ray Parker Jr.][produced by Hamilton Bohannon][62[7].R&B; Chart]
Let's Start To Dance Again	Hamilton Bohannon	07.1983	85[3]	-	-	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Let's Start The Dance III	Bohannon	08.1983	91[2]	-	Compleat CLT 1 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Wake Up/Enjoy Your Day	Bohannon	09.1983	-	-	Compleat 114	[written by Hamilton Bohannon, Melvin Ragin ][produced by Hamilton Bohannon][87[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime Groove	Hamilton Bohannon	08.1978	-	58[19]	Mercury 3728	[produced by Hamilton Bohannon]

niedziela, 25 stycznia 2026

Miquel Brown

Miquel Brown (ur. 8 lutego 1945r jako Michael Brown) to kanadyjska aktorka,
wokalistka disco/soul, była tancerka i reżyserka teledysków. W latach 70. i 80-tych XX wieku zdobyła popularność dzięki piosence „Close to Perfection” oraz utworom Hi-NRG „So Many Men - So Little Time” i „He's a Saint, He's a Sinner”. Pierwotnie miała na imię Michael, ale rodzice zmienili pisownię (ale zachowali wymowę), aby nie mylić jej z ówczesnym producentem i autorem książek dla dzieci (Michaelem Brownem). Brown jest matką piosenkarki Sinitty i przyrodnią siostrą Amii Stewart.

Brown urodziła się w Montrealu w prowincji Quebec i wychowała w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Urodziła bliźniaczki Sinittę i Gretę w wieku 14 lat, chociaż Sinitta publicznie podała rok urodzenia jako 1963, a nie 1959. Brown zdecydowała się na opuszczenie uniwersytetu po przesłuchaniu do amerykańskiej grupy musicalu Hair, która koncertowała w tym samym miejscu, i otrzymała rolę Sheili. Pod koniec trasy Hair odwiedziła Australię. W 1973 roku Brown została obsadzona w głównej roli w spektaklu Decameron '73 w Roadhouse w Londynie. Następnie udzieliła wywiadu w programie Michaela Parkinsona. W 1975 roku zagrała w filmie Rollerball z Jamesem Caanem, a także w roli Miriam w filmie telewizyjnym Regan z 1974 roku, w ramach pasma Armchair Cinema ITV, które było w istocie odcinkiem pilotażowym serialu telewizyjnego The Sweeney.

Przez dwa lata współpracowała również z zespołem wokalno-tanecznym „Second Generation”. Przez kolejne dwa lata Brown grała różne role w Bubbling Brown Sugar oraz występowała w programach telewizyjnych: Seaside Special (w sobotę 25 czerwca 1977 r.), Supersonic (w sobotę 5 marca 1977 r.- program 40), The Ronnie Corbett Show, Jack Parnell's Show, Musical Time Machine Vince'a Hilla oraz Bring on the Girls Bruce'a Forsytha.

W 1976 roku Brown zagrała Siostrę Annę w musicalu Mardi Gras (którego premiera odbyła się 18 marca w Prince of Wales Theatre w Londynie). Dzięki temu została dostrzeżona i podpisała kontrakt na wydanie swojej pierwszej płyty, „First Time Around”. To doprowadziło ją do muzyka Alana Hawkshawa (z Emile Ford and the Checkmates, The Shadows i Love De-Luxe), który podpisał z nią kontrakt płytowy. Album „Symphony of Love” (1978) zawierał utwory tytułowe, „Dancin' with the Lights Down Low”, „This is Something New to Me”, „The Day They Got Disco in Brazil”, „Do It” i „Something Made of Love”.

Również w 1978 roku Brown wystąpiła w amerykańskim filmie „Superman”, grając niemówiącego ósmego reportera w scenie po pierwszym zauważeniu Supermana. Potrzebując nowego producenta na początku lat 80-tych, Brown w 1983 roku skrzyżował ścieżki z Ianem Levine’em i Fiachrą Trenchem. Wraz z Record Shack Records stworzyli album „Manpower”, wydany w formacie Hi-NRG. Pierwszy singiel z albumu, „So Many Men -So Little Time”, osiągnął 88. miejsce na brytyjskiej liście przebojów 11 czerwca 1983 roku i zajął 2. miejsce na liście klubowej.

W ciągu dwóch lat po Manpower, Brown wystąpiła w produkcjach teatralnych „Only in America”, musicalu Leibera i Stollera; „The Best Little Whorehouse in Texas” i „One Mo' Time”, a także w licznych klubach międzynarodowych, ale nie wydała kolejnych albumów aż do 1985 roku. Album „Close to Perfection” (również wyprodukowany przez Levine’a i Trencha) nie zdołał dorównać jej pierwszemu sukcesowi. Album zawierał dwa hity z amerykańskich stacji radiowych i list przebojów, „Black Leather” i „Close to Perfection”, z których ten drugi zapewnił jej najwyższą pozycję na brytyjskiej liście przebojów (63. miejsce) przez siedem tygodni.

W 1986 roku Brown zastąpiła Helen Scott, wokalistkę zespołu The Three Degrees, gdy ta była w ciąży. Brown pomogła zespołowi, promując w Europie singiel „This Is the House”. Późniejsze utwory to „On the Radio”, „Footprints in the Sand” i „This Time It's Real”, wszystkie nagrane dla Nightmare Records. W 1989 roku Brown zagrała rolę Jill w drugim odcinku czwartej serii brytyjskiego serialu „Casualty”, zatytułowanym „Accidents Happen”.

W 1990 roku Brown wydała utwory „I Was Strong (My Moment)” i „Which Way Is Up” w wytwórni Hansa. W 1995 roku zagrała gospodynię w serialu „Solomon and Sheba” z Halle Berry. Również w tym samym roku zagrała sierżanta Pattona w serialu „French Kiss” z Meg Ryan i Kevinem Kline. Można ją usłyszeć w londyńskich nagraniach obsady „Elegies for Angels, Punks and Raging Queens” (1993) oraz „Fame” (1995) (jako Miss Sherman, nauczycielka angielskiego). Brown zagrała Murzynkę w sztuce Tramwaj zwany pożądaniem z 2001 roku wystawionej w Royal National Theatre (Lyttelton) w Londynie, w reżyserii Trevora Nunna, z Glenn Close w roli Blanche DuBois. Wystąpiła również w filmie z 2001 roku Wit.

W 2004 roku Brown zagrała Idellę w londyńskiej inscenizacji Purlie w Bridewell Theatre w Londynie (rolę tę pierwotnie grała Helen Martin z amerykańskiego sitcomu 227). Spektakl „Miquel Brown: The Lady, Her Loves and Her Lord” został zaprezentowany w Bullion Room Theatre w Londynie w 2005 roku. W 2005 roku Brown zagrała Chloe, starą pannę, w filmie „An American Haunting” z Sissy Spacek. W następnym roku, 2006, zagrała u boku Roberta Ashe w dramacie „11 września: Bliźniacze Wieże”. W 2006 roku Brown zagrała Lolo w filmie „London Successor”. W 2007 roku zagrała w oryginalnej londyńskiej inscenizacji musicalu „Menopause The Musical”. W marcu 2008 roku Brown pojawiła się w brytyjskim programie Celebrity Wife Swap, gdzie jej córka Sinitta zamieniła się partnerkami z byłym aktorem serialu Coronation Street, Brucem Jonesem. W 2008 roku zagrała w filmie „Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi” jako asystentka Harding, u boku Jeffa Bridgesa. Zagrała w filmie „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”, który miał premierę w 2016 roku, w roli Kata 2.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Symphony Of Love/When Did It All Begin To End?	Miquel Brown	01.1979	-	-	Pye 7N 45658	[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][28[7].Hot Disco/Dance;Polydor 058 12"]
So Many Men, So Little Time/Manpower	Miquel Brown	06.1983	88[4]	-	Record Shack SOHO 6	[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine][2[19].Hot Disco/Dance;TSR 828 12"]
He's A Saint, He's A Sinner/Maybe He Forgot	Miquel Brown	02.1984	68[4]	-	Record Shack SOHO 15	[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][29[10].Hot Disco/Dance;TSR 1216 LP]
So Many Men, So Little Time/Manpower	Miquel Brown	05.1984	78[4]	-	Record Shack SOHO 17	[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine]
Beeline	Miquel Brown	06.1984	-	-	TSR 832 [US]	[written by Fiachra Trench, Ian Levine][produced by Ian Levine][44[6].Hot Disco/Dance;TSR 832 12"]
Black Leather/Sunny Day	Miquel Brown	10.1984	85[3]	-	Record Shack SOHO 27	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Close To Perfection	Miquel Brown	08.1985	63[7]	-	Record Shack SOHO 48	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]

France Joli

France Joli z domu Joly; ur. 2 lutego 1963 r.) to kanadyjska wokalistka,
znana przede wszystkim z przebojów disco „Come to Me” i „Gonna Get Over You”. Gwiazda wśród nastolatków Urodzona jako France Joli w Montrealu w prowincji Quebec w Kanadzie, Joli dorastała w Dorion. Jej ojciec był handlarzem sprzętu, a matka nauczycielką.

Już w wieku czterech lat Joli występowała przed rodziną, układając usta do piosenek Barbry Streisand, a jednocześnie trzymając skakankę jak mikrofon; w wieku sześciu lat pojawiła się w telewizji. W wieku 11 lat Joli opuściła szkołę publiczną (matka udzielała jej korepetycji), aby skupić się na karierze scenicznej, regularnie występując w reklamach telewizyjnych i programach typu talent show. Wspólny znajomy zasugerował Joli spotkanie z muzykiem Tonym Greenem, którego Joli podeszła za kulisami po koncercie, proponując Greenowi objęcie stanowiska producenta muzycznego. Green nie traktował 13-letniej Joli poważnie: wspominał: „Aby się jej pozbyć, [powiedziałem] jej, żeby utrzymywała kontakt”.

Według jednego ze źródeł, Joli ostatecznie odwiedziła dom Greena, aby dla niego zaśpiewać; podaje się również, że Green po raz pierwszy usłyszał Joli śpiewającą z widowni „koncertu kończącego rok szkolny”, w którym wystąpiła jesienią 1978 roku. Obie relacje są zgodne co do tego, że Green po raz pierwszy usłyszał Joli śpiewającą do płyty Streisand. Następnego dnia Green napisał dla Joli piosenkę „Come to Me”. Kiedy producent, któremu Green pierwotnie zlecił nagranie Joli, wyraził chęć rozwinięcia Joli jako francuskojęzycznej piosenkarki, sam Green przejął obowiązki produkcyjne Joli. Utwory Joli nagrane z Greenem zostały przejęte przez Prelude i wydane 17 kwietnia 1979 roku jako album France Joli.

Utwór „Come to Me” zyskał na popularności, gdy Joli wykonała go w ostatniej chwili jako zastępstwo za Donnę Summer na imprezie Beach '79, która odbyła się na Fire Island 7 lipca 1979 roku i zgromadziła 5000 gejów.„Come to Me” rozpoczęło trzytygodniowe panowanie na szczycie listy przebojów Billboard Hot Dance Club Play 22 września 1979 roku, a album France Joli dotarł do 26. miejsca. Na liście Billboard Hot 100. „Come to Me” osiągnął 15. miejsce 17 listopada 1979 roku. Joli zadebiutowała w telewizji 26 października 1979 roku w programie The Midnight Special, a 7 grudnia była współprowadzącą tego odcinka. Jej inne role telewizyjne obejmowały odcinki programów typu talk-show Mike'a Douglasa, Merva Griffina i Dinah Shore, a także specjalny program Boba Hope'a.

W 1980 roku ukazał się drugi album Joli, „Tonight”, z balladą „This Time (I'm Giving All I've Got)” wydaną jako singiel, która przez dwa tygodnie utrzymywała się na szczycie listy przebojów, osiągając 103. miejsce. Ta próba zdobycia popularności na rynku mainstreamowym zakończyła się niepowodzeniem, a Joli zyskała wsparcie jedynie w klubach tanecznych, gdzie utwory „The Heart to Break the Heart” i „Feel Like Dancing” osiągnęły ex aequo 3. miejsce. „Tonight” znalazł się na 175. miejscu listy przebojów magazynu Billboard.

W 1981 roku trzeci album Joli, Now - wyprodukowany przez Raya Reida i Williama Andersona z Crown Heights Affair, a nie przez Tony'ego Greena - nie osiągnął nawet niskich pozycji na listach przebojów. Sukces ujawnił się dopiero po kolejnym hicie klubów tanecznych, utworze „Gonna Get Over You”, który przez dwa tygodnie utrzymywał się na drugim miejscu na amerykańskich listach przebojów. Jednak Joli, o czym świadczy jej support przed Commodores podczas ich amerykańskiej trasy koncertowej w 1981 roku, nadal była postrzegana jako gwiazda: opuściła wytwórnię Prelude, zorientowaną na muzykę taneczną, i przeszła do Epic Records.

Utwór „Your Good Lovin'” został zaaranżowany i wyprodukowany przez stałych bywalców Prelude, Erica Matthew i Darryla Payne'a. „Gonna Get Over You” osiągnął 43. miejsce na francuskiej liście przebojów. Debiutancki album Joli w Epic, Attitude (1983), został wyprodukowany przez Pete'a Bellotte'a; Giorgio Moroder został wymieniony jako producent wykonawczy. W skład zespołu albumu weszli Martin Page na gitarze elektrycznej, Brian Fairweather, sideman Page'a z Q-Feel, na basie elektrycznym, oraz Richie Zito na basie elektrycznym i gitarze elektrycznej. Zito zajął się również aranżacją.

Wśród utworów znalazł się oryginalny utwór Joli „Dumb Blond” (napisany wspólnie z Danielem Vailem) oraz remake utworu „Standing in the Shadows of Love” zespołu Four Tops, w którym wystąpił zespół The Pips, akompaniujący Gladys Knight; ten ostatni odniósł umiarkowany sukces klubowy, podobnie jak utwory „Girl in the 80s” i „Blue Eyed Technology”, ale pomimo występu Joli na płycie Solid Gold, singiel „Girl in the 80s” - napisany przez Jaya Fergusona i Deborah Neal- nie zyskał wyraźnego zainteresowania.

Kolejnym wydawnictwem Joli na płycie Epic był „Witch of Love” (1985)[2], wyprodukowany przez George’a Duke’a: przed premierą albumu Joli wykonała utwór Duke’a „Party Lights” na Yamaha Music Festival w 1984 roku i zdobyła Grand Prix. Tytułowy utwór „Wich of Love” był kompozycją Joli i Vaila, podobnie jak utwór „What About Me”. Jednak, podobnie jak w przypadku Attitude, wybór singla padł na kompozycję Fergusona i Neala: dość osobliwy „Does He Dance”, który ponownie nie odniósł sukcesu w amerykańskim radiu - choć stał się hitem kanadyjskiej rozgłośni - stając się jednocześnie umiarkowanym hitem klubowym, wzmocnionym remiksem Shepa Pettibona.

Komercyjne niepowodzenie obu jej albumów Epic doprowadziło do tego, że wytwórnia porzuciła Joli, która przez następne dziesięć lat skupiała się na występach, a nie na nagrywaniu.

W 1996 roku Joli ponownie połączyła siły z Tonym Greenem, wydając singiel „Touch” w Popular Records. Pierwotne wydanie singla było wydane na płycie CD z remiksami w stylu Eurodance/Hi-NRG, przeznaczone do radia, ale miało ograniczony zasięg. Utwór z opóźnieniem stał się hitem w klubach, osiągając 24. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play, kiedy to nowe remiksy Darrina „Spike’a” Friedmana zostały wydane na 12-calowym winylu. Wydano również dwa oddzielne 12-calowe single, każdy z innym remiksem Darrina Friedmana, a także pozostałe miksy z płyty CD, podzielone na oba albumy. Utwór stał się regionalnym hitem w aglomeracji nowojorskiej, a także ulubionym utworem DJ-ów takich jak Jonathan Peters i Junior Vasquez podczas ich cotygodniowych rezydencji.

Kolejny singiel „Breakaway” zawierał remiksy nastawione na kluby undergroundowe. Wydano dwa różne single CD z utworem „Breakaway” - część 1 i część 2. Część 1 zawierała miksy „Breakaway” Juniora Vasqueza i Eddiego Baeza, a część 2 zawierała dodatkowe remiksy „Breakaway”, w tym remiks Andy'ego the Lamboya, a także jeden z miksów „Touch” Darrina Friedmana i wcześniej niepublikowany miks „Touch” Juniora Vasqueza. Zarówno „Touch”, jak i „Breakaway” znalazły się na pierwszym od 13 lat albumie Joli, „If You Love Me” (1998).

W ostatnich latach Joli występowała w klubach i na imprezach prywatnych, głównie w okolicach Nowego Jorku: wielokrotnie pojawiała się na dorocznym balu KTU Disco Ball w Trump Plaza w Atlantic City w stanie New Jersey. Utwór Joli „Come to Me” jest prezentowany w filmie dokumentalnym „When Ocean Meets Sky” (2003), przedstawiającym 50-letnią historię społeczności Fire Island Pines. Film - którego telewizyjna premiera odbyła się 10 czerwca 2006 roku - zawiera wiele wcześniej niepublikowanych materiałów archiwalnych, ale występ Joli z lipca 1979 roku z utworem „Come to Me” jest przedstawiony jedynie na fotografiach z podkładem muzycznym, co sugeruje, że nie istnieje żaden materiał filmowy z tego wydarzenia. Sekwencja zawierała wywiady z osobami, które pamiętają występ Joli na Fire Island w 1979 roku. „When Ocean Meets Sky” jest okazjonalnie emitowany na kanale Logo. Ponadto, utwór ten pojawił się również w filmie „54” z 1998 roku, przedstawiającym wydarzenia w Studio 54 w Nowym Jorku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come To Me/Let Go	France Joli	09.1979	-	15[16]	Prelude 8001	[written by Tony Green][produced by Tony Green][36[10].R&B; Chart]
Come To Me/Don't stop dancing/Playboy	France Joli	08.1979	-	-	-	[written by Tony Green][produced by Tony Green][1[3][20].Hot Disco/Dance;Prelude 12 170 LP]
The Heart To Break The Heart/Feel Like Dancing	France Joli	06.1980	-	-	Prelude 8016	[written by Tony Green][produced by Tony Green][3[21].Hot Disco/Dance;Prelude 12 179 LP]
This Time (I'm Giving All I've Got)/Tough Luck	France Joli	07.1980	-	103[2]	Prelude 8013	[written by S. Minsky, D. Springer][produced by Tony Green]
Gonna Get Over You	France Joli	06.1981	-	-	Prelude 8030	[written by William Anderson][produced by Raymond Reid, William Anderson][2[17].Hot Disco/Dance;Prelude 610 12"]
Your Good Lovin'/Can We Fall in Love Again	France Joli	04.1982	-	-	-	[written by E. Matthew, D. Payne][produced by Darryl Payne, Eric Matthew][53[7].Hot Disco/Dance;Prelude 14 103 LP]
Girl in the 80's/Standing in the shadows of love	France Joli	11.1983	-	-	-	[written by William Anderson][produced by Raymond Reid, William Anderson][46[8].Hot Disco/Dance;Epic 38 829 LP]
Blue Eyed Technology/Inside My Mind	France Joli	01.1984	-	-	Epic 04254	[written by P. Bellotte, R. Zito][produced by Pete Bellotte][61[4].Hot Disco/Dance;Epic 04255 12"]
Does He Dance/Attitude	France Joli	06.1985	-	-	Epic 04863	[written by D. Neal, J. Ferguson][produced by George Duke][40[5].Hot Disco/Dance;Epic 05191 12"]
Touch/td>	France Joli	01.1997	-	-	-	[written by Tony Green][produced by Tony Green][24[12].Hot Disco/Dance;Popular 26 035 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
France Joli	France Joli	09.1979	-	26[17]	Prelude 12 170	[produced by Tony Green]
Tonight	France Joli	06.1980	-	175[3]	Prelude 12 179	[produced by Tony Green]

sobota, 24 stycznia 2026

Haras Fyre

Haras Fyre (ur. 5 stycznia 1953r) to amerykański wokalista, autor tekstów
i multiinstrumentalista. Po napisaniu piosenek dla Sister Sledge i Bena E. Kinga na początku swojej kariery, w duecie kompozytorskim ze swoją dziewczyną Gwen Guthrie, Fyre spędził trochę czasu w zespole akompaniującym The Drifters, po czym przeniósł się do Szwajcarii, aby zostać kompozytorem muzyki na imprezy firmowe.

Urodzony i wychowany w Newark w stanie New Jersey w Stanach Zjednoczonych, Fyre w młodości inspirował się muzyką Victora Herberta i Frankiego Valliego. Jako nastolatek Fyre nauczył się grać na puzonie swojego brata z nagrań wytwórni Chicago. Następnie rozpoczął naukę gry na basie, grając w zespole Parkway North z East Orange w stanie New Jersey, pożyczając gitarę basową Baldwin od basisty zespołu, Romeo Williamsa. W 1971 roku Fyre dołączył do lokalnego zespołu The Matchmakers, gdzie poznał wokalistkę i pianistkę Gwen Guthrie. Fyre i Guthrie nawiązali romans, zamieszkali razem i dołączyli do nowojorskiego zespołu East Coast Larry'ego Blackmona, wraz z saksofonistą The Matchmakers, Jamesem Wheelerem, i trębaczem Jerome'em McCoggle'em.

Niezależny producent drugiego albumu The East Coast powiedział Fyre'owi i Guthrie, że ich utwory nie mają wartości komercyjnej i są „niesprzedawalne”. Benny Ashburn, menedżer The Commodores, nie zgodził się z tym i pomógł im wypromować ich utwory gdzie indziej. Dema Fyre'a i Guthrie zainteresowały producenta Berta DeCoteaux z wydawnictwa muzycznego Penumbra Music, a Fyre zaczął pracować głównie jako basista na nowojorskiej scenie muzycznej. Miesiąc po opuszczeniu Wschodniego Wybrzeża, Fyre i Guthrie odnieśli swój pierwszy międzynarodowy sukces jako autorzy piosenek - utwór Sister Sledge „Love Don't You Go Through No Changes On Me”, który dotarł do 5. miejsca na krajowej liście Billboardu i znalazł się na liście „Hot 100” magazynu.

Spośród dziewięciu utworów z albumu Sister Sledge „Circle Of Love”, siedem skomponowali Fyre i Guthrie. Dwa kolejne utwory znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów US Dance Chart, a jeden z nich, „Pain Reliever”, zdobył Srebrną Nagrodę na Tokyo Music Festival w 1975 roku. Następnie Fyre i Guthrie napisali singiel powrotny Bena E. Kinga „Supernatural Thing”, a następnie „This Time I'll Be Sweeter” (od tamtej pory coverowany przez ponad 100 artystów). Fyre został wymieniony jako basista na albumie Sister Sledge jako Patrick Grant, obok swojego muzycznego idola Boba Babbitta. Haras i Guthrie napisali dżingiel „It's Happening at the Phone Company” dla AT&T, który wykonali również na żywo na kilku międzynarodowych targach z perkusistą Jimmiem Youngiem, Rudym Stevensonem i Bertem DeCoteaux na fortepianie. W tym czasie Fyre regularnie grał w zespole z perkusistą studyjnym Weather Report, Herschelem Dwelllinghamem, pianistą Natem Adderleyem Jr. i wokalistą Bobbym Hillem, zyskując przydomek „Dr. Bass”.

W ciągu dwóch miesięcy od debiutu jako kompozytor, Fyre i Guthrie napisali kilka utworów, które trafiły na listy Billboardu, ale ich współpraca z Penumbra Music wkrótce się rozpadła z powodu różnic osobistych. Guthrie zrezygnowała z pisania dla wytwórni, aby zostać solowym wokalistą sesyjnym. Tydzień później Fyre napisał ostatnią piosenkę dla Penumbra, „Satan's Daughter”, która ukazała się na albumie GG brytyjskiego artysty glam rockowego Gary'ego Glittera. Dalsze projekty, realizowane z Flemingiem Williamsem i kompozytorem filmowym Michaelem R. Colicchio, zostały porzucone.

Dzięki kontaktom z Benem E. Kingiem, Fyre przeniósł się do Londynu, aby dołączyć do zespołu akompaniującego byłej grupie Kinga, The Drifters, w której składzie w tamtym czasie grali Johnny Moore, Billy Lewis, Joe Blunt i Clyde Brown. Po dwóch latach tras koncertowych z The Drifters, Fyre wrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie przez cztery lata mieszkał w Connecticut, aż do momentu, gdy na stałe przeniósł się do Europy i osiadł w Szwajcarii.

Od czasu przeprowadzki do Europy, Fyre występował jako muzyk dla niemieckiej grupy ubezpieczeniowej Allianz oraz podczas wyścigów Formuły 1, gdzie w sezonie sportów motorowych występował w segmentach telewizyjnych z Norbertem Haugiem, wiceprezesem Mercedes-Benz Motorsport. Fyre, biegle władający językiem niemieckim, komponuje muzykę do transmitowanych w telewizji wydarzeń sportowych, imprez firmowych i imprez prywatnych. Występował w europejskiej telewizji jako rzecznik prasowy niemieckiej międzynarodowej firmy motoryzacyjnej Dekra. Często występował z gimnastyczką, złotą medalistką olimpijską Magdaleną Brzeską, dla której skomponował piosenkę.

Kompozycje Harasa Fyre na listach przebojów

  [with  Gwen Guthrie]
12/1974 Love Don't You Go Through No Changes on Me Sister Sledge 92.US 
02/1975 Supernatural Thing Pt. 1 Ben E. King 5.US
06/1975 Do It in the Name of Love Ben E. King 60.US
09/1976 This Time I'll Be Sweeter Linda Lewis 51.UK
03/1979 This Time I'll Be Sweeter Angela Bofill 104.US
02/2004 Supernatural Thing Freeland 65.UK

piątek, 23 stycznia 2026

Gregg Diamond Bionic Boogie

Gregory Oliver Diamond (ur. 4 maja 1949r - zm. 14 marca 1999)
był amerykańskim pianistą, perkusistą, autorem tekstów i producentem, który działał na scenie jazzowej i disco lat 70-tych XX wieku.

Diamond grał na perkusji w zespole The Creatures, zespole akompaniującym Jobriathowi. Napisał utwór „Hot Butterfly”, wydany w 1978 roku pod nazwą Bionic Boogie, jedną z nazw jego zespołu. Luther Vandross był głównym wokalistą. Utwór został później coverowany przez Davida Lasleya, The Sweet Inspirations i Chakę Khan. Inne jego popularne utwory to „Risky Changes” i „Dance Little Dreamer” (oba wydane przez Bionic Boogie w 1977 roku), „Cream (Always Rises to the Top)” (wydany przez Bionic Boogie w 1978 roku), „Starcruisin'” (1978), „Fancy Dancer” (1978) oraz „Tiger, Tiger (Feel Good For a While)” (1979).

„Dance Little Dreamer” osiągnął 1. miejsce na liście przebojów Hot Dance Club Play magazynu Billboard w 1978 roku. „Cream (Always Rises to the Top)” osiągnął 61. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w styczniu 1979 roku. Współpraca Diamonda z Vandrossem wynikała z sukcesu albumu Davida Bowiego „Young Americans”, na którym wystąpili Vandross i brat Diamonda, Godfrey (jego inżynier dźwięku). Diamond napisał i wyprodukował album dla artysty nagrywającego dla TK Records, George'a McCrae, a jego hitem klubowym był utwór „Love in Motion”.

Jego największym sukcesem komercyjnym było stworzenie i wyprodukowanie singla „More, More, More” nagranego przez Andrea True Connection w 1975 roku. Diamond został pośmiertnie uznany za autora piosenek za hit Lena z 1999 roku „Steal My Sunshine”, w którym wykorzystano sampel z utworu „More, More, More”.

Diamond zmarł 14 marca 1999 roku w wieku 49 lat z powodu krwotoku wewnętrznego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance Little Dreamer / Risky Changes	Bionic Boogie	12.1977	-	-	Polydor 14 471	[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond][1[3][24].Hot Disko/Dance;Polydor 6123 LP]
Star Cruiser/This Side Of Midnight	Gregg Diamond	09.1978	-	-	Marlin 3329	[written by Gregg Diamond][produced by Gregg Diamond, Godfrey Diamond][57[9].R&B; Chart][7[13].Hot Disko/Dance ;Marlin 82 549 LP]
Hot Butterfly/Paradise	Gregg Diamond Bionic Boogie Featuring Luther Vandross	11.1978	-	-	Polydor 14525	[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond, Godfrey Diamond][8[16].Hot Disko/Dance;Polydor 6162 LP][77[
Danger	Gregg Diamond	09.1979	-	-	T.K. Disco 408	[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond][21[16].Hot Disko/Dance;T.K. Disco 408 12"]
Tiger Tiger / Crazy Lady Luck	Gregg Diamond Bionic Boogie	01.1980	-	-	Polydor 14525	[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond][33[15].Hot Disko/Dance;Polydor 122 12"]

Biddu

Pierwszy producent z Indii Wschodnich, który został obsypany lawiną pochwał
i zachwytów poza granicami swojego kraju, a następnie stał się guru hindi-popu w swoim kraju, Biddu, o oryginalnym imieniu, pracował przez lata w swojej ojczyźnie, zarówno w branży muzycznej (był członkiem zespołu popowego w stylu The Rolling Stones), jak i poza nią, zanim przeniósł się do Anglii, by na poważnie realizować swoje muzyczne ambicje. Jako imigrant, który pod koniec lat 60-tych wylądował w Londynie, Biddu szybko odkrył jednak, że aby otworzyć drzwi, których pragnął, będzie musiał oszczędzać pieniądze. Przez jakiś czas pracował jako szef kuchni w ambasadzie amerykańskiej, a następnie, mając funty w kieszeni, wynajął studio i nagrał swój debiutancki singiel.

Utwór nie odniósł sukcesu, co spotkało kilka innych wczesnych wydawnictw, w tym „Hey! What's Wrong with England” z 1971 roku, wydany przez DJM. Jednak w 1972 roku Biddu skomponował muzykę do filmu „Embassy” z Richardem Roundtree w roli głównej. Pod koniec następnego roku poznał przesiedlonego jamajskiego piosenkarza Carla Douglasa, który zwerbował wizjonerskiego Biddu do nagrania kolejnej płyty - 45-minutowej, pełnej rozmachu ballady Larry'ego Weissa „I Want to Give You My Everything”. Strona B utworu została natomiast nagrana w zaledwie dziesięć minut pod koniec sesji. Kiedy Robin Blanchflower, specjalista od A&R Douglasa, ją usłyszał, natychmiast nalegał, aby stała się stroną A. Był to oczywiście „Kung Fu Fighting”. Klasyk kung fu Douglasa, z przymrużeniem oka, sprzedał się błyskawicznie, wspinając się na szczyty list przebojów, ostatecznie sprzedając się w ponad dziewięciu milionach egzemplarzy na całym świecie.

Utrzymując się na fali tego sukcesu, Biddu nie tylko kontynuował produkcję Douglasa na potrzeby swojej debiutanckiej płyty „Kung Fu Fighting & Other Great Love Songs”, ale także po to, by pełniej zgłębiać własne pragnienia na scenie. W 1975 roku Biddu wyszedł z cienia i zaczął zajmować się własnym materiałem. Ze swoją orkiestrą Biddu nagrał i wydał znakomity instrumentalny album Blue Eyed Soul, a jego gwiazda rosła jeszcze bardziej, gdy pierwszy singiel z albumu, „Summer of „42”, wspiął się na 14. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, ostatecznie spędzając tam całe dwa miesiące. Z tą wciąż świeżą piosenką, Biddu wyniósł na szczyt wokalistkę 5000 Volts, Tinę Charles, a jej niekwestionowany zwycięzca „I Love to Love (But my Baby Just Loves to Dance)” zapoczątkował jej udaną karierę solową na początku 1976 roku.

Dwa miesiące później Biddu powrócił z własnym albumem „Rain Forest”, a następnie w 1977 roku ukazał się „Eastern Man”, nagrany przez Biddu & His Orchestra. W międzyczasie dołączył do swojej elitarnej grupy weterana soulu, Jimmy'ego Jamesa, a tegoroczny album „Life” przyniósł dwa wielkie hity disco: „I'll Go Where Your Music Takes Me” i „Disco Fever”. Producent powrócił następnie do solowego hitu w lutym 1978 roku, kiedy kolejny singiel, „Journey to the Moon”, wywołał poruszenie przed ukazaniem się ostatniego brytyjskiego albumu Biddu, „Futuristic Journey”.

W 1979 roku Biddu wrócił do Indii uzbrojony w pomysły, napędzany elektryzującą iskrą zachodniego disco, i zapoczątkował nową erę w lokalnym popie, najpierw nagrywając utwory do indyjskiego filmu „Qurbani”. Utwór „Aap Jaise Koi”, skomponowany specjalnie na potrzeby ścieżki dźwiękowej, nagrał z 15-letnią wokalistką Nazią Hassan. Iskra brzmienia była namacalna i Biddu najwyraźniej znalazł swojego kolejnego protegowanego. Współpracując z Hassan i jej bratem Zohebem, producent stał za czterema niezwykle udanymi albumami duetu, a po ich dyskotekowym debiucie „Disco Deewane” pojawiły się trzy kolejne hity: „Star” w 1982 roku, „Young Tarang” dwa lata później i „Hotline” w 1987 roku.

Po dekadzie współpracy z tym duetem, Biddu zwrócił następnie uwagę na wokalistkę Shwetę Shetty, która w 1993 roku napisała i wyprodukowała płytę Johnny Joker. W 1995 roku Biddu wydał niezwykły album taneczny zatytułowany „Made in India”. Album z udziałem Alishy Chinoy stał się najlepiej sprzedającym się albumem z muzyką hindi w historii i zawierał kilka efektownych teledysków w stylu zachodnim - pewny atut dla nowo powstałej indyjskiej platformy MTV. Biddu, który już wtedy był ugruntowaną marką stojącą za współczesną muzyką taneczną w Indiach, spędzał czas pisząc piosenki dla innych artystów, zanim w 1995 roku ponownie znalazł się w centrum uwagi, remiksując klasyczny już materiał Hassana na zupełnie nowy album taneczny „The Biddu Experience”. Album, przerobiony z elementami techno i prawdziwie współczesnego tańca, nie tylko ożywił i całkowicie zaktualizował ulubione utwory Biddu, ale także kontynuował rozwój hindi-popu.

Nowy protegowany zakończył karierę wraz z odkryciem kolejnego rodzeństwa, Shaana Shantanu Mukherjee i Sagariki Mukherjee, którzy odnieśli sukces dzięki wyprodukowanej przez Biddu płycie Naujawan w 1996 roku. Z pozornie nieskończonym zasobem pomysłów i wizji, Biddu spędził resztę lat 90-tych, współpracując z różnymi muzykami, w tym z indyjskim girlsbandem The Models i Sonu Nigam, a także kontynuując współpracę z Chinoy przy jej płycie Dil Ki Rani. Wkraczając w nowe tysiąclecie, wyprodukował dwa przebojowe albumy z Sansarą, Yeh Dil Sun Raha Hai i Habibi.

Kontynuował również rozwijanie własnych zainteresowań solowych, wydając w 1999 roku album „Eastern Journey”, ambitny eksperyment, który łączył indyjski pop z zachodnim stylem i mocnymi elementami jazzu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summer Of '42/Northern Dancer	The Biddu Orchestra	10.1975	14[8]	57[6]	Epic 50 139	[written by M. Legrand][produced by Biddu][12[5].Hot Disco/Dance;Epic 50 139 7"]
I Could Have Danced All Night/Jump For Joy	The Biddu Orchestra	01.1976	-	72[4]	Epic 50 173	[written by A. J. Lerner, F. Loewe][produced by Biddu][5[11].Hot Disco/Dance;Epic 50 173 7"]
Rainforest/Hot Ice	The Biddu Orchestra	04.1976	39[4]	-	Epic 50 212	[written by Biddu][produced by Biddu][18[2].Hot Disco/Dance;Epic 219 12"]
Funky Tropical/Nirvana	The Biddu Orchestra	06.1977	-	-	Epic 50 387	[written by L. Vanderbilt][produced by Biddu][34[4].Hot Disco/Dance;Epic 50 397 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Biddu Orchestra	Biddu Orchestra	02.1976	-	170[3]	Epic 33 903	[produced by Biddu]

Bell and James

Bell and James to amerykański zespół soulowy z Filadelfii w Pensylwanii,
założony przez LeRoya Bella (perkusja, gitara) i Caseya Jamesa (gitara, bas, instrumenty klawiszowe).

Zarówno LeRoy Bell, jak i Casey James grali w Special Blend, zanim zaczęli wspólnie pisać piosenki. Wujek Bella, Thom Bell, załatwił im kontrakt z wytwórnią Gamble & Huff jako autorami tekstów dla Philadelphia International Records. Komponowali utwory dla Eltona Johna, MFSB, The O'Jays, Gladys Knight & the Pips, Fredy Payne, Phyllis Hyman, The Three Degrees i innych, zanim A&M Records zwróciło na nich uwagę i podpisało z nimi kontrakt na pełny album w 1978 roku.

Potem ukazały się trzy albumy i kilka przebojowych singli, w tym „Livin' It Up (Friday Night)”, który w 1979 roku zajął 7. miejsce na liście Billboard R&B Singles i 15. miejsce na liście Billboard Hot 100. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych, a ten sam utwór dotarł do 59. miejsca na brytyjskiej liście przebojów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Livin' It Up (Friday Night)/Don't Let The Man Get You	Bell and James	01.1979	-	15[16]	A&M 2069	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James][7[24].R&B; Chart]
You Never Know What You've Got/Just Can't Get Enough (Of Your Love)	Bell and James	05.1979	-	103[4]	A&M 2137	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James][54[8].R&B; Chart]
Shakedown/Nobody Knows It	Bell and James	10.1979	-	-	A&M 2185	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James,Thom Bell][65[5].R&B; Chart]
Only Make Believe/Stay	Bell and James	12.1979	-	-	A&M 2204	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James,Thom Bell][50[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bell and James	Bell and James	02.1979	-	31[19]	A&M 4728	[produced by Leroy Bell & Casey James]
Only Make Believe	Bell and James	11.1979	-	125[4]	A&M 4784	[produced by Leroy Bell & Casey James]

czwartek, 22 stycznia 2026

Barrabás

Barrabás to hiszpański zespół muzyczny, odnoszący największe sukcesy
w latach 70. i 80-tych XX wieku, kiedy kierował nim perkusista i producent Fernando Arbex. Styl muzyczny grupy początkowo opierał się na rocku latynoskim z wpływami jazzu i funku, a później ewoluował w kierunku brzmienia bardziej zorientowanego na disco.

Arbex założył Barrabás w 1971 roku, po rozpadzie swojego poprzedniego zespołu, Alacrán. Do niego i basisty i wokalisty Alacrána, Ignacio „Iñakiego” Egañi, dołączyło kilku innych muzyków, przygotowując się do nagrania debiutanckiego albumu „Wild Safari”, który ukazał się pod koniec tego samego roku. Byli to filipińscy gitarzyści, bracia Ricky i Miguel Morales; portugalski klawiszowiec Juan Vidal oraz kubański perkusista, saksofonista i flecista Ernesto „Tito” Duarte.

Zespół Wild Safari wydał przeboje „Woman” i „Wild Safari”, które odniosły sukces w różnych krajach Europy i obu Ameryk, w tym w USA i Kanadzie. Grupa koncertowała również w Ameryce Łacińskiej. Arbex usunął Egañę z zespołu po nagraniu albumu „Wild Safari” , a także postanowił jeszcze bardziej ograniczyć swoje zaangażowanie jako muzyk, zatrudniając dwóch nowych członków, José Luisa Tejadę i José Maríę Molla, odpowiednio jako wokalistę i perkusistę. Moll grał na żywo z Barrabásem od samego początku, a Arbex grał tylko na albumie „Wild Safari”.

Ten nowy skład nagrał dwa albumy: „Power” w 1973 roku i „¡Soltad a Barrabás!” w 1974 roku. Ten ostatni album zawierał przebój „Hi-Jack”, który osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w Hiszpanii i został z powodzeniem coverowany przez amerykańskiego muzyka jazzowego Herbiego Manna w 1975 roku. Moll opuścił zespół po nieporozumieniach z pozostałymi członkami i został zastąpiony przez Daniela Louisa. Wraz z rosnącą popularnością disco w połowie lat 70-tych, Barrabás poszedł w tym kierunku i stworzył kilka mniejszych hitów. Doszło do kolejnej zmiany w składzie, gdy Tejada i Ricky Morales odeszli, a ich miejsce zajął Ernie Garrett na gitarze i wokalu. Garrett wkrótce został zmuszony do opuszczenia zespołu z powodu problemów z sercem, a Barrabás rozwiązał się w 1977 roku.

Arbex skupił się wówczas całkowicie na pisaniu i produkcji muzyki dla innych artystów. Grupa reaktywowała się w 1980 roku w nowym składzie. Ani bracia Morales, Vidal, ani Louis nie byli w nim zaangażowani, a ich miejsce zajęli powracający Moll, kostarykański gitarzysta „Koky” Maning, basista „Susy” Gordaliza i klawiszowiec Armando Pelayo. Ten skład nagrał dwa albumy, zanim został zwolniony przez wytwórnię RCA, a następnie Tejada, Maning, Gordaliza i Pelayo odeszli. Miguel Morales i Iñaki Egaña powrócili, aby nagrać w 1983 roku album „Prohibido” dla CBS.

Barrabás kontynuował działalność w mniejszym zakresie pod przewodnictwem Molla, nadal towarzysząc Egañi i Miguelowi Moralesowi, z Duarte i innymi muzykami pomagającymi zarówno na żywo, jak i w studiu. W latach 90-tych nagrano wiele albumów, składających się z ponownych nagrań utworów z lat 70. i 80-tych. Grupa kontynuuje działalność w 2025 roku w nowym składzie, nadal pod kontrolą Molla.

Założyciel Barrabás, Fernando Arbex, zmarł w 2003 roku. Multiinstrumentalista Ernesto „Tito” Duarte zmarł w Hiszpanii 14 lipca 2003 roku w wieku 57 lat.Tejada zmarł 20 kwietnia 2014 roku w wieku 69 lat. Ricky Morales zmarł 28 września 2024 roku w Madrycie w wieku 79 lat. Miguel Morales zmarł 19 września 2025 roku w wieku 75 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Holl	Ger	Wytwórnia [Hisz]	Komentarz
Woman/Cheer Up	Barrabás	03.1974	23[4]	-	RCA Victor 10780	[written by F. Arbéx][produced by F. Arbéx]
On The Road Again/Hard Line For A Dreamer	Barrabás	06.1982	27[7]	14[21]	Columbia 2061	[written by F. Arbéx][produced by F. Arbéx, Jose Ma Moll ]
The Lion (Don't Kill The Lion)/Lover Of The Night	Barrabás	06.1982	-	54[10]	Hansa 104 513 [Ger]	[written by F. Arbéx][produced by F. Arbéx]

Roy Ayers

Roy Edward Ayers Jr. (ur. 10 września 1940r - zm. 4 marca 2025) był amerykańskim
wibrafonistą, producentem muzycznym i kompozytorem.Ayers rozpoczął karierę jako artysta jazzowy post-bop, wydając kilka albumów studyjnych w Atlantic Records, zanim w latach 70-tych przeszedł do Polydor Records, gdzie przyczynił się do rozwoju jazz-funku. Był kluczową postacią ruchu acid jazzu i jest nazywany „ojcem chrzestnym neo soulu”. Najbardziej znany był z kompozycji „Everybody Loves the Sunshine”, „Running Away” i „Freaky Deaky” oraz innych, które znalazły się na listach przebojów w latach 70-tych.

W pewnym momencie Ayers był wymieniany wśród wykonawców, których muzykę najczęściej samplowali raperzy.

Roy Edward Ayers Jr. urodził się w Los Angeles 10 września 1940 roku. Dorastał w rodzinie muzyków, gdzie jego ojciec grał na puzonie, a matka na pianinie. W wieku pięciu lat otrzymał od Lionela Hamptona swoją pierwszą parę pałeczek do wibrafonu.Dzielnica Los Angeles, w której dorastał Ayers, South Park (później znana jako South Central), była centrum sceny muzyki czarnej w Południowej KaliforniiUczęszczał do liceum Thomasa Jeffersona, które stanowiło ważną część sceny jazzowej przy Central Avenue. W liceum Ayers śpiewał w chórze kościelnym i był liderem zespołu Latin Lyrics, w którym grał na gitarze hawajskiej i pianinie. Jego liceum, Thomas Jefferson High School, wydało wielu utalentowanych muzyków, takich jak Dexter Gordon.

Ayers rozpoczął nagrywanie jako muzyk bebopowy w 1962 roku. W 1963 roku wydał swój debiutancki album studyjny „West Coast Vibes”, na którym współpracował z saksofonistą Curtisem Amy. Zyskał rozgłos, gdy porzucił studia w Los Angeles City College i dołączył do flecisty jazzowego Herbiego Manna w 1966 roku. Na początku lat 70-tych Ayers założył własny zespół Roy Ayers Ubiquity, którego nazwę wybrał, ponieważ „wszechobecność” oznaczała stan bycia wszędzie w tym samym czasie.Ayers był odpowiedzialny za wysoko cenioną ścieżkę dźwiękową do filmu Jacka Hilla z 1973 roku w stylu blaxploitation „Coffy”, w którym główną rolę grała Pam Grier. W tym samym roku zagrał Elgina w filmie „Idaho Transfer”. Później przeszedł od jazz-funkowego brzmienia do R&B, co można usłyszeć na płycie Mystic Voyage (1975), na której znalazły się utwory „Evolution” i undergroundowy hit disco „Brother Green (The Disco King)”, a także tytułowy utwór z jego albumu studyjnego Everybody Loves the Sunshine (1976).

W 1977 roku Ayers wyprodukował album zespołu RAMP „Come into Knowledge”. Tej jesieni jego największym przebojem był „Running Away”. Pod koniec 1979 roku Ayers znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Hot Disco/Dance magazynu Billboard, a jego utwór „Don't Stop the Feeling” był jednocześnie pierwszym singlem z jego albumu studyjnego No Stranger to Love (1980). Tytułowy utwór został wykorzystany w utworze Jill Scott z 2000 roku „Watching Me” z jej debiutanckiego albumu studyjnego Who Is Jill Scott?: Words and Sounds Vol. 1.

Pod koniec lat 70-tych Ayers odbył sześciotygodniową trasę koncertową po Nigerii z innowatorem afrobeatu Felą Kutim, jednym z najbardziej znanych afrykańskich muzyków.W 1980 roku Phonodisk wydał w Nigerii album „Music of Many Colors”, na którym jedną stronę prowadził zespół Ayersa, a drugą Africa '70.W 1981 roku Ayers wyprodukował album studyjny dla piosenkarki Sylvii Striplin, „Give Me Your Love” (Uno Melodic Records, 1981) W tym samym roku wydał swój własny album studyjny „Africa, Center of the World” w wytwórni Polydor Records wraz z Jamesem Bedfordem i basistą Ayersa, Williamem Henrym Allenem. W utworze „Intro/The River Niger” można usłyszeć Allena rozmawiającego z córką. Album został nagrany w Sigma Sound Studios w Filadelfii w Pensylwanii.

W 1982 roku Ayers współpracował z Rickiem Jamesem przy albumie Throwin' Down, występując w otwierającym go utworze „Dance Wit' Me” w solówce na wibrafonie. Podobno byli bliskimi przyjaciółmi.W 1984 roku wydał album studyjny „In the Dark”, wydany przez Columbia Records i wyprodukowany przez basistę Stanleya Clarke’a. Album zaowocował 12-calowym singlem „Love Is in the Feel”, który wraz z innymi utworami na płycie promował użycie LinnDrum, instrumentu, który zyskał ogromną popularność wśród muzyków popowych i jazzowo-funkowych w latach 1982-1985. W tym czasie muzykę Ayersa intensywnie promował Robbie Vincent, didżej brytyjskiej stacji BBC Radio 1. Ayers wykonał solo w produkcji Johna „Jellybeana” Beniteza utworu Whitney Houston „Love Will Save the Day” z jej drugiego multiplatynowego albumu studyjnego „Whitney”. Singiel został wydany w lipcu 1988 roku przez Arista Records.

Ayers występował na żywo przed milionami ludzi na całym świecie, w tym w Japonii, Australii, Anglii i innych częściach Europy. Ayers był znany z popularyzacji muzyki poprawiającej nastrój w latach 70-tych XX wieku. Stwierdził: „Lubię to radosne uczucie, które towarzyszy mi na każdym kroku”. czas, więc ten składnik wciąż tam jest. Staram się to wygenerować, ponieważ jest to mój naturalny sposób bycia”. Ta filozofia znajdowała odzwierciedlenie w całej jego twórczości muzycznej, niezależnie od tego, czy był to funk, salsa, jazz, rock, soul czy hip-hop.

W 1992 roku Ayers wydał dwa albumy studyjne, „Drive” i „Wake Up”, dla hiphopowej wytwórni Ichiban Records.W 1993 roku pojawił się na płycie „Guru's Jazzmatazz Vol. 1”, grając na wibrafonie w utworze „Take a Look (At Yourself)”. W następnym roku pojawił się na składance Red Hot Organization „Stolen Moments: Red Hot + Cool”. Album, którego celem było zwiększenie świadomości i zebranie funduszy na walkę z epidemią AIDS wśród społeczności afroamerykańskiej, został okrzyknięty „Albumem Roku” przez magazyn „Time”.

W latach 2000 i 2010 Ayers zajął się muzyką house, współpracując z takimi gwiazdami tego gatunku, jak Masters at Work i Kerri Chandler. Założył dwie wytwórnie płytowe: Uno Melodic i Gold Mink Records. Pierwszy z nich wydał kilka albumów studyjnych, w tym Sylvii Striplin, a drugi upadł po wydaniu kilku singli.W 2004 roku Ayers wydał zbiór niepublikowanych nagrań zatytułowany „Virgin Ubiquity: Unreleased Records 1976–1981”, który pozwolił fanom usłyszeć utwory, które nie znalazły się na albumach Polydor z jego popularniejszych lat. Współpracował również z piosenkarką soulową Erykah Badu i innymi artystami przy swoim albumie „Mahogany Vibes” z 2004 roku.

Ayers prowadził fikcyjną stację radiową „Fusion FM” w grze wideo Grand Theft Auto IV (2008). W 2015 roku grał na wibrafonie na czwartym studyjnym albumie Tylera, The Creatora, Cherry Bomb, w utworze „Find Your Wings”. Kontynuował występy na żywo do 2023 roku.

Ayers poślubił swoją żonę Argerie na początku lat 70-tych i razem mieli troje dzieci. Miał również syna, pisarza Nabila Ayersa, z kobietą, która poprosiła go o dziecko bez żadnych zobowiązań. Jego córka Ayana również niedawno opiekowała się nim aż do jego śmierci.Ayers zmarł w szpitalu na Manhattanie w Nowym Jorku 4 marca 2025 roku w wieku 84 lat po długiej chorobie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mystic Voyage/Evolution	Roy Ayers Ubiquity	05.1976	-	-	Polydor 14 316	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers][70[6].R&B; Chart]
The Golden Rod/Tongue Power	Roy Ayers Ubiquity	07.1976	-	-	Polydor 14 337	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers, Maurice Green][70[6].R&B; Chart]
Running Away/Cincinnati Growl	Roy Ayers Ubiquity	09.1977	-	-	Polydor 14 415	[written by Roy Ayers, Edwin Birdsong][produced by Roy Ayers][19[18].R&B; Chart]
Freaky Deaky/You Came Into My Life	Roy Ayers	02.1978	-	-	Polydor 14 451	[written by Edwin Birdsong, Roy Ayers][produced by Roy, Ayers, William Allen][29[16].R&B; Chart]
Heat Of The Beat/No Deposit, No Return	Roy Ayers / Wayne Henderson	12.1978	43[5]	-	Polydor 14 523	[written by W. Henderson, R. Flowers][produced by Roy Ayers, Wayne Henderson][59[8].R&B; Chart]
Love Will Bring Us Back Together/Leo	Roy Ayers	06.1979	-	-	Polydor 14 573	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers, Carla Vaughn][41[11].R&B; Chart]
Don't Stop The Feeling/Don't Hide Your Love	Roy Ayers	11.1979	56[3]	-	Polydor 2037	[written by Roy Ayers, Chano O'Ferral, Wes Ramseur][produced by Roy Ayers, William Allen][32[17].R&B; Chart]
What You Won't Do For Love/Shack Up, Pack Up, It's Up (When I'm Gone)	Roy Ayers	03.1980	-	-	Polydor 2066	[written by Bobby Caldwell, Alfons Kettner][produced by Roy Ayers, William Allen][73[3].R&B; Chart]
In The Dark/Love Is In The Feel	Roy Ayers	11.1984	83[3]	-	Columbia 04653	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers][89[3].R&B; Chart]
Poo Poo La La/Sexy, Sexy, Sexy	Roy Ayers	04.1985	-	-	Columbia 04821	[written by R. Ayers, B. Fisher, S. Richardson][produced by Stanley Clarke, Roy Ayers][56[8].R&B; Chart]
Slip N' Slide/Can I See You	Roy Ayers	10.1985	-	-	Columbia 05613	[written by J. Mtume, E. Sainesbury, V. Henry][produced by James Mtume][49[9].R&B; Chart]
Hot/Virgo	Roy Ayers	01.1986	-	-	Columbia 05752	[written by J. Mtume, P. Field, B. Brice][produced by James Mtume][20[12].R&B; Chart]
Programmed For Love/For You	Roy Ayers	05.1986	-	-	Columbia 05874	[written by D. Pearson, D. Frank ][produced by James Mtume][62[7].R&B; Chart]
Can't You See Me/Love Will Bring Us Back Together	Roy Ayers	09.1987	96[1]	-	Urban URB 6 [UK]	[written by R. Ayers, E. Birdsong][produced by Roy Ayers]
Let's Start Love Over/Lazy Love	Miles Jaye feat. Roy Ayers	11.1987	77[3]	-	Island 99413	[written by M. Claxton][produced by Hubert Eaves III ]
Expansions	Scott Grooves feat. Roy Ayers	05.1998	68[1]	-	Soma Recordings SOMA 65	[written by Lonnie Liston Smith][produced by Scott Grooves]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Change Up the Groove	Roy Ayers Ubiquity	10.1974	-	156[4]	Polydor 6032	[produced by Jerry Schoenbaum]
Mystic Voyage	Roy Ayers Ubiquity	02.1976	-	90[18]	Polydor 6057	[produced by Roy Ayers]
Everybody Loves the Sunshine	Roy Ayers Ubiquity	08.1976	-	51[17]	Polydor 6070	[produced by Everybody Loves the Sunshine]
Vibrations	Roy Ayers Ubiquity	01.1977	-	74[12]	Polydor 6091	[produced by Roy Ayers, Edwin Birdsong, William Allen, Maurice Green, James Green]
Lifeline	Roy Ayers Ubiquity	07.1977	-	72[25]	Polydor 6108	[produced by Roy Ayers,William Allen,Edwin Birdsong]
Let's Do It	Roy Ayers	03.1978	-	33[13]	Polydor 6126	[produced by Roy Ayers,William Allen]
You Send Me	Roy Ayers	08.1978	-	48[15]	Polydor 6159	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
Fever	Roy Ayers	05.1979	-	67[15]	Polydor 6204	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
No Stranger to Love	Roy Ayers	12.1979	-	82[18]	Polydor 6246	[produced by Roy Ayers,William Allen]
Love Fantasy	Roy Ayers	11.1980	-	157[3]	Polydor 6301	[produced by Roy Ayers]
Africa, Center of the World	Roy Ayers	08.1981	-	197[2]	Polydor 6327	[produced by Roy Ayers,William Allen,James Bedford]
Feeling Good	Roy Ayers	03.1982	-	160[7]	Polydor 6348	[produced by Roy Ayers,Vesta Maxey,Roy Ayers III]
You Might Be Surprised	Roy Ayers	10.1985	91[2]	-	CBS 26653 [UK]	[produced by Roy Ayers,James Mtume]