Lenore O'Malley

Lenore O'Malley była amerykańską piosenkarką disco i pop znaną z krótkiej,
ale znaczącej kariery pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych. Jej debiutancki album First Be a Woman (1980), wydany w Polydor Records, zawierał tytułowy utwór jako wybitny singiel, który zdobył uznanie na scenie disco w Stanach Zjednoczonych i Europie. W 1981 roku ukazał się jej drugi album o tym samym tytule Lenore, który zawierał dodatkowe single, takie jak „By The Way, Now (The Best Thing That Ever Happened)” i zaprezentował ją w krajobrazie post-disco pop. 

Urodzona jako Lenore Levine w 1954 roku, zmarła w 2020 roku. Twórczość O'Malley, choć ograniczona do krótkiego okresu aktywności od 1979 do 1981 roku, przyczyniła się do nagrań disco i pop tamtej ery poprzez optymistyczne utwory i ballady, a jej prace pojawiły się na różnych kompilacjach w późniejszych latach. Jej nagrania odzwierciedlały przejście od klasycznego disco do brzmień bardziej popowych na początku lat 80-tych. 

Lenore O'Malley urodziła się jako Lenore Levine w 1954 roku. Jej imię i nazwisko rodowe widnieje w profilach branży muzycznej jako Lenore Levine.   Lenore O'Malley obejmowała nagrania disco i pop wydane przez Polydor Records w latach 1979-1981. Była wymieniona jako artystka na tych wydawnictwach. Często podaje się, że nie śpiewała głównego wokalu w tych projektach, a wokalistka sesyjna Catherine Russell jest wymieniona jako nieujawniona w napisach główna wokalistka na albumach. Wydawnictwa zostały wyprodukowane przez francuski zespół (Michaële, Lana Sébastian i Paul Sébastian) i przedstawiły O'Malley jako twarz publiczną w tym, co zostało opisane jako „pseudoartystyczna” aranżacja, łącząca istniejące osiągnięcia produkcyjne z jej wizerunkiem w celach marketingowych. Jej debiut miał miejsce w 1980 roku z singlem „First Be a Woman”, tytułowym utworem z albumu First Be a Woman (czasami wymienianego jako First Be a Woman / L'Amour Toujours L'Amour). Singiel wszedł na listę Billboard Hot 100 na 90. miejscu 26 lipca 1980 roku, osiągnął  53. miejsce i spędził osiem tygodni na liście. Następnie w 1981 roku ukazał się album zatytułowany po prostu Lenore, któremu towarzyszyły kolejne single, podobno kontynuując ten sam format. Wydawnictwa te zyskały ogólnie ograniczoną uwagę komercyjną i są dziś znane głównie ze swojego wytworzonego charakteru w późnej erze disco.

 Lenore O'Malley wystąpiła w kilku europejskich programach telewizyjnych w 1980 roku, a jej zasługi obejmowały występy gościnne związane z promocją jej muzyki w tym roku. Jej występy we francuskiej telewizji obejmowały Suivez Lecoq (jeden odcinek), Numéro un (jeden odcinek), Les rendez-vous du dimanche (jeden odcinek) oraz trzy odcinki Midi-Première (z lat 1979–1980), w których wymieniono ją jako artystkę lub zespół. Wystąpiła również jako muzyk w niemieckim serialu Die Drehscheibe (jeden odcinek) oraz jako ona sama w Music-Hall à Provins (jeden odcinek, z 26 lipca 1980 roku). W Stanach Zjednoczonych O'Malley zaśpiewała w piosence przewodniej serialu NBC Me and Maxx (1980, jeden odcinek), choć nie została wymieniona w samym programie jako aktorka.

 Lenore O'Malley wydała dwa pełnometrażowe albumy studyjne w wytwórni Polydor Records na początku lat 80-tych. Jej debiutancki album, First Be a Woman, ukazał się w 1980 roku i został udokumentowany w 18 wersjach i wariantach, co odzwierciedla szeroką międzynarodową dystrybucję w wielu krajach i formatach, w tym na płytach winylowych, kasetach i późniejszych reedycjach CD.  Na albumie o charakterze disco wokalistką jest Catherine Russell (niewymieniona w napisach na oryginalnych wydaniach).  Jej drugi album, Lenore, ukazał się w 1981 roku i istnieje w 5 wersjach, głównie na płytach winylowych ze Stanów Zjednoczonych, Wenezueli i Filipin.  Catherine Russell wniosła chórki i wokale do tego elektronicznego/disco wydawnictwa.  Te dwa albumy stanowią kompletną oficjalną dyskografię O'Malley. 

 Single Lenore O'Malley były wydawane głównie przez Polydor pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych XX wieku, koncentrując się na muzyce disco i soul. Jej najszerzej dystrybuowanym singlem był „First... Be A Woman” z piosenką „Put A Rainbow In Your Heart”, wydany w 1980 roku z 24 znanymi wersjami na formatach 7" i 12" w takich krajach, jak Stany Zjednoczone, Francja, Włochy, Japonia, Meksyk i Republika Południowej Afryki.  Kilka wariantów zawierało alternatywne strony B, takie jak „Victim Of The Past” na wydaniach 12-calowych, podczas gdy wydania regionalne zawierały wersję z hiszpańskim tytułem. W 1981 roku O'Malley wydała „By The Way, Now (The Best Thing That Ever Happened)” / „Love Is More Than Making Love” nakładem Polydor, który miał trzy udokumentowane wersje. W tym samym roku ukazała się również hiszpańska adaptacja zatytułowana „Primero Se Una Mujer” jako osobne wydawnictwo z dwiema wersjami. Single promocyjne z 1980 roku zawierały „Is It Because Of Love” i „Victim Of The Past”, ten ostatni również w jednym wydaniu był zestawiony z „C'Est La Vie (Here You Are Again)”. 

Po zakończeniu kariery publicznej około 1981 roku Lenore O'Malley wycofała się z życia publicznego i zamieszkała prywatnie w Kalifornii.  Utrzymywała niski profil, nie mając udokumentowanych wydawnictw muzycznych, występów, wywiadów ani innej działalności zawodowej w kolejnych latach.  O'Malley była żoną Irvinga Levine'a, a źródła wskazują, że aktywnie chroniła swoją prywatność, co doprowadziło do skąpych informacji publicznych i zdjęć z okresu po 1981 roku.  Pozostała osobą prywatną aż do śmierci w 2020 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
First... Be A Woman/Put A Rainbow In Your Heart	Lenore O'Malley	07.1980	-	53[8]	Polydor 2055	[written by Michaele, Lana Sebastian, Paul Sebastian][produced by Michaele, Lana Sebastian, Paul Sebastian][49[9].Hot Disco/Dance;Polydor 2055 7"]

Le Pamplemousse

 Zespół Le Pamplemousse był pomysłem Michaela Lewisa i Laurina Rindera.
Podobnie jak Phil Spector dekadę wcześniej, ci producenci tworzyli przestrzenie dla swojego muzycznego geniuszu. Te przestrzenie, czyli grupy studyjne, często składały się z tych samych muzyków i wokalistów. Wymienne elementy w planie głównym. Twarze mogły się zmieniać, ale imię i brzmienie pozostawały niezmienne. 

Laurin Rinder urodził się w Los Angeles w Kalifornii 3 kwietnia 1943 roku. Już w wieku sześciu lat wiedział, że chce zostać muzykiem. W wieku siedmiu lat grał na trąbce. Jego ojciec, który w latach 30. i 40-tych był dublerem Binga Crosby'ego, zachęcił Laurina do gry, a później zbudował mu zestaw perkusyjny z koszy na śmieci i tektury falistej. Wkrótce trąbka ustąpiła miejsca saksofonowi, a następnie perkusji w jego szkolnym zespole. Swój pierwszy album jako perkusista sesyjny nagrał w 1953 roku, mając zaledwie dziesięć lat. W drugiej klasie liceum postanowił rzucić szkołę średnią, aby poświęcić się muzyce na pełen etat, grając z lokalnymi zespołami w Los Angeles. Pierwszym zespołem, w którym grał, był Dick D’Augustine And The Swingers, który miał lokalny hit z piosenką „Nancy Lynn”. 

W wieku 19 lat Laurin zapisał się na kurs korespondencyjny w Berkeley School of Jazz i poświęcił się muzyce. Wielcy artyści jazzowi tamtych czasów, tacy jak Davis, Monk i Mingus, byli dla niego inspiracją. Laurin był jednym z pierwszych w niewielkiej grupie młodych muzyków, którzy grali rock and rolla w Hollywood w połowie i pod koniec lat 50-tych. Brakowało perkusistów, ponieważ niewielu, jeśli w ogóle, starszych muzyków chciało grać ten nowy styl muzyczny. Rock and roll w początkach swojej kariery był w zasadzie połączeniem bluesa, R&B i country & western. W okresie od 1956 do około 1963 roku Laurin twierdzi, że zagrał na mniej więcej połowie muzyki wydanej w tym czasie. Na początku lat 60-tych Laurin przeprowadził się do Detroit i wraz z przyjacielem Bernardem Purdym stał się częścią wczesnej historii Motown. Podczas pobytu w Detroit kontynuował podróże i nagrania w Filadelfii, Miami i słynnych studiach Muscle Shoals w Alabamie, gdzie grał na sesjach Arthura Prysocka, Anity O’Day i Billy’ego Ecksteina, między innymi.

  W latach 60-tych intensywnie podróżował autobusem z Jamesem Brownem, Muddym Watersem, Jimmym Reedem i Johnem Hookerem po Południu, gdzie zazwyczaj był jedynym białym muzykiem w czarnej grupie. Las Vegas również znalazło się w jego podróżach, gdzie w latach 1966-67 występował nawet jako komik w zespole „Rinder, Ryder And The Swinging Brass”. Zapytany, dlaczego ma na koncie tak wiele różnych osiągnięć, odpowiada jedynie: „Jestem oportunistą. Szukam drzwi i przez nie przechodzę”. „Na początku lat 70-tych, kiedy graliśmy hard rocka, trochę się pogubiliśmy i właśnie wtedy pojawił się Michael (Lewis).” 

 Około 1968 roku Laurin mieszkał w Laguna Beach w Kalifornii, kiedy zadzwonił do swojego przyjaciela Dicka Dodda, lidera i wokalisty zespołu The Standells, aby umówić się na przesłuchanie. The Standells zdobyli 11. miejsce na listach przebojów w 1966 roku utworem „Dirty Water”. Michael, pochodzący z Alabamy, był ich klawiszowcem i właśnie dołączył do innego zespołu, We Five, który miał w 1966 roku przebój „You Were On My Mind”. Michael wystąpił również w utworze „When A Man Loves A Woman” innego mieszkańca Alabamy, Percy'ego Sledge'a. Poznali się i później założyli zespół rockowy o nazwie Joshua. Sześcioosobowy zespół składał się z byłych członków The Righteous Brothers i Bonnie And Delaney. Po kilku nieudanych latach grupa się rozpadła. 

Menadżer zespołu, Seymour Heller, prezes „The Conference of the Personal Managers of the World” i opiekun takich gwiazd jak Liberace i Debbie Reynolds, miał inne plany wobec Rindera i Lewisa. Heller był właścicielem „Producer’s Workshop” i partnerem Raya Harrisa w wytwórni płytowej „American Variety International” (AVI). Około 1975 roku Harris zapytał ich, czy wiedzą coś o „nowej muzyce zwanej disco”. Następnie zapytano ich, czy chcieliby wejść do studia i spróbować czegoś nowego. Laurin wspomina: „Poszliśmy i zrobiliśmy to wszystko i byliśmy pierwszymi, którzy to zrobili. I dodawałem te sz, sz, sz hi-haty do piosenek R&B, które przerodziły się w piosenki disco. Potem powiedziałem, dlaczego nie zaczniemy używać dzwonków i gwizdków i zrobiłem kilka dziwnych dźwięków, takich jak ew-ee, ew-ee... dodamy do tego przerwy i zagramy trochę bębna basowego... bum-bum i kogo to obchodzi…”, na co wszyscy się zgodzili. Bardzo popularna gejowska dyskoteka o nazwie Studio One znajdowała się niedaleko domu Laurin, więc pewnego wieczoru Laurin i Michael postanowili tam wpaść i zobaczyć, o co chodzi w tej nowej muzyce disco. Oboje byli oszołomieni. Nie mogli nie zauważyć, że tłum to chłonie i pomyśleli, że możemy to zrobić bez problemu. 

Tak rozpoczęły się ich nagrania dla El Coco w 1976 roku. Ray Harris, który był w kontakcie z DJ-em, producentem i remikserem Rickiem Gianatosem za pośrednictwem chicagowskiego Dogs Of War Record Pool, dał Rinderowi i Lewisowi kolejny hit.  Rick opowiedział Rayowi o tańcu, który widział każdej nocy w klubie. Tancerze tańczyli coś zwanego „The Spank” do „Do Ya Wanna Get Funky With Me” Petera Browna i „It’s Ecstasy When You Lay Down Next To Me” Barry’ego White’a. Rick kontynuuje historię: „Ray Harris uznał nagranie płyty o The Spank za fantastyczny pomysł i wraz z Michaelem Lewisem przylecieli w następnym tygodniu do Chicago, żeby trochę posiedzieć i poobserwować tancerzy tańczących te piosenki. Zadbałem o to, żeby podczas ich obecności w klubie puszczać muzykę pasującą do tańca, w tym utwory obu ulubieńców, Petera Browna i Barry'ego White'a. Ray nie był zachwycony Peterem Brownem, ale rytm Barry'ego White'a go podekscytował. (Peter Brown był z pewnością bardziej ekstrawaganckim i mniej przewidywalnym utworem). Powiedział Michaelowi, że wrócą do Los Angeles, a Michael i Lauren powinni napisać coś nowego w stylu Barry'ego White'a. 

Kilka dni później Ray zadzwonił do mnie i powiedział, że ochrzcił koncept „Le Spank”, aby kontynuować swój „europejski import” w formacie AVI”. A reszta, jak to mówią, jest historią. Laurin wziął utwór i zmienił tekst, tworząc „Le Spank”, który stał się pierwszym hitem wytwórni Rinder/Lewis pod nazwą Le Pamplemousse. Duet wydał wcześniej dwa single 12" jako Le Pamplemousse, które odniosły umiarkowany sukces: „Gimme What You Got" z 1976 roku i „Get Your Boom Boom (Around The Room Room)" z 1977 roku, zanim „Le Spank" osiągnął pierwsze miejsce w 1977 roku. „Monkey See, Monkey Do" i „Sweet Magic" pojawiły się w 1978 roku, a ostatni singiel 12" „Do You Have Any, Do You Know Where I Can Get Some" w 1979 roku. 

„Grupa" wydała trzy albumy w latach 1977-1979: „Le Pamplemousse" (1977), „Sweet Magic" (1978) i „Planet Of Love" (1979). Muzycy wymienieni w napisach końcowych albumów Le Pamplemousse są fikcyjni. Laurin mówi: „Żaden z nich nie istniał, Mike i grałem na wszystkich instrumentach… na każdym albumie. Na każdym albumie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Your Boom, Boom (Around The Room, Room)/Gitcha Down	Le Pamplemousse	03.1977	-	-	AVI 135	[written by Gil Karson][produced by Laurin Rinder, Michael Lewis][18[8].Hot Disco/Dance;AVI 136 12"]
Le Spank/Monkey See, Monkey Do	Le Pamplemousse	11.1977	-	58[15]	AVI 153	[written by W. M. Lewis, L. Rinder, G. Karson, D. Williams][produced by Laurin Rinder, Michael Lewis][5[14].Hot Disco/Dance;AVI 154 12"][A:13[19].R&B Chart][B:76[9].R&B Chart]
You Can Get Off On The Music / Planet Of Love	Le Pamplemousse	03.1980	-	-	AVI 316	[45[15].Hot Disco/Dance;AVI 6080 12"]

Passion

 Passion to krótkotrwały zespół grający muzykę disco i post-disco, którego członkiem
był Dwight York, lider sekty i skazany za pedofilię. Ich styl łączył funkowe i latynoskie rytmy ze zmysłowymi tekstami. Debiutancki album o tym samym tytule ukazał się w 1979 roku. Grupa kontynuowała wydawanie muzyki do 1984 roku.

  Ich pierwszy singiel „Don't Bring Back Memories” zyskał popularność w klubach po wydaniu w 1980 roku. Utwór, napisany przez multiinstrumentalistę Raya Martineza i zremiksowany przez François Kevorkiana, zawierał chórki Dary Norman, Davida Romero i Marthy Roque. Stronę B stanowił utwór „In New York”, trwający ponad jedenaście minut. W 1982 roku wydali swój „największy”  przebój taneczny „Don't Stop My Love”, którego autorem był Kashif Saleem. Zespół wydał kolejny utwór „You Can't Hide It”, nagrany pod kierownictwem kreatywnym Erica Matthew w 1984 roku. 

 Dwight York wydał później dwa albumy zatytułowane „New” i „Re-New” pod szyldem własnej wytwórni York's Records. Na albumach znalazły się takie utwory jak „Life Is But a Dream” i „I Hurt”. Później został uwięziony za liczne przestępstwa, w tym za wykorzystywanie seksualne dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Bring Back Memories/Midnight Lovers	Passion	03.1980	-	-	Prelude 8008	[written by R. Singleton][produced by Ray Martinez][43[13].Hot Disco/Dance;Prelude 520 12"]

Cory

Cory Braverman to amerykańska wokalistka soulowo-rockowa, która wydała w 1976 roku
album „Fire Sign”. W 1982 roku powróciła na scenę z singlem „The Smirf”.  Niewiele wiadomo o Braverman przed jej pojawieniem się na Wschodnim Wybrzeżu. Występowała w pobliżu The Band na scenie Woodstock w północnej części stanu, gdzie urodziły się również jej rówieśniczki Libby Titus i Martee LeBous. Braverman pojawiła się również na koncercie Raya Charlesa w Constitution Hall w Waszyngtonie. Pod koniec 1975 roku podpisała kontrakt z Phantom Records, krótko działającą spółką zależną RCA, założoną przez byłego gitarzystę Mountain, Leslie Westa.  Cory Braverman wydała swój jedyny album „Fire Sign” w 1976 roku nakładem Phantom. Jej wokal łączy w sobie elementy R&B i ballady, a jej głęboki, powściągliwy głos przypomina styl Patti Austin i Phoebe Snow. Pierwsze dwa utwory oraz „I Wanna Do It Over Again” prezentują ostre granie z uciętymi akcentami, płynnymi zwrotami refrenu i zewnętrznymi przekazami społecznymi. „Let Me Be the First One” i „Honey I Will Be There” kierują uwagę do wewnątrz przyciszonymi wstępami, opadającymi liniami i emocjonalnymi refrenami. „Take It or Leave It” i „Beyond the Hurt” przywracają rytmiczne uderzenie na stronie drugiej. „I Saw the Light” i „One Step Away” zamykają set delikatnym frazowaniem, kanciastym konturem i powolnym narastaniem. Pięć utworów napisała wspólnie z Rickiem Ulfikiem, późniejszym klawiszowcem disco (Celia Bee, Lemon). Płyta „Fire Sign” zawiera również dwa utwory wyprodukowane przez zespół produkcyjny Braverman oraz materiał Todda Rundgrena i basisty Rufusa, Dennisa Belfielda. Na albumie występuje trzynastu muzyków wspierających, w tym basista Catalyst Anthony Jackson, klawiszowiec Cosmic Echoes Leon Pendarvis, gitarzysta pomocniczy Steely Dan Elliot Randall, perkusista Stuff Steve Gadd, weteran jazzowego wibrafonu George Devens i były perkusista seryjny Ambergris Jimmy Maelen. 

   Sesje zdjęciowe odbywały się w nowojorskim Hit Factory z aranżerem Dave'em Appellem i współzałożycielem Tokens, Hankiem Medressem, zespołem produkcyjnym stojącym za ostatnimi albumami Frankiego Valliego i Melissy Manchester. Bill Radice, były akustyk Lemon Pipers i Left Banke, odpowiadał za brzmienie Fire Sign w sekwencji z albumami Carol Douglas, Diamond Reo, Enchantment i Fireballet. Fire Sign przedstawia Cory'ego pozującego wśród antycznych mebli w strojach z lat 20. XX wieku, sfotografowanego przez Nicka Sangiano, którego zdjęcia zdobią okładki płyt Flame z lat 1976/77, Carolyn Franklin, Henry'ego Gaffneya i Faith Hope & Charity. Projektant, Craig DeCamp, nadzorował oprawę wizualną z połowy lat 70-tych dla 21st Century, Blue Mitchell, Vickie Sue Robinson i Zulemy. Phantom wydał singiel „I Saw the Light” (czarno-biały „Beyond the Hurt”). Wykonany przez Cory'ego cover klasycznego utworu Rundgrena z 1972 roku zbiegł się z wersją „It Wouldn’t Have Made Any Difference” w wykonaniu Laurela Massé z albumu Manhattan Transfer, kolejnym utworem Something/Anything. „Party King” ukazał się jako singiel w grudniu 1976 roku, wspierany przez „Fire Sign”, który sam ukazał się jako singiel promocyjny mono/stereo i osiągnął 84. miejsce na liście Billboard Hot 100. „Fire Sign” był jednym z sześciu albumów długogrających wydanych przez Phantom, na którym ukazał się również album międzynarodowej piosenkarki Dany Valery oraz po dwa albumy Leslie West i The Deadly Nightshade, feministycznego tria folkowego. 

 „I Saw the Light” ukazał się w Discocot , brazylijskiej składance RCA z 1977 roku, na której znalazły się utwory LA Jets i Sons of Champlin. „The „Smirf” / „The Smirf (Instr.)” W 1982 roku Cory powróciła z samodzielnym, 12-calowym albumem „The Smirf” (6:00) z utworem „The Smirf (Instr.)” (4:05) na płycie The Sound of Brooklyn, napisanym i wyprodukowanym przez Y. Daha (znanego również jako Kenton Nix).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fire Sign/ Party King	Cory	03.1977	-	89[3]	Phantom 10 856	[written by Cory Braverman, Rick Ulfik][produced by Dave Appell, Hank Medress]

Ritchie Family

 

Ritchie Family to amerykański girlsband z Filadelfii, który miał na swoim koncie kilka hitów
w erze disco lat 70-tych.  Trio czarnoskórych wokalistek zostało założone przez dwójkę francuskich producentów, Jacques'a Moraliego i Henriego Belolo, którzy zapewnili im dostęp do amerykańskiego przemysłu muzycznego. Zespół pierwotnie składał się z Cheryl Jacks, Cassandry Wooten i Gwen Oliver. W latach 1975-1977 nagrały cztery albumy, w tym „Brazil” z 1975 roku i „African Queen” z 1977 roku.  

Nazwa zespołu nawiązywała do producenta muzycznego Ritchiego Rome'a. Ich pierwszy przebój, „Brazil”, dotarł do pierwszej dwudziestki list przebojów w Stanach Zjednoczonych w 1975 roku i był remakiem utworu „Brazil (Aquarela do Brasil)” Ary'ego Barroso z lat 30-tych. Album o tym samym tytule również dobrze się sprzedał. W następnym roku wydali album „Arabian Nights”, na którym znalazł się utwór „The Best Disco in Town”. Był to w zasadzie medley wczesnych utworów disco, w tym „Life Is Music”, „Lady Luck” i „Quiet Village”, i stał się światowym hitem. 

 Ich kolejny album, „Life Is Music”, nawiązujący do motywu muzycznego z lat 30-tych XX wieku, oraz album „African Queens” odniosły jedynie umiarkowany sukces. Każdy z tych czterech albumów był albumem koncepcyjnym i wszystkie zaczynały się od 15-20-minutowej medley. W 1978 roku członkinie zespołu zostały zastąpione przez Jacqui Lee-Smith, Dodie Draher i Ednah Holt. Ich album „American Generation”, wydany w tym samym roku, zapoczątkował odejście od ery disco i skierował się bardziej w stronę europopu, choć jeden z singli nosił tytuł „I Feel Disco Good”. Fragmenty albumu wykorzystano również jako ścieżkę dźwiękową do francuskiej komedii filmowej Jeana Yanne'a „Je te tiens, tu me tiens par la barbichette”. Trio wystąpiło w bardzo egzotycznych, a momentami wręcz kiczowatych, ale prowokacyjnych kostiumach. 

 Następnie ukazał się album „Bad Reputation”. Pod koniec trasy promującej ten album Edna Holt opuściła trio i założyła własny zespół Ednah Holt and Starluv. Zastąpiła ją wokalistka Vera Brown, a grupa odniosła kolejny sukces, singiel „Put Your Feet to the Beat”. The Ritchie Family, z Brown, Smith-Lee i Draherem w składzie, nagrała następnie album „Give Me a Break”, na którym znalazły się przeboje „Give Me a Break” i „Never Be Able to Set You Free”. Kolejne albumy znacząco różniły się od poprzednich dzięki nowej współpracy z Jacques'em Fredem Petrusem i Mauro Malavasim, byłym członkiem włosko-amerykańskiego zespołu disco Change. Album nosił tytuł *I'll Do My Best For You Baby*, a następnie *All Night All Right*. Po tym albumie Dodie Draher opuściła zespół, a jej miejsce zajęła Linda James. 

W 1980 roku grupa połączyła siły z Village People, aby nakręcić film *Can't Stop the Music*. Film okazał się porażką komercyjną i krytyczną. Mimo to ścieżka dźwiękowa do filmu sprzedawała się dobrze na całym świecie. Po decyzji o rozwiązaniu zespołu, u producenta Jacquesa Morali zdiagnozowano HIV. Grupa ponownie połączyła siły jako Vera Brown and the Rich Girls, aby nagrać singiel „Too Much Too Fast”, który nie odniósł sukcesu. Vera Brown reaktywowała następnie Ritchie Family z Dodie Draher i Jacqui Smith-Lee, ale nie wydali już żadnych kolejnych nagrań. Oryginalne członkinie Cassandra Wooten, Cheryl Mason-Dorman (dawniej Jacks) i debiutantka Renee Guilory-Wearing ponownie reaktywowały zespół.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brazil/Hot Trip	Ritchie Family	08.1975	41[4]	11[18]	20th Century 2218	[written by Ary Barroso][produced by J. Morali][13[16].R&B Chart][1[7][18].Hot Disco/Dance;20th Century 2218 7"]
I Want To Dance With You (Dance With Me)/Lady Champagne	Ritchie Family	12.1975	-	84[4]	20th Century 2252	[written by J. Morali, H. Belolo, B. Whitehead][produced by Jacques Morali][74[6].R&B Chart][18[1].Hot Disco/Dance;20th Century 51 12"]
The Best Disco In Town/The Best Disco In Town (Part II)	Ritchie Family	08.1976	10[9]	17[20]	Marlin 3306	[written by J. Morali, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][12[14].R&B Chart][1[1][18].Hot Disco/Dance;Marlin 3306 7"]
Life Is Music/Lady Luck	Ritchie Family	03.1977	-	102[4]	Marlin 3309	[written by J. Morali, M. Gazzola, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][74[4].R&B Chart]
Quiet Village/ Voodoo	Ritchie Family	09.1977	-	-	Marlin 3316	[written by Les Baxter][produced by Jacques Morali][68[7].R&B Chart]
American Generation/Music Man	Ritchie Family	02.1979	49[6]	-	Marlin 3323	[written by J. Morall, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali]
Put Your Feet To The Beat/It's A Man's World	Ritchie Family	08.1979	-	-	Casablanca 2206	[written by R. Dabney, A. Carey, T. Polite, R. Lee, J. Lee, N. Wilkie][produced by Jacques Morali][12[14].R&B Chart][14[16].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 192 12"]
Give Me A Break/Bad Reputation	Ritchie Family	06.1980	-	-	Casablanca 2259	[written by J. Morali, H. Belolo, The Ritchie Family][produced by Jacques Morali][80[4].R&B Chart][25[18].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 213 12"][piosenka z filmu "Can't stop the dancin'"]
I'll Do My Best (For You Baby)/You've Got Me Dancin'	Ritchie Family	05.1982	-	-	RCA 13092	[written by J. Morali, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][27[13].R&B Chart][17[13].Hot Disco/Dance;RCA 4323 12"]
All Night All Right/Fantasy	Ritchie Family	08.1983	-	-	RCA 13550	[written by G. Christopher, K. Hairston][produced by Gavin Christopher, Jimmy Douglass][77[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brazil	Ritchie Family	10.1975	-	53[12]	20th Century 498	[produced by Jacques Morali]
Arabian Nights	Ritchie Family	07.1976	-	30[25]	Marlin 2201	[produced by Jacques Morali, Richie Rome]
Life Is Music	Ritchie Family	02.1977	-	100[10]	Marlin 2203	[produced by Jacques Morali, Richie Rome]
African Queens	Ritchie Family	07.1977	-	164[12]	Marlin 2206	[produced by Jacques Morali]
American Generation	Ritchie Family	09.1978	-	148[6]	Marlin 2215	[produced by Jacques Morali]

Sue and Sunny

Sue and Sunny był  brytyjskim duetem wokalnym, działającym
w latach 60., 70. i 80-tych XX wieku. Choć były siostrami, ich pseudonimy sceniczne brzmiały Sue Glover i Sunny Leslie. Przez trzy lata (1969–1972) należały do ​​brytyjskiej grupy popowej Brotherhood of Man. 

 

 Urodzone jako Yvonne Wheatman (Sue) w 1949 roku i Heather Wheatman (Sunny) w 1951 roku w Madrasie w Indiach, zadebiutowały razem w 1963 roku pod pseudonimem The Myrtelles, wydając cover utworu Lesley Gore „Just Let Me Cry” w niezależnej wytwórni płytowej Oriole. Singiel nie odniósł sukcesu komercyjnego. Dziewczyny wydały następnie dwa single pod pseudonimami Sue and Sunshine, zanim ostatecznie zdecydowały się na nazwę Sue and Sunny. Podczas nagrywania z autorem tekstów i producentem Kennym Lynchem, dziewczyny zmieniły nazwę na The Stockingtops na jego prośbę, ale uznały, że to nie dla nich i wróciły do ​​Sue and Sunny. 

 

 W 1965 roku zaśpiewały chórki w singlu Alexa Harveya „Agent OO Soul” / „Go Away Baby” (Fontana - TF 610), wyprodukowanym przez Chrisa Blackwella z Island Records. W 1966 roku, gdy Sunny (młodsza z pary) miała zaledwie 15 lat, obie przeszły na zawodowstwo, występując w kabaretach. Po trzech latach uznały, że ich publiczność jest dla nich za duża i wyjechały do ​​Niemiec, aby zagrać w bazie lotniczej. Tam, pomimo wydania dwóch niemieckich singli, nadal czuły się nie na miejscu i wróciły do ​​Londynu. Podczas pobytu w Londynie poproszono je o sesję wokalną jako chórki dla Lesley Duncan. Sesja przebiegła pomyślnie i nagle duet stał się pożądany, nagrywając z wieloma innymi, takimi jak The Ace Kefford Stand, Dusty Springfield, Python Lee Jackson, Elton John, Cerrone, Love Affair, Lulu, Mott the Hoople, Peter Wyngarde, T. Rex, Tom Jones, David Bowie i Joe Cocker. To właśnie sesje Cocker, a w szczególności „With a Little Help from My Friends”, gdzie Sunny śpiewała z Madeline Bell i Rosettą Hightower, wyniosły dziewczyny w światło reflektorów. Kiedy „With A Little Help” osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, towarzyszyły Cockerowi w kilku programach telewizyjnych, w tym Top of the Pops. Współpracowały teraz z tak różnymi artystami, jak James Last, Frank Zappa, Giorgio Moroder i Brotherhood of Man, z którym znalazły się na listach przebojów w 1970 roku z przebojem „United We Stand”.

 

 W marcu 1972 roku singiel „Third Finger, Left Hand” otarł się o miejsce w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów, wydany pod nazwą The Pearls. Nazwa ta odniosła większy sukces, gdy w zespole grały Lyn Cornell i Ann Simmons. Sue i Sunny nie są do końca pewne, ile płyt faktycznie wydały. W wywiadzie dla Disc, który ukazał się 20 kwietnia 1974 roku, Sunny powiedziała: „Sue i ja nagrywaliśmy sami i mieliśmy kilka singli. Ale nic z tego nie wyszło”. Podobno nagrali około tuzina singli, ale żeby jeszcze bardziej skomplikować sprawę, nagrywali również pod nazwami Sue & Sunshine, The Stockingtops oraz w składzie The Nirvana Orchestra. Nagrali również album dla CBS, który, co zaskakujące, został wydany - z inną okładką - przez filię CBS, Reflection. 

 

W 1974 roku Sunny w końcu odniosła sukces piosenką „Doctor's Orders”, a w 1976 roku Sue, znana obecnie jako „Sue Glover”, nagrała solowy album dla DJM zatytułowany „Solo”. Sue i Sunny trzykrotnie śpiewały chórki w Konkursie Piosenki Eurowizji. W 1969 roku towarzyszyły Lulu w drodze do zwycięstwa w Madrycie, wykonując „Boom Bang-a-Bang”. W 1975 roku powróciły, by supportować Joy Fleming w Sztokholmie, dołączając do Madeline Bell w utworze „Ein Lied kann eine Brücke sein”, który zajął siedemnaste miejsce. W 1981 roku Sue powróciła do występu w konkursie UK Song for Europe, występując z zespołem „Unity” z piosenką „For Only A Day”, ale nie zyskała uznania jurorów i zajęła ostatnie miejsce. 

 

Sue i Sunny ponownie połączyły siły, śpiewając chórki w brytyjskiej piosence Vikki Watson „Love Is...” w Göteborgu podczas finału Eurowizji w 1985 roku. Piosenka ta zajęła czwarte miejsce. Siostry regularnie koncertowały z popularnym niemieckim liderem orkiestry, Jamesem Lastem, przez większość lat 70-tych. Były również częścią Birds of Paris, grupy wokalistek wspierających, która współpracowała głównie z producentem disco Alecem R. Costandinosem, w skład której wchodziły Madeline Bell, Joanne Stone, Kay Garner, Vicki Brown i Katie Kissoon. Sue, Sunny i Bell śpiewały chórki na trzech albumach Donny Summer w drugiej połowie dekady. W 1979 roku Sue Glover wystąpiła w debiutanckim spektaklu telewizyjnym Victorii Wood pt. „Talent”, wcielając się w rolę piosenkarki klubowej „Cathy Christmas”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Doctor's Orders/It's Only When You're Feeling Lonely	Sunny	03.1974	7[10]	-	CBS S CBS 2068	[written by G. Stephens, R. Greenaway, R. Cook][produced by Roger Greenaway]

Telex

 Telex - belgijska grupa muzyczna założona w 1978 roku przez Marca Moulina,
Dana Lacksmana i Michela Moersa. Zespół powstał z zamiaru „tworzenia czegoś naprawdę europejskiego, innego niż rock i bez gitary - tym pomysłem była muzyka elektroniczna”. Ich muzyka polegała na łączeniu w utworach estetyki disco, punku i eksperymentalnej elektroniki. Debiutancki album Looking for Saint Tropez zawierał hitowy singel Moskow Diskow, który przyniósł zespołowi międzynarodową sławę.

Od 1986 roku do 2006 zespół nie tworzył nowych utworów, tylko skupił się na remiksowaniu swoich wcześniejszych dokonań. Stan ten trwał do czasu wydania płyty How Do You Dance?.

Podobnie jak Kraftwerk, członkowie zespołu budowali swoje własne instrumenty muzyczne, przez co brzmienia obu grup wydają się być w niektórych płaszczyznach podobne.

W roku 1980 wzięli udział w konkursie Eurowizji. Zespół wystąpił jako dziewiętnasty (ostatni) w kolejności, zajmując siedemnaste miejsce z sumą 14 punktów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rock Around The Clock/Moskow Diskow	Telex	07.1979	34[7]	-	Sire SIR 4020	[written by Freedman, De Knight][produced by Telex]

Harry Thumann

 Harry Thumann (ur. 28 lutego 1952r- 2001r) był niemieckim kompozytorem
muzyki elektronicznej, producentem muzycznym i inżynierem dźwięku. Projektował i budował syntezatory oraz sprzęt studyjny. 

 Urodzony jako Harald Thumann w Niemczech, zaczynał jako perkusista, szkoląc się w inżynierii dźwięku w niemieckich stacjach radiowych. Kiedy stracił zainteresowanie trasami koncertowymi, otworzył swoje pierwsze studio nagraniowe w sypialni w domu rodzinnym. Country Lane Studios Thumann brał udział w rozwoju serii konsol SSL 4000 i zainstalował pierwszą konsolę w swoim studiu. Znalazł lokal z mieszkaniem w Germering koło Monachium i otworzył Country Lane Studios. Thumann wcześnie wdrożył MIDI, używając komputerów Commodore 64 z kartami MIDI do sterowania systemem, który rozrósł się do systemu modułowego Fairlight II i Moog 3C. Dzięki cyfrowemu mikserowi Yamaha DMP-7, Thumann zbudował drugą reżyserkę, mieszczącą kilka konsolet DMP-7 jako zintegrowany system cyfrowej konsoli, połączony z przebudowaną konsoletą emisyjną Neve. Country Lane przeniosło się do produkcji audiowizualnej i rozpoczęło produkcję własnych filmów telewizyjnych. 

 Thumann wyprodukował serię albumów dla Rondò Veneziano, łącząc instrumenty akustyczne i syntezatory. Wydał swój pierwszy solowy album, American Express, w 1979 roku. Singiel „Underwater” pojawił się później w grze wideo Grand Theft Auto IV z 2008 roku. Jego drugi album, Andromeda (1983), zawierał utwór „Sphinx”, który podobno zainspirował temat przewodni filmu „Nieustraszony”.  Oba albumy zostały wydane wyłącznie na płytach winylowych i są niedostępne, choć American Express otrzymało później zremasterowaną wersję cyfrową na iTunes. 

 Thumann wydawał również płyty pod nazwą Wonder Dog, którą nazywał „dog records”. Odniosły one pewien sukces w Niemczech i Wielkiej Brytanii (dzięki wytwórni E&S Music). Singiel „Ruff Mix” osiągnął 31. miejsce na brytyjskiej liście przebojów we wrześniu 1982 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Underwater/American Express	Harry Thumann	02.1981	41[6]	-	Decca F 13901	[written by Thumann, Weindorf][produced by H. Thumann]
Ruff Mix/Living On A Farm	Wonder Dog	08.1982	31[7]	-	Flip FLIP 1	[written by Harry Thumann][produced by Harry Thumann]

Roger

Roger Troutman (ur. 29 listopada 1951r - zm. 25 kwietnia 1999r), 
znany również jako Roger, był amerykańskim piosenkarzem, muzykiem, autorem tekstów i producentem muzycznym. Był założycielem zespołu Zapp, który przyczynił się do rozwoju ruchu funk i wywarł wpływ na hip-hop na Zachodnim Wybrzeżu dzięki intensywnemu samplowaniu jego muzyki. Trutman często korzystał z talkboxa, urządzenia podłączonego do instrumentu (często keyboardu, ale najczęściej gitary) w celu tworzenia różnych efektów wokalnych. Troutman używał specjalnie zaprojektowanego talkboxa – Electro Harmonix „Golden Throat” - poprzez Moog Minimoog, a później w swojej karierze syntezator Yamaha DX100 FM. 

 Jako lider zespołu Zapp i w swoich późniejszych solowych wydawnictwach, stworzył wiele hitów funkowych i R&B w latach 80-tych i regularnie współpracował z artystami hip-hopowymi w latach 90-tych. 

 Urodzony w Hamilton w stanie Ohio, Troutman był czwartym z dziewięciorga dzieci. Absolwent Central State University, jego pierwszy zespół nazywał się Crusaders; nie należy ich jednak mylić z zespołem jazzowym, w którym grali Joe Sample i Wilton Felder. Zespół Troutmana grał w Cincinnati i nagrał singiel „Busted Surfboard”/„Seminole”. Członkami zespołu byli Rick Schoeny, Roy Beck, Dave Spitzmiller i Denny Niebold. Troutman założył wiele innych zespołów z czterema braćmi, w tym „Lil” Roger and the Vels oraz Roger and the Human Body. W 1977 roku on i Human Body wydali „Freedom”, swój pierwszy singiel. 

 W ciągu dwóch lat Troutman i jego bracia zostali odkryci przez George'a Clintona, który w 1979 roku podpisał kontrakt z nowo ochrzczonym Zappem, wytwórnią Uncle Jam Records. Oryginalny skład zespołu tworzyli bracia Troutman: Roger, Larry, Lester i Terry, a także Gregory Jackson i Bobby Glover. Zapp zadebiutował w telewizji podczas pierwszej i jedynej gali Funk Music Awards. Rok później, gdy wytwórnia Uncle Jam Records została zmuszona do zamknięcia, Troutman podpisał kontrakt z Bootsy Collinsem pod szyldem Rubber Band Music dla Warner Bros. Records i wydał swój debiutancki album zatytułowany po prostu „Zapp”, który zaowocował utworem „More Bounce to the Ounce”, wyprodukowanym przez Collinsa, współprodukowanym, napisanym, skomponowanym i wykonanym przez Troutmana. Utwór osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Soul Singles pod koniec 1980 roku. Debiutancki album dotarł do pierwszej dwudziestki listy Billboard 200.

 W latach 1980-1985 Zapp wydał złote albumy „Zapp”, „Zapp II”, „Zapp III” i „The New Zapp IV U”, w tym single R&B z pierwszej dziesiątki: „Be Alright”, „Dance Floor”, „I Can Make You Dance”, „Heartbreaker”, „It Doesn't Really Matter” i „Computer Love”. W historii Zappa w nagraniach wzięło udział około 15 muzyków. W 1993 roku Zapp wydał swój najlepiej sprzedający się album: „Zapp & Roger: All the Greatest Hits”. Zawierał on zremiksowane wersje solowych singli Troutmana oraz nowy singiel „Slow and Easy” (z udziałem wokalistów Shirley Murdock i Ronniego Diamonda). Album sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy. Album Zapp VI: Back, wydany przez Popular Demand, został wydany w 2002 roku przez pozostałych braci, po śmierci Rogera i Larry'ego. 

 W 1981 roku Troutman wydał swój pierwszy solowy album „The Many Facets of Roger”. Album, zawierający funkowy cover utworu Marvina Gaye'a „I Heard It Through the Grapevine”, który dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów R&B, sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Na płycie znalazł się również hit „So Ruff, So Tuff”. W tym samym roku Troutman nagrał z Parliament-Funkadelic ostatni album zespołu dla Warner Brothers, „The Electric Spanking of War Babies”. W 1984 roku Troutman wydał swój drugi solowy album „The Saga Continues...”, na którym znalazły się single „Girl Cut It Out”, „It's in the Mix” (dedykowany Soul Train i jego prowadzącemu Donowi Corneliusowi) oraz cover utworu Wilsona Picketta „In the Midnight Hour” z udziałem zespołu gospel Mighty Clouds of Joy.  

W 1987 roku Troutman odniósł największy sukces solowy album „Unlimited!”, na którym znalazł się hit „I Want to Be Your Man”, który dotarł do 3. miejsca na liście Billboard Hot 100 i 1. miejsca na liście R&B. Poza udaną karierą jako członek Zapp i artysta solowy, Troutman został również producentem i autorem tekstów dla innych artystów, w tym Shirley Murdock, której platynowy debiut z 1985 roku zawierał wyprodukowany przez Troutmana hit „As We Lay”. Był również producentem solowych albumów Dale’a DeGroata, członka Zapp. W 1988 roku Troutman pojawił się na trzecim albumie Scritti Politti „Provision”, wykonując wokale w talk-boxie w utworach „Boom! There She Was” i „Sugar and Spice”. 

 Trzy lata później Troutman wydał swój ostatni solowy album z Bridging the Gap, na którym znalazł się hit „Everybody (Get Up)”. Współpracował z Elvisem Costello przy utworze „The Other Side of Summer”. W 1989 roku NBA Entertainment wybrało Troutmana spośród wielu kandydatów do nagrania utworu hołdującego Kareemowi Abdul-Jabbarze zatytułowanego „I'm So Happy”. 

 Troutman koncertował po wydaniu albumu „All the Greatest Hits”. Został zaproszony do występu gościnnego na kilku albumach hip-hopowych, w tym na albumie Snoop Dogga z 1993 roku. 

 W 1995 roku pojawił się na pośmiertnym albumie Eazy'ego-E "Str8 off tha Streetz" Muthaphukkina Comptona w utworze "Eternal E". W tym samym roku Troutman wystąpił u boku Dr. Dre w utworze 2Paca "California Love", który znalazł się na szczycie listy Billboard Hot 100, sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy i otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii "Najlepsze wykonanie rapowe duetu lub grupy".

 

  Troutman wyprodukował następnie cover hitu R&B "Thin Line Between Love and Hate" zespołu Persuaders, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy, w wykonaniu Shirley Murdock i zespołu R&B H-Town, z udziałem Troutmana w talk-boxie. Ścieżka dźwiękowa filmu "A Thin Line Between Love and Hate" zawierała również klubowy hit "Chocolate City". W 1998 roku wystąpił w remiksie utworu „Hold On (A Change Is Coming)” zespołu Sounds of Blackness, w którym wykorzystano sampla „Doo-Wah Ditty (Blow That Thang)” Zappa. Troutman nagrał utwór „Master of the Game” z albumu rapera Kool Keitha „Black Elvis/Lost In Space”, wydanego w sierpniu 1999 roku. Ostatnim utworem, do którego Troutman nagrał, był „Twisted” z albumu Tech N9ne’a „Anghellic”, wydanego dwa lata po śmierci Troutmana. 

 

 Rankiem 25 kwietnia 1999 roku Troutman został znaleziony postrzelony i ciężko ranny przed swoim studiem nagraniowym w północno-zachodnim Dayton około godziny 7:00 rano. Według lekarzy został kilkakrotnie postrzelony w tułów. Zmarł podczas operacji w szpitalu Good Samaritan Hospital and Health Center. Jego brat Larry został znaleziony martwy w samochodzie kilka przecznic dalej, z pojedynczym strzałem w głowę, który sam sobie zadał. Według świadków, samochód pasował do opisu pojazdu odjeżdżającego z miejsca zdarzenia. Uważa się, że Larry śmiertelnie postrzelił Rogera, a następnie siebie.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Heard It Through The Grapevine (Part I)/I Heard It Through The Grapevine (Part II)	Roger	11.1981	-	79[7]	Warner Bros. 49786	[written by Norman Whitfield, Barrett Strong][produced by Roger Troutman][1[2][23].R&B Chart]
Do It Roger/Blue (A Tribute To The Blues)	Roger	12.1981	-	-	Warner Bros. 49883	[written by Roger Troutman, Larry Troutman][produced by Roger Troutman][24[14].R&B Chart]
In The Mix/Bucket Of Blood	Roger	05.1984	-	-	Warner Bros. 29271	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Roger Troutman][10[15].R&B Chart]
Midnight Hour - Part I/Midnight Hour - Part II	Roger	07.1984	-	-	Warner Bros. 29231	[written by Norman Whitfield, Barrett Strong][produced by Roger Troutman][34[10].R&B Chart]
Girl, Cut It Out/So Ruff, So Tuff	Roger (Featuring Shirley Murdock)	01.1985	-	-	Warner Bros. 29123	[written by Larry Troutman, Roger Troutman][produced by Roger Troutman][79[4].R&B Chart]
I Want To Be Your Man/I Really Want To Be Your Man	Roger	10.1987	61[7]	3[21]	Reprise 28229	[written by Larry Troutman][produced by Roger Troutman][1[1][19].R&B Chart]
Thrill Seekers/Composition To Commemorate (May 30,1918)	Roger	02.1988	-	-	Reprise 27982	[written by Roger Troutman, Zapp Troutman][produced by Roger Troutman][27[10].R&B Chart]
Boom! There She Was/A World Come Back To Life [Scritti Politti]	Scritti Politti Featuring Roger	06.1988	-	53[11]	Warner Bros. 27976	[written by Green Gartside, David Gamson][produced by Green Gartside, David Gamson][94[2].R&B Chart]
(Everybody) Get Up	Roger	10.1991	-	-	Reprise 19 124	[written by Roger Troutman,David Gamson][produced by Roger Troutman, Zapp Troutman][19[15].R&B Chart]
Take Me Back	Roger	02.1992	-	-	Warner Bros. 49786	[written by Roger Troutman & David Gamson][37[10].R&B Chart]
California Love	2Pac featuring Dr. Dre and Roger Troutman	06.1996	-	6[24]	Death Row 854 652	[2x-platinum-UK][written by Tupac Shakur, Roger Troutman ,Larry Troutman, Mikel Hooks, Norman Durham, Ronald Hudson, Woody Cunningham ,Joe Cocker, Chris Stainton, James Anderson][produced by Dr. Dre][1[33].R&B Chart]
It's Your Body	Johnny Gill featuring Roger Troutman	12.1996	-	43[19]	Motown 0462	[written by Johnny Gill][produced by Johnny Gill][19[20].R&B Chart]
Sweet Sexy Thing	Nu Flavor featuring Roger Troutman	04.1997	-	62[20]	Reprise 17 402	[written by A. Dacosta, J. Guillory, R. Luna][produced by Gary St. Clair][93[2].R&B Chart]
Down for Yours	Nastyboy Klick featuring Roger Troutman	08.1997	-	69[17]	NasbyBoy 574 748	[produced by L-Dog, M.C. Magic][58[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Many Facets of Roger	Roger	10.1981	-	26[25]	Warner 3594	[gold-US][produced by Roger Troutman]
The Saga Continues...	Roger	06.1984	-	64[14]	Warner 23 975	[produced by Roger Troutman]
Unlimited!	Roger	11.1987	-	35[24]	Reprise 25 496	[gold-US][produced by Roger Troutman]

Two Man Sound

Two Man Sound to belgijskie trio popowe z lat 70-tych. Ich styl łączył muzykę
disco typową dla tamtej epoki z sambą i bossa novą. Ich sztandarowymi przebojami były wersja „Charlie Brown” wydana w 1975 roku, która odniosła sukces w Belgii i Włoszech, oraz latynoska mieszanka brazylijskich piosenek popowych zatytułowana „Disco Samba”, wydana w 1977 roku. Ta ostatnia stała się wielkim europejskim hitem na początku lat 80-tych, wielokrotnie gościła na listach przebojów w Europie w latach 1983-1986, a także była oficjalną piosenką rodziny Reza.  

Inne utwory to „Capital Tropical” wydany w 1977 roku, który osiągnął 11. miejsce na amerykańskiej liście przebojów tanecznych, oraz „Que Tal America”, przebój samby wydany w 1979 roku, który stał się „hymnem undergroundowego disco” w Ameryce Północnej . 

Członkowie zespołu, Lacomblez i Deprijck, byli również producentami muzycznymi i autorami tekstów, którzy w 1977 roku napisali międzynarodowy hit „Ça plane pour moi” dla belgijskiego artysty Plastic Bertranda. Deprijck, który był również producentem „Ça plane pour moi”, występował w trakcie swojej kariery pod wieloma innymi pseudonimami; zyskał sławę w kilku krajach europejskich dzięki współpracy z „Lou and the Hollywood Bananas”, którzy wyprodukowali drugoplanowy przebój ska z 1978 roku „Kingston, Kingston”.

  Utwór Two Man Sound z 1979 roku „Que Tal America” był drugoplanowym przebojem (46. miejsce) na brytyjskiej liście przebojów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Que tal America/Brazil O Brazil (Sarava Meu Amor)	Two Man Sound	09.1979	46[7]	-	Miracle M1 [UK]	[written by L. Deprijck][produced by Roland Kluger][47[6].Hot Disco/Dance;JDC Records 4 12"]
Capital Tropical	Two Man Sound	06.1981	-	-	TSR 100	[written by Alan Ward,J. P. Hawks,Nico Gomez][produced by Lou Deprijck][11[19].Hot Disco/Dance;TSR 826 12"]

USA European Connection

USA European Connection to grupa disco założona przez producenta Borisa Midneya, z
wokalistkami Lezą Holmes, Renne Johnson i Sharon Williams.  W 1978 roku USA European Connection osiągnął 1. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play albumem Come into My Heart, a w 1979 roku wydał drugi album o tym samym tytule.  

 Midney, który był jednym z głównych architektów brzmienia eurodisco i jednym z pierwszych, którzy wykorzystali pełen potencjał nagrań 48-ścieżkowych, jego charakterystyczne połączenie instrumentów smyczkowych, dętych i perkusyjnych stworzyło głębokie, bogate brzmienie. Urodzony w Rosji Midney jest kompozytorem o klasycznym wykształceniu, który zaczynał od komponowania muzyki filmowej; jednak zwracając się ku disco, pracował pod różnymi pseudonimami, takimi jak Caress, Beautiful Bend, USA/European Connection, Masquerade, Double Discovery, Companion i Festival, produkując dużą liczbę utworów w swoim nowojorskim studiu ERAS. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Come Into My Heart	USA European Connection	02.1978	-	-	Marlin 2212	[produced by Boris Midney, Peter Pelullo][1[2][21].Hot Disco/Dance;Marlin 2212 LP.
USA-European Connection	USA European Connection	11.1979	-	-	Marlin 2231	[produced by Boris Midney][43[12].Hot Disco/Dance;Marlin 2231 LP.