Orchestral Manoeuvres in the Dark

Orchestral Manoeuvres in the Dark to jeden z najwcześniejszych, odnoszących największe
sukcesy komercyjne i najtrwalszych zespołów synthpopowych. Zainspirowani postępem Kraftwerk i dążący w pewnym momencie do „bycia jak ABBA i Stockhausen”, nieustannie czerpią z wczesnej muzyki elektronicznej, na przemian ignorując, modyfikując lub przyjmując konwencje trzyminutowej piosenki popowej.  

Poza rodzimą Anglią, OMD znani są przede wszystkim z utworu „Maid of Orleans” i hitu „If You Leave” ze ścieżki dźwiękowej filmu „Pretty in Pink”, jednak w samych latach 80-tych wydali 18 kolejnych singli na brytyjskich listach przebojów. Te hity wspierały nowatorskie albumy, takie jak „Orchesteral Manoeuvres in the Dark” (1980), „Architecture & Morality” (1981) oraz komercyjny, samobójczy, a następnie kultowy klasyk „Dazzle Ships” (1983).  

Po około dekadzie milczenia, OMD powrócił w połowie lat 2000., aby wzbogacić swoje dziedzictwo, a zarazem je pielęgnować. Ich długie drugie życie zostało uświetnione szóstym albumem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, „The Punishment of Luxury” (2017), box setem z okazji 40. rocznicy istnienia zespołu „Souvenir” (2019) oraz inspirowanym politycznie albumem „Bauhaus Staircase” (2023). 

Andy McCluskey i Paul Humphreys - główni członkowie Orchestral Manoeuvres in the Dark - znani od czasów szkoły podstawowej na półwyspie Wirral, grali osobno i razem w kilku krótkotrwałych zespołach, począwszy od połowy lat 70-tych. W 1977 roku założyli ID, grupę, która koncertowała w północno-zachodniej Anglii i wniosła swój utwór na „Street to Street: A Liverpool Album” (składankę znaną przede wszystkim z wczesnego występu Echo & the Bunnymen). Zanim album trafił do sprzedaży, ID już nie istniało, a McCluskey dołączył do Dalek I Love You i odszedł. Co więcej, McCluskey (głównie bas i wokal) i Humphreys (głównie syntezatory) eksperymentowali jako duet i byli na dobrej drodze do stworzenia Orchestral Manoeuvres in the Dark, co skutecznie odróżniało ich twórczość od punku.

  Obaj muzycy nie tylko zagrali swoje pierwsze oficjalne koncerty - zaczynając od Eric's w ich rodzinnym Liverpoolu, a kończąc na klubie Factory w Manchesterze, supportując tam Joy Division i Cabaret Voltaire - ale także zadebiutowali na płycie demo „Electricity” z wyprodukowanym przez Martina Hannetta utworem „Almost”, wydanym przez Factory. Później, w 1979 roku, OMD podpisało kontrakt z nowo powstałą spółką zależną Virgin, Dindisc, i ponownie wydało swój debiutancki singiel na 7" płycie z wersją strony A wyprodukowaną przez Hannetta. Na początku 1980 roku ukazał się pełnowymiarowy album „Orchesteral Manoeuvres in the Dark”, nagrany przez duet z menedżerem Paulem Collisterem (znanym jako Chester Valentino). Zawierał on nowe miksy utworów „Electricity” i „Almost”, które stały się trzecią wersją pierwszego singla i były promowane dwoma kolejnymi singlami, w tym wyprodukowanym przez Mike’a Howletta re-nagraniem utworu z albumu „Messages”, który stał się 13. przebojem w Wielkiej Brytanii (a w USA znalazł się na klubowej liście Billboardu). Te progresje doprowadziły „Orchesteral Manoeuvres in the Dark” do 27. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. 

Howlett kontynuował współpracę z McCluskeyem i Humphreysem przy drugim albumie OMD. pełnowymiarowy album „Organization”, wydany później w 1980 roku. Tylko „Enola Gay” ukazał się jako singiel, ale stał się on pierwszym hitem duetu z serii przebojów w pierwszej dziesiątce. Wydawnictwo macierzyste podążyło w jego ślady, zajmując szóste miejsce. W tym czasie skład OMD, zarówno studyjny, jak i koncertowy, został powiększony o perkusistę Malcolma Holmesa (dawniej członka ID) oraz klawiszowca/saksofonistę Martina Coopera. Pod koniec 1981 roku, wciąż zyskując popularność, OMD wydało „Architecture & Morality”, płytę, która znalazła się w pierwszej piątce brytyjskich list przebojów i była źródłem trzech równie wysoko notowanych singli, wszystkie balladowe: „Souvenir” (na czele z Humphreysem), „Joan of Arc” i „Maid of Orleans”. Ostatni z tej serii okazał się największym międzynarodowym hitem zespołu, zdobywając szczyty oficjalnych niemieckich i holenderskich list przebojów oraz docierając do pierwszej dziesiątki w innych krajach. („Architecture & Morality” był pierwszym pełnoprawnym albumem licencjonowanym w Stanach Zjednoczonych przez Epic, który zawierał również fragmenty z pierwszych dwóch albumów). 

 McCluskey i Humphreys odnieśli swój największy sukces komercyjny luźno koncepcyjnym dziełem, które po premierze dotarło do piątego miejsca na brytyjskiej liście przebojów, ale wkrótce upadło. Chociaż zawierało kilka zremiksowanych stron B i kompozycję z ery ID, „Dazzle Ships”, współprodukowane przez Rhetta Daviesa i wydane przez Virgin, firmę macierzystą Dindisc, stanowiło radykalne odejście od schematu, integrując muzykę konkretną, fragmenty czechosłowackich audycji radiowych, piosenki o robotyce i instrumentach optycznych oraz opisowo zatytułowane single, które znalazły się na listach przebojów: „Genetic Engineering” i „Telegraph”. 

 Chociaż „Dazzle Ships” zostało później przyjęte jako niezrozumiane i inspirujące dzieło, będące szczytem kreatywności, OMD wzięło sobie do serca tę konsternację i uprościło teksty oraz strukturę utworów. Przez resztę dekady zabiegali o względy słuchaczy popu swoimi najbardziej bezpośrednimi nagraniami. W ciągu trzech lat W latach 1984-1986 wydali Junk Culture, Crush i The Pacific Age, stosunkowo  konserwatywnej trylogii, która przyniosła piąty na brytyjskiej liście przebojów hit „Locomotion” i kilka innych singli, które dobrze sobie radziły. Wśród ich anglofilskich fanów ze Środkowego Zachodu w tym okresie był John Hughes, który zwrócił się do nich z prośbą o napisanie piosenki do młodzieżowej komedii romantycznej „Pretty in Pink” z 1986 roku. OMD przedstawiło utwór „Goddess of Love”, ale oryginalne zakończenie scenariusza Hughesa nie zostało dobrze przyjęte przez publiczność testową, co skłoniło Hughesa do zmiany zakończenia i poproszenia OMD o kolejną piosenkę. Z dnia na dzień OMD stworzyło utwór „If You Leave”, czwarty przebój w Stanach Zjednoczonych, który stał się hitem na ścieżce dźwiękowej (przypadkowo z udziałem ich kolegów z Liverpoolu, Echo & the Bunnymen). Singiel spotkał się z podobnym odbiorem gdzie indziej i nie odniósł tak dużego sukcesu w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnął 48. miejsce na liście przebojów. OMD zakończyło dekadę albumem „The Best of OMD”, promowanym nowym singlem „Dreaming”, który trafił do pierwszej dwudziestki listy przebojów w USA. 

 Seria odejść sprawiła, że ​​McCluskey pozostał jedynym oryginalnym członkiem OMD w latach 90-tych. W ciągu dekady, z różnym wsparciem, stworzył Sugar Tax, Liberator i Universal, wydawane w latach 1991-1996 przez Virgin. (W Stanach Zjednoczonych pierwsze dwa były również produktami Virgin; ten ostatni był dostępny jedynie jako import). Dziewięć głównie komercyjnych singli dance-popowych z tych albumów, w tym „Sailing on the Seven Seas” i „Pandora's Box” z listy Top Ten oraz napisany przez McCluskeya i Humphreysa „Everyday”, trafiło na listy przebojów w Wielkiej Brytanii. McCluskey był również współautorem i wykonawcą dwóch piosenek w „Esperanto”, projekcie Karla Bartosa z Kraftwerk (pod nazwą Elektric Music). 

W międzyczasie Humphreys i byli członkowie OMD, Malcolm Holmes i Martin Cooper, nagrywali pod pseudonimem Listening Pool. OMD przestało być aktywne pod koniec dekady, gdy McCluskey zajął się rozwojem artystycznym i pisaniem piosenek dla innych zespołów. McCluskey i Stuart Kershaw, współpracownik OMD z lat 90-tych, założyli i współtworzyli materiał dla popowego tria Atomic Kitten. Ich największym hitem z zespołem był singiel „Whole Again” z 2001 roku, który znalazł się na szczycie brytyjskich list przebojów, również nominowany do nagrody Ivor Novello. Humphreys i Claudia Brücken (Propaganda, Act) wydali album kilka lat później pod nazwą Onetwo. 

McCluskey i Humphreys spotkali się ponownie w 2005 roku, kiedy zaproponowano im występ w niemieckim programie telewizyjnym Die Ultimative Chartshow. To przerodziło się w pełną reaktywację OMD z Holmesem i Cooperem. Trasa koncertowa, podczas której zagrali cały swój trzeci album - udokumentowany w 2008 roku na płycie „Architecture & Morality & More”, nagranej w londyńskim Hammersmith Apollo - doprowadziła do wydania nowego, niezależnie wydanego materiału, począwszy od 2010 roku, wraz z albumem „History of Modern”. Po tym, jak w 2011 roku zaoferowano im pakiet koncertowy z kolejnej trasy, kwartet kontynuował pracę studyjną z English Electric, który ukazał się w 2013 roku, tuż przed występem na festiwalu Coachella. Kilka miesięcy później Holmes opuścił zespół po tym, jak zasłabł podczas koncertu w Toronto, granego w ekstremalnym upale; Stuart Kershaw przejął wówczas rolę perkusisty. 

W 2015 roku ukazał się „Dazzle Ships: Live at the Museum of Liverpool”. Dwa lata później ukazał się „The Punishment of Luxury”, trzeci studyjny album OMD po okresie millenialsów, który stał się ich szóstym albumem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów (pierwszym od czasu „Sugar Tax”). OMD świętowali 40-ta rocznicę w 2019 roku, kontynuując trasę koncertową i wydając bogaty box set „Souvenir”, obejmujący całą ich karierę. Dekadę zakończyli dwoma albumami koncertowymi: „Live at the Liverpool Empire” i „Live at the Eventim Hammersmith Apollo”. 

W 2021 roku odbyła się kolejna rocznicowa trasa koncertowa, tym razem świętująca czwarty album, który doczekał się luksusowego, potrójnego reedycji w ramach „Architecture & Morality - The Singles”. W tym czasie McCluskey i Humphreys kontynuowali pracę nad nowym materiałem, powracając w 2023 roku z dynamicznymi utworami „Slow Train” i „Veruschka”. Były to flagowe single z 14. albumu studyjnego OMD, o zabarwieniu politycznym, zatytułowanego „Bauhaus Staircase”, który ukazał się w październiku tego samego roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Red frame-White light/I betray my friends	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1980	67[2]	-	Dindisc DIN 6	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark, Chester Valentino]
Electricity/Almost	Orchestral Manoeuvres In The Dark	03.1980	99	-	Dindisc DIN 2	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Martin Zero]
Messages /Taking sides again	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1980	13[11]	-	Dindisc DIN 15	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Mike Howlett, Orchestral Manoeuvres]
Enola gay/Annex	Orchestral Manoeuvres In The Dark	09.1980	8[15]	-	Dindisc DIN 22	[platinum-UK][written by Andy McCluskey][produced by Mike Howlett, Orchestral Manoeuvres]
Souvenir /Motion and heart/Sacred heart	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1981	3[12]	-	Dindisc DIN 24	[silver-UK][written by Paul Humphreys, Martin Cooper][produced by Mike Howlett]
Joan of Arc./The romance of the telescope	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1981	5[14]	-	Dindisc DIN 36	[silver-UK][written by Andy McCluskey][produced by OMD ,Richard Manwaring]
Maid of Orleans [The Waltz Joan of Arc]/Navigation	Orchestral Manoeuvres In The Dark	01.1982	4[10]	-	Dindisc DIN 40	[silver-UK][written by Andy McCluskey][produced by OMD ,Richard Manwaring]
Genetic engineering/4-Neu	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1983	20[8]	-	Virgin VS 527	[written by Andy McCluskey, Paul Humphreys][produced by OMD, Rhett Davies]
Telegraph /66 and fading	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1983	42[4]	-	Virgin VS 580	[written by Andy McCluskey, Paul Humphreys][produced by OMD, Rhett Davies]
Locomotion/Her body in my soul	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1984	5[11]	-	Virgin VS 660	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey ,Gordian Troeller][produced by OMD, Brian Tench]
Talking loud and clear/Julia' s song	Orchestral Manoeuvres In The Dark	06.1984	11[10]	-	Virgin VS 685	[written by Paul Humphreys Andy McCluskey Martin Cooper][produced by OMD, Brian Tench]
Tesla girls/Telegraph [live]	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1984	21[8]	-	Virgin VS 705	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by OMD, Brian Tench]
Never turn away/Wrap-up	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1984	70[2]	-	Virgin VS 727	[written by OMD][produced by OMD, Brian Tench]
So in love/Concrete hands	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1985	27[7]	26[17]	Virgin VS 766	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey, Stephen Hague][produced by Stephen Hague]
Secret /Drift	Orchestral Manoeuvres In The Dark	07.1985	34[7]	63[13]	Virgin VS 796	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by Stephen Hague,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
La femme accident/Firegun	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1985	42[4]	-	Virgin VS 811	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by Stephen Hague,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
If you leave/88 seconds in Greensboro	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1986	48[4]	4[20]	Virgin VS 843	[written by Andy McCluskey ,Paul Humphreys, Martin Cooper][produced by Tom Lord-Alge,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
[Forever] Live and die/This town	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1986	11[10]	19[17]	Virgin VS 888	[written by Paul Humphreys, Graham Weir, Neil Weir][produced by Stephen Hague]
We love you	Orchestral Manoeuvres In The Dark	11.1986	54[5]	-	Virgin VS 911	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey, Stephen Hague][produced by Stephen Hague]
Shame /Goddess of love	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1987	52[3]	-	Virgin VS 938	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey ,Graham Weir, Neil Weir][produced by Rhett Davies]
Dreaming /Satellite	Orchestral Manoeuvres In The Dark	01.1988	50[6]	16[17]	Virgin VS 987	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by OMD]
Sailing on the seven seas/Burning	OMD	03.1991	3[13]	-	Virgin VS 1310	[written by OMD/Stuart Kershaw][produced by OMD]
Pandora' s box/All she wants is everything	OMD	06.1991	7[10]	-	Virgin VS 1331	[written by OMD][produced by OMD]
Then you turn away/Sugar tax	OMD	09.1991	50[4]	-	Virgin VS 1368	[written by Andy McCluskey ,Stuart Kershaw ,Lloyd Massett][produced by OMD]
Call my name/Walk tall	OMD	11.1991	50[2]	-	Virgin VS 1380	[written by OMD ,Stuart Kershaw, Lloyd Massett][produced by Andy Richards][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Stand above me/Can i believe you	OMD	05.1993	21[4]	111[2]	Virgin VS 1444	[written by Andy McCluskey, Stuart Kershaw ,Lloyd Massett]
Dream of me [Based on love' s theme]/Strange Sensations	OMD	07.1993	24[5]	-	Virgin VS 1461	[written by Barry White ,Andy McCluskey][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Everyday /Every Time	OMD	09.1993	59[2]	-	Virgin VS 1471	[written by Andy McCluskey ,Paul Humphreys ,Stuart Kershaw][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Walking on the milky way/Matthew Street/New dark age	OMD	08.1996	17[9]	-	Virgin VSC 1599	[written by Andy McCluskey, Nigel Ipinson ,Keith Small][produced by Andy McCluskey, Matthew Vaughan, David Nicholas]
Universal /Heaven is	OMD	10.1996	55[4]	-	Virgin VSC 1606	[written by McCluskey][produced by Andy McCluskey, Matthew Vaughan, David Nicholas]
If You Want It/Alone	OMD	09.2010	176[1]	-	100% Records BNL 002T	[written by OMD, Tracey Carmen][produced by OMD]
The OMD remixes:Enola gay/Electricity/Souvenir	OMD	09.1998	35[11]	-	Virgin VSCDT 1694

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Orchestral Manoeuvres In The Dark	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1980	27[29]	-	Dindisc DID 2	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark ,Chester Valentino]
Organisation	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1980	6[25]	-	Dindisc DID 6	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark,Mike Howlett]
Architecture & morality	Orchestral Manoeuvres In The Dark	11.1981	3[39]	144[12]	Dindisc DID 12	[platinum-UK][ Produced by Richard Manwaring and OMD]
Dazzle ships	Orchestral Manoeuvres In The Dark	03.1983	5[13]	162[6]	Virgin V 2261	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark,Rhett Davies]
Junk culture	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1984	9[27]	182[6]	Virgin V 2310	[gold-UK][produced by Brian Tench ,Orchestral Manoeuvres in the Dark]
Crush	Orchestral Manoeuvres In The Dark	06.1985	13[12]	38[53]	Virgin V 2349	[silver-UK][ Producer - Stephen Hague]
The Pacific Age	Orchestral Manoeuvres In The Dark	09.1986	15[7]	47[23]	Virgin V 2398	[silver-UK][ Producer - Stephen Hague]
The best of OMD	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1988	2[33]	46[29]	Virgin OMD 1	[3x-platinum-UK][gold-US][ Producer - Brian Tench, Mike Howlett , Stephen Hague]
Sugar tax	OMD	05.1991	3[29]	-	Virgin V 2648	[platinum-UK][ Producer - Andy Richards , Orchestral Manoeuvres In The Dark]
Liberator	OMD	06.1993	14[6]	169[1]	Virgin V 2715	[ Producer - Andy McCluskey , Phil Coxon]
Universal	OMD	09.1996	24[3]	-	Virgin CDV 2807	[produced by Andy McCluskey,Matthew Vaughan,David Nicholas]
The OMD singles	OMD	10.1998	16[9]	-	Virgin CDV 2859	[gold-UK][ Producer - Brian Tench , Mike Howlett]
History of Modern	OMD	10.2010	28[1]	-	100 Percent BNL 001	[ Producer -OMD]
English Electric	OMD	04.2013	12[3]	-	100 Percent 100CD26	[ Producer -OMD]
The Punishment of Luxury	OMD	09.2017	4[2]	-	100 Percent 100CD66	[ Producer -OMD]
Souvenir – The Singles 1979–2019	OMD	10.2019	18[1]	-	UMC/Virgin 7743909	-
Architecture & Morality – The Singles	OMD	10.2021	45[1]	-	UMC/Virgin 3583902	-
Dazzle ships	OMD	04.2023	59[1]	-	UMR/Virgin 4899547
Bauhaus Staircase	OMD	11.2023	2[2]	-	100 Percent 100CD138	[ Producer -OMD]
Crush	OMD	10.2025	49[1]	-	UMR/Virgin 7826423	-

Q-Feel

Q-Feel to brytyjski zespół synthpopowy. W 1982 roku wydali swój album o tym samym tytule,
na którym znalazł się ich jedyny przebój, „Dancing in Heaven (Orbital Be-Bop)”. Utwór ten był zgłoszony do „A Song for Europe” w 1982 roku, brytyjskich preselekcji do Konkursu Piosenki Eurowizji. Zajął szóste miejsce (z ośmiu) za późniejszymi zwycięzcami, Bardo. 

 

Zespół pozostaje gwiazdą jednego przeboju.  Utwór „Dancing in Heaven (Orbital Be-Bop)” pojawił się w filmie tanecznym z 1985 roku „Girls Just Want to Have Fun” oraz w czołówce komedii retro z 2007 roku „Kickin' It Old Skool”. Dzięki obecności w filmie „Girls Just Want to Have Fun”, piosenka zyskała znaczną popularność w Los Angeles, gdzie stacja radiowa 102.7 KIIS-FM z listy Top 40 promowała ją, czyniąc ją jednym z najczęściej granych utworów w momencie premiery filmu.

 

  Lider zespołu, Martin Page, odniósł sukces jako autor tekstów piosenek i (później) artysta solowy, współtworząc wiele przebojów lat 80-tych, w tym przeboje numer jeden „We Built This City” (Starship) i „These Dreams” (Heart), a także współpracując z tak różnorodnymi artystami, jak Earth, Wind & Fire, Kim Carnes, Lee Ritenour i Neil Diamond. Często współpracował z innym absolwentem Q-Feel, Brianem Fairweatherem, przy pisaniu piosenek i występach z innymi muzykami. W 1995 roku Page osiągnął wielki amerykański solowy hit „In The House of Stone and Light”. Ten utwór był tytułem jego debiutanckiego solowego albumu z 1994 roku, „In the House of Stone and Light”, na którym wystąpili Fairweather i były członek zespołu Q-Feel, Trevor Thornton. 

 

 Po rozwiązaniu Q-Feel, klawiszowiec zespołu, Chris Richardson, rozpoczął długą karierę dyrygując chórami kościelnymi w Londynie, celowo unikając rozgłosu i odrzucając oferty dalszego zaangażowania w muzykę współczesną. Richardson zmarł w marcu 2019 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dancing In Heaven (Orbital Be-Bop)/ At The Top (All The Way To St. Tropez)	Q-Feel	03.1983	-	110[2]	Jive 2001	[written by B. Fairweather, M. Page][produced by Brian Fairweather, Martin Page][18[18].Hot Disco/Dance;Jive 12 004 12"]
Dancing In Heaven (Orbital Be-Bop)/ At The Top (All The Way To St. Tropez)	Q-Feel	06.1989	-	75[7]	Jive 1220	[written by B. Fairweather, M. Page][produced by Brian Fairweather, Martin Page]

Yello

Ambitny szwajcarski duet elektroniczny Yello tworzyli wokalista/konceptualista Dieter Meier -
 milioner, przemysłowiec, zawodowy hazardzista i członek szwajcarskiej narodowej drużyny golfowej - oraz kompozytor/aranżer Boris Blank. Obaj rozpoczęli współpracę w 1979 roku i zadebiutowali singlem „I.T. Splash”. Po stabilnym wzroście, ich gwiazda znacznie wzrosła dzięki włączeniu singla „Oh Yeah” z 1985 roku do filmu „Dzień wolny Ferrisa Buellera” Johna Hughesa. Ugruntowali swój późniejszy międzynarodowy sukces albumem „The Race” z 1988 roku, który znalazł się w pierwszej dziesiątce list przebojów w siedmiu krajach. Następnie przeszli do filmu, utrzymując sześciopłytową serię albumów w pierwszej dziesiątce szwajcarskich list przebojów, która trwała do końca lat 90-tych. 

Chociaż wydawnictwa Yello stały się rzadsze w nowym stuleciu, duet odniósł jeszcze większy sukces w swojej ojczyźnie. Niesamowite, że rok 2016 przyniósł im pierwszy występ na żywo przed publicznością, tuż przed premierą ich 14. albumu studyjnego w 2020 roku. 

Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią The Residents, Ralph Records, Yello wydali swój debiutancki album z 1980 roku, Solid Pleasure, na którym znalazł się taneczny hit „Bostitch”. Wraz z albumem „Claro Que Si” z 1981 roku, Yello po raz pierwszy spróbowali swoich sił w teledyskach; ich teledysk do singla „Pinball Cha Cha”, wyreżyserowany przez Meiera, zdobył spore uznanie i w 1985 roku został wybrany jako jeden z 32 utworów na wystawę teledysków w Museum of Modern Art. 

Akompaniament wizualny pozostał kluczowym elementem twórczości duetu po podpisaniu kontraktu z Elektrą w 1983 roku na album „You Gotta Say Yes to Another Excess”, a teledyski do „I Love You” i „Lost Again” były często emitowane w MTV.  Płyta Stella z 1985 roku okazała się komercyjnym przełomem dla Yello: single i teledyski „Desire” i „Vicious Games” odniosły sukces już po premierze, ale duet odniósł opóźniony sukces dzięki utworowi „Oh Yeah”, który trafił na amerykańską listę przebojów. Po projekcie remiksowym 1980-1985: The New Mix in Go, Yello zwerbował diwę Shirley Bassey i byłego współpracownika Billy'ego McKenziego do filmu „One Second” z 1987 roku. 

 Pomimo sukcesu filmu „Flaga” z 1988 roku, który zawierał wspomniany hit „The Race”, w ciągu kolejnych kilku lat Yello coraz bardziej angażował się w projekty filmowe: po skomponowaniu muzyki do komedii „Nuns on the Run”, Meier wyreżyserował swój własny film fabularny, „Snowball” z 1990 roku. W 1991 roku duet powrócił z filmem „Baby”, a trzy lata później „Zebra”. Album „Hands on Yello” z 1995 roku zawierał reinterpretacje utworów zespołu, m.in. autorstwa Moby'ego, The Orb i The Grid, a „Pocket Universe”, zbiór nowego materiału, ukazał się w 1997 roku. 

Dziesiąty album, „Motion Picture”, ukazał się zaledwie dwa lata później, ale jego kontynuacją był album „The Eye” z 2003 roku, na którym znalazło się wiele utworów we współpracy z Jade Davies. „Touch Yello”, ich dwunasty album, ukazał się w 2009 roku i gościnnie wystąpił w trzech utworach megagwiazda smooth jazzu, Till Brönner. Zarówno ten album, jak i „Toy” z 2016 roku, trafiły na pierwsze miejsce listy przebojów w Szwajcarii, a single „Waba Duba” i „Out of Sight” zostały wydane przed „Point” z 2020 roku. 

W 2021 roku duet uczcił ponad cztery dekady działalności, wydając Yell4O Years, retrospektywę wydaną w wielu formatach, z których najbardziej wystawnym był zestaw czterech płyt CD z twardą okładką, w której opisano ich karierę. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bostich	Yello	02.1982	-	-	Do It DUN 13	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Ursli Weber][23[17].Hot Disco/Dance;Stiff 10 12"]
You Gotta Say Yes to Another Excess/No More Words	Yello	12.1982	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Ursli Weber][42[8].Hot Disco/Dance;Stiff 12 12"]
I love you/Rubber West	Yello	06.1983	41[7]	103[4]	Stiff BUY IT 176	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Ursli Weber][16[12].Hot Disco/Dance;Elektra 67 917 12"]
Lost again/Base for Alec	Yello	11.1983	73[4]	-	Stiff BUY IT 191	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Ursli Weber]
Pumping Velvet/No More Words	Yello	12.1983	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Ursli Weber][12[12].Hot Disco/Dance;Elektra 66 979 12"]
Vicious Games/Blue Nabou	Yello	03.1985	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][8[10].Hot Disco/Dance;Elektra 66 919 12"]
Goldrush/She's Got A Gun	Yello	08.1986	54[5]	-	Mercury MERX 218	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Oh Yeah	Yello	09.1986	-	-	Elektra EKR 17	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][35[5].Hot Disco/Dance;Mercury 884 930 12"]
Call It Love/L'hotel	Yello	05.1987	91[2]	-	Mercury MER 248	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
The rhythm divine/Dr Van Steiner	Yello Featuring Shirley Bassey	08.1987	54[4]	-	Mercury MER 253	[written by Boris Blank, Dieter Meier,Billy Mackenzie][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Hubertus Von Hohenlohe]
Oh yeah	Yello	08.1987	-	54[11]	Mercury 884930 [US]	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
The race	Yello	08.1988	7[13]	-	Mercury YELLO 1	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][33[4].Hot Disco/Dance;Mercury 874 939 12"]
Tied up	Yello	12.1988	60[7]	-	Mercury YELLO 2	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][9[10].Hot Disco/Dance;Mercury 872 761 12"]
Of course i' m lying/Oh yeah	Yello	03.1989	23[8]	-	Mercury YELLO 3	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Blazing saddles/I love you	Yello	07.1989	47[2]	-	Mercury YELLO 4	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Unbelievable	Yello	08.1990	-	-	-	[22[7].Hot Disco/Dance;Elektra 66 611 12"]
Rubberbandman/Sweet Thunder	Yello	06.1991	58[2]	-	Mercury YELLO 5	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Jungle Bill	Yello	09.1992	61[2]	-	Mercury MER 376	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][40[5].Hot Disco/Dance;Smash 880 003 12"]
The race/Bostich	Yello	11.1992	55[1]	-	Mercury MERCD 382	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Vicious Games	Yello	02.1994	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][30[9].Hot Disco/Dance;Smash 440 812 12"]
Do It	Yello	07.1994	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][46[5].Hot Disco/Dance;Smash 445 815 12"]
How how	Yello	10.1994	59[2]	-	Mercury MERDD 414	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Tremendous Pain	Yello	06.1995	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][7[13].Hot Disco/Dance;4th&B'Way 440 608 12"]
Jingle Bells	Yello	01.1996	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][44[1].Hot Disco/Dance;4th&B'Way 448 016 12"]
How How	Yello	08.1996	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][28[8].Hot Disco/Dance;Club Zone [import] 12"]
La Habanera	Hands on Yello	11.1996	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][11[13].Hot Disco/Dance;Urban [import] 12"]
On Track	Yello	06.1997	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][16[11].Hot Disco/Dance;Mercury [import] 12"]
Vicious Games	Yello	05.1999	88[1]	-	Platipus PLAT 52CD	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You gotta say yes to another excess	Yello	05.1983	65[2]	184[4]	Stiff SEEZ 48	[produced by Boris Blank]
Stella	Yello	04.1985	92[1]	-	Elektra EKT 1	[produced by Yello]
One second	Yello	07.1987	48[3]	92[10]	Mercury MERH 100	[produced by Boris Blank]
Flag	Yello	12.1988	56[7]	152[9]	Mercury 8367781	[silver-UK][produced by Yello]
Baby	Yello	06.1991	37[2]	-	Mercury 8487911	[produced by Yello]
Toy	Yello	10.2016	84[1]	-	UMC 4782160	[produced by Yello]

Hurts

Hurts to brytyjski zespół synthpopowy z Manchesteru. Tworzą go Theo Hutchcraft (urodzony 30 sierpnia 1986 w Richmond w North Yorkshire) i Adam Anderson (urodzony 14 maja 1984 w Manchesterze), obaj byli wcześniej członkami zespołów Daggers i Bureau.
 

W lipcu 2009 roku Hurts uznano za Zespół Dnia na stronie internetowej brytyjskiej gazety The Guardian. Zajęli także czwarte miejsce w prestiżowym głosowaniu BBC Sound of 2010. Na początku 2010 roku wydali swój pierwszy singiel i zagrali pierwsze koncerty. Hurts miał swój pierwszy występ na żywo na całym świecie w StyleNite 22 stycznia 2010 w berlińskim Friedrichstadtpalast. Ich debiutancki album Happiness został wydany w Niemczech 27 sierpnia 2010 roku. 

Hutchcraft i Anderson w dużej mierze opierają się na brzmieniu lat 80-tych i ich muzycznych wzorach do naśladowania: Pet Shop Boys, Depeche Mode, Tears for Fears i Frankie Goes to Hollywood. Lata 80-tych i charakterystyczne brzmienie tej dekady (syntezatory, automaty perkusyjne, beaty maszynowe itp.) są najważniejszym punktem odniesienia dla muzyki Hurts. Zespół odniósł wielki sukces w krajach niemieckojęzycznych, wydając tytuły Wonderful Life i Stay. Zwłaszcza pierwszy utwór utrzymywał się na listach przebojów przez długi czas, w tym 13 tygodni w niemieckiej pierwszej dziesiątce, z czego trzy tygodnie na 2. miejscu. Stay został wykorzystany w niemieckim filmie Kokowääh, w którym m.in. Til Schweiger grał razem z nim.  

 Na początku 2012 roku rozpoczęli pracę nad nowym albumem. Na nową płytę jako pierwszy zwrócił uwagę tytuł The Road, który wykorzystano w dwuminutowym filmie promocyjnym albumu. Jest dostępny w iTunes od połowy grudnia 2012 roku. Od jakiegoś czasu na oficjalnej stronie dostępny był do pobrania kolejny tytuł, Sandman. Mniej więcej w tym samym czasie ogłoszono także okładkę i tytuł albumu. Miracle został po raz pierwszy wydany jako singiel przedpremierowy w niektórych krajach 11 stycznia 2013 roku. Remiks Robots Don't Sleep został wydany w Niemczech w lutym 2013 roku przed faktyczną premierą. 22 marca 2013 roku singiel ukazał się na rynku niemieckim w formie maxi CD.

 8 marca 2013 roku ukazała się płyta Exile, z której w kolejnych miesiącach ukazały się utwory Blind i Somebody to Die For. Wszystkie trzy utwory trafiły na niemieckie listy przebojów. Na listach przebojów znalazła się także strona B Somebody to Die For z utworem Ohne Dich będącym coverem utworu Seliga o tym samym tytule. Utwór Under Control powstał we współpracy z producentami house'owymi Calvinem Harrisem i Alesso. Opiera się mniej na stylu muzycznym Hurts, a bardziej na typowym stylu progresywnego house'u obu DJ-ów. Teledysk miał swoją premierę na początku listopada 2013r. Chociaż singiel został wydany w Szwajcarii 7 października 2013 r., w Niemczech został wydany dopiero 15 listopada 2013 r.

  Trzeci album studyjny Surrender został wydany 9 października 2015 roku. Piosenka Some Kind of Heaven została wydana jako pierwszy przedsingiel w Wielkiej Brytanii 28 maja 2015 roku. Druga piosenka, Rolling Stone, została wydana 16 lipca, a trzecia piosenka, Lights, 13 sierpnia.  

 Czwarty album Desire ukazał się 29 września 2017 roku. 15 maja 2020 roku Hurts po trzyletniej przerwie wydał singiel Voices.Drugi singiel Suffer z piątego studyjnego albumu Faith, który ukazał się 4 września 2020 roku, a następnie 24 czerwca 2020 roku. W grudniu 2023 roku we współpracy z niemieckim raperem Luciano oraz Sirą i 6PM Records ukazał się remake piosenki Wonderful Life, który osiągnął pierwsze miejsce na niemieckich listach przebojów. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Better Than Love/Mother Nature	Hurts	05.2010	50[1]	-	Major Label 88697704372	[written by Hurts, Joseph Cross][produced by Hurts, Joseph Cross, Jonas Quant]
Illuminated	Hurts	07.2010	68[1]	-	Major Label MIUCT 5426	[written by Hurts, The Nexus][produced by Hurts,Jonas Quant]
Wonderful Life/Affair	Hurts	08.2010	21[7]	-	Major Label 88697746262	[written by Hurts, Joseph Cross][produced by Hurts, Joseph Cross, Jonas Quant]
Stay/Confide in Me	Hurts	11.2010	50[1]	-	Major Label 88697797432	[written by Hurts][produced by Hurts,Jonas Quant]
Sunday	Hurts	03.2011	57[1]	-	Major Label GBARL 1000734	[written by Hurts][produced by Hurts,Jonas Quant]
Under Control	Calvin Harris and Alesso featuring Hurts	12.2013	1[1][16]	-	Columbia GBARL 1301189	[platinum-UK][written by Calvin Harris,Alessandro Lindblad,Theo Hutchcraft][produced by Calvin Harris,Alesso]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happiness	Hurts	09.2010	4[26]	-	Major Label 88697666682	[gold-UK][produced by Hurts, Jonas Quant, The Nexus, Joseph Cross]
Exile	Hurts	03.2013	9[8]	-	Major Label 88765433522	[produced by Dan Grech-Marguerat, Hurts, Jonas Quant]
Surrender	Hurts	10.2015	12[2]	-	Columbia 88875100152	[produced by Martin Forslund,Hurts,Mathieu Jomphe,Stuart Price,Jonas Quant,Ariel Rechtshaid]
Desire	Hurts	10.2017	21[1]	-	Columbia 88985420282	[produced by Hurts]
Faith	Hurts	09.2020	21[1]	-	Lento LR 0001	[produced by Hurts]