Z archiwum...rocka : Szwajcaria

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Szwajcaria. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 24 listopada 2025

Yello

Ambitny szwajcarski duet elektroniczny Yello tworzyli wokalista/konceptualista Dieter Meier -
milioner, przemysłowiec, zawodowy hazardzista i członek szwajcarskiej narodowej drużyny golfowej - oraz kompozytor/aranżer Boris Blank. Obaj rozpoczęli współpracę w 1979 roku i zadebiutowali singlem „I.T. Splash”. Po stabilnym wzroście, ich gwiazda znacznie wzrosła dzięki włączeniu singla „Oh Yeah” z 1985 roku do filmu „Dzień wolny Ferrisa Buellera” Johna Hughesa. Ugruntowali swój późniejszy międzynarodowy sukces albumem „The Race” z 1988 roku, który znalazł się w pierwszej dziesiątce list przebojów w siedmiu krajach. Następnie przeszli do filmu, utrzymując sześciopłytową serię albumów w pierwszej dziesiątce szwajcarskich list przebojów, która trwała do końca lat 90-tych.

Chociaż wydawnictwa Yello stały się rzadsze w nowym stuleciu, duet odniósł jeszcze większy sukces w swojej ojczyźnie. Niesamowite, że rok 2016 przyniósł im pierwszy występ na żywo przed publicznością, tuż przed premierą ich 14. albumu studyjnego w 2020 roku.

Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią The Residents, Ralph Records, Yello wydali swój debiutancki album z 1980 roku, Solid Pleasure, na którym znalazł się taneczny hit „Bostitch”. Wraz z albumem „Claro Que Si” z 1981 roku, Yello po raz pierwszy spróbowali swoich sił w teledyskach; ich teledysk do singla „Pinball Cha Cha”, wyreżyserowany przez Meiera, zdobył spore uznanie i w 1985 roku został wybrany jako jeden z 32 utworów na wystawę teledysków w Museum of Modern Art.

Akompaniament wizualny pozostał kluczowym elementem twórczości duetu po podpisaniu kontraktu z Elektrą w 1983 roku na album „You Gotta Say Yes to Another Excess”, a teledyski do „I Love You” i „Lost Again” były często emitowane w MTV. Płyta Stella z 1985 roku okazała się komercyjnym przełomem dla Yello: single i teledyski „Desire” i „Vicious Games” odniosły sukces już po premierze, ale duet odniósł opóźniony sukces dzięki utworowi „Oh Yeah”, który trafił na amerykańską listę przebojów. Po projekcie remiksowym 1980-1985: The New Mix in Go, Yello zwerbował diwę Shirley Bassey i byłego współpracownika Billy'ego McKenziego do filmu „One Second” z 1987 roku.

Pomimo sukcesu filmu „Flaga” z 1988 roku, który zawierał wspomniany hit „The Race”, w ciągu kolejnych kilku lat Yello coraz bardziej angażował się w projekty filmowe: po skomponowaniu muzyki do komedii „Nuns on the Run”, Meier wyreżyserował swój własny film fabularny, „Snowball” z 1990 roku. W 1991 roku duet powrócił z filmem „Baby”, a trzy lata później „Zebra”. Album „Hands on Yello” z 1995 roku zawierał reinterpretacje utworów zespołu, m.in. autorstwa Moby'ego, The Orb i The Grid, a „Pocket Universe”, zbiór nowego materiału, ukazał się w 1997 roku.

Dziesiąty album, „Motion Picture”, ukazał się zaledwie dwa lata później, ale jego kontynuacją był album „The Eye” z 2003 roku, na którym znalazło się wiele utworów we współpracy z Jade Davies. „Touch Yello”, ich dwunasty album, ukazał się w 2009 roku i gościnnie wystąpił w trzech utworach megagwiazda smooth jazzu, Till Brönner. Zarówno ten album, jak i „Toy” z 2016 roku, trafiły na pierwsze miejsce listy przebojów w Szwajcarii, a single „Waba Duba” i „Out of Sight” zostały wydane przed „Point” z 2020 roku.

W 2021 roku duet uczcił ponad cztery dekady działalności, wydając Yell4O Years, retrospektywę wydaną w wielu formatach, z których najbardziej wystawnym był zestaw czterech płyt CD z twardą okładką, w której opisano ich karierę.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bostich	Yello	02.1982	-	-	Do It DUN 13	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Ursli Weber][23[17].Hot Disco/Dance;Stiff 10 12"]
You Gotta Say Yes to Another Excess/No More Words	Yello	12.1982	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Ursli Weber][42[8].Hot Disco/Dance;Stiff 12 12"]
I love you/Rubber West	Yello	06.1983	41[7]	103[4]	Stiff BUY IT 176	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Ursli Weber][16[12].Hot Disco/Dance;Elektra 67 917 12"]
Lost again/Base for Alec	Yello	11.1983	73[4]	-	Stiff BUY IT 191	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Ursli Weber]
Pumping Velvet/No More Words	Yello	12.1983	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Ursli Weber][12[12].Hot Disco/Dance;Elektra 66 979 12"]
Vicious Games/Blue Nabou	Yello	03.1985	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][8[10].Hot Disco/Dance;Elektra 66 919 12"]
Goldrush/She's Got A Gun	Yello	08.1986	54[5]	-	Mercury MERX 218	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Oh Yeah	Yello	09.1986	-	-	Elektra EKR 17	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][35[5].Hot Disco/Dance;Mercury 884 930 12"]
Call It Love/L'hotel	Yello	05.1987	91[2]	-	Mercury MER 248	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
The rhythm divine/Dr Van Steiner	Yello Featuring Shirley Bassey	08.1987	54[4]	-	Mercury MER 253	[written by Boris Blank, Dieter Meier,Billy Mackenzie][produced by Boris Blank,Dieter Meier,Hubertus Von Hohenlohe]
Oh yeah	Yello	08.1987	-	54[11]	Mercury 884930 [US]	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
The race	Yello	08.1988	7[13]	-	Mercury YELLO 1	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][33[4].Hot Disco/Dance;Mercury 874 939 12"]
Tied up	Yello	12.1988	60[7]	-	Mercury YELLO 2	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][9[10].Hot Disco/Dance;Mercury 872 761 12"]
Of course i' m lying/Oh yeah	Yello	03.1989	23[8]	-	Mercury YELLO 3	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Blazing saddles/I love you	Yello	07.1989	47[2]	-	Mercury YELLO 4	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Unbelievable	Yello	08.1990	-	-	-	[22[7].Hot Disco/Dance;Elektra 66 611 12"]
Rubberbandman/Sweet Thunder	Yello	06.1991	58[2]	-	Mercury YELLO 5	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Jungle Bill	Yello	09.1992	61[2]	-	Mercury MER 376	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][40[5].Hot Disco/Dance;Smash 880 003 12"]
The race/Bostich	Yello	11.1992	55[1]	-	Mercury MERCD 382	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Vicious Games	Yello	02.1994	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][30[9].Hot Disco/Dance;Smash 440 812 12"]
Do It	Yello	07.1994	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][46[5].Hot Disco/Dance;Smash 445 815 12"]
How how	Yello	10.1994	59[2]	-	Mercury MERDD 414	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]
Tremendous Pain	Yello	06.1995	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][7[13].Hot Disco/Dance;4th&B'Way 440 608 12"]
Jingle Bells	Yello	01.1996	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][44[1].Hot Disco/Dance;4th&B'Way 448 016 12"]
How How	Yello	08.1996	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][28[8].Hot Disco/Dance;Club Zone [import] 12"]
La Habanera	Hands on Yello	11.1996	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][11[13].Hot Disco/Dance;Urban [import] 12"]
On Track	Yello	06.1997	-	-	-	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier][16[11].Hot Disco/Dance;Mercury [import] 12"]
Vicious Games	Yello	05.1999	88[1]	-	Platipus PLAT 52CD	[written by Boris Blank, Dieter Meier][produced by Boris Blank,Dieter Meier]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You gotta say yes to another excess	Yello	05.1983	65[2]	184[4]	Stiff SEEZ 48	[produced by Boris Blank]
Stella	Yello	04.1985	92[1]	-	Elektra EKT 1	[produced by Yello]
One second	Yello	07.1987	48[3]	92[10]	Mercury MERH 100	[produced by Boris Blank]
Flag	Yello	12.1988	56[7]	152[9]	Mercury 8367781	[silver-UK][produced by Yello]
Baby	Yello	06.1991	37[2]	-	Mercury 8487911	[produced by Yello]
Toy	Yello	10.2016	84[1]	-	UMC 4782160	[produced by Yello]

środa, 19 listopada 2025

Young Gods

The Young Gods to szwajcarska grupa, która powstała w 1984 roku w Zurychu. Debiutowała
maksisinglami "Envoye"(1986) i "Did you Miss Me?"(1987). Ta druga Epka zapowiadała debiutanck± płytę wydaną w 1987 roku nakładem niezależnej wytwórni Organik Rec. Płyta nosiła tytuł po prostu " The Young Gods". W środowisku ludzi słuchających niezależnej muzyki płyta ta była prawdziwym objawieniem. Oto jak pisał w 1988 roku na łamach "Magazynu Muzycznego" o niej Przemysław Mroczek :

"Jak tu recenzować płytę, która przez dziennikarzy Melody Maker uznana została albumem 1987 roku?[...]Muzyka The Young Gods to właśnie samplery, a także głos i akustyczna perkusja. Czy muzycy szwajcarskiego tria są nowatorami ? Nie! Oni zastosowali samplery w niespotykanej dotąd skali. Słuchając albumu nie sposób przyporządkować poszczególnych dżwięków czemukolwiek znanemu. Nawet "metalowa" gitara w utworze "Feu" wcale nie jest gitarą. [...] Wydawać się może, że tworzenie muzyki na komputery nie wymaga wyobrażni. Nic bardziej błędnego. Potrzeba dużej wyobrażni, aby przekazać ją maszynie, która rozróżni tylko zera i jedynki". I taka była właśnie debiutancka płyta The Young Gods.

Muzycy Young Gods uchodzili za jeden z pierwszych zespołów, który całą muzykę tworzył niemal wyłącznie za pomocą samplerów. Dodatkowym elementem twórczości YG było to, że muzycy wykonywali w warstwie wokalnej swoje kompozycje po francusku. Klimat tej muzyki był naprawdę niesamowity i zespół na przełomie lat 80/90 cieszył się wręcz kultową popularnością w kręgach ludzi słuchających niezależnej muzyki. Zespół wystąpił zresztą w 1990 roku na koncercie we Wrocławiu a także w 1992 roku brał udział w katowickim festiwalu "Odjazdy" Ostatnio był w Polsce w zeszłym roku w Krakowie "promując" zapowiadany wtedy nowy album grupy( który ukazał się w tymże roku – czyli 2000). Druga płyta YG , wydana w 1989 roku, "L’eau rouge" ukazała się już nakładem słynnej wytwórni belgijskiej Play It Again Sam (PIAS). Repertuar płyty był podobny do pierwszej. Płyta uznana została za "dojrzalszą" od debiutu. Fanom bardziej podobała się jednak płyta pierwsza- uznana za bardziej "żywiołową" i "naturalną".

Następną pozycją w dyskografii YG jest płyta z przeróbkami utworów Kurta Weilla. Zespół w 1989 roku dostał propozycję nagrania utworów Weila od organizatorów festiwalu muzyka Kurta Weilla. Efektem tego był właśnie album "Play Kurt Weill" wydany w 1991 roku. W 1992 roku ukazała się trzecia regularna płyta YG – "TV Sky". Na płycie tej muzycy użyli po raz pierwszy żywych gitar elektrycznych nadając swojej muzyce bardziej rockowy charakter (być może wiąże się to z dużą popularnością muzyki grunge i ogólnie grania gitarowego; podobną ewolucję przechodziło wtedy Ministry). Wielu starym fanom The Young Gods nowe oblicze i brzmienia grupy nie odpowiadało.

Zespół albumem tym zyskał jednak duże uznanie wśród publicznosci rockowej i krytyków zafascynowanych rockiem. Muzykę grupy przyrównywano wtedy do dokonań wspomnianego Ministry. Zespół wyruszył na trasę koncertową promującą płytę "TV Sky". Efektem tej trasy była płyta koncertowa "Live Sky Tour" wydana w 1993 roku. Po tej płycie muzycy zamilkli na kilka lat i powrócili dopiero w 1995 płytą "Only Heaven".
Album "Only Heaven" jest różnie oceniany przez różne osoby. Zaprzysięgli fani TYG słuchali wszystkiego co zespół stworzył i cieszyli się każdym nowym utworem Szwajcarów. Dla innych jasne jednak było, że muzycy grupy zagubili się nieco i nie do końca byli zdecydowani jaką drogą pójść. Po rockowej płycie "TV Sky" i popularności na początku lat 90-tych muzyki grunge, uznanie publiczności zyskało techno , rave i pokrewne gatunki. Szybki rozwój w latach 90-tych przeżywało także electro-EBM. Znalazło to swoje odbicie również na płytach Young Gods czego dowodem jest wydana w 1995 roku Epka z remixami kawałka z płyty "Only Heaven" pt "Kissing the Sun". Remixy tego utworu zaprezentowali m.in. Sascha z KMFDM oraz klasyk muzyki elektronicznej - Meat Beat Manifesto.

Płyta "Only Heaven" to raczej koncept album z 16 minutowym kawałkiem "Moon Revolution" na czele. Po wydaniu tej pozycji Young Gods zamilkło na dłużej a w między czasie ukazała się na rynku eksperymentalna płyta "Heaven Deconstruction", która była projektem muzyków TYG ale w niewielkim stopniu przypominała dotychczasowe dokonania YG. Nie była to zresztą zła płyta. Po prostu inna. Niektórzy wręcz uważają ta płytę za jedną z ciekawszych w dorobku Szwajcarów. Mnie ona niezbyt przypadła do gustu. Po prosto po muzyce Szwajcarów spodziewam się czegoś innego. Właśnie czegoś w stylu ich ostatniej płyty pt. "Second nature". Album przynosi 10 kompozycji . Pierwsza dynamiczna część płyty płynnie przechodzi w część bardziej "ambientową" i klimatyczną. Muzycy nie mają się czego wstydzić i pomimo tego, że w chwili obecnej ich twórczość nie jest niczym odkrywczym i nie wnosi wiele nowego do electro-industrialu , to jednak nowej płyty słucha się z przyjemnością. To jest naprawdę dobra płyta. Godna polecenie nie tylko fanom szwajcarskiej grupy.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Young Gods	Young Gods	04.1987	-	-	Product 33 PROD 10	[produced by Roli Mosimann]
L' Eau rouge/Red water	Young Gods	09.1989	-	-	Play It Again Sam BIAS 130	[produced by Roli Mosimann]
Play Kurt Weill	Young Gods	.1991	-	-	Play It Again Sam BIAS 188	[produced by Roli Mosimann]
T.V. Sky	Young Gods	02.1992	54[1]	-	Play It Again Sam BIAS 201	[produced by Roli Mosimann]
Live Sky Tour	Young Gods	07.1993	-	-	Play It Again Sam BIAS 241	[produced by Roli Mosimann,Bertrand Siffert]
Only heaven	Young Gods	06.1995	91[1]	-	Play It Again Sam BIAS 301	[produced by Roli Mosimann]
Heaven deconstruction	Young Gods	07.1997	-	-	Play It Again Sam BIAS 309
Live Noumatrouff,1997	Young Gods	05.2001	-	-	Intoxygene INTOX 009
Second nature	Young Gods	10.2000	-	-	Intoxygene INTOX 008	[produced by Franz Treichler]
Music for artifical clouds	Young Gods	03.2004	-	-	Intoxygene INTOX 022

piątek, 1 marca 2024

Patrick Moraz

Kompozytor i wirtuoz instrumentów klawiszowych, ur. 24.06.1948 r. w Villa's-St-Croix w Szwajcarii. Po ukończeniu studiów muzycznych (klasa fortepianu) zadebiutował jako profesjonalista w założonej przez siebie i grającej jazz-rock grupie Mainhorse. W tym też okresie rozpoczął karierę kompozytora ścieżek muzycznych do filmów, pisząc ilustrację do obrazu „Salamandra" (reż. Alain Tanner, z 1971 r.).

Działalność na tym właśnie polu w późniejszych latach przyniosła mu międzynarodową sławę, a wśród filmów, do których skomponował muzykę znalazły się m.in. „Le milieu du monde" (reż. Patricia Moraz, z 1979 r.) i „Stepfather" (reż. Donald E. Westlake, z 1986 r.). W 1973 r. Moraz trafił do tria Refugee, w którym towarzyszyli mu eks-członkowie The Nice: Lee Jackson (gitara, bas, śpiew) i Brian Davison (perkusja). Na swoim jedynym albumie Refugee zarejestrowanym w 1974 r., formacja zaprezentowała pełną epickiego rozmachu muzykę przywołującą na myśl porównania z Yes i Emerson Lakę And Palmer.

Po rozwiązaniu tria w 1974 r. Moraz na dwa lata związał się z grupą Yes, z którą nagrał album Relayer. Później poświęcił się karierze solowej. Na swoim debiutanckim albumie I zaprezentował mieszaninę nowocześnie brzmiącego rocka i wyrafinowanego jazzu. Podobną muzykę zaproponował na drugiej płycie Out In The Sun. W nagraniu albumów Music For Piano And Drums i Flags wziął udział sam Bili Bruford.

Wkrótce Patrick zatęsknił jednak za atmosferą panującą w zespole i w 1978 r. dołączył do The Moody Blues, gdzie grał na instrumentach klawiszowych. Współpraca z nowymi kolegami przebiegała bezproblemowo aż do 1991 r., kiedy to Moraz wniósł sprawę do sądu, domagając się odszkodowania w wysokości 500.000 dolarów za złamanie ustnej umowy i niesprawiedliwe wykluczenie go z amerykańskiej trasy zespołu. Po tych burzliwych przejściach muzyk zamieszkał w Rio de Janeiro, gdzie swoje kolejne kompozycje inkrustował wpływami muzyki południowoamerykańskiej, którą od dawna był zafascynowany.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Story of I	Patrick Moraz	04.1976	28[17]	132[5]	Charisma CDS 4002	[produced by Patrick Moraz]
Out in the Sun	Patrick Moraz	07.1977	44[1]	-	Charisma CDS 4007	[produced by Patrick Moraz,Jean Ristori]

niedziela, 28 maja 2023

DJ Antoine

DJ Antoine to house'owy DJ/producent, który odniósł fenomenalny sukces w swojej szwajcarskiej ojczyźnie, gdzie jego albumy regularnie trafiały do pierwszej dziesiątki list przebojów, a od czasu do czasu osiągały pierwsze miejsce.

Urodzony jako Antoine Konrad, mieszkający w Bazylei, ugruntował swoją pozycję na szwajcarskiej scenie tanecznej w połowie lat 90-tych, kiedy otworzył klub taneczny o nazwie House Café. W 1997 roku wydał swój debiutancki singiel „Sound of My Life”, a w 1998r swój pierwszy album, The Pumpin' House Mix. z Mad Markiem (z domu Fabio Antoniali).

DJ Antoine odniósł przełomowy sukces w 2000 roku, wydając album Houseworks 01 - przebój Top 20, który stał się jego pierwszym wydawnictwem, które pojawiło się na szwajcarskiej liście albumów - a później ponownie w tym roku z Mainstation, kolejnym albumem , tym razem hit w pierwszej dziesiątce.

W kolejnych latach DJ Antoine wypuszczał stały strumień albumów - niektóre miksy dla DJ-ów, inne pokazy produkcji - i regularnie pojawiał się na listach przebojów w pierwszej dziesiątce. Zmiksowany przez DJ-a The Black Album z 2005 roku był jego pierwszą płytą, która zajęła pierwsze miejsce na listach przebojów.

Albumy studyjne z lat 2009, 2010 i 2011 również znalazły się na pierwszym miejscu. Jego singiel „Welcome to St. Tropez” z 2011 roku był wielkim hitem na parkiecie i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Album Sky Is the Limit z 2013 roku (zawierający przebój numer jeden „Bella Vita”) i kontynuacja z 2014 roku We Are the Party również znalazły się na szczycie szwajcarskiej listy albumów.

W 2015 roku współpracował z Akonem przy singlu „Holiday”. Piosenka pojawiła się na jego pełnometrażowym albumie Provocateur z 2016 roku, który obejmował także współpracę z Jayem Seanem i Ericem Lumaire.

poniedziałek, 8 lutego 2021

Double

Double - duet muzyczny pochodzący ze Szwajcarii, powstały w 1983 roku w Zurychu.
Grupa została założona przez dwóch członków zespołu Ping Pong, Kurta Maloo i Felixa Hauga. W 1983 roku duet wydał minialbum Naningo, na którym znalazły się takie utwory jak „Naningo” oraz „El Dorado”.

Ich sukces na rynku muzycznym przyczynił się do wydania pierwszej długogrającej płyty Blue w 1985 roku, która dotarła między innymi do 51. miejsca zestawienia The Billboard 200. Trzeci singel zespołu, „The Capitan of Her Heart”, został swoistą wizytówką zespołu, plasując się na 4. pozycji w notowaniu Adult Contemporary, 16. miejscu listy The Billboard Hot 100, 8. miejscu listy UK Singles Chart czy 18. pozycji Listy Przebojów Programu Trzeciego w Polsce.

Wydany w 1987 roku kolejny album grupy, Dou3le, nie powtórzył sukcesu płyty Blue, mimo iż promował go singel „Devil’s Ball”, który również notowany był na wielu europejskich listach przebojów, docierając między innymi do 71. pozycji na UK Singles Chart.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Captain Of Her Heart/Your Prayer Takes Me Off Part II (Dub)	Double	01.1986	8[11]	16[18]	Polydor POSB 779	[written by Kurt Maloo, Felix Haug][produced by Double]
Your Prayer Takes Me Off/I Know A Place	Double	01.1986	91[1]	-	Polydor POSP 784	[written by Kurt Maloo, Felix Haug][produced by Double]
Devil's Ball	Double	11.1987	71[4]	-	Polydor POSP 888	[written by Kurt Maloo, Felix Haug][produced by Felix Haug, Double]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blue	Double	03.1986	69[4]	30[21]	Polydor POLD 5187	[produced by Double]

sobota, 20 czerwca 2020

Lacrimosa

Szwajcarski zespół najczęściej podawany jako sztandarowy przykład rocka gotyckiego, w istocie tworzy unikatowe połączenie muzyki klasycznej, elektronicznej i metalowej. Stworzony został przez szwajcarskiego muzyka, wokalistę i kompozytora Tilo Wolffa w 1990 roku. Nazwa zespołu pochodzi z języka łacińskiego: "lacrimosa" - pełna łez, opłakana, żałosna i odnosi także do ostatniej, a zarazem najsmutniejszej części "Requiem d-moll" Mozarta. Od początku istnienia zespołu towarzyszy mu arlekin o imieniu Jester będący hołdem złożonym Charliemu Chaplinowi - ulubieńcowi Tilo. Ma on uosabiać śmiech przez łzy. Jest to zarazem logo grupy, które pojawia się zawsze na czarno-białych okładkach projektowanych przez Stelio Diamantopoulos'a.

Pierwszym wydawnictwem po powstaniu zespołu była kaseta demo pod tytułem "Clamor" (wrzask). Zawierała ona jedynie dwa utwory: "Requiem" i "Seele In Not". W 1991 roku Tilo Wolff powołuje do życia własną wytwórnię płytową Hall Of Termon Records, która indywidualnie wydaje większość dzieł Lacrimosy, a także z jego późniejszego projektu o nazwie Snake Skin (oraz, kilu innych zespołów, między innymi dwóch płyt polskiego Artrosis: "Hidden Dimension" i "In Nomine Noctis").

Pierwszą pełną płytą było wydane w 1991 roku "Angst" (strach). Znalazło się na nim sześć utworów zagranych na instrumentach klawiszowych (m.in. znane już "Requiem" i "Seele In Not"). Kolejną płytą Lacrimosy była "Einsamkeit" (samotność), która ukazała się w 1992 roku. Płyta utrzymana była w podobnej konwencji do swojej poprzedniczki. Singlem do płyty był "Alles Lüge" ("Wszystko To Kłamstwo"), na który składały się dwie wersje tytułowego utworu, remix "Diener Eines Geistes" oraz nowy utwór - "Ruin".

Kolejny rok i kolejna płyta "Sature" (nasycenie). Zgodnie z nazwą płyta jest bardzo zróżnicowana i przepełniona dzwiękami. Album ten często wskazuje się jako przełomowy w historii zespołu oraz punkt zwrotny. Podczas trasy koncertowej promującej nowy album Tilo Wolf podróżuje z fińskim zespołem Two Witches, którego współzałożycielką oraz klawiszowcem jest Anne Nurmi. Tilo poprosił ja o użyczenie swoje wokalu do kolejnego singla "Schakal", który ukazał się w 1994 roku. Oprócz wokalistki Tilo zaprosił też do współpracy perkusistę Running Wild, mr. AC, który zastąpił automat perkusyjny. Po raz pierwszy pojawiła się też orkiestra.

W 1995 roku ukazała się płyta "Inferno" (piekło), na której znalazły się utwory w języku angielskim: "Copycat" i "No Blind Eyes Can See" w wykonaniu Anne. Wkrótce potem ukazała się kaseta VHS zatytułowana "The Clips 1993-1995" zawierająca teledyski do utworów "Satura", "Schakal" i "Copycat". W 1996 roku ukazał się singiel - "Stolzes Herz" (dumne serce) będący zapowiedzią mającej pojawić się w rok później płyty "Stille". Singiel zawierał dwa utwory: "Mutatio Spiritus" oraz "Ich Bin Der Brennende Komet". Wydana w 1997 roku Stille (cisza) ukazała się wraz z kolejną kasetą VHS "The Silent Clips" zawierające teledyski do "Stolzes Herz", "Not Every Pain Hurts" i "Siehts Du Mich Im Licht".

Po wydaniu płyty Lacrimosa odbyła trasę koncertową wraz z Darkseed, Secret Discovery i The Galery, której wynikiem było wydanie w 1998 roku dwupłytowego albumu "Live", na którym ukazał się dodatkowo niepublikowany wcześniej utwór "Darkness". W 1999 roku ukazał się singiel "Alleine Zu Zweit" (samotni we dwoje). Zawierał on dwie wersje utworu tytułowego oraz "Meine Welt" i "Copycat" zmiksowany przez Samaela.

Wkrótce potem ukazuje się niezwykłe dzieło - "Elodia". Elodia to bogini kretejska, uwieczniona wcześniej na okładce "Inferno". Inspiracją do stworzenia "Elodii" była historia znajomych Tilo i Anne. Album jest dziełem koncepcyjnym. Nazywany jest też operą rockową podzieloną na trzy akty. Pierwszy z nich opisuje gasnącą miłość, drugi - rozstanie, natomiast trzeci rozpoczyna interpretacja utwóru pt. "Sanctus" pochodzącącego z najsłynniejszego dzieła Mozarta pt. "Requiem d-moll (KV 626)" i kończy iskierką nadziei. W pracy nad płytą brało udział 187 muzyków: dwie orkiestry: The London Symphony Orchestra, Hamburg State-Opera oraz chór: The Rosenberg Ensemble.

W roku 2000 zespół świętował swoje dziesięciolecie. Ukazała się z tej okazji trzecia kaseta VHS, oraz pierwsza płyta DVD - "The Live History". W 2001 roku ukazuje się kolejny singiel zespołu - "Der Morgen Danach" (następnego ranka). Oprócz tytułowego utworu oraz jego remiksu znalazły się na nim nie publikowane: "Nichts Bewegt Sich" oraz "Vankina" zaśpiewany po fińsku przez Anne.
W tym samym jeszcze roku ukazała się kolejna wielka produkcja - "Fassade". Jest to kolejny koncept album, w którym także możemy wyróżnić trzy części – trzy "ruchy". Album jest protestem przeciwko społeczeństwu konsumpcyjnemu. Tym razem gościnie występują: znany z Elodii chór The Rosenberg Ensemble, Spielmann-Schnyder Philharmonie oraz Deutsches Filmorchester Babelsberg. Na płycie też poraz pierwszy pojawiła się trąbka. "Fassade" to pierwszy krążek, który nie został wydany przez wytwórnię Hall Of Termon, ponieważ Tilo zauważył, że zarządzanie wytwórnia zajmuje mu za dużo czasu, płytę wydało Nuclear Blast Records.

W 2002 roku zespół po raz pierwszy udał się w trasę koncertową, w której odwiedził Polskę. Lacrimosa zagrała dwa koncerty: 1 listopada w warszawskim klubie Stodoła i 2 listopada w Hali Wisły w Krakowie. 11 listopada 2002 roku pojawił się kolejny singiel "Durch Nacht Und Flut" (poprzez noc i wezbrane wody). Singiel ponownie został wydany przez Hall Of Sermon Records. W Syrenich chórach wystąpiły gościnnie Uli Brandt i Catharina Boutari.

27 Stycznia 2003 roku pojawiła się kolejna rock opera w wykoniu zespołu. Tym razem nosząca tytuł "Echos" (echa). Znajduje się standardowo osiem utworów. Pierwszy i ostatni utwór mają takie same czasy trwania spinając płytę jak klamra. Płyta składa się uwertury ("Kyrie") oraz tradycyjnie trzech cześci: "Suche" (poszukiwanie), "Hingabe" (oddania) oraz "Bittruf" (żalu), stylizowanych na "Ordinarium Missae" czyli stałe części mszy świętej. Płyta ponownie nagrana jest przy udziale Deutsches Filmorchester Babelsberg oraz Spielmann-Schnyder Philharmonie. Tym razem wydana jest prze połączone siły Hall Of Sermon oraz Nuclear Blast.

Od 14 lat, co roku ukazywało się, co najmniej jedno wydawnictwo Lacrimosy, W 2004 roku po raz pierwszy nastąpiła przerwa, którą spowodowało powstanie nowego solowego projektu Tilo Wolfa o nazwie Snake Skin. Snake Skin to przede wszystkim zabawa instrumentami elektronicznymi i przesterowanymi wokalami. W przeciwieństwie do stonowanej instrumentalnej muzyki Lacrimosy, bardzo często używane są tutaj sample naładowane negatywnymi emocjami zawierające przerażające dźwięki, krzyki, czy odgłosy zwierząt. Projekt od początku przewidziany był jako studyjny. Tilo w wielu wywiadach zapowiadał, że nie zamierza koncertować jako Snake Skin.

Na początku 2004 roku ukazały się dwa single "Melissa" i "I Am The Dark". Pod koniec 2004 roku wydana została pierwsza płyta "Music For The Lost", która została bardzo dobrze przyjęta przez publiczność. Jak przystało na Wolfa muzyka na płycie jest bogata i bardzo zróżnicowana. Płyta zawierała także dodatkowe ścieżki ze zmiksowanymi wersjami utworów między innymi przez Kiew czy Combichrist, co świadczy o jej dancefloorowym przeznaczeniu.

W 2005 rku wydana została kolejna płyta Lacrimosy nosząca tytuł "Lichtgestalt" (świetlisty kształt). Płyta opowiada o miłości i różnych jej aspektach. Tym razem zamiast na symfoniczny rozmach Tilo postawił na rockową dynamikę. Utwory są szybsze i bardziej nowatorskie. Częśc symfoniczna nagrana jest przez białoruską Victor Smolski Symphonic Orchestra. Gdzieniegdzie może się wydawać, iż zza Lacrimosy przebrzmiewa Snake Skin. Jednocześnie ukazało się kolejne DVD zespołu zatytułowane "Musikkurzfilme" (krótkie filmy muzyczne). Zawiera on zarówno nowy wideoklip do płyty ''Lichtgestalt'' jak i starsze: "Satura" z 1993 roku, "Alleine Zu Zweit" z albumu "Elodia", "Der Morgen Danach" z albumu "Fassade", "Durch Nacht Und Flut" z albumu "Echos" oraz dodatkowo klipy z lat 1994-1997 (poprzednio dostępne jedynie na VHS). Dodatkowo "Musikkurzfilme" zawiera również materiały ukazujące tworzenie wideoklipów, zdjęcia zza kulis oraz zapowiedź filmu Lacrimosy planowanego na późniejsze miesiące 2006 roku.

W 2005 roku ma miejsce kolejna trasa koncertowa Lacrimosy, w której zespół ponownie odwiedza Polskę. Tym razem również odbywają się dwa koncerty: 5 czerwca 2005 roku w krakowskim klubie Studio oraz 6 czerwca w Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy.
Pod koniec roku ukazało się EP wykrojone z ostatniego albumu noszące tytuł "Lichtgestalten" (świetlista istota). Znalazły się na niem cztery kompozycje, w tym "Lichtgestalt" w wersji zremisowanej, w której Tilo podpisuje się jako Snaske Skin.

W 2006 roku ukazuje się kolejna płyta solowego projektu Tilo Wolfa, Snake Skin zatytułowana "Canta'Tronic"... W materiale użyto wokalu słynnej niemieckiej śpiewaczki operowej Kerstin Doelle. Doelle reprezentowała Niemcy na koncertach z okazji rozszerzenia Uniii Europejskij w 2004 roku, wtedy, kiedy powstało Snake Skin. Płytę można nazwać połączeniem muzyki klasycznej i elektroniki. Przez krytyków często określana jest jako przyszłość muzyki klasycznej. Wydawcą płyt było ponownie Hall Of Sermon.

29 czerwca 2007 roku ukazało się trzecie DVD Lacrimosy, "Lichtjahre" mające przypomnieć najpiękniejsze, ekstremalne i emocjonalne chwile Lacrimosy w takich hitach z ostatnich płyt jak: "Letzte Ausfahrt: Leben", "The Party Is Over" i "Lichtgestalt", jak również w wersjach live dojrzałych utworów np.: "Ich Bin Der Brennende Komet", "Der Morgen Danach" i "Stolzes Herz". Rownocześnie z nim pojawiło się limitowane dwupłytowe wydanie w 1999r kopiach zawierające dwie dodatkowe ścieżki - "Siehst Du Mich Im Licht?" i "The Last Millenium".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alles Lüge	Lacrimosa	.1993	-	-	Hall of Sermon HOS 7731	[Produced by: Tilo Wolff]
Schakal	Lacrimosa	.1994	-	-	Hall of Sermon HOS 7751	[written by Tilo Wolff][Produced by: Tilo Wolff]
Stolzes Herz	Lacrimosa	10.1996	-	-	Hall of Sermon HOS 7771	[written by Tilo Wolff][Produced by: Tilo Wolff]
Alleine zu zweit	Lacrimosa	.1999	-	-	Hall of Sermon HOS 7810	[written by Tilo Wolff][Produced by: Tilo Wolff]
Der Morgen danach	Lacrimosa	.2001	-	-	Hall of Sermon HOS 7830	[written by Tilo Wolff][Produced by: Tilo Wolff]
Durch Nacht und Flut	Lacrimosa	.2002	-	-	Hall of Sermon HOS 7860	[written by Tilo Wolff][Produced by: Tilo Wolff]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Angst	Lacrimosa	.1991	-	-	Hall of Sermon HOS 7711	[Produced by: Tilo Wolff]
Einsamkeit	Lacrimosa	.1992	-	-	Hall of Sermon HOS 7721	[Produced by: Tilo Wolff]
Satura	Lacrimosa	.1993	-	-	Hall of Sermon HOS 7741	[Produced by: Tilo Wolff]
Inferno	Lacrimosa	.1995	-	-	Hall of Sermon HOS 7761	[Produced by: Tilo Wolff]
Stille	Lacrimosa	.1997	-	-	Hall of Sermon HOS 7781	[Produced by: Tilo Wolff]
Live	Lacrimosa	.1998	-	-	Hall of Sermon HOS 7791	[Produced by: Tilo Wolff]
Elodia	Lacrimosa	.1999	-	-	Hall of Sermon HOS 7820	[Produced by: Tilo Wolff]
Fassade	Lacrimosa	10.2001	-	-	Hall of Sermon HOS 7840	[Produced by: Tilo Wolff]
Echos	Lacrimosa	01.2003	-	-	Hall of Sermon HOS 7881	[Produced by: Tilo Wolff]
Lichtgestalt	Lacrimosa	05.2005	-	-	Hall of Sermon HOS 7890	[Produced by: Tilo Wolff]
Lichtjahre	Lacrimosa	06.2007	-	-	Hall of Sermon HOS 7920	[Produced by: Tilo Wolff]

poniedziałek, 1 czerwca 2020

Mirwais

Pamiętając o francuskiej tradycji, Mirwais ma do swojej twórczości filozoficzne podejście: "Są dwa rodzaje ludzi zajmujących się muzyką. Jedni lubią określony gatunek muzyczny i chcą robić go lepiej, drudzy chcą eksperymentować. Każda nowa scena muzyczna jest swego rodzaju systemem, a ja nie chcę być częścią tylko jednej sceny. Chcę robić coś innego."

Dlatego też singel Mirwais'a - "Disco Science" - jest niezwykłym połączeniem klawiszy i jęczących gitar, podobnym do najbrudniejszych nagrań Daft Punk, ale w znacznie wolniejszym tempie. "To nie jest normalne tempo do tańczenia w house'owym klubie... - tłumaczy Mirwais - ...to nawiązanie do tempa muzyki dyskotekowej z późnych lat siedemdziesiątych." Wyjaśnia to dlaczego artysta zaproponował legendzie sceny "disco", Giorgio Moroderowi zremiksowanie utworu. Wspólnie stworzyli taneczny kawałek na rok 2000, który zapożycza z przeszłości przekradając się równocześnie w stronę przyszłości. Czego innego można było spodziewać się po byłym punku, który uwielbia Donnę Summer?

Urodził się w Szwajcarii. Jego matka jest Włoszką, a ojciec pochodzi z Afganistanu. Mirwais Ahmadzai, w wieku sześciu lat przeniósł się do Paryża. Sześć lat później, zainspirowany Jimem Hendrixem i Stonesami wziął do ręki gitarę. Później zaczął się punk. "Dla nastolatka lata siedemdziesiąte były dziwną miksturą muzyki dyskotekowej i punka. Nie było w tym nic złego, że lubiło się ich wszystkich" - nalega Mirwais. Zatem, w wieku 17 lat, wraz z podobnie myślącymi rówieśnikami, którzy słuchali The Stooges i Kraftwerk, ale chcieli także uchwycić energię muzyki "disco", założył zespół Taxi Girl, w którym grał na gitarze prowadzącej. Osiem lat w tym zespole określa jako koszmar: "To był bardzo tragiczny zespół, narkotykowy nałóg doprowadził do śmierci perkusisty".

Taxi Girl jest jednak często określany, jako źródło inspiracji przez aktualnych pupilków francuskiej sceny muzycznej, z powodu ich "swobodnego" podejścia do tego co robili. "Nie zajmowaliśmy się muzyką, by zarabiać pieniądze... - podkreśla Mirwais - ...sprzedaliśmy we Francji sporo singli, ale nigdy niczego nie kontrolowaliśmy". Dzięki związkom Taxi Girl z paryskimi artystami, Mirwais zaprzyjaźnił się z modnym francuskim fotografem, Stephane Sednaoui. Nie jest więc zaskoczeniem fakt, że to właśnie jego poprosił o zrobienie erotycznego teledysku do otwarcie seksualnego "Disco Science". Zgodnie ze swą kontrowersyjną postawą Mirwais jest zadowolony z efektu - "...ciekawe połączenie sztuki i pornografii" - nawet jeśli teledysk może zostać zakazany. Przyznaje też, że chcieli pójść dalej, ale modelki, które zatrudnił Stephane nie były do tego aż tak przekonane.
Przed debiutanckim albumem, Mirwais przez dziesięć lat grał wraz ze swoją dziewczyną Juliette, w akustycznym zespole Juliette et les Independants. "Nasza muzyka była bardzo melodyjna, ale nie znalazła publiczności we Francji, gdzie przede wszystkim lubiana jest muzyka w stylu Celine Dion".

W 1994 roku, zainspirowany energią house'u i wczesnego jungle oraz faktem, że "...nie musiałeś mieć pieniędzy, by nagrać płytę", Mirwais zaczął produkować. Jego własny materiał dostał szansę od Naive, niezależnej francuskiej wytwórni, założonej niedawno przez trzech byłych szefów wielkich koncernów muzycznych. Płyta "Production" jest porcją przepełnionego gitarami elektronicznego popu, a Mirwais bawi się formułą "Disco Science" w taki sposób, w jaki mógł to zrobić tylko weteran francuskiej muzyki undergroundowej.

"We Francji kultura alternatywna nie staje się popularna - teoretyzuje Mirwais - w Wielkiej Brytanii, czy w Ameryce możesz być popularny i alternatywny, ale nie we Francji. Tutaj ludzie nie rozpoznają cię dopóki nie jesteś martwy, albo jeśli nie minęło dziesięć, dwadzieścia lat. Ludzie zaczęli poznawać się na Taxi Girl dopiero kiedy było już po wszystkim. Tutaj potrzeba czasu". Ten czas nadszedł dla Mirwais właśnie teraz. Dzięki Stephane, kaseta DAT z "Disco Science" trafiła do wytwórni Madonny - Maverick. Teraz Mirwais produkuje kawałki na nową płytę mega gwiazdy. Ta z kolei zrewanżowała się występując gościnnie na albumie "Production" w utworze "Paradise (Not For Me)". Jeśli późne odrodzenie kariery Williama Orbita może być tu przykładem, 39- letni Mirwais właśnie osiągnął odpowiedni wiek. Premiera albumu "Production" miała miejsce 19 czerwca 2000 .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Disco science	Mirwais	05.2000	68[3]	-	Epic 669310 2	[written by Mirwais Ahmadzaï,Kim Deal[produced by Mirwais Ahmadzaï]
Naive song	Mirwais	12.2000	50[6]	-	Epic 6706922	[written by Mirwais Ahmadzaï][produced by Mirwais]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Production	Mirwais	05.2000	115[1]	-	Epic EK 85142	[produced by Mirwais Ahmadzaï]

czwartek, 19 grudnia 2019

Krokus

KROKUS- Zespół pochodzący z miasta Solothurn w Szwajcarii. Powstał w 1974 r., by grać symfonicznego rocka podobnego do Yes, Genesis i Emerson, Lake And Palmer. Po czterech latach działalności i wydaniu dwóch raczej nieciekawych albumów przerzucił się na hard rocka i zaniechał wszelkich zbędnych ozdóbek na rzecz powrotu do korzeni w stylu AC/DC.

Grupę utworzyli:
Chris von Rohr (ur. 24.10.1951 r. w Solothurn; śpiew),
Fernand von Arb (ur. 17.01.1953 r. w Ołten, w Szwajcarii; gitara),
Juerg Naegeli (bas).
Tommy Kiener (gitara) i
Freddy Steady (ur. 22.08.1954 r. w Solothurn; perkusja).
Swoje utwory komponowali według jednego schematu opartego na prostych riffach i łatwych do przewidzenia, nieustannie powtarzanych refrenach. Gdy okazało się, że głosowi von Rohra brakuje odpowiedniej skali, został on gitarzystą basowym ustępując miejsca przy mikrofonie Maltezerowi Markowi (właśc. Marc Storace, ur. 17.10.1951 r. na Malcie).

Naegeli od czasu do czasu grał na instrumentach klawiszowych i wziął odpowiedzialność za techniczną stronę nagrań zespołu. Wydany w 1980 r. longplay Metal Rendez-Vous okazał się punktem zwrotnym w karierze grupy - był "cięższy" od wszystkiego, co wykonywali przedtem, a jego ukazanie się zbiegło się z odrodzeniem popularności heavy metalu w Wielkiej Brytanii.
Ich koncert na festiwalu w Reading w 1980 r. został bardzo dobrze przyjęty. W tym czasie Kieffera zastąpił Mandy Meier (właśc. Armand Meier, ur. 29.08.1960 r. w Saskatchewan w Kanadzie).

Dwa następne albumy kontynuowały styl poprzednika, lecz zespół złagodził nieco swoje brzmienie, by uczynić je bardziej przystępnym dla prezentacji radiowych. Płyty Hardware i One Vice At A Time zajęły w angielskich notowaniach albumów odpowiednio 44. i 28. pozycję. Zanim powstał kolejny longplay, Headhunter, grupa przeszła prawdziwe trzęsienie ziemi w zakresie zmian personalnych. Najważniejszymi z nich było dokooptowanie w miejsce Meiera Marka Kohlera (gitara) — wymienionego następnie na Patricka Masona - oraz w 1983 r. Steve'a Faceta (perkusja), który zastąpił Steady'ego.

Wspomniany album, wyprodukowany przez Toma Alloma, a zawierający szybką i dość surową muzykę, dotarł do 25. pozycji na liście "Billboardu". Kolejne zmiany składu (odeszli von Rohr, Pace i Mason, a zastąpili ich Tommy Keiser, Jeff Claven i Andy Tamas) opóźniły nieco ukazanie się longplaya The Blitz, którego producentem był Bruce Fairbaim. Album okazał się zupełną pomyłką, lecz dotarł do 31. pozycji amerykańskich notowań, głównie dzięki popularności swego poprzednika. W tym czasie do zespołu powrócił - najpierw jako basista, potem jako gitarzysta — Mark Kohler.

Od 1985 r. formacja nieprzerwanie doświadczała spadku popularności, co spowodowane było po części nieustannymi zmianami osobowymi; odeszli Keiser i Claven, a na ich miejsce dołączyli Danny Crivelli i... von Rohr. W 1988 r. z grupą pożegnał się Storace, zastąpiony przez Scotta Alana. Kariera zespołu utknęła w martwym punkcie. Po nagraniu w 1990 r. longplaya Stampede Krokus praktycznie przestał istnieć.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Industrial strenght EP.	Krokus	05.1981	62[2]	-	Ariola ARO 258 [UK]	-
Midnite maniac/Ready to rock	Krokus	09.1984	-	71[6]	Arista 9248	[written by Fernando von Arb,Marc Storace][produced by Bruce Fairbairn]
School' s out/Screaming in the night	Krokus	06.1986	-	67[7]	Arista 9468	[written by Alice Cooper,Michael Bruce][produced by Tom Werman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Metal Rendez-vous	Krokus	.1980	44[4]	201	Arista AL 8-8053	[produced by Krokus, Martin Pearson]
Hardware	Krokus	02.1981	44[4]	103[12]	Ariola 1058	[produced by Mark Dearnley]
One vice at a time	Krokus	02.1982	28[5]	53[20]	Arista 9591	[produced by Tony Platt]
Headhunter	Krokus	04.1983	74[2]	25[41]	Arista 9623	[gold][produced by Tom Allom]
The Blitz	Krokus	09.1984	-	31[27]	Arista 8243	[gold][produced by Bruce Fairbairn]
Change of address	Krokus	05.1986	-	45[17]	Arista 8402	[produced by Tom Werman]
Alive and screamin'	Krokus	11.1986	-	97[12]	Arista 8445	[produced by Tony Platt]
Heart Attack	Krokus	05.1988	-	87[11]	MCA 42 087	[produced by Michael Wagener]

środa, 25 kwietnia 2018

Madeleine Pascal

Szwajcarska piosenkarka reprezentująca swój kraj w konkursie Eurowizji w 1966r,mając 17 lat, piosenką Ne vois-tu pas,autorstwa Pierre Brennera, i ze słowami Rolanda Schweizera.
Jest znana jako wykonawczyni piosenki Jacquesa Datin i Jacquesa Pezeta La Vérité z 1965r.Wydała kilka EP-ek dla Polydoru w 1965r przed przejściem do wytwórni CBS.

Madeleine Pascal urodziła się w stolicy Francji , Paryżu , i uczy się grać na gitarze w młodym wieku.Mając trzynaście lat zaczyna śpiewać. W 1965 roku stawia pierwsze kroki w showbiznesie. Rok później bierze udział w szwajcarskiej preselekcji do Konkursu Piosenki Eurowizji .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Ma chanson d'amour-Le ballet des essuie-glaces/Avec ses yeux-Qui m'aurait dis ca	Madeleine Pascal	10.1965	12[1]	-	POLYDOR 27.208

sobota, 17 marca 2018

Heidi Of Switzerland

Szwajcarska wytwórnia fonograficzna, która w styczniu 1993 r, przeniosła swą siedzibę do Londynu. Znana także pod nazwą 1IOS. Szefem firmy i jej właścicielem jest producent Hilary. Wytwórnia szybko zdobyła popularność płytami z undergroundową muzyką taneczną z nurtu techno i trance.

Inne style muzyczne stanowią domenę siostrzanych wytwórni HOS: Budgie wydaje euro techno, Flash Your Tits - progresywny house, a De’Crust - ambient i dub. Najlepiej znanym współpracownikiem wytwórni jest Niemiec Kinky Roland, który swą muzykę wydaje pod kilkoma pseudonimami. Dobrym przykładem jego działalności może być firmowany przez Dinge Queen In The Mist utwór „Let Me Be Your Tupperwear”, wydany przez filię HOS - FYT.

Inni znani wykonawcy to grupa Trance fiber Alles, wykonująca „teutońskie” techno (np. „Ich Shake”), zespół Innersystem (mainstreamowa muzyka taneczna) oraz renomowana grupa Tranceparents. HOS zawiaduje też dystrybucją swych płyt, a eksportuje je pod szyldem Wasp.

poniedziałek, 5 lutego 2018

Le Petit Prince

Le Petit Prince, którego prawdziwe nazwisko brzmi Pascal Krug, urodził się w Lozannie 3 lutego 1952r.Jako bardzo młody chłopiec grał na gitarze i wystąpił po raz pierwszy na scenie w Caveau de la Tour, równoważny w Szwajcarii francuskiemu Drouot we Francji. Producent Ken Lean z wytwórni Barclay podpisał z nim kontrakt nagraniowy,gdy ten miał 11 lat. Jego presencja i poczucie rytmu uwiodło Claude'a François, który zgadził się być jego sponsorem.

Jego pierwszy utwór "C'est bien joli d'etre copains" był wielkim sukcesem i Petit Prince cieszył się wyróżnieniem pisma Salut Les Copains. Do jesieni 1963 roku został zatrudniony przez impresario Claude'a François, Paula Ledermana, na turnee po Francji w towarzystwie Gam i Claude'a François. Tak jak wszyscy młodzi chłopcy w okresie dojrzewania przeszedł mutację głosu i został zmuszony do rezygnacji z turnee w lipcu 1964 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
C’est bien joli d’e^tre copains/Maman ne m’a jamais dit (Mama never told me)-J’aime bien les filles (That feeling)/C’est pas drôle	Le Petit Prince	11.1963	12[24];B:88[1]	-	-	-	-	-	-	-	Barclay 70 573	[written by Billy Nencioli - Jacques Revaux]
Tout sauf une rose/Ma soeur et moi	Le Petit Prince	04.1964	99[2]	-	-	-	-	-	-	-	Barclay 60462	[written by Billy Nencioli - Jacques Revaux]

piątek, 24 lutego 2017

Brainticket

Brainticket to szwajcarski zespół grający wyrafinowaną i bardzo przestrzenną odmianę progresywnego rocka, opartego na bogactwie instrumentów i psychodelicznych efektach dźwiękowych. Słychać echa Pink Floyd oraz niemieckich grup takich jak Agitation Free oraz Amon Düül II.
Zespół powstał w 1968r, z inicjatywy urodzonego w Belgii klawiszowca Joela Vandroogenbroecka. Zadebiutował wydaną w 1971r. w Niemczech płytą "Cottonwoodhill". Wkrótce potem drogi muzyków rozeszły się, a Vandroogenbroeck założył nowe wcielenie Brainticket razem z perkusistą Barneyem Palmem. W skład zespołu weszli muzycy ze Szwajcarii, Włoch i Niemiec.
Skład zespołu często się zmieniał, najbardziej popularnymi członkami byli Joel Vandroogenbroeck (organy, flet), Ron Bryer (gitara), Werni Frohlich (bas), Cosimo Lampis (perkusja), Wolfgang Paap (tabla), Dawn Muir (wokal), Carole Muriel (śpiew, cytra), Hellmuth Kolbe (potencjometry, generatory, i efekty dźwiękowe).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
Cottonwoodhill	Brainticket	01.1971	-	-	Bellaphon BLPS 19019	[produced by Hellmuth Kolbe, Bischof]
Psychonaut	Brainticket	.1972	-	-	Bellaphon BLPS 19104	[produced by Brainticket]
Celestial Ocean	Brainticket	.1973	-	-	RCA Victor LSP 10 406	[produced by Gianni Grandis]
Adventure	Brainticket	.1980	-	-	Brainticket BT 80-1 [Szwaj]	-
Voyage	Brainticket	.1982	-	-	Brainticket BT 80-2 [Szwaj]	-
Alchemic Universe	Brainticket	.2000	-	-	FünfUndVierzig Fünfundvierzig 124	[produced by Joël Vandroogenbroeck, Lance Bunda]
Past Present & Future	Brainticket	02.2015	-	-	Purple Pyramid ‎ CLP 2069 [US]	-

czwartek, 12 stycznia 2017

Yves Larock

Yves Larock (prawdziwe nazwisko Yves Chaminade) - szwajcarski didżej. Ten szalony samouk objawił światu swoją niezwykłą osobowość wydając single „Zookey”, „Rise up” (z 2007 roku) i „By your side”, które szybko stały się mega hitami.
Singiel „Zoonkey”, który sprzedał się w ponad 150 tys. egzemplarzy (głównie we Francji), był najczęściej granym kawałkiem w klubach w 2005 roku. Kawałek „Rise Up” stworzony przy współpracy z „Universal” i „Ministry of Sound” dowiódł wysokiej pozycji Larocka na rynku muzycznym. W kawałku tym wystąpił także wokalista zespołu Moonraisers, Jaba.
„Rise Up” zajmował 1. miejsce na listach przebojów w wielu krajach świata oraz był wakacyjnym hitem 2007 roku. Brytyjskie radio „Kiss”, gdy tylko wyczuwa potencjalny hit, puszcza go bez opamiętania. Za każdym razem powtarza się ten sam scenariusz: telefony dzwonią, wiadomości zalewają rozgłośnie, które nie ma innej możliwości niż włączenie kawałka do swoich playlist. Również Pete Tong z „Radio1” w maju 2007 roku był jego gorącym zwolennikiem tego utworu. Numer stał się wyjątkowo sławny w Ameryce Południowej, Stanach Zjednoczonych, Indiach i w Południowej Afryce. Hity Larocka często bywają mieszanką muzyki house, zouk, ragga, regge. Artysta szuka muzycznych inspiracji również w brzmieniach instrumentów etnicznych.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rise Up	Yves Larock featuring Jaba	08.2007	13[11]	-	Data DATA 159CDS	[written by Yves Cheminade,Jaba Gawan Seiler ,Pascal Brunkow][produced by Yves Larock]

niedziela, 18 grudnia 2016

Lys Assia

Lys Assia (właściwie Rosa Mina Schärer) (ur.3 marca 1926 w Rupperswil, Szwajcaria) - szwajcarska piosenkarka, zwyciężczyni pierwszej edycji Eurowizji 1956 w szwajcarskim Lugano.
Assia rozpoczęła swoją karierę jako tancerka. Podczas jednego z występów w 1940 roku zaproponowano jej pojawienie się na miejscu brakującego wokalisty. Wtedy zaczęła zajmować się śpiewaniem.
Wystąpiła również w kilku filmach: w 1952 pojawiła się w produkcji Palace Hotel, a w 1955r – w Ein Mann Vergißt die Liebe. W tamtym czasie nagrała single – „Moulin Rouge (Ein Lied aus Paris)” (1953), „O Mein Papa”, „Schwedenmädel” (1954) i „Jolie Jacqueline” (1955). Podczas drugiej wojny światowej pracowała w wenezuelskiej firmie nadawczej.

W 1956 roku Assia wzięła udział w pierwszym Konkursie Piosenki Eurowizji, podczas którego reprezentowała Szwajcarię z utworami „Refrain” i „Das alte Karussell”. Ostatecznie pierwsza propozycja wygrała finał imprezy, który odbył się 24 maja. Z powodu niezachowania się oficjalnych rezultatów zajętych przez reprezentantów, nieznane są wyniki drugiego utworu. W tym samym roku wokalistka wzięła udział także w niemieckich selekcjach do konkursu piosenką „Ein kleiner Goldner Ring”.

Rok później Assia wystartowała w barwach Szwajcarii w 2. Konkursie Piosenki Eurowizji, tym razem z utworem „L'enfant que j'étais”. W finale, który odbył się 3 marca 1957 roku, zdobyła 5 punktów i zajęła 8. miejsce, remisując z reprezentantem Belgii – Bobbejaanem Schoepenem. W 1958 roku wokalistka ponownie reprezentowała swój kraj podczas finału konkursu, będąc tym samym pierwszą w historii uczestniczką, która uczestniczyła w trzech kolejnych konkursach. Podczas finałowego koncertu, który zorganizowano 12 marca, zajęła drugie miejsce, zdobywając 24 punkty za piosenkę „Giorgio”.
W 1963 roku ukazały się dwie płyty Assi: Songs oraz Lys Assia. W 1974 roku ukazał się debiutancki album kompilacyjny wokalistki, zatytułowany O Mein Papa], którego re-edycja miała premierę w 1995 roku.

W sylwestrową noc z 2004 na 2005 rok Assia została zaatakowana i pobita przez złodzieja, który usiłował okraść ją w jej domu w Cannes. Po napadzie piosenkarka musiała poddać się operacji oka. Podczas rabunku bandyta zabił jej jamnika, Lucky’ego.

W 2007 artystka nawiązała współpracę z Beatrice Egli, z którą nagrała materiał na krążek pt. Sag mir wo wohnen die Engel. Cztery lata później wydała kolejny album kompilacyjny – Lys Assia.

We wrześniu 2011 roku Assia zgłosiła się do szwajcarskich selekcji do 57. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „C'était ma vie”. Wokalistka zakwalifikowała się do finału eliminacji, zajęła w nich 8. miejsce. Pojawiła się jednak podczas koncertów konkursowych organizowanych w Baku jako gość honorowy. Rok później Assia wyraziła chęć udziału we szwajcarskich selekcjach Die grosse Entscheidungs Show do konkursu w 2013 roku, zgłaszając się do krajowych eliminacji z utworem „All in Your Head”, nagranym z gościnnym udziałem hip-hopowej formacji New Jack. Propozycja nie zakwalifikowała się do finałowej dziesiątki kandydatów, którzy otrzymali największą liczbę głosów internautów w internetowej platformie konkursowej.
Artystka nie kryła rozczarowania, o czym napisała na swoim profilu na Facebooku. Po finale selekcji pojawiły się głosy, jakoby Assia miała reprezentować San Marino podczas konkursu w 2013 roku, sama zainteresowana podsycała atmosferę dwuznacznymi wpisami na portalach społecznościowych. Jednak kilka dni później zaprzeczyła doniesieniom, a sanmaryński nadawca potwierdził wybór swojej reprezentantki – Valentiny Monetty. Assia pojawiła się jednak podczas konkursu jako gość honorowy.

Assia biegle rozmawia w ośmiu językach: niemieckim, francuskim, włoskim, angielskim, hiszpańskim, portugalskim, szwedzkim i duńskim.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Sucu, Sucu	Lys Assia	05.1961	24[4]	-	Philips 345 278 PF	[written by Fernad Bonifay - Ferreri ]

wtorek, 3 maja 2016

Les Aiglons

Szwajcarska grupa założona w 1961r przez czworo muzyków:Léona Francioli, Antoine Ottino, Floriana Laurenta i Jeana Schmalza na obrzeżach Lozanny.W kwietniu 1962r Schmalz opuszcza zespół,a zastępuje go Christian Schlatter.Pod koniec roku kwartet powiększa się o Jean-Marca Blanca.
Lider grupy Léon Francioli,był synem architekta ,matka Laurenta Floriana była skrzypaczką,a obaj muzycy mieszkali w tym samym budynku na przedmieściach Lozanny,Chailly.Przez pierwsze pięć miesięcy ogrywają swój repertuar w kawiarni "Pont de Chailly",przygotowując się do pierwszego większego koncertu w Rock Suisse w Renens przewidziane na wrzesień 1962r.Wykonują tam kilka kawałków The Shadows wzbogaconych o kompozycje Francioliego.Pozostając pod wpływem amerykańskich grup rockowych i jazzowych wprowadzają do swojego brzmienia organy elektryczne na których gra Jean-Marc Blanc.
Pod koniec 1962r decydują się wyjechać do Paryża by konkurować z francuskimi zespołami.Henri Leproux papież rocka francuskiego, zachęca ich do występu w Golf Drouot, gdzie będą pierwszymi szwajcarskimi artystami wystepującymi w tej sali.Same występy nie były rewelacją ,ale wpadli tam w oko Barclay'owi,młodemu producentowi,który zaproponował im kontrakt płytowy.Wiosną nastepnego roku,Lean Ken,nagrywa ich materiał w Lozannie,w tym utwór Stalactite,i zabiera do Paryża.Eddie Barclay zainteresowany ich ofertą podpisuje z zespołem ostateczny kontrakt,na trzy lata.Co ciekawe jako,że wszyscy byli nieletni,za kierowcę służyła im matka Floriana.
W maju dostają studio Barclay Hoche na nagranie pierwszej płyty.Obok Stalactite nagrywają T'en vas pas,która to piosenka była prezentowana na Grand Prix Eurovision przez Emile Gardez i Géo Vournarda.Po nagraniu płyty dostają propozycję udziału w turnee sygnowanym jako Age Tendre organizowanym przez M. Camusa współpracownika słynnego Bruno Coquatrixa.Gwiazdą turnee była gwiazda francuskiego rock'n'rolla Gene Vincent.W 1964r nagrywają trzecią płytę.Paul Lederman,słynny impresario proponuje zespołowi akompaniowanie nowemu idolowi francuskiej sceny muzycznej Claude François.Oferta została odrzucona,gdyż sprzeciwiły się temu dwie rodziny członków zespołu.
W 1965r nadszedł czas na czwartą płytę nagraną pod kierownictwem Marco Vifiana.W Aiglons nie zostało więcej niż dwóch muzyków z wczesnego składu,a mianowicie Schlatter i Léon Francioli.Florian Laurent został po wypadku samochodowym zastapiony przez gitarzystę Michela Saugy ex członka Sorciers.Cookie Oreste zastąpił Jean-Marie Blanca,a Michel Klaux , Antoine Ottino.Płyta poniosła porażkę,a zmiany zachodzące w muzyce za sprawą merseybeatu doprowadzają do rozwiązania zespołu.Christian Schlatter, Cookie Oreste, i Michel Klaus reformują grupę włączając do składu wokalistkę i występując pod szyldem Sounds.
Jedynym z grupy ,który pozostał zawodowym muzykiem był Léon Francioli,pracując w Konserwatorium w Lozannie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Stalactite / Christine	Les Aiglons	05.1963	13[23]	-	Golf Drouot 61001
Panorama/Dans le vent	Les Aiglons	10.1963	56[12]	-	Barclay 71004	[written by L. Francioli]