Orchestral Manoeuvres in the Dark

Orchestral Manoeuvres in the Dark to jeden z najwcześniejszych, odnoszących największe
sukcesy komercyjne i najtrwalszych zespołów synthpopowych. Zainspirowani postępem Kraftwerk i dążący w pewnym momencie do „bycia jak ABBA i Stockhausen”, nieustannie czerpią z wczesnej muzyki elektronicznej, na przemian ignorując, modyfikując lub przyjmując konwencje trzyminutowej piosenki popowej.  

Poza rodzimą Anglią, OMD znani są przede wszystkim z utworu „Maid of Orleans” i hitu „If You Leave” ze ścieżki dźwiękowej filmu „Pretty in Pink”, jednak w samych latach 80-tych wydali 18 kolejnych singli na brytyjskich listach przebojów. Te hity wspierały nowatorskie albumy, takie jak „Orchesteral Manoeuvres in the Dark” (1980), „Architecture & Morality” (1981) oraz komercyjny, samobójczy, a następnie kultowy klasyk „Dazzle Ships” (1983).  

Po około dekadzie milczenia, OMD powrócił w połowie lat 2000., aby wzbogacić swoje dziedzictwo, a zarazem je pielęgnować. Ich długie drugie życie zostało uświetnione szóstym albumem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, „The Punishment of Luxury” (2017), box setem z okazji 40. rocznicy istnienia zespołu „Souvenir” (2019) oraz inspirowanym politycznie albumem „Bauhaus Staircase” (2023). 

Andy McCluskey i Paul Humphreys - główni członkowie Orchestral Manoeuvres in the Dark - znani od czasów szkoły podstawowej na półwyspie Wirral, grali osobno i razem w kilku krótkotrwałych zespołach, począwszy od połowy lat 70-tych. W 1977 roku założyli ID, grupę, która koncertowała w północno-zachodniej Anglii i wniosła swój utwór na „Street to Street: A Liverpool Album” (składankę znaną przede wszystkim z wczesnego występu Echo & the Bunnymen). Zanim album trafił do sprzedaży, ID już nie istniało, a McCluskey dołączył do Dalek I Love You i odszedł. Co więcej, McCluskey (głównie bas i wokal) i Humphreys (głównie syntezatory) eksperymentowali jako duet i byli na dobrej drodze do stworzenia Orchestral Manoeuvres in the Dark, co skutecznie odróżniało ich twórczość od punku.

  Obaj muzycy nie tylko zagrali swoje pierwsze oficjalne koncerty - zaczynając od Eric's w ich rodzinnym Liverpoolu, a kończąc na klubie Factory w Manchesterze, supportując tam Joy Division i Cabaret Voltaire - ale także zadebiutowali na płycie demo „Electricity” z wyprodukowanym przez Martina Hannetta utworem „Almost”, wydanym przez Factory. Później, w 1979 roku, OMD podpisało kontrakt z nowo powstałą spółką zależną Virgin, Dindisc, i ponownie wydało swój debiutancki singiel na 7" płycie z wersją strony A wyprodukowaną przez Hannetta. Na początku 1980 roku ukazał się pełnowymiarowy album „Orchesteral Manoeuvres in the Dark”, nagrany przez duet z menedżerem Paulem Collisterem (znanym jako Chester Valentino). Zawierał on nowe miksy utworów „Electricity” i „Almost”, które stały się trzecią wersją pierwszego singla i były promowane dwoma kolejnymi singlami, w tym wyprodukowanym przez Mike’a Howletta re-nagraniem utworu z albumu „Messages”, który stał się 13. przebojem w Wielkiej Brytanii (a w USA znalazł się na klubowej liście Billboardu). Te progresje doprowadziły „Orchesteral Manoeuvres in the Dark” do 27. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. 

Howlett kontynuował współpracę z McCluskeyem i Humphreysem przy drugim albumie OMD. pełnowymiarowy album „Organization”, wydany później w 1980 roku. Tylko „Enola Gay” ukazał się jako singiel, ale stał się on pierwszym hitem duetu z serii przebojów w pierwszej dziesiątce. Wydawnictwo macierzyste podążyło w jego ślady, zajmując szóste miejsce. W tym czasie skład OMD, zarówno studyjny, jak i koncertowy, został powiększony o perkusistę Malcolma Holmesa (dawniej członka ID) oraz klawiszowca/saksofonistę Martina Coopera. Pod koniec 1981 roku, wciąż zyskując popularność, OMD wydało „Architecture & Morality”, płytę, która znalazła się w pierwszej piątce brytyjskich list przebojów i była źródłem trzech równie wysoko notowanych singli, wszystkie balladowe: „Souvenir” (na czele z Humphreysem), „Joan of Arc” i „Maid of Orleans”. Ostatni z tej serii okazał się największym międzynarodowym hitem zespołu, zdobywając szczyty oficjalnych niemieckich i holenderskich list przebojów oraz docierając do pierwszej dziesiątki w innych krajach. („Architecture & Morality” był pierwszym pełnoprawnym albumem licencjonowanym w Stanach Zjednoczonych przez Epic, który zawierał również fragmenty z pierwszych dwóch albumów). 

 McCluskey i Humphreys odnieśli swój największy sukces komercyjny luźno koncepcyjnym dziełem, które po premierze dotarło do piątego miejsca na brytyjskiej liście przebojów, ale wkrótce upadło. Chociaż zawierało kilka zremiksowanych stron B i kompozycję z ery ID, „Dazzle Ships”, współprodukowane przez Rhetta Daviesa i wydane przez Virgin, firmę macierzystą Dindisc, stanowiło radykalne odejście od schematu, integrując muzykę konkretną, fragmenty czechosłowackich audycji radiowych, piosenki o robotyce i instrumentach optycznych oraz opisowo zatytułowane single, które znalazły się na listach przebojów: „Genetic Engineering” i „Telegraph”. 

 Chociaż „Dazzle Ships” zostało później przyjęte jako niezrozumiane i inspirujące dzieło, będące szczytem kreatywności, OMD wzięło sobie do serca tę konsternację i uprościło teksty oraz strukturę utworów. Przez resztę dekady zabiegali o względy słuchaczy popu swoimi najbardziej bezpośrednimi nagraniami. W ciągu trzech lat W latach 1984-1986 wydali Junk Culture, Crush i The Pacific Age, stosunkowo  konserwatywnej trylogii, która przyniosła piąty na brytyjskiej liście przebojów hit „Locomotion” i kilka innych singli, które dobrze sobie radziły. Wśród ich anglofilskich fanów ze Środkowego Zachodu w tym okresie był John Hughes, który zwrócił się do nich z prośbą o napisanie piosenki do młodzieżowej komedii romantycznej „Pretty in Pink” z 1986 roku. OMD przedstawiło utwór „Goddess of Love”, ale oryginalne zakończenie scenariusza Hughesa nie zostało dobrze przyjęte przez publiczność testową, co skłoniło Hughesa do zmiany zakończenia i poproszenia OMD o kolejną piosenkę. Z dnia na dzień OMD stworzyło utwór „If You Leave”, czwarty przebój w Stanach Zjednoczonych, który stał się hitem na ścieżce dźwiękowej (przypadkowo z udziałem ich kolegów z Liverpoolu, Echo & the Bunnymen). Singiel spotkał się z podobnym odbiorem gdzie indziej i nie odniósł tak dużego sukcesu w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnął 48. miejsce na liście przebojów. OMD zakończyło dekadę albumem „The Best of OMD”, promowanym nowym singlem „Dreaming”, który trafił do pierwszej dwudziestki listy przebojów w USA. 

 Seria odejść sprawiła, że ​​McCluskey pozostał jedynym oryginalnym członkiem OMD w latach 90-tych. W ciągu dekady, z różnym wsparciem, stworzył Sugar Tax, Liberator i Universal, wydawane w latach 1991-1996 przez Virgin. (W Stanach Zjednoczonych pierwsze dwa były również produktami Virgin; ten ostatni był dostępny jedynie jako import). Dziewięć głównie komercyjnych singli dance-popowych z tych albumów, w tym „Sailing on the Seven Seas” i „Pandora's Box” z listy Top Ten oraz napisany przez McCluskeya i Humphreysa „Everyday”, trafiło na listy przebojów w Wielkiej Brytanii. McCluskey był również współautorem i wykonawcą dwóch piosenek w „Esperanto”, projekcie Karla Bartosa z Kraftwerk (pod nazwą Elektric Music). 

W międzyczasie Humphreys i byli członkowie OMD, Malcolm Holmes i Martin Cooper, nagrywali pod pseudonimem Listening Pool. OMD przestało być aktywne pod koniec dekady, gdy McCluskey zajął się rozwojem artystycznym i pisaniem piosenek dla innych zespołów. McCluskey i Stuart Kershaw, współpracownik OMD z lat 90-tych, założyli i współtworzyli materiał dla popowego tria Atomic Kitten. Ich największym hitem z zespołem był singiel „Whole Again” z 2001 roku, który znalazł się na szczycie brytyjskich list przebojów, również nominowany do nagrody Ivor Novello. Humphreys i Claudia Brücken (Propaganda, Act) wydali album kilka lat później pod nazwą Onetwo. 

McCluskey i Humphreys spotkali się ponownie w 2005 roku, kiedy zaproponowano im występ w niemieckim programie telewizyjnym Die Ultimative Chartshow. To przerodziło się w pełną reaktywację OMD z Holmesem i Cooperem. Trasa koncertowa, podczas której zagrali cały swój trzeci album - udokumentowany w 2008 roku na płycie „Architecture & Morality & More”, nagranej w londyńskim Hammersmith Apollo - doprowadziła do wydania nowego, niezależnie wydanego materiału, począwszy od 2010 roku, wraz z albumem „History of Modern”. Po tym, jak w 2011 roku zaoferowano im pakiet koncertowy z kolejnej trasy, kwartet kontynuował pracę studyjną z English Electric, który ukazał się w 2013 roku, tuż przed występem na festiwalu Coachella. Kilka miesięcy później Holmes opuścił zespół po tym, jak zasłabł podczas koncertu w Toronto, granego w ekstremalnym upale; Stuart Kershaw przejął wówczas rolę perkusisty. 

W 2015 roku ukazał się „Dazzle Ships: Live at the Museum of Liverpool”. Dwa lata później ukazał się „The Punishment of Luxury”, trzeci studyjny album OMD po okresie millenialsów, który stał się ich szóstym albumem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów (pierwszym od czasu „Sugar Tax”). OMD świętowali 40-ta rocznicę w 2019 roku, kontynuując trasę koncertową i wydając bogaty box set „Souvenir”, obejmujący całą ich karierę. Dekadę zakończyli dwoma albumami koncertowymi: „Live at the Liverpool Empire” i „Live at the Eventim Hammersmith Apollo”. 

W 2021 roku odbyła się kolejna rocznicowa trasa koncertowa, tym razem świętująca czwarty album, który doczekał się luksusowego, potrójnego reedycji w ramach „Architecture & Morality - The Singles”. W tym czasie McCluskey i Humphreys kontynuowali pracę nad nowym materiałem, powracając w 2023 roku z dynamicznymi utworami „Slow Train” i „Veruschka”. Były to flagowe single z 14. albumu studyjnego OMD, o zabarwieniu politycznym, zatytułowanego „Bauhaus Staircase”, który ukazał się w październiku tego samego roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Red frame-White light/I betray my friends	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1980	67[2]	-	Dindisc DIN 6	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark, Chester Valentino]
Electricity/Almost	Orchestral Manoeuvres In The Dark	03.1980	99	-	Dindisc DIN 2	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Martin Zero]
Messages /Taking sides again	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1980	13[11]	-	Dindisc DIN 15	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Mike Howlett, Orchestral Manoeuvres]
Enola gay/Annex	Orchestral Manoeuvres In The Dark	09.1980	8[15]	-	Dindisc DIN 22	[platinum-UK][written by Andy McCluskey][produced by Mike Howlett, Orchestral Manoeuvres]
Souvenir /Motion and heart/Sacred heart	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1981	3[12]	-	Dindisc DIN 24	[silver-UK][written by Paul Humphreys, Martin Cooper][produced by Mike Howlett]
Joan of Arc./The romance of the telescope	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1981	5[14]	-	Dindisc DIN 36	[silver-UK][written by Andy McCluskey][produced by OMD ,Richard Manwaring]
Maid of Orleans [The Waltz Joan of Arc]/Navigation	Orchestral Manoeuvres In The Dark	01.1982	4[10]	-	Dindisc DIN 40	[silver-UK][written by Andy McCluskey][produced by OMD ,Richard Manwaring]
Genetic engineering/4-Neu	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1983	20[8]	-	Virgin VS 527	[written by Andy McCluskey, Paul Humphreys][produced by OMD, Rhett Davies]
Telegraph /66 and fading	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1983	42[4]	-	Virgin VS 580	[written by Andy McCluskey, Paul Humphreys][produced by OMD, Rhett Davies]
Locomotion/Her body in my soul	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1984	5[11]	-	Virgin VS 660	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey ,Gordian Troeller][produced by OMD, Brian Tench]
Talking loud and clear/Julia' s song	Orchestral Manoeuvres In The Dark	06.1984	11[10]	-	Virgin VS 685	[written by Paul Humphreys Andy McCluskey Martin Cooper][produced by OMD, Brian Tench]
Tesla girls/Telegraph [live]	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1984	21[8]	-	Virgin VS 705	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by OMD, Brian Tench]
Never turn away/Wrap-up	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1984	70[2]	-	Virgin VS 727	[written by OMD][produced by OMD, Brian Tench]
So in love/Concrete hands	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1985	27[7]	26[17]	Virgin VS 766	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey, Stephen Hague][produced by Stephen Hague]
Secret /Drift	Orchestral Manoeuvres In The Dark	07.1985	34[7]	63[13]	Virgin VS 796	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by Stephen Hague,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
La femme accident/Firegun	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1985	42[4]	-	Virgin VS 811	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by Stephen Hague,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
If you leave/88 seconds in Greensboro	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1986	48[4]	4[20]	Virgin VS 843	[written by Andy McCluskey ,Paul Humphreys, Martin Cooper][produced by Tom Lord-Alge,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
[Forever] Live and die/This town	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1986	11[10]	19[17]	Virgin VS 888	[written by Paul Humphreys, Graham Weir, Neil Weir][produced by Stephen Hague]
We love you	Orchestral Manoeuvres In The Dark	11.1986	54[5]	-	Virgin VS 911	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey, Stephen Hague][produced by Stephen Hague]
Shame /Goddess of love	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1987	52[3]	-	Virgin VS 938	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey ,Graham Weir, Neil Weir][produced by Rhett Davies]
Dreaming /Satellite	Orchestral Manoeuvres In The Dark	01.1988	50[6]	16[17]	Virgin VS 987	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by OMD]
Sailing on the seven seas/Burning	OMD	03.1991	3[13]	-	Virgin VS 1310	[written by OMD/Stuart Kershaw][produced by OMD]
Pandora' s box/All she wants is everything	OMD	06.1991	7[10]	-	Virgin VS 1331	[written by OMD][produced by OMD]
Then you turn away/Sugar tax	OMD	09.1991	50[4]	-	Virgin VS 1368	[written by Andy McCluskey ,Stuart Kershaw ,Lloyd Massett][produced by OMD]
Call my name/Walk tall	OMD	11.1991	50[2]	-	Virgin VS 1380	[written by OMD ,Stuart Kershaw, Lloyd Massett][produced by Andy Richards][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Stand above me/Can i believe you	OMD	05.1993	21[4]	111[2]	Virgin VS 1444	[written by Andy McCluskey, Stuart Kershaw ,Lloyd Massett]
Dream of me [Based on love' s theme]/Strange Sensations	OMD	07.1993	24[5]	-	Virgin VS 1461	[written by Barry White ,Andy McCluskey][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Everyday /Every Time	OMD	09.1993	59[2]	-	Virgin VS 1471	[written by Andy McCluskey ,Paul Humphreys ,Stuart Kershaw][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Walking on the milky way/Matthew Street/New dark age	OMD	08.1996	17[9]	-	Virgin VSC 1599	[written by Andy McCluskey, Nigel Ipinson ,Keith Small][produced by Andy McCluskey, Matthew Vaughan, David Nicholas]
Universal /Heaven is	OMD	10.1996	55[4]	-	Virgin VSC 1606	[written by McCluskey][produced by Andy McCluskey, Matthew Vaughan, David Nicholas]
If You Want It/Alone	OMD	09.2010	176[1]	-	100% Records BNL 002T	[written by OMD, Tracey Carmen][produced by OMD]
The OMD remixes:Enola gay/Electricity/Souvenir	OMD	09.1998	35[11]	-	Virgin VSCDT 1694

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Orchestral Manoeuvres In The Dark	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1980	27[29]	-	Dindisc DID 2	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark ,Chester Valentino]
Organisation	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1980	6[25]	-	Dindisc DID 6	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark,Mike Howlett]
Architecture & morality	Orchestral Manoeuvres In The Dark	11.1981	3[39]	144[12]	Dindisc DID 12	[platinum-UK][ Produced by Richard Manwaring and OMD]
Dazzle ships	Orchestral Manoeuvres In The Dark	03.1983	5[13]	162[6]	Virgin V 2261	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark,Rhett Davies]
Junk culture	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1984	9[27]	182[6]	Virgin V 2310	[gold-UK][produced by Brian Tench ,Orchestral Manoeuvres in the Dark]
Crush	Orchestral Manoeuvres In The Dark	06.1985	13[12]	38[53]	Virgin V 2349	[silver-UK][ Producer - Stephen Hague]
The Pacific Age	Orchestral Manoeuvres In The Dark	09.1986	15[7]	47[23]	Virgin V 2398	[silver-UK][ Producer - Stephen Hague]
The best of OMD	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1988	2[33]	46[29]	Virgin OMD 1	[3x-platinum-UK][gold-US][ Producer - Brian Tench, Mike Howlett , Stephen Hague]
Sugar tax	OMD	05.1991	3[29]	-	Virgin V 2648	[platinum-UK][ Producer - Andy Richards , Orchestral Manoeuvres In The Dark]
Liberator	OMD	06.1993	14[6]	169[1]	Virgin V 2715	[ Producer - Andy McCluskey , Phil Coxon]
Universal	OMD	09.1996	24[3]	-	Virgin CDV 2807	[produced by Andy McCluskey,Matthew Vaughan,David Nicholas]
The OMD singles	OMD	10.1998	16[9]	-	Virgin CDV 2859	[gold-UK][ Producer - Brian Tench , Mike Howlett]
History of Modern	OMD	10.2010	28[1]	-	100 Percent BNL 001	[ Producer -OMD]
English Electric	OMD	04.2013	12[3]	-	100 Percent 100CD26	[ Producer -OMD]
The Punishment of Luxury	OMD	09.2017	4[2]	-	100 Percent 100CD66	[ Producer -OMD]
Souvenir – The Singles 1979–2019	OMD	10.2019	18[1]	-	UMC/Virgin 7743909	-
Architecture & Morality – The Singles	OMD	10.2021	45[1]	-	UMC/Virgin 3583902	-
Dazzle ships	OMD	04.2023	59[1]	-	UMR/Virgin 4899547
Bauhaus Staircase	OMD	11.2023	2[2]	-	100 Percent 100CD138	[ Producer -OMD]
Crush	OMD	10.2025	49[1]	-	UMR/Virgin 7826423	-

Timebox

Mike Patto (prawdziwe nazwisko Michael Patrick McGarth) zaczynał jako wokalista
w grupie Mike Patto And The Breakaways. Po wielu zmianach personalnych The Breakaways stali sie The Bluebottles, wkrotce po tym jak Patto przeprowadzil sie do Londynu by dołączyć do The National Youth Jazz Orchestra. Grał w takich grupach jak The Bow Street Runners, Patto's People oraz Chicago Blue Line, by w koncu w 1966 roku utworzyc grupe Timebox.
 

Grupa Timbox wydala dwa single dla wytworni Pye, zanim przeniosła sie w 1967 roku do Deram (oddział Decca). W grupie znalezli sie: Mike Patto (vocals), Pete 'Ollie' Halsall (guitar, vibes), Chris Holmes (piano), Clive Griffiths (bass) oraz John Halsey (drums). W tym składzie nagrali pięć singli pomiedzy 1967 a 1969 rokiem. Zaden z nich nie został jednak przebojem.
 

W 1969 roku, po tym jak singiel "Yellow Van" przepadł, Chris Holmes zdecydował sie odejść. Juz jako Patto zwiazali sie z wytwornia Vertigo. W listopadzie 1970 roku ukazał się pierwszy album grupy, zatytułowany "Patto". Producentem został Muff Winwood. Muzykę wypełniającą album mozna okreslić jako bardzo dobre połączenie jazzu i rocka ze wspaniałymi partiami gitar i wibrafonów. Choć album doczekał się wyśmienitych recenzji, publiczność nie podzielała zdania krytyków i album nie zdobył większej popularności.
 

Drugi album, "Hold Your Fire", wydany rok póżniej, był bardzo podobny muzycznie do poprzedniego (choc nawet jeszcze lepszy) i tak jak poprzedni przepadł na rynku. Po tym jak Vertigo zrezygnowala z grupy, dzięki koneksjom Muffa Winwooda związali się z Island Records. Wspólnie z Winwoodem nagrali album "Roll 'Em Smoke 'Em Put Another Line Out", który ukazał sie w 1972r. Mimo wewnętrznych nieporozumień w grupie, Patto w 1973 roku nagrali jeszcze czwarty album "Monkey's Bum". Wytwórnia Island postanowiła jednak rozwiązać z Patto umowę.
 

Po rozwiązaniu grupy (w kwietniu 1974) Mike Patto dołączył do grupy Spooky Tooth i nagrał z nią ostatni album "The Mirror" (1974). Potem grał również z grupą Boxer, założona wspólnie z Ollie Halsallem. Nagrali wspólnie trzy albumy, jednak choroba uniemożliwiła mu kontynuowanie kariery i grupa zostala rozwiązana. Zmarł 3 marca 1979 roku na raka gardła.
 

Clive Griffiths grał przez jakiś czas w CCS zanim dołączył do grupy Joe Browna. Ollie Halsall dołączył do tria Tempest Jona Hisemana. Po nagraniu dwóch albumow w 1975 roku utworzyl grupe Boxer. W drugiej połowie lat 70-tych Halsall związał się z Kevinem Ayersem. Zmarł w Madrycie w maju 1992 roku. Miesiąc wcześniej zagrał trzy koncerty z Ayersem w Londynie i był wciąż w świetnej formie.
Dwukompaktowy "Sense Of The Absurd" zawiera materiał z dwóch pierwszych, najlepszych płyt, a także trzydzieści minut wcześniej nie publikowanych nagrań.  

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'll Always Love You /Save Your Love	Timebox	02.1967	-	-	Piccadilly 7N 35369	[written by Stevenson/Hunter][oryginalnie nagrany przez Detroit Spinners]
Soul Sauce/I Wish I Could Jerk Like My Uncle Cyril	Timebox	04.1967	-	-	Piccadilly 7N 35379	[written by Pozo/Gillespie][produced by John Schroeder]
Don't Make Promises /Walking Through the Streets of My Mind	Timebox	10.1967	-	-	Deram DM 153	[written by Hardin][produced by Michael Aldred]
Come On Up/A Woman That's Waiting	Timebox	04.1968	-	-	Deram DR 41826	[written by Caveliere][produced by Michael Aldred]
Beggin'/A Woman That's Waiting	Timebox	05.1968	38[4]	-	Deram DM 194	[written by Farina, Gaudio][produced by Michael Aldred][#16 for Four Seasons in 1967]
Girl Don't Make Me Wait/Gone Is The Sad Man	Timebox	11.1968	-	-	Deram DM 219	[written by Huff][produced by Michael Aldred]
Baked Jam Roll In Your Eye/Poor Little Heartbreaker	Timebox	03.1969	-	-	Deram DM 246	[written by Patto, Halsall][produced by Patto & Bruce]
Yellow Van/You've Got The Chance	Timebox	10.1969	-	-	Deram DM 271	[written by Patto, Halsall][produced by Wayne Bickerton]
You're The One/Beggin'	Timebox	.1970	-	-	LA COUPE L-1004	[written by R. Stone, F. Joy]
Patto
Can't Stop Talking About My Baby/Love	Mike Patto	.1966	-	-	Columbia DB 8091	-
Sitting In The Park/Get Up And Dig It	Patto	.1974	-	-	Goodear EAR 106	-

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Patto	Patto	.1970	-	-	Vertigo 6360 016	[produced by Muff Winwood]
Hold Your Fire	Patto	.1971	-	-	Vertigo 6360 032	[produced by Muff Winwood]
Roll 'em Smoke 'em, Put Another Line Out	Patto	.1972	-	-	Island ILPS 9210	[produced by Muff Winwood]

Coral

 The Coral- zespół założony w 1996 roku Wielkiej Brytanii. W swojej twórczości grupa miesza muzykę country, psychodelię lat 60-tych, folk i rock&roll.; W skład zespoły wchodzą James i Ian Skelly, Bill Ryder-Jones, Nick Power, Lee Southal i Paul Duffy. Od 2003 roku gra z nimi także perkusista John Duffy.

 

Wszystko zaczęło się jeszcze w szkole. Przyszli członkowie The Coral spotykali się w domu jednego z nich albo w pracowni muzycznej i tam oglądali filmy, słuchali muzyki i grali na gitarach. Po skończeniu szkoły pracowali w różnych branżach, ale ostatecznie wrócili do muzyki. Wtedy też podpisali kontrakt z wytwórnią Deltasonic. Zespół zaczął koncertować w Liverpoolu, a ich styl był inspiracją m.in. dla The Zutons, The Dead 60s czy The Basement.
 

Niedługo potem The Coral zostali okrzyknięci pierwszym angielskim zespołem "gitarowego odrodzenia", a ich EPki "Shadows Fall", "The Oldest Path" czy "Skeleton Key" z 2001 roku zostały świetnie przyjęte.
 

Rok póżniej grupa miała już na swoim koncie debiutancki album "The Coral", który dostał się na 5. miejsce zestawienia najlepszych płyt w Wielkiej Brytanii i otrzymał nominację do Mercury Prize już dzień po premierze. Udana trasa koncertowa po Zjednoczonym Królestwie i występy na wielu festiwalach potwierdziły tylko popularność zespołu, a single "Goodbye" i "Dreaming of You" dostały się na listę UK Top 40.
 

Po tak gorącym czasie, The Coral postanowili trochę odpocząć i zajęli się tworzeniem materiału na nowy album. Tym sposobem już w 2003 roku mogliśmy posłuchać "Magic and Medicine". Promowały go single "Don’t Think You’re the First", "Pass It On", "Secret Kiss" i "Bill McCai". 

W 2004 roku rozpoczęli nagrywanie The Invisible Invasion, a producentami byli Adrian Utley i Geoff Barrow z Portishead. Po wydaniu w 2005 roku The Invisible Invasion wszedł na 3. miejsce na brytyjskiej liście albumów. Do wczesnych egzemplarzy dołączona była druga płyta CD zawierająca wersje na żywo piosenek z tego i poprzednich albumów. Następnie The Coral wyruszyli w trasy koncertowe po Wielkiej Brytanii, Europie, Ameryce i Japonii, wydając także „In the Morning”, który osiągnął szóste miejsce, oraz „Something Inside of Me”, który osiągnął 41 miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli. W czerwcu 2005 roku gitarzysta Bill Ryder-Jones zrobił sobie przerwę od zespołu i ogłoszono, że nie będzie już więcej koncertował, ale może nadal pomagać przy przyszłych nagraniach. Na trasie The Invisible Invasion zastąpił go David McDonnell (później członek The Sand Band). 

 

 Pod koniec 2005 roku zespół nagrał album bez Billa, zatytułowany The Curse of Love, jednak na początku 2006 roku Ryder-Jones został przekonany, aby ponownie dołączył do zespołu jako pełnoetatowy członek i zespół odłożył te piosenki na półkę, aby rozpocząć pracę na innym albumie,  The Coral koncertował z Arctic Monkeys podczas ich letnich występów na festiwalu w 2007 roku, wydając 30 lipca 2007 singiel „Who's Gonna Find Me”, a następnie 6 sierpnia 2007r ukazał się album Roots & Echoes. Zespół zwrócił się do Matta Pottera o pomoc w zakresie perkusji i jazzu flet na albumie. W przeciwieństwie do szalonego wczesnego materiału, ten album był znacznie bardziej wyluzowany i pokazywał nowo odkrytą dojrzałość w pisaniu piosenek zespołu. Utwory takie jak „Rebecca You” i „Music at Night” zostały ozdobione aranżacjami smyczkowymi napisanymi przez Rydera-Jonesa. Otworzyli BBC Electric Proms 24 października 2007 r. utworem „Who's Gonna Find Me”, a na scenie dołączył do nich przyjaciel-celebryta Noel Gallagher, który grał na gitarze prowadzącej w ich utworze „In the Rain”. W styczniu 2008 Ryder-Jones opuścił Coral, najwyraźniej z powodu ataków paniki przed występem na żywo i zniknięcia jego chęci bycia częścią zespołu, który odniósł komercyjny sukces. Od tego czasu zyskał wielkie uznanie dzięki solowemu albumowi z orkiestrą.  

 

Wyznaczając linię w ramach pierwszego rozdziału swojej kariery, 15 września 2008 roku Coral wydali składankę Singles Collection składającą się z trzech płyt winylowych i dwóch płyt CD, zawierającą wszystkie dotychczasowe single z wyjątkiem dwóch. Nowy singiel „Being Somebody Else” został wydany 8 września 2008 roku. Album zawierał także drugą płytę CD zatytułowaną Mysteries & Rarities, która zawierała 19 niepublikowanych wcześniej piosenek, dema, fragmenty i nagrania na żywo wcześniejszych piosenek. The Coral wydali swój szósty album Butterfly House 12 lipca 2010 roku. Album został wyprodukowany przez Johna Leckie, znanego z The Stone Roses i Radiohead i został nagrany w studiach RAK w Londynie oraz Rockfield w Południowej Walii. Z albumu ukazały się cztery single: „1000 Years”, „More than a Lover”, „Walking in the Winter” i „Two Faces”. Nowe piosenki powstawały przez dwa lata, podczas których zespół udoskonalał i testował materiał. Do wersji deluxe tego albumu dołączono dodatkową płytę CD z pięcioma dodatkowymi utworami. Krytyczny odbiór był w dużej mierze pozytywny.  

 

 Sześć miesięcy po wydaniu Butterfly House zespół Coral wydał Butterfly House Acoustic, limitowaną edycję akustycznego ponownego nagrania całego albumu, które ukończyli w ciągu jednego dnia, po pozytywnych recenzjach ich akustycznych występów na żywo. W lutym 2011 r. Butterfly House otrzymał tytuł Albumu Roku 2010 w Wielkiej Brytanii w konkursie Music Producers Guild Awards.

 

  W wywiadzie z marca 2012 roku basista Paul Duffy poinformował, że w Real World Studios Petera Gabriela w Bristolu trwają prace nad nowym albumem, stwierdzając, że dźwięk jest znacznie cięższy: „Jest bardzo wielowarstwowy, to tak, jakbyś miał jedną rzecz i po prostu dodając rzeczy na wierzchu, i to po prostu brzmi świetnie, ponieważ weszliśmy w sześcioczęściowy zespół”. Wiosną 2012 roku zespół ogłosił przerwę na czas nieokreślony, aby skoncentrować się na indywidualnych projektach. Ich w połowie ukończony siódmy album został odłożony na półkę. W dniu 24 sierpnia 2014 r. Geoff Barrow ogłosił, zastępując Stuarta Maconiego w programie BBC Radio 6 Music Freak Zone, że zespół Coral wyda album The Curse of Love we wrześniu 2014. Album został nagrany mniej więcej w czasie The Invisible Invasion, albumu wyprodukowanego przez człowieka z Portishead i Beak, ale dopiero niedawno został zmasterowany i wydany w wytwórni Skeleton Key Jamesa Skelly'ego. „Wrapped in Blue” to pierwszy fragment albumu, który Barrow zagrał w programie. 

 

 23 listopada 2015 roku zespół ogłosił powrót w 2016 roku po pięcioletniej przerwie. Nowy album studyjny Distance Inbetween został wydany 4 marca 2016 r., czemu towarzyszyły trasy koncertowe po Wielkiej Brytanii i Europie wiosną 2016 r. Gitarzysta Paul Molloy dołączył do zespołu podczas nagrywania albumu, zastępując Lee Southalla, który zdecydował się zrobić sobie przerwę od zespołu, aby skupić się na życiu osobistym i solowym projekcie.

 

 Pod koniec 2016 roku do zespołu dołączył Jack Prince jako perkusista trasy koncertowej. W kwietniu 2018 roku zespół ogłosił wydanie dziewiątego albumu studyjnego Move Through the Dawn, który następnie ukazał się 10 sierpnia 2018 roku. Został nagrany w Parr Street Studios w Liverpoolu i został wyprodukowany przez zespół i Richa Turveya.  28 stycznia 2021 roku The Coral zadebiutował singlem „Faceless Angel” z ich podwójnego albumu inspirowanego wesołymi miasteczkami Coral Island , który ukazał się 30 kwietnia.

 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shadows Fall EP.	Coral	07.2001	180[1]	-	Run On RO-002	[written by The Coral][produced by Mike Hunter,Pat O'Shaunessy]
Goodbye	Coral	07.2002	21[10]	-	Deltasonic DLT 005	[written by James Skelly, Nick Power][produced by King Bird]
Dreaming Of You	Coral	10.2001	13[16]	-	Deltasonic DLT 008	[platinum-UK][written by James Skelly][ Producer - Ian Broudie]
Don't Think You're The First	Coral	03.2003	10[18]	-	Deltasonic DLTCDC 010	[written by James Skelly][ Producer - Ian Broudie & The Coral]
Pass It On	Coral	07.2003	5[10]	-	Deltasonic DLTCD 013	[written by James Skelly][ Producer - Ian Broudie & The Coral]
Secret Kiss Deltasonic	Coral	10.2003	25[2]	-	Deltasonic DLTCD 015	[written by James Skelly][ Producer - Ian Broudie & The Coral]
Bill Mccai	Coral	12.2003	23[4]	-	Deltasonic DLTCD 017	[written by James Skelly][ Producer - Ian Broudie & The Coral]
In The Morning	Coral	05.2005	6[31]	-	Deltasonic DLT 033	[silver-UK][written by James Skelly][ Producer - Geoff Barrow & Adrian Utley ]
Something Inside Of Me	Coral	09.2005	41[4]	-	Deltasonic DLT 039	[written by James Skelly][ Producer - Geoff Barrow & Adrian Utley ]
Who's Gonna Find Me/Ghostriders In The Sky	Coral	08.2007	25[4]	-	Deltasonic DLT 068	[written by James Skelly , Nick Power][ Producer - Craig Silvey & The Coral ]
Jacqueline	Coral	10.2007	44[2]	-	Deltasonic DLTCD 072	[written by James Skelly , Nick Power][ Producer - Craig Silvey & The Coral ]
Put the Sun Back/ The Dance Lingers On	Coral	02.2008	64[1]	-	Deltasonic DLT 1074	[written by James Skelly][ Producer - Craig Silvey & The Coral ]
1000 Years	Coral	09.2010	188	-	Deltasonic	[ Producer - John Leckie]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Coral	Coral	07.2002	5[74]	189[1]	Deltasonic DLTLP 006	[platinum-UK][ Producer - Ian Broudie]
Magic and Medicine	Coral	07.2003	1[36]	-	Deltasonic 512560 2	[gold-UK][ Producer - Ian Broudie]
Nightfreak and the Sons of Becker	Coral	01.2004	5[6]	-	Deltasonic DLTLP 018	[ Producer - Ian Broudie]
The Invisible Invasion	Coral	05.2005	3[15]	-	Deltasonic DLTLP 036	[gold-UK][ Producer - Adrian Utley, Geoff Barrow]
Roots and echoes	Coral	08.2007	8[7]	-	Deltasonic DLTLP 069	[ Producer - Ian Broudie, Craig Silvey]
The Singles Collection	Coral	09.2008	13[5]	-	Deltasonic DELTCD 083	[ Producer - The Coral, Ian Broudie, Adrain Utley, Geoff Barrow, Craig Silvey, Mike Hunter, Dan Hulme]
Butterfly House	Coral	07.2010	16[3]	-	Deltasonic DLTCD 086	[ Producer - John Leckie]
The Curse of Love	Coral	10.2014	127	-	Skeleton Key SKLCD 006	[ Producer - The Coral]
Distance Inbetween	Coral	03.2016	13[3]	-	Ignition IGNCD 71	[ Producer -Richard Turvey, The Coral]
Move Through the Dawn	Coral	08.2018	14[2]	-	Ignition 5052946148020	[ Producer - The Coral, Rich Turvey]
Coral Island	Coral	05.2021	2[2]	-	Run On R O1CD	[ Producer - The Coral, Chris Taylor]
Sea of Mirrors	Coral	09.2023	3[1]	-	Modern Sky/Run On M 9482UKCD	[ Producer - Sean O'Hagan]
Holy Joe's Coral Island Medicine Show	Coral	09.2023	36[1]	-	Modern Sky/Run On M 9582UKCDHJ	-