Pokazywanie postów oznaczonych etykietą new wave. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą new wave. Pokaż wszystkie posty

środa, 18 marca 2026

Orchestral Manoeuvres in the Dark

Orchestral Manoeuvres in the Dark to jeden z najwcześniejszych, odnoszących największe
sukcesy komercyjne i najtrwalszych zespołów synthpopowych. Zainspirowani postępem Kraftwerk i dążący w pewnym momencie do „bycia jak ABBA i Stockhausen”, nieustannie czerpią z wczesnej muzyki elektronicznej, na przemian ignorując, modyfikując lub przyjmując konwencje trzyminutowej piosenki popowej.  

Poza rodzimą Anglią, OMD znani są przede wszystkim z utworu „Maid of Orleans” i hitu „If You Leave” ze ścieżki dźwiękowej filmu „Pretty in Pink”, jednak w samych latach 80-tych wydali 18 kolejnych singli na brytyjskich listach przebojów. Te hity wspierały nowatorskie albumy, takie jak „Orchesteral Manoeuvres in the Dark” (1980), „Architecture & Morality” (1981) oraz komercyjny, samobójczy, a następnie kultowy klasyk „Dazzle Ships” (1983).  

Po około dekadzie milczenia, OMD powrócił w połowie lat 2000., aby wzbogacić swoje dziedzictwo, a zarazem je pielęgnować. Ich długie drugie życie zostało uświetnione szóstym albumem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, „The Punishment of Luxury” (2017), box setem z okazji 40. rocznicy istnienia zespołu „Souvenir” (2019) oraz inspirowanym politycznie albumem „Bauhaus Staircase” (2023). 

Andy McCluskey i Paul Humphreys - główni członkowie Orchestral Manoeuvres in the Dark - znani od czasów szkoły podstawowej na półwyspie Wirral, grali osobno i razem w kilku krótkotrwałych zespołach, począwszy od połowy lat 70-tych. W 1977 roku założyli ID, grupę, która koncertowała w północno-zachodniej Anglii i wniosła swój utwór na „Street to Street: A Liverpool Album” (składankę znaną przede wszystkim z wczesnego występu Echo & the Bunnymen). Zanim album trafił do sprzedaży, ID już nie istniało, a McCluskey dołączył do Dalek I Love You i odszedł. Co więcej, McCluskey (głównie bas i wokal) i Humphreys (głównie syntezatory) eksperymentowali jako duet i byli na dobrej drodze do stworzenia Orchestral Manoeuvres in the Dark, co skutecznie odróżniało ich twórczość od punku.

  Obaj muzycy nie tylko zagrali swoje pierwsze oficjalne koncerty - zaczynając od Eric's w ich rodzinnym Liverpoolu, a kończąc na klubie Factory w Manchesterze, supportując tam Joy Division i Cabaret Voltaire - ale także zadebiutowali na płycie demo „Electricity” z wyprodukowanym przez Martina Hannetta utworem „Almost”, wydanym przez Factory. Później, w 1979 roku, OMD podpisało kontrakt z nowo powstałą spółką zależną Virgin, Dindisc, i ponownie wydało swój debiutancki singiel na 7" płycie z wersją strony A wyprodukowaną przez Hannetta. Na początku 1980 roku ukazał się pełnowymiarowy album „Orchesteral Manoeuvres in the Dark”, nagrany przez duet z menedżerem Paulem Collisterem (znanym jako Chester Valentino). Zawierał on nowe miksy utworów „Electricity” i „Almost”, które stały się trzecią wersją pierwszego singla i były promowane dwoma kolejnymi singlami, w tym wyprodukowanym przez Mike’a Howletta re-nagraniem utworu z albumu „Messages”, który stał się 13. przebojem w Wielkiej Brytanii (a w USA znalazł się na klubowej liście Billboardu). Te progresje doprowadziły „Orchesteral Manoeuvres in the Dark” do 27. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. 

Howlett kontynuował współpracę z McCluskeyem i Humphreysem przy drugim albumie OMD. pełnowymiarowy album „Organization”, wydany później w 1980 roku. Tylko „Enola Gay” ukazał się jako singiel, ale stał się on pierwszym hitem duetu z serii przebojów w pierwszej dziesiątce. Wydawnictwo macierzyste podążyło w jego ślady, zajmując szóste miejsce. W tym czasie skład OMD, zarówno studyjny, jak i koncertowy, został powiększony o perkusistę Malcolma Holmesa (dawniej członka ID) oraz klawiszowca/saksofonistę Martina Coopera. Pod koniec 1981 roku, wciąż zyskując popularność, OMD wydało „Architecture & Morality”, płytę, która znalazła się w pierwszej piątce brytyjskich list przebojów i była źródłem trzech równie wysoko notowanych singli, wszystkie balladowe: „Souvenir” (na czele z Humphreysem), „Joan of Arc” i „Maid of Orleans”. Ostatni z tej serii okazał się największym międzynarodowym hitem zespołu, zdobywając szczyty oficjalnych niemieckich i holenderskich list przebojów oraz docierając do pierwszej dziesiątki w innych krajach. („Architecture & Morality” był pierwszym pełnoprawnym albumem licencjonowanym w Stanach Zjednoczonych przez Epic, który zawierał również fragmenty z pierwszych dwóch albumów). 

 McCluskey i Humphreys odnieśli swój największy sukces komercyjny luźno koncepcyjnym dziełem, które po premierze dotarło do piątego miejsca na brytyjskiej liście przebojów, ale wkrótce upadło. Chociaż zawierało kilka zremiksowanych stron B i kompozycję z ery ID, „Dazzle Ships”, współprodukowane przez Rhetta Daviesa i wydane przez Virgin, firmę macierzystą Dindisc, stanowiło radykalne odejście od schematu, integrując muzykę konkretną, fragmenty czechosłowackich audycji radiowych, piosenki o robotyce i instrumentach optycznych oraz opisowo zatytułowane single, które znalazły się na listach przebojów: „Genetic Engineering” i „Telegraph”. 

 Chociaż „Dazzle Ships” zostało później przyjęte jako niezrozumiane i inspirujące dzieło, będące szczytem kreatywności, OMD wzięło sobie do serca tę konsternację i uprościło teksty oraz strukturę utworów. Przez resztę dekady zabiegali o względy słuchaczy popu swoimi najbardziej bezpośrednimi nagraniami. W ciągu trzech lat W latach 1984-1986 wydali Junk Culture, Crush i The Pacific Age, stosunkowo  konserwatywnej trylogii, która przyniosła piąty na brytyjskiej liście przebojów hit „Locomotion” i kilka innych singli, które dobrze sobie radziły. Wśród ich anglofilskich fanów ze Środkowego Zachodu w tym okresie był John Hughes, który zwrócił się do nich z prośbą o napisanie piosenki do młodzieżowej komedii romantycznej „Pretty in Pink” z 1986 roku. OMD przedstawiło utwór „Goddess of Love”, ale oryginalne zakończenie scenariusza Hughesa nie zostało dobrze przyjęte przez publiczność testową, co skłoniło Hughesa do zmiany zakończenia i poproszenia OMD o kolejną piosenkę. Z dnia na dzień OMD stworzyło utwór „If You Leave”, czwarty przebój w Stanach Zjednoczonych, który stał się hitem na ścieżce dźwiękowej (przypadkowo z udziałem ich kolegów z Liverpoolu, Echo & the Bunnymen). Singiel spotkał się z podobnym odbiorem gdzie indziej i nie odniósł tak dużego sukcesu w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnął 48. miejsce na liście przebojów. OMD zakończyło dekadę albumem „The Best of OMD”, promowanym nowym singlem „Dreaming”, który trafił do pierwszej dwudziestki listy przebojów w USA. 

 Seria odejść sprawiła, że ​​McCluskey pozostał jedynym oryginalnym członkiem OMD w latach 90-tych. W ciągu dekady, z różnym wsparciem, stworzył Sugar Tax, Liberator i Universal, wydawane w latach 1991-1996 przez Virgin. (W Stanach Zjednoczonych pierwsze dwa były również produktami Virgin; ten ostatni był dostępny jedynie jako import). Dziewięć głównie komercyjnych singli dance-popowych z tych albumów, w tym „Sailing on the Seven Seas” i „Pandora's Box” z listy Top Ten oraz napisany przez McCluskeya i Humphreysa „Everyday”, trafiło na listy przebojów w Wielkiej Brytanii. McCluskey był również współautorem i wykonawcą dwóch piosenek w „Esperanto”, projekcie Karla Bartosa z Kraftwerk (pod nazwą Elektric Music). 

W międzyczasie Humphreys i byli członkowie OMD, Malcolm Holmes i Martin Cooper, nagrywali pod pseudonimem Listening Pool. OMD przestało być aktywne pod koniec dekady, gdy McCluskey zajął się rozwojem artystycznym i pisaniem piosenek dla innych zespołów. McCluskey i Stuart Kershaw, współpracownik OMD z lat 90-tych, założyli i współtworzyli materiał dla popowego tria Atomic Kitten. Ich największym hitem z zespołem był singiel „Whole Again” z 2001 roku, który znalazł się na szczycie brytyjskich list przebojów, również nominowany do nagrody Ivor Novello. Humphreys i Claudia Brücken (Propaganda, Act) wydali album kilka lat później pod nazwą Onetwo. 

McCluskey i Humphreys spotkali się ponownie w 2005 roku, kiedy zaproponowano im występ w niemieckim programie telewizyjnym Die Ultimative Chartshow. To przerodziło się w pełną reaktywację OMD z Holmesem i Cooperem. Trasa koncertowa, podczas której zagrali cały swój trzeci album - udokumentowany w 2008 roku na płycie „Architecture & Morality & More”, nagranej w londyńskim Hammersmith Apollo - doprowadziła do wydania nowego, niezależnie wydanego materiału, począwszy od 2010 roku, wraz z albumem „History of Modern”. Po tym, jak w 2011 roku zaoferowano im pakiet koncertowy z kolejnej trasy, kwartet kontynuował pracę studyjną z English Electric, który ukazał się w 2013 roku, tuż przed występem na festiwalu Coachella. Kilka miesięcy później Holmes opuścił zespół po tym, jak zasłabł podczas koncertu w Toronto, granego w ekstremalnym upale; Stuart Kershaw przejął wówczas rolę perkusisty. 

W 2015 roku ukazał się „Dazzle Ships: Live at the Museum of Liverpool”. Dwa lata później ukazał się „The Punishment of Luxury”, trzeci studyjny album OMD po okresie millenialsów, który stał się ich szóstym albumem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów (pierwszym od czasu „Sugar Tax”). OMD świętowali 40-ta rocznicę w 2019 roku, kontynuując trasę koncertową i wydając bogaty box set „Souvenir”, obejmujący całą ich karierę. Dekadę zakończyli dwoma albumami koncertowymi: „Live at the Liverpool Empire” i „Live at the Eventim Hammersmith Apollo”. 

W 2021 roku odbyła się kolejna rocznicowa trasa koncertowa, tym razem świętująca czwarty album, który doczekał się luksusowego, potrójnego reedycji w ramach „Architecture & Morality - The Singles”. W tym czasie McCluskey i Humphreys kontynuowali pracę nad nowym materiałem, powracając w 2023 roku z dynamicznymi utworami „Slow Train” i „Veruschka”. Były to flagowe single z 14. albumu studyjnego OMD, o zabarwieniu politycznym, zatytułowanego „Bauhaus Staircase”, który ukazał się w październiku tego samego roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Red frame-White light/I betray my friendsOrchestral Manoeuvres In The Dark02.198067[2]-Dindisc DIN 6[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark, Chester Valentino]
Electricity/AlmostOrchestral Manoeuvres In The Dark03.198099-Dindisc DIN 2[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Martin Zero]
Messages /Taking sides againOrchestral Manoeuvres In The Dark05.198013[11]-Dindisc DIN 15[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Mike Howlett, Orchestral Manoeuvres]
Enola gay/AnnexOrchestral Manoeuvres In The Dark09.19808[15]-Dindisc DIN 22[platinum-UK][written by Andy McCluskey][produced by Mike Howlett, Orchestral Manoeuvres]
Souvenir /Motion and heart/Sacred heartOrchestral Manoeuvres In The Dark08.19813[12]-Dindisc DIN 24[silver-UK][written by Paul Humphreys, Martin Cooper][produced by Mike Howlett]
Joan of Arc./The romance of the telescopeOrchestral Manoeuvres In The Dark10.19815[14]-Dindisc DIN 36[silver-UK][written by Andy McCluskey][produced by OMD ,Richard Manwaring]
Maid of Orleans [The Waltz Joan of Arc]/NavigationOrchestral Manoeuvres In The Dark01.19824[10]-Dindisc DIN 40[silver-UK][written by Andy McCluskey][produced by OMD ,Richard Manwaring]
Genetic engineering/4-NeuOrchestral Manoeuvres In The Dark02.198320[8]-Virgin VS 527[written by Andy McCluskey, Paul Humphreys][produced by OMD, Rhett Davies]
Telegraph /66 and fadingOrchestral Manoeuvres In The Dark04.198342[4]-Virgin VS 580[written by Andy McCluskey, Paul Humphreys][produced by OMD, Rhett Davies]
Locomotion/Her body in my soulOrchestral Manoeuvres In The Dark04.19845[11]-Virgin VS 660[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey ,Gordian Troeller][produced by OMD, Brian Tench]
Talking loud and clear/Julia' s songOrchestral Manoeuvres In The Dark06.198411[10]-Virgin VS 685[written by Paul Humphreys Andy McCluskey Martin Cooper][produced by OMD, Brian Tench]
Tesla girls/Telegraph [live]Orchestral Manoeuvres In The Dark08.198421[8]-Virgin VS 705[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by OMD, Brian Tench]
Never turn away/Wrap-upOrchestral Manoeuvres In The Dark10.198470[2]-Virgin VS 727[written by OMD][produced by OMD, Brian Tench]
So in love/Concrete handsOrchestral Manoeuvres In The Dark05.198527[7]26[17]Virgin VS 766[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey, Stephen Hague][produced by Stephen Hague]
Secret /DriftOrchestral Manoeuvres In The Dark07.198534[7]63[13]Virgin VS 796[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by Stephen Hague,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
La femme accident/FiregunOrchestral Manoeuvres In The Dark10.198542[4]-Virgin VS 811[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by Stephen Hague,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
If you leave/88 seconds in GreensboroOrchestral Manoeuvres In The Dark04.198648[4]4[20]Virgin VS 843[written by Andy McCluskey ,Paul Humphreys, Martin Cooper][produced by Tom Lord-Alge,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
[Forever] Live and die/This townOrchestral Manoeuvres In The Dark08.198611[10]19[17]Virgin VS 888[written by Paul Humphreys, Graham Weir, Neil Weir][produced by Stephen Hague]
We love youOrchestral Manoeuvres In The Dark11.198654[5]-Virgin VS 911[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey, Stephen Hague][produced by Stephen Hague]
Shame /Goddess of loveOrchestral Manoeuvres In The Dark04.198752[3]-Virgin VS 938[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey ,Graham Weir, Neil Weir][produced by Rhett Davies]
Dreaming /SatelliteOrchestral Manoeuvres In The Dark01.198850[6]16[17]Virgin VS 987[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by OMD]
Sailing on the seven seas/BurningOMD03.19913[13]-Virgin VS 1310[written by OMD/Stuart Kershaw][produced by OMD]
Pandora' s box/All she wants is everythingOMD06.19917[10]-Virgin VS 1331[written by OMD][produced by OMD]
Then you turn away/Sugar taxOMD09.199150[4]-Virgin VS 1368[written by Andy McCluskey ,Stuart Kershaw ,Lloyd Massett][produced by OMD]
Call my name/Walk tallOMD11.199150[2]-Virgin VS 1380[written by OMD ,Stuart Kershaw, Lloyd Massett][produced by Andy Richards][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Stand above me/Can i believe youOMD05.199321[4]111[2]Virgin VS 1444[written by Andy McCluskey, Stuart Kershaw ,Lloyd Massett]
Dream of me [Based on love' s theme]/Strange SensationsOMD07.199324[5]-Virgin VS 1461[written by Barry White ,Andy McCluskey][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Everyday /Every TimeOMD09.199359[2]-Virgin VS 1471[written by Andy McCluskey ,Paul Humphreys ,Stuart Kershaw][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Walking on the milky way/Matthew Street/New dark ageOMD08.199617[9]-Virgin VSC 1599[written by Andy McCluskey, Nigel Ipinson ,Keith Small][produced by Andy McCluskey, Matthew Vaughan, David Nicholas]
Universal /Heaven isOMD10.199655[4]-Virgin VSC 1606[written by McCluskey][produced by Andy McCluskey, Matthew Vaughan, David Nicholas]
If You Want It/AloneOMD09.2010176[1]-100% Records BNL 002T[written by OMD, Tracey Carmen][produced by OMD]
The OMD remixes:Enola gay/Electricity/SouvenirOMD09.199835[11]-Virgin VSCDT 1694

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Orchestral Manoeuvres In The DarkOrchestral Manoeuvres In The Dark02.198027[29]-Dindisc DID 2[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark ,Chester Valentino]
OrganisationOrchestral Manoeuvres In The Dark10.19806[25]-Dindisc DID 6[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark,Mike Howlett]
Architecture & moralityOrchestral Manoeuvres In The Dark11.19813[39]144[12]Dindisc DID 12[platinum-UK][ Produced by Richard Manwaring and OMD]
Dazzle shipsOrchestral Manoeuvres In The Dark03.19835[13]162[6]Virgin V 2261[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark,Rhett Davies]
Junk cultureOrchestral Manoeuvres In The Dark05.19849[27]182[6]Virgin V 2310[gold-UK][produced by Brian Tench ,Orchestral Manoeuvres in the Dark]
CrushOrchestral Manoeuvres In The Dark06.198513[12]38[53]Virgin V 2349[silver-UK][ Producer - Stephen Hague]
The Pacific AgeOrchestral Manoeuvres In The Dark09.198615[7]47[23]Virgin V 2398[silver-UK][ Producer - Stephen Hague]
The best of OMDOrchestral Manoeuvres In The Dark02.19882[33]46[29]Virgin OMD 1[3x-platinum-UK][gold-US][ Producer - Brian Tench, Mike Howlett , Stephen Hague]
Sugar taxOMD05.19913[29]-Virgin V 2648[platinum-UK][ Producer - Andy Richards , Orchestral Manoeuvres In The Dark]
LiberatorOMD06.199314[6]169[1]Virgin V 2715[ Producer - Andy McCluskey , Phil Coxon]
UniversalOMD09.199624[3]-Virgin CDV 2807[produced by Andy McCluskey,Matthew Vaughan,David Nicholas]
The OMD singlesOMD10.199816[9]-Virgin CDV 2859[gold-UK][ Producer - Brian Tench , Mike Howlett]
History of ModernOMD10.201028[1]-100 Percent BNL 001[ Producer -OMD]
English ElectricOMD04.201312[3]-100 Percent 100CD26[ Producer -OMD]
The Punishment of LuxuryOMD09.20174[2]-100 Percent 100CD66[ Producer -OMD]
Souvenir – The Singles 1979–2019OMD10.201918[1]-UMC/Virgin 7743909-
Architecture & Morality – The SinglesOMD10.202145[1]-UMC/Virgin 3583902-
Dazzle shipsOMD04.202359[1]-UMR/Virgin 4899547
Bauhaus StaircaseOMD11.20232[2]-100 Percent 100CD138[ Producer -OMD]
CrushOMD10.202549[1]-UMR/Virgin 7826423-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

wtorek, 10 lutego 2026

Martin Page

Martin George Page (ur. 23 września 1959r) to angielski wokalista, autor tekstów i basista.
  Page współpracował z takimi artystami jak Paul Young, Starship, Robbie Robertson, Earth, Wind & Fire, Heart, Robbie Williams i Go West.

  Page urodził się w Southampton w hrabstwie Hampshire w Anglii, jako syn Alana Richarda Page'a (inżyniera lotnictwa) i Ruth Pameli Page. Przez większą część dzieciństwa Martin wraz z rodziną przeprowadzał się z jednej bazy wojskowej do drugiej, co było spowodowane karierą ojca. W tamtym czasie, jak sam przyznał, spędzał dużo czasu słuchając Petera Gabriela, Beatlesów i wytwórni Motown.

  Page założył zespół popowy Q-Feel ze swoim przyjacielem Brianem Fairweatherem. Q-Feel odniósł sukces dzięki przebojowi „Dancing in Heaven (Orbital Be-Bop)”. Wkrótce potem Page i Fairweather przeprowadzili się do Los Angeles, gdzie poznali dyrektor muzyczną Diane Poncher. Dostrzegła ona potencjał w Page i Fairweatherze i ostatecznie została ich menedżerką. Na początku Page i Fairweather współpracowali z takimi artystami jak Kim Carnes przy jej albumie „Cafe Racers” z 1983 roku, „Earth, Wind & Fire” na ich albumie „Electric Universe” z 1983 roku oraz z Barbrą Streisand przy jej albumie „Emotion” z 1984 roku. Page grał  również na klawiszach u Raya Parkera Jr. w piosence przewodniej filmu „Ghostbusters” z 1984 roku. 

 Następnie Page współpracował  z Berniem Taupinem, częstym autorem tekstów Eltona Johna. Duet wystąpił na albumie Maurice'a White'a z 1985 roku o tym samym tytule i napisał utwór „We Built This City” na album Starship z 1985 roku „Knee Deep in the Hoopla” oraz utwór „These Dreams” na album Heart z 1985 roku. Oba utwory dotarły do ​​pierwszego miejsca listy Billboard Hot 100. Page później współtworzył utwory na album Neila Diamonda z 1986 roku „Headed for the Future”, album Lee Ritenoura z 1986 roku „Earth Run” oraz album Chaki Khan z 1986 roku „Destiny”.

  Ponownie współpracował z Taupinem przy jego albumie „Tribe” z 1987 roku i współtworzył utwór na album Atlantic Starr z 1987 roku „All in the Name of Love”. Page współtworzył również album Starship z 1987 roku „No Protection” i współpracował z Robbie Robertsonem przy jego albumie z 1987 roku o tym samym tytule. Album ten uzyskał status złotej płyty w Wielkiej Brytanii . Page napisał również utwory do albumu Earth, Wind & Fire z 1988 roku „The Best of Earth, Wind & Fire, Vol. 2”. Page był również współproducentem albumu Toma Jonesa „Move Closer” z 1988 roku oraz albumu Paula Younga „Other Voices” z 1990 roku. Album „Other Voices” uzyskał status złotej płyty w Wielkiej Brytanii . Następnie współprodukował nominowany do nagrody Grammy album Robbiego Robertsona „Storyville” z 1991 roku.  

Później był współautorem hitów zespołu Go West: „King of Wishful Thinking” i „Faithful”. Był również współautorem utworu tytułowego „Sing” do ścieżki dźwiękowej filmu o tym samym tytule. Page współpracował również z Robbiem Williamsem i Joshem Grobanem.

 W 1994 roku Page wydał swój debiutancki solowy album „In the House of Stone and Light”. Tytułowy utwór, który napisał nawiązując do wizyty w Wielkim Kanionie, ukazał się w tym samym roku. Jako singiel, „In the House of Stone and Light” osiągnął 14. miejsce na liście Billboard Hot 100.Wkrótce potem zmarli jego rodzice i kilku bliskich przyjaciół. W 2008 roku powrócił do studia, aby nagrać swój drugi album, „In the Temple of the Muse”, dla IroningBoard Records, niezależnej wytwórni założonej przez Page’a i Ponchera.

 Wśród utworów na „In the Temple of the Muse” znajdują się nagrania Page’a „Mi Morena” i „Blessed” (piosenki, którą Page określił jako „piosenkę o zobowiązaniu”).  Trzeci album Page’a, „A Temper of Peace”, ukazał się w 2012 roku, a następnie w 2015 roku „Hotel of the Two Worlds”. W 2017 roku wydał swój piąty album, The Slender Sadness (The Love Songs). W 2018 roku wydał The Amber of Memory, swój pierwszy album z muzyką instrumentalną. Pod koniec 2019 roku Page rozpoczął prowadzenie podcastu muzycznego Radio OwlsNest. Pod koniec 2023 roku zakończył go pięćdziesiątym odcinkiem. 

 Jego siódmy album studyjny, The Poetry of Collisions, został wydany cyfrowo 10 listopada 2020 roku. Page wydał swój ósmy album studyjny, Fugitive Pieces, 19 kwietnia 2021 roku. Później tego samego roku Page ogłosił swój dziewiąty album, zatytułowany The Occupation of Hope, swój drugi album instrumentalny. Został on wydany 15 listopada 2021 roku. Page wydał swój drugi tom „The Poetry of Collisions”, dziesiąty w sumie, 11 lipca 2022 roku.

  Pod koniec 2024 roku uruchomił własny sklep na Bandcampie. Na tej samej platformie Page zapowiedział swój jedenasty album, „The First and Last Freedom”.[16] Został on wydany 2 czerwca 2025 roku.  Page mieszka w Południowej Kalifornii. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
In the House of Stone and LightMartin Page12.1994-14[35]Mercury 858 940[written by Martin Page][produced by Martin Page]
Keeper of the FlameMartin Page08.1995-83[7]Mercury 856 862[written by Martin Page][produced by Martin Page]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
In the House of Stone and LightMartin Page04.1995-161[11]Mercury 522 104[produced by Martin Page]
                                       Kompozycje Martina Page'a na listach przebojów


 
 

[with Brian Fairweather] 
06/1982 Dancing in Heaven (Orbital Be-Bop) Q-Feel 110.US
07/1982 Secret Heart Tight Fit 41.UK
10/1983 Invisible Hands Kim Carnes 40.US
04/1984 I Pretend Kim Carnes 74.US
06/1989 Dancing in Heaven (Orbital Be-Bop) Q-Feel 75.US



[solo] 
11/1983 Magnetic Earth, Wind & Fire 57.US/92.UK
04/1991 Good Heart Starship 81.US
12/1994 In the House of Stone and Light Martin Page 14.US
07/1995 Keeper of the Flame Martin Page 83.US

[with  Kim Carnes, Dave Ellingson,Brian Fairweather] 
01/1984 You Make My Heart Beat Faster Kim Carnes 54.US
01/1985 Invitation to Dance Kim Carnes 68.US


[with  Jon Lind] 
01/1984 Touch Earth, Wind & Fire 103.US 

[with  Cameron Giles, Jimmy Jones, LaRon James, Justin Smith,  Dennis Lambert,
Peter Wolf & Bernie Taupin] 
03/2003  Built This City The Diplomats 94.R&B Chart


[with  Bernie Taupin,  Dennis Lambert & Peter Wolf] 
09/1985 We Built This City Starship 1.US/12.UK
12/2018 We Built This City LadBaby  1.UK 

[with  Bernie Taupin] 
01/1986 These Dreams Heart 1.US/8.UK
12/1990 Deal for Life John Waite 80.UK


[with  Robbie Robertson] 
04/1988 Somewhere Down the Crazy River Robbie Robertson 15.UK
10/1988 Fallen Angel Robbie Robertson 95.UK


[with Tommy Funderburk] 
08/1989 It's Not Enough Starship 12.US/87.UK

[with  Peter Cox, Richard Drummie] 
05/1990 The King of Wishful Thinking Go West 8.US/18.UK
10/1992 Faithful Go West 14.US/13.UK
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

niedziela, 19 października 2025

Paul Weller

Chociaż rozpoczął karierę muzyczną jako wściekły nastoletni punkowiec z
obsesją na punkcie starych płyt, przez całą swoją długą karierę Paul Weller rozwijał się w miejscu, gdzie przeszłość spotyka się z teraźniejszością, tworząc nowatorskie utwory o głębokich korzeniach. Prowadząc Jam, najpopularniejszy brytyjski zespół rockowy ery punku, przekuł swoją miłość do Beatlesów, Kinksów i Who w pełen życia punk rock, stając na czele odrodzenia mody pod koniec lat 70-tych. Pod koniec istnienia Jam rozwinęła się w nim fascynacja wytwórnią Motown i soulem, co doprowadziło go do założenia w 1983 roku sophisti-popowej grupy Style Council.  
 
Wraz z rozwojem kariery Style Council, Weller coraz bardziej fascynował się jazzem i muzyką house, zainteresowaniami, które pomogły grupie zepchnąć się na margines popu na początku lat 90-tych. Wkrótce potem Weller rozpoczął karierę solową, łącząc klasycznego soulu z hipisowskim rockiem progresywnym Traffic, barwiąc marginesy gustownym wpływem elektroniki. Jego twórcze odrodzenie zbiegło się z rozwojem brit-popu, nurtu, który zdominowali rockerzy, uważający Wellera za swoją inspirację. Jego album „Stanley Road” z 1995 roku stał się multiplatynowym przebojem, który zapewnił mu popularność na kolejną dekadę, po czym przeżył kolejny artystyczny renesans z albumem „22 Dreams”.  
 
Podwójny album z 2008 roku zapoczątkował serię odważnych albumów, łączących rock, soul i muzykę elektroniczną- hybrydę, która mogła być tak przestrzenna jak „On Sunset” z 2020 roku, tak żywa jak „Fat Pop, Vol. 1” z 2021 roku, a tak refleksyjna jak „66” z 2024 roku. W 2025 roku, albumem z coverami „Find El Dorado” ukazał swoje szerokie stylistycznie inspiracje. 
 
Powrót Wellera na szczyty list przebojów jako solowy artysta nie był łatwy. Po tym, jak Polydor odrzucił inspirowany housem piąty album Style Council w 1989 roku, Weller rozwiązał zespół i stracił zarówno kontrakt płytowy, jak i wydawniczy. Przez kolejne dwa lata pozostawał w odosobnieniu, przebudowując swoją muzykę. W 1991 roku założył Paul Weller Movement i wydał „Into Tomorrow” we własnej, niezależnej wytwórni Freedom High Records. „Into Tomorrow”, soulowy, chropowaty, neopsychodeliczny utwór, który stanowił wyraźne zerwanie z Style Council, wiosną dotarł do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów, a Weller wsparł singiel międzynarodową trasą koncertową, podczas której dopracowywał materiał, który złożył się na jego debiutancki solowy album z 1992 roku. Nagrany z producentem Brendanem Lynchem, Paul Weller był radosnym, soulowym powrotem do formy, nagranym z kilkoma członkami Young Disciples, byłym członkiem Blow Monkey Dr. Robertem i ówczesną żoną Wellera, Dee C. Lee. Album zadebiutował na ósmym miejscu na brytyjskich listach przebojów i spotkał się z pozytywnym przyjęciem.  „Wild Wood”, drugi solowy album Wellera, potwierdził, że sukces jego debiutu nie był dziełem przypadku. Nagrany z gitarzystą Ocean Colour Scene, Stevem Cradockiem, „Wild Wood” był bardziej eklektycznym i ambitnym wydawnictwem niż jego poprzednik i spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem, plasując się na drugim miejscu listy przebojów po premierze jesienią 1993 roku. Album zdobył nagrodę Ivor Novello za wybitną kolekcję utworów współczesnych w następnym roku. Weller wsparł płytę długą trasą koncertową, której liderem był Cradock; Reputacja gitarzysty w zespole Wild Wood pomogła mu w udanym reaktywowaniu Ocean Colour Scene w 1995 roku. 
 
Pod koniec trasy Weller wydał album koncertowy Live Wood pod koniec 1994 roku. Poprzedzony utworem „The Changingman”, który stał się jego 17. przebojem w Top 10, album Stanley Road z 1995 roku okazał się jego najbardziej udanym albumem od czasów The Jam, zajmując pierwsze miejsce na listach przebojów i sprzedając się w Wielkiej Brytanii w prawie milionie egzemplarzy. W tym momencie Weller postanowił zaprzestać prób wejścia na rynek amerykański i odwołał trasę koncertową po Ameryce Północnej. Oczywiście radził sobie tak dobrze w Wielkiej Brytanii, że nie musiał szukać poza nią celów. Album Stanley Road spotkał się z mieszanymi recenzjami, ale Weller odzyskał status idola, a prasa twierdziła, że ​​jest ojcem rozkwitającego britpopu, a artyści tacy jak Noel Gallagher z Oasis śpiewali jego pochwały. W rzeczywistości, choć żaden z artystów nie wydał nowego albumu w 1996 roku, wpływ Wellera i Gallaghera był odczuwalny na całej brytyjskiej scenie muzycznej, a zespoły nawiązujące do korzeni lat 60-tych, takie jak Ocean Colour Scene, Cast i Kula Shaker, stały się najpopularniejszymi grupami w Wielkiej Brytanii.
 
 Weller powrócił latem 1997 roku z albumem Heavy Soul, a rok później ukazał się Modern Classics: Greatest Hits. Album „Heliocentric” - który w momencie wydania, jak twierdził, był jego ostatnim albumem studyjnym - ukazał się wiosną 2000 roku. Płyta koncertowa „Days of Speed” ukazała się w 2001 roku, a w 2002 roku wydał swój szósty album studyjny „Illumination”. Zbiór coverów zatytułowany „Studio 150” ukazał się w 2004 roku, a następnie zupełnie nowy album studyjny „As Is Now” w październiku 2005 roku nakładem Yep Roc. W 2006 roku ukazał się „Catch-Flame!” Koncert w Alexandra Palace poprzedził gigantyczny box set Yep Roc'a Hit Parade. W 2008 roku ukazał się po nim 22 Dreams,studyjny epicki album wo-disc, który zdołał poruszyć wszystkie niezliczone inspiracje Wellera.  
 
Jego dziesiąty solowy album, „Wake Up the Nation”, ukazał się w 2010 roku i okazał się kolejnym sukcesem, zdobywając nominację do Mercury Music Prize.  Jego kolejny album, „Sonik Kicks”, ukazał się wiosną 2012 roku; zadebiutował na pierwszym miejscu list przebojów w Wielkiej Brytanii i ostatecznie uzyskał status srebrnej płyty. Latem 2014 roku ukazał się „More Modern Classics”, druga solowa kompilacja hitów, która podsumowała single wydane przez Wellera po „Heavy Soul”. Następnej wiosny powrócił ze swoim 12. solowym albumem, bogatym i przestrzennym „Saturn's Pattern”; chwalony przez krytyków, dotarł do drugiego miejsca na brytyjskiej liście przebojów i również uzyskał status srebrnej płyty.  
 
W 2017 roku Weller dodał kolejną strunę do swojego repertuaru, wydając swoją pierwszą ścieżkę dźwiękową do niskobudżetowego dramatu „Jawbone”, biografii byłego brytyjskiego mistrza boksu juniorów Jimmy'ego McCabe'a. Niedługo potem Weller wydał swój 13. album, soulowy „A Kind Revolution”, na którym epizodycznie wystąpili Robert Wyatt i Boy George.  Paul Weller szybko po „A Kind Revolution” wydał „True Meanings”, akustyczny album z orkiestracją, który ukazał się we wrześniu 2018 roku. Promował „True Meanings” serią koncertów w Royal Festival Hall - koncertów orkiestrowych, które później stały się podstawą albumu koncertowego „Other Aspects” z 2019 roku.  
 
Rok 2020 rozpoczął od „In Another Room”, eksperymentalnej EP-ki składającej się z czterech utworów, wydanej przez wytwórnię Ghost Box, a następnie powrócił do Polydor z „On Sunset”, awangardowym hybrydowym albumem soulowo-elektronicznym, na którym ponownie spotkał się z Janem Kybertem, współproducentem albumu „Pattern” dla Saturna. Zawsze pracowity, Weller ukończył swój kolejny album wkrótce po wydaniu „On Sunset”. Ten eklektyczny album „Fat Pop, Vol. 1” z udziałem córki Wellera, Leah, ukazał się w maju 2021 roku. Mniej więcej w tym samym czasie Weller zaprezentował specjalny koncert, na którym znalazły się klasyczne utwory z wszystkich okresów jego długiej kariery. Aranżacje Julesa Buckleya i wykonanie BBC Symphony Orchestra wraz z wieloletnim gitarzystą Wellera, Stevem Cradockiem, były najpierw transmitowane przez BBC, a następnie wydane w grudniu pod tytułem „An Orchestrated Songbook”. 
 
 Po wydaniu kolekcji rarytasów „Will of the People” w 2022 roku, Weller skupił się na dokończeniu kolejnego albumu, współpracując z Noelem Gallagherem, Richardem Hawleyem, Suggsem i Bobbym Gillespie nad utworami, które złożyły się na „66”. Album „66”, wydany w przededniu jego 66. urodzin, zaowocował współpracą Wellera z Christophe'em Vaillem i White Label. Robiąc sobie przerwę od muzyki, zadebiutował w filmie fabularnym w dramacie wojennym Steve'a McQueena z 2024 roku „Blitz” u boku Saoirse Ronan.  
 
W 2025 roku wydał album z coverami „Find El Dorado”, interpretując niektóre ze swoich ulubionych utworów takich artystów jak Bee Gees, The Kinks i Flying Burrito Brothers. Na albumie gościnnie wystąpili również Noel Gallagher i Robert Pla.

 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Into tomorrow/Here's a new thingPaul Weller Movement05.199136[3]-Freedom High FHP 1[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch]
Uh huh oh yeah/Fly on the wallPaul Weller08.199218[5]-Go Discs GOD 86[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch]
Above The Clouds/Everything has a price to payPaul Weller10.199247[2]-Go Discs GOD 91[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch,Chris Bangs]
Sunflower/Bull-Rush :Magic bus [live]Paul Weller07.199316[5]-Go Discs GOD 102[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch]
Wild wood/Ends of the earthPaul Weller08.199314[6]-Go Discs GOD 104[silver-UK][written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch]
Weaver EP. [The weaver/This is no time/Another new day/Ohio [live]]Paul Weller11.199318[3]-Go Discs GOD 107
Hung upPaul Weller04.199411[5]-Go Discs GOD 111[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Out of the sinking/SunflowerPaul Weller10.199420[3]-Go Discs GOD 121[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
The changing man/I'd rather go blindPaul Weller04.19957[10]-Go Discs GOD 127[silver-UK][written by Paul Weller, Brendan Lynch][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
You do something to me/A year latePaul Weller07.19959[10]-Go Discs GOD 130[platinum-UK][written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Broken stones/SteamPaul Weller09.199520[15]-Go Discs GOD 132[silver-UK][written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Out of the sinking/SunflowerPaul Weller03.199616[2]-Go Discs GOD 143[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Peacock suit/Eye of the stormPaul Weller08.19965[12]-Go Discs GOD 149[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Brushed EP. [Brushed/Ain't no love in the heart of the city/Shoot the dove/As you lean into the light]Paul Weller08.199714[11]-Island CID 666[produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Friday streetPaul Weller10.199721[5]-Island CIS 676[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Mermaids/Everything has a price to pay ['97 version]Paul Weller11.199730[5]-Island IS 683[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Brand new start/Right underneath itPaul Weller11.199816[9]-Island IS 711[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Wild wood [re-entry] EP.Paul Weller01.199922[8]-Island IS 734[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Sweet Pea, My Sweet Pea/Back in the firePaul Weller09.200044[4]-Island 12IS 760[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Brother To Brother/Darker Than A Shadow Terry Callier with Paul Weller05.200281[2]-Mr Bongo MRBCDS 014
It's Written In The StarsPaul Weller09.20027[11]-Island 12IS 760[written by Paul Weller,Simon Dine][produced by Simon Dine,Paul Weller]
Leafy mysteriesPaul Weller11.200223[4]-Independiente ISOM 65MS[written by Paul Weller][produced by Paul Weller]
The bottlePaul Weller06.200413[5]-V2 VVR 5026913[written by Gil Scott-Heron][produced by Paul Weller,Steve White,Jan "Stan" Kybert]
Wishing on a starPaul Weller09.200411[6]-V2 VVR 5026923[written by Billie Calvin][produced by Jan "Stan" Kybert,Paul Weller]
Thinking of youPaul Weller11.200418[3]-V2 5028463[written by Nile Rodgers,Bernard Edwards][produced by Paul Weller,Steve White,Jan "Stan" Kybert]
Early Morning Rain/Come TogetherPaul Weller04.200540[2]-V2 VVR 5030597[written by Gordon Lightfoot][produced by Jan "Stan" Kybert]
From the floorboards upPaul Weller07.20056[8]-V2 5033413[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
Come on/ Let's goPaul Weller10.200515[6]-V2 5033223[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
Here's the good newsPaul Weller12.200521[4]-V2 VVR 5034603[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
Wild Blue YonderPaul Weller 11.200622[3]-V2 VVR 5043983[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
This Old TownPaul Weller And Graham Coxon07.200739[2]-Regal CATCO 126539121[written by Paul Weller, Graham Coxon][produced by Charles Rees]
Are You Trying to Be Lonely?Andy Lewis & Paul Weller09.200731[2]-Acid Jazz AJX 193CD-
Have You Made Up Your Mind?/Echoes Round the SunPaul Weller06.200819[3]-Island 1772838[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Steve Cradock,Simon Dine,Charles Rees]
All I Wanna Do (Is Be With You)/Push It AlongPaul Weller09.200828[1]-Island 1781131[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Steve Cradock,Simon Dine,Charles Rees]
Sea Spray/22 DreamsPaul Weller11.200859[1]-Island 1790117[written by Paul Weller,Hannah Andrews]
No Tears to Cry/Wake Up the NationPaul Weller04.201026[2]-Island 2734971[written by Paul Weller,Simon Dine][produced by Simon Dine]
Find the Torch, Burn the PlansPaul Weller06.201068[1]-Island 2743793[written by Paul Weller,Simon Dine][produced by Simon Dine]
Fast Car/Slow TrafficPaul Weller04.2010109-Island[written by Paul Weller, Simon Dine][produced by Simon Dine]
StarlitePaul Weller.2011113-Virgin[written by Paul Weller, Simon Dine][produced by Paul Weller, Simon Dine]
That Dangerous AgePaul Weller03.201266[1]-Island GBUM 71110549[written by Paul Weller, Simon Dine][produced by Paul Weller, Simon Dine]
BirthdayPaul Weller06.201264[1]-Island GBUM 71204021[written by John Lennon,Paul McCartney]
Flame-Out!/The Olde OriginalPaul Weller07.2007132-Regal CATCO 126539121[written by Paul Weller][produced by Charles Rees,Paul Weller]


Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Paul WellerPaul Weller09.19928[9]-Go! Disc! 8283432[gold-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Wild woodPaul Weller09.19932[158]-Go! Discs! 8284352[platinum-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Live woodPaul Weller09.199413[10]-Go! Discs 8285612 [gold-UK][produced by Paul Weller]
Stanley RoadPaul Weller05.19951[1][188]-Go! Discs/Island 8286192 [4x-platinum-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Heavy soulPaul Weller07.19972[33]-Go! Discs/Island CID 8058 [gold-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Modern classics-The Greatest HitsPaul Weller11.19987[89]-Island CID 8080[2x-platinum-UK][produced by Paul Weller]
HeliocentricPaul Weller04.20002[15]-Island CID 8093[gold-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Days of speedPaul Weller10.20013[39]-Independiente ISOM 26CD [gold-UK][produced by Tony Cousins, Andrew Jones, Charles Rees]
IlluminationPaul Weller09.20021[1][18]-Independiente ISOM 33CD[gold-UK][produced by Paul Weller, Simon Dine ]
Fly on the Wall: B Sides & RaritiesPaul Weller09.200322[4]-Island 0635272
Studio 150Paul Weller09.20042[33]-V2 VVR 1026902 [gold-UK][produced by Paul Weller,Jan Kybert]
Stanley Road-Deluxe EditionPaul Weller06.200551[5]-Island 9828401
As is nowPaul Weller10.20054[19]-V2 VVR 1033202 [gold-UK][produced by Paul Weller,Jan Kybert]
Catch-Flame! Paul Weller06.200617[6]-V2 Recordings VVR 1039392
Hit ParadePaul Weller11.20067[37]-Island/Polydor 9842593[2x-platinum-UK]
Wild wood-Deluxe EditionPaul Weller11.200788[1]-Island 5301916 -
22 DreamsPaul Weller06.20081[1][20]-Island 1765657 [gold-UK][produced by Paul Weller,Simon Dine,Steve Cradock,Charles Rees]
Weller at the BBCPaul Weller11.200832[3]-Island 5313311 [silver-UK]
Wake Up the NationPaul Weller05.20102[16]-Island 2732861 [gold-UK][produced by Simon Dine]
Live at the Royal Albert Hall/Find the Torch, Burn the PlansPaul Weller12.201072[1]-Island 2755898-
Sonik KicksPaul Weller03.20121[1][7]166Island 2789805[silver-UK][produced by Paul Weller,Simon Dine]
More Modern ClassicsPaul Weller06.20146[5]-Virgin CDV 3127[produced by Paul Weller, Brendon Lynch, Simon Dine, Jan Kybert, Charles Rees]
Saturns PatternPaul Weller05.20152[9]-Parlophone 0825646136063 [silver-UK][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert,Amorphous Androgynous]
Jawbone: Original Motion Picture ScorePaul Weller03.201744[1]-Parlophone 0190295861674
A Kind RevolutionPaul Weller05.20175[6]-Parlophone 0190295830601 [produced by Paul Weller]
True MeaningsPaul Weller09.20182[16]-Parlophone 0190295620479 [silver-UK][produced by Paul Weller]
Other Aspects – Live at the Royal Festival HallPaul Weller03.201910[2]-Parlophone 0190295493981 -
On SunsetPaul Weller07.20201[1][4]-Polydor 880405 [produced by Paul Weller,Jan Kybert]
Fat Pop (Volume 1)Paul Weller05.20211[1][6]-Polydor 3556621-
An Orchestrated SongbookPaul Weller12.20214[4]-Polydor 3845932 -
Will of the PeoplePaul Weller11.202215[1]-Universal 4572076 -
66Paul Weller06.20244[2]-Polydor 5888429 [produced by Christophe Vaillant, Paul Weller, White Label]
Find El DoradoPaul Weller08.20255[1]-Parlophone 5021732748935 -
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 14 października 2025

Wall of Voodoo

Wall of Voodoo - nieistniejący już amerykański zespół pochodzący z Los Angeles, założony w 1977 roku

przez Marca Morelanda i Stana Ridgwaya. Zespół najbardziej znany jest z piosenki Mexican Radio, która pochodziła z albumu Call of the West z 1983 roku. Utwór ten był ich jedynym przebojem w amerykańskim Top 100. Grupa miała wyjątkowo charakterystyczne brzmienie wynikające ze zręcznego wymieszania skocznej muzyki pop z eksperymentalną nową falą i wzorowanym na Ennio Morricone stylu muzyki soundtrack.

Podstawą dla zespołu była założona przez Stana Ridgwaya w 1976 roku Acme Soundtracks, wytwórnia tworząca muzykę dla niskobudżetowych filmów. Przedsięwzięcie okazało się totalną klapą i już po 6 miesiącach funkcjonowania i nagraniu 2 soundtracków przestała ona istnieć. Ridgway już podczas pracy w jej ramach mało się nią interesował - obiektem jego uwagi był klub punkowy The Masque, który mieścił się po przeciwnej stronie ulicy do budynku wytwórni. Rdigway spędzał tam każdą wolną chwilę, początkowo jako widz, później zaś zaangażował się w techniczną stronę występów. Tam też poznał Marca Morelanda, poprzednio gitarzystę punkowej grupy The Skulls. Zaprosił go do udziału w projektach Acme Soundtracks. Moreland, którego ciekawiły kompozycje Ridgwaya zaproponował mu transformację wytwórni w zespół. Do grupy przystąpił wkrótce Bruce Moreland, brat Marca, który grał na basie. Wkrótce w zespole pojawili się także Chas Gray, klawiszowiec techniczny klubu The Masque, oraz jego znajomy perkusista Joe Nanini. W ten sposób uformował się pierwszy skład zespołu. Grupa otrzymała nazwę Acme Soundtracks.

Właściwa nazwa zespołu powstała w interesujący sposób. Odnosi się ona do komentarza, jaki na temat twórczości studyjnej Morelanda i Ridgwaya dał kolega ostatniego, Joe Berardi. Gdy wszyscy trzej siedzieli w studiu wytwórni przesłuchując ów materiał, Ridgway dla żartu rzucił, iż połączenie brzmienia wielokrotnie zaprogramowanego automatu perkusyjnego z natarczywym dźwiękiem organ elektronicznych Farfisa brzmi prawie jak efekt „ściany dźwiękowej” (Wall of Sound), stworzony przez Phila Spectora. Berardi ironicznie stwierdził, iż brzmi to bardziej jak „ściana wudu” (Wall of Voodoo), i to określenie przylgnęło do zespołu.

W latach 1977–1980 dawał koncerty w całej Kalifornii, których podstawą były utwory napisane przez Ridgwaya jeszcze z czasów Acme Soundtracks. Dopiero w 1979, po podpisaniu kontraktu z wytwórnią IRS. Records, zespół wszedł do studia celem nagrania materiału gotowego do wypuszczenia na rynek muzyczny. W 1980 ukazało się pierwsze oficjalne wydawnictwo zespołu -Wall of Voodoo. Płyta zawierała 5 utworów, z czego jeden stał się pierwszym hitem grupy, jednak zbyt „słabym”, by wejść na listy Top 100 czy California Top 50. Był nim cover piosenki Johnny’ego Casha z 1968 roku pt. „Ring of Fire”. Interpretacja utworu była wyjątkowo ciekawa, bowiem wszystko zagrano w oparciu o jedną gitarę i syntezatory. W 1981 roku ukazał się pierwszy studyjny album grupy, Dark Continent. Zawierał on 11 utworów do których nagrania posłużył ten sam automat perkusyjny i dwa syntezatory. Album zebrał nawet dobre recenzje, szczególną uwagę zwracano na styl, w jakim utrzymana była płyta. Trzy utwory znajdujące się na albumie - „Red Light”, „Animal Day”, „Back in Flesh” oraz „Call Box” - grane były już wcześniej, od 1978 roku. Ten ostatni został wybrany jako jedyny singel z tej płyty. Drugim, jednak rzadko puszczanym przez stacje radiowe, singlem był utwór „Tse-Tse Fly”. Krótko po jej wydaniu Bruce Moreland odszedł z zespołu. Na kilku koncertach na gitarze basowej zastępował go Chas Gray, który w ten sposób musiał obsługiwać dwa instrumenty.

W 1982 zespół bez basisty znów rozpoczyna pracę w studiu. Jej owocem jest album Call of the West, który uchodzi za najlepszy album grupy w całej historii jej działalności. Na amerykańskie liście Billboardu w 1983 utrzymywał się na pozycji 45. Pierwszy singel wypuszczony na rynek muzyczny, „Mexican Radio” był hitem nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale i w Europie. Na amerykańskiej Top 100 miał stałą pozycję 41. miejsca w roku 1983. Ciekawie zrealizowany teledysk był „faworytem” niedawno wówczas powstałej MTV, gdzie puszczany był prawie cały czas. Pod względem muzycznym Call of the West znacząco różnił się od Dark Continent - nie można było już przy niej powiedzieć „płyta została nagrana, zanim materiał został na nią napisany”. Została oceniona przez krytyków jako dużo bardziej zorganizowana, lepsza od strony technicznej. Zasługę w tym miejscu ma producent Richard Mazda, który był czołowym producentem IRS. Records. Odpowiadał on m.in. za produkcję pierwszych dokonań The Birthday Party, wczesnego projektu muzycznego Nicka Cave’a. Mazda w studiu obsługiwał również bas. Wkrótce jako single wypuszczone zostały jeszcze „Tomorrow”, „On Interstate #15” (utwór instrumentalny, stanowił stronę B „Tomorrow”, jednak puszczany był w radiu na równi z innymi utworami), „Factory” oraz jedynie w Wielkiej Brytanii tytułowy „Call of the West”. Gdy ukazał się album, na potrzeby koncertów jako dodatkowy klawiszowiec zatrudniony został Bill Noland.

W 1983 zespół dał największy koncert w swoim istnieniu, podczas US Festival 28 maja. W międzyczasie sytuacja w zespole stawała się coraz bardziej napięta - zachęcona sukcesem Call of the West wytwórnia zaczęła naciskać na grupę, by ta jak najszybciej wróciła do studia, wcześniejsze drobne animozje między Grayem a Naninim zaczęły przybierać na sile, poza tym Noland ze swoją osobą „wprowadził” do grupy narkotyki. Wszystkie te elementy nałożone na siebie sprawiły, iż na początku 1984 roku Ridgway, Nanini i Noland opuścili zespół. Nie zakończyli jednak działalności muzycznej. Ridgway przystąpił do pracy nad solowym materiałem i już w 1986 ukazała się jego pierwsza płyta - The Big Heat, z której jedyny singel pt. „Camouflage” stał się międzynarodowym hitem. Joe Nanini został zaś perkusistą grupy country o nazwie Lonesome Strangers.

Moreland i Gray nie zamierzali jednak likwidować grupy. Marc szybko ściągnął do zespołu z powrotem swojego brata Bruce’a, który na wokalistę wynalazł Andy’ego Prieboya, poprzednio frontmana nowofalowej grupy Eye Protection z San Francisco. Ned Lukhardt, ściągnięty z ogłoszenia, został nowym perkusistą grupy. Muzyka grana przez ten skład była zupełnie inna niż tworzona przez Ridgwaya. Jednak mimo iż krytycy zarzucali odtworzonemu Wall of Voodoo zupełny brak oryginalności i swoistej magii, którą niosła ze sobą poprzednio grana muzyka, zespół wydał 2 płyty - Seven Days in Sammystown oraz Happy Planet. Na pierwszym z tych dwóch albumów singlem był drugi cover Johnny’ego Casha - „Dark as Dungeon”. Nie okazał się jednak hitem na miarę choćby wcześniejszego „Ring of Fire”. Podobnie jak dwa pozostałe - „Big City” i „Far Side of Crazy”.

Ten album ukazał się w 1985. Dwa lata po nim wyszedł drugi, wcześniej wymieniony Happy Planet. Jako singel wydany został utwór „Do It Again”, będący coverem utworu The Beach Boys z 1968 roku. Zaledwie rok później grupa się rozpadła, i to ostatecznie. Prieboy i Marc Moreland rozpoczęli solowe kariery, zaś Bruce Moreland i Chas Gray na krótko przyłączyli się do synthpunkowego zespołu Nervous Gender, który po tej aneksji nazywany był Wall of Gender.

Ridgway, Prieboy i bracia Moreland byli aktywni muzycznie i scenicznie przez całe lata dziewięćdziesiąte, przy czym Ridgway gra i wydaje albumy po dziś dzień. Joe Nanini przez pewien czas miał swój własny projekt o nazwie Sienna, który wydał EP pt. Nanini - Bohica w 1996. Kolejny jego album miał ukazać się na początku 2001 roku, ale Nanini „nie zdążył”. 4 grudnia 2000 zmarł po wylewie krwi do mózgu. Niedługo po nim, 13 marca 2002 roku z powodu niewydolności nerek zmarł także Marc Moreland. W 2006 Ridgway na krótko reaktywował Wall of Voodoo na potrzeby jubileuszowego koncertu Cyndi Lauper, który odbył się w Pacific Amphitheatre w Costa Mesa. Zdecydował się jednak kontynuować grę, choć przynajmniej na razie tylko sceniczną, reaktywowanego zespołu. Z oryginalnego składu został tylko Ridgway, jako że Gray, choć została mu złożona propozycja powrotu, odmówił. Latem 2007 nowe Wall of Voodoo ruszyło w trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Mexican Radio / Call of the WestWall Of Voodoo03.198364[3]58[9]I.R.S. 9912[written by Wall of Voodoo][produced by Richard Mazda]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Dark ContinentWall Of Voodoo10.1981-177[2]I.R.S. 70 022[produced by Jim Hill, Paul McKenna & Wall Of Voodoo]
Call of the West Wall Of Voodoo01.1983-45[23]I.R.S. 70 026[produced by Richard Mazda]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 21 września 2024

Hoodoo Gurus

Australijska grupa rockowa, której muzycy wierzą głęboko w moc podstawowych akordów. Ten zespół z Sydney ma te same korzenie, co inna grupa ze sceny rocka alternatywnego tego miasta z lat 80. - The Scientists (obie formacje przeprowadziły się do Sydney z miasta Perth).

 

"Kontakt nawiązał" wokalista i kompozytor Dave Faulkner, który wcześniej grał w formacji pod nazwą The Gurus. Poznawszy gitarzystę The Scientists Roda Radalja, zaczął z nim grać w grupie bez nazwy. Po dokooptowaniu kolejnego byłego muzyka The Scientists, perkusisty Jima Bakera, trio przybrało nazwę Le Hoodoo Gurus. W ten sposób wykształciła się "maszyna" grająca (pod nieco skróconą nazwą) ostry, hipnotyzujący rock garażowy, którym zyskała renomę dzięki nagraniom wydawanym przez różne wytwórnie amerykańskie. Zresztą renomę grupa zdobywała sobie głównie na Zachodnim Wybrzeżu USA, gdzie była niemal tak popularna jak podobna brzmieniowo formacja The Fleshtones.
 

Osnowę muzyki Hoodoo Gurus stanowił power-pop w wykonaniu Brada Sheperda (gitara, harmonijka) na tle sekcji rytmicznej Bakera (perkusja) i Clyde'a Bramleya (gitara basowa). Nie kończące się eksploracje podstawowych riffów gitarowych dawały powody do porównań z najróżniejszymi zespołami, od The Cramps po The Fall. Grupa zadebiutowała w 1983 albumem Stoneage Romeos poświęconym legendom amerykańskich sitcomów, Arnoldowi Ziffelowi i Larry'emu Storchowi. Płyta zawierała często wykonywany na koncertach utwór "(Lefs Ali) Tum On" oraz nonsensowny "I Was A Kamikaze Pilot".
 

Drugi longplay, Mars Needs Guitars!, na którym na perkusji zagrał Mark Kingsmill, ucierpiał na skutek nieco słabszej produkcji, ale same kompozycje były godne uwagi, a czasem wręcz nowatorskie, wziąwszy pod uwagę dość ograniczony arsenał muzycznych środków (od country rocka po dudniący, napędzany basem sleaze rock). Zdecydowanie bardziej melodyjny okazał się album Blow Your Cool!, na którym w kilku nagraniach zespół wsparła formacja The Bangles (choć inne kompozycje opierały się na łomoczących rytmach).
 

W czasie przerwy w działalności nagraniowej w 1988 miejsce Bramleya zajął Rick Grossman. Dzięki zwiększeniu "napięcia twórczego" oraz poprawie jakości produkcji w 1989 powstał najlepszy album grupy - Magnum Cum Louder. W podobnym duchu utrzymany był Kinky. tekstowo skupiający się na wątkach z australijskiej i amerykańskiej kultury popularnej. Raczej mało prawdopodobne jest, by zespół w przyszłości wyszedł poza swoją niszę. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
Leilani/Leilani Pt. 2 (My Love Is A Red Red Rock)Hoodoo Gurus.1982--Phantom PH15[written by Le Hoodoo Gurus]
Tojo/Let's All Turn OnHoodoo Gurus07.198380[2]-Big Time BTS 984[written by Dave Faulkner][produced by Alan Thorne]
My Girl/Be My GuruHoodoo Gurus10.198335[24]-Big Time BTS 1077[written by Dave Faulkner][produced by Alan Thorne]
I Want You Back/Hoodoo You LoveHoodoo Gurus03.198468[11]-Big Time BTS 1177[written by Dave Faulkner][produced by Alan Thorne]
Bittersweet/Mars Needs GuitarsHoodoo Gurus07.198516[16]-Big Time BTS 1503[written by Dave Faulkner][produced by Charles Fisher]
Like Wow - Wipeout!/Bring The Hoodoo DownHoodoo Gurus10.198515[22]-Big Time BTS 1588[written by Dave Faulkner][produced by Charles Fisher]
Death Defying/Turkey DinnerHoodoo Gurus02.198643[10]-Big Time BTS 1692[written by Dave Faulkner][produced by Charles Fisher]
Poison Pen/In the wild [live]Hoodoo Gurus09.198676[6]-Big Time BTS 1793[written by Dave Faulkner][produced by Charles Fisher]
What's My Scene/Heart Of DarknessHoodoo Gurus03.19873[19]-Big Time BTS 2[written by Faulkner, Hoodoo Gurus][produced by Mark Opitz And The Gurus]
Middle Of The Land/Hayride To Hell Pt.Hoodoo Gurus11.198779[4]-Big Time BTS 16[written by D. Faulkner ][produced by Mark Opitz And The Gurus]
Good Times/Hell For Leather [live]Hoodoo Gurus07.198736[10]-Big Time BTS 8[written by D. Faulkner ][produced by Mark Opitz And The Gurus]
Come Anytime/Cajun CountryHoodoo Gurus05.198926[13]-RCA Victor 105062[written by D. Faulkner ][produced by Hoodoo Gurus]
The Generation Gap/Jungle BellsHoodoo Gurus12.198845[11]-RCA Victor 104977[written by C. Craig, B. Craig, J. Hayner][produced by The Gurus]
Another World/Lover For A FriendHoodoo Gurus09.198985[3]-RCA Victor 105079[written by D. Faulkner][produced by The Hoodoo Gurus ]
Axegrinder/Spaghetti WesternHoodoo Gurus08.198960[5]-RCA Victor 105071[written by D. Faulkner, R. Grossman, M. Kingsmill, B. Shepherd][produced by The Hoodoo Gurus ]
Miss Freelove '69/Stomp The TumbarumbaHoodoo Gurus03.199117[18]-RCA Australia 105 202[written by D. Faulkner][produced by The Hoodoo Gurus ]
1000 Miles Away/I Think You KnowHoodoo Gurus06.199133[12]-RCA Australia 105 212[written by D. Faulkner][produced by The Hoodoo Gurus ]
A Place In The Sun/The Doctor Is InHoodoo Gurus08.199199[3]-RCA Australia 105240[written by D. Faulkner][produced by The Hoodoo Gurus ]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania Aus US Wytwórnia
[US/Aus] 		Komentarz
Stoneage RomeosHoodoo Gurus03.198429[45]--/Big Time/A&M; CD 5012[produced by Alan Thorne]
Mars Needs Guitars!Hoodoo Gurus05.19865[48]140[7]Elektra 60 485/Big Time BT 7053[produced by Charles Fisher, Hoodoo Gurus]
Blow Your CoolHoodoo Gurus05.19872[28]120[13]Elektra 60 728 /Big Time BT 7069[produced by Mark Opitz; Hoodoo Gurus]
Magnum Cum LouderHoodoo Gurus08.198913[17]101[15]RCA 9781/BMG SFL 10171[produced by Hoodoo Gurus]
KinkyHoodoo Gurus05.19918[28]172[1]RCA 3009/RCA PL 90558[produced by Hoodoo Gurus]
Electric SoupHoodoo Gurus09.19924[17]--/ BMG 7432110741-2[produced by Hoodoo Gurus]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)