Paul Weller

Chociaż rozpoczął karierę muzyczną jako wściekły nastoletni punkowiec z
obsesją na punkcie starych płyt, przez całą swoją długą karierę Paul Weller rozwijał się w miejscu, gdzie przeszłość spotyka się z teraźniejszością, tworząc nowatorskie utwory o głębokich korzeniach. Prowadząc Jam, najpopularniejszy brytyjski zespół rockowy ery punku, przekuł swoją miłość do Beatlesów, Kinksów i Who w pełen życia punk rock, stając na czele odrodzenia mody pod koniec lat 70-tych. Pod koniec istnienia Jam rozwinęła się w nim fascynacja wytwórnią Motown i soulem, co doprowadziło go do założenia w 1983 roku sophisti-popowej grupy Style Council.  

 

Wraz z rozwojem kariery Style Council, Weller coraz bardziej fascynował się jazzem i muzyką house, zainteresowaniami, które pomogły grupie zepchnąć się na margines popu na początku lat 90-tych. Wkrótce potem Weller rozpoczął karierę solową, łącząc klasycznego soulu z hipisowskim rockiem progresywnym Traffic, barwiąc marginesy gustownym wpływem elektroniki. Jego twórcze odrodzenie zbiegło się z rozwojem brit-popu, nurtu, który zdominowali rockerzy, uważający Wellera za swoją inspirację. Jego album „Stanley Road” z 1995 roku stał się multiplatynowym przebojem, który zapewnił mu popularność na kolejną dekadę, po czym przeżył kolejny artystyczny renesans z albumem „22 Dreams”.  

 

Podwójny album z 2008 roku zapoczątkował serię odważnych albumów, łączących rock, soul i muzykę elektroniczną- hybrydę, która mogła być tak przestrzenna jak „On Sunset” z 2020 roku, tak żywa jak „Fat Pop, Vol. 1” z 2021 roku, a tak refleksyjna jak „66” z 2024 roku. W 2025 roku, albumem z coverami „Find El Dorado” ukazał swoje szerokie stylistycznie inspiracje. 

 

Powrót Wellera na szczyty list przebojów jako solowy artysta nie był łatwy. Po tym, jak Polydor odrzucił inspirowany housem piąty album Style Council w 1989 roku, Weller rozwiązał zespół i stracił zarówno kontrakt płytowy, jak i wydawniczy. Przez kolejne dwa lata pozostawał w odosobnieniu, przebudowując swoją muzykę. W 1991 roku założył Paul Weller Movement i wydał „Into Tomorrow” we własnej, niezależnej wytwórni Freedom High Records. „Into Tomorrow”, soulowy, chropowaty, neopsychodeliczny utwór, który stanowił wyraźne zerwanie z Style Council, wiosną dotarł do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów, a Weller wsparł singiel międzynarodową trasą koncertową, podczas której dopracowywał materiał, który złożył się na jego debiutancki solowy album z 1992 roku. Nagrany z producentem Brendanem Lynchem, Paul Weller był radosnym, soulowym powrotem do formy, nagranym z kilkoma członkami Young Disciples, byłym członkiem Blow Monkey Dr. Robertem i ówczesną żoną Wellera, Dee C. Lee. Album zadebiutował na ósmym miejscu na brytyjskich listach przebojów i spotkał się z pozytywnym przyjęciem.  „Wild Wood”, drugi solowy album Wellera, potwierdził, że sukces jego debiutu nie był dziełem przypadku. Nagrany z gitarzystą Ocean Colour Scene, Stevem Cradockiem, „Wild Wood” był bardziej eklektycznym i ambitnym wydawnictwem niż jego poprzednik i spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem, plasując się na drugim miejscu listy przebojów po premierze jesienią 1993 roku. Album zdobył nagrodę Ivor Novello za wybitną kolekcję utworów współczesnych w następnym roku. Weller wsparł płytę długą trasą koncertową, której liderem był Cradock; Reputacja gitarzysty w zespole Wild Wood pomogła mu w udanym reaktywowaniu Ocean Colour Scene w 1995 roku. 

 

Pod koniec trasy Weller wydał album koncertowy Live Wood pod koniec 1994 roku. Poprzedzony utworem „The Changingman”, który stał się jego 17. przebojem w Top 10, album Stanley Road z 1995 roku okazał się jego najbardziej udanym albumem od czasów The Jam, zajmując pierwsze miejsce na listach przebojów i sprzedając się w Wielkiej Brytanii w prawie milionie egzemplarzy. W tym momencie Weller postanowił zaprzestać prób wejścia na rynek amerykański i odwołał trasę koncertową po Ameryce Północnej. Oczywiście radził sobie tak dobrze w Wielkiej Brytanii, że nie musiał szukać poza nią celów. Album Stanley Road spotkał się z mieszanymi recenzjami, ale Weller odzyskał status idola, a prasa twierdziła, że ​​jest ojcem rozkwitającego britpopu, a artyści tacy jak Noel Gallagher z Oasis śpiewali jego pochwały. W rzeczywistości, choć żaden z artystów nie wydał nowego albumu w 1996 roku, wpływ Wellera i Gallaghera był odczuwalny na całej brytyjskiej scenie muzycznej, a zespoły nawiązujące do korzeni lat 60-tych, takie jak Ocean Colour Scene, Cast i Kula Shaker, stały się najpopularniejszymi grupami w Wielkiej Brytanii.

 

 Weller powrócił latem 1997 roku z albumem Heavy Soul, a rok później ukazał się Modern Classics: Greatest Hits. Album „Heliocentric” - który w momencie wydania, jak twierdził, był jego ostatnim albumem studyjnym - ukazał się wiosną 2000 roku. Płyta koncertowa „Days of Speed” ukazała się w 2001 roku, a w 2002 roku wydał swój szósty album studyjny „Illumination”. Zbiór coverów zatytułowany „Studio 150” ukazał się w 2004 roku, a następnie zupełnie nowy album studyjny „As Is Now” w październiku 2005 roku nakładem Yep Roc. W 2006 roku ukazał się „Catch-Flame!” Koncert w Alexandra Palace poprzedził gigantyczny box set Yep Roc'a Hit Parade. W 2008 roku ukazał się po nim 22 Dreams,studyjny epicki album wo-disc, który zdołał poruszyć wszystkie niezliczone inspiracje Wellera.  

 

Jego dziesiąty solowy album, „Wake Up the Nation”, ukazał się w 2010 roku i okazał się kolejnym sukcesem, zdobywając nominację do Mercury Music Prize.  Jego kolejny album, „Sonik Kicks”, ukazał się wiosną 2012 roku; zadebiutował na pierwszym miejscu list przebojów w Wielkiej Brytanii i ostatecznie uzyskał status srebrnej płyty. Latem 2014 roku ukazał się „More Modern Classics”, druga solowa kompilacja hitów, która podsumowała single wydane przez Wellera po „Heavy Soul”. Następnej wiosny powrócił ze swoim 12. solowym albumem, bogatym i przestrzennym „Saturn's Pattern”; chwalony przez krytyków, dotarł do drugiego miejsca na brytyjskiej liście przebojów i również uzyskał status srebrnej płyty.  

 

W 2017 roku Weller dodał kolejną strunę do swojego repertuaru, wydając swoją pierwszą ścieżkę dźwiękową do niskobudżetowego dramatu „Jawbone”, biografii byłego brytyjskiego mistrza boksu juniorów Jimmy'ego McCabe'a. Niedługo potem Weller wydał swój 13. album, soulowy „A Kind Revolution”, na którym epizodycznie wystąpili Robert Wyatt i Boy George.  Paul Weller szybko po „A Kind Revolution” wydał „True Meanings”, akustyczny album z orkiestracją, który ukazał się we wrześniu 2018 roku. Promował „True Meanings” serią koncertów w Royal Festival Hall - koncertów orkiestrowych, które później stały się podstawą albumu koncertowego „Other Aspects” z 2019 roku.  

 

Rok 2020 rozpoczął od „In Another Room”, eksperymentalnej EP-ki składającej się z czterech utworów, wydanej przez wytwórnię Ghost Box, a następnie powrócił do Polydor z „On Sunset”, awangardowym hybrydowym albumem soulowo-elektronicznym, na którym ponownie spotkał się z Janem Kybertem, współproducentem albumu „Pattern” dla Saturna. Zawsze pracowity, Weller ukończył swój kolejny album wkrótce po wydaniu „On Sunset”. Ten eklektyczny album „Fat Pop, Vol. 1” z udziałem córki Wellera, Leah, ukazał się w maju 2021 roku. Mniej więcej w tym samym czasie Weller zaprezentował specjalny koncert, na którym znalazły się klasyczne utwory z wszystkich okresów jego długiej kariery. Aranżacje Julesa Buckleya i wykonanie BBC Symphony Orchestra wraz z wieloletnim gitarzystą Wellera, Stevem Cradockiem, były najpierw transmitowane przez BBC, a następnie wydane w grudniu pod tytułem „An Orchestrated Songbook”. 

 

 Po wydaniu kolekcji rarytasów „Will of the People” w 2022 roku, Weller skupił się na dokończeniu kolejnego albumu, współpracując z Noelem Gallagherem, Richardem Hawleyem, Suggsem i Bobbym Gillespie nad utworami, które złożyły się na „66”. Album „66”, wydany w przededniu jego 66. urodzin, zaowocował współpracą Wellera z Christophe'em Vaillem i White Label. Robiąc sobie przerwę od muzyki, zadebiutował w filmie fabularnym w dramacie wojennym Steve'a McQueena z 2024 roku „Blitz” u boku Saoirse Ronan.  

 

W 2025 roku wydał album z coverami „Find El Dorado”, interpretując niektóre ze swoich ulubionych utworów takich artystów jak Bee Gees, The Kinks i Flying Burrito Brothers. Na albumie gościnnie wystąpili również Noel Gallagher i Robert Pla.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Into tomorrow/Here's a new thing	Paul Weller Movement	05.1991	36[3]	-	Freedom High FHP 1	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch]
Uh huh oh yeah/Fly on the wall	Paul Weller	08.1992	18[5]	-	Go Discs GOD 86	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch]
Above The Clouds/Everything has a price to pay	Paul Weller	10.1992	47[2]	-	Go Discs GOD 91	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch,Chris Bangs]
Sunflower/Bull-Rush :Magic bus [live]	Paul Weller	07.1993	16[5]	-	Go Discs GOD 102	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Brendan Lynch]
Wild wood/Ends of the earth	Paul Weller	08.1993	14[6]	-	Go Discs GOD 104	[silver-UK][written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch]
Weaver EP. [The weaver/This is no time/Another new day/Ohio [live]]	Paul Weller	11.1993	18[3]	-	Go Discs GOD 107
Hung up	Paul Weller	04.1994	11[5]	-	Go Discs GOD 111	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Out of the sinking/Sunflower	Paul Weller	10.1994	20[3]	-	Go Discs GOD 121	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
The changing man/I'd rather go blind	Paul Weller	04.1995	7[10]	-	Go Discs GOD 127	[silver-UK][written by Paul Weller, Brendan Lynch][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
You do something to me/A year late	Paul Weller	07.1995	9[10]	-	Go Discs GOD 130	[platinum-UK][written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Broken stones/Steam	Paul Weller	09.1995	20[15]	-	Go Discs GOD 132	[silver-UK][written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Out of the sinking/Sunflower	Paul Weller	03.1996	16[2]	-	Go Discs GOD 143	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Peacock suit/Eye of the storm	Paul Weller	08.1996	5[12]	-	Go Discs GOD 149	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Brushed EP. [Brushed/Ain't no love in the heart of the city/Shoot the dove/As you lean into the light]	Paul Weller	08.1997	14[11]	-	Island CID 666	[produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Friday street	Paul Weller	10.1997	21[5]	-	Island CIS 676	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Mermaids/Everything has a price to pay ['97 version]	Paul Weller	11.1997	30[5]	-	Island IS 683	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Brand new start/Right underneath it	Paul Weller	11.1998	16[9]	-	Island IS 711	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Wild wood [re-entry] EP.	Paul Weller	01.1999	22[8]	-	Island IS 734	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Sweet Pea, My Sweet Pea/Back in the fire	Paul Weller	09.2000	44[4]	-	Island 12IS 760	[written by Paul Weller][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Brother To Brother/Darker Than A Shadow	Terry Callier with Paul Weller	05.2002	81[2]	-	Mr Bongo MRBCDS 014
It's Written In The Stars	Paul Weller	09.2002	7[11]	-	Island 12IS 760	[written by Paul Weller,Simon Dine][produced by Simon Dine,Paul Weller]
Leafy mysteries	Paul Weller	11.2002	23[4]	-	Independiente ISOM 65MS	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller]
The bottle	Paul Weller	06.2004	13[5]	-	V2 VVR 5026913	[written by Gil Scott-Heron][produced by Paul Weller,Steve White,Jan "Stan" Kybert]
Wishing on a star	Paul Weller	09.2004	11[6]	-	V2 VVR 5026923	[written by Billie Calvin][produced by Jan "Stan" Kybert,Paul Weller]
Thinking of you	Paul Weller	11.2004	18[3]	-	V2 5028463	[written by Nile Rodgers,Bernard Edwards][produced by Paul Weller,Steve White,Jan "Stan" Kybert]
Early Morning Rain/Come Together	Paul Weller	04.2005	40[2]	-	V2 VVR 5030597	[written by Gordon Lightfoot][produced by Jan "Stan" Kybert]
From the floorboards up	Paul Weller	07.2005	6[8]	-	V2 5033413	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
Come on/ Let's go	Paul Weller	10.2005	15[6]	-	V2 5033223	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
Here's the good news	Paul Weller	12.2005	21[4]	-	V2 VVR 5034603	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
Wild Blue Yonder	Paul Weller	11.2006	22[3]	-	V2 VVR 5043983	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert]
This Old Town	Paul Weller And Graham Coxon	07.2007	39[2]	-	Regal CATCO 126539121	[written by Paul Weller, Graham Coxon][produced by Charles Rees]
Are You Trying to Be Lonely?	Andy Lewis & Paul Weller	09.2007	31[2]	-	Acid Jazz AJX 193CD	-
Have You Made Up Your Mind?/Echoes Round the Sun	Paul Weller	06.2008	19[3]	-	Island 1772838	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Steve Cradock,Simon Dine,Charles Rees]
All I Wanna Do (Is Be With You)/Push It Along	Paul Weller	09.2008	28[1]	-	Island 1781131	[written by Paul Weller][produced by Paul Weller,Steve Cradock,Simon Dine,Charles Rees]
Sea Spray/22 Dreams	Paul Weller	11.2008	59[1]	-	Island 1790117	[written by Paul Weller,Hannah Andrews]
No Tears to Cry/Wake Up the Nation	Paul Weller	04.2010	26[2]	-	Island 2734971	[written by Paul Weller,Simon Dine][produced by Simon Dine]
Find the Torch, Burn the Plans	Paul Weller	06.2010	68[1]	-	Island 2743793	[written by Paul Weller,Simon Dine][produced by Simon Dine]
Fast Car/Slow Traffic	Paul Weller	04.2010	109	-	Island	[written by Paul Weller, Simon Dine][produced by Simon Dine]
Starlite	Paul Weller	.2011	113	-	Virgin	[written by Paul Weller, Simon Dine][produced by Paul Weller, Simon Dine]
That Dangerous Age	Paul Weller	03.2012	66[1]	-	Island GBUM 71110549	[written by Paul Weller, Simon Dine][produced by Paul Weller, Simon Dine]
Birthday	Paul Weller	06.2012	64[1]	-	Island GBUM 71204021	[written by John Lennon,Paul McCartney]
Flame-Out!/The Olde Original	Paul Weller	07.2007	132	-	Regal CATCO 126539121	[written by Paul Weller][produced by Charles Rees,Paul Weller]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Paul Weller	Paul Weller	09.1992	8[9]	-	Go! Disc! 8283432	[gold-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Wild wood	Paul Weller	09.1993	2[158]	-	Go! Discs! 8284352	[platinum-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Live wood	Paul Weller	09.1994	13[10]	-	Go! Discs 8285612	[gold-UK][produced by Paul Weller]
Stanley Road	Paul Weller	05.1995	1[1][188]	-	Go! Discs/Island 8286192	[4x-platinum-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Heavy soul	Paul Weller	07.1997	2[33]	-	Go! Discs/Island CID 8058	[gold-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Modern classics-The Greatest Hits	Paul Weller	11.1998	7[89]	-	Island CID 8080	[2x-platinum-UK][produced by Paul Weller]
Heliocentric	Paul Weller	04.2000	2[15]	-	Island CID 8093	[gold-UK][produced by Brendan Lynch,Paul Weller]
Days of speed	Paul Weller	10.2001	3[39]	-	Independiente ISOM 26CD	[gold-UK][produced by Tony Cousins, Andrew Jones, Charles Rees]
Illumination	Paul Weller	09.2002	1[1][18]	-	Independiente ISOM 33CD	[gold-UK][produced by Paul Weller, Simon Dine ]
Fly on the Wall: B Sides & Rarities	Paul Weller	09.2003	22[4]	-	Island 0635272
Studio 150	Paul Weller	09.2004	2[33]	-	V2 VVR 1026902	[gold-UK][produced by Paul Weller,Jan Kybert]
Stanley Road-Deluxe Edition	Paul Weller	06.2005	51[5]	-	Island 9828401
As is now	Paul Weller	10.2005	4[19]	-	V2 VVR 1033202	[gold-UK][produced by Paul Weller,Jan Kybert]
Catch-Flame!	Paul Weller	06.2006	17[6]	-	V2 Recordings VVR 1039392
Hit Parade	Paul Weller	11.2006	7[37]	-	Island/Polydor 9842593	[2x-platinum-UK]
Wild wood-Deluxe Edition	Paul Weller	11.2007	88[1]	-	Island 5301916	-
22 Dreams	Paul Weller	06.2008	1[1][20]	-	Island 1765657	[gold-UK][produced by Paul Weller,Simon Dine,Steve Cradock,Charles Rees]
Weller at the BBC	Paul Weller	11.2008	32[3]	-	Island 5313311	[silver-UK]
Wake Up the Nation	Paul Weller	05.2010	2[16]	-	Island 2732861	[gold-UK][produced by Simon Dine]
Live at the Royal Albert Hall/Find the Torch, Burn the Plans	Paul Weller	12.2010	72[1]	-	Island 2755898	-
Sonik Kicks	Paul Weller	03.2012	1[1][7]	166	Island 2789805	[silver-UK][produced by Paul Weller,Simon Dine]
More Modern Classics	Paul Weller	06.2014	6[5]	-	Virgin CDV 3127	[produced by Paul Weller, Brendon Lynch, Simon Dine, Jan Kybert, Charles Rees]
Saturns Pattern	Paul Weller	05.2015	2[9]	-	Parlophone 0825646136063	[silver-UK][produced by Paul Weller,Jan "Stan" Kybert,Amorphous Androgynous]
Jawbone: Original Motion Picture Score	Paul Weller	03.2017	44[1]	-	Parlophone 0190295861674
A Kind Revolution	Paul Weller	05.2017	5[6]	-	Parlophone 0190295830601	[produced by Paul Weller]
True Meanings	Paul Weller	09.2018	2[16]	-	Parlophone 0190295620479	[silver-UK][produced by Paul Weller]
Other Aspects – Live at the Royal Festival Hall	Paul Weller	03.2019	10[2]	-	Parlophone 0190295493981	-
On Sunset	Paul Weller	07.2020	1[1][4]	-	Polydor 880405	[produced by Paul Weller,Jan Kybert]
Fat Pop (Volume 1)	Paul Weller	05.2021	1[1][6]	-	Polydor 3556621	-
An Orchestrated Songbook	Paul Weller	12.2021	4[4]	-	Polydor 3845932	-
Will of the People	Paul Weller	11.2022	15[1]	-	Universal 4572076	-
66	Paul Weller	06.2024	4[2]	-	Polydor 5888429	[produced by Christophe Vaillant, Paul Weller, White Label]
Find El Dorado	Paul Weller	08.2025	5[1]	-	Parlophone 5021732748935	-

John' s Children

Grupa założona w 1964 r. w Leatherhead w hrabstwie Surrey, Anglia, pod nazwq The Clockwork Onions.
Przez krótki czas występowała w składzie: Louie Crooner (śpiew), Andy Ellison (organki), Geoff McClelland (gitara), Chris Dawsett (bas) i Chris Townson (perkusja).
W 1965 r. zmieniła nazwe na The Silence. Ellison przejął funkcję wokalisty, a nowym basistą został John Hewlett. Ostateczną nazwę The John's Children, przyjęto w 1966 r. za radą nowego producenta i menedżera, Simona Napier-Bella.

 

Zadebiutowała w pażdzierniku 1966 r. nagraniem "The Love I Thought I'd Found", eksperymentalnym tematem wykonywanym w szarpanym tempie staccato. W Ameryce i w Europie utwór znany był pod oryginalnym tytułem "Smashed Blocked". Grupa zdążyła równoczesnie nagrać pierwszy album Orgasm, wydany dopiero w 1970 r. Longplay zawierał wczesne tematy zmiksowane z imitacją żywo reagujacej widowni. Przyczyną zwłoki była wątpliwa jakość płyty i jej kontrowersyjny tytuł. Drugi singel grupy, "Just What You Want, Just What You Get", odnosi niewielki sukces. Wkrotce potem z zespołu odszedł McClelland, zastąpiony przez protegowanego Napiera-Bella, obiecujacego wokalistę i kompozytora Marka Bolana.
 

Przyszły idol rocka miał odegrać w John's Children role krótkotrwałą i dwuznaczną. Jego pierwsza kompozycja, "Desdemona", doczekała się zakazu emisji w BBC na skutek kontrowersyjnych słów: "lift up your skirt and fly" ("podnieś kieckę i odleć"). Po nieudanym nagraniu "A Midsummer Night's Scene", Bolan porzucił grupę, zakładając własną, Tyrannosaurus Rex. Pozostali czionkowie John's Children nagrali chwytiiwy temat "Come And Play With Me In The Garden", ktory w Wielkiej Brytanii stat sie hymnem ruchu flower-power, po czym raz jeszcze sięgnęli po kompozycję Bolana, "Go Go Girl" zarejestrowaną podczas wcześniejszej sesji nagraniowej.
 

W ostatecznym składzie: Ellison, Hewlett, Townson (tym razem w roli gitarzysty) i Chris Colville (perkusja), grupa po serii udanych koncertów rozwiązała się. W 1974 r. po krótkotrwałych występach solowych Ellison dołączył do Townsona w zespole Jet, a póżniej związał się z grupą Radio Stars. John Hewlett z powodzeniem pełnił funkcję menedżera grupy The Sparks, promując równoczesnie mniej znaną formację Jook, w skład której wchodził Chris Townson. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The love i thought i' d found/Strange affair	John' s Children	10.1966	-	-	Columbia DB 8030	[written by Simon Napier-Bell][produced by Simon Napier-Bell]
Just what you want-Just what you' ll get/But she' s mine	John' s Children	02.1967	-	-	Columbia DB 8124	[written by Hewlett, Townsen, Ellison, McClelland][produced by Simon Napier-Bell]
Desdemona/Remember Thomas A' Beckett	John' s Children	05.1967	-	-	Track 604 003	[written by M.Bolan]
Midsummer night' s scene/Sara crazy child	John' s Children	07.1967	-	-	Track 604 005	[tylko 50 kopii][written by M.Bolan]
Come and play with me in the garden/Sara crazy child	John' s Children	08.1967	-	-	Track 604 005	[written by Ellison, Hewlett ]
Go go girl/Jagged time lapse	John' s Children	10.1967	-	-	Track 604 010	[written by M.Bolan]

Mica Levi

Micaela Rachel „Mica” Levi  (ur. w lutym 1987r), znana również pod pseudonimem Micachu, jest angielską muzyczką, kompozytorką, producentką, piosenkarką i autorką tekstów. Levi studiowała kompozycję w Guildhall School of Music and Drama, ale zrezygnowała ze studiów, gdy jej eksperymentalny zespół popowy Micachu and the Shapes zaczął odnosić wczesne sukcesy. Ich debiutancki album Jewellery (2009) otrzymał entuzjastyczne recenzje i doczekał się kilku kolejnych albumów studyjnych, a grupa zmieniła nazwę na Good Sad Happy Bad w 2016 roku. Levi wydała również solowe projekty zarówno pod pseudonimem Micachu, jak i swoim prawdziwym imieniem, i często współpracowała z innymi artystami, w tym z Kwesem i Tirzah. Na początku lat 2010. Levi zadebiutowała jako kompozytorka filmowa, tworząc szeroko chwaloną ścieżkę dźwiękową do filmu Jonathana Glazera Under the Skin (2013).

  Levi otrzymała Europejską Nagrodę Filmową dla Najlepszego Kompozytora i nominację do Nagrody BAFTA za Najlepszą Muzykę Filmową, a także zdobyła wiele innych nagród za tę pierwszą kompozycję filmową. Następnie Levi ponownie współpracował z Glazerem przy jego kolejnym filmie, uznanym The Zone of Interest (2023) (za który zdobyli Nagrodę Soundtrack Award na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2023 r.) oraz dwóch filmach krótkometrażowych. W 2017 r. Levi otrzymała swoją pierwszą nominację do Oscara za Jackie (2016) Pabla Larraína. Współpracowała również z reżyserem Stevem McQueenem przy jego antologicznej serii filmowej Small Axe. 

 „Mój dziadek grał na skrzypcach, więc myślę, że uważałem, że to prestiż. [...] Uciekł z więzienia ze swoimi skrzypcami podczas II wojny światowej. Był niemieckim Żydem i został aresztowany, ale uciekł i ukrył się na pobliskiej farmie. Postanowił, że najlepszym czasem na przejechanie na nartach na terytorium neutralne będzie Sylwester, ponieważ strażnicy będą pijani. Ale zostawił skrzypce na farmie i lata później wrócił, aby je zabrać. [...] Myślę, że jako dziecko miałem pewną obsesję na ich punkcie”. – Levi o muzyce i historii swojej rodziny  Micaela Rachel Levi, znana jako Mica Levi lub Micachu,   urodziła się w 1987 roku w Guildford, Surrey, Anglia  i dorastała w Watford, niedaleko Londynu Levi ma pochodzenie żydowskie aszkenazyjskie; ich dziadek był niemieckim skrzypkiem pochodzenia żydowskiego, któremu udało się uciec przed nazistami podczas II wojny światowej i zbiegł do Wielkiej Brytanii. Levi wychowała się w domu pełnym muzyki. Jej ojciec, Erik Levi, jest szanowanym uczonym muzyki - dyrektorem ds. występów w Royal Holloway, który jest częścią University of London i ekspertem od muzyki w III Rzeszy - a także pianistą. Ich matka była nauczycielką gry na wiolonczeli. Levi ma siostrę, Francescę, która jest artystką wideo i współpracowała z nimi przy różnych projektach artystycznych. Levi rozpoczęła naukę gry na skrzypcach w wieku czterech lat, a także nauczyła się grać na altówce jako dziecko. Następnie w wieku dziewięciu lat zdobyła stypendium w prestiżowej Purcell School for Young Musicians i studiowała kompozycję w Guildhall School of Music and Drama w Londynie od 2006 do 2009 roku.Tam założyła eksperymentalny zespół popowy z dwoma przyjaciółmi, klawiszowcem Raisą Khan i perkusistą Marcem Pellem, zwany Micachu and the Shapes. Nazwa Micachu była oczywistym nawiązaniem do Pokémonów. Szybko się rozkręcili, a Levi nigdy nie ukończyła swoich studiów kompozytorskich. Występując jako DJ, wydała również mixtape zatytułowany Filthy Friends, który został opublikowany na ich oficjalnej stronie Myspace.

Pierwszą ważną ścieżką dźwiękową Levi  była ścieżka dźwiękowa do filmu Jonathana Glazera z 2013 r. Under the Skin. Film jest oparty na powieści o tym samym tytule autorstwa Michela Fabera, a gwiazdą jest Scarlett Johansson. Wyprodukowana w wieku 26 lat i stworzona we współpracy z Glazerem, tematyka ścieżki dźwiękowej Levi  jest tak ściśle wpleciona w film , że daje symbiotyczną jakość, w której dźwięk wydaje się nierozerwalnie związany z obrazem. Muzyka została szeroko doceniona za przesuwanie granic muzyki i projektowania dźwięku, a Levi była nominowana do wielu nagród. Zdobyli nagrodę dla najlepszego kompozytora na European Film Awards 2014 i ex aequo z Jonnym Greenwoodem w kategorii najlepszej muzyki/ścieżki dźwiękowej na Los Angeles Film Critics Awards 2014.Została również nominowana do nagrody BAFTA 2015 w kategorii najlepszej muzyki filmowej.

 

 Ponownie spotkali się z Glazerem, aby napisać muzykę do dwóch krótkometrażowych filmów, The Fall (2019) i Strasbourg 1518 (2020). W 2023 roku Levi skomponowała muzykę do czwartego pełnometrażowego filmu Glazera The Zone of Interest. Zdobył on nagrodę Soundtrack Award na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2023 roku W 2016 roku Levi ukończyła swoją drugą dużą muzykę filmową, do biografii Jacqueline Kennedy Onassis Pabla Larraína Jackie.  Larraín był jurorem na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2013 roku i uważał, że Under the Skin zasługuje na nagrodę za muzykę filmową. Kompozytor Ryuichi Sakamoto, również w jury, był zachwycony odważną muzyką Levi  do filmu i on i Larraín mówili z pasją o jej osiągnięciu,  co doprowadziło do współpracy przy Jackie. Levi została nominowana do nagrody Best Original Score na 89. rozdaniu Oscarów , ale przegrała z Justinem Hurwitzem za La La Land. 

 

W 2017 roku Levi pracowała z siostrą, reżyserką Francescą Levi, nad ścieżką dźwiękową do The Colour of Chips, eksperymentalnego filmu stworzonego z Colmem McAuliffe'em w ramach projektu The Unfilmables, wyprodukowanego przez Live Cinema UK.  W tym samym roku Levi skomponowała ścieżkę dźwiękową do filmu science-fiction Marjorie Prime i we współpracy z muzykami Demdike Stare i Gruff Rhys przyczyniła się do ścieżki dźwiękowej do Ceremony: The Return of Friedrich Engels artysty Phila Collinsa, która została wyświetlona na Manchester International Festival, a następnie wyemitowana przez BBC.  W 2019 roku Levi skomponowała ścieżkę dźwiękową do Monos kolumbijskiego reżysera Alejandro Landesa. W grudniu tego samego roku ogłoszono, że napiszą muzykę do czarnego thrillera komediowego Zola, który miał premierę na festiwalu filmowym Sundance w 2020 roku. Później tego samego roku Levi skomponowała muzykę do Mangrove, pierwszego pełnometrażowego odcinka serialu Small Axe Steve'a McQueena dla BBC i Amazon Studios.

 

                                                                                 Filmografia

2013 Under the Skin Jonathan Glazer 2016 Jackie Pablo/2017 Marjorie Prime /2019 Monos /2020 Zola /2023 The Zone of Interest

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 2017 Best Achievement in Music Written for Motion Pictures (Original Score) Jackie Golden Globe Grammy

Edward Woodward

 Ur. 1.06.1930 r. w Croydon w hrabstwie Surrey, Anglia. Popularny aktor telewizyjny, zabłysnął pod koniec lat 70. jako wykonawca sentymentalnych piosenek.

 

Po ukończeniu londyńskiej Royal Academy of Dramatic Art rozpoczął występy w licznych inscenizacjach teatralnych, jednak prawdziwą popularność przyniosły mu role w telewizyjnych serialach "Emergency Ward 10", "Callan" i "Equalizer". Jako wokalista zadebiutował w 1969 r., kontynuując sceniczny image "angielskiego dżentelmena" na albumach nagrywanych dla wytwórni DJM.
 

Jego repertuar obejmował zarówno standardy z lat 30. i 40., jak i współczesne popularne przeboje w rodzaju "Send In The Clowns" i "Windmills Of Your Mind". Longplay Edwardian Woodward był kompilacja szlagierów brytyjskiej sceny bulwarowej.
 

Jedynym singlowym przebojem Woodwarda była trawestacja tematu Jerome'a Kerna "The Way You Look Tonight", wydany w 1971 r. W 1980 r. artysta nagrał dla wytwórni RK patriotyczny utwór "Soldier of The Queen".

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Way you look tonight/The Tide Will Turn For Rebecca	Edward Woodward	01.1971	42[2]	-	DJM DJS 232	[written by Jerome Kern, Dorothy Fields][produced by Stephen James]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This man alone	Edward Woodward	06.1970	53[2]	-	DJM DJLPS 405	[produced by Martin Humphrey, Stephen James]
This Edward Woodward Album	Edward Woodward	08.1972	20[10]	-	Jam JAM 103	[produced by Stephen James]

Eric Clapton

 Właśc. Eric Patrick Clapp, ur. 30.03.1945 r. w Ripley w hrabstwie Surrey, Anglia. Ten jeden z największych rockowych gitarzystów świata zapewne na zawsze pozostanie wdzięczny swojej babci i dziadkowi za to, że kupili mu pierwszą gitarę. Młody Eric mieszkał u babci Rose i dziadka Jacka Clappa jego 16-letnia matka nie mogła dać sobie rady z wychowaniem nieślubnego dziecka. Na swe 14 urodziny dostał gitarę akustyczną za 14 funtów i od razu, nuta po nucie, zabrał się do kopiowania wielkich gitarzystów bluesowych.

 Jego pierwszą grupą była The Roosters, lokalna formacja rhythm'n'bluesowa, w której występował Tom McGuinness, póżniejszy członek grupy Manfreda Manna, a jeszcze póżniej The Blues Band. Clapton był w jej składzie przez osiem miesięcy, po czym razem z McGuinnessem przeszedł do formacji Casey Jones And The Engineers. Krótki w niej pobyt zakończył w 1963 r., gdy odkryli go The Yardbirds, ambitna grupa rhythm'n'bluesowa, szukająca zastępstwa za gitarzystę Tony'ego Tophama.
 

Dalsza renoma The Yardbirds opierała się w dużym stopniu na Ericu, który już wtedy uzyskał swój przydomek "Slow-hand" (ang. powolna ręka), nadany mu przez entuzjastycznych fanów z klubu Richmond's Crawdaddy. Clapton byt w zespole przez 18 miesięcy, aż do pojawienia się różnicy zdań na temat kierunku muzycznego rozwoju formacji. The Yardbirds kierowali się w stronę muzyki pop, a Eric po prostu chciał grać bluesa. Idealnym lekarstwem na jego frustracje była grupa Bluesbreakers Johna Mayalla, jedna z czołowych brytyjskich formacji bluesowych.
 

Clapton nagrał z Mayallem tylko jeden album, za to uważany za prawdziwą klasykę gatunku. Na sławnej okładce longplaya Bluesbreakers, bo o nim mowa, Clapton widnieje z egzemplarzem komiksu "Beano". Do roli supergwiazdy Eric awansował wraz z powstaniem grupy Cream w 1966 r. Razem z eks-członkami Graham Bond Organisation - Jackiem Bruce'em i Gingerem Bakerem - stworzył jedną z najważniejszych grup rockowych naszych czasów. Jako L'Angelo Mysterioso zagrał też przepiękne solo gitarowe w utworze "While My Guitar Gently Weeps" George'a Harrisona z płyty The White Album Beatlesów. Zespół Cream istniał niewiele ponad dwa lata.
 

Wkrótce po jego rozwiązaniu Eric znów nawiązał współpracę z Gingerem Bakerem, tym razem w grupie Blind Faith. Skład dopełniali Steve Winwood i Rick Grech. Ta "supergrupa" zdołała wypuścić tylko jeden album Blind Faith, ale dzięki finansowo lukratywnemu tournee po USA, muzykom łatwiej było znieść jej nieuchronny rozpad.
 

W czasie tej trasy Clapton zaprzyjażnił się z członkami grupy Delaney And Bonnie And Friends i postanowił zostać jej gitarzystą. Dołączył do nich, zanim jeszcze zdążył odetchnąć po ostatnim koncercie Blind Faith w styczniu 1970 r. Zagrał na jednym albumie - Delaney And Bonnie And Friends On Tour, ale trzy miesiące póżniej umknął, by z pomocą m.in. Leona Russella, Stephena Stillsa i Delaneya Bramletta nagrać rozczarowujący longplay Eric Clapton.
 

Póżniej stworzył zespół Derek And The Dominos. Ta niezapomniana formacja nagrała wespół z Duane'em Allmanem jednąz najsławniejszych kompozycji rockowych, urzekającą "Laylę". Clapton skierował tę miłosną piosenkę do żony George'a Harrisona, Patti, którą był zauroczony. Niczego nieświadom George zaprosił Erica do występu w swym historycznym koncercie dla Bangladeszu l sierpnia 1971 r. Od czasu nagrania albumu Layla And Other Assorted Love Songs, gdy po raz pierwszy zetknął się z narkotykami, Clapton zmagał się z wymykającym się spod kontroli nałogiem heroinowym. W najgorszym okresie uzależnienia oddawał w zastaw swe najcenniejsze gitary, wydając do 1500 funtów tygodniowo na narkotyki. Gdy Pete Townshend z zespołu The Who z przerażeniem zauważył, że Clapton pozbywa się swych instrumentów;, postanowił ratować Erica i jego dziewczynę Alice Ormsby-Gore od pewnej śmierci. Razem ze Steve'em Winwoodem, Rickiem Grechem, Ronem Woodem i Jimem Capaldim zorganizował sławny koncert "Eric Clapton At The Rainbow", będący części±ą krucjaty na rzecz jego uzdrowienia.
 

Swym występem Eric zakończył dwa lata milczenia. Ubrany w ten sam garnitur, co w czasie koncertu dla Bangladeszu, zaprezentował wspaniałą emocjonalną grę. Choć ciągle był uzależniony, miał to być punkt zwrotny w jego życiu. Po usilnych prośbach ojca jego dziewczyny, Lorda Harlecha, poddał się wstępnemu leczeniu w sławnej klinice przy Harley Street, pod okiem dr Meg Patterson. Odrodzony Clapton znów zaczął nagrywać i w sierpniu 1974 r. wydał udany album 461 Ocean Boulevard. Zapowiadał nim swój przyszły styl: zniknęły długie solówki gitarowe, a pojawiły się zrelaksowane wokale w krótszych, zwartych piosenkach. Płyta odniosła niebywały sukces - osiągnęła 1. pozycję w USA i 3. w Wielkiej Brytanii. Zaczerpnięte z niej single także stały się hitami, jak choćby amerykański numer l - "I Shot The Sheriff" (kompozycja Boba Marleya).
 

1974 rok Clapton zakończył na wysokiej fali; nie tylko powrócił z grobu, ale zdobył w końcu serce Patti Harrison (pobrali się w marcu 1979 r., a w czerwcu 1988 r. Patti wystąpiła o rozwód). Rok 1975 przetrwał bez narkotyków, choć uzależnił się od alkoholu. Mimo to nagrał kolejne hity, które umieścił na albumach There Is One In Every Crowd i żywiołowym E.C. Was Here. Oba longplaye podtrzymały jego reputację i od tej chwili pozycja gitarzysty stale się umacniała.
 

25 listopada 1976 r. Clapton znalazł nawet czas, by zagrać na historycznym koncercie "Last Waltz" grupy The Band. W latach 1977 i 1978 wydał dwa rozchwytywane albumy Slowhand i Backless, a kolejnych sukcesów singlowych dostarczyły melodyjne nagrania "Lay Down Sally" i "Promises", a także inne: "Wonderful Tonight", "Cocaine" J.J. Cale'a i "May You Never" Johna Martyna. Clapton uwolnił się zupełnie od image'u herosa gitary, stając się wytrawnym wokalistą i kompozytorem, który przypadkiem grał też na tym instrumencie. Całkiem nowa widownia, która nigdy nie słyszała o The Yardbirds czy Cream, widziała w nim schludnego artystę bez wad i ciemnych kart przeszłości.
 

Lata 80-te były dla muzyka jeszcze bardziej pomyślne. Każdy jego album sprzedawał się znakomicie i zdobywał przychylność krytyków. Szczególnym sukcesem na początku lat 80-tych cieszyły się płyty Another Ticket i Money And Cigcircttcs, na których wystąpił Ry Cooder. Longplay Behind The Sun z 1985 r. został wyprodukowany wprawną ręką bliskiego przyjaciela Claptona - Phila Collinsa. Collins zagrał też na perkusji na następnej płycie August, która nie nosiła żadnych oznak zmęczenia lub braku pomysłów. Ten solidny album zawierał znakomity przebój "Behind The Mask" oraz ekscytujący duet z Tiną Turner w utworze "Tearing us Apart". Na całej płycie głos Claptona był w wyjątkowo dobrej formie.
Longplay Journeyman z 1989 r. okazał się jeszcze lepszy. Chlubił się nie tylko lepszymi piosenkami, ale także tym, że "Slowhand" odkrył na nowo gitarę. Zagrał jedne z najpiękniejszych fragmentów w całej swojej karierze. W ciągu wielu lat swojej działalności współpracował i użyczał swoich umiejętności niezliczonym artystom, takim jak John Martyn, Phil Collins, Duane Allman, Marc Benno, Gary Brooker, Joe Cocker, Roger Daltrey, Jesse Davis, Dr John (Mac Rebennack), Bob Dylan, Aretha Franklin, Rick Danko, Champion Jack Dupree, Howlin' Wolf, Sonny Boy Williamson, Freddie King, Alexis Korner, Ronnie Laine, Jackie Lomax, Christine McVie, The Mothers Of Invention, The Plastic Ono Band, Otis Spann, Vivian Stanshall, Stephen Stills, Ringo Starr, Leon Russell, Doris Troy, Roger Waters i wielu, wielu innych. Zagrał też rolę Kaznodziei w zekranizowanej przez Kena Russella rock-operze "Tommy" Pete'a Townshenda.
 

W ostatnich latach Clapton uzyskał wysoki prestiż dzięki swym trasom koncertowym, występowi na koncercie "Live Aid", telewizyjnym filmom dokumentalnym, dwóm biografiom i corocznym koncertom w londyńskiej Royal Albert Hall. Swymi 24 występami w tej sali w 1991 r. pobił absolutny rekord. Jego popularność jest tak wielka, że prawdopodobnie zapełniłby Albert Hall każdego wieczoru przez cały rok. Specjalną premią dla licznych fanów artysty jest to, że przygotowuje trzy różne rodzaje koncertów, dzieląc sezon na serie wieczorów bluesowych, orkiestrowych i rockowych.
 

W latach 90-tych kariera Claptona przebiegała od sukcesu do sukcesu. Tylko tragiczna śmierć jego syna Conora w 1991 r. zastopowała ją na kilka miesięcy. W grudniu 1991 r. odbył wspólną trasę w Japonii z George'em Harrisonem, użyczając mu moralnego wsparcia, z jakiego sam skorzystał ponad dekadę wcześniej. W 1992 r. nagrał mega-bestsellerowy album Unplugged (zarejestrowany podczas występu w studiu MTV), któremu towarzyszył wzruszający singel "Tears In Heaven". W pażdzierniku tego samego roku wystąpił na koncercie "Bob Dylan 30th Anniversary". 

28 lutego 1994 r. zagrał po raz setny w karierze w sali Royal Albert Hall. W tym samym roku ukazała się jego kolejna płyta, From The Cradle, na której - zgodnie z tytułem ("Od kołyski") - powrócił do żródeł i zagrał własne interpretacje kompozycji swoich mistrzów. 50-letni dziś Clapton zasłużył sobie na tytuł największego białego gitarzysty bluesowego naszych czasów i sięga właśnie po tytuł jednego z największych współczesnych artystów rockowych. Zachęcająca perspektywa dla człowieka, którego życie niemal skończyło się się w 1973 r.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Comin' home/Groupie [Superstar]	Delaney And Bonnie And Friends Featuring Eric Clapton	02.1970	16[9]	84[3]	Atco 6725	[written by B. Bramlett, E. Clapton][produced by Delaney Bramlett]
Teasin'/Soulin'	King Curtis with Delaney Bramlett,Eric Clapton & Friends	04.1970	-	128[1]	Atco 6738	-
After midnight/Easy now	Eric Clapton	10.1970	-	18[12]	Atco 6784	[written by J.J. Cale][produced by Peter McHugh,Jim Harris,Delaney Bramlett]
Bell bottom blues/Keep on grooving	Derek and The Dominos	02.1971	-	91[2]	Atco 6803	[written by Eric Clapton][produced by Tom Dowd]
Layla/I am yours	Derek & The Dominoes	03.1971	7[11][08.72]	51[10]	Atco 6809	[silver-UK][written by Eric Clapton, Jim Gordon][produced by Tom Dowd, Eric Clapton, Jim Gordon, Bobby Whitlock, Carl Radle, Duane Allman]
Layla/I am yours	Derek & The Dominoes	05.1972	-	10[15]	Atco 6809	[written by Eric Clapton, Jim Gordon][produced by Tom Dowd, Eric Clapton, Jim Gordon, Bobby Whitlock, Carl Radle, Duane Allman]
Let it rain/Easy now	Eric Clapton	09.1972	-	48[13]	Polydor 15 049	[written by Eric Clapton, Bonnie Bramlett, Delaney Bramlett][produced by Delaney Bramlett]
Bell bottom blues/Little wing	Derek and The Dominos	02.1973	-	78[5]	Polydor 15 056	[written by Eric Clapton][produced by Tom Dowd]
Why does love got to be so sad/Presence of the lord	Derek and The Dominos	03.1973	-	120[1]	RSO 400	[written by Eric Clapton][produced by Tom Dowd]
I shot the sheriff/Give me strenght	Eric Clapton	07.1974	9[9]	1[1][14]	RSO 409	[gold-US][oryginalne nagranie Bob Marley & Wailers][written by Bob Marley][produced by Tom Dowd]
Willie and the hand jive/Mainline Florida	Eric Clapton	11.1974	-	26[9]	RSO 503	[written by Johnny Otis][produced by Tom Dowd]
Swing low Sweet Chariot/Pretty blue eyes	Eric Clapton	05.1975	19[9]	-	RSO 2090 158 [UK]	[written Trad.][produced by Tom Dowd]
Knockin' on heavens door/Someone like you	Eric Clapton	08.1975	38[4]	-	RSO 2090 166 [UK]	[written Bob Dylan][produced by Tom Dowd,Albhy Galuten]
Hello old friend/All out past times	Eric Clapton	10.1976	-	24[14]	RSO 861	[written by Eric Clapton][produced by Rob Fraboni]
Lay down Sally/Next time you see her	Eric Clapton	01.1978	39[6]	3[24]	RSO 886	[gold-US][silver-UK][written by Eric Clapton, Marcy Levy, G. Terry][produced by Glyn Johns]
Wonderful tonight/Peaches and Diesel	Eric Clapton	05.1978	-	16[17]	RSO 895	[gold-US][platinum-UK][written by Eric Clapton][produced by Glyn Johns]
Promises/Watch out for Lucy	Eric Clapton	10.1978	37[7]	9[18] side B:40[7]	RSO RSO 910	[written by Richard Feldman, Roger Linn][produced by Glyn Johns]
Tulsa time[live]/Cocaine	Eric Clapton	06.1980	-	30[14]	RSO 1039	[written by D. Flowers][produced by Jon Astley]
Blues power [live]/Early in the morning [live]	Eric Clapton	11.1980	-	76[5]	RSO 1051	[written by Eric Clapton, Leon Russell][produced by Delaney Bramlett]
I can' t stand it/Black rose	Eric Clapton	02.1981	-	10[17]	RSO 1060	[written by Eric Clapton][produced by Glyn Johns]
Another ticket/Rita Mae	Eric Clapton	06.1981	-	78[5]	RSO 1064	[written by Eric Clapton][produced by Glyn Johns]
Layla/Wonderful tonight	Derek & The Dominoes	01.1982	4[10]	-	RSO X 87 [UK]	-
I shot the sherif /Cocaine [re-issue]	Eric Clapton	03.1982	64[2]	-	RSO 88 [UK]	-
I' ve got a rock' n' roll heart/Man in love	Eric Clapton	01.1983	-	18[16]	Duck /Warner 29 9780	[written by Steve Diamond, Troy Seals, Eddie Setser][produced by Tom Dowd]
The shape you're in/Crosscut saw	Eric Clapton	04.1983	75[1]	-	Duck-Warners W 9701	[written by Eric Clapton][produced by Tom Dowd]
Forever man/Too bad	Eric Clapton	03.1985	51[4]	26[12]	Duck/Warner 29 081	[written by Jerry Lynn Williams][produced by Lenny Waronker & Ted Templeman]
See what love can do/She's waiting	Eric Clapton	06.1985	-	89[2]	Duck/Warner 28 986	[written by Jerry Lynn Williams][produced by Lenny Waronker & Ted Templeman]
Edge of darkness/Shoot out	Eric Clapton & Michael Kamen	12.1985	65[3]	-	BBC RESL 178 [UK]	[written by Eric Clapton, Michael Kamen][temat z serialu BBC TV "Edge of darkness"]
Behind the mask/Grand illusion	Eric Clapton	01.1987	15[11]	-	Duck W 8461 [UK]	[written by Chris Mosdell, Ryuichi Sakamoto][produced by Phil Collins]oryginalnie nagrana przez Yellow Magic Orchestra
It's in the Way That You Use It/Grand Illusion	Eric Clapton	04.1987	77[4]	-	Duck W 8397 [UK]	[written by Eric Clapton ,Robbie Robertson][produced by Eric Clapton, Tom Dowd]
Tearing us apart/Hold on	Eric Clapton & Tina Turner	06.1987	56[3]	-	Warner W 8299 [UK]	[written by Greg Phillinganes, Eric Clapton][produced by Phil Collins]
Holy Mother/Tangled in Love	Eric Clapton	12.1987	95[2]	-	Duck W 8141 [UK]	[written by Eric Clapton,Stephen Bishop][produced by Phil Collins]
Pretending/Before you accuse me	Eric Clapton	11.1989	-	55[11]	Duck/Reprise 22 732	[written by Jerry Lynn Williams][produced by Russ Titelman]
Bad love/Hard times	Eric Clapton	03.1990	25[7]	88[5]	Duck/Reprise 19 980	[written by Mick Jones, Eric Clapton][produced by Russ Titelman]
No alibis/Running on faith	Eric Clapton	04.1990	53[3]	-	Duck	[written by Jerry Lynn Williams][produced by Russ Titelman]
Wonderful tonight [live]/Edge of darkness [live]	Eric Clapton	11.1991	30[7]	-	Alex 2239 [US]	-
Tears in heaven/Track and lines	Eric Clapton	03.1992	5[13]	2[26]	Duck/Reprise 19 038	[platinum-US][gold-UK][Grammy-Record Of The Year][written by Will Jennings, Eric Clapton][produced by Russ Titelman]
Runaway train	Elton John & Eric Clapton	08.1992	31[4]	-	Rocket EJS 29 [UK]	[written by Elton John, Bernie Taupin, Olle Romo][produced by Chris Thomas]
It' s probably me	Sting with Eric Clapton	08.1992	30[4]	-	A&M; AM 883 [UK]	[piosenka z filmu "Lethal weapon 3"][written by Eric Clapton , Michael Kamen , Sting][produced by Michael Kamen , Stephen McLaughlin ]
Layla [live acoustic]/Signe	Eric Clapton	10.1992	45[3]	12[20]	Duck/Reprise 18 787	[written by Eric Clapton , Jim Gordon][produced by Russ Titelman]
Motherless child/Driftin'	Eric Clapton	10.1994	63[4]	114[6]	Duck/Reprise 18 044	[written by Trad.,Robert Hicks][produced by Eric Clapton,Russ Titelman]
Love Can Build a Bridge	Eric Clapton	03.1995	1[1][15]	-	London COCD1	[silver-UK][written by Cher, Chrissie Hynde and Neneh Cherry with Eric Clapton][produced by Peter Asher]
Change the world/Danny boy	Eric Clapton	07.1996	18[17]	5[43]	Reprise 17 621	[gold-US][piosenka z filmu "Phenomenon"][written by Tommy Sims, Gordon Kennedy, Wayne Kirkpatrick][produced by Babyface]
My father' s eyes/Theme from a movie that never happened	Eric Clapton	03.1998	33[9]	-	Duck-Warners W 0443 [UK]	[written by Eric Clapton][produced by Simon Climie, Eric Clapton]
Circus/Tears in heaven	Eric Clapton	06.1998	39[5]	-	Duck-Warners W 0447 [UK]	[written by Eric Clapton][produced by Simon Climie, Eric Clapton]
Pilgrim	Eric Clapton	11.1998	170[1]	-	Duck-Warners [UK]	[written by Eric Clapton,Simon Climie][produced by Simon Climie, Eric Clapton]
Blue eyes blue	Eric Clapton	08.1999	94[1]	112[9]	Duck W 508CD	[piosenka z filmu "Runaway bride"][written by Diane Warren][produced by Rob Cavallo]
Forever man [How many times?]	Beatchuggers feat Eric Clapton	11.2000	26[2]	-	FFRR FX 386 [UK]	[written by Jerry Lynn Williams][produced by Lenny Waronker & Ted Templeman]

[gold-US][gold-UK][produced by Eric Clapton, Simon Climie]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Eric Clapton	Eric Clapton	09.1970	17[8]	13[30]	Atco 329	[produced by Delaney Bramlett]
Layla	Derek & The Dominoes	11.1970	-	16[65]	Atco 704 [US]	[gold][produced by Tom Dowd]
History of Eric Clapton	Eric Clapton	08.1972	20[6]	6[42]	Atco 803	[gold-US]
Eric Clapton at his best	Eric Clapton	10.1972	-	87[17]	Polydor 3503	[produced by Jimmy Miller]
Derek & The Dominoes in concert	Derek & The Dominoes	01.1973	-	20[21]	RSO 8800	[gold]
Clapton	Eric Clapton	02.1973	-	67[11]	Polydor 5526
Eric Clapton Rainbow Concert	Eric Clapton	09.1973	19[4]	18[14]	RSO 877	[silver-US][produced by Bob Pridden]
461 Ocean Boulevard	Eric Clapton	08.1974	3[19]	1[4][25]	RSO 4801	[gold-US][gold-UK][produced by Tom Dowd]
Layla [reissue]	Derek & The Dominoes	08.1974	-	107[10]	Polydor 3501	-
There' s one in every crowd	Eric Clapton	04.1975	15[8]	21[14]	RSO 4806	[silver-UK][produced by Tom Dowd]
E.C. Was here	Eric Clapton	09.1975	14[6]	20[13]	RSO 4809	[silver-UK][produced by Tom Dowd]
No reason to cry	Eric Clapton	09.1976	8[7]	15[21]	RSO 3004	[silver-UK][produced by Rob Fraboni]
Slowhand	Eric Clapton	11.1977	23[13]	2[74]	RSO 3030	[3x-platinium-US][gold-UK][produced by Glyn Johns]
Backless	Eric Clapton	12.1978	18[12]	8[37]	RSO RSD 5001	[platinum-US][silver-UK][produced by Glyn Johns]
Just one night	Eric Clapton	05.1980	3[12]	2[31]	RSO 4202	[gold-US][silver-UK][produced by Eric Clapton & Jon Astley]
Another ticket	Eric Clapton	03.1981	18[8]	7[21]	RSO 3095	[gold-US][produced by Tom Dowd]
Time pieces-The best of Eric Clapton	Eric Clapton	04.1982	20[37]	101[14]	RSO 3099	[7x-platinum-US][gold-UK][produced by Tom Dowd]
Money and cigarettes	Eric Clapton	02.1983	13[17]	16[19]	Duck 2 3773	[produced by Tom Dowd & Eric Clapton]
Backtrackin'	Eric Clapton	06.1984	29[16]	-	Starblend ERIC 1 [UK]	[silver-UK]
Behind the sun	Eric Clapton	03.1985	8[14]	34[28]	Duck 25 166	[platinum-US][produced by Eric Clapton, Phil Collins, Ted Templeman, Lenny Waronker]
August	Eric Clapton	12.1986	3[49]	37[34]	Duck 25 476	[gold-US][platinum-UK][produced by Eric Clapton, Phil Collins,Tom Dowd]
Crossroads	Eric Clapton	05.1988	-	34[26]	Polydor 83 5261	[3x-platinium-US][produced by Bill Levenson]
Journeyman	Eric Clapton	11.1989	2[34]	16[51]	Duck 26 074	[2x-platinium-US][platinum-UK][produced by Jill Dell'Abate & Russ Titelman]
The Layla sessions-20th Universary Edition	Eric Clapton	10.1990	-	157[5]	Polydor 847083
24 nights	Eric Clapton	10.1991	17[7]	38[19]	Duck 26 420	[gold-US][gold-UK][produced by Russ Titelman]
Rush	Eric Clapton	02.1992	-	24[31]	Reprise 26 794	[gold]
Unplugged	Eric Clapton	09.1992	2[160]	1[3][137]	Reprise 45 024	[10x-platinum-US][4x-platinum-UK][produced by Russ Titelman]
The cream of Eric Clapton [re-entry]	Eric Clapton	07.1993	25[71]	80[30][03.95]	-	[3x-platinum-UK]
From the cradle	Eric Clapton	09.1994	1[1][25]	1[1][41]	Reprise 45 735 [US]	[3x-platinium-S][gold-UK][produced by Eric Clapton, Russ Titelman]
August [re-entry]	Eric Clapton	03.1995	38[4]	-	-	-
Crossroads 2 [Live in the seventies]	Eric Clapton	04.1996	115[1]	137[1]	Chronicles 529305
Pilgrim	Eric Clapton	03.1998	6[27]	4[29]	Duck 46 577	[platinum-US][gold-UK][produced by Eric Clapton,Simon Climie]
Blues	Eric Clapton	07.1999	52[5]	52[9]	Polydor 547178	[gold-US]
Clapton chronicles-The best of Eric Clapton	Eric Clapton	10.1999	6[97]	20[28]	Duck 47 553	[platinium][2x-platinum-UK][produced by Babyface,Eric Clapton,Simon Climie,Phil Collins,Tom Dowd,Ted Templeman,Russ Titelman,Lenny Waronker]
Riding with The King	Eric Clapton & B.B.King	06.2000	15[35]	3[43]	Reprise 47 612	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Reptile	Eric Clapton	03.2001	7[11]	5[16]	Duck 47 966	[gold-US][gold-UK][produced by Eric Clapton, Simon Climie]
One more car,One more rider-Live on tour 2001	Eric Clapton	11.2002	69[3]	43[9]	Duck 48 374	[produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Me And Mr Johnson	Eric Clapton	04.2004	10[10]	6[18]	Duck 48 423
Sessions For Robert J	Eric Clapton	02.2005	105[1]	172[2]	Duck 48 926	[produced by Eric Clapton, Simon Climie]
The Best Of Eric Clapton: 20th Century Masters The Millennium Collection	Eric Clapton	07.2005	-	143[5]	Chronicles 002759
Back home	Eric Clapton	09.2005	19[4]	13[14]	Duck 49395	[gold-US][produced by Eric Clapton, Simon Climie]
The road to Escondido	J. J. Cale & Eric Clapton	11.2006	50[7]	13[14]	Reprise 9362444182	[gold-US][produced by J.J. Cale, Eric Clapton]
Complete Clapton	Eric Clapton	10.2007	2[25]	14[21]	Polydor 1746193	[2x-platinum-UK][gold-US][produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Live from Madison Square Garden	Eric Clapton	05.2009	40[2]	14[11]	Duck/Reprise 9362497988	[produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Clapton	Eric Clapton	10.2010	7[6]	-	Reprise 9362496359	[produced by Eric Clapton, Doyle Bramhall II, Justin Stanley]
Play the Blues: Live from Jazz at Lincoln Center	Eric Clapton With Wynton Marsalis	09.2011	40[1]	31[7]	Rhino 8122797591	-
The Breeze: An Appreciation of JJ Cale	Eric Clapton	08.2014	3[7]	2[13]	Polydor 3786308	[produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Icon	Eric Clapton	08.2014	-	114[13]	Polydor 15401
Old Sock	Eric Clapton	04.2013	13[6]	-	Polydor 3733098	[produced by Eric Clapton, Doyle Bramhall II, Justin Stanley, Simon Climie]
Forever Man: The Best Of Eric Clapton	Eric Clapton	05.2015	8[7]	48[2]	Rhino 0093624927914	-
I Still Do	Eric Clapton	06.2016	6[5]	6[6]	Polydor 4786177	[produced by Glyn Johns]
Live in San Diego	Eric Clapton	10.2016	60[1]	-	Rhino 0093624918554	[produced by Simon Climie,Eric Clapton]
Happy Xmas	Eric Clapton	10.2018	97[1]	84[7]	Polydor 6792528	[produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Nothing but the Blues	Eric Clapton	07.2022	44[1]	-	WEA 0093624906452	-