Z archiwum...rocka : Liverpool

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Liverpool. Pokaż wszystkie posty

sobota, 3 stycznia 2026

Kirkbys

Kirkbys to kwintet z Liverpoolu, pierwotnie nazywany „The Tuxedos”,
założony i prowadzony przez gitarzystę Jimmy'ego Campbella, który był również jednym z najlepszych nieodkrytych kompozytorów tamtego okresu. On, perkusista Kenny Goodlass, gitarzysta John Lloyd, basista Alby Power i wokalista Gerry Savage (wkrótce zastąpiony przez Joe Marootha) stanowili trzon pierwotnego zespołu, który charakteryzował się bardzo przystępnym, popowo-rockowym brzmieniem.

Ich harmonie były solidne, a Campbell i Marooth współpracowali przy kilku bardzo przyjemnych, oryginalnych utworach. Co więcej, z czasem rozwijali nowe brzmienia: ich utwór „Don't You Want Me No More” z 1965 roku oferuje dźwięczne gitary i harmonie w stylu Byrds w najlepszym, wczesnym folk-rockowym stylu, a ich nieco późniejszy „Dreaming” mógłby uchodzić za odrzut z Herman's Hermits. Goodlass opuścił zespół, by dołączyć do nieco bardziej popularnego zespołu The Escorts (w którego składzie grał m.in. Terry Sylvester), a jego następcą został Mervyn Sharpe. Powrócił do składu Kirkbys po odejściu Sharpe'a, a grupa przetrwała do początków ery psychodelii.

Ich dorobek obejmuje singiel „It's a Crime” z 1966 roku wydany przez wytwórnię RCA, a także dwa utwory z albumu „Unearthed Merseybeat”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't You Want Me No More / Bless You	Kirkbys	.1965	-	-	RCA Victor FAS 948 [Fin]	[written by Jimmy Campbell]
'Cos My Baby's Gone / She'll Get No Lovin' That Way	Kirkbys	10.1965	-	-	RCA Victor FAS 942 [Fin]	[written by Jimmy Campbell,John Lloyd,Marooth,Alby Power,Marvyn Sharpe]
It's A Crime/I've Never Been So Much In Love	Kirkbys	09.1966	-	-	RCA Victor RCA 1542	[written by Jimmy Campbell][produced by Scott Solomon]
Michael Angelo / Leave Me Here	Kirkbys	09.1967	-	-	Deram DM 150	[written by Jimmy Campbell][produced by Noel Walker]

środa, 3 grudnia 2025

Ultrabeat

Ultrabeat to brytyjski zespół muzyki elektronicznej z Liverpoolu w Anglii,
założony w 2002 roku. Początkowo w jego skład wchodzili wokalista i producent Mike „Re-Con” Di Scala oraz producenci Ian Redman i Chris Henry. Zespół powstał dzięki coverowi utworu Force & Styles „Pretty Green Eyes”, który w 2003 roku zajął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Po dołączeniu wokalistki Rebekki Rudd w 2005 roku, zespół wydał kolejne single, w tym przeboje z pierwszej czterdziestki, takie jak „Feelin' Fine”, „Better than Life” i „Elysium (I Go Crazy)”, a następnie debiutancki album „Ultrabeat: The Album” z 2007 roku, który zajął ósme miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

W 2008 roku Ultrabeat wydał „Discolights” we współpracy z Darren Styles i Dannym P, który zajął 23. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich drugi album, wydany w 2009 roku, „The Weekend Has Landed”, osiągnął 29. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Di Scala opuścił zespół w 2013 roku, aby skupić się na swoim nowym zespole CamelPhat z Dave'em Whelanem, a Rudd przejął rolę głównego wokalisty.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pretty Green Eyes/Apollo 13, pt. II (The Journey Home)	Ultrabeat	08.2003	2[41]	-	All Around The World GLOBE 281	[2x-platinum-UK][written by Paul Hobbs, Darren Mew, Leroy Van Brown][produced by Force & Styles]
Feelin' Fine/Distant Skies	Ultrabeat	12.2003	12[20]	-	All Around The World GLOBE 320	[written by Darren Mew][produced by Unique]
Better than Life	Ultrabeat	08.2004	23[5]	-	All Around The World GLOBE 360	[written by Mike Di Scala, Paul Smith Jnr][produced by Ultrabeat]
Feel It with Me	Ultrabeat	09.2005	57[4]	-	All Around The World GLOBE 410	[written by Leigh Horton (Stompy),Jeff Shields (Supreme),Jason Holloway (U.F.O),Rachel Waldon][produced by Ultrabeat]
Elysium (I Go Crazy)	Ultrabeat vs. Scott Brown	04.2006	35[24]	-	All Around The World GLOBE 488	[silver-UK][written by Scott Brown, Mike Di Scala, Chris Henry][produced by Ultrabeat]
Sure Feels Good	Ultrabeat vs. Darren Styles	08.2007	52[4]	-	All Around The World GLOBE 696	[written by Mike Di Scala, Darren Mew][produced by Ultrabeat, Darren Styles]
Discolights	Ultrabeat v Darren Styles	06.2008	23[19]	-	All Around The World GLOBE 937	[written by Mike Di Scala, Chris Henry, Darren Styles][produced by Ultrabeat, Darren Styles]
Use Somebody	Ultrabeat	12.2008	100[4]	-	Universal MIUCT 8580	[written by Caleb Followill,Jared Followill,Matthew Followill,Nathan Followill]

Albumy
Tytul	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ultrabeat: The Album	Ultrabeat	09.2007	8[7]	-	All Around The World GLOBE CD 46	[gold-UK][produced by Mike Di Scala, Ian Redman, Chris Henry , Darren Styles, Wayne Donnelly ]
The Weekend Has Landed	Ultrabeat	10.2009	29[4]	-	Universal Music TV 2724190	[silver-UK][produced by Ultrabeat, Darren Styles]

sobota, 22 listopada 2025

Yachts

Brytyjska grupa z Liverpoolu. Debiutowała z końcem lat 70-tych jako septet
Albert And The Cad Fish Warriors, założony przez zafascynowanych "nową falą" studentów szkoły plastycznej. Po zmianie nazwy 5-osobowy skład tworzyli: Henry Priestman (śpiew, instrumenty klawiszowe), J.J. Campbell (śpiew), Martin Watson (gitara), Martin Dempsey (bas) i Bob Ellis (perkusja).
W 1977r towarzyszyli Elvisowi Costello w liverpoolskich występach. Podpisali kontrakt z wytwórnią Stiff, ale efektem byt jeden singel, po którym wraz z Costello i Nickiem Lowe'em przeszli do nowej firmy Radar.

Po odejściu Campbella liderem zespołu został Priestman, a z ówczesnych nagrań największą popularnością cieszył się temat "Love To Love You". Pierwszy album nagrali w 1979r w Nowym Jorku pod kierunkiem Richarda Gottehrera. W styczniu 1980r Dempsey przyłączył się do Pink Military, a wytwórnia Radar zniknęła z rynku.

Nagrany dla Demon singel był ostatnim w krótkiej karierze grupy. Priestman występował w It's Immaterial i Christians. Dorobek Yachts obejmuje kilka ciekawych 3-minutowych próbek popu, w tym wersję "There's A Ghost In My House" Deana Taylora.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Suffice to say	Yachts	09.1977	-	-	Stiff BUY 19	[written by Priestman, Campbell][produced by Will Birch]
Look back in love/I can't stay long	Yachts	09.1978	-	-	Radar ADA 23	[written by R. Pedrick, M. Gately ][produced by Clive Langer]
Yachting type/Hypnotising Lies	Yachts	11.1978	-	-	Radar ADA 25	[written by Henry Priestman][ Producer - Clive Langer]
Love you love you/Hazy people	Yachts	06.1979	-	-	Radar ADA 36	[written by Henry Priestman][produced by Richard Gottehrer]
Box 202/Pernament damage	Yachts	07.1979	-	-	Radar ADA 42	[written by Henry Priestman, Bob Bellis][produced by Richard Gottehrer]
Now I'm spoken for/Secret agents	Yachts	11.1979	-	-	Radar ADA 49	[written by Henry Priestman][produced by Martin Rushent]
There's a ghost in my house/Revelry	Yachts	04.1980	-	-	Radar ADA 52	[written by E. Holland, B. Holland, L. Dozier][produced by Martin Rushent]
I. O. U./24 hours from Tulsa	Yachts	08.1980	-	-	Radar ADA 57	[written by Henry Priestman][produced by Robert Keyloch ]
A fool like you	Yachts	02.1981	43.Indie Chart	-	Demon D 1005	[written by Henry Priestman][produced by Yachts, Jon Astrop]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
S.O.S.	Yachts	10.1979	-	179[3]	Polydor 6220	[produced by Richard Gottehrer]
Without radar	Yachts	.1980	-	-	Polydor 6270	[produced by Martin Rushent]

piątek, 7 listopada 2025

Vernon Girls

Vernon Girls-dziewczęca grupa z Anglii,która powstała na początku lat 50-tych w czasie kryzysu gospodarczego po II wojnie światowej.

Pochodziły z Liverpoolu ,gdzie pracowały jako personel medyczny w klubie piłkarskim [Vernon' s Football Pools].
Ambicją klubu było stworzenie chóru dziewczęcego ,który reklamował by klub.
Z pomocą Jacka Goode' a [póżniej pracuje jako producent Shindig w USA],powstał raczej zespół wokalny niż tradycyjny chór.Grupa zdobyła kontrakt nagraniowy z Parlophone oddziałem EMI.
Zaczynały jako trio kierując swój repertuar przede wszystkim do młodych nabywców płyt.

Oryginalny skład stanowiły:Maureen Kennedy,Jean Owen i Frances Lee.Tą ostatnią zastępuje wkrótce Lyn Cornell.Niebawem dochodzi do grupy Joyce Barker [w przyszłości żona Marty Wilde].
Sukcesy na listach przebojów osiągają w latach 1962-63 ,nagrywając w tym czasie dla wytwórni Decca.Największą popularność uzyskał ich cover piosenki The Drifters "Lover please".Mając niewielki wpływ na swój repertuar koncertowy i nagraniowy zespół stawał się coraz bardziej anachroniczny w obliczu rewolucyjnych zmian na rynku muzycznym W.Brytanii.

Próbowały bardziej ekspresyjnego stylu na modłę Dusty Springfield
w utworach "Do the bird" czy "I' m let my hair down".Nie przyniosło to oczekiwanego powodzenia i grupa w 1964 roku zniknęła ze sceny muzycznej.
Jej członkinie nagrywały nadal lub pracowały przy sesjach innych artystów w różnych konfiguracjach jako The Brakways,Ladybirds,Redmons Twins i innych.

Lynn Cornell zdecydowała się na karierę solową,mając hit "Never on sunday",póżniej śpiewa w The Pearls.
Vicky Hasseman poślubia gitarzystę i piosenkarza Joe Browne' a,owocem ich małżeństwa jest córka Sam Brown ,wielka gwiazda brytyjskiej sceny muzycznej lat 80-tych.
Joyce Baker już jako żona Marty Wilde zakłada trio "Wilde Three" [z Justinem Haywarde' m znanym z Moody Blues].Jej córka Kim to znana piosenkarka w latach 80-tych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lover please/You Know What I Mean	Vernon Girls	05.1962	16[20]	-	Decca F 11 450	[written by Billy Swan][produced by Jack Good]
Loco -motion/Don't Wanna Go	Vernon Girls	09.1962	47[1]	-	Decca F 11 495	[written by Gerry Goffin, Carole King][produced by Charles Blackwell]
Funny all over/See For Yourself	Vernon Girls	01.1963	31[8]	-	Decca F 11 549	[written by Peacock][produced by Peter Attwood]
Do the bird/I'm Gonna Let My Hair Down	Vernon Girls	04.1963	44[2]	-	Decca F 11 629	[written by Kal Mann, Dave Appell][produced by Peter Attwood]

poniedziałek, 13 stycznia 2025

Space

Space to zespół z Liverpoolu w Anglii, który powstał w 1992 roku początkowo jako trio Tommy'ego Scotta (wokal, bas, gitara), Jamiego Murphy'ego (wokal, gitara) i Jamiego Islanda (perkusja), którego później w 1993 roku zastąpił Andy Parle. Rok później do składu dołączył klawiszowiec Franny Griffiths, a zespół podpisał kontrakt z Gut Records w 1995 roku, ostatecznie zyskując popularność dzięki takim przebojom jak „Female of the Species”, „Me and You Versus the World”, „Neighbourhood”, „Avenging Angels” i „The Ballad of Tom Jones”, ten ostatni w duecie z Cerys Matthews z Catatonia.

Space dążył do eklektycznego brzmienia, które krytycy nazwali „queasy listening” , obejmując elektronikę i samplowanie w swojej pracy i czerpiąc z tak różnych gatunków jak hip hop, techno, post-punk, ska, muzyka lounge, easy listening i ścieżki dźwiękowe do filmów, co było wynikiem różnych gustów członków zespołu. Grupa była również znana ze swoich celowo ironicznych, czarnych tekstów inspirowanych filmami, które często poruszają tematy takie jak seryjni mordercy, nieudane związki, wyrzutki społeczne i choroby psychiczne. Podczas gdy eklektyzm i obozowy humor Space polaryzowały słuchaczy i krytyków, utrzymali oni oddany kult. Space doświadczył kilku zmian w składzie, a Scott był jedynym stałym członkiem.

Ich pierwsze dwa albumy, Spiders (1996) i Tin Planet (1998), odniosły wielki sukces i uzyskały status platynowej płyty w Wielkiej Brytanii, a także zdobyły osiem singli w UK Top 40. Praca nad ich proponowanym trzecim albumem, Love You More than Football, była utrudniona przez trudności i ostatecznie została odłożona na półkę, gdy zespół rozwiązał kontrakt z Gut. Zespół rozpadł się w 2005 roku po niskiej sprzedaży i letnim przyjęciu ich czwartego albumu Suburban Rock 'n' Roll (2004), który mimo to został doceniony przez fanów.

Scott założył The Drellas, który w 2011 roku przekształcił się w drugą inkarnację Space po dołączeniu Griffithsa (i krótko Murphy'ego) do grupy. Space nadal występował na żywo i wydawał albumy studyjne, w tym Attack of the Mutant 50ft Kebab (2014) i Give Me Your Future (2017). W 2019 roku, dwadzieścia lat po nagraniu, Love You More than Football został oficjalnie wydany jako część trwającego całą karierę boxsetu Anthology. Siódmy album zespołu, Music for Pleasure Music for Pain, został wydany w 2021 roku.

Tommy Scott i Jamie Murphy poznali się, gdy Murphy został zatrudniony jako roadie w zespole Scotta The Australians. Po rozpadzie The Australians w 1992 roku, para założyła nowy zespół o nazwie The Substitutes (od piosenki The Who), w którym Murphy grał na gitarze, a Scott na basie. Murphy zmienił nazwę zespołu na Space od roboczego tytułu piosenki „My Own Dream” The Real People i zagrali swój pierwszy koncert pod tą nazwą 15 maja 1992 roku w The Picket w Liverpoolu. Jamie Island był krótko perkusistą zespołu, zanim zastąpił go Andy Parle, a 5 lipca 1993 roku wydali 12-calowy singiel zatytułowany „If Its Real”. W 1994 roku dołączyła do nich Franny Griffiths, która wcześniej grała ze Scottem w Hello Sunset i The Australians, grając na instrumentach klawiszowych i elektronicznych, i ostatecznie ugruntowała ich odrębny styl.

15 stycznia 1995 roku zespół podpisał kontrakt płytowy z Gut Records, który wydał ich pierwszy singiel „Money” w listopadzie tego samego roku. Singiel „Neighbourhood” pojawił się w marcu 1996 roku, ale dopiero wydanie kolejnego singla „Female of the Species” przyniosło im sukces w pierwszej czterdziestce. Ta piosenka była również motywem przewodnim brytyjskiego programu Cold Feet. Ich debiutancki album Spiders, wydany we wrześniu 1996 roku, odniósł sukces i uzyskał status platynowej płyty w Wielkiej Brytanii. „Female of the Species” zyskał również umiarkowaną popularność w radiu studenckim i MTV w Stanach Zjednoczonych, a także był szeroko oglądany i słyszany w Australii w ogólnokrajowym programie teledyskowym Rage w telewizji ABC i w krajowej stacji rockowej Triple-J w ABC. Skład powiększył się o basistę/multiinstrumentalistę Yorkie'ego - który zaczął pracować z zespołem na wiele lat przed ich sukcesem z Spiders - pod koniec 1996 roku, dzięki czemu Scott mógł bardziej skupić się na wokalu i gitarze.

W połowie 1997 roku odbyła się trasa po USA, podczas której członkowie zespołu cierpieli na tęsknotę za domem, Murphy przeżył załamanie nerwowe, a Scott stracił głos na dwa miesiące. Śmierć matki Palmera zniszczyła zespół, a Parle opuścił grupę zaraz po ukończeniu drugiego albumu. Zastąpił go Leon Caffrey. Nowa płyta zatytułowana Tin Planet była bardziej dojrzałym, skupionym wydawnictwem niż Spiders i została wydana wiosną 1998 roku, osiągając trzecie miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Podobnie jak poprzednik, odniósł sukces, ale rozczarował niektórych fanów ze względu na łagodniejsze, popowe piosenki i brak znacznie bardziej agresywnych utworów, które można znaleźć na Spiders.

Pod koniec 1998 roku, na potrzeby reklamy Hondy, Space nagrał wersję utworu The Animals „We Gotta Get out of This Place”, który znalazł się na EP The Bad Days. Zespół nagrał również utwór z wokalistą Tomem Jonesem na jego album Reload, wydany w 1999 roku. W 2001 roku Space rozstał się z Gut z powodu pewnych problemów z wytwórnią, w tym ciągłego przekładania ich trzeciego albumu Love You More than Football. Murphy odszedł z zespołu w tym samym roku, co doprowadziło do wycofania się zespołu z życia publicznego i udostępnienia swojej muzyki fanom za pośrednictwem ich strony internetowej. Te nagrania były znane jako Music for Aliens.

Po trzyletniej przerwie od zainteresowania publicznego, Space powrócił w 2004 roku, aby wydać Suburban Rock 'n' Roll, ich pierwsze właściwe wydanie nowego materiału od czasu Tin Planet. Nie zyskał uznania krytyków ani komercyjnego. Letnie przyjęcie wydawnictw i problemy z podpisaniem kontraktu płytowego sprawiły, że kontynuowanie działalności stało się niemożliwe z finansowego punktu widzenia. W 2005 roku Space ogłosili decyzję o rozstaniu. Od czasu pierwotnego rozpadu zespołu większość byłych członków nadal gra w zespołach i w branży muzycznej: Scott wraz z Philem Hartleyem, byłym technikiem koncertowym grupy, założyli zespół punkowy o nazwie Drellas, który w swojej ostatecznej inkarnacji obejmował Allana Jonesa na perkusji i Ryana Clarke'a na zabytkowych klawiszach. Hartley, który gra na basie, również produkuje dla zespołu, wraz z innymi artystami Antipop Records, takimi jak Metro Manila Aide, The Dead Class, The Temps i Fraktures.

Franny Griffiths była z Murphym i Vinniem Camillerim (który grał na gitarze dla perkusisty The Beatles Pre-Ringo, Pete'a Besta) z ich zespołem Dust, a także tworzyła zespół R&B pod nazwą Subway Showdown, podczas gdy Yorkie produkuje dla Shack. Franny jest również współautorem i producentem filmu Spaceman V Man z Vinniem Camillerim.

Andy Parle zmarł 1 sierpnia 2009 r. w wieku 42 lat w Liverpoolu. Policja stwierdziła, że traktuje śmierć Parle'a jako „niewyjaśnioną”, ponieważ widziano, jak upadł podczas przechodzenia przez ulicę. Naoczni świadkowie opisali, że potknął się i upadł, próbując przebiec przez ulicę w Liverpoolu około godziny 23:30. Został zabrany do Royal Liverpool Hospital, gdzie zmarł. Palmer stwierdził, że był „genialnym perkusistą” i że jego śmierć była „najsmutniejszym, najbardziej tragicznym końcem, jaki można sobie wyobrazić”. W listopadzie 2011 r. Space ogłosili, że zjednoczą się na koncercie w Boże Narodzenie w O2 Academy w Liverpoolu. W składzie ponownie znaleźli się pierwotni członkowie Scott, Murphy i Griffiths, a także innych muzyków, którzy grali ze Scottem w The Red Scare.

Zespół ogłosił wydanie nowego albumu zatytułowanego Attack of the Mutant 50ft Kebab i światową trasę koncertową w 2012 roku. Po dwóch latach pracy (które zostały przerwane przez drugie odejście Murphy'ego), album został ostatecznie wydany w marcu 2014 roku, poprzedzony głównym singlem „Fortune Teller”. W lipcu klawiszowiec Ryan Clarke opuścił grupę, aby skupić się na innych projektach. W ramach 20. rocznicy Space zapowiedział trasę koncertową przez cały marzec 2014 roku z Republica. Trzech członków Space gra „tajny koncert” w Liverpoolu, 13 października 2018.

W listopadzie 2015 roku Space wydał singiel „Strange World” jako prowizorkę między albumami. W 2016 roku zespół ogłosił, że pracuje nad nowym albumem zatytułowanym Give Me Your Future, nagranym ze Stevem Levine. W listopadzie 2019 roku ukazał się box set zatytułowany The Anthology, zawierający pięć pierwszych albumów studyjnych zespołu, w tym wcześniej niepublikowany album Love You More than Football, a także strony B i rzadkości.

27 sierpnia 2021 roku Space wydało „Hell No”, pierwszy singiel z siódmego albumu Music for Pleasure Music for Pain, który po raz pierwszy udostępniono podczas spotkania w Wax & Beans Records 23 października 2021 roku, a ogólna dystrybucja zaplanowana jest na 12 grudnia 2022 roku. We wrześniu 2022 roku zespół ogłosił trasę koncertową z okazji 25. rocznicy Spiders i Tin Planet w 2023 roku, grając oba albumy w całości, a Murphy dołączy do nich na tych koncertach. W kwietniu 2024 roku Space ogłosił jesienną trasę koncertową promującą nadchodzący ósmy album studyjny Blood and Bubblegum. Uaktualniona wersja boxsetu The Anthology, wzbogacona o Give Me Your Future i Music for Pleasure Music for Pain, ma się ukazać 22 listopada 2024 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Neighbourhood	Space	04.1996	56[2]	-	Gut CDGUT 1	[written by Tommy Scott ,Franny Griffiths, Space][produced by Stephen Lironi]
Female of the Species	Space	06.1996	14[10]	-	Gut CDGUT 2	[silver-UK][written by James Fagan, Franny Griffiths, Andy Parle ,Tommy Scott][produced by Stephen Lironi]
Me and You Versus the World	Space	09.1996	9[6]	-	Gut CDGUT 4	[written by Tommy Scott ,Franny Griffiths, Space][produced by Stephen Lironi]
Neighbourhood	Space	11.1996	11[6]	-	Gut CDGUT 5	[written by Tommy Scott ,Franny Griffiths, Space][produced by Stephen Lironi]
Dark Clouds	Space	02.1997	14[8]	-	Gut CDGUT 6	[written by Tommy Scott ,Franny Griffiths, Space][produced by Stephen Lironi]
Avenging Angels	Space	01.1998	6[8]	-	Gut CDGUT 16	[written by Tommy Scott , Space][produced by Jeremy Wheatley, Space]
The Ballad of Tom Jones	Space	03.1998	4[8]	-	Gut CDGUT 18	[silver-UK][written by Tommy Scott][produced by Jeremy Wheatley, Space]
Begin Again	Space	07.1998	21[4]	-	Gut CDGUT 19	[written by James Desmond Edwards ,Franny Griffiths, Tommy Scott][produced by Jeremy Wheatley, Space]
The Bad Days (EP)	Space	12.1998	20[3]	-	Gut CXGUT 22	[produced by Jeremy Wheatley]
Diary of a Wimp	Space	07.2000	49[2]	-	Gut CDGUT 34	[written by Space, Tommy Scott][produced by Jeremy Wheatley & Space]
Zombies	Space	11.2002	87[1]	-	Mutant CDMUTANT 1	[written by Stephen Lironi,Space][produced by Stephen Lironi]
Suburban Rock 'n' Roll	Space	03.2004	67[1]	-	R&M Entertainment RAMCDS 001	[written by Tommy Scott][produced by Stephen Lironi]
20 Million Miles from Earth	Space	06.2004	124[1]	-	R&M RAMCDS 002	[produced by Yorkie & Tommy Scott ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Spiders	Space	09.1996	5[54]	-	Gut GUTCD 1	[produced by Stephen Lironi ,Ian Richardson ,Nick Coler]
Tin Planet	Space	03.1998	3[27]	-	Gut GUTCD 5	[produced by Jeremy Wheatley, Space]

piątek, 25 października 2024

Frankie Vaughan

Frankie Vaughan (urodzony jako Frank Fruim Abelson; 3 lutego 1928r - 17 września 1999r) był angielskim piosenkarzem i aktorem, który nagrał ponad 80 łatwych w odbiorze i tradycyjnych popowych singli w swoim życiu. Był znany jako „Mr. Moonlight” po swojej popisowej piosence „Give Me the Moonlight, Give Me the Girl”.Dwa single Vaughana znalazły się na szczycie brytyjskiej listy przebojów- „The Garden of Eden” (1957) i „Tower of Strength” (1961). Zagrał w kilku filmach, w tym rolę u boku Marilyn Monroe w Let's Make Love (1960).

Vaughan urodził się jako Frank Fruim Abelson na Devon Street w dzielnicy Islington w Liverpoolu 3 lutego 1928 roku, jako jedno z czwórki dzieci Isaaca i Leah Abelson. Pochodził z rodziny rosyjsko-żydowskiej i swoje nazwisko sceniczne zapożyczył od swojej babci; jako że był jej pierworodnym wnukiem, nazywała go „Frank, mój wnuk „numer jeden”, a jej rosyjski akcent sprawiał, że „jeden” brzmiało jak „Vaughan”. Na początku swojego życia był członkiem Lancaster Lads' Club, grupy członkowskiej National Association of Boys' Clubs; zaczynając w klubie z zamiarem zostania bokserem, był dla nich głównym sponsorem w trakcie swojej kariery, poświęcając im co roku swoje wynagrodzenie pieniężne za jedną piosenkę.

Był ewakuowany podczas II wojny światowej. Uczęszczał do Lancaster College of Art na stypendium i był wokalistą w ich zespole tanecznym. Po okresie służby w Royal Army Medical Corps (gdzie większość czasu spędzał na boksie) powrócił do szkoły artystycznej, tym razem w Leeds College of Art. Wczesnym występem był występ w studenckim ragrecie Leeds „It's Rag Time”, który miał premierę 20 czerwca 1949 r. w Empire Theatre w Leeds, gdzie został opisany jako główny wokalista przedstawienia. W tym czasie był jeszcze znany jako Frank Abelson. Kiedy wygrał nagrodę w konkursie projektowym, wyjechał do Londynu, gdzie zdobył drugą nagrodę w radiowym talent show. Vaughan przeszedł przesłuchanie dla agenta Billy'ego Marsha, który zarezerwował mu tygodniowy pobyt w Kingston Empire w maju 1950 r. z Jimmym Wheelerem. Jego debiut wypadł dobrze, a prasa skomentowała go słowami „Frankie Vaughan daje obiecujący występ, śpiewając nowe i stare piosenki w śpiewającym stylu. Zostaje ciepło przyjęty”.

Doprowadziło to do kolejnych rezerwacji na rynku rozrywkowym i występował z doświadczoną imitatorką Hetty King przy kilku okazjach. Jej wskazówki pomogły zmienić styl Vaughana na resztę jego kariery. Stał się znany jako elegancki gość, noszący cylinder, muszkę, fraki i laskę. Vaughan po raz pierwszy pojawił się w telewizji 13 października 1951 r. w programie rozrywkowym Theatre Royal w Leeds z udziałem Gracie Fields. Został przedstawiony przez Donalda Peersa i zaśpiewał „Lucky Me”. Swoje pierwsze płyty nagrał w 1950 r. dla His Master's Voice, ale nie cieszyły się one popularnością. W sierpniu 1952 roku dołączył do zespołu tanecznego Nat Temple na około rok, ale popularność kolejnych nagrań, które wykonał w 1953 roku, zachęciła go do powrotu na scenę rozrywkową.

Przeszedł do wytwórni Philips i w 1955 roku nagrał piosenkę, która miała stać się jego znakiem rozpoznawczym, „Give Me the Moonlight, Give Me the Girl”. Nagrał wiele piosenek, które były coverami amerykańskich przebojów, w tym „Kewpie Doll” Perry’ego Como, „Kisses Sweeter than Wine” Jimmiego Rodgersa, „Seventeen” Boyda Bennetta (również coverowane w USA przez Fontane Sisters), „The Green Door” Jima Lowe’a i (z Kaye Sisters) „Come Softly to Me” Fleetwoods . W 1956 roku jego cover „The Green Door” osiągnął 2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W tym samym roku został wybrany „Osobowością show-biznesu roku”.

Na początku 1957 roku jego wersja „The Garden of Eden” osiągnęła 1. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W 1957 roku został wybrany ósmą najpopularniejszą gwiazdą brytyjskiego box office’u. W tym czasie zarządzany przez byłego dziennikarza i agenta teatralnego Paula Cave’a, Vaughan pozostał w Stanach Zjednoczonych przez jakiś czas, aby nakręcić film z Marilyn Monroe, Let’s Make Love (1960), i był aktorem w kilku innych filmach, ale jego nagrania nigdy nie były hitami list przebojów w USA, z wyjątkiem „Judy”, która osiągnęła 100. miejsce na liście Billboard Hot 100 w sierpniu 1958 roku. W 1961 roku Vaughan był na liście przebojów Royal Variety Performance w Prince of Wales Theatre, Coventry Street, Londyn.

W grudniu tego samego roku Vaughan ponownie znalazł się na pierwszym miejscu w Wielkiej Brytanii dzięki utworowi „Tower of Strength” napisanemu przez Burta Bacharacha i Boba Hilliarda. Rozwój muzyki beatowej przyćmił karierę Vaughana na listach przebojów, zanim w 1967 roku powrócił do pierwszej dziesiątki dzięki utworowi „There Must Be a Way”. Sukces na listach przebojów nie był już dla niego tak doniosły, chociaż miał jeszcze dwa single w pierwszej czterdziestce; „Nevertheless” i „So Tired”. Pod koniec lat 60-tych Vaughan zaangażował się w projekt młodzieżowy w Easterhouse w Glasgow. Był przerażony poziomem przemocy wśród młodych ludzi. Vaughan spotykał się z przywódcami gangów i apelował do nich o oddanie broni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Istanbul (Not Constantinople)/Cloud Lucky Seven	Frankie Vaughan	02.1954	11[1]	-	His Master's Voice 7M 167	[written by Nat Simon & Jimmy Kennedy]
Happy Days and Lonely Nights/Danger Signs	Frankie Vaughan	02.1955	12[3]	-	His Master's Voice 7M 270	[written by Billy Rose & Fred Fisher]
Tweedlee-Dee/Give Me the Moonlight Give Me the Girl	Frankie Vaughan	04.1955	17[1]	-	Philips PB 423	[written by Winfield Scott]
Seventeen/Meet Me on the Corner	Frankie Vaughan	12.1955	18[3]	-	Philips PB 511	[written by Boyd Bennett]
My Boy Flat Top/Stealin'	Frankie Vaughan	02.1956	20[2]	-	Philips PB 544	[written by Boyd Bennett & John Young]
The Green Door/Pity the Poor, Poor Man	Frankie Vaughan	11.1956	2[15]	-	Philips PB 640	[written by Hutch Davie & Marvin Moore]
The Garden of Eden/Priscilla	Frankie Vaughan	01.1957	1[4][13]	-	Philips PB 660	[written by Dennise Norwood]
Man on Fire/Wanderin' Eyes	Frankie Vaughan	10.1957	6[12]	-	Philips PB 729	[written by Paul Francis Webster, Sammy Fain, Bernie Lowe, Hal Norton & Kal Mann]
Got-ta Have Something in the Bank, Frank/Single	Frankie Vaughan And The Kaye Sisters	11.1957	8[11]	-	Philips PB 751	[written by Mort Garson, Bob Hilliard]
Kisses Sweeter Than Wine/Rocka-A-Chicka	Frankie Vaughan	12.1957	8[11]	-	Philips PB 775	[written by The Weavers]
We're Not Alone/Can't Get Along Without You	Frankie Vaughan	03.1958	11[6]	-	Philips PB 793	[written by Melvin Endsley, Noel Sherman & David Hill]
Kewpie Doll/So Many Women	Frankie Vaughan	05.1958	10[12]	-	Philips PB 825	[written by Sid Tepper & Roy Bennett]
Wonderful Things/Judy	Frankie Vaughan	08.1958	22[6]	-	Philips PB 834	[written by Harold Rome]
Judy/Am I Wasting My Time On You	Frankie Vaughan	07.1958	-	22[1]	Epic 9273	[written by Noel Paris & Gloria Shayne Baker]
Am I Wasting My Time on You/So Happy in Love	Frankie Vaughan	10.1958	25[4]	-	Philips PB 865	[written by Howard Johnson & Irving Bibo]
That's My Doll/Love Is the Sweetest Thing	Frankie Vaughan	02.1959	28[2]	-	Philips PB 895	[written by Dick Glasser, Ann Hall]
Come Softly to Me/Say Something Sweet to Your Sweetheart	Frankie Vaughan And The Kaye Sisters	05.1959	9[9]	-	Philips PB 913	[written by Troxel, Christopher, Ellis]
The Heart of a Man/Sometime Somewhere	Frankie Vaughan	07.1959	5[14]	-	Philips PB 930	[written by Paddy Roberts & Peggy Cochrane]
Walkin' Tall/I Ain't Gonna Lead This Life	Frankie Vaughan	09.1959	28[2]	-	Philips PB 931	[written by Lionel Bart & Mike Pratt]
What More Do You Want/The Very Very Young	Frankie Vaughan	02.1960	25[2]	-	Philips PB 985	[written by Molly Picon & Abraham Ellstein]
Kookie Little Paradise/Mary Lou	Frankie Vaughan	09.1960	31[5]	-	Philips PB 1054	[written by Lee Pockriss & Bob Hilliard]
Milord/Do You Still Love Me?	Frankie Vaughan	11.1960	34[6]	-	Philips PB 1066	[written by Marguerite Monnot, Georges Moustaki & Bunny Lewis]
Tower of Strength/Rachel	Frankie Vaughan	11.1961	1[3][13]	-	Philips PB 1195	[written by Burt Bacharach & Bob Hilliard]
Don't Stop – Twist!/Red Red Roses	Frankie Vaughan	02.1962	22[7]	-	Philips PB 1219	[written by Frankie Vaughan]
Hercules/Madeleine (Open the Door)	Frankie Vaughan	10.1962	42[4]	-	Philips 326542	[written by Ben Raleigh & Mark Barkan]
Loop de Loop/There'll Be No Teardrops Tonight	Frankie Vaughan	01.1963	5[12]	-	Philips 326566	[written by Joe Dong & Teddy Vann]
Hey Mama/Brand New Motor	Frankie Vaughan	06.1963	21[9]	-	Philips PB 1254	[written by Tom Springfield]
Hello Dolly/Long Time, No See	Frankie Vaughan	06.1964	18[11]	-	Philips PB 1339	[written by Jerry Herman]
Someone Must Have Hurt You a Lot/Easter Time	Frankie Vaughan	03.1965	46[1]	-	Philips PB 1394	[written by Bea Walker & Jerry Grant]
There Must Be a Way/You're Nobody 'til Somebody Loves You	Frankie Vaughan	08.1967	7[21]	-	Columbia DB 8248	[written by David Saxon, Robert Cook & Sammy Gallop]
So Tired/If I Didn't Care	Frankie Vaughan	11.1967	21[9]	-	Columbia DB 8298	[written by Jack Stuart & Russ Morgan]
Nevertheless/Girl Talk	Frankie Vaughan	03.1968	29[5]	-	Columbia DB 8354	[written by Harry Ruby & Bert Kalmar]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
At the London Palladium	Frankie Vaughan	09.1959	6[2]	-	Philips BDL 7330	-
There Must Be a Way	Frankie Vaughan	11.1967	22[8]	-	Columbia SCX 6200	-
The Frankie Vaughan Song Book	Frankie Vaughan	11.1967	40[1]	-	Philips DBL 001	-
100 Golden Greats	Frankie Vaughan	11.1977	24[9]	-	Ronco RTDX 2021	-

wtorek, 23 kwietnia 2024

Our Kid

Our Kid to brytyjska grupa wokalna odkryta przez program ITV New Faces , która wygrała edycję programu 1 maja 1976 roku, chociaż nie dotarła do wielkiego finału serialu. Następnie w 1976 roku ich singiel „You Just Might See Me Cry” zajął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Utwór został wydany przez wytwórnię Polydor i spędził jedenaście tygodni na liście singli w Wielkiej Brytanii . Piosenka została napisana przez Rogera Greenawaya i Barry’ego Masona . Kolejne single „I Can't Live Without You” i „Romeo and Juliet” nie odniosły sukcesu.

Zespół pochodził z Liverpoolu i składał się z czterech chłopców w wieku kilkunastu lat. Głównym wokalistą był Kevin Rowan (ur. 1964); Rowan później opuścił zespół i został zastąpiony przez Frankiego Jonesa. Pozostali członkowie to Brian Farrell (ur. 1963), Terry McCreith (ur. 1961) i Terry Baccino (ur. 1961). Baccino zastąpił pierwotnego członka Davida Newalla (ur. 1965), który opuścił zespół dwa tygodnie przed New Faces , aby skoncentrować się na nowym zespole o nazwie Young World wraz z Ianem McNabbem i Chrisem Sharrockiem (który później założył The Icicle Works ). Newall nadal występuje z międzynarodowym zespołem korporacyjnym „Spy Candy”.Our Kid pojawił się w sezonie letnim w Great Ymouth i zakończył pełny sezon. Ich ujawnienie było nieco utrudnione przez władze oświatowe, które odmówiły im pozwolenia na udział w przedstawieniach. Na przykład 21 czerwca 1976 r. zaplanowane wystąpienie w Blue Peter zostało odwołane w ostatniej chwili, kiedy Departament Edukacji Rady Miejskiej Liverpoolu odmówił wydania im pozwolenia na udział, ponieważ nie otrzymano 21-dniowego okresu wypowiedzenia.
Brak dalszej aktywności na listach pozostawił Our Kid z mianem cudu jednego hitu.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Just Might See Me Cry / I Can't Live Without You	Our Kid	05.1976	2[11]	-	Polydor 2058 729	[Producer By - Tony Sadler][Written-By - Barry Mason,Roger Greenaway]

środa, 17 kwietnia 2024

Michael Holliday

Michael Holliday (ur. 26 listopada 1924r - zm. 29 października 1963r) był brytyjskim piosenkarzem popularnym na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, który śpiewał w stylu bardzo podobnym do Binga Crosby'ego. Michael Holliday pojawił się jako gwiazda wokalna w Anglii końca lat 50-tych, mniej więcej w tym samym czasie, gdy Lonnie Donegan, Cliff Richard i Billy Fury zaczęli podbijać brytyjskie listy przebojów.

Przez cztery lata, od 1956 do 1960r, Holliday starał się być czołową męską gwiazdą piosenki w Anglii, charakteryzującą się gładkim, przyjemnym barytonowym stylem śpiewania, często porównywanym do Binga Crosby'ego. Urodził się jako Norman Alexander Milne w Liverpoolu w 1928 roku i nigdy nie myślał o karierze muzycznej. To właśnie podczas pracy jako marynarz handlowy pod koniec lat czterdziestych odkrył swój talent do zapewniania rozrywki, głównie w obecności swoich towarzyszy. Los wziął go za rękę, gdy wylądował w Nowym Jorku i wygrał konkurs talentów w Radio City Music Hall. Po powrocie do Anglii zapewnił sobie zwolnienie ze służby handlowej i postanowił zostać piosenkarzem. Przyjął pseudonim Michał Holliday i został zatrudniony jako piosenkarz i gitarzysta w zespole Eric Winstone Band.

W 1955 roku podpisał kontrakt jako artysta solowy z wytwórnią EMI Columbia przez producenta Norrie Paramora. Holliday odniósł skromne sukcesy dzięki swoim coverom „Yellow Rose of Texas” i „Sixteen Tons”. „Nothin' to Do” był jego pierwszym hitem w Top 30 w marcu 1956 roku, a później znalazł się w pierwszej dwudziestce dzięki dwustronnym hitom „The Gal With Yeller Shoes” i „Hot Diggity (Dog Ziggity)”.

Akcja Hollidaya na listach przebojów w następnym roku była stosunkowo skromna. Jednak pod koniec 1957 roku nagrał wczesną kompozycję Burta Bacharacha i Hala Davida zatytułowaną „The Story of My Life”, która w ciągu 15 tygodni utrzymywała się na pierwszym miejscu list przebojów w Anglii. Holliday wykazał się także nieoczekiwanymi zdolnościami kompozytorskimi, umieszczając jedną ze swoich piosenek na stronie B. Dzięki swojemu kojącemu głosowi i dobremu wyglądowi Holliday wydawał się naturalnym kandydatem do kariery filmowej, ale poza rolą aktorską w komedii Val Guesta Life Is a Circus nigdy nie starał się o karierę na dużym ekranie. W telewizji był jednak stałym gościem programów rozrywkowych. Miał też swój własny program, nazwany (w miarę trafnie) Relaks z Mikiem.

Cieszył się kolejnymi skromnymi hitami i po raz kolejny wspiął się na brytyjskie listy przebojów dzięki „Stairway of Love” - 13-tygodniowemu wpisowi, który zajął trzecie miejsce. „Starry Eyed” był kolejnym hitem numer jeden Hollidaya w 1960 roku. Wszystkie te piosenki zostały wykonane w gładkim, kojącym stylu nucenia, co stanowiło niemal powrót do lat czterdziestych XX wieku i bardzo urzekało dorosłych słuchaczy poszukujących alternatywę dla dźwięków skiffle i rock and rolla, których słuchały ich dzieci.

Albumy Hollidaya wydawały się skierowane do starszych słuchaczy-w latach 1958–1962 nagrał pięć płyt LP, z których wszystkie były znacznie bardziej przesiąknięte nostalgią niż jego single, z których większość stanowiła covery współczesnych piosenek. Wpisy Hollidaya na listach przebojów zakończyły się po 1960 roku, ale jego sukcesy do tego momentu były samowystarczalne. Był popularnym artystą telewizyjnym i teatralnym i zawsze uczciwie zabiegał o powrót. Jednak jego życie prywatne było najwyraźniej równie niespokojne, jak jego osobowość publiczna wydawała się gładka i zrelaksowana. Holliday cierpiał na tremę i załamanie psychiczne w 1961 roku; popełnił samobójstwo dwa lata później, 29 października 1963 roku.

Brytyjski świat rozrywki był zszokowany wiadomością, że Michael Holliday zmarł nagle w szpitalu w Croydon w wyniku rzekomego przedawkowania narkotyków. Michael Holliday od początku swojej kariery był stylistycznym anachronizmem. Stanowczo sprzeciwiał się zmianom, jakie zachodziły w otaczającej go muzyce (nie można się domyśleć, co zrobił ze swoimi kolegami z Liverpoolu, The Beatles, w ciągu ostatnich dziesięciu miesięcy jego życia). Jego głos miał uwodzicielską moc, która w najlepszym wypadku przekraczała granice kulturowe i trudno temu zaprzeczyć nawet pół wieku po jego śmierci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nothin' To Do/Perfume, Candy And Flowers	Michael Holliday	04.1956	20[3]	-	Columbia SCM 5252	[written by J. Parker]
The Gal With The Yaller Shoes/Hot Diggity (Dog Ziggity Boom)	Michael Holliday	06.1956	13[11]	-	Columbia DB 3783	[written by Cahn, Brodszky]
Ten Thousand Miles/The Runaway Train	Michael Holliday	10.1956	24[3]	-	Columbia DB 3813	[written by Missouri Mo]
The Story Of My Life/Keep Your Heart	Michael Holliday	01.1958	1[2][15]	-	Columbia DB 4058	[written by Burt Bacharach, Hal David]
In Love/Rooney	Michael Holliday	03.1958	26[3]	-	Columbia DB 4087	[written by Roy Bennett & Sid Tepper]
Stairway Of Love/May I?	Michael Holliday	05.1958	3[13]	-	Columbia DB 4121	[written by Roy Bennett & Sid Tepper]
I'll Always Be In Love With You/I'll Be Lovin' You Too	Michael Holliday	07.1958	27[1]	-	Columbia DB 4155	[written by Bud Green, Herman Ruby & Sam H. Stept]
Starry Eyed/The Steady Game	Michael Holliday	01.1960	1[1][13]	-	Columbia DB 4378	[written by Earl Shuman & Mort Garson]
Skylark/Dream Talk	Michael Holliday	04.1960	39[3]	-	Columbia DB 4437	[written by Hoagy Carmichael & Johnny Mercer]
Little Boy Lost/The One Finger Symphony	Michael Holliday	09.1960	50[1]	-	Columbia DB 4475	[written by Johnny Ashcroft & Tony Whithers]

sobota, 2 marca 2024

Dead 60s

The Dead 60s to angielski zespół ska punkowy z Liverpoolu. Brzmienie zespołu to mieszanka punk rocka, ska, dubu i reggae. Czerpali inspiracje od takich artystów jak King Tubby, Jackie Mittoo, Gang of Four i A Sure Ratio.

Matt McManamon i Charlie Turner poznali się w szkole dla chłopców Merchant Taylor's School for Boys w Crosby w Liverpoolu i jako nastolatkowie założyli zespół Rest Home. Po zmianie nazwy na Pinhole wydali składającą się z czterech utworów EP-kę „122 Duke Street”, której nazwa wzięła się od adresu baru The Pit w Liverpoolu, gdzie zespół zagrał wiele swoich pierwszych koncertów. Ben Gordon i Bryan Johnson dołączyli następnie do Pinhole w 2000 roku. Pinhole wydał drugą EP-kę „Breaking Hearts & Windows” dla Thrill City Records w 2001 r. oraz singiel „So Over You” / „Morning Rain” dla Too Nice Records w 2002 r.

Nagrali sesję z Johnem Peelem w Maida Vale Studios w dniu 27 stycznia 2002 r., który został wyemitowany 7 lutego. Nagrane utwory to „Is This The End”, „I'm So Bored of the USA”, „City Living” i „Addicted To You”. Singiel zespołu „So Over You” osiągnął 8. miejsce na liście John Peel Festive Fifty w 2002 roku. Pinhole intensywnie koncertował w całej Wielkiej Brytanii, wspierając artystów, w tym Green Day i The Hives. Jednak w 2003 roku zespół ogłosił na swojej stronie internetowej, że się rozpadł.

Kilka miesięcy później zespół powrócił pod nazwą „The Dead 60s”. Podpisali kontrakt z Deltasonic Records, ówczesną siedzibą The Coral, The Zutons i The Basement. Zaczęli intensywnie koncertować po Wielkiej Brytanii, wspierając takich artystów jak Morrissey, Kasabian, The Thrills, The Music, The Coral, The Zutons, The Bees i Supergrass. The Dead 60s wydali swój debiutancki album w USA 31 maja 2005 i w Wielkiej Brytanii 26 września 2005. Został nagrany w Ranch Studios i Parr St Studios. Album został wyprodukowany przez Central Nervous System i zremiksowany przez Mike'a Hedgesa. Zespół koncertował w całej Europie, Japonii i USA, promując płytę. W Stanach Zjednoczonych koncertowali w ramach Vans Warped Tour, a także wspierając takich artystów jak Garbage, The Bravery i Social Distortion. Zagrali także na rachunku festiwalu Lollapalooza i KROQ Weenie Roast.

Zespół odniósł sukces w USA, gdzie ich piosenka „Riot Radio” stała się trzecią najczęściej dodawaną piosenką w Alternative Radio, po White Stripes i Coldplay. Otwarcie The Other Stage w Glastonbury było zaplanowane na 24 czerwca 2005 roku, ale zanim rozpoczął się ich występ, w scenę uderzył piorun i ich występ został odwołany. Zespół kontynuował trasę koncertową w latach 2005 i 2006, grając na różnych festiwalach w USA, Wielkiej Brytanii, Europie i Japonii. The Dead 60s przenieśli się do Nowego Jorku w 2007 roku, aby nagrać swój drugi album, Time To Take Sides. Album został nagrany w Avatar Studios i SeeSquaredStudios. Został wyprodukowany przez Davida Kahne i zaprojektowany przez Joe Barresi.

1 września 2007 r. The Dead 60s wystąpili przed około 30 000 ludźmi w Ward Park w Bangor w Irlandii Północnej na koncercie, którego główną gwiazdą był Snow Patrol. Inne zespoły to Kowalski, Simple Kid, Ash i We Are Scientific. W październiku 2007 roku firma Trojan Records wydała składankę zatytułowaną Riot Radio Broadcast, złożoną przez zespół Dead 60s i zawierającą piętnaście ich ulubionych utworów ze skarbców Trojan Records. Wystąpili artyści: Horace Andy, The Upsetters, Tapper Zukie, The Reggaeites i Lloyd Robinson. 15 listopada 2007r Terry Hall dołączył do zespołu podczas bisu na koncercie subkulturowym Freda Perry'ego w 100 Club w Londynie. Wykonywane przez nich utwory to covery „ Police on My Back ” zespołu The Equals i „ Friday Night, Saturday Morning ” zespołu The Specials. Hall śpiewał główne wokale w obu utworach.

W listopadzie 2007 roku wypuszczono na rynek limitowaną edycję kurtki Fred Perry Harrington z lat 60-tych. Zaprojektowana przy wsparciu zespołu, kurtka była odwróconą kurtką Harrington dostępną w dwóch wzorach: Cornish Tartan i Stuart Tartan. Wyprodukowano tylko 500 egzemplarzy każdego projektu. Każda kurtka miała indywidualny numer i była opatrzona metką na karku Dead 60s. Zespół wydał komunikat prasowy w dniu 8 lutego 2008 roku, w którym ogłosił rozstanie.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Riot Radio/No Good Town	Dead 60s	10.2004	30[2]	-	Deltasonic DLT 025	[written by The Dead 60s][produced by Central Nervous System]
The Last Resort/Lawnmower Dub	Dead 60s	04.2005	24[6]	-	Deltasonic DLT 032	[written by The Dead 60s][produced by Central Nervous System]
Loaded Gun/Control This Dub	Dead 60s	06.2005	28[4]	-	Deltasonic DLT 037	[written by The Dead 60s][produced by Central Nervous System]
Riot Radio/New Town Disaster	Dead 60s	09.2005	30[8]	-	Deltasonic DLT 041	[written by The Dead 60s][produced by Central Nervous System]
Ghostfaced Killer	Dead 60s	12.2005	25[5]	-	Deltasonic DLT 1042	[written by The Dead 60s][produced by Central Nervous System]
Stand Up	Dead 60s	09.2007	54[1]	-	Deltasonic DLT 2067	[written by The Dead 60s][produced by David Kahne]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Dead 60s	Dead 60s	10.2005	23[12]	-	Deltasonic DLTCDLE 038	[produced by Central Nervous System]

sobota, 30 grudnia 2023

Mic Lowry

Mic Lowry, to brytyjski boysband z Liverpoolu wykonujący harmonię wokalną, śpiewający muzykę pop, współczesne r&b i soul. Pięcioosobowy zespół powstał w 2011 roku i obecnie tworzą go Delleile Ankrah, Kaine Ofoeme, Ben Sharples i Michael Welch, którzy wszyscy uczęszczali do szkoły Calderstones School w Liverpoolu. Wcześniej podpisali kontrakt z Universal Music Group, ale po wydaniu EP-ek The Show (2015) i MOOD (2017) zdecydowali się kontynuować działalność niezależnie.

Nazwa zespołu pochodzi od The Lowry Centre w Manchesterze, które było pierwszym miejscem, w którym chłopcy wystąpili. Zespół wydał EP-kę The Show w 2015 r. i swój pierwszy singiel „Oh Lord” w 2016 r., zawierający samplowanie i dużą rearanżację fragmentów hitu Phila Collinsa „In the Air Tonight”. Ich kolejny singiel „Whiskey Kisses” został wydany 10 marca 2017 roku. Wystąpili na scenie BBC Introducing Merseyside i BBC Radio 1Xtra. W 2014 roku zdobyli nagrodę MOBO Unsung Award, w 2015 zostali nominowani do nagrody BET Best International Newcomer, a w 2016 zdobyli nagrodę GIT Liverpoolu.

Wystąpili przed Justinem Bieberem w Liverpoolu, Glasgow, Londynie, Birmingham, Leicester i Manchesterze podczas europejskiej części jego trasy Purpose World Tour i wystąpili podczas 37 europejskich koncertów w 22 miastach. Występowali także w różnych miejscach w Wielkiej Brytanii, w tym w Manchesterze, Birmingham, Sheffield, Glasgow i londyńskiej The O2 Arena. W marcu 2017 roku zostali wybrani przez amerykańską osobowość radiową i telewizyjną Elvisa Durana Artystą Miesiąca i wystąpili na żywo w ogólnokrajowym programie NBC Today, a także szeregu programów medialnych i występów na żywo w różnych miejscach w USA, w tym w New Yorku i Los Angeles.

7 marca 2017 roku grupa wystąpiła w programie The Wendy Williams Show. 19 października 2018 roku Mic Lowry wydał swój pierwszy singiel jako niezależni artyści „Tesla”, powstały we współpracy z producentem muzycznym Diztortion. 10 czerwca 2019 roku otworzyli trasę koncertową Backstreet Boys DNA w Manchester Arena. Członek Akia Jones opuścił grupę na początku 2020 roku. 2 września 2022 roku grupa wydała singiel „Flowers”, po którym ukazał się teledysk, który ukazał się 30 września 2022 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Oh Lord	Mic Lowry	11.2016	54[11]	-	Decca GBUM 71604314	[written by Phil Collins,Joy Deb,Linnea Deb,Anton Hård af Segerstad,Ray 'Augustine Grant' Jacobs][produced by The Family]