Crescent

Chłopcy z klasy robotniczej The Crescent pochodzą z biednej dzielnicy Huyton w Liverpoolu w
Anglii, jednak przypadkowe spotkanie z byłym frontmanem La's, Lee Maversem, odmieniło ich życie. The Crescent powstał jeszcze w szkole średniej. Obaj byli wielkimi fanami Oasis. Kiedy Sean Longworth (bas) i Joey Harrison (perkusja) mieli 14 lat, założyli zespół na szkolny konkurs talentów. Wkrótce dołączył do nich Karl Rowlands (gitara), który zaprzyjaźnił się z legendarnym samotnikiem, Maversem. Mavers nie był mentorem; stał się maniakiem kontroli. Ostatecznie doprowadziło to do kilkukrotnego rozpadu i powrotu The Crescent. 

W nowym tysiącleciu The Crescent porzucili szkołę i negatywny wizerunek Maversa. Do zespołu dołączył wokalista Wayne Whitfield, co dało solidny skład. W styczniu 2001 roku mieli już menedżera i podpisali kontrakt płytowy z Hut Recordings - marzenie o rock and rollu stawało się rzeczywistością, a The Crescent mieli zaledwie 21 lat. „On the Run” był debiutanckim singlem zespołu wydanym w maju 2002 roku; „The Test of Time” ukazał się miesiąc później. 

W tamtym czasie skład zespołu tworzyli Wayne Whitfield (wokal, gitara), Sean Longworth (gitara basowa), Joey Harrison (perkusja) i Karl Rowlands (gitara). Zespół rozpadł się w 2003 roku, pomimo względnego kultu fanów, ciepłego wsparcia dla debiutanckiego albumu i udanych występów z Toploader i The Bluetones. Menadżerem zespołu był Tyson z Cast. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On The Run	Crescent	05.2002	49[2]	-	Hut HUTCD 153	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Test Of Time	Crescent	07.2002	60[2]	-	Hut HUTCD 157	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Spinnin' Wheels	Crescent	09.2002	61[2]	-	Hut HUTCD 160	[written by Spinnin' Wheels][produced by Lenny Franchi]

Craig

Craig Phillips (ur. 16 października 1971 r.) to angielski prezenter telewizyjny i budowniczy.
W 2000 roku wygrał pierwszą edycję programu Big Brother.  Z wykształcenia jest murarzem i od czasu wygranej w Big Brotherze występował w licznych serialach telewizyjnych o tematyce budowlanej. 

 

 Młodszy z dwójki dzieci, urodzony w Liverpoolu, pod koniec lat 80-tych przeprowadził się z rodziną do Newport w hrabstwie Shropshire. W wieku 18 lat Phillips podjął praktykę murarską w ramach dziennego zwolnienia, pracując w wydziale budownictwa rady miejskiej Wrekin. Uczęszczał również na wieczorowe kursy z zaawansowanego murarstwa i inżynierii lądowej. Po uzyskaniu kwalifikacji w City & Guilds, Phillips założył własną firmę budowlaną. W latach 90-tych prowadził program „Renovation Street” z Lindą Robson dla Carlton ITV, a następnie w 2001 roku został zatrudniony przez BBC na wyłączność jako ekspert ds. majsterkowania. 

 

 Po odejściu z Big Brothera jako pierwszy zwycięzca, Phillips przekazał nagrodę w wysokości 70 000 funtów swojej przyjaciółce Joanne Harris, chorej na zespół Downa, aby sfinansować jej przeszczep serca i płuc. Zbierał pieniądze dla Harris z przyjaciółmi jeszcze przed rozpoczęciem Big Brothera, zbierając jedynie niewielkie kwoty z 250 000 funtów potrzebnych na jej operację. Jednak w ciągu sześciu dni od wygranej udało mu się osiągnąć cel wymagany do przeprowadzenia operacji ratującej życie Harris dzięki wsparciu społecznemu i darowiznom od celebrytów. Harris zmarła w kwietniu 2008 roku.

 

 Występował w serialu komediowym „Bo' Selecta!” i reality show „Back to Reality”, zbierając 40 000 funtów dla Macmillan Cancer Trust. W Boże Narodzenie 2000 roku Phillips wydał charytatywny singiel „At This Time of Year” nakładem Warner Music. Singiel dotarł do 14. miejsca na brytyjskiej liście przebojów, osiągając status srebrnej płyty i przynosząc ponad 40 000 funtów na rzecz Stowarzyszenia Zespołu Downa. Utrzymywał się w pierwszej czterdziestce przez trzy tygodnie. Od tego czasu pojawił się w teledyskach do dwóch innych świątecznych singli - „Proper Crimbo” zespołu Bo Selecta!, który osiągnął 4. miejsce w 2003 roku, oraz „Christmas My A*se” Ricky'ego Tomlinsona, który osiągnął 25. miejsce w 2006 roku.

 

W 2001 roku Phillips wystąpił w programie Lily Savage „Blankety Blank”; w 2003 roku Phillips wystąpił w piątej serii programu „Fort Boyard”. Phillips prowadził liczne programy telewizyjne, w tym „Housecall”, „Housecall in the Country”, „Builders Sweat and Tears”, „Our House”, „Trading Up”, „Big Strong Boys”, „Boyz in the Wood”, „Big Strong Boys in the Sun”, „Renovation Street”, „Trading Up in the Sun”, „House Trap” i „Craig’s Trade Tips”. Prowadzi również firmę producencką Avent Productions. Dla Avent prowadził „Conversion” - 10-odcinkowy serial dla Discovery Realtime oraz szósty sezon „Hung, Drawn & Broke”, 6-odcinkowego serialu nakręconego dla British Forces Broadcasting Service. Firma produkuje również produkcje korporacyjne, z których wiele jest realizowanych dla firm budowlanych. 

 

 W 2007 roku Phillips dołączył do zespołu „60 Minute Makeover” dla ITV. W 2008 roku wystąpił w 80 odcinkach. W lutym 2009 roku Phillips przez sześć tygodni występował w programie „Escape from Takeaway Prison” w programie Ant & Deca. Latem 2009 roku wydał swoją debiutancką autobiografię. W lipcu 2009 roku Phillips powrócił do domu Big Brothera, aby pomóc w obchodach dziesiątej rocznicy programu. W 2010 roku Phillips ponownie pojawił się w Big Brotherze i wziął udział w konkursie na budowę szopy. Wystąpił również w Dermot's Last Supper, specjalnym programie z okazji zakończenia Big Brothera. W kwietniu 2011 roku prowadził program Celebrity DIY z Craigiem Phillipsem dla Home. W czerwcu 2011 roku prowadził również program If It's Broke, Fix It dla Home. 

 

W czerwcu 2020 roku wystąpił gościnnie w programie Big Brothers' Best Shows na E4, gdzie opowiadał o powrocie do swojego serialu.  Od 2018 roku Phillips prowadzi własny kanał YouTube, Mr and Mrs DIY, na którym zamieszcza poradniki dotyczące pielęgnacji domu i ogrodu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At This Time Of Year	Craig	12.2000	14[7]	-	WEA WEA 321CD	[written by Chris Anderson, Steve Lee][produced by Gary Miller]

Ian and the Zodiacs

Ian and the Zodiacs to angielski zespół grający mersebeat/r&b, założony w 1958 roku
w Liverpoolu w Anglii, pierwotnie znany jako The Zodiacs. Zespół, kierowany przez Iana Edwardsa (ur. 13 października 1943r - zm. 22 października 2007r), istniał w względnym zapomnieniu, aż do przeniesienia się do Niemiec w 1964 roku, gdzie odniósł ogólnokrajowy sukces. Podczas trzyletniego pobytu w Niemczech zespół wydał trzy albumy pod swoją nazwą, dostępne wyłącznie w tym kraju aż do ich reedycji. Wydali również dwa albumy z coverami The Beatles pod nazwą The Koppykats.

 

  Zespół powstał jako grupa jazzowa w 1958 roku i występował pod nazwą The Zodiacs. Grupa powstała po przesłuchaniu w lokalnym klubie Savoy Hall. Wiosną 1960 roku Ian Edwards opuścił swój zespół The Deltones i dołączył do The Zodiacs. Od tego momentu zespół stał się znany jako Ian and the Zodiacs i zmienił swój styl z jazzu na rock and rolla. Po kilku zmianach personalnych skład grupy obejmował Edwardsa jako wokalistę, Pete'a Wallace'a na gitarze prowadzącej, Geoffa Bethella na pianinie, Charliego Flynna (pseudonim sceniczny: Wellington Wade) na gitarze basowej i Cliffa Robertsa na perkusji.

 

 Zespół grał w najlepszych miejscach w okolicy i został grupą rezydenta St. Lukes Hall (The Jive-Hive). Podczas trasy koncertowej znaleźli swojego menedżera, Ralpha Webstera. 4 stycznia 1962 r. Mersey Beat opublikował ankietę, w której podał, że zespół jest jedenastym najpopularniejszym zespołem z Merseyside. Zespół wydał swój pierwszy singiel w wytwórni Oriole w 1963 r., który odniósł umiarkowany sukces. Edwards wspominał o niemożności osiągnięcia sukcesu w Anglii, „Spędziliśmy zbyt dużo czasu w Grapes”. Grapes był pubem przy Mathew Street, w którym zespoły robiły sobie przerwy w występach. W maju 1964 roku zespół pozbył się Bethella i przesłuchał Geoffa Bamforda, który miał zastąpić Robertsa na perkusji. Pod koniec 1964 roku zespół udał się do Hamburga w Niemczech na planowaną miesięczną trasę koncertową. Zespół pozostał w tym kraju przez kolejne trzy lata, zyskując ogromną popularność dzięki trasom koncertowym i występom telewizyjnym.

 

 Latem 1965 roku byli grupą rezydencyjną w Butlins Skegness, ośrodku wypoczynkowym w Lincolnshire w Wielkiej Brytanii. Charakterystyczny wokal Edwardsa pomógł zbudować reputację zespołu i wyróżnić go na tle innych zespołów. Ich występy koncentrowały się wokół amerykańskich i brytyjskich hitów, a także ich własnego, autorskiego materiału. Promował ich Manfred Weissleder, właściciel klubu Star-Club, który prezentował ich w swoich klubach. Dołączył do nich perkusista Joe Walsh. Po wypadku samochodowym w maju 1965 roku Wallace i Walsh odeszli, a ich miejsce zajęli Freddie Smith i Arthur Ashton.  

 

Zespół wydał trzy albumy, z których wszystkie znalazły się na listach przebojów w Niemczech, podczas swojego pobytu w tym kraju.Albumy „Star Club 7”, „Just Listen to Ian and the Zodiacs” i „Locomotive!” zostały wydane przez wytwórnię Star Club. Materiał na albumach zawierał elementy rock and rolla, pop-rocka, a później soulu. Poza nazwą zespołu, wydali dwa albumy z coverami, zawierające kompozycje The Beatles, pod nazwą The KoppyKats. Ich największy hit w Wielkiej Brytanii, podwójny album z 1965 roku „The Beatles Beat”, został nagrany przy ograniczonym budżecie, ale mimo to odniósł względny sukces. Kolejny album z coverami Beatlesów, „Gears Again”, ukazał się po nim, ale z mniejszym sukcesem. W ramach promocji albumów, wydali single „Nowhere Man” i „Help!”. Albumy sprzedawały się dobrze dzięki niższym cenom w porównaniu z wydawnictwami The Beatles.

 

  Zespół wydał kilka singli, wszystkie w różnych wytwórniach, w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych i, pomimo braku notowań na brytyjskich listach przebojów, udało mu się osiągnąć regionalny sukces w USA. Ich singiel „The Crying Game” stał się numerem jeden na liście przebojów w Teksasie, sprzedając się w nakładzie 250 000 egzemplarzy. Zespół miał koncertować w USA, ale nie mógł, ponieważ nie posiadał zielonych kart. Zespół kontynuował trasę koncertową po Niemczech do lipca 1967 roku. Żona Edwardsa zachorowała, więc rozwiązał zespół i wrócił do Anglii. W następnym roku reaktywował zespół z niemieckimi muzykami, ale z mniejszym powodzeniem.  

 

Zespół utworzył dwa kolejne wcielenia: jedno w 2000 roku, koncertując po Niemczech do 2003 roku, a drugie w 2004 roku. Od 2004 roku aż do śmierci w 2007 roku powrócił do Niemiec, występując na festiwalach w Hamburgu, Weimarze, Berlinie i Kolonii, a także w klubie Cavern w Liverpoolu. Wspierali go niemieccy muzycy: Manfred Jung (gitara basowa), Jürgen Pfingst (gitara prowadząca), Dr. Joachim Wagner (gitara rytmiczna) i Raimund Jung (perkusja). Grupa towarzysząca z Kolonii w Niemczech nadal występuje jako Ian's Zodiacs i The Roaring Forties i jest również dobrze znana w Liverpoolu. W latach 90-tych albumy zespołu zostały wznowione przez wytwórnię Repertoire. Pięć utworów grupy, „Beechwood”, „It Ain't Necessarily So”, „Secret Love”, „Let's Turkey Trot” i „You Can Think Again”, znalazło się również na albumie kompilacyjnym z 1989 roku zatytułowanym This Is MerseyBeat. Album z największymi hitami zatytułowany Wade in the Water został wydany przez RPM, na którym znalazły się zremasterowane przez zespół utwory.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beechwood/You Can Think Again	Ian and the Zodiacs	08.1963	-	-	Oriole CB 1849	[written by Marvin Gaye,William Stevenson,George Gordy]
Just The Little Things I Like/This Won't Happen To Me	Ian Edward With The Zodiacs	03.1965	-	-	Fontana TF 548	[written by Charles Flynn]
No Money, No Honey/Where Were You?	Ian and the Zodiacs	05.1966	-	-	Fontana TF 708	[written by Doldinger, Edwards, Flynn]
Wade In The Water/Come On Along, Girl	Ian and the Zodiacs	10.1966	-	-	Fontana TF 753	-

Lyn Cornell

Lyn Cornell, czasami przedstawiana jako Lynn Cornell (ur. 21 października 1936r jako Audrey
Cornett), to angielska piosenkarka pop i jazzowa. Najbardziej znana jest z członkostwa w zespołach The Vernons Girls, The Carefrees i The Pearls, z którymi miała co najmniej jeden hit na listach przebojów, a także jako artystka solowa z przebojem, który znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów. AllMusic zauważył, że Cornell „potrafiła rozwinąć giętkość wokalu, której brakowało szczęśliwszym, ale mniej stylistycznym rówieśnikom”.

 

 Cornell urodziła się w Liverpoolu w Anglii. Pierwotnie była członkinią zespołu The Vernons Girls, który występował w programie Oh Boy! w stacji ITV w latach 1958–1959 z zespołem, a w latach 1958–1961 wydał serię stosunkowo udanych singli dla Parlophone. Cornell rozpoczęła karierę solową w kwietniu 1960 roku, zanim zespół The Vernons rozpadł się w 1961 roku. Nagrywała solo dla Decca Records i jest najbardziej pamiętana ze swojej wersji utworu przewodniego filmu „Never on Sunday”. Jej nagranie z 1960 roku „Never on Sunday” osiągnęło 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Cornell pojawiła się w wydaniu NME z 25 listopada 1960 roku. Również w 1960 roku Cornell nagrała i wydała jako singiel świąteczną piosenkę „The Angel and the Stranger”. 

 

 Latem 1961 roku wystąpiła w North Pier Pavilion w Blackpool, gdzie wystąpili m.in. Matt Monro i Bert Weedon. W kwietniu 1962 roku  Cornell poślubiła muzyka sesyjnego Andy'ego White'a, perkusistę, który nagrał albumową wersję pierwszego przeboju The Beatles, „Love Me Do”. W tym samym roku Decca wydała wersję utworu „African Waltz” w wykonaniu Cornell , która nie odniosła sukcesu w porównaniu z instrumentalnym hitem Johna Dankwortha na listach przebojów. Na stronie B znalazła się aranżacja jazzowego standardu Jona Hendricksa „Moanin'”, co pokazało, że artystka wykracza daleko poza tradycyjne granice muzyki pop.  

 

Po tym wydaniu nastąpiła ekscentryczna produkcja Jacka Gooda nad jej coverem amerykańskiego przeboju The Blue Belles z 1962 roku „I Sold My Heart to the Junkman”. Pomimo emisji w programie BBC Light Programme, utwór ten również nie dorównał notowaniom „Never on Sunday”. W 1963 roku Decca wydała utwór Cornell „Sally Go 'Round the Roses”. W 1964 roku dołączyła do zespołu The Carefrees, który zasłynął piosenką „We Love You Beatles”. Utwór był pierwszym nagraniem The Carefrees i jedynym singlem, który znalazł się na listach przebojów, osiągając 39. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA i utrzymując się na niej przez pięć tygodni.Po wydaniu kolejnego singla i albumu, zespół rozpadł się jeszcze w tym samym roku.

 

 Jej role telewizyjne i filmowe z tego okresu obejmują „Shindig!” (1964), „Just for Fun” (1963), „Thank Your Lucky Stars” (1962), „Big Night Out” (1961) i „Parade” (1960). Cornell i White później się rozwiedli, a ona mieszka obecnie w Londynie. W pewnym okresie spotykała się z Adamem Faithem. W 1972 roku Cornell i Ann Simmons (z domu O'Brien), które obie należały do ​​The Vernons Girls, korzystały z pomocy producenta muzycznego, Phila Swerna, w założeniu The Pearls. Były dziewczęcym duetem wokalnym z lat 70-tych.The Pearls wydały łącznie 12 singli, z których największym sukcesem był „Guilty”, który w czerwcu 1974 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Cornell później pracowała jako wokalistka z James Last Orchestra. W 1975 roku śpiewała chórki na albumie Polly Brown „Special Delivery”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never On Sunday/Swain Kelly	Lyn Cornell	10.1960	30[9]	-	Decca F 11277	[written by Manos Hadjidakis,Billy Towne]

Michael Cox

Michael James Cox (ur. 19 marca 1940r) to brytyjski piosenkarz popowy i aktor.
Jako Michael Cox, w 1960 roku znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów dzięki piosence „Angela Jones”, wyprodukowanej przez Joe Meeka. Później pracował jako aktor i w nowozelandzkiej telewizji, używając zarówno swojego pełnego imienia, jak i nazwiska Michael James. 

 Urodził się w Huyton w Liverpoolu. Po tym, jak jego cztery młodsze siostry napisały do ​​stacji ABC z żądaniem wzięcia udziału w przesłuchaniu do programu popowego „Oh Boy!”, szybko podpisał kontrakt z producentem Jackiem Goodem i po raz pierwszy pojawił się w programie w kwietniu 1959 roku, śpiewając utwór Ricky'ego Nelsona „Never Be Anyone Else But You”. Good zdobył dla niego kontrakt płytowy z wytwórnią Decca Records, a jego pierwszy singiel „Teenage Love” został napisany przez Marty'ego Wilde'a, a na gitarze zagrał Joe Brown. Jednak ani ten, ani jego następca „Too Hot To Handle” nie odniosły sukcesu. 

 Cox nadal pojawiał się w telewizji, w nowym programie Gooda „Boy Meets Girls”, a Good polecił go producentowi muzycznemu Joe Meekowi, który w tym czasie zakładał własną wytwórnię Triumph. Jego pierwszym utworem dla Triumph był utwór „Angela Jones” napisany przez Johna D. Loudermilka, który był hitem w USA w wykonaniu Johnny'ego Fergusona. Wersja utworu Coxa, wyprodukowana przez Meeka, w czerwcu 1960 roku osiągnęła 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

Wytwórnia Triumph upadła, a kolejny utwór Coxa, podobnie brzmiący utwór „Along Came Caroline”, również wyprodukowany przez Meeka i współtworzony przez Geoffa Stephensa i Coxa pod pseudonimem Michael Steel, został wydany przez wytwórnię His Master's Voice; osiągnął 41. miejsce na liście i był jedynym innym hitem Coxa. Cox odniósł większy sukces w Skandynawii. Jego „Stand up” przez cztery tygodnie w styczniu/lutym 1963 roku znajdował się na szczycie szwedzkiej listy najlepiej sprzedających się utworów. Cox z powodzeniem koncertował z zespołem akompaniującym w Danii i Szwecji, a także w Wielkiej Brytanii, i kontynuował nagrywanie pod kierunkiem Meeka przez kilka lat.  

Wydał single w wytwórniach His Master's Voice, Pye i Parlophone, z których wiele zawierało występy czołowych muzyków sesyjnych, takich jak gitarzysta Big Jim Sullivan. Jednak jego późniejsze nagrania nie były hitami i w połowie lat 60-tych porzucił karierę nagraniową, aby rozpocząć studia teatralne. W 1966 roku, występując pod pseudonimem Michael James Cox, zagrał w filmie „Gdzie latają kule”, a także w sztukach telewizyjnych i reklamach. W 1976 roku wystąpił w filmowej wersji musicalu Rogera Glovera „The Butterfly Ball”.Pod koniec lat 70-tych rozpoczął pracę na statkach wycieczkowych, gdzie poznał swoją żonę urodzoną w Nowej Zelandii. Zaczął występować w Stanach Zjednoczonych, ostatecznie tam emigrując, po czym przeniósł się do Nowej Zelandii. Tam kontynuował pracę w telewizji pod pseudonimem Michael James. Kompilacje nagrań Coxa zostały wydane na płytach CD przez wytwórnię Zircon Records w 1999 roku i Sequel Records w 2003 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Angela Jones/Don't Want To Know	Michael Cox	06.1960	7[13]	-	Triumph RGM 1011	[written by John D. Loudermilk][produced by Joe Meek]
Along Came Caroline/Lonely Road	Michael Cox	10.1960	41[2]	-	His Master's Voice POP 789	[written by Geoff Stephens,Steele]

Stands

 Zespół The Stands z Liverpoolu został założony przez lokalną legendę, Howie’ego Payne’a, po
rozpadzie jego poprzedniej grupy, The Big Kids. (Brat Howie’ego, Sean Payne, oraz Russ Pritchard z The Big Kids założyli później zespół The Zutons wraz z Dave’em McCabe’em, Boyanem Choudhurym i Abi Harding). O The Stands zrobiło się głośno w całym kraju, gdy Noel Gallagher z Oasis zobaczył ich występ w klubie Zanzibar w Liverpoolu. Podstawowy skład kwartetu - Howie Payne (wokal, gitara), Luke Thomson (gitara), Dean Ravea (bas) i Steve Pilgrim (perkusja) – uformował się w 2002 roku, a wytwórnia Echo Label (należąca do Chrysalis) zwyciężyła w zaciętej rywalizacji o podpisanie kontraktu z zespołem. Debiutancki album grupy, „All Years Leaving”, przyniósł kilka przebojów, które trafiły do ​​pierwszej czterdziestki list przebojów. Do 2005 roku The Stands intensywnie koncertowali u boku takich wykonawców jak Oasis, The Libertines, Paul Weller czy Jet. Po przeprowadzce do Los Angeles w celu nagrania drugiego albumu, „Horse Fabulous”, miejsce Luke’a Thomsona zajął Paul Molloy (wcześniej związany z grupą The Skylarks). Płyta „Horse Fabulous” ukazała się w poniedziałek, 24 lipca 2005 roku, i spotkała się z uznaniem krytyki. Choć niektóre kręgi powierzchownej prasy popowej wyśmiewały zamiłowanie Payne’a do składania muzycznych hołdów – traktując to jako „pastisz brzmienia lat 60.” – artysta zyskał uznanie w bardziej opiniotwórczych mediach muzycznych (takich jak „Mojo” czy „Q”) oraz w oczach najważniejszych postaci brytyjskiego przemysłu muzycznego, co ugruntowało jego pozycję jako poważnego i utalentowanego twórcy piosenek. Tuż przed premierą „Horse Fabulous” wytwórnia Echo Label drastycznie ograniczyła działalność (redukując personel o trzy czwarte), przez co album pozostał bez odpowiedniego wsparcia, mimo świetnych recenzji i dużego zainteresowania ze strony odbiorców.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When This River Rolls Over You	Stands	08.2003	32[2]	-	Echo ECSCD 142	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
I Need You	Stands	10.2003	39[2]	-	Echo ECSCD 146	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
Here She Comes Again	Stands	02.2004	25[2]	-	Echo ECSCD 148	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
Outside Your Door	Stands	06.2004	49[2]	-	Echo ECSCX 151	[written by Howie Payne][produced by Howie Payne]
Do It Like You Like	Stands	05.2005	28[2]	-	Echo ECSCD 165	[written by Howie Payne][produced by Tom Rothrock]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Years Leaving	Stands	03.2004	28[3]	-	Echo ECHCD 50	[produced by Howie Payne]
Horse Fabulous	Stands	08.2005	62[2]	-	Echo ECHCD 64	[produced by Tom Rothrock]

Sonia

 Sonia Evans (ur. 13 lutego 1971 r.), znana pod pseudonimem artystycznym Sonia, to angielska
piosenkarka pop z Liverpoolu. W 1989 roku jej przebój „You'll Never Stop Me Loving You” znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii i została pierwszą brytyjską artystką, której pięć singli z jednego albumu znalazło się w pierwszej dwudziestce listy przebojów.

  Reprezentowała Wielką Brytanię w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1993 roku, gdzie zajęła drugie miejsce z piosenką „Better the Devil You Know”. W latach 1989–1993 miała 11 przebojów, które znalazły się w pierwszej trzydziestce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, w tym „Listen to Your Heart” (1989), „Counting Every Minute” (1990) i „Only Fools (Never Fall in Love)” (1991). W 1994 roku zagrała rolę Sandy w westendowskiej adaptacji musicalu Grease, a w telewizji wystąpiła jako Bunty w serialu komediowym BBC z 1998 roku The Lily Savage Show. 

Sonia podpisała kontrakt z wytwórnią Chrysalis Records po tym, jak namówiła Pete'a Watermana, aby posłuchał jej występu przed jego studiem nagraniowym w Liverpoolu. Debiutancki singiel Sonii, „You'll Never Stop Me Loving You”, skomponowany i wyprodukowany przez trio kompozytorów i producentów muzycznych Mike'a Stocka, Matta Aitkena i Pete'a Watermana (Stock Aitken Waterman), został wydany w czerwcu 1989 roku. „You'll Never Stop Me Loving You” przez dwa tygodnie w następnym miesiącu zajmował pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów.W wieku 18 lat Sonia została jedną z najmłodszych brytyjskich piosenkarek, które osiągnęły ten wyczyn. Singiel znalazł się również na szczycie irlandzkiej listy przebojów i w pierwszej dziesiątce amerykańskiej listy przebojów tanecznych. 

 Debiutancki album Sonii, Everybody Knows, ukazał się w kwietniu 1990 roku. Album osiągnął 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i uzyskał status złotej płyty przyznany przez brytyjski przemysł fonograficzny. Wszystkie pięć singli z albumu znalazło się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy przebojów, czyniąc Sonię pierwszą brytyjską solową artystką, której się to udało. W 1990 roku Sonia osiągnęła szósty przebój w pierwszej dwudziestce w Wielkiej Brytanii dzięki utworowi „You've Got a Friend”, nagranemu z zespołem Big Fun i wydanemu jako singiel charytatywny dla Childline. Sonia opuściła wytwórnię płytową i wydała swój drugi, imienny album w 1991 roku, wyprodukowany przez Nigela Wrighta. Pierwszy singiel z tego albumu, „Only Fools (Never Fall in Love)”, stał się trzecim przebojem Sonii, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów, choć album odniósł mniejszy sukces niż jej debiut.

  Sonia przyczyniła się również do powstania dwóch singli charytatywnych: „Do They Know It's Christmas?” zespołu Band Aid II. w 1989 roku (zajmując 1. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii) oraz „As Time Stood Still” zespołu Gulf Aid w 1991 roku. W 1993 roku Sonia reprezentowała Wielką Brytanię w Konkursie Piosenki Eurowizji 1993, śpiewając kompozycję Deana Collinsona i Briana Teasdale'a „Better the Devil You Know”. Zajęła drugie miejsce w konkursie. Jej trzeci album, również zatytułowany „Better the Devil You Know”, ukazał się w tym samym roku i osiągnął 32. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

W 2008 roku Sonia nagrała cover utworu Beatlesów „She Loves You” na album „Liverpool - The Number Ones”. 1 czerwca 2009 roku Sonia wydała swój pierwszy od 14 lat singiel „Fool for Love”. 21 grudnia 2012 roku Sonia wystąpiła na koncercie reaktywacyjnym Stock Aitken Waterman „Hit Factory Live” w londyńskim The O2, wraz z wieloma innymi byłymi artystami SAW, w tym Kylie Minogue. Latem 2018 roku, w związku z jej występem w programie „Celebrity 5 Go Caravanning” na kanale Channel 5, ukazało się nagranie Soni „Dancing in the Driver's Seat” autorstwa Barry'ego Uptona i Gordona Pogody. Kolejny utwór nagrany z Uptonem i Pogodą w 2007 roku, „Your Heart or Mine”, został wydany w 2018 roku jako kontynuacja.  

 

W 2019 roku Sonia podpisała nowy kontrakt płytowy z wytwórnią Energise Records, a jej nowy singiel „A Night That's Never Ending” został wydany. Wystąpiła w 5. sezonie programu „Hacker Time”. W 2018 roku Sonia wystąpiła u boku Todda Carty'ego, Tony'ego Blackburna, Colina Bakera i Sherrie Hewson w programie „Celebrity 5 Go Caravanning” na kanale Channel 5. W 2023 roku Sonia wystąpiła gościnnie w roli samej siebie w operze mydlanej „Hollyoaks” na kanale Channel 4. Sonia była znaną orędowniczką i zwolenniczką ubiegania się Liverpoolu o organizację Konkursu Piosenki Eurowizji w 2023 roku. Miasto zostało ogłoszone zwycięzcą w październiku 2022 roku, pokonując największe miasto w Szkocji, Glasgow, które zajęło drugie miejsce.

 

  Przed konkursem w 2023 roku Sonia odegrała ważną rolę w promocji konkursu odbywającego się w Liverpoolu, w tym w konkursie „Spot Sonia” organizowanym w całym mieście, dając publiczności szansę na wygranie biletów na konkurs. Podczas Wielkiego Finału Sonia wykonała w przerwie swój utwór „Better the Devil You Know” z 1993 roku, który był jej zgłoszeniem do brytyjskiej Eurowizji. W 2024 roku ogłoszono, że Sonia została obsadzona jako gość specjalny w musicalu „Now! That's What I Call a Musical”, którego reżyserem i choreografem był Craig Revel Horwood.Wystąpiła jako jedyna gościnna gwiazda podczas szkockich koncertów w King's Theatre w Glasgow w dniach 18–22 lutego 2025 roku. W niektórych koncertach Sonia nie wystąpiła jako gość specjalny, zamiast niej w niektórych występach gościem specjalnym była piosenkarka Sinitta.

 

  Sonia wyszła za mąż za Marka Mosesa w 1998 roku, a para ma córkę, która urodziła się w 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You'll Never Stop Me Loving You	Sonia	06.1989	1[2][13]	-	Chrysalis CHS 3385	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Can't Forget You	Sonia	10.1989	17[6]	-	Chrysalis CHS 3419	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Listen To Your Heart/Better Than Ever	Sonia	12.1989	10[10]	-	Chrysalis CHS 3465	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Counting Every Minute	Big Fun And Sonia Featuring Gary Barnacle	04.1990	16[7]	-	Chrysalis CHS 3492	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
You've Got A Friend	Sonia	06.1990	14[6]	-	Jive CHILD 90	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
End Of The World/Can't Help The Way That I Feel	Sonia	08.1990	18[7]	-	Chrysalis CHS 3557	[written by Kent, Dee][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Only Fools (Never Fall In Love)	Sonia	06.1991	10[8]	-	I.Q. ZB 44613	[written by Tony Hiller, Barry Upton][produced by Nigel Wright]
Be Young, Be Foolish, Be Happy/Used To Be My Love	Sonia	08.1991	22[5]	-	I.Q. ZB 44935	[written by Ray Whitley, James Cobb][produced by Nigel Wright]
You To Me Are Everything/Be My Baby	Sonia	11.1991	13[5]	-	I.Q. ZB 45121	[written by K. Gold, M. Denne][produced by Nigel Wright]
Boogie Nights/My Light	Sonia	09.1992	30[3]	-	Arista 74321 11346 7	[written by R. Temperton][produced by Mark Taylor, Tracy Ackerman]
Better The Devil You Know/Not What I Call Love	Sonia	05.1993	15[7]	-	Arista 74321 14687 7	[written by Dean Collinson, Red][produced by Nigel Wright]
We've Got The Power	The Gladiators Featuring Sonia	06.1989	1[2][13]	-	Chrysalis CHS 3385	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Hopelessly Devoted to You/The Anthem Medley	Sonia	07.1994	61[2]	-	Cockney COCCD 2	[written by John Farrar][produced by Mark Cyrus]
Wake Up Everybody	Sonia	12.1995	155[1]	-	Carlton Sounds 30360 00214	[written by Victor Carstarphen, Gene McFadden, John Whitehead][produced by Steve Levine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everybody Knows	Sonia	05.1990	7[10]	-	Chrysalis CHR 1734	[gold-UK][produced by Stock, Aitken, Waterman,Phil Harding,Ian Curnow]
Sonia	Sonia	10.1991	33[2]	-	IQ ZL 751675	[produced by Nigel Wright]
Better the Devil You Know	Sonia	05.1993	32[2]	-	Arista 74321149802	[produced by Nigel Wright]

Tommy Quickly

Tommy Quickly (urodzony jako Thomas Quigley, 7 lipca 1945r)
to angielski piosenkarz rock and rollowy, który nagrywał głównie na początku lat 60-tych. Później dołączył do grona artystów zatrudnionych przez Briana Epsteina, którego największym zespołem byli Beatlesi. Urodził się jako syn Patricka Quigleya i Dorothy Gower. Jest bratem bliźniakiem Patricii Quigley. 

Dostrzeżony jako wokalista lokalnego zespołu Challengers, Epstein polubił Quigleya, ale nie sam zespół. Zasugerował najpierw zmianę nazwy (na „Tommy Quickly and the Stops”), a następnie połączenie go z Remo Four. Kolejną zmianą był wybór piosenek; głos Quickly'ego najlepiej pasował do rhythm and bluesa, ale Epstein skierował go w stronę popu, zaczynając od swojego pierwszego singla „Tip of My Tongue”, napisanego przez Johna Lennona i Paula McCartneya z Beatlesów. Następnie wystąpił regularnie na scenie i publicznie, a Epstein promował go jako członka swojej stajni artystycznej NEMS Enterprises. „Tip of My Tongue” okazał się klapą, podobnie jak trzy kolejne single.  

Jego piąty singiel, „Wild Side of Life”, trafił do Top 40 brytyjskiej listy przebojów, gdzie spędził osiem tygodni. Quickly otrzymał propozycję nagrania utworu Lennona i McCartneya „No Reply”, ale gdy nie udało mu się go wydać, Beatlesi zabrali go i sami nagrali. Opisywany jako młody, naiwny i impulsywny, pozornie przytłoczony sprawami po rozstaniu z The Challengers, Quickly był nieprzygotowany do sławy. Gdy kolejne przeboje nie nadeszły, a menedżer Epstein nie był w stanie go dalej motywować, Quickly wycofał się z branży muzycznej w 1965 roku.  

Po przejściu do telewizji, Quickly był współprowadzącym programu rozrywkowego „The Five O'Clock Club” skierowanego do dzieci poniżej dwunastego roku życia, od stycznia 1965 do stycznia 1966 roku. Później tego samego roku spędził czas w szpitalu Walton w Liverpoolu, cierpiąc na załamanie nerwowe; od tamtej pory pozostaje poza centrum uwagi. Tommy'ego Quickly'ego i zespół Remo Four można zobaczyć wykonującego utwór „Humpty Dumpty” w filmie „Pop Gear” z 1965 roku (wydanym w Stanach Zjednoczonych pod tytułem „Go Go Mania”). 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tip of My Tongue/Heaven Only Knows	Tommy Quickly	08.1963	-	-	Piccadilly 7N 35 137	[written by John Lennon/Paul McCartney][produced by Les Reed,Ivor Raymonde]
Kiss Me Now/No Other Love	Tommy Quickly And The Remo Four	10.1963	-	-	Piccadilly 7N 35 151	[written by Martin][produced by Ivor Raymonde]
Prove It/Haven't You Noticed	Tommy Quickly & The Remo Four	02.1964	-	-	Piccadilly 7N 35 167	[written by Gerry Marsden][produced by Ivor Raymonde]
You Might As Well Forget Him/It's As Simple As That	Tommy Quickly	05.1964	-	-	Piccadilly 7N 35 183	[written by Tommy Roe][produced by Ivor Raymonde]
Wild Side Of Life/Forget The Other Guy	Tommy Quickly And The Remo 4	10.1964	33[8]	-	Pye 7N 15 708	[written by Arlie Carter/William Warren][produced by Ivor Raymonde]
Humpty Dumpty/I'll Go Crazy	Tommy Quickly With The Remo 4	12.1964	-	-	Pye 7N 15 748	[written by trad.][produced by Ivor Raymonde]

Kirkbys

Kirkbys to kwintet z Liverpoolu, pierwotnie nazywany „The Tuxedos”,
założony i prowadzony przez gitarzystę Jimmy'ego Campbella, który był również jednym z najlepszych nieodkrytych kompozytorów tamtego okresu. On, perkusista Kenny Goodlass, gitarzysta John Lloyd, basista Alby Power i wokalista Gerry Savage (wkrótce zastąpiony przez Joe Marootha) stanowili trzon pierwotnego zespołu, który charakteryzował się bardzo przystępnym, popowo-rockowym brzmieniem.  

Ich harmonie były solidne, a Campbell i Marooth współpracowali przy kilku bardzo przyjemnych, oryginalnych utworach. Co więcej, z czasem rozwijali nowe brzmienia: ich utwór „Don't You Want Me No More” z 1965 roku oferuje dźwięczne gitary i harmonie w stylu Byrds w najlepszym, wczesnym folk-rockowym stylu, a ich nieco późniejszy „Dreaming” mógłby uchodzić za odrzut z Herman's Hermits. Goodlass opuścił zespół, by dołączyć do nieco bardziej popularnego zespołu The Escorts (w którego składzie grał m.in. Terry Sylvester), a jego następcą został Mervyn Sharpe. Powrócił do składu Kirkbys po odejściu Sharpe'a, a grupa przetrwała do początków ery psychodelii.  

Ich dorobek obejmuje singiel „It's a Crime” z 1966 roku wydany przez wytwórnię RCA, a także dwa utwory z albumu „Unearthed Merseybeat”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't You Want Me No More / Bless You	Kirkbys	.1965	-	-	RCA Victor FAS 948 [Fin]	[written by Jimmy Campbell]
'Cos My Baby's Gone / She'll Get No Lovin' That Way	Kirkbys	10.1965	-	-	RCA Victor FAS 942 [Fin]	[written by Jimmy Campbell,John Lloyd,Marooth,Alby Power,Marvyn Sharpe]
It's A Crime/I've Never Been So Much In Love	Kirkbys	09.1966	-	-	RCA Victor RCA 1542	[written by Jimmy Campbell][produced by Scott Solomon]
Michael Angelo / Leave Me Here	Kirkbys	09.1967	-	-	Deram DM 150	[written by Jimmy Campbell][produced by Noel Walker]

Ultrabeat

Ultrabeat to brytyjski zespół muzyki elektronicznej z Liverpoolu w Anglii,
założony w 2002 roku. Początkowo w jego skład wchodzili wokalista i producent Mike „Re-Con” Di Scala oraz producenci Ian Redman i Chris Henry. Zespół powstał dzięki coverowi utworu Force & Styles „Pretty Green Eyes”, który w 2003 roku zajął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Po dołączeniu wokalistki Rebekki Rudd w 2005 roku, zespół wydał kolejne single, w tym przeboje z pierwszej czterdziestki, takie jak „Feelin' Fine”, „Better than Life” i „Elysium (I Go Crazy)”, a następnie debiutancki album „Ultrabeat: The Album” z 2007 roku, który zajął ósme miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 W 2008 roku Ultrabeat wydał „Discolights” we współpracy z Darren Styles i Dannym P, który zajął 23. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich drugi album, wydany w 2009 roku, „The Weekend Has Landed”, osiągnął 29. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Di Scala opuścił zespół w 2013 roku, aby skupić się na swoim nowym zespole CamelPhat z Dave'em Whelanem, a Rudd przejął rolę głównego wokalisty. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pretty Green Eyes/Apollo 13, pt. II (The Journey Home)	Ultrabeat	08.2003	2[41]	-	All Around The World GLOBE 281	[2x-platinum-UK][written by Paul Hobbs, Darren Mew, Leroy Van Brown][produced by Force & Styles]
Feelin' Fine/Distant Skies	Ultrabeat	12.2003	12[20]	-	All Around The World GLOBE 320	[written by Darren Mew][produced by Unique]
Better than Life	Ultrabeat	08.2004	23[5]	-	All Around The World GLOBE 360	[written by Mike Di Scala, Paul Smith Jnr][produced by Ultrabeat]
Feel It with Me	Ultrabeat	09.2005	57[4]	-	All Around The World GLOBE 410	[written by Leigh Horton (Stompy),Jeff Shields (Supreme),Jason Holloway (U.F.O),Rachel Waldon][produced by Ultrabeat]
Elysium (I Go Crazy)	Ultrabeat vs. Scott Brown	04.2006	35[24]	-	All Around The World GLOBE 488	[silver-UK][written by Scott Brown, Mike Di Scala, Chris Henry][produced by Ultrabeat]
Sure Feels Good	Ultrabeat vs. Darren Styles	08.2007	52[4]	-	All Around The World GLOBE 696	[written by Mike Di Scala, Darren Mew][produced by Ultrabeat, Darren Styles]
Discolights	Ultrabeat v Darren Styles	06.2008	23[19]	-	All Around The World GLOBE 937	[written by Mike Di Scala, Chris Henry, Darren Styles][produced by Ultrabeat, Darren Styles]
Use Somebody	Ultrabeat	12.2008	100[4]	-	Universal MIUCT 8580	[written by Caleb Followill,Jared Followill,Matthew Followill,Nathan Followill]

Albumy
Tytul	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ultrabeat: The Album	Ultrabeat	09.2007	8[7]	-	All Around The World GLOBE CD 46	[gold-UK][produced by Mike Di Scala, Ian Redman, Chris Henry , Darren Styles, Wayne Donnelly ]
The Weekend Has Landed	Ultrabeat	10.2009	29[4]	-	Universal Music TV 2724190	[silver-UK][produced by Ultrabeat, Darren Styles]

Yachts

Brytyjska grupa z Liverpoolu. Debiutowała z końcem lat 70-tych jako septet
Albert And The Cad Fish Warriors, założony przez zafascynowanych "nową falą" studentów szkoły plastycznej. Po zmianie nazwy 5-osobowy skład tworzyli: Henry Priestman (śpiew, instrumenty klawiszowe), J.J. Campbell (śpiew), Martin Watson (gitara), Martin Dempsey (bas) i Bob Ellis (perkusja).
W 1977r towarzyszyli Elvisowi Costello w liverpoolskich występach. Podpisali kontrakt z wytwórnią Stiff, ale efektem byt jeden singel, po którym wraz z Costello i Nickiem Lowe'em przeszli do nowej firmy Radar.
 

Po odejściu Campbella liderem zespołu został Priestman, a z ówczesnych nagrań największą popularnością cieszył się temat "Love To Love You". Pierwszy album nagrali w 1979r w Nowym Jorku pod kierunkiem Richarda Gottehrera. W styczniu 1980r Dempsey przyłączył się do Pink Military, a wytwórnia Radar zniknęła z rynku.
 

Nagrany dla Demon singel był ostatnim w krótkiej karierze grupy. Priestman występował w It's Immaterial i Christians. Dorobek Yachts obejmuje kilka ciekawych 3-minutowych próbek popu, w tym wersję "There's A Ghost In My House" Deana Taylora.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Suffice to say	Yachts	09.1977	-	-	Stiff BUY 19	[written by Priestman, Campbell][produced by Will Birch]
Look back in love/I can't stay long	Yachts	09.1978	-	-	Radar ADA 23	[written by R. Pedrick, M. Gately ][produced by Clive Langer]
Yachting type/Hypnotising Lies	Yachts	11.1978	-	-	Radar ADA 25	[written by Henry Priestman][ Producer - Clive Langer]
Love you love you/Hazy people	Yachts	06.1979	-	-	Radar ADA 36	[written by Henry Priestman][produced by Richard Gottehrer]
Box 202/Pernament damage	Yachts	07.1979	-	-	Radar ADA 42	[written by Henry Priestman, Bob Bellis][produced by Richard Gottehrer]
Now I'm spoken for/Secret agents	Yachts	11.1979	-	-	Radar ADA 49	[written by Henry Priestman][produced by Martin Rushent]
There's a ghost in my house/Revelry	Yachts	04.1980	-	-	Radar ADA 52	[written by E. Holland, B. Holland, L. Dozier][produced by Martin Rushent]
I. O. U./24 hours from Tulsa	Yachts	08.1980	-	-	Radar ADA 57	[written by Henry Priestman][produced by Robert Keyloch ]
A fool like you	Yachts	02.1981	43.Indie Chart	-	Demon D 1005	[written by Henry Priestman][produced by Yachts, Jon Astrop]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
S.O.S.	Yachts	10.1979	-	179[3]	Polydor 6220	[produced by Richard Gottehrer]
Without radar	Yachts	.1980	-	-	Polydor 6270	[produced by Martin Rushent]

Vernon Girls

Vernon Girls-dziewczęca grupa z Anglii,która powstała na początku lat 50-tych w czasie kryzysu gospodarczego po II wojnie światowej.

Pochodziły z Liverpoolu ,gdzie pracowały jako personel medyczny w klubie piłkarskim [Vernon' s Football Pools].
Ambicją klubu było stworzenie chóru dziewczęcego ,który reklamował by klub.
Z pomocą Jacka Goode' a [póżniej pracuje jako producent Shindig w USA],powstał raczej zespół wokalny niż tradycyjny chór.Grupa zdobyła kontrakt nagraniowy z Parlophone oddziałem EMI.
Zaczynały jako trio kierując swój repertuar przede wszystkim do młodych nabywców płyt.
 

Oryginalny skład stanowiły:Maureen Kennedy,Jean Owen i Frances Lee.Tą ostatnią zastępuje wkrótce Lyn Cornell.Niebawem dochodzi do grupy Joyce Barker [w przyszłości żona Marty Wilde].
Sukcesy na listach przebojów osiągają w latach 1962-63 ,nagrywając w tym czasie dla wytwórni Decca.Największą popularność uzyskał ich cover piosenki The Drifters "Lover please".Mając niewielki wpływ na swój repertuar koncertowy i nagraniowy zespół stawał się coraz bardziej anachroniczny w obliczu rewolucyjnych zmian na rynku muzycznym W.Brytanii.
 

Próbowały bardziej ekspresyjnego stylu na modłę Dusty Springfield
w utworach "Do the bird" czy "I' m let my hair down".Nie przyniosło to oczekiwanego powodzenia i grupa w 1964 roku zniknęła ze sceny muzycznej.
Jej członkinie nagrywały nadal lub pracowały przy sesjach innych artystów w różnych konfiguracjach jako The Brakways,Ladybirds,Redmons Twins i innych.

Lynn Cornell zdecydowała się na karierę solową,mając hit "Never on sunday",póżniej śpiewa w The Pearls.
Vicky Hasseman poślubia gitarzystę i piosenkarza Joe Browne' a,owocem ich małżeństwa jest córka Sam Brown ,wielka gwiazda brytyjskiej sceny muzycznej lat 80-tych.
Joyce Baker już jako żona Marty Wilde zakłada trio "Wilde Three" [z Justinem Haywarde' m znanym z Moody Blues].Jej córka Kim to znana piosenkarka w latach 80-tych.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lover please/You Know What I Mean	Vernon Girls	05.1962	16[20]	-	Decca F 11 450	[written by Billy Swan][produced by Jack Good]
Loco -motion/Don't Wanna Go	Vernon Girls	09.1962	47[1]	-	Decca F 11 495	[written by Gerry Goffin, Carole King][produced by Charles Blackwell]
Funny all over/See For Yourself	Vernon Girls	01.1963	31[8]	-	Decca F 11 549	[written by Peacock][produced by Peter Attwood]
Do the bird/I'm Gonna Let My Hair Down	Vernon Girls	04.1963	44[2]	-	Decca F 11 629	[written by Kal Mann, Dave Appell][produced by Peter Attwood]