Sue and Sunny

Sue and Sunny był  brytyjskim duetem wokalnym, działającym
w latach 60., 70. i 80-tych XX wieku. Choć były siostrami, ich pseudonimy sceniczne brzmiały Sue Glover i Sunny Leslie. Przez trzy lata (1969–1972) należały do ​​brytyjskiej grupy popowej Brotherhood of Man. 

 

 Urodzone jako Yvonne Wheatman (Sue) w 1949 roku i Heather Wheatman (Sunny) w 1951 roku w Madrasie w Indiach, zadebiutowały razem w 1963 roku pod pseudonimem The Myrtelles, wydając cover utworu Lesley Gore „Just Let Me Cry” w niezależnej wytwórni płytowej Oriole. Singiel nie odniósł sukcesu komercyjnego. Dziewczyny wydały następnie dwa single pod pseudonimami Sue and Sunshine, zanim ostatecznie zdecydowały się na nazwę Sue and Sunny. Podczas nagrywania z autorem tekstów i producentem Kennym Lynchem, dziewczyny zmieniły nazwę na The Stockingtops na jego prośbę, ale uznały, że to nie dla nich i wróciły do ​​Sue and Sunny. 

 

 W 1965 roku zaśpiewały chórki w singlu Alexa Harveya „Agent OO Soul” / „Go Away Baby” (Fontana - TF 610), wyprodukowanym przez Chrisa Blackwella z Island Records. W 1966 roku, gdy Sunny (młodsza z pary) miała zaledwie 15 lat, obie przeszły na zawodowstwo, występując w kabaretach. Po trzech latach uznały, że ich publiczność jest dla nich za duża i wyjechały do ​​Niemiec, aby zagrać w bazie lotniczej. Tam, pomimo wydania dwóch niemieckich singli, nadal czuły się nie na miejscu i wróciły do ​​Londynu. Podczas pobytu w Londynie poproszono je o sesję wokalną jako chórki dla Lesley Duncan. Sesja przebiegła pomyślnie i nagle duet stał się pożądany, nagrywając z wieloma innymi, takimi jak The Ace Kefford Stand, Dusty Springfield, Python Lee Jackson, Elton John, Cerrone, Love Affair, Lulu, Mott the Hoople, Peter Wyngarde, T. Rex, Tom Jones, David Bowie i Joe Cocker. To właśnie sesje Cocker, a w szczególności „With a Little Help from My Friends”, gdzie Sunny śpiewała z Madeline Bell i Rosettą Hightower, wyniosły dziewczyny w światło reflektorów. Kiedy „With A Little Help” osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, towarzyszyły Cockerowi w kilku programach telewizyjnych, w tym Top of the Pops. Współpracowały teraz z tak różnymi artystami, jak James Last, Frank Zappa, Giorgio Moroder i Brotherhood of Man, z którym znalazły się na listach przebojów w 1970 roku z przebojem „United We Stand”.

 

 W marcu 1972 roku singiel „Third Finger, Left Hand” otarł się o miejsce w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów, wydany pod nazwą The Pearls. Nazwa ta odniosła większy sukces, gdy w zespole grały Lyn Cornell i Ann Simmons. Sue i Sunny nie są do końca pewne, ile płyt faktycznie wydały. W wywiadzie dla Disc, który ukazał się 20 kwietnia 1974 roku, Sunny powiedziała: „Sue i ja nagrywaliśmy sami i mieliśmy kilka singli. Ale nic z tego nie wyszło”. Podobno nagrali około tuzina singli, ale żeby jeszcze bardziej skomplikować sprawę, nagrywali również pod nazwami Sue & Sunshine, The Stockingtops oraz w składzie The Nirvana Orchestra. Nagrali również album dla CBS, który, co zaskakujące, został wydany - z inną okładką - przez filię CBS, Reflection. 

 

W 1974 roku Sunny w końcu odniosła sukces piosenką „Doctor's Orders”, a w 1976 roku Sue, znana obecnie jako „Sue Glover”, nagrała solowy album dla DJM zatytułowany „Solo”. Sue i Sunny trzykrotnie śpiewały chórki w Konkursie Piosenki Eurowizji. W 1969 roku towarzyszyły Lulu w drodze do zwycięstwa w Madrycie, wykonując „Boom Bang-a-Bang”. W 1975 roku powróciły, by supportować Joy Fleming w Sztokholmie, dołączając do Madeline Bell w utworze „Ein Lied kann eine Brücke sein”, który zajął siedemnaste miejsce. W 1981 roku Sue powróciła do występu w konkursie UK Song for Europe, występując z zespołem „Unity” z piosenką „For Only A Day”, ale nie zyskała uznania jurorów i zajęła ostatnie miejsce. 

 

Sue i Sunny ponownie połączyły siły, śpiewając chórki w brytyjskiej piosence Vikki Watson „Love Is...” w Göteborgu podczas finału Eurowizji w 1985 roku. Piosenka ta zajęła czwarte miejsce. Siostry regularnie koncertowały z popularnym niemieckim liderem orkiestry, Jamesem Lastem, przez większość lat 70-tych. Były również częścią Birds of Paris, grupy wokalistek wspierających, która współpracowała głównie z producentem disco Alecem R. Costandinosem, w skład której wchodziły Madeline Bell, Joanne Stone, Kay Garner, Vicki Brown i Katie Kissoon. Sue, Sunny i Bell śpiewały chórki na trzech albumach Donny Summer w drugiej połowie dekady. W 1979 roku Sue Glover wystąpiła w debiutanckim spektaklu telewizyjnym Victorii Wood pt. „Talent”, wcielając się w rolę piosenkarki klubowej „Cathy Christmas”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Doctor's Orders/It's Only When You're Feeling Lonely	Sunny	03.1974	7[10]	-	CBS S CBS 2068	[written by G. Stephens, R. Greenaway, R. Cook][produced by Roger Greenaway]

Night

 Night, była grupą dosyć lużno związanych ze sobą muzyków sesujnych
z Los Angeles,którą stanowili wokalista Stevie Lange, występujący wcześniej z Grahamem Bonnetem i Eltonem Johnem,Chris Thompson, wcześniej wspomagający War of the Worlds i współpracujący z grupą Manfred Mann's Earth Band i pianista Nicky Hopkins.
 

Pierwszym ich nagraniem był cover utworu "Hot Summer Nights" Waltera Egana,który trafił do Top20 zestawienia Billboard.Ich debiutancki album Night wyprodukował Richard Perry dla własnej wytwórni Planet w 1979r.Kolejny Long Distance wydany rok póżniej przepadł na rynku.Thompson wraca do grupy Manfreda Manna a Night rozwiązuje się w 1982r.
 

Utalentowany Lange nagrywa album solowy High Cost of Living, i pracuje z tak uznanymi grupami jak: Gang of Four, Johnny Hates Jazz, Mighty Lemon Drops, i Swing Out Sister.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot Summer Nights / Party Shuffle	Night	06.1979	-	18[15]	Planet 45 903	[written by W. Egan][produced by Richard Perry]
If You Remember Me/Theme from "The Champ" [Dave Grusin]	Chris Thompson with Night	08.1979	-	17[19]	Planet 45 904	[written by Carole Bayer Sager , Marvin Hamlisch][produced by Richard Perry]
Love On The Airwaves / Day After Day	Night	02.1981	-	87[3]	Planet 47 921	[written by Chris Thompson, Robert Weston][produced by Tim Friese-Green]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Night	Night	08.1979	-	166[4]	Planet 2	[produced by Richard Perry]
Long Distance	Night	.1980	-	-	Planet 52 251	[produced by Tim Friese-Green]

Marc Hamilton

Marc Hamilton (ur. 2 lutego 1944r - zm. 17 lutego 2022r) był kanadyjskim piosenkarzem,
znanym przede wszystkim z singla z 1970 roku „Comme j'ai toujours envie d'aimer”. 

 W 1963 roku, w wieku 19 lat, u szczytu sukcesu The Beatles w latach sześćdziesiątych i popularności inspirowanych Beatlesami zespołów francuskojęzycznych, Hamilton założył czteroosobowy zespół Les Shadols, pisząc sześć autorskich piosenek, które ukazały się na trzech kolejnych singlach. W 1965 roku założył swój zespół Les Monstres. Jako solowy artysta odniósł pewien sukces dzięki singlowi „Je n'apprendrai pas le violon”. W 1969 roku dołączył do kolegi z zespołu Shadol, Normanda Boucharda, wydając dwa single „Nous avons marché” i „J'irai un jour à Paris”. 

 

Hamilton jest najbardziej znany ze swojego singla z 1970 roku „Comme j'ai toujours envie d'aimer”, który odniósł wielki sukces w Quebecu i we Francji, gdzie 12 września 1970 roku osiągnął 1. miejsce na francuskiej liście przebojów, utrzymując się na szczycie przez trzy kolejne tygodnie. Był również numerem 1 w Belgii, numerem 2 w Szwajcarii i osiągnął 14. miejsce na holenderskiej liście przebojów. Singiel doczekał się kolejnych coverów Jeana-François Michaëla w 1970 roku, coverów muzycznych Grand Orchestre de Paul Mauriat i Georges'a Jouvina, a także anglojęzycznego coveru zatytułowanego „Time” kanadyjskiego piosenkarza Marty'ego Butlera. Wśród późniejszych coverów znalazły się m.in. jeden autorstwa Rocha Voisine'a z 1993 roku i kolejny autorstwa Mitsou z 1994 roku. 

 

W 2003 roku utwór został uhonorowany na liście „Grands Classiques de la chanson québécoise” (Wielkie klasyki quebeckiej piosenki) przez SOCAN. SODRAC (Stowarzyszenie Prawa Reprodukcji Autorów, Kompozytorów i Edytorów Kanady) uznało go za wielką piosenkę Quebecu. Z okazji 50. rocznicy flagi Quebecu, utwór został uznany za jedną z 50 piosenek Quebecu w historii. Został również uhonorowany przez minister kultury Quebecu Line Beauchamp oraz Fundację SPAC. 27 stycznia 2007 roku utwór został wpisany do Galerii Sław Kanadyjskich Autorów Piosenek. Kontynuując sławę utworu „Comme j'ai toujours envie d'aimer”, Hamilton wydał również singiel „Tapis magique”. 

 

Na początku lat 70-tych wydał trzy albumy: „Marc Hamilton” w 1970 roku, „Comme j'ai toujours envie d'aimer” również w 1970 roku, z jego słynną piosenką tytułową, oraz „Au fond des choses” w 1972 roku. W 1973 roku, w wyniku wypadku, stracił lewe oko, ale kontynuował projekty muzyczne, zwłaszcza programowanie dla Grand Salon de Mascouche. Na początku lat 80-tych odniósł pewien sukces, wydając m.in. singiel „Peau de femmes”. W tym okresie wydał trzy albumy: „Peau de femmes” (1981), „J'ai un bon deal” (1984) - komedię muzyczną w reżyserii Rogera Pilona oraz „J'ai un rendez-vous d'amour” (1987). Opublikował również autobiografię zatytułowaną „La chanson qui m'a tué”. 

 

Jako producent współpracował z wieloma artystami i brał udział w filmach. Dyrygował Orkiestrą Opery Narodowej w Paryżu. Pod koniec lat 80-tych otworzył bar muzyczny Le Soph. W 2003 roku wydał album z coverami zatytułowany „Marc Hamilton chante Aznavour” w hołdzie francuskiemu piosenkarzowi Charlesowi Aznavourowi. W 2007 roku trio JohnE-5, w którego skład wchodzili Jonathan Gauthier (znany również jako JohnE) jako wokalista oraz Yannick Brosseau (znany również jako Yann So) i Charles Dauphin (znany również jako Carlito) jako muzycy, wydało album w hołdzie Hamiltonowi, interpretując wiele jego utworów pod tytułem „Comment ça va Marc Hamilton”. Album został zainspirowany autobiograficzną książką Hamiltona i po raz pierwszy zaprezentowany na festiwalu Francouvertes w 2007 roku.

 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Can

Hol

Aut

Sve

Bel

Wytwórnia [Can]

Komentarz

Comme J'ai Toujours Envie D'aimer/Tapis Magique

Marc Hamilton

01.1970

1

2[18]

-

-

14[7]

-

-

1[28]

Trans-Canada TC 3323

[written by Marc Hamilton ]

Viens/J'Ai Fait Le Tour D'La Gaspesie

Marc Hamilton

07.1972

-

-

-

6

-

-

-

-

Trans-Canada TC 4109

[written by Hamilton, Doyon, Hamilton]

Two Man Sound

Two Man Sound to belgijskie trio popowe z lat 70-tych. Ich styl łączył muzykę
disco typową dla tamtej epoki z sambą i bossa novą. Ich sztandarowymi przebojami były wersja „Charlie Brown” wydana w 1975 roku, która odniosła sukces w Belgii i Włoszech, oraz latynoska mieszanka brazylijskich piosenek popowych zatytułowana „Disco Samba”, wydana w 1977 roku. Ta ostatnia stała się wielkim europejskim hitem na początku lat 80-tych, wielokrotnie gościła na listach przebojów w Europie w latach 1983-1986, a także była oficjalną piosenką rodziny Reza.  

Inne utwory to „Capital Tropical” wydany w 1977 roku, który osiągnął 11. miejsce na amerykańskiej liście przebojów tanecznych, oraz „Que Tal America”, przebój samby wydany w 1979 roku, który stał się „hymnem undergroundowego disco” w Ameryce Północnej . 

Członkowie zespołu, Lacomblez i Deprijck, byli również producentami muzycznymi i autorami tekstów, którzy w 1977 roku napisali międzynarodowy hit „Ça plane pour moi” dla belgijskiego artysty Plastic Bertranda. Deprijck, który był również producentem „Ça plane pour moi”, występował w trakcie swojej kariery pod wieloma innymi pseudonimami; zyskał sławę w kilku krajach europejskich dzięki współpracy z „Lou and the Hollywood Bananas”, którzy wyprodukowali drugoplanowy przebój ska z 1978 roku „Kingston, Kingston”.

  Utwór Two Man Sound z 1979 roku „Que Tal America” był drugoplanowym przebojem (46. miejsce) na brytyjskiej liście przebojów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Que tal America/Brazil O Brazil (Sarava Meu Amor)	Two Man Sound	09.1979	46[7]	-	Miracle M1 [UK]	[written by L. Deprijck][produced by Roland Kluger][47[6].Hot Disco/Dance;JDC Records 4 12"]
Capital Tropical	Two Man Sound	06.1981	-	-	TSR 100	[written by Alan Ward,J. P. Hawks,Nico Gomez][produced by Lou Deprijck][11[19].Hot Disco/Dance;TSR 826 12"]

Jack Nitzsche, ważny twórca muzyki popularnej, działający przez 40 lat za kulisami,
kompozytor, autor tekstów, producent, aranżer i muzyk studyjny, odegrał kluczową rolę w rock and rollu lat 60-tych, wnosząc wiedzę wyszkolonego muzyka do twórczości bardziej instynktownych rockmanów w sposób, który uzupełniał i pogłębiał ich twórczość. Z jego talentu skorzystali w szczególności The Rolling Stones i Neil Young. Nitzsche był również utalentowanym kompozytorem, autorem kilku wielkich hitów i kompozytorem muzyki filmowej, który skomponował blisko trzydzieści ścieżek dźwiękowych do filmów. 

 

Nitzsche dorastał w Howard City w stanie Michigan, które opuścił w wieku 18 lat w 1955 roku, aby studiować w Westlake College of Music w Hollywood w Kalifornii; do końca kariery mieszkał w okolicach Los Angeles. Po studiach w 1957 roku znalazł pracę jako kopista nut. Został zatrudniony w wytwórni Specialty Records przez Sonny'ego Bono, z którym intensywnie współpracował przez kolejne lata. Pracował również w Capitol Records i Original Sound Records. W Original Sound napisał „Bongo Bongo Bongo”, instrumentalny utwór, który Preston Epps nagrał jako kontynuację jego przeboju „Bongo Rock”. Trafił on na krajowe listy przebojów latem 1960 roku. 

 

 Nitzsche zaczął otrzymywać zlecenia jako aranżer, a kiedy kompozytor i producent Phil Spector przeniósł się na Zachodnie Wybrzeże, podjął współpracę ze Spectorem, aranżując wiele jego hitów, między innymi „He's a Rebel” zespołu Crystals i „Be My Baby” zespołu Ronettes. Podpisał również kontrakt płytowy z wytwórnią Reprise Records, która latem 1963 roku wydała jego instrumentalny utwór „The Lonely Surfer”. Utwór znalazł się w Top 40, a Nitzsche wydał po nim album o tym samym tytule. Nie odniósł jednak sukcesu muzycznego, choć wydał jeszcze kilka albumów.  

 

Jego kolejnym hitem na listach przebojów był utwór, który skomponował, ale którego nie wykonał. Razem z Sonnym Bono napisał „Needles and Pins”, pierwotnie nagrany przez Jackie DeShannon. Utwór został coverowany przez grupę Searchers z British Invasion, która wiosną 1964 roku wprowadziła go do pierwszej dwudziestki. (Piosenkę reaktywował Smokie na potrzeby listy przebojów w 1977 roku, a w 1986 roku zespół Tom Petty & the Heartbreakers ze Stevie Nicks znalazł się w pierwszej czterdziestce). 

 

  Praca Nitzschego ze Spectorem okazała się dla niego bardzo owocna w pracy z innym zespołem British Invasion. Jesienią 1964 roku wziął udział w sesjach do albumu The Rolling Stones, „The Rolling Stones, Now!”, rozpoczynając długą współpracę z zespołem, w ramach której brał udział w nagraniach takich utworów jak „Play with Fire”, „Paint It Black” i „You Can't Always Get What You Want” (aranżacja chóralna).  Nitzsche zadebiutował w filmie jako dyrektor muzyczny The T.A.M.I. Show, legendarnego filmu koncertowego nakręconego w listopadzie 1964 roku i wydanego w styczniu 1965 roku. Również w 1965 roku napisał swoją pierwszą muzykę filmową do niskobudżetowego filmu Village of the Giants, choć minęło kolejne pięć lat, zanim zaczął regularnie pracować przy filmach. W międzyczasie kontynuował produkcję, aranżację i nagrywanie z szeroką gamą muzyków, w tym Timem Buckleyem, Bobbym Darinem, Doris Day, Marianne Faithfull, Frankie Laine i The Monkees.  

 

Rozpoczął długoletnią współpracę z Neilem Youngiem, pisząc aranżację smyczkową do utworu Younga „Expecting to Fly”, który ukazał się na albumie Buffalo Springfield „Buffalo Springfield Again” w 1967 roku. Kiedy Springfield rozpadł się w 1968 roku, a Young rozpoczął karierę solową, Nitzsche kontynuował z nim współpracę, współprodukując i pisząc aranżacje do jego pierwszego solowego albumu, „Neil Young”, z 1969 roku. Pracował również nad albumami Younga z początku lat 70-tych „After the Gold Rush”, „Harvest”, „Time Fades Away” i „Tonight's the Night”, a następnie powrócił do niego na albumach „Life” (1987) i „Harvest Moon” (1992). 

 

Nitzsche dostał szansę powrotu do pracy filmowej w 1970 roku, kiedy to zagrał w filmie „Performance” z Mickiem Jaggerem w roli głównej. To właśnie on zapoczątkował jego karierę jako kompozytora muzyki filmowej. W 1973 roku pracował nad dużymi filmami studyjnymi, takimi jak „Egzorcysta”, a w 1975 roku zdobył nominację do Oscara za muzykę do „Lotu nad kukułczym gniazdem”. Pod koniec lat 70-tych przyjął kilka zleceń produkcyjnych z wykonawcami new wave rocka, produkując pierwsze trzy albumy Minka DeVille'a oraz słynny „Squeezing out Sparks” Grahama Parkera i grupy Rumour.  

 

W latach 80-tych pracował jednak na pełen etat nad muzyką filmową, tworząc średnio dwie rocznie w ciągu dekady. W 1982 roku otrzymał kolejną nominację do Oscara za „Oficer i dżentelmen”, a wraz z Willem Jenningsem i Buffy Sainte-Marie (wówczas żoną Nitzschego) zdobył Oscara za najlepszą piosenkę do „Up Where We Belong”, która stała się już hitem numer jeden w wykonaniu Joe Cockera i Jennifer Warnes. Praca filmowa Nitzschego zwolniła na początku lat 90-tych. Jego ostatnią ścieżką dźwiękową był The Crossing Guard z 1995 roku. Zmarł w sierpniu 2000 roku w wieku 63 lat.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lonely Surfer / Song for a Summer Night	Jack Nitzsche	08.1963	-	39[8]	Reprise 20 202	[written by Marty Cooper/Jack Nitzsche][produced by Jimmy Bowen]
Rumble / Theme for a Broken Heart	Jack Nitzsche	11.1963	-	91[2]	Reprise 20,225	[written by Grant, Wray][produced by Jimmy Bowen]
Theme from "One Flew Over the Cuckoo's Nest" / The Last Dance	Jack Nitzsche	05.1976	-	109[1]	Reprise 20 225	[piosenka tytułowa z filmu][written by Jack Nitzsche][produced by Jack Nitzsche]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lonely Surfer	Jack Nitzsche	.1963	-	-	Reprise 6101	[produced by Jimmy Bowen]
Dance to the Hits of The Beatles	Jack Nitzsche	.1964	-	-	Reprise 6115	[produced by Jimmy Bowen]
One Flew Over the Cuckoo's Nest	Jack Nitzsche	.1975	-	-	Fantasy 9500	[produced by Jack Nitzsche]
Starman	Jack Nitzsche	.1984	-	-	Varèse Sarabande 81233	-
The Hot Spot	Jack Nitzsche	08.1990	-	-	Antilles 8755	[produced by Jack Nitzsche, Michael Hoenig]

                                        Kompozycje Jacka Nitzsche na listach przebojów

[with Arthur Egnoian] 08/1960 Bongo, Bongo, Bongo Preston Epps 78.US [with Sonny Bono] 05/1963 Needles and Pins Jackie DeShannon 84.US 01/1964 Needles and Pins The Searchers 13.US/1.UK 09/1977 Needles and Pins Smokie 68.US/10.UK 12/1985 Needles and Pins Tom Petty 37.US [with Martin Cooper] 08/1963 The Lonely Surfer Jack Nitzsche 39.US [with Sonny Bono, Mitch Murray, John Lennon & Paul McCartney] 07/1964 Call Up the Groups The Barron Knights 3.UK [with Greg Dempsey] 04/1967 I Could Be So Good to You Don & The Goodtimes 56.US [with Jackie DeShannon] 03/1968 Me About You Jackie DeShannon 119.US [solo] 05/1976 Theme from One Flew Over the Cuckoo's Nest Jack Nitzsche Orchestra 109.US [with Russ Titelman ] 02/1978 Gone Dead Train Nazareth 49.UK [with Buffy Sainte-Marie & Will Jennings] 08/1982 Up Where We Belong Joe Cocker & Jennifer Warnes 7.UK/1.US [with Ludovic Navarre] 06/2001 Sure Thing St Germain 77.UK

niedziela, 22 marca 2026

Oliver

William Oliver Swofford-ur. 22.02.1945r-zm.12.02.2000r,amerykański piosenkarz pop,
znany pod pseudonimem Oliver.Urodzony w Wilkesboro w Płn. Karolinie,zaczął śpiewać jako student Oniversity Of North Carolina w Chapel Hill na początku lat 60-tych.Był członkiem zespołów The Virginians ,a póżniej The Good Earth.Dysponował głębokim barytonem i doskonałą prezencją co było idealnym sposobem na wylansowanie w lipcu 1969r swojego pierwszego hitu "Good Morning Starshine" z rockowego musicalu "Hair".W pażdzierniku tego samego roku wspina się z singlem "Jean" autorstwa Roda McKuena na 2 pozycję listy Billboard.Piosenka pochodziła z nagrodzonego Oscarem filmu The Prime of Miss Jean Brodie.
 

Z tymi dwoma hitami Oliver występuje w tym czasie w wielu telewizyjnych show ,minn. w słynnym Ed Sullivan Show.Póżniejsze nagrania jak "Sunday Mornin '" [#35] czy "Angelica" [#97] nie odniosły już tak spektakularnych sukcesów.Singiel "I Can Remember" z lipca 1970r nie trafił nawet do Hot 100 listy Billboard.
Jego ostatnim nagraniem na listach bestsellerów był cover Gordona Lightfoota- " Early Morning Rain ".
W latach 1976 i 1977r koncertował w ponad stu uczelniach na wschodzie i południu USA.Pomimo swego talentu,nie potrafił utrzymać dobrej passy.Próba stworzenia duetu z Karen Carpenter pod koniec lat 70-tych też zakończyła się fiaskiem.W latach 80-tych z powodzeniem prowadzi karierę biznesmena w przemyśle farmaceutycznym w Luizjanie.Pod koniec kolejnej dekady zdiagnozowano u niego raka.Zmarł w 2000r w Shrevport w Luizjanie. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Morning Starshine/Can't you see	Oliver	05.1969	6[18]	3[13]	Jubilee 5659	[written by Galt MacDermot/James Rado/Gerome Ragni][produced by Bob Crewe ][piosenka z musicalu "Hair"]
Jean/The arrangements	Oliver	08.1969	-	2[14]	Crewe 334	[gold][written by Rod McKuen ][produced by Bob Crewe ][piosenka z filmu "The Prime Of Miss Jean Brodie"][1[4].Adult Contemporary Chart]
Sunday Morning / Letmekissyouwithadream	Oliver	11.1969	-	35[9]	Crewe 337	[written by Margo Guryan][produced by Bob Crewe ]
Angelica/Anna	Oliver	04.1970	-	97[3]	Crewe 341	[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Bob Crewe ]
Early mornin' rain/Catch me if you can	Oliver	05.1971	-	124[1]	United Artists 50 762	[written by Gordon Lightfoot][#91 hit for Peter,Paul & Mary in 1965]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Morning Starshine	Oliver	08.1969	-	19[38]	Crewe 1333	-
Oliver Again	Oliver	05.1970	-	71[13]	Crewe 1344	-

piątek, 20 marca 2026

Tones and I

 

Australijska piosenkarka popowa Tones and I odniosła natychmiastowy sukces,
gdy zaczęła wydawać single o swoim tanecznym, hipnotyzującym (ale wciąż optymistycznym) brzmieniu. Podbudowana ogromnym sukcesem singli „Johnny Run Away” i „Dance Monkey”, jej debiutancka EP-ka z 2019 roku, „The Kids Are Coming”, uzyskała status platynowej płyty. W ciągu kolejnych dwóch lat ukazały się kolejne single, co doprowadziło do jej pierwszego pełnometrażowego wydawnictwa, „Welcome to the Madhouse” z 2021 roku, które zadebiutowało na pierwszym miejscu w Australii. 

Tones and I urodziła się jako Toni Watson na Półwyspie Mornington, na południe od Melbourne. W 2018 roku, znudzona pracą w handlu detalicznym, zaczęła grać na ulicy w Melbourne i czasami odbywała specjalne podróże do nadmorskiego miasteczka Byron Bay, aby grać piosenki dla przejeżdżających tłumów. Rzuciła pracę, gdy zyskała popularność, a nawet zaczęła wygrywać konkursy uliczne. Watson podpisała kontrakt z wytwórnią Bad Batch Records, powiązaną z Sony, w 2019 roku. Jej debiutancki singiel „Johnny Run Away” ukazał się w marcu tego samego roku i stał się viralową sensacją, zdobywając wiele odtworzeń i osiągając pierwsze miejsce na liście przebojów ARIA. Drugi singiel Tones and I, „Dance Monkey”, odniósł jeszcze większy sukces, ustanawiając australijski rekord czasu spędzonego na pierwszym miejscu i zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów w ponad 30 krajach. Oba utwory znalazły się na jej debiutanckiej EP-ce „The Kids Are Coming”, która ukazała się w sierpniu 2019 roku. Kolejny singiel Watson z wytwórni Tones and I, podnoszący na duchu „Fly Away”, ukazał się w 2020 roku, a rok później „Won't Sleep” i „Cloudy Day”, które znalazły się na jej debiutanckim albumie, Welcome to the Madhouse, który znalazł się na szczycie listy przebojów ARIA.  

Wróciła do pracy na początku 2022 roku singlem „Eyes Don't Lie” i zainaugurowała rok 2023 inspirującym „I Made It”. Przed premierą jej drugiego albumu ukazała się cała seria utworów, w tym „I Am Free” i „The Greatest”. Na początku 2024 roku wydała singiel „Dreaming”, który wyznaczył poprzeczkę dla całego albumu, a w sierpniu ukazał się bardziej dojrzały i pełen emocji album „Beautifully Ordinary”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance Monkey	Tones and I	10.2019	1[11][116]	4[36]	Parlophone QZES 71982312	[4x-platinum-US][6x-platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]
Never Seen the Rain	Tones and I	02.2020	99[2]	-	Parlophone AUBM 01900174	[silver-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]
Fly Away	Tones and I	06.2021	11[22]	-	Parlophone USAT 22006865	[platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Tones and I, Dann Hume]
Gone Gone Gone	David Guetta, Teddy Swims and Tones and I	10.2025	47[19]	51[13]	Atlantic UKWLG 2500132	[gold-US][written by David Guetta, Jaten Collin Dimsdale, Toni Watson, Ben Kohn ,Giorgio Tuinfort, Hector "Tor" Fernandez, Jack LaFrantz, Julian Bunetta, Naomi Robin, Yarden "Jordi" Peleg, Yuval Maayan][produced by David Guetta, Jordi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Kids Are Coming EP.	Tones and I	10.2019	-	30[48]	Bad Batch 607326	[gold-US][produced by Konstantin Kersting]
Welcome to the Madhouse	Tones and I	07.2021	-	144[2]	Elektra 661929	[produced by Capi,Dann Hume,Konstantin Kersting,Randy Belculfine,Toni Watson]

wtorek, 17 marca 2026

Perrie Edwards

Perrie Louise Edwards (ur. 10 lipca 1993r w South Shields) - angielska wokalistka,
autorka tekstów oraz członkini zespołu Little Mix.

Perrie Louise Edwards urodziła się 10 lipca 1993 roku i wychowywała się w South Shields, Tyne and Wear. Jest córką Debbie Duffie i Alexandra Edwards, którzy są piosenkarzami. Jej rodzice rozwiedli się, gdy była młoda. Ma też starszego brata Jonnie Edwards i przyrodnią siostrę Caitlin Edwards. Mieszkała w Hamilton w Nowej Zelandii przez dwa lata jako nastolatka.

W 2011 roku na pierwszym przesłuchaniu do programu X-Factor wystąpiła z piosenką "You Oughta Know" Alanis Morissette. Znalazła się początkowo w grupie Faux Pas wraz z Jesy Nelson, a następnie zostały połączone z Jade Thirlwall i Leigh-Anne Pinnock w zespół Rhythmix, który wkrótce zmienił nazwę na Little Mix. 11 grudnia 2011 roku zostały pierwszym zespołem, który wygrał program. Dotychczas wydały sześć albumów, DNA (2012), Salute (2013), Get Weird (2015), Glory Days (2016), LM5 (2018) i Confetti (2020).

W 2019 roku została twarzą włoskiej marki Superga i wydała swoją pierwszą zaprojektowaną kolekcję butów. W 2020 roku została pierwszą kobiecą ambasadorką marki Supreme Nutrition. Jeszcze w tym samym roku została nową twarzą Nando's, portugalsko-afrykańskiej franczyzy spożywczej. Występowała też w ich reklamach telewizyjnych.

W maju 2012 roku zaczęła spotykać się z Zaynem Malikiem, natomiast zaręczyli się w sierpniu 2013 roku. Para rozstała się w sierpniu 2015 roku. W lutym 2017 roku potwierdzono, że jest w związku z piłkarzem Alexem Oxlade-Chamberlain.

10 maja 2021 roku ogłosiła, że jest w ciąży z Alexem Oxlade-Chamberlain. 21 sierpnia 2021 oboje oznajmili na instagramie, że urodził się syn, a 17 stycznia 2026 roku Perrie ogłosiła za pośrednictwem Instagrama, że na świat przyszła córka.

Cierpi na atrezję przełyku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Forget About Us	Perrie	04.2024	10[9]	-	Columbia GBARL 2400078	[silver-UK][written by David Hodges ,Steven Solomon, Ed Sheeran, Perrie Edwards][produced by Solomon, Andrew Goldstein]
Tears	Perrie	07.2024	69[1]	-	Columbia GBARL 2400674	[written by Feli Ferraro, Ido Zmishlany][produced by Ido Zmishlany]
You Go Your Way	Perrie	10.2024	52[1]	-	Columbia GBARL 2401000	[written by Alfie Russel, Henry Counsell, Perrie Edwards][produced by Joy Anonymous, Russel]
If He Wanted to He Would	Perrie Edwards	09.2025	44[6]	-	Columbia GBARL 2501222	[written by Perrie Edwards, Nina Nesbitt, Charlie Martin, Joe Housley][produced by Solomon, Andrew Goldstein]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Perrie	Perrie	10.2025	3[1]	-	Columbia 19802822482	[produced by Jonathan Bellion, Will Bloomfield, Colin Brittain ,Ryan Daly, Andrew Goldstein, Edd Holloway, Tre Jean-Marie, Joy Anonymous, Johnny McDaid, Connor McDonough, Riley McDonough, Mojam, the Nocturns Kyle Reith, Will Reynolds, RISC, Alfie Russel, Mark "Spike" Stent ,Starsmith, Steven Solomon, Tenroc, Ido Zmishlany]

S.O.A.P.

S.O.A.P. to żeński duet popowy z Danii, w którego skład wchodzą siostry Heidi
(urodzona 18 października 1979r w Kamplar w Malezji) i Saseline „Line” Sorensen (urodzona 26 lipca 1982r w Perak w Malezji). Heidi poznała producenta muzycznego Remee podczas wywiadu dla młodzieżowego magazynu, dla którego pracowała. Jej ojciec (który towarzyszył jej w wywiadzie) wspomniał Remee, że jego córka jest piosenkarką. Remee zaproponował Heidi zaśpiewanie z nim na solowym albumie; jednak Heidi stwierdziła, że ​​nic nie zrobi bez swojej siostry Saseline, a Remee ostatecznie wycofał swoją ofertę. 

Rok później zwrócił się do dziewczyn z propozycją wyprodukowania albumu z obiema. Duet wymyślił nazwę „S.O.A.P.”, ponieważ wydała im się zabawna, mimo że nic takiego nie oznaczała. W marcu 1998 roku S.O.A.P. wydały swój debiutancki album „Not Like Other Girls” w wytwórni Sony Music. W Stanach Zjednoczonych ukazał się on w maju jako album o tym samym tytule, wydany przez krótko działającą wytwórnię Mariah Carey, Crave Records. Album trafił również na listy przebojów w Danii, Nowej Zelandii, Szwecji i Finlandii, ale nie w Stanach Zjednoczonych. Pierwszy singiel z albumu, „This is How We Party”, stał się hitem, zajmując pierwsze miejsce na liście przebojów w Szwecji. W Stanach Zjednoczonych osiągnął 51. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 21. miejsce na liście Billboard Top 40 Mainstream. Na arenie międzynarodowej był to umiarkowany hit. 

Kolejny singiel z albumu, „Ladidi Ladida”, osiągnął 15. miejsce w Australii, 28. we Francji, 8. miejsce w Nowej Zelandii i 58. miejsce w Szwecji. Utwór tytułowy nie znalazł się na listach przebojów ani w Stanach Zjednoczonych, ani na świecie. W 2000 roku australijski duet Savage Garden wybrał S.O.A.P. na support podczas ich europejskiej trasy koncertowej; zespół koncertował również z Backstreet Boys. 

W tym samym roku duet wydał swój drugi album, „Miracle”, który osiągnął zaledwie 20. miejsce na duńskich listach przebojów. Pierwszy singiel z albumu, „Mr. DJ”, nie znalazł się na listach przebojów; kolejny singiel, „S.O.A.P. is In the Air”, osiągnął zaledwie 25. miejsce na szwedzkich listach przebojów. W 2002 roku duet się rozpadł. 

 Po rozwiązaniu S.O.A.P., Saseline pracowała jako prezenterka telewizyjna w latach 2002-2003, prowadząc duński program muzyczny „Boogie”. W 2005 roku wystąpiła w charytatywnym singlu „Hvor små vi er” i była uczestniczką duńskiej wersji reality show „Survivor” zatytułowanej „Expedition Robinson 2005 (VIP)”. W 2008 roku urodziła swojego pierwszego syna, Seana, z tenisistą Frederikiem Fetterleinem, choć rozstali się w czasie jej ciąży. W 2010 roku Saseline wydała solowy album „Restart”. Dwa lata później, w 2012 roku, była uczestniczką duńskiej wersji programu „Dancing with the Stars” zatytułowanej „Vild med dans”. W 2014 roku urodziła swojego drugiego syna, Dextera, z chłopakiem Michaelem Dreyerem. W 2020 roku wywołała kontrowersje, gdy na swoim koncie na Instagramie podzieliła się teoriami spiskowymi na temat potencjalnej nadchodzącej szczepionki przeciwko COVID-19 zawierającej mikroczip, co doprowadziło do zamknięcia jej konta. Heidi zrobiła sobie przerwę w branży muzycznej i rozpoczęła naukę tatuażu, ucząc się jednocześnie komponowania własnej muzyki. Później nagrywała pod pseudonimem Suriya i wydała singiel „My Desire” w 2008 roku. W 2012 roku jej piosenka „Forever I B Young” została wybrana jako dzika karta do Grand Prix Dansk Melodi. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is How We Party	S.O.A.P.	04.1998	36[2]	51[12]	Crave 78 876	[written by Remee, Holger Lagerfeldt][produced by Holger Lagerfeldt]

Sirens

Sirens to brytyjski girlsband z Newcastle upon Tyne, znany przede wszystkim z singla
„Baby (Off the Wall)”, który znalazł się w pierwszej pięćdziesiątce brytyjskiej listy przebojów. 

Skład Sirens pierwotnie tworzyły Karina Brians, Kat Haslam, Lynsey Schofield i Michelle Heaton. Heaton odeszła, by dołączyć do Liberty X, a jej miejsce zajęła Lea Cummings. Nazwały się Sirens na cześć słynnego greckiego mitu o trzech pięknych kobietach (Siren), które wabiły żeglarzy na śmierć, śpiewając im. Brians opuściła szkołę w wieku 14 lat, aby spróbować zarobić na życie, podejmując się różnych prac, zanim założyła własną stajnię. Haslam założyła własną firmę, gdy tylko osiągnęła odpowiedni wiek. Jednak gdy poznały się w wieku 17 lat, obie wiedziały, że ich przyszłość związana jest z pisaniem i tworzeniem muzyki. 

 Aby zdobyć szansę na wielki przełom, Brians i Haslam sprzedały swoje samochody, aby sfinansować dema studyjne w Londynie, a także spały pod gołym niebem. Po wielu początkowych, próbnych i błędnych składach, powstał zespół Sirens, do którego dołączyli Schofield i Cummings. Wkrótce potem dziewczyny podpisały kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią Kitchenware Records, w której również grają Editors. Ich debiutanckim singlem był cover utworu N*E*R*D „Things Are Gettin' Better”. Ich drugi singiel „Baby (Off the Wall)” stał się ich najwyżej notowanym singlem, osiągając czterdzieste dziewiąte miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich debiutancki album „Control Freaks”, wydany dwa tygodnie po „Baby (Off the Wall)”, stał się klubowym hitem w Wielkiej Brytanii i odniósł komercyjny sukces na Dalekim Wschodzie, co pozwoliło zespołowi na stworzenie drugiego albumu. 

 Pomiędzy albumami Sirens wydali singiel „Love Hurts”, który nie był częścią albumu, z samplem z ODB. Był to ostatni singiel z Schofield, która odeszła po jego wydaniu.  Ich drugi album, „Say Goodbye to LA LA Land”, powstał w Los Angeles w Kalifornii, gdzie zespół komponował i nagrywał z producentami muzycznymi Wayne’em Rodriguesem, Justinem Trugmanem, D. C. Josephem i DeeKay. Wkład rapowy stanowią Najee i D-Roc z Nowego Jorku. Album został zmiksowany przez Dave’a Pensado, znanego z hitów z Christiną Aguilerą i The Black Eyed Peas, i ukazał się 16 czerwca 2008 roku.

  Sirens wydali „Don't Let Go” w listopadzie 2009 roku, pierwszy singiel z trzeciego albumu. Drugi electropopowy singiel zatytułowany „Stilettos” ukazał się 4 października 2010 roku. Trzeci album zespołu, „#3 – Opium Apathy”, ukazał się 27 marca 2011 roku i w tym samym czasie wydali trzeci singiel z albumu, „Good Enough”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Things Are Getting Better	Sirens	08.2003	127[1]	-	Kitchenware SK 72	[written by Chad Hugo, Pharrell Williams]
Baby Off The Wall	Sirens	08.2004	49[2]	-	Kitchenware SKCD 742	[written by D. Nicholson, S. Wolfe, Sirens, Skillz, T. Mosely, W.C. McDonald][produced by D.C. Joseph]
Love Hurts	Sirens featuring ODB	11.2005	140[1]	-	Kitchenware SKCD 81	[produced by Ingoldsby, Schjolin]

Sally Oldfield

Sally Oldfield (ur. 3 sierpnia 1947r w Dublinie)- urodzona w Irlandii angielska wokalistka folk,
kompozytorka, multiinstrumentalistka i autorka tekstów oraz producentka muzyczna; starsza siostra muzyka Mike’a i kompozytora Terry'ego Oldfieldów.


Sally Oldfield i jej rodzeństwo zostali wychowani przez matkę, Maureen, w duchu katolicyzmu. Dzieciństwo spędzili częściowo w irlandzkim Dublinie i w angielskim Reading, położonym w hrabstwie Berkshire. Jako 12-latkę Sally zapisano do Royal Academy of Dancing na naukę baletu, jednak zrezygnowała po 4 latach. Następnie studiowała na Uniwersytecie w Bristolu. Tam, jak sama stwierdziła, miała po raz pierwszy okazję do rozszerzenia swojej jaźni kulturowej poza wąskie pasmo dzieciństwa, i tu upatruje źródła wielokulturowości, która cechuje jej dorobek muzyczny oraz umiejętności grania na wielu instrumentach muzycznych.

Karierę muzyczną rozpoczęła w 1968, gdy razem z bratem Mikiem utworzyli duet Sallyangie. Nagrali wspólnie tylko jeden album, po uzyskaniu rekomendacji gitarzysty Pentangle, Johna Renbourna. Ich album, Children of the Sun, stanowił bajkową mieszankę angielskiego folku i muzyki pop, a głos Sally Oldfield został szczególnie wyeksponowany. Gościnnie na tym albumie wystąpił perkusista Pentangle, Terry Cox i flecista Ray Warleigh, który także współpracował z innymi muzykami, jak np. Allanem Holdsworthem i Nickiem Drakem. Sally i Mike Oldfieldowie zakończyli działalność w The Sallyangie jesienią tego samego roku z powodu nieporozumień na tle artystycznym i czasowo zaniechali dalszej współpracy.

Pierwszy solowy album Sally Oldfield pt. Water Bearer został wydany w 1978. Pierwszy utwór z tego albumu, "Mirrors", stał się dość znanym przebojem. Od tego czasu artystka wydaje albumy solowe. Przez szereg lat pracowała na rynku muzycznym w Niemczech. Bierze również udział w nagraniach braci Mike'a i Terry'ego. Jej głos dominuje tzw. girlie chorus w paru sekcjach albumu Tubular Bells: przy końcu pierwszej strony albumu i tuż przed melodią szkocką na odwrotnej stronie. Sally Oldfield ponownie wystąpiła w nowym nagraniu Tubular Bells z 2003.  

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mirrors / Night Of The Hunter's Moon	Sally Oldfield	12.1978	19[13]	-	Bronze BRO 66	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield]
You Set My Gypsy Blood Free/Water Bearer	Sally Oldfield	08.1979	-	-	Bronze BRO 79	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Ashley Howe]
The Sun In My Eyes/Answering You	Sally Oldfield	11.1979	-	-	Bronze BRO 83	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Ashley Howe]
I Sing For You/Child Of Allah	Sally Oldfield	.1980	-	-	Bronze BRO 90	[written by M. Salerno, F. Fabrizio][produced by Sally Oldfield]
Mandala / Woman Of The Night	Sally Oldfield	09.1980	-	-	Bronze BRO 104	[written by Sally Oldfield][produced by Tom Newman]
Morning Of My Life / Blue Water	Sally Oldfield	01.1981	-	-	Bronze BRO 114	[written by Sally Oldfield][produced by Tom Newman]
Song Of The Lamp / Rare Lightning	Sally Oldfield	11.1981	-	-	Bronze BRO 148	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Dave Davani, Laurie Jay]
Broken Mona Lisa / Morning Of My Life	Sally Oldfield	08.1982	-	-	Bronze BRO 153	[written by Sally Oldfield][produced by Ken Gold]
Path With A Heart/Never Knew Love Could Get So Strong	Sally Oldfield	10.1983	-	-	Bronze BRO 172	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Hans Zimmer ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Water Bearer	Sally Oldfield	10.1978	-	-	Bronze BRON 511	[produced by Sally Oldfield]
Easy	Sally Oldfield	.1979	-	-	Bronze BRON 522	[produced by Sally Oldfield]
Celebration	Sally Oldfield	.1980	-	-	Bronze BRON 528	[produced by Tom Newman]
Playing In The Flame	Sally Oldfield	.1981	-	-	Bronze BRON 536	[produced by Dave Davani, Laurie Jay,Sally Oldfield]
In Concert	Sally Oldfield	.1982	-	-	Bronze BRON 540	[produced by Dave Davani, Laurie Jay]
Strange Day In Berlin	Sally Oldfield	.1983	-	-	Bronze BRON 549	[produced by Hans Zimmer, Sally Oldfield]

Vanity

Vanity, właśc. Denise Katrina Matthews (ur. 4 stycznia 1959r w Niagara Falls,
zm. 15 lutego 2016 w Fremont) - kanadyjska piosenkarka, autorka tekstów, tancerka, modelka i aktorka, która z czasem porzuciła się karierę muzyczną i aktorską, aby skoncentrować się na ewangelizacji.

Jej kariera estradowa trwała od wczesnych lat 80-tych do połowy lat 90-tych. W latach 1981–1983 była wokalistką kobiecego trio Vanity 6. Była znana z hitu R&B / funk „Nasty Girl” z 1982r. 

Vanity obejmowała również dwa solowe albumy wytwórni Motown Records - Wild Animal (1984) i Skin on Skin (1986), a także piosenki - „Pretty Mess” (1984), „Mechanical Emotion” (1985), „Under the Influence” (1986) oraz „Undress” (1988) z filmu Szalony Jackson.

Miała także udaną karierę filmową, występując w filmach Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986) i Szalony Jackson (1987). W latach 80-tych i na początku lat 90-tych pojawiła się w wielu czasopismach na całym świecie.

Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat z powodu niewydolności nerek.

Urodziła się w Niagara Falls w Ontario jako córka Helgi Senyk i Levii Jamesa Matthewsa. Jej matka była pochodzenia polskiego, niemieckiego i żydowskiego, urodziła się w Niemczech, podczas gdy jej ojciec był pochodzenia afroamerykańskiego i urodził się w Wilmington w Karolinie Północnej. Matthews miał dwie siostry, Patricię i Renay. W 1993 ujawniła Jetowi, że jej ojciec znęcał się fizycznie i słownie przez lata. Nadużycie sprawiło, że miała negatywny obraz siebie. „Przez 15 lat bardzo mnie bił. Chciałbym widzieć mojego ojca w niebie, ale nie chcę. Jest w piekle” – powiedziała.

Vanity zaczęła brać udział w lokalnych konkursach piękności, zanim przeprowadziła się do Toronto, gdzie podjęła pracę jako modelka. W 1977 zdobyła tytuł Miss Niagara Hospitality, a następnie w 1978 rywalizowała podczas wyborów Miss Kanady. W wieku 17 lat przeprowadziła się do Nowego Jorku, aby kontynuować karierę. Podpisała umowę z Zoli Model Agency. Ponieważ była niskiego wzrostu, jej kariera modelki była ograniczona do reklam i sesji zdjęciowych i nie obejmowała pracy na wybiegu. Wystąpiła w reklamach pasty do zębów Pearl Drops, zanim ukończyła sesję zdjęciową w Japonii.

Zadebiutowała na kinowym ekranie pod pseudonimem D.D. Winters z Benem Johnsonem i Jamie Lee Curtis w slasherze Rogera Spottiswoode Terror w pociągu (1980), który został zrealizowany w Montrealu. Następnie pojechała do Toronto, aby zagrać główną rolę w filmie klasy B Wyspa Tanyi (1980). Poznała Prince’a, kiedy była ze swoim ówczesnym partnerem Rickiem Jamesem na rozdaniu American Music Award. Dowiedziawszy się, że Vanity może śpiewać, Prince poprosił ją, aby została wokalistką grupy Vanity 6, nagrała jeden album i odniosła międzynarodowy sukces z singlem „Nasty Girl” w 1982r. Następnie opuściła grupę i podpisała kontrakt z Motown Records jako artystka solowa w 1984r. W połowie lat 80-tych wydała dwa albumy dla Motown - Skin on Skin i Wild Animal - i odniosła niewielki sukces na amerykańskich listach pop i R&B.

Powróciła na kinowy ekran w roli Laury Charles w komediodramacie sensacyjnym Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), jednak jej filmowa piosenka „7th Heaven” wykonana w duecie z Billem Wolferem została nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza piosenka. Rola drugoplanowa Dorren w dramacie kryminalnym Johna Frankenheimera Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986)[13] z Royem Scheiderem i Ann-Margret przyniosła jej nominację do nagrody Saturna. W filmie sensacyjno-przygodowym Larry’ego Cohena Złudzenie (Deadly Illusion, 1987) wystąpiła jako Rina u boku Billy’ego Dee Williamsa i Morgan Fairchild. Za rolę Sydney Ash w komedii sensacyjnej Szalony Jackson (1988) z Carlem Weathersem, Craigiem T. Nelsonem i Sharon Stone była nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza aktorka. W kwietniu 1988 była na okładce magazynu „Playboy”.

W 2010 wydano jej autobiografię pt. Blame It On Vanity.

Na początku 1992 została ponownie narodzoną chrześcijanką, wstąpiła do kościoła ewangelicznego i na dobre porzuciła świecką muzykę. Z powodu zażywania narkotyków od lat 90-tych chorowała na niewydolność nerek i poddawano ją dializie. Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat w Fremont w Kalifornii. Przyczyną śmierci była niewydolność nerek oraz choroba jamy brzusznej.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pretty Mess	Vanity	09.1984	-	75[7]	Motown 1752	[written by Vanity, Bill Wolfer][produced by Vanity, Bill Wolfer][15[14].R&B; Chart][13[8].Hot Disco/Dance;Motown 4526 12"]
Mechanical Emotion/Crazy Maybe	Vanity	01.1985	-	107[3]	Motown 1767	[written by Vanity][produced by Vanity, Bill Wolfer][23[13].R&B; Chart]
Under The Influence/Wild Animal	Vanity	04.1986	-	56[7]	Motown 1833	[written by T. Faragher, R. Nevil, T. Haynes][produced by Skip Drinkwater, Tommy Faragher][9[14].R&B; Chart][6[8].Hot Disco/Dance;Motown 4558 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wild Animal	Vanity	09.1984	-	62[23]	Motown 6102	[produced by Bill Wolfer,Vanity]
Skin on Skin	Vanity	03.1986	-	66[20]	Motown 6167	[produced by Skip Drinkwater,Tommy Faragher]