Cool Notes

The Cool Notes to brytyjski zespół pop-funk, który w latach 1984-1986 osiągnął szereg
przebojów na brytyjskich listach przebojów. Zespół, założony w południowym Londynie, składał się z siedmiu członków, utalentowanych wokalnie i instrumentalnie. Najbardziej znany jest z przeboju „Spend the Night”, który zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 

Zespół Cool Notes początkowo rozpoczął karierę nagraniową w stylu lovers rock, a Lauraine i Heather grały główne wokale. Pełny skład zespołu stanowili Joseph Charles, Peter Lee Gordon, Peter Rowlands i Ian Dunstan. W 1978 roku grupa nagrywała dla grupy Jama Pata Rhodena; sukces singla „My Tune” zaowocował udzieleniem przez Rhodena licencji na piosenkę dużym wytwórniom płytowym w 1979 roku, ponieważ oczekiwano, że piosenka wejdzie do głównego nurtu. Jama wydała również nieudane „Just Girls” i „Sweet Vibes”, które zasygnalizowały zmianę kierunku. 

Zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 80-tych, wydając „I Forgot How To Love You”, „Morning Child” i Down To Earth, które pokazały zdolność adaptacji grupy. Okładka albumu przedstawiała zespół przebrany za astronautów i pomimo tego żałosnego chwytu marketingowego, debiut został dobrze przyjęty. W 1984 roku zespół odczuł potrzebę dalszej transformacji, co doprowadziło do powstania wytwórni Abstract Dance i wydania utworu „Never Too Young”, skierowanego na scenę klubową i zajmującego niższe pozycje na listach przebojów. Wydanie spotkało się z entuzjazmem w klubach, a zespół po przeboju wydał  utwór „I Forgot”, dążąc do zaistnienia na radiowych playlistach. Singiel nie zachwycił prezenterów muzycznych i, podobnie jak poprzednik, znalazł się w Top 75.

 Rozsądna decyzja zaowocowała powrotem grupy do klubowego brzmienia z utworem „Spend The Night”, który osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, pomimo obojętności stacji radiowych wobec zespołu. Zespół cieszył się serią hitów, takich jak „In Your Car”, „Have A Good Forever”, a zwieńczeniem był „Into The Motion”. Ich utwory nadal charakteryzowały się klimatem reggae, co przeczyło ich zapewnieniom, że chcą być postrzegani jako brytyjski zespół soulowy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Your Never Too Young/Sound Of Summer	Cool Notes	08.1984	42[5]	-	Abstract Dance AD 001	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
I Forgot/Baby I Just Want It	Cool Notes	11.1984	63[4]	-	Abstract Dance AD 002	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes, John Burns]
Spend The Night/Halu (Spring)	Cool Notes	03.1985	11[10]	-	Abstract Dance AD 3	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
In Your Car/Secrets Of The Night	Cool Notes	07.1985	13[10]	-	Abstract Dance AD 4	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Have A Good Forever/Natural Energy	Cool Notes	10.1985	73[3]	-	Abstract Dance AD 5	[written by S. McIntosh, L. McIntosh][produced by The Cool Notes]
Into The Motion/Come Back To Me (Remix)	Cool Notes	05.1986	66[2]	-	Abstract Dance AD 8	[written by Steve McIntosh][produced by Bobby Ely]
Momentary Vision/Girls Night Out	Cool Notes	09.1986	94[2]	-	Abstract Dance AD 10	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Magic Lover/House Of Love	Cool Notes	.1988	169	-	Risin RAH 102	[written by S.J. McIntosh][produced by Charlie Maque ]
Spend The Night (7" Remix)/Come On Back To Me	Cool Notes	.1990	84	-	Swanyard SYD 5	[written by Steve McIntosh][produced by The Coolnotes]
Make This A Special Night/Where Do We Go From Here	Cool Notes	09.1991	86	-	PWL PWL 200	[written by Stock, Waterman][produced by Stock, Waterman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Have a Good Forever	Cool Notes	11.1985	66[2]	-	Abstract Dance ADLP 1	[produced by Cool Notes]

Lyn Cornell

Lyn Cornell, czasami przedstawiana jako Lynn Cornell (ur. 21 października 1936r jako Audrey
Cornett), to angielska piosenkarka pop i jazzowa. Najbardziej znana jest z członkostwa w zespołach The Vernons Girls, The Carefrees i The Pearls, z którymi miała co najmniej jeden hit na listach przebojów, a także jako artystka solowa z przebojem, który znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów. AllMusic zauważył, że Cornell „potrafiła rozwinąć giętkość wokalu, której brakowało szczęśliwszym, ale mniej stylistycznym rówieśnikom”.

 

 Cornell urodziła się w Liverpoolu w Anglii. Pierwotnie była członkinią zespołu The Vernons Girls, który występował w programie Oh Boy! w stacji ITV w latach 1958–1959 z zespołem, a w latach 1958–1961 wydał serię stosunkowo udanych singli dla Parlophone. Cornell rozpoczęła karierę solową w kwietniu 1960 roku, zanim zespół The Vernons rozpadł się w 1961 roku. Nagrywała solo dla Decca Records i jest najbardziej pamiętana ze swojej wersji utworu przewodniego filmu „Never on Sunday”. Jej nagranie z 1960 roku „Never on Sunday” osiągnęło 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Cornell pojawiła się w wydaniu NME z 25 listopada 1960 roku. Również w 1960 roku Cornell nagrała i wydała jako singiel świąteczną piosenkę „The Angel and the Stranger”. 

 

 Latem 1961 roku wystąpiła w North Pier Pavilion w Blackpool, gdzie wystąpili m.in. Matt Monro i Bert Weedon. W kwietniu 1962 roku  Cornell poślubiła muzyka sesyjnego Andy'ego White'a, perkusistę, który nagrał albumową wersję pierwszego przeboju The Beatles, „Love Me Do”. W tym samym roku Decca wydała wersję utworu „African Waltz” w wykonaniu Cornell , która nie odniosła sukcesu w porównaniu z instrumentalnym hitem Johna Dankwortha na listach przebojów. Na stronie B znalazła się aranżacja jazzowego standardu Jona Hendricksa „Moanin'”, co pokazało, że artystka wykracza daleko poza tradycyjne granice muzyki pop.  

 

Po tym wydaniu nastąpiła ekscentryczna produkcja Jacka Gooda nad jej coverem amerykańskiego przeboju The Blue Belles z 1962 roku „I Sold My Heart to the Junkman”. Pomimo emisji w programie BBC Light Programme, utwór ten również nie dorównał notowaniom „Never on Sunday”. W 1963 roku Decca wydała utwór Cornell „Sally Go 'Round the Roses”. W 1964 roku dołączyła do zespołu The Carefrees, który zasłynął piosenką „We Love You Beatles”. Utwór był pierwszym nagraniem The Carefrees i jedynym singlem, który znalazł się na listach przebojów, osiągając 39. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA i utrzymując się na niej przez pięć tygodni.Po wydaniu kolejnego singla i albumu, zespół rozpadł się jeszcze w tym samym roku.

 

 Jej role telewizyjne i filmowe z tego okresu obejmują „Shindig!” (1964), „Just for Fun” (1963), „Thank Your Lucky Stars” (1962), „Big Night Out” (1961) i „Parade” (1960). Cornell i White później się rozwiedli, a ona mieszka obecnie w Londynie. W pewnym okresie spotykała się z Adamem Faithem. W 1972 roku Cornell i Ann Simmons (z domu O'Brien), które obie należały do ​​The Vernons Girls, korzystały z pomocy producenta muzycznego, Phila Swerna, w założeniu The Pearls. Były dziewczęcym duetem wokalnym z lat 70-tych.The Pearls wydały łącznie 12 singli, z których największym sukcesem był „Guilty”, który w czerwcu 1974 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Cornell później pracowała jako wokalistka z James Last Orchestra. W 1975 roku śpiewała chórki na albumie Polly Brown „Special Delivery”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never On Sunday/Swain Kelly	Lyn Cornell	10.1960	30[9]	-	Decca F 11277	[written by Manos Hadjidakis,Billy Towne]

Coronets

 

The Coronets to brytyjski zespół wokalny działający w połowie lat 50-tych XX wieku. 

Zespół został założony w czerwcu 1953 roku  przez Billa Shepherda i Valerie Tyler, którzy wówczas byli członkami George Mitchell Minstrels. Pomysł na nowy zespół zrodził się w pociągu z Birmingham do Londynu. Inspiracją dla nazwy zespołu była piosenka „The Coronation” , a zespół zamówił kwintet koron do noszenia podczas występów.Przełom w karierze zespołu nastąpił, gdy pod koniec 1953 roku przez cztery miesiące występowali w programie radiowym Midday Music Hall, a w październiku zadebiutowali w telewizji w programie „Shop Window” i zostali zaproszeni do nagrania piosenki do filmu „Goons”. The Coronets występowali głównie jako wokaliści wspierający w wytwórni Columbia i nagrywali covery tanich wytwórni, ale nagrali również kilka singli pod własnym nazwiskiem. 

 W jednym z nich -„Brown Eyes - Why Are You Blue?” - każda partia wokalna została nagrana przez zespół dwukrotnie, tworząc 10-głosową harmonię. W 1954 roku Gerry Laine, basista, został zastąpiony przez Mike'a Sammesa. We wrześniu 1955 roku Marion Gay musiała odejść z zespołu z powodu ciąży; na jej miejsce zatrudniono Irene King z The Keynotes.W 1957 roku Sammes był bardziej zainteresowany amerykańskimi harmoniami i bardziej współczesnym brzmieniem, dlatego założył Mike Sammes Singers, a Shepherd został dyrektorem muzycznym w Pye Nixa; w rezultacie Coronets przestali istnieć. 

Shepherd zarządzał zmiennym składem znanym jako „The Coronet Singers”, który później stał się znany po prostu jako Bill Shepherd Singers. Grupa wydała dwa single, które znalazły się na listach przebojów New Musical Express, oba w 1955 r.; jeden singel, który nie znalazł się na listach przebojów NME, „Don't Go to Strangers” z udziałem Ronniego Harrisa, zajął 9. miejsce na pierwszej liście przebojów Record Mirror 22 stycznia 1955 r., a tydzień później osiągnął 8. miejsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's How A Love Song Was Born/The Voice	Ray Burns with the Coronets	09.1955	14[6]	-	Columbia DB 3640	[written by Green,Newell]
Twenty Tiny Fingers/Meet Me On The Corner	Coronets	12.1955	20[1]	-	Columbia DB 3671	[written by Tepper, Bennett]

Briana Corrigan

Briana Corrigan (ur. 30 maja 1965r) to północnoirlandzka piosenkarka.
Była członkinią zespołu The Beautiful South w latach 1988–1992. 

 Corrigan urodziła się w Irlandii Północnej. Gdy miała 11 lat, jej rodzina przeprowadziła się z Belfastu do Portstewart w hrabstwie Londonderry, gdzie uczęszczała do Dominican College w Portstewart, szkoły, w której uczyła jej matka.W wieku 18 lat przeprowadziła się do Newcastle upon Tyne w Anglii, aby studiować na kierunku sztuk kreatywnych i performatywnych.  Podczas studiów w Newcastle upon Tyne, Corrigan zaczęła śpiewać z The Anthill Runaways. Wytwórnia Go! Discs Records, która rozważała podpisanie kontraktu z zespołem, zaproponowała jej wyjazd do Hull i śpiewanie z Paulem Heatonem i Dave'em Hemingwayem z The Beautiful South. Wkrótce potem została zaproszona do Mediolanu z zespołem, aby pomóc w nagraniu ich debiutanckiego albumu „Welcome to the Beautiful South”. Wystąpiła u boku Dave'a Hemingwaya w jedynym singlu zespołu, który znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii, „A Little Time”. 

Po pojawieniu się na trzech albumach, Corrigan opuściła zespół w 1992 roku, aby rozpocząć karierę solową. Decyzja ta była podyktowana chęcią nagrania własnej twórczości, a częściowo także względami etycznymi dotyczącymi niektórych tekstów Heaton, zwłaszcza takich utworów jak „36D”, który krytykował brytyjskie modelki glamour i branżę, która je zatrudniała. Jej czas w zespole zwieńczył jeden z najszybciej sprzedających się brytyjskich albumów w historii, „Carry on up the Charts: The Best of the Beautiful South”.

  Po odejściu z zespołu, Corrigan ponownie nawiązała współpracę z producentem Mikiem Hedgesem, który wyprodukował dwa pierwsze albumy „Beautiful South”, i nagrała w 1996 roku solowy album, „When My Arms Wrap You Round”, który spotkał się z uznaniem krytyków. Album został wydany przez East West Records. Pierwszy singiel „Love Me Now” osiągnął 48. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Był to jedyny wydany singiel, ponieważ Corrigan i jej wytwórnia płytowa rozstali się kilka miesięcy po wydaniu albumu.Do października 2022 roku uczyła śpiewu w British School al Khubairat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Me Now	Briana Corrigan	05.1996	48[2]	-	East West EW 041	[written by D. Porter, B. Corrigan][produced by Chris Hughes, Ian Stanley, Paul Noble, Richie Fermie]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When My Arms Wrap You Round	Briana Corrigan	06.1996	88[1]	-	East West 0630142712	[produced by Mike Hedges]

Lucie Silvas

 Wokalistka i autorka tekstów, która odniosła sukcesy na listach przebojów w swojej rodzinnej
Wielkiej Brytanii, Lucie Silvas zadebiutowała w 2004 roku, prezentując swój soulowy głos i poważny, dorosły, alternatywny pop z płytą Breathe In. Jej trzecia płyta długogrająca, „Letters to Ghosts” z 2015 roku, była jej pierwszą po przeprowadzce do Nashville w stanie Tennessee, a album „E.G.O.” z 2018 roku po raz pierwszy trafił na listy Billboard Heatseekers i Independent Albums. Silvas pracowała również jako autorka tekstów, pisząc utwory dla takich artystów jak Miranda Lambert, Katharine McPhee i Reba McEntire, a w 2021 roku wydała single we współpracy z Sheryl Crow („Cool Down”) i Brandi Carlile („We Don't Know We're Living”).
 
 Urodzona w 1980 roku, z ojca Nowozelandczyka i matki Szkotki, Lucie Silverman spędziła dzieciństwo dzieląc czas między te kraje, a także swoją ojczyznę, Anglię. Wcześnie zainteresowała się muzyką - zaczęła grać na pianinie w wieku pięciu lat, a swoją pierwszą piosenkę napisała w wieku dziesięciu lat. Później rzuciła szkołę średnią, by pracować jako wokalistka w chórkach u Gary'ego Barlowa, byłego wokalisty Take That. W 2000 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Chrysalis Records, należącą wówczas do EMI. Jej debiutancki singiel „It's Too Late” ukazał się pod pseudonimem Lucie Silvas w 2000 roku. 
 
Została zwolniona z wytwórni, zanim zdążyła wyprodukować album. Silvas spędziła kolejne lata pracując jako autorka tekstów dla takich artystów jak Liberty X i Will Young, ale ostatecznie zdecydowała, że ​​najbardziej chce wykonywać własny materiał. Mercury podpisał z nią kontrakt w 2003 roku, a rok później wydała jej debiutancki album „Breathe In”. Płyta dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów w Holandii i jedenastego w Wielkiej Brytanii. Kolejne lata spędziła na trasach koncertowych, głównie w Wielkiej Brytanii, ale także po Europie i Azji.  
 
Drugi album Silvas, „The Same Side”, trafił na holenderskie półki w październiku 2006 roku, docierając do pierwszej piątki tamtejszej listy przebojów. Po tym, jak Mercury opóźnił premierę w Wielkiej Brytanii z powodu wykonania głównego singla „Last Year”, album dotarł do Wielkiej Brytanii w listopadzie, gdzie osiągnął 62. miejsce. Rêves Następnie rozstała się z Mercury  i pracując nad własnym materiałem, powróciła do współtworzenia piosenek dla innych. „Même Si”, utwór nagrany we współpracy z Grégorym Lemarchalem, ukazał się na pośmiertnym albumie Lemarchal z 2009 roku, „Rêves”. Silvas była również współautorką wielu utworów, które znalazły się na albumie Katharine McPhee „Unbroken” z 2010 roku. Silvas otwierała koncert Jamiroquai w O2 Arena w 2011 roku, a „Fall to Fly”, piosenka, którą napisała z Mikiem Busbee na album Osmonds z 2012 roku, została wykorzystana w drugim sezonie serialu ABC „Nashville” w 2013 roku. W tym samym roku jej utwory pojawiły się również w innym serialu telewizyjnym o tematyce muzycznej, „Smash” stacji NBC. W tym czasie Silvas przeniosła się do Music City. 
 
W ciągu kolejnych kilku lat jej teksty pojawiały się na albumach takich artystów jak Lucy Hale, Dave Barnes, Jamie Scott i inni. Na początku 2015 roku powróciła z własną EP-ką „Lucie Silvas”, wydaną przez jej własną wytwórnię Furthestpoint. Później tego samego roku wyszła za mąż za Johna Osborne'a z duetu country Brothers Osborne i wydała swój drugi album studyjny „Letters to Ghosts”. Został on wznowiony w następnym roku przez Deccę. 
 
 W 2016 roku Silvas zaśpiewała chórki na albumie Mirandy Lambert „The Weight of These Wings”. Znalazł się na nim utwór „Smoking Jacket”, którego była współautorką. Jej teksty można było również usłyszeć na wydawnictwach Lily & Madeleine, Kandace Springs i Reby McEntire w 2016 i 2017 roku, zanim Silvas wydała solowy album „E.G.O.” w 2018 roku. Album zawierał współpracę z takimi artystami jak JD McPherson, Tenille Townes i Natalie Hemby. Wydany nakładem Furthestpoint, album „E.G.O.” zadebiutował na 11. miejscu listy Billboard Heatseekers i 35. na liście Independent Albums. W 2021 roku ukazała się seria singli, które nagrała we współpracy z innymi artystami, w tym „Cool Down” z Sheryl Crow i „We Don't Know We're Living” z Brandi Carlile i Joy Oladokun.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It's Too Late	Lucie Silvas	06.2000	62[1]	-	EMI CDEM 565	[written by Howard New, Lucie Silvas][produced by Howard New]
What You're Made of	Lucie Silvas	10.2004	7[9]	-	Mercury GBF 080400217	[written by Lucie Silvas,Peter Gordeno,Mike Peden][produced by Mike Peden]
Breathe In	Lucie Silvas	01.2005	6[7]	-	Mercury 2103630	[written by Lucie Silvas ,Judie Tzuke, Graham Kearns ,Mike Peden][produced by Mike Peden]
The Game Is Won	Lucie Silvas	05.2005	38[2]	-	Mercury 9870820	[written by Lucie Silvas, Judie Tzuke, Graham Kearns, Mike Peden][produced by Mike Peden]
Don't Look Back	Lucie Silvas	08.2005	34[3]	-	Mercury 9872943	[written by Lucie Silvas, Judie Tzuke, Charlie Russell, Graham Kearns, Mike Peden][produced by Matt Jagger, Mike Peden]
Forget Me Not	Lucie Silvas	12.2005	76[1]	-	Mercury 9875355	[written by Howard New, Lucie Silvas][produced by Mike Peden]
Last Year	Lucie Silvas	11.2006	79[1]	-	Mercury 1713582	[written by Lucie Silvas, Judie Tzuke, Charlie Russell, Graham Kearns]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Breathe In	Lucie Silvas	10.2004	11[35]	-	Mercury 9867025	[platinum-UK][produced by Michael Peden]
The Same Side	Lucie Silvas	03.2007	62[2]	-	Mercury 1707300	[produced by Danton Supple]

Michael Cox

Michael James Cox (ur. 19 marca 1940r) to brytyjski piosenkarz popowy i aktor.
Jako Michael Cox, w 1960 roku znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów dzięki piosence „Angela Jones”, wyprodukowanej przez Joe Meeka. Później pracował jako aktor i w nowozelandzkiej telewizji, używając zarówno swojego pełnego imienia, jak i nazwiska Michael James. 

 Urodził się w Huyton w Liverpoolu. Po tym, jak jego cztery młodsze siostry napisały do ​​stacji ABC z żądaniem wzięcia udziału w przesłuchaniu do programu popowego „Oh Boy!”, szybko podpisał kontrakt z producentem Jackiem Goodem i po raz pierwszy pojawił się w programie w kwietniu 1959 roku, śpiewając utwór Ricky'ego Nelsona „Never Be Anyone Else But You”. Good zdobył dla niego kontrakt płytowy z wytwórnią Decca Records, a jego pierwszy singiel „Teenage Love” został napisany przez Marty'ego Wilde'a, a na gitarze zagrał Joe Brown. Jednak ani ten, ani jego następca „Too Hot To Handle” nie odniosły sukcesu. 

 Cox nadal pojawiał się w telewizji, w nowym programie Gooda „Boy Meets Girls”, a Good polecił go producentowi muzycznemu Joe Meekowi, który w tym czasie zakładał własną wytwórnię Triumph. Jego pierwszym utworem dla Triumph był utwór „Angela Jones” napisany przez Johna D. Loudermilka, który był hitem w USA w wykonaniu Johnny'ego Fergusona. Wersja utworu Coxa, wyprodukowana przez Meeka, w czerwcu 1960 roku osiągnęła 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

Wytwórnia Triumph upadła, a kolejny utwór Coxa, podobnie brzmiący utwór „Along Came Caroline”, również wyprodukowany przez Meeka i współtworzony przez Geoffa Stephensa i Coxa pod pseudonimem Michael Steel, został wydany przez wytwórnię His Master's Voice; osiągnął 41. miejsce na liście i był jedynym innym hitem Coxa. Cox odniósł większy sukces w Skandynawii. Jego „Stand up” przez cztery tygodnie w styczniu/lutym 1963 roku znajdował się na szczycie szwedzkiej listy najlepiej sprzedających się utworów. Cox z powodzeniem koncertował z zespołem akompaniującym w Danii i Szwecji, a także w Wielkiej Brytanii, i kontynuował nagrywanie pod kierunkiem Meeka przez kilka lat.  

Wydał single w wytwórniach His Master's Voice, Pye i Parlophone, z których wiele zawierało występy czołowych muzyków sesyjnych, takich jak gitarzysta Big Jim Sullivan. Jednak jego późniejsze nagrania nie były hitami i w połowie lat 60-tych porzucił karierę nagraniową, aby rozpocząć studia teatralne. W 1966 roku, występując pod pseudonimem Michael James Cox, zagrał w filmie „Gdzie latają kule”, a także w sztukach telewizyjnych i reklamach. W 1976 roku wystąpił w filmowej wersji musicalu Rogera Glovera „The Butterfly Ball”.Pod koniec lat 70-tych rozpoczął pracę na statkach wycieczkowych, gdzie poznał swoją żonę urodzoną w Nowej Zelandii. Zaczął występować w Stanach Zjednoczonych, ostatecznie tam emigrując, po czym przeniósł się do Nowej Zelandii. Tam kontynuował pracę w telewizji pod pseudonimem Michael James. Kompilacje nagrań Coxa zostały wydane na płytach CD przez wytwórnię Zircon Records w 1999 roku i Sequel Records w 2003 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Angela Jones/Don't Want To Know	Michael Cox	06.1960	7[13]	-	Triumph RGM 1011	[written by John D. Loudermilk][produced by Joe Meek]
Along Came Caroline/Lonely Road	Michael Cox	10.1960	41[2]	-	His Master's Voice POP 789	[written by Geoff Stephens,Steele]

Angelina

 Angelina (urodzona jako Angelina Camarillo w 1976 roku w Union City w Kalifornii)
to była piosenkarka freestyle/dance-pop z lat 90-tych. Angelina uczęszczała do liceum James Logan High School, które ukończyła z wyróżnieniem w 1994 roku. Studiowała biologię i psychologię na Uniwersytecie Santa Clara, a latem pracowała przy spawaniu zbiorników paliwa w fabryce samochodów NUMMI, aby opłacić czesne. Po usłyszeniu o otwartym przesłuchaniu zorganizowanym przez wytwórnię Upstairs Records w San Jose w Kalifornii, nagrała piosenkę „Rescue Me”, która zajęła 52. miejsce na liście Billboard Hot 100. Utwór zajął również 46. miejsce na liście Billboard Radio Songs, 9. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 6. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. 

W październiku 1996 roku wydała swój debiutancki album studyjny „The Album”, który osiągnął 45. miejsce na liście Billboard Top Heatseekers Albums. Kolejny singiel, „I Don’t Need Your Love”, osiągnął 69. miejsce na liście Billboard Hot 100, 70. miejsce na liście Billboard Radio Songs, 21. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 15. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Trzeci singiel z albumu, „Without Your Love”, osiągnął 82. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 23. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40. Czwarty singiel, będący coverem utworu Paragons z 1967 roku „The Tide is High” (spopularyzowany przez Blondie w 1980 roku), zatytułowany „Tide Is High”, osiągnął 89. miejsce na liście Billboard Hot 100, 28. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 46. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. 

Ostatni singiel z albumu, „Mambo”, osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Bubbling Under Hot 100 Singles i 43. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Po ukończeniu studiów w 1998 roku Angelina przeniosła się do Houston w Teksasie, gdzie pracowała w wytwórni Upstairs Records, odkładając na bok swoje ambicje nauczycielskie. Poznała również swojego męża, Anthony'ego Ramosa, który pracuje jako trener personalny i później z nim wyszła za mąż. 

W lipcu 1999 roku wydała swój drugi album studyjny „Ven A Mi (Come To Me)”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. Single z albumu: „Bailando”, „Tears Are Falling”, „Every Time I Think of You”, „Just Another Day” i „Crazy” najwyraźniej nie zrobiły żadnego wrażenia na listach przebojów. W 2003 roku wydała swój ostatni jak dotąd album studyjny „Love Ain’t Here No More”, który nie znalazł się na listach przebojów, podobnie jak singiel „Gifted”. 

 W grudniu 2006 roku (dwa dni przed Bożym Narodzeniem) jeden z braci Angeliny, Daniel (23-letni student), zginął, gdy uzbrojony mężczyzna oddał strzał w tłum przed klubem nocnym w San Leandro w Kalifornii. Po śmierci Daniela Angelina przestała pisać piosenki, ale kontynuowała trasę koncertową z muzyką taneczną. Do 2009 roku Angelina przeszła na emeryturę z branży muzycznej. Obecnie (według badań) Angelina i jej mąż Anthony mieszkają w San Jose w Kalifornii. Po pracy jako dyrektor ds. zaangażowania społecznego w szkołach czarterowych ACE w latach 2012–2019, obecnie pracuje jako dyrektor operacyjny w Luna Mexican Kitchen.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Release Me	Angelina	03.1996	-	52[20]	Upstairs 0115	[written by Jo Lerma-Lopez, John Pro][produced by Jazzy Jim]
I Don't Need Your Love	Angelina	10.1996	-	69[11]	Upstairs 0120	[written by Angelina, Galley Molina][produced by Noel Saucedo]
Without Your Love	Angelina	02.1997	-	82[15]	Upstairs 0123	[written by Angelina][produced by Noel Saucedo]
Tide Is High	Angelina	08.1997	-	89[4]	Upstairs 0127	[written by J. Holt][produced by John Pro, Noel Saucedo]
Mambo	Angelina	02.1998	-	102[5]	Upstairs 0129	[written by Angelina Camarillo, G. A. Molina, Noel Saucedo, Victor Alvarellos][produced by Noel Saucedo]

Odia Coates

Odia Coates (ur. 13 listopada 1941r - zm. 19 maja 1991r) była afroamerykańską piosenkarką,
znaną przede wszystkim z głośnych przebojów, które tworzyła z kanadyjskim piosenkarzem i autorem tekstów Paulem Anką. 

Odia Coates, córka pastora ewangelickiego, urodziła się w Vicksburg w stanie Missisipi. Jako małe dziecko jej rodzina przeprowadziła się do Watts w Kalifornii, gdzie jej ojciec był pastorem w kościele Beautiful Gates Church Of God In Christ, gdzie śpiewała w chórze kościelnym. Ostatecznie została członkinią Northern California State Youth Choir, współzałożonego przez Edwina Hawkinsa, a później członkinią zespołu Sisters Love. Współpraca z Paulem Anką Coates jest najbardziej znana z duetu z Paulem Anką „(You're) Having My Baby”, który w okresie od 24 sierpnia do 7 września 1974 roku zajął 1. miejsce na liście Billboard Hot 100.

  Usłyszawszy Coates śpiewającą na albumie gospel Edwin Hawkins Singers, postanowił zaangażować ją do nagrania, ponieważ potrzebował  kobiecego głosu. Anka był  zadowolony z rezultatów (zarówno artystycznych, jak i komercyjnych; piosenka dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów) i nagrał  z nią kilka kolejnych utworów.  Nagrali razem kilka kolejnych hitów z pierwszej dziesiątki i dwudziestki, w tym „One Man Woman/One Woman Man” z 1974 roku  oraz „I Don't Like to Sleep Alone” i „(I Believe) There's Nothing Stronger Than Our Love” z 1975 roku. W 1977 roku nagrała z Anką „Make It Up to Me in Love”, kontynuację  „One Man Woman/One Woman Man”. W Australii „One Man Woman” osiągnął 35. miejsce na liście przebojów, a „(I Believe) There's Nothing Stronger Than Our Love” - 83. miejsce, oba w 1975 roku. 

Solowa twórczość Coates odniosła niewielki sukces jako artystka solowa dzięki utworowi „You Come And You Go” autorstwa Anki oraz coverowi utworu Electric Light Orchestra „Showdown”. Oba utwory pochodzą z jej jedynego solowego albumu o tym samym tytule, wydanego w 1975 roku przez United Artists Records z producentem Rickiem Hallem. Coates nagrała również „Make It Up To Me Baby”, wydany przez Buddah Records w 1973 roku, napisany przez Ankę i Johnny'ego Harrisa i bardzo poszukiwany przez kolekcjonerów muzyki soul. 

W latach 1984-85 pracowała nad solowym albumem w Las Vegas w L.A.W. Recording Studios, z producentem Lee Watersem. Utwory zostały nagrane w LAW oraz w studiach Paramount i Sunset w Los Angeles.  Odia Coates zmarła na raka piersi w 1991 roku, w wieku 49 lat, w Oakland Medical Center, po czteroletniej walce z chorobą. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Showdown/Leave Me In The Morning	Odia Coates	03.1975	-	A:71[6];B:91[3]	United Artists 601	[A:written by J. Lynne][B:written by P. Anka, J. Harris][produced by Rick Hall]

Nikka Costa

Domenica „Nikka” Costa (ur. 4 czerwca 1972r) to amerykańska piosenkarka,
której muzyka łączy w sobie elementy popu, soulu i bluesa. Swoją karierę rozpoczęła jako dziecięca piosenkarka na początku lat 80-tych. Jest córką producenta muzycznego Dona Costy. 

 

 Nikka Costa urodziła się w Tokio w Japonii, w rodzinie włosko-amerykańskiej. Od dzieciństwa stykała się z muzyką, często otaczając się znanymi artystami podczas podróży z ojcem, producentem i muzykiem Donem Costą. W wieku pięciu lat Nikka nagrała singiel z hawajskim piosenkarzem Donem Ho. W wieku dziewięciu lat nagrała album z ojcem akompaniującym na gitarze i wystąpiła z Frankiem Sinatrą na trawniku przed Białym Domem. Również w wieku dziewięciu lat nagrała z ojcem piosenkę „(Out Here) on My Own” (z filmu „Sława”). Singiel osiągnął 1. miejsce na listach przebojów we Włoszech, 72. miejsce w Niemczech, 7. miejsce w Szwajcarii, 32. miejsce w Holandii i 13. miejsce we Flandrii w Belgii. Album Nikka Costa został wydany (poza Stanami Zjednoczonymi) w 1981 roku. 

 

Jej drugi album, Fairy Tales (cuentos de hadas), ukazał się w 1983 roku. Don Costa zmarł na zawał serca wkrótce po nagraniu albumu. Popowy album Here I Am... Yes, It's Me (Loca Tentación) został wydany w 1989 roku.

 

Na początku lat 90-tych Costa odeszła od muzyki pop na rzecz soulu. Wyszła za mąż za australijskiego producenta i autora tekstów Justina Stanleya i przeprowadziła się do jego ojczyzny; para miała córkę o imieniu Sugar McQueen. Podczas pobytu w Australii Costa zaczęła pisać piosenki i założyła zespół „happy funk” o nazwie Little Mona & the Shag Daddies, który rozpadł się po czterech koncertach w Sydney. W wieku 22 lat kolejnym przedsięwzięciem Costy był zespół Sugarbone, który odbył trasę koncertową po Australii w 1994 roku; o tym doświadczeniu Costa opowiadał: „To było naprawdę przerażające, ale reakcja była pozytywna. To pomogło mi nabrać pewności siebie”. Po trasie koncertowej z Sugarbone podpisała kontrakt z australijską wytwórnią Mushroom Records. W 1996 roku wydała w Australii album „Butterfly Rocket”, który przyniósł jej nominację do nagrody ARIA Music Award w kategorii „Przełomowa Artystka” w tym samym roku, a w 1997 roku - „Najlepsza Artystka”.

 

 W 2000 roku piosenka Costy „Like a Feather” została wykorzystana w telewizyjnej kampanii reklamowej Tommy'ego Hilfigera. Ta popularność, w połączeniu z teledyskiem do utworu, pomogła jej zdobyć przyczółek w amerykańskim przemyśle muzycznym. Album Everybody Got Their Something został wydany w 2001 roku i wszedł na 120. miejsce na liście Billboard 200. Utwór tytułowy i „Like a Feather” były hitami radiowymi, osiągając 53. miejsce w Wielkiej Brytanii. W 2002 roku Costa była supportem trasy Britney Spears „Dream Within a Dream” w USA i Kanadzie. W 2005 roku Costa wydała album „can'tneverdidnothin'”. Koncertowała z Lennym Kravitzem, który również wystąpił na płycie.  

 

W 2006 roku wraz z mężem Justinem Stanleyem nagrała i wykonała motyw przewodni do krótkotrwałego sitcomu CBS „Courting Alex”. Costa była gościnną wokalistką w programie Marka Ronsona. Jej piosenka „Push & Pull” (z albumu Everybody Got Their Something) znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu Blow z 2001 roku. Utwór „Everybody Got Their Something” został wykorzystany w ścieżce dźwiękowej filmu All About Steve z 2009 roku. Jej piosenka „Stuck To You” (z albumu Pebble to a Pearl) pojawiła się w odcinku piątego sezonu serialu Grey’s Anatomy oraz w filmie The Peanuts Movie. Costa podpisała kontrakt z wytwórnią Stax Records w 2008 roku.

 

  Wydała album studyjny Pebble to a Pearl 14 października 2008 roku. W 2010 roku wydała w Europie singiel „Ching Ching Ching”, co stanowiło znaczącą zmianę gatunku z soulu/funku na electro-pop. Singiel osiągnął 69. miejsce na niemieckiej liście przebojów, stając się pierwszym singlem Costy, który znalazł się na niemieckiej liście przebojów od czasu „On My Own” z 1981 roku. W 2011 roku ukazała się nowa EP-ka zatytułowana „Pro Whoa”. Costa był współautorem utworu „Diamonds Made from Rain” z albumu Erica Claptona z 2010 roku „Clapton”. Album „Nikka & Strings: Underneath and in Between”, zawierający covery rockowych standardów, ukazał się 2 czerwca 2017 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Like a Feather	Nikka Costa	08.2001	53[2]	-	Virgin VUSCD 199	[written by Nikka Costa ,Justin Stanley, Mark Ronson][produced by Nikka Costa ,Justin Stanley, Mark Ronson,Dominique Trenier]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everybody Got Their Something	Nikka Costa	06.2001	109[1]	120[9]	Cheeba Sound 10 096	[produced by Justin Stanley, Mark Ronson, Nikka Costa]
Can'tneverdidnothin'	Nikka Costa	06.2005	-	157[1]	Virgin 80 429	[produced by Justin Stanley, Nikka Costa]
Pebble to a Pearl	Nikka Costa	10.2008	-	157	Stax 31021	[produced by Justin Stanley, Nikka Costa]

Al Corley

 Alford Corley to amerykański aktor, piosenkarz i producent, znany przede wszystkim jako
Steven Carrington w serialu „Dynastia” oraz z przeboju „Square Rooms” z 1984 roku. 

 Pod koniec lat 70-tych pracował jako portier w Studio 54, aby opłacić studia w Actors Studio. Później pojawił się w programie specjalnym VH1 „Behind the Music” w Studio 54, aby opowiedzieć o swoich doświadczeniach. Al Corley był pierwszym aktorem, który wcielił się w rolę Stevena Carringtona w operze mydlanej z lat 80. „Dynastia”. Po tym Al Corley zagrał w czternastu filmach, a następnie wyprodukował pięć. Al Corley opuścił „Dynastię” pod koniec drugiego sezonu w 1982 roku, po tym jak publicznie narzekał w wywiadzie, że „Steven nie ma zabawy… Nie śmieje się; nie ma poczucia humoru”. Ubolewał również nad „ciągle zmieniającymi się preferencjami seksualnymi” Stevena i stwierdził, że chciałby „robić coś innego”.Postać ta została ponownie obsadzona w 1983 roku przez Jacka Colemana; zmiana w wyglądzie została przypisana operacji plastycznej po wybuchu platformy wiertniczej. Coleman pozostał w serialu do 1988 roku, ale Corley powrócił do roli Stevena w miniserialu Dynasty: The Reunion z 1991 roku, kiedy Coleman był niedostępny z powodu konfliktów w harmonogramie.

  Corley pojawił się później w krótkotrwałej operze mydlanej Bare Essence w 1983 roku, grając ukochaną Genie Francis, a także zagrał u boku swojej byłej koleżanki z Dynasty, Pameli Sue Martin, w filmie Torchlight (1985). W latach 80-tych był również znany jako piosenkarz. Jego singiel „Square Rooms” z 1984 roku, pochodzący z debiutanckiego albumu o tym samym tytule, stał się przebojem numer jeden we Francji (w 1985 roku), osiągając również 6. miejsce w Szwajcarii, 12. miejsce we Włoszech (w 1985 roku), 13. miejsce w Niemczech, 15. miejsce w Austrii i 80. miejsce w USA. W tym samym roku wydał „Cold Dresses”, który również był wielkim hitem we Francji, osiągając 5. miejsce. 

Jego drugi album, „Riot of Color”, ukazał się w 1986 roku, a trzeci, „Big Picture”, w 1988 roku. 

 W 1989 roku ożenił się z niemiecką aktorką Jessiką Cardinahl. Mają troje dzieci. Przed ślubem miał krótki romans z gwiazdą popu Carly Simon. To właśnie Corley (odwrócony tyłem do kamery) pojawił się z Simon na okładce jej albumu „Torch” z 1981 roku. Mieszka w dzielnicy Pacific Palisades w Los Angeles.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Square Room/Don't Play with Me	Al Corley	05.1985	-	80[5]	Mercury 822 241	[written by Al Corley,Harold Faltermeyer,Peter John Woods][produced by Harold Faltermeyer]

Dick Contino

 Richard Joseph „Dick” Contino (ur. 17 stycznia 1930r - zm. 19 kwietnia 2017r) był
amerykańskim akordeonistą i śpiewakiem. 

 Contino urodził się we Fresno w Kalifornii. Był synem państwa Petera Contino i uczęszczał do Fresno High School.Uczył się gry na akordeonie głównie u Angelo Cognazzo z San Francisco, a okazjonalnie u Guido Deiro z Los Angeles. W wieku około 6 lub 7 lat wykazał się wielką wirtuozerią na tym instrumencie. Chociaż ukończył Fresno High School w 1947 roku i zapisał się do Fresno State College, nie był w stanie skoncentrować się na nauce. Contino wyjaśnił: „Lubiłem studia, ale uczęszczając na zajęcia, ciągle myślałem, że jeśli odniosę sukces, to właśnie muzyka mnie tam zaprowadzi”.Grał również na fortepianie, klarnecie i saksofonie.

  Contino przeżył swój wielki przełom 7 grudnia 1947 roku, w wieku 17 lat, grając „Lady of Spain” (swój popisowy utwór) i zdobywając pierwsze miejsce w konkursie talentów Horace'a Heidta i Philipa Morrisa we Fresno, transmitowanym przez radio krajowe.Contino zdobywał również pierwsze miejsca w kolejnych konkursach w Los Angeles, Omaha,Des Moines,Youngstown, Cleveland, Pittsburghu, Harrisburgu i Nowym Jorku. Zdobył pierwsze miejsce w finale 12 grudnia 1948 roku w Waszyngtonie. 

W 1949 roku wydał przebojowy album „Dick Contino”, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard Top LP.Contino dokonał wielu nagrań od końca lat 40-tych do początku lat 60-tych, szczególnie dla wytwórni Mercury Records i Dot Records. Eddie Fisher odniósł znacznie większy sukces z utworem Contino „Lady of Spain” w 1952 roku. Utwór Contino „Yours” był jego pierwszym przebojem. W 1954 roku osiągnął 27. miejsce na amerykańskich listach przebojów. Jego drugim i jedynym innym przebojem był „Pledge My Love”. W 1957 roku osiągnął 42. miejsce na amerykańskich listach przebojów.

 Contino koncertował z Orkiestrą Horace'a Heidta i był nazywany „największym akordeonistą świata”. Wystąpił w programie The Ed Sullivan Show rekordową liczbę 48 razy.

 Kariera Contino została przerwana, gdy został powołany do wojska podczas wojny koreańskiej. Uciekł z koszar przed poborem do wojska w Fort Ord z powodu skrajnych, nienagłośnionych fobii i nerwic. W 1951 roku przyznał się do winy za unikanie kary i został skazany na sześć miesięcy więzienia w ośrodku penitencjarnym McNeil Island Corrections Center.W 1952 roku został powołany do wojska, po odsiedzeniu czterech i pół miesiąca kary. Został honorowo zwolniony ze służby w stopniu sierżanta. Chociaż otrzymał prezydenckie ułaskawienie, skandal ten poważnie zaszkodził karierze Contino. Kontynuował występy i zagrał w kilku filmach w latach 50. i 60-tych XX wieku.

  Aktorstwo Contino stało się znane nowemu pokoleniu w 1991 roku, kiedy „Daddy-O”, niskobudżetowy film z 1958 roku, w którym zagrał modnie ubranego beatnickiego buntownika i piosenkarza, został wyemitowany w odcinku trzeciego sezonu programu „Mystery Science Theater 3000”. Spektakl nawiązywał również do filmu „Girls Town” z 1959 roku, w którym Contino wystąpił z innymi wykonawcami musicalowymi, takimi jak Paul Anka i The Platters. Kontynuował regularne występy w całych Stanach Zjednoczonych. Jego repertuar był eklektyczny, od włoskich piosenek, takich jak „Come Back to Sorrento” i „Arrivederci Roma”, po standardy takie jak „Lady of Spain” i „Swinging on a Star”. 

 Contino był żonaty z Leigh Snowden przez 26 lat. Mieli troje dzieci. Następnie przez 23 lata był mężem Toni Cannavino.  Mieszkali w Las Vegas.

Contino zmarł 19 kwietnia 2017 roku we Fresno w wieku 87 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Yours (Quireme Mucho)/Ooh! Mambo	Dick Contino With David Carroll And His Orchestra	12.1954	-	27[1]	Mercury 70 455X45	[written by Gamse, Sherr, Roig]
Pledge Of Love/Two Loves Have I (J'Ai Deux Amours)	Dick Contino	04.1957	-	42[8]	Mercury 71 079X45	[written by Ramona Redd]

Trevor Daniel

Trevor Daniel Neill (ur. 28 września 1994r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Zdobył popularność dzięki singlowi „Falling” z 2018 roku, który trafił na listy przebojów w ponad 20 krajach po tym, jak w 2019 roku stał się viralem. Jego debiutancki album studyjny „Nicotine” (2020) znalazł się na liście Billboard 200.

 Daniel rozpoczął karierę, umieszczając swoją muzykę na SoundCloud. Jego singiel „Pretend” z 2017 roku ostatecznie odniósł sukces po tym, jak został udostępniony na popularnym kanale YouTube. Później odebrał telefon od Taza Taylora z Internet Money i podpisał z nimi wspólny kontrakt płytowy, a także z Alamo i Interscope, w lipcu 2018 roku. Daniel wydał EP-ki „Homesick” w 2018 roku i „Restless” w 2019 roku. Na pierwszej z nich znalazł się singiel „Falling”, który ukazał się w październiku tego samego roku. Pomimo wydania remiksu utworu przez Blackbear, stał się on popularny dopiero w 2019 roku, po tym jak stał się viralem na aplikacji do udostępniania filmów TikTok.

 Stał się jego pierwszym singlem, który znalazł się na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA, osiągając 17. miejsce.Utwór znalazł się na debiutanckim albumie Daniela „Nicotine”, a poprzedzał go singiel „Past Life”, który później został ponownie wydany z wokalem amerykańskiej piosenkarki i aktorki Seleny Gomez. W 2020 roku wystąpił w utworze „Clown” na albumie Blackbeara „Everything Means Nothing”, zaśpiewał w remiksie utworu „Bitter” Fletcher  and Kito, a także na singlu Dona Diablo i Imanbeka „Kill Me Better”. W 2021 roku współpracował z Becky G i Tainy przy utworze „F is For Friends” do ścieżki dźwiękowej filmu SpongeBob: Sponge on the Run oraz wystąpił w utworze „My Dear Love” Bebe Rexhy z udziałem Ty Dolla $ign z jej drugiego albumu „Better Mistakes”.

  Obecnie pracuje nad swoim drugim albumem zatytułowanym „Sad Now Doesn't Mean Sad Forever”. W czerwcu 2021 roku wydał „Fingers Crossed” z amerykańską piosenkarką i autorką tekstów Julią Michaels. Do utworu powstał teledysk wyreżyserowany przez Granta Spaniera. Następnie można go było zobaczyć w teledysku z popularnym DJ-em i producentem muzycznym Alanem Walkerem do utworu Alana „Extremes”, który ukazał się 30 września na nadchodzącym albumie studyjnym Alana „WALKERVERSE PT. II”. W 2023 roku współpracował z Neoni przy ich utworze „Bleach”. W poście na X (dawniej Twitter) z 12 lipca 2024 roku Trevor ogłosił rozstanie ze swoją poprzednią wytwórnią płytową, Alamo Records/RCA. 25 października 2024 roku Trevor wydał swój powracający singiel „Tempo” w ramach nowej umowy płytowej z Fearless Records i TLNTD Records. Umowa płytowa nie trwała długo, ponieważ 2 maja 2025 roku Trevor ogłosił na X (dawniej Twitter), że z niej zrezygnował.

  Daniel mieszkał w Baton Rouge w Luizjanie. Jego rodzina przeprowadziła się do Fort Worth w Teksasie, a później osiedliła się w Houston w Teksasie, gdzie piosenkarz ma swój dom.Daniel przyznaje, że muzyka stała się dla niego ważna w życiu już jako dziecko i zaczął grać na perkusji w drugiej klasie. W liceum zaczął tworzyć muzykę w programie Mixcraft 5 i nagrywać wokale w szafie w swojej sypialni, korzystając z porad samouczków na YouTube. W 2017 roku postanowił zająć się muzyką zawodowo. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Falling	Trevor Daniel	11.2019	14[19]	17[38]	Alamo USUYG 1221109	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Trevor Neill,Tristan Norton,Martin Kottmeier,Kim Candilora,Danny Snodgrass, Jr.,Ryan Vojtesak][produced by KC Supreme,Taz Taylor,Charlie Handsome][11[26].R&B Chart]
Past Life	Trevor Daniel x Selena Gomez	07.2020	-	77[5]	Interscope USUM 72010569	[gold-US][written by Trevor Daniel, Finneas O'Connell, Sean Myer, Caroline Pennell, Mick Coogan ,Jay Stolar][produced by Finneas, Sean Myer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nicotine	Trevor Daniel	04.2000	-	79[9]	Alamo	[produced by Gregory Aldae, Bardo ,Based1 ,Ryan Bevolo ,Blake Slatkin ,Capi, Dwilly, E Trou, Omer Fedi, Finneas, Charlie Handsome ,Jasper Harris ,Cole Hutzler ,KC Supreme, Angel Lopez, Nick Mira, Pacific, Ragelogic, Relik ,Repko, Sean Myer, Sober Rob ,Taz Taylor]