Joy Layne

Joy Layne (ur. jako Joy Lynne Nagl 11 listopada 1941 r.) to była amerykańska
piosenkarka pop z Chicago w stanie Illinois w Stanach Zjednoczonych, często porównywana  do Sandy Duncan, której styl inspirowany jest przynajmniej częściowo Teresą Brewer. Layne podpisała kontrakt z wytwórnią Mercury Records w 1956 roku, po tym jak jej matka zorganizowała spotkanie z Artem Talmadge'em, przedstawicielem A&R Mercury.

  Jej debiutancki singiel był coverem utworu „Your Wild Heart” zespołu The Poni-Tails, który stał się hitem w Stanach Zjednoczonych, osiągając 20. miejsce na liście Billboard Hot 100 na początku 1957 roku. Layne, która miała wówczas 15 lat, uczęszczała do liceum Lyons Township High School w LaGrange w stanie Illinois, małym miasteczku na zachodnich przedmieściach Chicago, kiedy singiel zyskał ogólnokrajową popularność. Kolejne , „My Suspicious Heart” i „After School”, nagrane podczas tej samej sesji co pierwsza płyta, nie znalazły się na listach przebojów, choć „After School” zaczęto kojarzyć z nią i został on coverowany przez Teresę Brewer, a jej ostatnie nagrania, wyprodukowane przez Lenny'ego LaCoura, zostały wydane w 1961 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Your Wild Heart/Dum-Dum	Joy Layne	02.1957	-	20[7]	Mercury 71038	[written by James Testa, Charles Sano]

Cleo Laine

Dame Cleo Laine, Lady Dankworth (ur. Clementine Dinah Bullock;
ur. 28 października 1927r -zm.  24 lipca 2025r) była brytyjską piosenkarką i aktorką znaną ze swojego scatowego śpiewu. Była żoną kompozytora jazzowego i muzyka Sir Johna Dankwortha oraz matką basisty Aleca i piosenkarki Jacqui Dankworth. Laine odniosła popularny sukces dzięki takim singlom jak „You'll Answer To Me” i wystąpiła w wielu produkcjach teatralnych. Otrzymała wiele nagród i wyróżnień, w tym Order Imperium Brytyjskiego (OBE) w 1979 roku i nagrodę Grammy w 1986 roku. 

 Laine urodziła się jako Clementine Dinah Bullock 28 października 1927 roku w Southall w hrabstwie Middlesex, jako drugie z trojga dzieci Sylvana Alexandra Campbella i Minnie Blanche Bullock (z domu Hitchings). Zarejestrowano ją pod nazwiskiem Clementine Dinah Bullock. Jej ojciec był Jamajczykiem i weteranem I wojny światowej, który pracował jako robotnik budowlany i regularnie występował na ulicy. Jej matka była dzieckiem angielskich rodziców z Wiltshire, którzy oboje zmarli kilka lat przed pierwszym małżeństwem córki z mężczyzną o nazwisku Bullock w 1913 roku. Rodzina stale się przeprowadzała, ale większość dzieciństwa Laine spędziła w Southall. Jej rodzice pobrali się w 1933 roku. Wychowywała się jako Clementina Campbell, ale dopiero w 1953 roku, gdy miała 26 lat i ubiegała się o paszport na zbliżającą się podróż po Niemczech, Laine dowiedziała się o swoim prawdziwym nazwisku rodowym, ponieważ jej rodzice nie byli wówczas małżeństwem, a matka zarejestrowała ją pod nazwiskiem Bullock.

  Laine uczęszczała do szkoły z internatem przy Featherstone Road w Southall (później znanej jako Featherstone Primary School), a matka w młodym wieku wysyłała ją na lekcje śpiewu i tańca. Ona, jej siostra i brat wystąpili w niewymienionych w napisach rolach ulicznych urwisów w filmie fantasy Alexandra Kordy z 1940 roku „Złodziej z Bagdadu”, a następnie uczęszczała do Mellow Lane Senior School w Hayes, zanim zaczęła pracować jako praktykantka fryzjerska, trymerka kapeluszy, bibliotekarka i w lombardzie. 

 Laine w 1962 roku W wieku 24 lat Laine dołączyła do małego zespołu Johna Dankwortha, Johnny Dankworth Seven, po czym przyjęła imię „Cleo Laine”.Laine później grała z jego big bandami, Johnny Dankworth & His Orchestra oraz Johnny Dankworth & His New Radio Orchestra, z którymi występowała do 1958 roku. W tym samym roku Dankworth i Laine pobrali się. Zagrała główną rolę w sztuce Barry'ego Reckorda „Flesh to a Tiger” w londyńskim Royal Court Theatre. W tym samym roku zagrała tytułową rolę w „The Barren One”, adaptacji sztuki Federico Garcíi Lorki „Yerma” w reżyserii Sylvii Wynter. Doprowadziło to do kolejnych ról scenicznych, takich jak musical Valmouth w 1959 roku, sztuka „Czas śmiechu” w 1962 roku, „Botki z dżemem truskawkowym” w 1968 roku, a ostatecznie do roli Julii w inscenizacji „Statku wycieczkowego” Wendy Toye w londyńskim teatrze Adelphi w 1971 roku. „Statek wycieczkowy” miał jak dotąd najdłuższy jak dotąd występ w londyńskiej produkcji -910 przedstawień.

  W tym okresie Laine odniosła dwa duże sukcesy płytowe. Piosenka „You'll Answer to Me” dotarła do brytyjskiej pierwszej dziesiątki, gdy Laine wystąpiła w produkcji opery/baletu Kurta Weilla „Siedem grzechów głównych” na Festiwalu Edynburskim w 1961 roku. W 1964 roku jej album „Shakespeare and All that Jazz” nagrany z Dankworthem został dobrze przyjęty. Dankworth i Laine założyli teatr Stables w 1970 roku w dawnym budynku stajni na terenie ich domu. Ostatecznie dała ponad 350 koncertów rocznie.

  W 1972 roku Laine odbyła udaną trasę koncertową po Australii; wydała sześć albumów, które znalazły się w pierwszej setce list przebojów w tym kraju w latach 70-tych. Jej pierwszym występem w Stanach Zjednoczonych był koncert pod koniec tego samego roku w nowojorskim Lincoln Center, po którym w 1973 roku nastąpił pierwszy z jej licznych występów w Carnegie Hall. Wkrótce potem nastąpiły trasy koncertowe po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, a wraz z nimi szereg albumów płytowych i występów telewizyjnych, w tym w The Muppet Show w 1977 roku. Doprowadziło to, po kilku nominacjach, do jej pierwszej nagrody Grammy, w uznaniu nagrania na żywo jej koncertu w Carnegie z 1983 roku. Kontynuowała trasę koncertową aż do XXI wieku, między innymi w Australii w 2005 roku.Występowała na żywo w Wielkiej Brytanii aż do 2018 roku.

  Inne ważne nagrania z tego okresu to albumy duetów z Rayem Charlesem (Porgy and Bess) oraz Pierrot Lunaire Arnolda Schönberga, za który otrzymała nominację do nagrody Grammy. Laine zagrała role w musicalu Dankwortha „Colette” w 1979 roku, a także w „A Little Night Music” Stephena Sondheima w 1983 roku i w „Wesołej wdówce” Franza Lehára w kolejnym roku dla Michigan Opera. W 1985 roku po raz pierwszy wcieliła się w rolę Księżniczki Puffer w „Tajemnicy Edwina Drooda” na Broadwayu, za którą otrzymała nominację do nagrody Tony.W 1989 roku otrzymała nagrodę krytyków z Los Angeles za rolę Czarownicy w „Into the Woods” Sondheima.W maju 1992 roku Laine wystąpił z Frankiem Sinatrą na tygodniowym koncercie w Royal Albert Hall w Londynie. 

W 1978 roku Derek Jewell z  Sunday Times nazwał ją „po prostu najlepszą wokalistką na świecie”. Laine była reklamowana jako osoba o „pięciooktawowej skali”

  W 1946 roku Laine poślubiła George'a Langridge'a, dekarza, z którym miała syna. Para rozwiodła się w 1957 roku. Jej syn zmarł przed nią w 2019 roku, w wieku 72 lat. W 1958 roku wyszła za mąż za Johna Dankwortha, z którym miała dwoje dzieci: basistę Aleca Dankwortha i piosenkarkę Jacqui Dankworth. Pozostali w związku małżeńskim aż do jego śmierci 6 lutego 2010 roku. Tego samego dnia Laine wystąpiła na koncercie w The Stables z okazji 40. rocznicy istnienia lokalu i ogłosiła śmierć Dankwortha pod koniec koncertu, ku zaskoczeniu publiczności. Laine zmarła w swoim domu w Wavendon 24 lipca 2025 roku w wieku 97 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let's Slip Away/Thieving Boy	Cleo Laine	01.1961	42[1]	-	Fontana H 309	[written by Johnny Dankworth, David Dearlove]
You'll Answer To Me/I Only Have Eyes For You	Cleo Laine	09.1961	5[13]	-	Fontana H 326	[written by Sherman Edwards, Hal David]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cleo Laine Live!!! at Carnegie Hall	Cleo Laine	04.1974	-	157[8]	RCA Victor 5015	[produced by Pete Spargo]
Day By Day	Cleo Laine	07.1974	-	199[1]	Buddah 5607	[produced by Walter J. Ridley]
A Beautiful Thing	Cleo Laine	12.1974	-	168[5]	RCA Victor 5059	[produced by Mike Berniker]
Born On A Friday	Cleo Laine	02.1976	-	158[10]	RCA Victor 5113	[produced by George Martin, Rocky Thomas]
Porgy & Bess	Ray Charles & Cleo Laine	12.1976	-	138[11]	RCA Victor 1831	[produced by Norman Granz]
Best Friends	Cleo Laine with John Williams	01.1978	18[21]	-	RCA Victor RS 1094 [UK]	[produced by John Dankworth, Paul Hart]
Cleo	Cleo Laine	12.1978	68[1]	-	Arcade ADEP 37 [UK]	[produced by John Dankworth]
Sometimes When We Touch	Cleo Laine & James Galway	05.1980	15[14]	150[6]	RCA Victor 1831	[produced by Ralph Mace]

Rachel Stevens

Rachel Lauren Stevens (ur. 9 kwietnia 1978r) to angielska wokalistka i aktorka.

Była członkinią zespołu popowego S Club, który działał w latach 1998-2003, a od 2023 roku reaktywował się ponownie. 

 Jednym z największych solowych sukcesów S Club po rozwiązaniu zespołu w 2003 roku było rozpoczęcie przez Rachel Stevens śpiewania i aktorstwa w dzieciństwie, a w wieku 15 lat wygrała konkurs modelek. Po ukończeniu London School of Fashion, Stevens planowała zająć się PR-em w modzie, ale nagrała kilka demówek, które ostatecznie doprowadziły do ​​jej obsady w popowej grupie/programie telewizyjnym S Club 7 byłego menedżera Spice Girls, Simona Fullera, w 1999 roku.

 Po zakończeniu panowania zespołu, Stevens bez wahania rozpoczęła karierę: jej solowy debiutancki singiel „Sweet Dreams My L.A. Ex” ukazał się późnym latem 2003 roku. Singiel, pierwotnie pomyślany jako odpowiedź na „Cry Me a River” Justina Timberlake’a, został stworzony przez autorkę tekstów i byłą gwiazdę popu Cathy Dennis oraz zespół producencki Bloodshy & Avant (który pracował również przy „Toxic” Britney Spears) i zwiastował wydanie pełnometrażowego solowego debiutu Stevens, „Funky Dory”. Jesienią. Album ukazał się w Stanach Zjednoczonych na początku 2004 roku. 

W tym samym roku Stevens odniosła kolejny wielki sukces, wydając wyprodukowany przez Richarda X utwór „Some Girls”, który poruszał się w rytmie przypominającym zarówno klasyczny glam rock, jak i trendy muzyki tanecznej tamtych czasów. „Come and Get It”, jej drugi solowy album, ukazał się w Wielkiej Brytanii na początku 2005 roku, a w Stanach Zjednoczonych pod koniec roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sweet Dreams My L.A. Ex/Little Secret	Rachel Stevens	09.2003	2[13]	-	Polydor 9811874	[silver-UK][written by Cathy Dennis, Christian Karlsson, Pontus Winnberg, Henrik Jonback][produced by Bloodshy & Avant]
Funky Dory/I Got the Money	Rachel Stevens	12.2003	26[4]	-	Polydor 9814984	[written by David Bowie, Martin Brammer, Gary Clark][produced by David Eriksen, Martin Sjølie,Jeremy Wheatley, Brio Talaferro]
Some Girls/Spin That Bottle	Rachel Stevens	07.2004	2[13]	-	Polydor GBCTA 0400099	[written by Richard X, Hannah Robinson][produced by Richard X, Pete Hoffman]
More, More, More/Shoulda Thought of That	Rachel Stevens	10.2004	3[11]	-	Polydor GBCTA 0400144	[written by Gregg Diamond][produced by Wild Oscar, Jewels & Stone ]
Negotiate with Love/Queen	Rachel Stevens	04.2005	10[7]	-	Polydor 9870784	[written by Anders Wollbeck,Mattias Lindblom,Xyloman,Miriam Nervo,Olivia Nervo][produced by Anders Wollbeck,Mattias Lindblom,Pete Hofmann]
So Good/Never Go Back	Rachel Stevens	07.2005	10[8]	-	Polydor 9872236	[written by Pascal Gabriel, Hannah Robinson][produced by Pascal Gabriel, Hannah Robinson]
I Said Never Again (But Here We Are)/Waiting Game	Rachel Stevens	10.2005	12[8]	-	Polydor 9874240	[written by Rob Davis, Jewels & Stone][produced by Jewels & Stone]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Funky Dory	Rachel Stevens	10.2003	9[25]	-	Polydor 9865702	[gold-UK][produced by Arnthor, BAG, Bloodshy & Avant, Yak Bondy, Ben Chapman, David Eriksen, Martin Harrington, Pete Hoffmann ,Stephen Lipson, Wild Oscar, Michael Peden, B Rich, Richard X, Martin Sjølie, Brio Taliaferro ,Jeremy Wheatley]
Come and Get It	Rachel Stevens	10.2005	28[2]	-	Polydor 9874712	[produced by Rob Davis ,Jon Douglas ,David Eriksen, Thomas Eriksen, Pascal Gabriel, Pete Hofmann ,Jewels & Stone, Damian LeGassick, Mattias Lindblom ,Hannah Robinson, Martin Sjølie, Fraser T Smith, Brio Taliaferro, Jeremy Wheatley, Anders Wollbeck, Richard X, Xenomania]

Laurie Sisters

Greta (Rita) Schiavone była kręgosłupem śpiewającego tria znanego jako

„The Laurie Sisters”. 
Grała rolę menedżera, araignera i publicysty.  Greta urodziła się 3 maja 1930 roku i była najmłodszą z dzieci Schiavone, ale najbardziej otwartą. 

Pochodzące z Atlas w Pensylwanii, The Laurie Sisters nagrywała prawie w każdej dużej wytwórnii płytowej,  koncertowała w USA i na świecie.  Wszystkie trzy siostry Phyllis, Caroline i Greta Schiavone nauczyły się muzyki od swojego ojca Floriana Schiavone, który był liderem zespołu, a później nauczycielem muzyki i dyrektorem w Mt Carmel Highschool w Pensylwanii.  Jego wskazówki dały  im dyscyplinę, aby wykorzystać ich talenty i zbudować karierę.  Ich ojciec nauczył ich być absolutnymi profesjonalistkami . Ten rodzaj dyscypliny przyniósłby im tytuł „One Take Lauries”, ponieważ potrzebowali tylko jednego podejścia do studia, aby nagrać swoje piosenki.  Greta często żartowała o tym, jak muzycy studyjni jęczeli, gdy widzieli, jak wchodzą do studia.  Muzycy studyjni byli opłacani przez godzinę, u wielu artystów mogło zająć dzień, próbując uzyskać piosenkę, co oznaczało więcej pieniędzy dla muzyków studyjnych.  Publikacja „The Stage” w Londynie najlepiej to ujęła, gdy opisują The Laurie Sisters jako „drobną i podobną do lalek, oferowaną harmonię wokalną z precyzją przypominającą maszynę”.     

Laurie Sisters ostatecznie miały swój wielki przełom w 1949 roku, kiedy  podpisały kontrakt z Ted Steel Show w WPIX Television w Nowym Jorku.   W 1953 roku The Laurie Sisters podpisały kontrakt z Ted Lewis Review i koncertowały z Lewisem, spędzając większość czasu w Reno i Las Vegas w Nevadzie do 1954 roku, kiedy to podpisały kontrakt z Mercury Records.  W 1955 roku zdobyły pierwszy i jedyny hit „Dixie Danny”.   W 1957 roku nagrały swój pierwszy album zatytułowany „Hits of The Great Girl Groups” z Sidem Bassem i Jego Orkiestrą.  Dziewczyny pokochały ten album, ponieważ był to powrót do ich korzeni w big bandzie i swingu i pozostaje ich najpopularniejszą płytą.

W 1959 roku Laurie Sisters podpisały wieloletni kontrakt z MGM Records.  MGM Records ukształtowało brzmienie The Laurie Sisters w rockową grupę 'n roll girl z piosenkami takimi jak "I Surrender Dear", "Live it Up" i "Don't Forget (to Sign Your Name with A Kiss)".  Laurie Sisters nagrały swój ostatni singiel w 1969 roku „Day is Done (In Vietnam).  Greta i jej siostry spędziły pozostałe lata w Easton w Pensylwanii.  Pasjonowała się fortepianem i grała  wiele klasycznych kawałków.  Jej ulubionym kompozytorem był Fryderyk Chopin i uwielbiała grać jego „Rewolucyjną Etiudę”.  Podziwiała wielu wielkich fortepianistów, takich jak José Iturbi i Arthur Rubenstein.  Muzyka była jej uwolnieniem, a rodzina była jej misją.  Za każdym razem, gdy członek rodziny był chory lub miał kłopoty, Greta zawsze była tam, aby pomóc.  Phyllis napisała kiedyś do Grety w kartce: „Jak powiedział tata, zrobiłeś wszystko dobrze.  Dobrze, że byłeś w pobliżu dla nas wszystkich.  Najlepsze, co się kiedykolwiek wydarzyło”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dixie Danny/ No Chance	Laurie Sisters	04.1955	-	30[1]	Mercury 70548	[written by Jeanne Burns]

Jane Olivor

Olivor urodziła się jako Linda Cohen w Brooklynie w Nowym Jorku i podobno dorastała,
słuchając muzyki folkowej, choć przyznała, że ​​jej największym autorytetem byli Johnny Mathis i Gene Pitney; ten drugi pojawił się na jej albumie z 2000 roku, Love Decides. 

Wśród gejów i innych fanów tradycyjnego popu, przekształcając piosenki takie jak „Some Enchanted Evening” z broadwayowskiego musicalu „South Pacific” i hit Fleetwoodsów z 1959 roku „Come Softly to Me” w osobiste wypowiedzi w takich miejscach jak klub nocny Reno Sweeney's w Greenwich Village i klub kolacyjny The Ballroom w Garment District. Przyciągnęła na tyle uwagi, że Columbia Records podpisała z nią kontrakt, wydając w 1976 roku jej debiutancki album „First Night”. Płyta nie znalazła się na listach przebojów pomimo pozytywnych recenzji krytyków, ale „Some Enchanted Evening” z opóźnieniem stała się drugoplanowym singlem na listach przebojów tuż przed wrześniową premierą jej drugiego albumu „Chasing Rainbows” we wrześniu 1977 roku, który dotarł do setki bestsellerów, utrzymując się na listach przebojów przez trzy miesiące. Dzięki temu Olivor zaczęła występować w największych salach koncertowych w całym kraju. 

 Stay the Night Płyta Stay the Night, wydana wiosną 1978 roku, zawierała kolejny, niewielki utwór na listach przebojów - cover Olivor przeboju The Chiffons z 1963 roku „He's So Fine”, który nieznacznie poprawił jej statystyki. Następnie zaśpiewała w duecie z Johnnym Mathisem utwór „The Last Time I Felt Like This”, będący tematem przewodnim filmu „Same Time Next Year” z 1978 roku. Nagranie znalazło się w pierwszej dwudziestce list przebojów, a kiedy zostało nominowane do Oscara w kategorii „Najlepsza Piosenka”, Mathis i Olivor zaśpiewali je podczas ceremonii wręczenia Oscarów.  

W tym czasie Olivor występowała już w Greek Theatre w Los Angeles, Carnegie Hall w Nowym Jorku i innych prestiżowych miejscach. Jej czwarty album, „The Best Side of Goodbye”, wydany zimą 1980 roku, był jej dotychczas najwyżej notowanym albumem na listach przebojów. W grudniu 1981 roku nagrała koncerty w Berklee School of Music w Bostonie, które wiosną 1982 roku ukazały się jako jej piąty album, „In Concert”. Obawy związane z tempem rozwoju kariery i nieprzyjemne doświadczenia w branży muzycznej sprawiły, że Olivor postanowiła zrobić sobie roczną przerwę w występach. Wyszła za mąż, ale wkrótce potem u jej męża zdiagnozowano raka; porzuciła karierę, by się nim opiekować, ale zmarł w 1986 roku. W międzyczasie popadła w spór z wytwórnią Columbia o pieniądze, które uważała za należne. 

Do występów powróciła dopiero w 1993 roku, kiedy to przekonała się, że ma lojalnych fanów w całym kraju. Stopniowo stawała się coraz bardziej aktywna i jesienią 2000 roku wydała swój pierwszy od ponad 20 lat nowy album studyjny, „Love Decides”, w wytwórni Varèse Sarabande Records. Jesienią 2001 roku wydała świąteczny zbiór piosenek zatytułowany Songs of the Season. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Some Enchanted Evening (From The Musical "South Pacific")/One More Ride On The Merry-Go-Round	Jane Olivor	09.1977	-	91[3]	Columbia 10527	[written by O. Hammerstein, R. Rodgers][produced by Charlie Calello]
He's So Fine/Turn Away	Jane Olivor	05.1978	-	77[9]	Columbia 10724	[written by R. Mack][produced by Jason Darrow]
Don't Let Go Of Me/Vagabond	Jane Olivor	04.1980	-	108[3]	Columbia 11223	[written by R. Edelman][produced by Louie Shelton]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chasing Rainbows	Jane Olivor	10.1977	-	86[8]	Columbia 34 917	[produced by Tom Catalano]
Stay the Night	Jane Olivor	07.1978	-	108[12]	Columbia 35 437	[produced by Jason Darrow]
The Best Side of Goodbye	Jane Olivor	02.1980	-	58[12]	Columbia 36 355	[produced by Louie Shelton,Michael Masser,Jason Darrow]
Jane Olivor in Concert	Jane Olivor	05.1982	-	144[8]	Columbia 37 938	-

Dennisons

Dennisons byli angielskim zespołem grającym muzykę Merseybeat, który pojawił się na scenie
liverpoolskiej na początku lat 60-tych XX wieku.  Pomimo swojego pochodzenia i kilku mniejszych przebojów, nie udało im się zdobyć większej liczby fanów niż lokalna publiczność i nie byli w stanie odnaleźć się w brytyjskiej inwazji. Jednak w 1963 roku Bob Wooler stwierdził, że „Dennisons wywarli największy wpływ na Liverpool od czasów Beatlesów”. Perkusista zespołu, Clive Hornby, później stał się aktorem najbardziej znanym z roli Jacka Sugdena w brytyjskiej operze mydlanej „Emmerdale”. 

Zespół   powstał w lipcu 1961 roku  w Liverpool Collegiate i wziął swoją nazwę od ulicy w Liverpoolu . Inspiracją dla zespołu był inny wczesny zespół grający muzykę Merseybeat, The Ravens, który później przekształcił się w Faron's Flamingos. Dennisons przeszli drogę od nauki akordów Ravens do budowania lokalnej reputacji w klubie BICC w Melling w Liverpoolu. W 1963 roku podpisali kontrakt z Kennedy Street Enterprises, co zapewniło im występy w The Cavern Club, gdzie dzielili rachunki z innymi aspirującymi artystami, takimi jak The Beatles.

 Ich pierwotny basista, Alan Willis, został zastąpiony w grudniu 1962 roku przez Terry'ego Carsona (1946–1991). Ich debiutanckim singlem był „Be My Girl” (1963), napisany przez członków zespołu Steve'a McLarena i Eddiego Parry'ego. „Be My Girl”, wydany przez Decca Records, osiągnął 46. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w sierpniu 1963 roku. Zaproponowano im nagranie utworu Lennona-McCartneya „All My Loving”, ale odrzucili propozycję i stracili szansę na większy wpływ na rozwijającą się scenę Merseybeat. Ich kolejnym wydawnictwem był cover utworu Rufusa Thomasa „Walking the Dog” ze stroną B utworu „You Don't Know What Love Is”, napisany przez Bena E. Kinga. Utwór ukazał się w maju 1964 roku i osiągnął 36. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.  

Ostatnim singlem Dennisonów był „Nobody Like Me Baby” wydany w listopadzie 1964 roku. Inne utwory, które nagrali, to „Little Latin Lupe Lu”, „Devoted to You”, „You Better Move On”, „Lucy (You Sure Did It This Time)”, „My Girl” i „Tutti Frutti”. Ich wokalista, Eddie Parry (1946–1995), opuścił grupę w marcu 1965 roku. Kontynuowali działalność w czteroosobowym składzie, aż do rozpadu w 1967 roku.

 W 1991 roku zespół ponownie się zjednoczył, aby wystąpić na koncercie upamiętniającym Terry'ego Carsona. Były perkusista Clive Hornby nagrał solowy album „This Is Your Life” w 1997 roku, na którym znalazły się muzyczne wstawki innych byłych członków Dennisons, Steve'a McLarena (1946–2007) i Raya Scragga (urodzonego jako Raymond Arthur Scragg, 4 sierpnia 1946 w Walton, Liverpool, Lancashire, zmarłego 7 lutego 2001 roku). Śmierć Scragga na raka płuc w lutym 2001 roku położyła kres wszelkim próbom powrotu do dawnych dni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Be My Girl/Little Latin Lupe Lu	Dennisons	08.1963	46[6]	-	Decca F 11691	[written by Steve McLaren, Eddie Parry][produced by Peter Sullivan]
Walking The Dog/You Don't Know What Love Is	Dennisons	05.1964	36[7]	-	Decca F 11880	[written by Rufus Thomas]

Tony Rivers

 

Douglas Anthony Thompson (ur. 21 grudnia 1940r -zm. 30 marca 2026r), znany zawodowo
jako Tony Rivers, był angielskim piosenkarzem i autorem tekstów, znanym przede wszystkim z występów w zespołach Tony Rivers and the Castaways oraz Harmony Grass. Rivers śpiewał na albumach Steve'a Harleya & Cockney Rebel, Rogera Daltreya, Shakin' Stevensa i Cliffa Richarda, a także w piosence przewodniej serialu BBC „Whatever Happened to the Likely Lads?”. 

 Douglas Anthony Thompson urodził się 21 grudnia 1940 roku w Shildon w hrabstwie Durham. Jako dziecko jego rodzina przeprowadziła się do East Ham. Rivers uczęszczał do Raine's Foundation Grammar School for Boys w Arbour Square w Stepney. Jako nastolatek pobierał lekcje gry na gitarze po usłyszeniu utworu „That'll Be the Day” Buddy'ego Holly'ego.

  Po pracy w obozie wakacyjnym Butlinsa w Clacton, dołączył do grupy o nazwie „The Cutaways”, która przyjęła nazwę „Tony Rivers and the Castaways”. Zespół supportował takie zespoły jak The Beatles i The Rolling Stones.Nagrali sześć singli dla EMI i Columbia Records w latach 1963–1966, ale jedynym hitem zespołu był cover utworu „God Only Knows” zespołu Beach Boys, który w sierpniu 1966 roku zajął 46. miejsce na liście przebojów Melody Maker. Columbia miała wrażenie, że oryginał nie zostanie wydany jako singiel. Według Riversa, zaprzyjaźnił się z Beach Boys podczas ich wizyty w Wielkiej Brytanii w 1964 roku i zainspirował się do wykonania coveru „God Only Knows” po tym, jak zespół zagrał mu album „Pet Sounds”.

  W 1968 roku zespół The Castaways rozpadł się, a Rivers wraz z byłymi członkami zespołu założył Harmony Grass. Ich singiel „Move in a Little Closer, Baby” osiągnął 24. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w styczniu 1969 roku. Wydali jeden album „This Is Us” w wytwórni RCA i koncertowali w Wielkiej Brytanii, m.in. w londyńskim klubie Marquee. Rivers odszedł, aby rozpocząć karierę solową w lipcu/sierpniu 1970 roku, a jego miejsce zajął Joe Williams. Jednak pod koniec roku Harmony Grass rozpadło się.

  Zaczął pracować jako muzyk sesyjny i wykonał wiele coverów na płytach z programu „Top of the Pops”. Wspominał, jak śpiewał Alvina Stardusta, Donny'ego Osmonda, Johnny'ego Rottena, a w pewnym momencie musiał powtórzyć harmonie wokalne z utworu „Bohemian Rhapsody” zespołu Queen. Rivers później powiedział o pracy nad płytami Top of the Pops: „Trzeba było nagrać trzy piosenki w trzy godziny, a potem już było po wszystkim”, a o konieczności naśladowania Johnny'ego Rottena: „Johnny Rotten brzmiał dla mnie jak Norman Wisdom, więc tak to zrobiłem”. Praca Riversa z Cliffem Richardem rozpoczęła się w połowie lat 70-tych, po tym jak odebrał telefon od Bruce'a Welcha, gitarzysty rytmicznego zespołu The Shadows, który towarzyszył Richardowi.

  Śpiewał i aranżował utwory dla Cliffa Richarda i z nim w latach 70-tych, aż do końca lat 80-tych. W tym okresie odbywał światowe trasy koncertowe i pomagał Richardowi w produkcji nagrań, między innymi aranżując harmonie i śpiewając chórki w takich hitach jak „Miss You Nights” i „Devil Woman”. Później pracował nad nagraniami i hitami dla tak różnych muzyków, jak Steve Harley, Shakin' Stevens, Sheena Easton, Soft Machine, UFO, Pink Floyd (The Final Cut), The Who i innych. Rivers występował również jako wokalista i/lub kompozytor na płytach wydanych przez Mike'a Hugga, Dana McCafferty'ego, Jackie Wilson, Maxine Nightingale, Ralpha McTella, Ala Stewarta, The Alan Parsons Project, Briana Bennetta, Lindę Lewis, Kirby'ego Gregory'ego, Tarney/Spencer Band, Berniego Marsdena, Danny'ego Kirwana, Bryn Haworth, Danę Rosemary Scallon, Partners in Crime, Strangeways, Jeffa Becka, Nicka Heywarda, Rogera Daltreya, Marka Wirtza, The Shadows, Grahama Bonneta, Autumn i Annie and the Caldwells.Był głosem West Ham United F.C. za ich przebojową wersję „I'm Forever Blowing Bubbles” i głos prowadzący do piosenki przewodniej z albumu „Whatever Happened to the Likely Lads?”.

  Rivers śpiewał chórki dla Eltona Johna, gdy ten występował na Live Aid w 1985 roku.Rivers śpiewał na albumie Saint Etienne z 2005 roku „Tales from Turnpike House”, wykonując harmonie z synem Anthonym Riversem. Jego autobiografia „I'm Nearly Famous (The Tales of a Likely Lad)” została opublikowana w 2019 roku.

  Rivers poślubił swoją żonę Pat w 1966 roku, która zmarła w 2019 roku.Przez pewien czas mieszkali w Hiszpanii. Rivers cierpiał na chorobę Alzheimera i w 2024 roku trafił do domu opieki. W lutym 2026 roku zachorował na sepsę i został przeniesiony do szpitala, gdzie zmarł miesiąc później, 30 marca 2026 roku, w wieku 85 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shake, Shake, Shake/Row, Row, Row	Tony Rivers And The Castaways	10.1963	-	-	Columbia DB 7135	[written by Bobby Stevenson,Bobby Adams]
I Love The Way You Walk/I Love You	Tony Rivers And The Castaways	02.1964	-	-	Columbia DB 7224	[written by Paul Smith]
Life's Too Short/(Don't You Ever) Tell On Me	Tony Rivers And The Castaways	08.1964	-	-	Columbia DB 7336	[written by Lee Bonner,Phil Huth]
She/'Till We Get Home	Tony Rivers And The Castaways	01.1965	-	-	Columbia DB 7448	[written by Paul Jones]
Come Back/What To Do	Tony Rivers And The Castaways	04.1965	-	-	Columbia DB 7536	[written by Brian Fahey,Norman Newell]
Girl Don't Tell Me/The Girl From Salt Lake City	Tony Rivers And The Castaways	02.1966	-	-	Immediate IM 027	[written by Brian Wilson][produced by Andrew Loog Oldham]
God Only Knows/Charade	Tony Rivers And The Castaways	07.1966	-	-	Columbia DB 7971	[written by Brian Wilson, Tony Asher]
I Can Guarantee You Love/Pantomime	Tony Rivers And The Castaways	04.1968	-	-	Polydor 56245	[written by Brian Potter,Brian Potter][produced by Tony Rivers]
A Little Thing Like Love/I Like It Like That	Tony Rivers	09.1972	-	-	CBS CBS S 8317	[written by A. Clarke, T. Macaulay][produced by Eric Woolfson, Tony Rivers]
You Are The Song (That I Can't Stop Singing)/Everything You Do Is Magic	Tony Rivers	04.1975	-	-	Epic EPC 3168	[written by Tony Rivers, Ken Gold][produced by Tony Rivers, Dan Loggins]
Come A Little Closer/I Wanna Run Away	Tony Rivers	07.1975	-	-	Epic EPC 3454	[written by J. Perry][produced by Dan Loggins, John Perry]
The Shape I'm In Tonight/It's Much Too Late Tonight	Tony Rivers	11.1979	-	-	WEA K 18092	[written by Alan Tarney][produced by Alan Tarney]

Crescent

Chłopcy z klasy robotniczej The Crescent pochodzą z biednej dzielnicy Huyton w Liverpoolu w
Anglii, jednak przypadkowe spotkanie z byłym frontmanem La's, Lee Maversem, odmieniło ich życie. The Crescent powstał jeszcze w szkole średniej. Obaj byli wielkimi fanami Oasis. Kiedy Sean Longworth (bas) i Joey Harrison (perkusja) mieli 14 lat, założyli zespół na szkolny konkurs talentów. Wkrótce dołączył do nich Karl Rowlands (gitara), który zaprzyjaźnił się z legendarnym samotnikiem, Maversem. Mavers nie był mentorem; stał się maniakiem kontroli. Ostatecznie doprowadziło to do kilkukrotnego rozpadu i powrotu The Crescent. 

W nowym tysiącleciu The Crescent porzucili szkołę i negatywny wizerunek Maversa. Do zespołu dołączył wokalista Wayne Whitfield, co dało solidny skład. W styczniu 2001 roku mieli już menedżera i podpisali kontrakt płytowy z Hut Recordings - marzenie o rock and rollu stawało się rzeczywistością, a The Crescent mieli zaledwie 21 lat. „On the Run” był debiutanckim singlem zespołu wydanym w maju 2002 roku; „The Test of Time” ukazał się miesiąc później. 

W tamtym czasie skład zespołu tworzyli Wayne Whitfield (wokal, gitara), Sean Longworth (gitara basowa), Joey Harrison (perkusja) i Karl Rowlands (gitara). Zespół rozpadł się w 2003 roku, pomimo względnego kultu fanów, ciepłego wsparcia dla debiutanckiego albumu i udanych występów z Toploader i The Bluetones. Menadżerem zespołu był Tyson z Cast. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On The Run	Crescent	05.2002	49[2]	-	Hut HUTCD 153	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Test Of Time	Crescent	07.2002	60[2]	-	Hut HUTCD 157	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Spinnin' Wheels	Crescent	09.2002	61[2]	-	Hut HUTCD 160	[written by Spinnin' Wheels][produced by Lenny Franchi]

Jimmy Cross

Jimmy Cross (ur. 17 listopada 1938r - zm. 8 października 1978r), znany również jako
Jimmie Cross, był amerykańskim producentem radiowym i piosenkarzem, który osiągnął niewielki sukces dzięki nowatorskiej piosence „I Want My Baby Back” w 1965 roku. 

 

 Jimmy Cross urodził się 17 listopada 1938 roku w Dothan w Alabamie  i został producentem emitowanej w syndykacji serii radiowej „Country Concert”. 

 Singiel Crossa „I Want My Baby Back” został pierwotnie wydany przez wytwórnię Tollie Records   i osiągnął 92. miejsce na liście Billboard Hot 100 w lutym 1965 roku. Parodia młodzieżowych piosenek   z tamtego okresu, stała się od tego czasu kultowym klasykiem dzięki częstemu emitowaniu w audycji radiowej Dr. Demento. Piosenkarz opowiada o wypadku drogowym podobnym do tego opisanego w hicie J. Franka Wilsona z 1961 roku „Last Kiss”, który później okazuje się tym samym zdarzeniem, które zostało przedstawione w hicie Shangri-Las z 1964 roku „Leader of the Pack”. Dziewczyna piosenkarza zostaje śmiertelnie poćwiartowana w wypadku. Po miesiącach żałoby odkopuje jej grób, wchodzi do trumny i śpiewa ostatni refren „I Got My Baby Back”. 

 

 W 1977 roku brytyjski prezenter radiowy Kenny Everett umieścił „I Want My Baby Back” na pierwszym miejscu na swojej liście „30 najgorszych” utworów w głosowaniu publiczności, zdobywając tytuł „Najgorszej Płyty Świata”. Utwór został wydany po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii na albumie kompilacyjnym Everetta „The World's Worst Record Show” w następnym roku, a później znalazł się na kompilacji Rhino Records z 1983 roku „The Rhino Brothers Present the World's Worst Records”.

 

  Cross nagrał następnie „The Ballad of James Bong” (Tollie), „Hey Little Girl” (Red Bird Records) i „Super-Duper Man” (Red Bird). 

 

 Śmierć Cross zmarł na zawał serca w Hollywood 8 października 1978 roku w wieku 39 lat. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Want My Baby Back/Play The Other Side	Jimmy Cross	01.1965	-	92[3]	Tollie 9039	[written by Gil Garfield,Perry Botkin Jr.][produced by Gil Garfield,Perry Botkin Jr.]

Chris Crosby

Christopher Douglas „Chris” Crosby (ur. 28 czerwca 1942 r.)  to amerykański piosenkarz
lat 60-tych XX wieku, syn lidera zespołu swingowego Boba Crosby'ego i bratanek Binga Crosby'ego.

  Zadebiutował w Warner Bros. w 1963 roku, wystąpił w filmie muzycznym „Hootenanny Hoot”, a następnie wydał album „Meet Chris Crosby” dla MGM. Przeniósł się do Atlantic w 1966 roku i wykonał swój pierwszy singiel dla Atlantic, „Hippy Lullaby”, w programie Today Show w listopadzie 1967 roku. Jako producent muzyczny założył Jupiter Productions, Ltd., a następnie Sun House Productions. Crosby po raz pierwszy zaśpiewał z zespołem swojego ojca w stacji CBS w wieku 12 lat, a następnie nakręcił film dokumentalny o swoim wujku, Bingu Crosbym, zatytułowany Crosby in Search of Crosby: Bing the Truth Behind the Legend (2016). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Young And In Love/Raindrops In My Heart	Chris Crosby	02.1964	-	53[7]	MGM 13191	[written by Bernie Baum,Ethel Lee,Florence Kaye]
Tomorrow/All I Do Is Dream Of You	Chris Crosby	05.1964	-	124[1]	MGM 13234	[written by Baker Knight][produced by Jim Vienneau]

Jimmy Crawford

 Ronald James William Crawford Lindsay (ur. 18 listopada 1937r - zm. 24 lipca 2024r), znany
zawodowo jako Jimmy Crawford, był angielskim piosenkarzem pop. Najbardziej znany jest z coveru utworu „I Love How You Love Me” (1961). 

 Crawford urodził się 18 listopada 1937 roku w Sheffield w hrabstwie Yorkshire w Anglii. Uczył się w Central Technical School w Sheffield, a później pracował jako kreślarz w Davy United. Crawford był pływakiem sportowym, po tym jak nauczył się przezwyciężać strach przed wodą podczas służby wojskowej. Crawford był rówieśnikiem innego piosenkarza urodzonego w Sheffield, Dave'a Berry'ego. Założył swój pierwszy zespół, Ron Lindsay and the Coasters, i grał w lokalnych klubach, ale odniósł sukces na listach przebojów jako artysta solowy.  

Podpisując kontrakt płytowy z wytwórnią Columbia, wydał „Love or Money” w czerwcu 1961 roku. Utwór spędził tydzień na 49. miejscu brytyjskiej listy przebojów. Drugie wydawnictwo przyniosło mu największy przebój. Wersja Crawforda amerykańskiego hitu „I Love How You Love Me” została pierwotnie nagrana przez The Paris Sisters. Płyta Crawforda osiągnęła   18. miejsce w listopadzie tego samego roku, spędzając łącznie dziesięć tygodni na brytyjskich listach przebojów. Jego trzeci singel, „I Shoulda Listened to Mama”, został wydany w maju 1962 roku, ale nie dotarł do listy przebojów.

  W 1962 roku Crawford zaśpiewał „Take It Easy” i wystąpił w filmie „Play It Cool”, w którym zagrali również Billy Fury i Shane Fenton. Założył zespół Jimmy Crawford and the Ravens, a wkrótce potem, na początku 1963 roku, Jimmy Crawford and the Messengers. Później połączył siły z Jimem Ryderem, występując pod pseudonimem Jimmy Crawford with The Chantelles. Przez lata jego zespół akompaniujący był znany jako The Jimmy Crawford Four i The Jimmy Crawford Blend. Crawford odbył sześciomiesięczną trasę koncertową po Australii w 1977 roku z Jimem Ryderem (gitara), Garym Lawsonem (klawisze) i Barrym Page (perkusja).

  W marcu 2005 roku wraz z żoną Maureen uczestniczyli w poważnym wypadku drogowym, choć ostatecznie oboje doszli do siebie po tym traumatycznym zdarzeniu.Crawford zmarł w Chesterfield w hrabstwie Derbyshire 24 lipca 2024 roku w wieku 86 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Or Money/Does My Heartache Show	Jimmy Crawford	06.1961	49[1]	-	Columbia DB 4633	[written by Dewayne Blackwell]
I Love How You Love Me/Our Last Embrace	Jimmy Crawford	11.1961	18[10]	-	Columbia DB 4717	[written by Barry Mann,Larry Kolber]

Crazy Otto

 Fritz Schulz-Reichel (ur. 4 lipca 1912r -zm. 14 lutego 1990r) był niemieckim pianistą jazzowym i
popowym. Schulz-Reichel urodził się w Meiningen. Jego ojciec był muzykiem klasycznym, a on sam zaczął grać na fortepianie w wieku sześciu lat. Opracował nietypową technikę, polegającą na graniu melodii lewą ręką, a rytmu prawą. Chociaż kształcił się na pianistę koncertowego, wybrał karierę w muzyce pop, grając lekki jazz i utwory popowe. Wynalazł urządzenie o nazwie Tipsy Wire Box, które można było przymocować do fortepianu, aby brzmiał jak rozstrojony pianino typu barrelhouse. (Inna interpretacja głosi, że „Tipsy Wire Box” było slangowym określeniem samego fortepianu, który był po prostu „rozstrojony”; to znaczy, że jedna z trzech strun tworzących każdą nutę głównej sekcji fortepianu jest lekko obniżona, co nadaje fortepianowi charakterystyczne brzmienie). 

W 1953 roku przyjął pseudonim Schräger Otto (Crazy Otto) i nagrywał dla Deutsche Grammophon. Jego utwory stały się hitami w Niemczech, Francji, Anglii i Ameryce; jego albumy były wydawane przez wytwórnie Decca i MGM w USA oraz przez Polydor, dystrybuowane przez Philips Electrical Industries Pty. Limited w Australii. W 1955 roku amerykański muzyk Johnny Maddox zagrał medley swoich utworów zatytułowany „The Crazy Otto Medley”; utwór ten dotarł do drugiego miejsca na amerykańskich listach przebojów, a w Stanach Zjednoczonych zarówno Reichel, jak i Maddox byli później znani jako „Szalony Otto”, co wywołało pewne zamieszanie. 

 Schulz-Reichel kontynuował występy na żywo i w filmach, pozostając przez wiele lat popularnym jazzmanem w Niemczech. Utwór „Crazy Otto” pojawia się w utworze „Ramble on Rose” napisanym przez Roberta Huntera i wykonanym przez zespół Grateful Dead.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Glad Rag Doll/Smiles	Crazy Otto	02.1955	-	A:19[5];B:21[3]	Decca 29 403	[A:written by Dan Dougherty, Milton Ager, Jack Yellen][B:written by Lee S. Roberts, J. Will Callahan]

Graham Bonney

Graham Bonney (ur. 2 czerwca 1943 r. jako Graham Arthur Ernest George Bradly)  to brytyjski
piosenkarz popowy i autor tekstów, który mieszkał i tworzył głównie w Niemczech. Chociaż miał tylko jeden hit na brytyjskiej liście przebojów, „Super Girl” w 1966 roku, jego sukcesy kontynuowano w Europie. 

 

 Urodził się w Basildon w hrabstwie Essex i pracował jako aktor dziecięcy, zanim założył swój pierwszy zespół w czasach szkolnych. W 1961 roku dołączył do Espresso Five, a w 1962 roku do The Ambers, z którymi występował w Star-Club w Hamburgu. W 1964 roku został wokalistą The Riot Squad, zespołu założonego przez menedżera Larry'ego Page'a. Po trzech nieudanych singlach dla Pye Records w 1965 roku Bonney opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową.  

 

Zaczął pisać piosenki z Barrym Masonem, a jego drugi solowy singiel „Super Girl”, wydany przez wytwórnię Columbia, osiągnął 19. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1966 roku. Większą popularność zyskał w Europie, docierając do pierwszego miejsca na niektórych niemieckich listach przebojów i utrzymując się w pierwszej dziesiątce przez kilka miesięcy, sprzedając się podobno w ponad milionie egzemplarzy. Kolejne płyty w Wielkiej Brytanii odniosły mniejszy sukces, ale Bonney zbudował trwałą karierę w Niemczech, gdzie 14 jego singli dotarło do pierwszej pięćdziesiątki w latach 1966–1973.Do jego niemieckich hitów należały „Das Girl mit dem La-La-La”, „Wähle 333”, „Du bist viel zu schön” i „Brandy”. W latach 1967 i 1968 zdobył nagrody Bravo Otto dla najlepszego wokalisty. 

 

Występował w niemieckiej telewizji regularnie w programie Beat Club, koncertował z The Beach Boys i innymi artystami, a także prowadził własny program telewizyjny Hits a Go Go. Do Wielkiej Brytanii powrócił w 1969 roku, aby współprowadzić wczesne edycje programu telewizyjnego Lift Off z Aysheą. W latach 70. i 80-tych XX wieku nadal był popularnym artystą estradowym w Niemczech, a brytyjskie obywatelstwo pozwalało mu występować zarówno w Niemczech Wschodnich, jak i Zachodnich. Występował również w telewizji w Holandii, Belgii, Austrii, Szwajcarii, Włoszech i Hiszpanii, a także nadal koncertuje i wydaje płyty w Niemczech.W 1984 roku poślubił stewardesę Lufthansy i mieszka w pobliżu Kolonii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Super Girl/Hill Of Lovin'	Graham Bonney and Johnny Scott And His Orchestra	03.1966	19[18]	-	Columbia DB 7843	[written by Barry Mason, Graham Bradly]

Quiet Five

Zespół The Quiet Five powstał w 1964 roku z połączenia The Vikings i grupy Gemini .

Pomimo nazwy, w rzeczywistości byli sześcioosobowym zespołem. Podobnie jak wielu innych, spędzili swoje początki jako support dla bardziej znanych zespołów, dopóki nie zwrócili na siebie uwagi producenta The Hollies, Rona Richardsa. Spodobała mu się kompozycja Krisa Ife'a „When the Morning Sun Dries the Dew” i był przekonany, że to potencjalny hit. Niestety, ten pierwszy singiel, wyprodukowany w legendarnym już studiu Abbey Road, zajął jedynie niewielkie miejsce.  

 

Ich kolejny singiel - stary numer Fatsa Wallera- nie znalazł się na listach przebojów, ale popularność zespołu jako wykonawcy koncertowego nie osłabła. Wielkie nadzieje wiązano z ich trzecim singlem, opartym na nowym utworze Paula Simona, „Homeward Bound”. Niestety, był to ten sam utwór, którym Paul Simon i Art Garfunkel mieli rozpocząć swoją własną, niezwykle udaną karierę w Wielkiej Brytanii. Niemniej jednak płyta ta przyniosła zespołowi kolejne pocieszenie i stała się poszukiwanym przedmiotem przez kolekcjonerów poszukujących ciekawych i profesjonalnie wykonanych coverów. 

 

 Po nieudanej próbie wydania przez EMI kompozycji Jaggera i Richardsa, zespół zmienił wytwórnię. Raya Haileya zastąpił Roger „Tex” Marsh, zanim nagrali swój ostatni i jedyny singiel dla CBS, kolejny utwór Krisa Ife'a - który niestety nie radził sobie lepiej na listach przebojów i oznaczał koniec kariery nagraniowej zespołu. Mimo to grupa może pochwalić się inspiracją dla dwóch hitów Mickiego Mosta; „I Understand” Freddiego i The Dreamers oraz „Sillhouettes” Herman's Hermits - to dwa utwory zawarte na demie, które The Quiet Five wyprodukowali w 1964 roku, a następnie usłyszeli je słynni producenci. 

 

The Quiet Five kontynuowali działalność koncertową, dodając do swoich występów scenicznych parodie bardziej znanych zespołów, takich jak The Rolling Stones i The Byrds. Chociaż Richard Barnes i Chris Ife kontynuowali karierę solową, Quiet Five musiało zadowolić się pięcioma wymienionymi poniżej brytyjskimi wydaniami.

 

Skład:

 John Howell (organ/vocals)
Kris Ife (guitar/vocals)
Richard Barnes (bass guitar/vocals)
Roger McKew (lead guitar)
Ray Hailey (drums)
John "Satch" Goswell (sax). 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When The Morning Sun Dries The Dew/Tomorrow I'll Be Gone	Quiet Five	05.1965	45[1]	-	Parlophone R 5273	[written by Kris Ife ]
Honeysuckle Rose/Let's Talk It Over	Quiet Five	07.1965	-	-	Parlophone R 5302	[written by Razaf,Ed Waller]
Homeward Bound/Ain't It Funny What Some Lovin' Can Do	Quiet Five	04.1966	44[2]	-	Parlophone R 5421	[written by P. Simon]
I Am Waiting/Without You	Quiet Five	06.1966	-	-	Parlophone R 5470	[written by Jagger, Richard][produced by Ron Richards]
Goodnight Sleep Tight/Just For Tonight	Quiet Five	02.1967	-	-	CBS 202586	[written by K. Ife, A. Moorhouse][produced by Jimmy Henney, Alan Moorhouse]