Big Trouble

Big Trouble to amerykański żeński zespół popowy, który nagrał jeden album i wydał dwa niezbyt
duże przeboje.  Podobnie jak w przypadku powstania grupy The Monkees w latach 60-tych, zespół Big Trouble był żeńską formacją popową stworzoną przez producenta telewizyjnego Freda Silvermana. W skład grupy weszły: wokalistka Bobbie Eakes, basistka Julia Farey, klawiszowiec Rebecca Ryan oraz perkusistka Suzy Zarow. Bobbie Eakes w 1983 roku zdobyła tytuł Miss Georgia. Po skompletowaniu składu instrumentalnego, Silverman przeprowadził przesłuchania dla około pięciuset kandydatek na stanowisko wokalistki; ostatecznie wybrano Bobbie Eakes. 

 Zespół zadebiutował w programie komediowym „Mack & Jamie”; członkinie grupy często występowały jako „zespół rezydentów” w programie „Comedy Break”, a Bobbie Eakes pojawiała się również w skeczach jako wykonawczyni. W 1987 roku zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Epic Records i nagrał swój pierwszy singiel - utwór „All I Need Is You”, autorstwa Giorgio Morodera i Toma Whitlocka. Piosenka została wydana jako singiel promocyjny i znalazła się w ścieżce dźwiękowej filmu „Over the Top” z Sylvestrem Stallone’em w roli głównej. Utwór trafił również na oficjalny album ze ścieżką dźwiękową, wydany w tym samym roku. 

 Następnie zespół nagrał swój debiutancki, zatytułowany po prostu „Big Trouble” album, który ukazał się w 1987 roku. Producentem płyty był zdobywca nagród Grammy i Oscara, Giorgio Moroder, przy współpracy z innymi producentami, którzy pracowali nad wybranymi utworami. Moroder był współautorem obu piosenek z albumu, które wydano jako single. Obecnie album - mimo że był dostępny na płytach CD i winylach - nie jest już wznawiany. Zespół Big Trouble odnotował jedno notowanie na amerykańskich listach przebojów - singiel „Crazy World” z 1987 roku. Utwór, napisany przez Morodera i Whitlocka, dotarł do 71. miejsca. Do piosenki nakręcono również teledysk. 

W 1988 roku ukazał się drugi singiel - utwór „When the Love Is Good” autorstwa Morodera i Whitlocka, pochodzący z zatytułowanego tak samo albumu. Na stronie B znalazła się piosenka „Last Kiss”, która nie trafiła na płytę długogrającą. Utwór nie odniósł sukcesu w Stanach Zjednoczonych, natomiast w Wielkiej Brytanii dotarł do 83. miejsca na liście przebojów. Do piosenki nakręcono teledysk. Ostatnim wydawnictwem zespołu był singiel „Crazy World” (1988), dostępny wyłącznie w Wielkiej Brytanii; na stronie B znalazły się dwa utwory z albumu: „Say Yes” oraz „Trains and Boats and Planes”. Wydawnictwo to miało stanowić kontynuację umiarkowanego sukcesu poprzedniego singla, jednak osiągnęło jedynie 96. miejsce na liście przebojów. Z powodu niewielkiego powodzenia grupa wkrótce potem zakończyła działalność.

  Po rozpadzie zespołu Eakes -która wcześniej zajmowała się aktorstwem - otrzymała rolę Macy Alexander w operze mydlanej „Moda na sukces” („The Bold and the Beautiful”), w którą wcielała się w latach 1989–2000. Do muzyki powróciła w 1994 roku, nagrywając wraz z Jeffem Tractą album „Bold and Beautiful Duets”, który w Europie uzyskał status podwójnej platyny. W 1998 roku ukazała się kolejna wspólna płyta z Tractą, zatytułowana „Glamour Duets II”. Następnie Eakes wydała dwa albumy solowe: „Here and Now” (1998) oraz „Something Beautiful” (2005). Basistka Julia Farey dołączyła później do innego żeńskiego zespołu rockowego, Precious Metal, zastępując poprzednią basistkę. Wraz z tą grupą nagrała trzeci i zarazem ostatni album, zatytułowany „Precious Metal”, wydany w 1990 roku. 

W wywiadzie z członkiniami zespołu, Marą Fox i Leslie Knauer, wspomniano, że Farey została znaleziona w ten sam sposób, w jaki powstał sam zespół - poprzez ogłoszenia dla muzyków zamieszczane w lokalnej prasie. Klawiszowiec Rebecca Ryan oraz perkusistka Suzy Zarow po rozpadzie zespołu wycofały się z życia publicznego. W latach 90-tych Ryan rozpoczęła karierę solową, a na przełomie XX i XXI wieku nagrała dwa albumy, koncentrując się głównie na standardach jazzowych i popowych. Była gitarzystka, Heli Sterner, znalazła się później w składzie założycielskim innej formacji -Rachel Rachel -która stała się pierwszym w historii zespołem złożonym wyłącznie z kobiet w nurcie współczesnej muzyki chrześcijańskiej. Grupa Rachel Rachel również zakończyła już swoją działalność. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crazy World/Lipstick	Big Trouble	10.1987	96[1]	71[7]	Epic 07432	[written by G. Moroder, T. Whitlock][produced by G. Moroder ]
When The Love Is Good/Last Kiss	Big Trouble	04.1988	83[3]	-	Epic 651492 7 [UK]	[written by G. Moroder, T. Whitlock][produced by Giorgio Moroder, Brian Reeves]

Rob Thomas

 Robert Kelly Thomas  (ur. 14 lutego 1972 r.) to amerykański wokalista, autor tekstów i gitarzysta.
Jest głównym wokalistą rockowego zespołu Matchbox Twenty z Florydy, który współtworzył w 1995 roku i z którym wydał pięć albumów studyjnych. Jako artysta solowy najbardziej znany jest z gościnnego udziału w utworze „Smooth” zespołu Santana (1999) - piosenka ta zdobyła trzy nagrody Grammy, przez 12 tygodni z rzędu utrzymywała się na szczycie listy Billboard Hot 100, a w 2018 roku została uznana za drugi największy przebój w historii tego notowania. Jego singiel „Lonely No More” z 2005 roku był pierwszym, który wydał jako samodzielny artysta solowy; dotarł on do szóstego miejsca na liście przebojów i zapowiadał debiutancki solowy album artysty, „...Something to Be” (2005), który zajął pierwsze miejsce na liście Billboard 200.

Rob Thomas to zdobywca nagrody Grammy, frontman zespołu Matchbox Twenty oraz odnoszący sukcesy artysta solowy. Zasłynął z łączenia osobistych, wyznaniowych tekstów z dopracowanym brzmieniem pop-rockowym - czego najsłynniejszym przykładem jest wielki przebój Santany z 1999 roku, „Smooth”, a także jego własne, zajmujące czołowe miejsca na listach przebojów albumy. Jako wokalista Matchbox Twenty, Thomas stał na czele nurtu przystępnego, mainstreamowego rocka alternatywnego, który wyłonił się pod koniec lat 90-tych. W przeciwieństwie do przedstawicieli sceny grunge z Seattle, dominującej w pierwszej połowie dekady, Thomas prezentował bardziej schludny wizerunek i nie stronił od klasycznych popowych melodii czy wyrafinowanej produkcji. Takie połączenie pozwoliło złagodzić wyraźny niepokój, który stanowił fundament debiutanckiego albumu Matchbox Twenty z 1996 roku - „Yourself or Someone Like You”. Płyta ta z czasem stała się ogromnym komercyjnym sukcesem, a w tym samym okresie Thomas wyszedł poza ramy zespołu, współtworząc i wykonując utwór „Smooth” - bijący rekordy popularności hit Santany z 1999 roku. Piosenka ta zdominowała fale radiowe na przełomie tysiącleci, pomagając Thomasowi zyskać status samodzielnej gwiazdy. 

Choć nigdy nie porzucił Matchbox Twenty, równolegle rozwijał karierę solową, której początkiem był album „...Something to Be” (2005), który dotarł na szczyt zestawienia Billboard 200. W swoich solowych nagraniach Thomas skłaniał się ku stylistyce „adult contemporary”, nie rezygnując przy tym z osobistego, szczerego charakteru swoich wczesnych tekstów. Dzięki temu jego kolejne płyty- „Cradlesong” (2009), „The Great Unknown” (2015) oraz „Chip Tooth Smile” (2019) - również trafiały do ​​pierwszej dwudziestki list przebojów. W 2021 roku, wnosząc swój autentyczny ładunek emocjonalny w świąteczny klimat, wydał swój pierwszy bożonarodzeniowy album - „Something About Christmas Time”. W 2025 roku ukazał się „All Night Days” - jego szósty solowy krążek, a zarazem pierwsze wydawnictwo opublikowane nakładem wytwórni Universal Records. 

 Rob Thomas urodził się w 1972 roku w Landstuhl w Niemczech, w rodzinie wojskowej. Gdy miał dwa lata, jego rodzice rozwiedli się, a opiekę nad nim przejęła matka. W dzieciństwie matka Thomasa często przenosiła się wraz z nim i jego siostrą z miasta do miasta na terenie amerykańskiego Południa, zazwyczaj wracając do domu swojej matki w Lake City w Karolinie Południowej. Gdy Thomas miał dziesięć lat, rodzina przeprowadziła się na Florydę - najpierw do Sarasoty, a ostatecznie osiadła w Orlando. W tym okresie Thomas zaczął uczyć się gry na instrumentach klawiszowych, a niedługo potem sięgnął również po gitarę. Dorastający Thomas zmagał się z problemami osobistymi. Jego matka cierpiała z powodu uzależnienia, co odbiło się na jego życiu prywatnym i doprowadziło do tego, że porzucił szkołę średnią tuż przed planowanym ukończeniem nauki. W wieku 17 lat trafił na krótko do więzienia za kradzież samochodu, a wczesną dorosłość spędził, błąkając się bez wyraźnego celu, zanim w końcu odnalazł pewną stabilizację dzięki muzyce. 

 Tabitha’s Secret - zespół założony przez Thomasa wraz z basistą Brianem Yale’em - był pierwszą poważną grupą muzyka. Formacja powstała w 1993 roku i koncertowała w Orlando, gdzie zwróciła na siebie uwagę Matta Serletica, producenta muzycznego, który niedługo wcześniej odniósł sukces, współpracując z grupą Collective Soul. Niedługo po tym spotkaniu zespół Tabitha’s Secret rozpadł się, jednak Thomas, Yale oraz perkusista Paul Doucette powołali do życia grupę Matchbox Twenty. Serletic pomógł im w pracy nad nagraniami demonstracyjnymi, a następnie wyprodukował ich debiutancki album - „Yourself or Someone Like You”.  Wydany w 1996 roku nakładem wytwórni Lava (będącej częścią Atlantic Records) album „Yourself or Someone Like You” początkowo radził sobie przeciętnie. Z czasem jednak single „Push”, „3AM”, „Real World” oraz „Back 2 Good” wyniosły płytę na szczyty list przebojów, czyniąc z zespołu Matchbox Twenty - a w szczególności z Roba Thomasa - gwiazdy rocka. 

Popularność Thomasa znacząco wzrosła w 1999 roku, kiedy to współtworzył i zaśpiewał utwór „Smooth” na płytę „Supernatural” - wielki powrotny album Carlosa Santany, stworzony pod nadzorem Clive’a Davisa i z udziałem wielu gwiazd. Utwór „Smooth” utrzymywał się na szczycie notowań Billboardu przez 12 tygodni, a w pierwszej dziesiątce przebywał łącznie przez 30 tygodni, stając się jednym z największych przebojów w historii tego zestawienia.  

 Po sukcesie utworu „Smooth” gwiazda Thomasa rozbłysła pełnym blaskiem, jednak pozostał on członkiem zespołu Matchbox Twenty, który w marcu 2000 roku wydał swój drugi album -„Mad Season”. Dzięki singlowi „Bent”, który dotarł na szczyt list przebojów, oraz kolejnemu hitowi „If You're Gone” (który znalazł się w pierwszej dziesiątce), płyta „Mad Season” ponownie osiągnęła status platynowej. Wydany w 2002 roku krążek „More Than You Think You Are” podtrzymał dobrą passę zespołu, a promujący go singiel „Unwell” również trafił do pierwszej dziesiątki zestawień. 

 W 2005 roku Thomas na pewien czas opuścił Matchbox Twenty, by nagrać swój pierwszy solowy album - „...Something to Be”. Płyta zadebiutowała na pierwszym miejscu listy Billboard 200. Artysta promował ją podczas solowej trasy koncertowej, po czym powrócił do Matchbox Twenty, aby nagrać nowe utwory na kompilację „Exile on Mainstream”, która ukazała się w 2007 roku.  W 2009 roku ukazał się drugi solowy album Thomasa, „Cradlesong”, który zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboard 200, a promujący go singiel „Her Diamonds” dotarł do drugiej pozycji na liście Adult Contemporary.  

W 2012 roku zespół Matchbox Twenty wznowił działalność, wydając we wrześniu album „North”, który jako pierwszy w historii grupy zajął pierwsze miejsce na amerykańskich listach przebojów. W 2015 roku Thomas powrócił do kariery solowej, publikując płytę „The Great Unknown”. Choć z albumu nie wyłoniono żadnego singla, który trafiłby na listę Hot 100, utwory „Hold on Forever”, „Pieces” oraz „Heaven Help Me” znalazły się w zestawieniu Adult Contemporary, pomagając płycie dotrzeć na szóste miejsce listy Billboardu. 

Przy pracy nad swoim czwartym solowym albumem, „Chip Tooth Smile” (2019), Thomas współpracował z producentem Butchem Walkerem. Dzięki sukcesowi utworu „One Less Day (Dying Young)”, który stał się przebojem w rozgłośniach radiowych formatu adult contemporary, płyta pozwoliła artyście ponownie znaleźć się w pierwszej dwudziestce zestawienia Billboard 200. W 2021 roku Thomas ponownie nawiązał współpracę z Santaną przy singlu „Move”, a następnie wydał swój pierwszy w karierze album świąteczny - „Something About Christmas Time”. Na krążku tym znalazły się duety z takimi artystami jak Ingrid Michaelson, BeBe Winans, Brad Paisley oraz Abby Anderson. W 2025 roku Thomas zaprezentował swój szósty solowy album, „All Night Days”, na którym znalazła się charakterystyczna dla niego mieszanka pogodnego popu i refleksyjnych tekstów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Smooth	Santana Featuring Rob Thomas	07.1999	3[11]	1[12][58]	Arista MIUCT 7727	[platinum-US][written by Itaal Shur, Rob Thomas][produced by Matt Serletic]
Lonely No More/Fallen	Rob Thomas	02.2005	11[11]	6[34]	Atlantic AT 0203	[platinum-US][written by Rob Thomas][produced by Matt Serletic]
This Is How a Heart Breaks	Rob Thomas	07.2005	67[1]	52[20]	Atlantic AT 0219	[gold-US][written by Rob Thomas, Christian Karlsson ,Pontus Winnberg, Henrik Jonback][produced by Matt Serletic]
Ever the Same	Rob Thomas	01.2006	-	48[20]	Atlantic	[gold-US][written by Rob Thomas][produced by Matt Serletic]
Streetcorner Symphony	Rob Thomas	10.2006	-	64[20]	Atlantic	[gold-US][written by Rob Thomas,Matt Serletic][produced by Matt Serletic]
Little Wonders	Rob Thomas	04.2007	-	58[16]	Atlantic 0278	[platinum-US][written by Rob Thomas][produced by Matt Serletic]
Her Diamonds	Rob Thomas	06.2009	-	23[20]	Atlantic CATCO 149427520	[platinum-US][written by Rob Thomas][produced by Matt Serletic]
Someday	Rob Thomas	11.2009	-	59[22]	Atlantic	[gold-US][written by Rob Thomas,Shy Carter,Matt Serletic][produced by Matt Serletic]
Mockingbird	Rob Thomas	07.2010	-	95[4]	Atlantic	[written by Rob Thomas][produced by Matt Serletic]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
...Something to Be	Rob Thomas	05.2005	11[4]	1[1][57]	Atlantic 7567934352	[2x-platinum-US][produced by Matt Serletic]
Cradlesong	Rob Thomas	07.2009	75[1]	3[28]	Atlantic 7567896812	[gold-US][produced by Matt Serletic]
Someday (EP)	Rob Thomas	04.2010	-	91[1]	Atlantic	-
The Great Unknown	Rob Thomas	09.2015	95[1]	6[4]	Atlantic 0075678668319	[produced by Matt Serletic, Ricky Reed, Ryan Tedder, Noel Zancanella, Shep Goodman ,Aaron Accetta]
Chip Tooth Smile	Rob Thomas	05.2019	-	13[2]	Atlantic 0075678652998	[produced by Butch Walker,Benny Blanco]
All Night Days	Rob Thomas	09.2025	-	133[1]	EMI 0602478669958	[produced by Benzi Edelson,Grant Michaels,Pom Pom,Eugene Veltman,Gregg Wattenberg]

Ray Stevens

 Harold Ray Ragsdale (ur. 24 stycznia 1939 r.), znany pod pseudonimem Ray Stevens,
to amerykański piosenkarz country, autor tekstów i komik. Największą rozpoznawalność przyniosły mu nagrodzone nagrodą Grammy utwory „Everything Is Beautiful” oraz „Misty”, a także humorystyczne przeboje, takie jak „Ahab the Arab”, „Gitarzan” oraz „The Streak”. Stevens zdobył status „złotych płyt”, a także pracował jako producent, aranżer muzyczny i prezenter telewizyjny. Został również wprowadzony do galerii sław: Nashville Songwriters Hall of Fame, Georgia Music Hall of Fame, Christian Music Hall of Fame oraz Country Music Hall of Fame and Museum. 

 Harold Ray Ragsdale urodził się 24 stycznia 1939 roku w Clarkdale w stanie Georgia. Był starszym z dwóch synów Willisa Harolda Ragsdale’a (1915–2001) oraz Frances Stephens Ragsdale (1916–1997). Jego młodszy brat, John - który zmarł w 2020 roku w wieku 75 lat - został aktorem i pisarzem. W czasach licealnych Stevens założył swój pierwszy zespół -grupę rhythm and bluesową o nazwie The Barons. Rozpoczął studia z zakresu zarządzania (business administration) w Georgia State College w Atlancie, jednak szybko zmienił kierunek na muzykę. Stevens przerwał naukę po trzech z czterech lat wymaganych do uzyskania dyplomu, uznając, że wykształcenie wyższe nie jest mu potrzebne. 

 W 1957 roku, w wieku 18 lat, Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią Prep Records (oddziałem Capitol Records) i wyprodukował singiel „Silver Bracelet”, na którego stronie B znalazł się cover utworu „Rang Tang Ding Dong” (oryginalnie nagranego w 1956 roku przez grupę doo-wopową The Cellos). Singiel spotkał się z pozytywną recenzją w magazynie „Billboard”. Według Country Music Hall of Fame: „W okresie między nagraniem płyty w 1957 roku a jej wydaniem, artysta zmienił nazwisko na »Ray Stevens« - na naleganie Kena Nelsona, szefa działu A&R w wytwórni Capitol Records, który stwierdził, że nazwisko »Ray Ragsdale« nie jest wystarczająco »chwytliwe«”.

 W 1961 roku Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią Mercury Records. Jeszcze w tym samym roku odniósł swój pierwszy sukces dzięki humorystycznemu utworowi „Jeremiah Peabody's Polyunsaturated Quick-Dissolving Fast-Acting Pleasant-Tasting Green and Purple Pills”, który dotarł do 35. miejsca na listach przebojów muzyki pop. Zapoczątkowało to długą serię piosenek o charakterze komediowym, z których Stevens jest najbardziej znany - znalazły się wśród nich m.in. „Ahab the Arab” (5. miejsce, 1962 r.), „Harry the Hairy Ape” (17. miejsce, 1963 r.) oraz „Gitarzan” (8. miejsce, 1969 r.). Od 1962 roku Stevens mieszkał w Nashville, gdzie pracował również jako multiinstrumentalista sesyjny oraz autor piosenek. Jak podaje Country Music Hall of Fame: „Stevens stał się ulubieńcem mistrza Cheta Atkinsa. Śpiewał z grupą The Jordanaires, grał na trąbce podczas sesji nagraniowej Elvisa Presleya, pisał utwory dla takich artystów jak Brook Benton, Skeeter Davis czy Dolly Parton, a także miał swój wkład w powstanie klasycznego przeboju Waylona Jenningsa »Only Daddy That'll Walk the Line«”.

 Choć Stevens zasłynął przede wszystkim z repertuaru komediowego, okazjonalnie nagrywał również typowe piosenki popowe. Największym sukcesem w tej kategorii okazał się w 1968 roku utwór „Mr. Businessman”, który dotarł do 28. miejsca na liście Billboard Hot 100.

  W 1970 roku Stevens związał się z wytwórnią Barnaby Records, należącą do piosenkarza Andy’ego Williamsa. Następnie poprowadził w telewizji NBC program rozrywkowy „Andy Williams Presents Ray Stevens”, który był emitowany w okresie letnim w zastępstwie stałego programu Williamsa. Doprowadziło to do powstania największego przeboju Stevensa w Stanach Zjednoczonych - utrzymanego w stylistyce gospel singla „Everything Is Beautiful” (1970), który artysta napisał i wykonał jako utwór przewodni swojego programu telewizyjnego. Kompozycja zdobyła nagrodę Grammy, dotarła na szczyt list przebojów zarówno w kategorii muzyki pop, jak i adult contemporary, a także po raz pierwszy wprowadziła Stevensa do pierwszej czterdziestki zestawień muzyki country (osiągając 39. miejsce). Singiel sprzedał się w nakładzie przekraczającym milion egzemplarzy, dzięki czemu uzyskał status złotej płyty. W 1974 roku Stevens odniósł międzynarodowy sukces utworem „The Streak” - piosenką o charakterze humorystycznym (tzw. *novelty song*), traktującą o zjawisku „streakingu” (biegania nago w miejscach publicznych). Kompozycja ta zdobyła pierwsze miejsce na listach przebojów zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Wielkiej Brytanii. Rok później artysta odnotował kolejny sukces dzięki autorskiej aranżacji jazz-popowego standardu Errolla Garnera „Misty”, która dotarła do 3. miejsca na liście muzyki country oraz 14. miejsca na liście Hot 100. 

 Od końca lat 70-tych do początku lat 80-tych - z pewnymi wyjątkami, takimi jak utwór „Shriner's Convention” z 1981 roku - Stevens skupiał się głównie na poważniejszym repertuarze, uznając, że piosenki o charakterze humorystycznym tracą w tamtym okresie na popularności. Mimo to w 1977 roku wydał własną wersję big-bandowego standardu Glenna Millera „In the Mood”, w której partie wokalne brzmiały jak gdakanie kurczaków; nagranie to firmowano nazwą The Henhouse Five Plus Too. W 1979 roku Stevens odniósł również sukces w formacie adult contemporary dzięki utworowi „I Need Your Help Barry Manilow”, pochodzącemu z albumu *The Feeling's Not Right Again*, będącego jednocześnie hołdem i parodią twórczości Barry’ego Manilowa. 

W 1980 roku Stevens podpisał kontrakt z wytwórnią RCA Records, dla której w ciągu kolejnych dwóch lat nagrał trzy albumy. W 1983 roku na krótko powrócił do wytwórni Mercury Records, dla której nagrał jeden album. Przekonany, że piosenki o charakterze humorystycznym (tzw. *novelty songs*) znów zyskują na popularności, doprowadził w 1984 roku do przyspieszonego wydania utworu „Mississippi Squirrel Revival” nakładem MCA Records; nagranie to trafiło do pierwszej dwudziestki list przebojów muzyki country.W 1985 roku Stevens wystąpił w Lanierland Music Park w Cumming w stanie Georgia wraz z duetem Pinkard & Bowden.

W 2002 roku, po zamachach z 11 września, Stevens wydał album *Osama-Yo' Mama: The Album*. Utwór tytułowy, wydany wcześniej jako singiel pod koniec 2001 roku, dotarł do 48. miejsca na liście *Hot Country Songs*. Sam album zajął 29. miejsce na liście *Top Country Albums*. W kwietniu 2010 roku artysta opublikował *We the People* - zestaw CD/DVD zawierający piosenki o tematyce politycznej, który znalazł się w pierwszej piątce notowania *Billboard Comedy Album*. W okresie od marca 2013 do stycznia 2014 roku w telewizji cyfrowej emitowano program *RAY-ality TV*. W marcu 2014 roku zadebiutowała seria internetowa pod tym samym tytułem. Jeszcze w 2014 roku Stevens wystąpił w filmie *Campin' Buddies*.  

W tym samym roku opublikował również swoje wspomnienia w formie autobiografii pt. *Ray Stevens' Nashville*. 24 marca 2015 roku ukazał się album *Here We Go Again*, zawierający m.in. parodię twórczości Taylor Swift - utwór „Taylor Swift is Stalking Me”- oraz piosenkę „Come to the USA”. Również w 2015 roku Stevens rozpoczął produkcję i prowadzenie *Ray Stevens Nashville* - cotygodniowego, 30-minutowego programu rozrywkowo-muzycznego w telewizji kablowej. Z czasem format zmienił nazwę na *Ray Stevens CabaRay Nashville*. Na początku 2018 roku otwarto dla publiczności *CabaRay Showroom* - własny lokal artysty, w którym na scenie nagrywany jest wspomniany program telewizyjny. 

 Stevens i Penny Jackson Ragsdale byli małżeństwem przez ponad 60 lat. Doczekali się dwóch córek, Suzi i Timi, oraz czworga wnucząt. Penny zmarła 31 grudnia 2021 roku po długiej walce z chorobą nowotworową. Dwa dni wcześniej Stevens odwołał swój koncert sylwestrowy w *CabaRay* z powodu gwałtownego pogorszenia się stanu zdrowia żony. 4 lipca 2025 roku Stevens trafił do szpitala, skarżąc się na bóle w klatce piersiowej. Zdiagnozowano u niego „lekki” zawał serca i umieszczono na oddziale intensywnej terapii. 7 lipca Stevens przeszedł pomyślną operację serca, a dwa dni później opuścił oddział intensywnej terapii. 5 kwietnia 2026 roku ponownie trafił do szpitala po upadku, w wyniku którego złamał kark; jego stan oceniono jako stosunkowo dobry, a powrót do zdrowia miał być możliwy dzięki stosowaniu kołnierza ortopedycznego. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sergeant Preston Of The Yukon/Who Do You Love	Ray Stevens	08.1960	-	108[1]	NRC 057	[written by Ray Stevens]
Jeremiah Peabody's Poly Unsaturated Quick Dissolving Fast Acting Pleasant Tasting Green And Purple Pills/Teen Years	Ray Stevens	08.1961	-	35[6]	Mercury 71843	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Ahab, The Arab/It's Been So Long	Ray Stevens	06.1962	-	5[11]	Mercury 71966	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][9[8].R&B Chart]
Further More/Saturday Night At The Movies	Ray Stevens	10.1962	-	91[3]	Mercury 72039	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Santa Claus Is Watching You/Loved And Lost	Ray Stevens	12.1962	-	45[3]	Mercury 72058	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Funny Man/Just One Of Life's Little Tragedies	Ray Stevens	03.1963	-	81[3]	Mercury 72098	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Harry The Hairy Ape/Little Stone Statue	Ray Stevens	06.1963	-	17[9]	Mercury 72125	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][14[5].R&B Chart]
Speed Ball/It's Party Time	Ray Stevens	10.1963	-	59[3]	Mercury 72189	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton][29[1].R&B Chart]
Butch Babarian/Don't Say Anything	Ray Stevens	08.1961	-	35[6]	Mercury 71843	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Party People/A-B-C	Ray Stevens	12.1965	-	130[1]	Monument 911	[written by Joe South][produced by Fred Foster]
Freddie Feelgood (And His Funky Little Five Piece Band)/There's One In Every Crowd	Ray Stevens	07.1966	-	91[2]	Monument 946	[written by Ray Stevens]
Unwind/For He's A Jolly Good Fellow	Ray Stevens	04.1968	-	52[9]	Monument 1048	[written by Ray Stevens][produced by Fred Foster, Ray Stevens]
Funny Man/Just One Of Life's Little Tragedies	Ray Stevens	07.1968	-	122[1]	Monument 72816	[written by Ray Stevens][produced by Shelby Singleton]
Mr. Businessman/Face The Music	Ray Stevens	08.1968	-	28[7]	Monument 1083	[written by Ray Stevens][produced by Fred Foster, Ray Stevens]
The Great Escape/Isn't It Lonely Together	Ray Stevens	11.1968	-	114[3]	Monument 1099	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens, Fred Foster]
Gitarzan/Bagpipes- That's My Bag	Ray Stevens	04.1969	-	8[13]	Monument 1131	[gold-US][written by Ray Stevens, Bill Everette][produced by Fred Foster, Ray Stevens, Jim Malloy]
Along Came Jones/Yakety Yak	Ray Stevens	06.1969	-	27[8]	Monument 1150	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Ray Stevens, Jim Malloy]
Sunday Mornin' Comin' Down/The Minority	Ray Stevens	10.1969	-	81[3]	Monument 1163	[written by Kris Kristofferson][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
Have A Little Talk With Myself/The Little Woman	Ray Stevens	12.1969	-	123[2]	Monument 1171	[written by Ray Stevens][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
I'll Be Your Baby Tonight/The Fool On The Hill	Ray Stevens	03.1970	-	112[2]	Monument 1187	[written by Bob Dylan][produced by Jim Malloy, Ray Stevens]
Everything Is Beautiful/A Brighter Day	Ray Stevens	04.1970	6[16]	1[2][15]	Barnaby 2011	[gold-US][written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][39[2].Country Chart]
America, Communicate With Me/Monkey See, Monkey Do	Ray Stevens	07.1970	-	45[6]	Barnaby 2016	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Sunset Strip/Islands	Ray Stevens	11.1970	-	81[4]	Barnaby 2021	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Bridget The Midget (The Queen Of The Blues)/Night People	Ray Stevens	12.1970	2[14]	50[10]	Barnaby 2024	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
A Mama And A Papa/Melt	Ray Stevens	05.1971	-	82[3]	Barnaby 2029	[written by T. Autry][produced by Ray Stevens]
All My Trials/Have A Little Talk With Myself	Ray Stevens	08.1971	-	70[6]	Barnaby 2039	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Turn Your Radio On/Loving You On Paper	Ray Stevens	11.1971	33[4]	63[7]	Barnaby 2048	[written by A. E. Brumley][produced by Ray Stevens][17[8].Country Chart]
Nashville/Golden Age	Ray Stevens	09.1973	-	-	Barnaby 5020	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
The Streak/You've Got The Music Inside	Ray Stevens	04.1974	1[1][12]	1[3][17]	Barnaby 600	[gold-US][written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][1[9].Country Chart]
Moonlight Special/Just So Proud To Be Here	Ray Stevens	07.1974	-	73[7]	Barnaby 604	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens]
Everybody Needs A Rainbow/Inside	Ray Stevens	01.1975	-	-	Barnaby 610	[written by Layng Martine Jr.][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
Misty/Sunshine	Ray Stevens	04.1975	2[10]	14[16]	Barnaby 614	[written by Erroll Garner, Johnny Burke][produced by Ray Stevens][3[11].Country Chart]
Indian Love Call/Piece Of Paradise	Ray Stevens	10.1975	34[4]	68[5]	Barnaby 616	[written by Rudoph Fainl, Otto Harbach, Oscar Hammerstein Il ][produced by Ray Stevens][38[3].Country Chart][#3 hit for Paul Whiteman in 1925]
Young Love/Deep Purple	Ray Stevens	01.1976	-	93[2]	Barnaby 618	[written by Carol Joyner, Ric Cartey][produced by Ray Stevens][37[3].Country Chart]
Lady Of Spain/Mockingbird Hill	Ray Stevens	07.1976	-	108[1]	Barnaby 619	[written by R. Hargreaves, T. Evans, S. Damerell, H. B. Tilsley][produced by Ray Stevens][#5 hit for Ray Noble in 1931][#6 hit for Eddie Fisher in 1952]
You Are So Beautiful/One Man Band	Ray Stevens	05.1976	-	101[2]	Warner Bros. 8198	[written by Billy Preston, Bruce Fisher][produced by Ray Stevens][16[8].Country Chart]
Honky Tonk Waltz/Om	Ray Stevens	08.1976	-	-	Warner Bros. 8237	[written by Paul Craft][produced by Ray Stevens][27[5].Country Chart]
In The Mood/Classical Cluck	Henhouse Five Plus Too	01.1977	31[4]	40[7]	Warner Bros. 8301	[written by Joe Garland, Andy Razaf][39[2].Country Chart]
Be Your Own Best Friend/With A Smile	Ray Stevens	09.1978	-	-	Warner Bros. 8603	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][36[2].Country Chart]
I Need Your Help Barry Manilow/Daydream Romance	Ray Stevens	03.1979	-	49[8]	Warner Bros. 8785	[written by Dale Gonyea ][produced by Ray Stevens]
Shriner's Convention/You're Never Goin' To Tampa With Me	Ray Stevens	03.1980	-	101[8]	RCA 11911	[written by Ray Stevens][produced by Ray Stevens][7[8].Country Chart]
Night Games/Let's Do It Right This Time	Ray Stevens	10.1980	-	-	RCA 12069	[written by C. W. Kalb Jr.][produced by Ray Stevens][20[7].Country Chart]
One More Last Chance/I Believe You Love Me	Ray Stevens	03.1981	-	-	RCA 12170	[written by Hal Bynum, Bud Reneau ][produced by Ray Stevens][33[4].Country Chart]
Written Down In My Heart/Country Boy, Country Club Girl	Ray Stevens	03.1982	-	-	RCA 13038	[written by W. T. Davidson][produced by Bob Montgomery, Ray Stevens][35[2].Country Chart]
Mississippi Squirrel Revival/Ned Nostril (And His South Seas Paradise, Put Your Blues On Ice, Cheap At Twice The Price Band-Ikky-Ikky, Ukky-Ukky)	Ray Stevens	01.1985	-	-	MCA 52492	[written by C. W. Kalb Jr., C. Kalb][produced by Ray Stevens][20[7].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
1,837 Seconds of Humor	Ray Stevens	09.1962	-	135[2]	Mercury 60 732	[produced by Shelby Singleton]
Gitarzan	Ray Stevens	06.1969	-	57[13]	Monument 18 115	[produced by Fred Foster, Ray Stevens, Jim Malloy]
Everything Is Beautiful	Ray Stevens	06.1970	62[1]	35[19]	Barnaby 35 005	[produced by Ray Stevens]
Unreal!!!	Ray Stevens	12.1970	-	141[8]	Barnaby 30 092	[produced by Ray Stevens]
Ray Stevens' Greatest Hits	Ray Stevens	09.1971	-	95[8]	Barnaby 30 770	[produced by Ray Stevens]
Turn Your Radio On	Ray Stevens	02.1972	-	135[2]	Barnaby 30 809	[produced by Ray Stevens]
Boogity Boogity	Ray Stevens	06.1974	-	159[11]	Barnaby 6003	[produced by Ray Stevens]
Misty	Ray Stevens	06.1975	23[7]	106[14]	Barnaby 6012	[produced by Ray Stevens]
The Very Best of Ray Stevens	Ray Stevens	12.1975	-	173[4]	Barnaby 6018	[produced by Shelby Singleton,Ray Stevens]
Shriner's Convention	Ray Stevens	03.1980	-	132[8]	RCA Victor 3674	[produced by Ray Stevens]
He Thinks He's Ray Stevens	Ray Stevens	01.1985	-	118[19]	MCA 5517	[platinum-US][produced by Ray Stevens]

Bermudas

 Rickie Page, urodzona jako June Evelyn Kuykendall, przyszła na świat 7 listopada 1929 roku w
niewielkim mieście Lindsay w stanie Oklahoma. June zyskała status gwiazdy muzyki, wydając nagrania dla wytwórni takich jak Liberty, Dot, Zephyr oraz Rendezvous. Występowała zarówno ze swoją siostrą Sonyą (jako The Page Sisters oraz The Austin Sisters), jak i w różnych konfiguracjach ze swoimi trzema córkami - Joanną, Sheilą i Becky (Rebeccą) Page - oraz ich przyjaciółką, Susan Kuykendall. 

 

Artystka publikowała również nagrania nakładem wytwórni Con, Landa, Decca, Epic, Era, Fleet, Hit, Spar, United Artists oraz VIP, posługując się przy tym wieloma różnymi nazwami wykonawców - jedną z nich była grupa The Georgettes. Zespół ten, działający od 1957 roku, był firmowany przez Rickie Page, a jego nazwa pochodziła od imienia jej męża, współautora piosenek i producenta, George’a Motoli. Rickie Page była jedyną wokalistką tej formacji. W styczniu 1958 roku grupa The Georgettes wystąpiła w programie „American Bandstand”, prowadzonym przez Dicka Clarka.  Do współpracy zaproszono młodą Filipinkę o imieniu Rosalie, która dołączyła do składu, by wspólnie wystąpić w programie Dicka Clarka. 

 

The Bermudas, The Majorettes, The Georgettes, Becky & Lollipops, Joanne & the Triangles oraz Beverly & the Motorscooters - to tylko niektóre z nazw, pod którymi nagrywała Rickie Page wraz z żeńskimi członkiniami swojej muzykalnej rodziny. Zespół The Majorettes wydał w 1962 roku - nakładem wytwórni Regency International - singiel „Stretch Sensation” (strona B: „Dance With Me”), utrzymany w stylistyce silnie inspirowanej nagraniami Little Evy oraz Dee Dee Sharp. Jeszcze w tym samym roku ukazał się singiel „White Levis”, wydany w wytwórni Troy należącej do George’a Motoli. W 1963 roku pojawił się utwór „Let’s Do The Kangaroo”, na którego stronie B ponownie znalazło się nagranie „Dance With Me”. Rickie Page i George Motola byli aktywni w branży muzycznej na przełomie lat 50. i 60-tych. Do ich osiągnięć należy m.in. napisanie piosenek „Jeannie Jeannie Jeannie” dla Eddiego Cochrana, „Donnie” dla grupy The Bermudas oraz „Borealis” dla zespołu The Markets. Ponadto George, wspólnie z Johnem Marascalco, był autorem utworu „Goodnight My Love (Pleasant Dreams)”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Donnie/Chu Sen Ling	Bermudas	04.1964	-	62[10]	Era 3125	[written by R. Page, G. Motola]

Ugly's

W 1963 roku zespół The Dominettes zmienił nazwę na The Ugly's.
Grupa podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Pye Records. Pierwszym wydawnictwem zespołu w 1965 roku był autorski utwór „Wake Up My Mind”, skomponowany przez Burneta, Holdena i Gibbonsa. Singiel wyróżniał się tekstami o wydźwięku społecznym, co stanowiło wyraźne przeciwieństwo materiału tworzonego przez większość ówczesnych grup popowych. Płyta nie sprzedawała się dobrze w Wielkiej Brytanii, ale odniosła duży sukces na australijskiej liście przebojów, docierając do 14. miejsca. W 1965 roku z zespołu odszedł John Gordon, a zastąpił go Jimmy O'Neill z lokalnej grupy The Yamps (wcześniej współpracował on również z The Walker Brothers). 

Drugim singlem The Ugly's, wydanym w tym samym roku, był utwór „It's Alright”. Wyróżniał się on wyrazistą partią klawesynu, wykonywaną przez O'Neilla. Płyta nie trafiła na brytyjską listę przebojów (UK Singles Chart), mimo że zespół promował ją występem w programie telewizyjnym *Ready Steady Go!*. W latach 1965–1967 ukazały się kolejne single The Ugly's, w tym cover utworu „End of the Season” autorstwa Raya Daviesa. Stanowiło to odejście od dotychczasowej praktyki zespołu, gdyż wszystkie wcześniejsze nagrania były autorskimi kompozycjami grupy. 

 W tym okresie w składzie The Ugly's zaszło wiele zmian personalnych; z zespołu odeszli m.in. Bob Burnett i John Hustwayte. Na rok dołączył basista Dave Pegg, po czym odszedł do Ian Campbell Group. Zastąpił go Dave Morgan z lokalnego zespołu Blaises (były członek grupy Danny King's Mayfair Set). Dave Pegg grał później w lokalnym zespole The Exception, skąd przeszedł do Fairport Convention. Dave Morgan był również autorem piosenki „Something”, która znalazła się na stronie B singla „Blackberry Way” grupy The Move- utworu, który dotarł na szczyt list przebojów. Jimmy O'Neill opuścił zespół The Ugly's w 1968 roku, by dołączyć do The Mindbenders; w tym samym roku z grupy odszedł również jej współzałożyciel, Jim Holden.

  Do The Ugly's dołączył Roger Hill (ur. 1 stycznia 1945 w Erdington w Birmingham, zm. 8 listopada 2011 w szpitalu Good Hope w Sutton Coldfield), wcześniej gitarzysta Brumbeats; pozostał w zespole przez niespełna rok, po czym odszedł, by wraz z Dave'em Peggiem zasilić skład The Exception. Rogera Hilla zastąpił Will Hammond (z The Yamps), który pozostał w zespole do końca jego istnienia. Miejsce Jima Holdena zajął perkusista Keith Smart, wcześniej związany z grupą Danny King's Mayfair Set. W 1968 roku do składu dołączył klawiszowiec Richard Tandy (który grał również w utworze „Blackberry Way” zespołu The Move), a w późniejszym czasie związał się on z Electric Light Orchestra. Pod koniec 1968 roku Gibbons pozostał jedynym członkiem pierwotnego składu The Ugly's. W składzie tym znaleźli się również Will Hammond, Dave Morgan, Keith Smart i Richard Tandy. Zespół nagrał materiał na singiel „I've Seen The Light”, który jednak nigdy nie został wydany. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wake Up My Mind/Ugly Blues	Ugly's	05.1965	-	-	Pye 7N 15858	[written by Holden, Gibbons, Burnett][produced by Alan A. Freeman]
It's Alright/A Friend	Ugly's	10.1965	-	-	Pye 7N 15 968	[written by Burnett, O'Neill, Holden][produced by Alan A. Freeman]
A Good Idea/The Quiet Explosion	Ugly's	01.1966	-	-	Pye 7N 17 027	[written by Holden, Gibbons, Burnett][produced by Alan A. Freeman]
End Of The Season/Can't Recall Her Name	Ugly's	09.1966	-	-	Pye 7N 17 178	[written by Ray Davies][produced by Alan A. Freeman]
And The Squire Blew His Horn/Real Good Girl	Ugly's	08.1967	-	-	CBS 2933	[written by J. O'Neill, S. Gibbons][produced by Mike Smith]

Mac and Katie Kissoon

Mac and Katie Kissoon to duet wykonujący muzykę z pogranicza popu i soulu,
tworzony przez rodzeństwo: Maca Kissoona (urodzonego jako Gerald Farthing, 11 listopada 1943 r. w Port-of-Spain na Trynidadzie i Tobago) oraz Katie Kissoon (urodzoną jako Katherine Farthing, 11 marca 1951 r. w Port-of-Spain). 

 W 1962 roku Mac i Katie Kissoon wyemigrowali wraz z rodziną do Wielkiej Brytanii. Katie rozpoczęła nagrywanie w 1965 roku, wydając cztery single pod pseudonimem Peanut; później była członkinią grupy Rag Dolls, która wydała po jednym singlu w latach 1967 i 1968. Mac Kissoon w latach 1966–1967 występował w zespole Marionettes, a następnie stanął na czele własnej formacji, która koncertowała w amerykańskich bazach wojskowych w Europie. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1969 roku nagrał solowy utwór „Get Down With It Satisfaction” - składankę piosenek Bobby’ego Marchana oraz zespołu The Rolling Stones. Utwór ten dotarł do pierwszej trzydziestki list przebojów w Holandii, zajmując w lutym 1970 roku 29. miejsce.

  W 1969 roku Mac Kissoon wydał singiel „Get Down with It” (ze stroną B „Care About You”) nakładem wytwórni Young Blood (numer katalogowy 1001). Nagranie, opublikowane w formacie stereo, zostało zrecenzowane w wydaniu „Record Retailer” z 16 sierpnia. Autor recenzji zwrócił uwagę na wysoki głos Kissoona oraz interesującą aranżację. Wspomniał również o fragmentach utworu „Satisfaction” wplecionych w kompozycję, podsumowując ją jako utrzymaną w bluesowym, intensywnym klimacie, choć momentami nieco przesadzoną.W notowaniu z 20 września singiel zadebiutował na 13. miejscu listy przebojów R&B magazynu „Record Mirror”. W 1970 roku Mac nagrał swój solowy album „Souled Out” (znany również jako „Sole Satisfaction”), na którym znalazły się m.in. utwory „Get Down With It / Satisfaction”, „Baby I Love You” oraz „I Can Feel It”.

  Mac i Katie Kissoon nagrali swój pierwszy wspólny utwór - cover piosenki Lally’ego Stotta „Chirpy Chirpy Cheep Cheep” - z myślą o brytyjskim rynku. Wydana w lipcu 1971 roku wersja rodzeństwa Kissoon przegrała w Wielkiej Brytanii rywalizację z inną interpretacją tego utworu, wykonaną przez grupę Middle of the Road, która dotarła na szczyt brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart), podczas gdy nagranie Kissoonów zatrzymało się na 41. miejscu. Jednak w Stanach Zjednoczonych wersja „Chirpy Chirpy Cheep Cheep” w wykonaniu Kissoonów odniosła sukces, docierając w październiku 1971 roku do 20. miejsca na liście Billboard Hot 100. 

 Mac i Katie Kissoon kontynuowali współpracę muzyczną. Choć ich kolejny singiel, „Freedom”, nie trafił na listy przebojów ani w Wielkiej Brytanii, ani w USA, zyskał popularność w innych krajach Europy, osiągając sprzedaż szacowaną na blisko milion egzemplarzy. W 1973 roku Neil Sedaka wydał utwór „Love Will Keep Us Together”, który w tym samym roku doczekał się coveru w wykonaniu duetu Mac & Katie Kissoon (w USA wydanego w 1974 roku). W 1975 roku własną wersję nagrał również duet Captain & Tennille, czyniąc z tej piosenki światowy przebój. Kissoonowie wciąż odnosili sukcesy na europejskich listach przebojów - zwłaszcza w Holandii oraz we flamandzkiej części Belgii - a w 1975 roku w końcu zaistnieli również w Wielkiej Brytanii, gdzie ich singiel „Sugar Candy Kisses” dotarł do 3. miejsca.

  W 1976 roku wydali nowy album, „The Two of Us”, promowany singlem „Dream of Me”. W latach 1979 i 1980 Mac Kissoon odnotował w Holandii trzy solowe przeboje, w tym „Lavender Blue” oraz „Love and Understanding” - oba dotarły do ​​pierwszej dziesiątki zestawień. Gdy na początku lat 80-tych ich kariera w nurcie pop-soul zaczęła słabnąć, Katie i Mac Kissoonowie stali się rozchwytywanymi wokalistami wspierającymi oraz muzykami sesyjnymi. W latach 80-tych Katie śpiewała w zespole towarzyszącym Jamesowi Lastowi, a jej brat Mac pozostał w tej grupie aż do śmierci Lasta. 

Jako wokalistka wspierająca, Katie Kissoon współpracowała m.in. z Vanem Morrisonem (od 1978 roku), zespołem Dexys Midnight Runners (1982), Elkie Brooks (1982), Erikiem Claptonem (od 1986 roku), Rogerem Watersem (od 1984 roku), Eltonem Johnem (1985), Erosem Ramazzottim (1990), George’em Harrisonem (1991), grupą Big Country (1991), duetem Pet Shop Boys (1994), George’em Michaelem (podczas występu w ramach serii MTV Unplugged w 1996 roku), Robbiem Williamsem (od 2000 roku) oraz Markiem Knopflerem (2018).

  W 1997 roku Mac i Katie Kissoonowie wydali album z nowym materiałem, zatytułowany „From Now On”. W 2002 roku Katie Kissoon wystąpiła na scenie podczas koncertu „Concert for George”. W latach 2006–2007 była również członkinią grupy wokalistów wspierających podczas światowej trasy koncertowej Rogera Watersa „The Dark Side of the Moon Live”. Trasa była kontynuowana w 2008 roku (obejmując dziewięć koncertów), jednak Katie nie mogła wziąć w niej udziału i została zastąpiona przez Sylvię Mason-James. W 2006 roku Katie nagrała partie wokalne na album Andy’ego Fairweathera Low „Sweet Soulful Music”. Katie Kissoon wykonała partie wokalne na płycie Vana Morrisona „The Healing Game” (1997). W 2008 roku pojawiła się na jego albumie „Keep It Simple” oraz wystąpiła wraz z jego zespołem podczas kilku koncertów w tym samym roku. Wystąpiła jako jedna z kilkorga gości Erica Claptona podczas jego koncertu w Royal Albert Hall 7 maja 2022 roku. Kontynuowała współpracę z Claptonem, śpiewając w chórkach podczas jego trasy koncertowej w latach 2024–2025. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chirpy Chirpy Cheep Cheep/Walking Around	Mac and Katie Kissoon	06.1971	41[1]	20[15]	Young Blood YB 1026	[written by Giuseppe Cassia ,Harold Stott][produced by Miki Dallon]
Sugar Candy Kisses/Black Rose	Mac and Katie Kissoon	01.1975	3[10]	-	Polydor 2058 531	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
Don't Do It Baby/Hold On (To Me Babe)	Mac and Katie Kissoon	05.1975	9[8]	-	State STAT 4	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
Like A Butterfly/A Beautiful Day	Mac and Katie Kissoon	08.1975	18[9]	-	State STAT 9	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
The Two Of Us/Darling I Love You	Mac and Katie Kissoon	05.1976	46[5]	-	State STAT 21	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]

Leilani

 Leilani (właśc. Leilani Sen; ur. w listopadzie lub grudniu 1978 r. w Hatfield w hrabstwie
Hertfordshire w Anglii) to angielska piosenkarka popowa.W latach 1998–2000 była związana z wytwórnią ZTT Records; największą rozpoznawalność przyniósł jej singiel „Madness Thing” z 1999 roku (który dotarł do 19. miejsca na brytyjskiej liście przebojów). Wydała również dwa kolejne single: „Do You Want Me” (40. miejsce w Wielkiej Brytanii) oraz „Flying Elvis” (73. miejsce w Wielkiej Brytanii).

  Planowano wydanie czwartego singla („This Is Your Life”) oraz albumu (*Precious Treasure*), jednak nie doszło to wówczas do skutku. Album *Precious Treasure* ukazał się po raz pierwszy dopiero w 2023 roku, w ramach obchodów 40-lecia istnienia wytwórni ZTT Records. W 2023 roku artystka udostępniła w serwisach streamingowych oraz do pobrania cyfrowego single „Got To Go” i „Wicked Knickers”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Madness Thing	Leilani	02.1999	19[4]	-	ZTT ZTT 124	[written by Leilani, The Brussle Bruvvers, Wayne Anthony][produced by Adrienne Aiken, The Brussle Bruvvers, Tom Newman]
Do You Want Me	Leilani	06.1999	40[2]	-	ZTT ZTT 134	[written by Leilani, The Brussle Bruvvers][produced by Adrienne Aiken, Ash Howes,George De Angelis]
Flying Elvis	Leilani	06.2000	73[1]	-	ZTT ZTT 145	[written by Leilani, The Brussle Bruvvers][produced by Adrienne Aiken, Ash Howes,George De Angelis]

Lemonescent

Lemonescent to szkocki girlsband założony w 2002 roku. Zespół odniósł sukces w rodzinnej
Szkocji, wprowadzając pięć utworów do pierwszej dwudziestki szkockiej listy przebojów (z czego dwa znalazły się w pierwszej piątce), a także trzy single do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart) w latach 2002–2005. Mimo pewnego sukcesu komercyjnego, w 2003 roku grupa znalazła się w centrum kontrowersji, gdy jeden z jej singli został wykluczony z notowań z powodu podejrzeń o masowy wykup egzemplarzy w celu sztucznego zawyżenia pozycji na liście. Ich debiutancki album nie trafił na listy przebojów ani w Szkocji, ani w Wielkiej Brytanii, a skład zespołu zmieniał się kilkakrotnie, zanim grupa ostatecznie zakończyła działalność w 2005 roku. 

 W skład zespołu wchodziły: Lisa Rose (2002–2003), Nikki MacLachlan (2002–2004), Sarah Cassidy (2002–2004), Shonagh Strachan (2002–2004), Leona Skimming (2003–2004) oraz Emma Cassidy (2003–2004). 

 Zespół Lemonescent powstał w wyniku przesłuchań zorganizowanych przez Iaina MacDonalda - byłego członka i autora piosenek grupy Johnny Hates Jazz. Wybrał on osiem dziewcząt, a następnie zawęził skład do czterech osób: wokalistki i mistrzyni tańca Lisy Rose Harrison, byłej kelnerki Nikki MacLachlan, wokalistki i tancerki Sarah Cassidy oraz Shonagh Strachan. Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Supertone Records (dystrybuowaną przez Universal Music) i przyjął nazwę Lemonescent. 17 czerwca 2002 roku grupa wydała swój pierwszy singiel „Beautiful” (utwór ten został pierwotnie nagrany i wydany w 1991 roku przez zespół Iaina, Purely Physical, z udziałem prezenterki telewizyjnej Jenny Powell w roli wokalistki). Teledysk do piosenki nakręciła firma Brighter Pictures w zamku Culzean Castle, a za reżyserię odpowiadał Gavin Hay. Utwór dotarł do 70. miejsca brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart).

  W 2002 roku wystąpiły na festiwalu Irn Bru Live + Loud. 29 października 2002 roku wydały swój drugi singiel „Swing My Hips (Sex Dance)”, któremu towarzyszył odważny teledysk; wideo przedstawiało wokalistki w obcisłych dżinsowych szortach myjące samochód (scena inspirowana kultowym filmem *Nieugięty Luke*). Utwór ten poradził sobie nieco lepiej, docierając do 48. miejsca na brytyjskiej liście przebojów i zajmując szczyt zestawienia „Beat” magazynu *DJ*. W marcu 2003 roku wydały trzeci singiel, „Help Me Mama”, który uplasował się na 36. pozycji, zapewniając im pierwszy w karierze przebój w pierwszej czterdziestce brytyjskiej listy; krótko po tym sukcesie Harrison opuściła grupę. Powodem jej odejścia były nieporozumienia z menedżerem dotyczące brzmienia zespołu. Po odejściu z grupy Lisa spotkała się z kilkoma negatywnymi uwagami ze strony menedżera.  

Po odejściu Harrison pozostałe członkinie przeprowadziły przesłuchania w poszukiwaniu następczyni, ostatecznie przyjmując do składu dwie nowe osoby: Emmę Cassidy (kuzynkę Sarah) oraz Leonę Skimming. Czwarty singiel zespołu (i pierwszy z udziałem nowych członkiń, Emmy i Leony), zatytułowany „Cinderella”, ukazał się w czerwcu 2003 roku i zadebiutował na 31. miejscu brytyjskiej listy przebojów, stając się ich największym sukcesem w karierze. W przerwach między premierami kolejnych nagrań zespół koncertował w różnych zakątkach Wielkiej Brytanii, ruszył w trasę z boysbandem Triple 8 oraz wystąpił podczas meczu piłkarskiego Szkocja–Litwa na stadionie Hampden Park w październiku 2003 roku.

  Piąty singiel, „Unconditional Love”, wydany we wrześniu 2003 roku, zapowiadał się na ich największy przebój - w notowaniach śródtygodniowych (tzw. *midweeks*) dotarł do 20. miejsca - jednak został usunięty z listy z powodu podejrzeń o manipulację wynikami poprzez masowe wykupywanie egzemplarzy. Organizacja Official Charts Company potwierdziła, że ​​setki egzemplarzy singla kupowano hurtowo w Glasgow i okolicach.Zespół wydał swój debiutancki album, *Unconditional Love*, w październiku 2003 roku. Płyta sprzedawała się słabo i nie trafiła na listy przebojów. W 2004 roku grupa występowała jako support przed Atomic Kitten podczas ich trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii, a także wzięła udział w wydarzeniu D-Code 2004, którego celem było ostrzeganie młodzieży przed zagrożeniami związanymi z alkoholem, narkotykami i paleniem. Do innych działań charytatywnych należał udział w marszu „Go Yellow” w Glasgow, w ramach którego zespół dał koncert zbierający fundusze na cel akcji.  

Ich ostatnim singlem był cover utworu „All Right Now” zespołu Free; teledysk do tej piosenki nakręcono w Egipcie. Utwór wzbudził zainteresowanie stacji telewizyjnych, co zaowocowało występami w programach takich jak *Top of the Pops Saturday*, *Top of the Pops 2* i *The Saturday Show* (BBC) czy *The Chart Show* (ITV), jednak na brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart) dotarł jedynie do 37. miejsca. W trakcie promocji singla menedżer zespołu wdawał się w liczne spory z przedstawicielami stacji radiowych (z których część w odwecie odmawiała emisji utworu), a także z członkami grupy i fanami, co mogło przyczynić się do słabego wyniku na listach przebojów. 

Niedługo potem, w 2004 roku, z zespołu odeszła Skimming, powołując się na „różnice artystyczne”, przez co grupa ponownie stała się kwartetem. Zespół kontynuował występy podczas imprez promocyjnych, prezentując dwa nowe utwory („Model Life” i „Make My Fantasy Come True”), które jednak nigdy nie zostały oficjalnie wydane, a plany dotyczące drugiego albumu porzucono. Wkrótce potem odeszła również Strachan, w wyniku czego grupa skurczyła się do trio. Zespół Lemonescent rozpadł się na początku 2005 roku; Sarah Cassidy wyjaśniła wówczas: „To nie mogło już dłużej trwać, więc postanowiłyśmy zakończyć działalność”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beautiful	Lemonescent	06.2002	70[1]	-	Supertone SUPTCD 1	[written by Iain MacDonald][produced by Iain MacDonald]
Swing My Hips (Sex Dance)	Lemonescent	11.2002	48[1]	-	Supertone SUPTCD 2	[written by Iain MacDonald][produced by Terminalhead]
Help Me Mama	Lemonescent	04.2003	36[1]	-	Supertone SUPTCD 4	[written by Audrey Paterson, Iain MacDonald , Wendy Paterson][produced by Iain MacDonald]
Cinderella	Lemonescent	06.2003	31[1]	-	Supertone SUPTCD 8	[written by Audrey Paterson, Iain MacDonald , Wendy Paterson][produced by Iain MacDonald]
All Right Now	Lemonescent	07.2004	37[2]	-	Supertone SUPTCD 11	[written by Andy Fraser,Paul Rodgers][produced by Iain MacDonald]

Let Loose

 Let Loose to brytyjskie trio popowe, założone przez Richarda Johna „Richiego” Wermerlinga
(główny wokal i instrumenty klawiszowe), Roberta George’a Edwarda „Roba” Jeffreya (gitary i chórki) oraz Lee J. Murraya (perkusja i chórki); obecnie w skład zespołu wchodzą Jeffrey, Murray oraz były wokalista grupy Bad Boys Inc, Matthew James Pateman.

  Początkowo zespół odniósł niewielki sukces na brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart) dzięki dwóm z trzech pierwszych singli: „Crazy for You” (44. miejsce) i „Seventeen” (44. miejsce). Wydali również utwór „Face to Face”, który został jednak wycofany ze sprzedaży przez wytwórnię płytową. Piosenka „Crazy for You” została ponownie wydana w Wielkiej Brytanii; zadebiutowała na 24. miejscu listy przebojów, by ostatecznie dotrzeć do miejsca drugiego. Sukces „Crazy for You” zaowocował powstaniem remiksu utworu „Seventeen”; choć nie dorównał on popularnością swojemu poprzednikowi, dotarł do 11. miejsca listy przebojów.Debiutancki album zespołu, zatytułowany *Let Loose*, dotarł do 20. miejsca zestawienia i sprzedał się w nakładzie 100 000 egzemplarzy.

  Po premierze płyty ukazał się singiel „One-Night Stand”, który zajął 12. miejsce na liście. Ostatnim utworem promującym album była ballada „Best in Me” - jak podano na okładce płyty, nagrano ją w sypialni wokalisty, Wermerlinga, gdy miał on 15 lat. Piosenka ta stała się drugim w karierze zespołu przebojem, który trafił do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii, osiągając 8. miejsce. Następnie zespół wyruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, a po siedmiomiesięcznej przerwie powrócił z nowym singlem „Everybody Say Everybody Do”, który dotarł do 29. miejsca listy przebojów. Kolejne siedem miesięcy upłynęło do wydania następnego singla - był to cover utworu „Make It with You” grupy Bread. Singiel ten dotarł do 7. miejsca, zapewniając grupie trzeci w karierze przebój w pierwszej dziesiątce. Następnie ukazał się utwór „Take It Easy”, który dotarł do 25. miejsca na liście przebojów.

  Kolejny album, *Rollercoaster*, zadebiutował na 42. miejscu, by w następnym tygodniu spaść na 114. pozycję przy sprzedaży poniżej 30 000 egzemplarzy. Dwa miesiące później, z myślą o okresie świątecznym, wydano ostatni singiel z tej płyty- „Darling Be Home Soon”- który jednak osiągnął najniższą pozycję w karierze zespołu, plasując się na 65. miejscu; krótko po tym wydarzeniu grupa Let Loose zakończyła działalność. Wermerling dołączył do zespołu Bottlefly, Rob Jeffrey kontynuował grę na gitarze w innych projektach, a Lee Murray został DJ-em i perkusistą sesyjnym, zajmując się również managementem takich gwiazd jak Holly Valance, Kelly Brook czy modelka Keeley Hazell. 

 W 1998 roku ukazała się kompilacja największych przebojów zespołu, jednak nie trafiła ona na brytyjską listę najpopularniejszych albumów (UK Albums Chart). W 2006 roku Wermerling wydał swój pierwszy solowy album zatytułowany *Lost*. Sfinansował go i wydał we własnym zakresie; płyta była dostępna w wersji cyfrowej oraz na CD za pośrednictwem serwisu CDBaby.com i własnej strony internetowej artysty, jednak nie odniosła sukcesu na listach przebojów. Na początku 2008 roku Wermerling i Murray wznowili współpracę, by wspólnie pisać i nagrywać materiał pod szyldem Let Loose. Skontaktowano się również z Robem Jeffreyem, jednak odmówił on udziału w reaktywacji zespołu. Do grudnia 2008 roku na oficjalnym profilu Let Loose w serwisie Myspace zamieszczono cztery nowe utwory i przeprowadzono sesję zdjęciową. Zespół poinformował za pośrednictwem Myspace, że prowadzi rozmowy z kilkoma wytwórniami płytowymi w sprawie ewentualnych kontraktów. Wkrótce potem Murray odszedł z grupy, a Wermerling zaangażował czterech nowych muzyków.  

Album *Paint It in Gold* ukazał się niezależnie w maju 2009 roku i był dostępny w limitowanym nakładzie na płycie CD za pośrednictwem własnej strony internetowej Wermerlinga; pierwszy występ zespołu Let Loose w nowym składzie odbył się 4 czerwca 2009 roku. W kwietniu 2014 roku ogłoszono, że oryginalny skład grupy -w tym Jeffrey- reaktywuje się na trasę koncertową po dużych obiektach pod nazwą „Another Time, Another Place”. W ramach tego przedsięwzięcia zespół miał wystąpić u boku innych wykonawców popularnych w latach 90-tych i na początku XXI wieku, takich jak All Saints, Atomic Kitten, East 17, Big Brovaz oraz Jenny Berggren z grupy Ace of Base. Trasa miała objąć osiem brytyjskich miast w listopadzie 2014 roku, jednak dwa tygodnie po rozpoczęciu sprzedaży biletów została odwołana. Nie było jasne, czy Let Loose będzie kontynuować plany reaktywacji. 

W sierpniu 2023 roku Murray i Jeffrey ogłosili swój powrót, zapowiadając nowy materiał oraz koncerty; miejsce Wermerlinga zajął Matthew James Pateman, były wokalista grupy Bad Boys Inc. Premiera nowego singla „If The World Was Ending” została zaplanowana na 29 września 2023 roku nakładem wytwórni Right Track/Universal Music. W 2024 roku ogłoszono, że Pateman dołączył do zespołu The Fizz -grupy wywodzącej się z formacji Bucks Fizz -u boku Nikka Magera z zespołu Phixx.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crazy for You	Let Loose	04.1993	44[3]	-	Vertigo VERCD 74	[written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Seventeen	Let Loose	04.1994	44[3]	-	Mercury MERCD 400	[written by Nick Kershaw][produced by Nick Kershaw]
Crazy for You	Let Loose	06.1994	2[29]	-	Mercury MERCD 402	[gold-UK][written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Seventeen	Let Loose	10.1994	11[11]	-	Mercury MERCD 406	[written by Nick Kershaw][produced by Nick Kershaw]
One Night Stand	Let Loose	01.1995	12[7]	-	Mercury MERCD 419	[written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Best in Me	Let Loose	04.1995	8[5]	-	Mercury MERCD 428	[written by R. Jeffrey,R. Wermerling][produced by Let Loose]
Everybody Say, Everybody Do	Let Loose	11.1995	29[6]	-	Mercury MERDD 446	[written by N. Kershaw, R. Wermerling][produced by N. Kershaw]
Make It with You	Let Loose	06.1996	7[6]	-	Mercury MERCD 464	[written by D. Gates][produced by Richie Wermerling ]
Take It Easy	Let Loose	09.1996	25[4]	-	Mercury MERCD 472	[written by Richie Wermerling][produced by Nik Kershaw, Ian Curnow, Phil Harding]
Darling Be Home Soon	Let Loose	11.1996	65[1]	-	Mercury MERDD 475	[written by JB. Sebastian][produced by Richie Wermerling]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let Loose	Let Loose	11.1994	20[16]	-	Mercury 5260182	[silver-UK][produced by Nicky Graham,Nik Kershaw,Richie Wermerling]
Rollercoaster	Let Loose	10.1996	42[1]	-	Mercury 5329552	[produced by Nik Kershaw,Richie Wermerling]