Ugly's

W 1963 roku zespół The Dominettes zmienił nazwę na The Ugly's.
Grupa podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Pye Records. Pierwszym wydawnictwem zespołu w 1965 roku był autorski utwór „Wake Up My Mind”, skomponowany przez Burneta, Holdena i Gibbonsa. Singiel wyróżniał się tekstami o wydźwięku społecznym, co stanowiło wyraźne przeciwieństwo materiału tworzonego przez większość ówczesnych grup popowych. Płyta nie sprzedawała się dobrze w Wielkiej Brytanii, ale odniosła duży sukces na australijskiej liście przebojów, docierając do 14. miejsca. W 1965 roku z zespołu odszedł John Gordon, a zastąpił go Jimmy O'Neill z lokalnej grupy The Yamps (wcześniej współpracował on również z The Walker Brothers). 

Drugim singlem The Ugly's, wydanym w tym samym roku, był utwór „It's Alright”. Wyróżniał się on wyrazistą partią klawesynu, wykonywaną przez O'Neilla. Płyta nie trafiła na brytyjską listę przebojów (UK Singles Chart), mimo że zespół promował ją występem w programie telewizyjnym *Ready Steady Go!*. W latach 1965–1967 ukazały się kolejne single The Ugly's, w tym cover utworu „End of the Season” autorstwa Raya Daviesa. Stanowiło to odejście od dotychczasowej praktyki zespołu, gdyż wszystkie wcześniejsze nagrania były autorskimi kompozycjami grupy. 

 W tym okresie w składzie The Ugly's zaszło wiele zmian personalnych; z zespołu odeszli m.in. Bob Burnett i John Hustwayte. Na rok dołączył basista Dave Pegg, po czym odszedł do Ian Campbell Group. Zastąpił go Dave Morgan z lokalnego zespołu Blaises (były członek grupy Danny King's Mayfair Set). Dave Pegg grał później w lokalnym zespole The Exception, skąd przeszedł do Fairport Convention. Dave Morgan był również autorem piosenki „Something”, która znalazła się na stronie B singla „Blackberry Way” grupy The Move- utworu, który dotarł na szczyt list przebojów. Jimmy O'Neill opuścił zespół The Ugly's w 1968 roku, by dołączyć do The Mindbenders; w tym samym roku z grupy odszedł również jej współzałożyciel, Jim Holden.

  Do The Ugly's dołączył Roger Hill (ur. 1 stycznia 1945 w Erdington w Birmingham, zm. 8 listopada 2011 w szpitalu Good Hope w Sutton Coldfield), wcześniej gitarzysta Brumbeats; pozostał w zespole przez niespełna rok, po czym odszedł, by wraz z Dave'em Peggiem zasilić skład The Exception. Rogera Hilla zastąpił Will Hammond (z The Yamps), który pozostał w zespole do końca jego istnienia. Miejsce Jima Holdena zajął perkusista Keith Smart, wcześniej związany z grupą Danny King's Mayfair Set. W 1968 roku do składu dołączył klawiszowiec Richard Tandy (który grał również w utworze „Blackberry Way” zespołu The Move), a w późniejszym czasie związał się on z Electric Light Orchestra. Pod koniec 1968 roku Gibbons pozostał jedynym członkiem pierwotnego składu The Ugly's. W składzie tym znaleźli się również Will Hammond, Dave Morgan, Keith Smart i Richard Tandy. Zespół nagrał materiał na singiel „I've Seen The Light”, który jednak nigdy nie został wydany. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wake Up My Mind/Ugly Blues	Ugly's	05.1965	-	-	Pye 7N 15858	[written by Holden, Gibbons, Burnett][produced by Alan A. Freeman]
It's Alright/A Friend	Ugly's	10.1965	-	-	Pye 7N 15 968	[written by Burnett, O'Neill, Holden][produced by Alan A. Freeman]
A Good Idea/The Quiet Explosion	Ugly's	01.1966	-	-	Pye 7N 17 027	[written by Holden, Gibbons, Burnett][produced by Alan A. Freeman]
End Of The Season/Can't Recall Her Name	Ugly's	09.1966	-	-	Pye 7N 17 178	[written by Ray Davies][produced by Alan A. Freeman]
And The Squire Blew His Horn/Real Good Girl	Ugly's	08.1967	-	-	CBS 2933	[written by J. O'Neill, S. Gibbons][produced by Mike Smith]

Mac and Katie Kissoon

Mac and Katie Kissoon to duet wykonujący muzykę z pogranicza popu i soulu,
tworzony przez rodzeństwo: Maca Kissoona (urodzonego jako Gerald Farthing, 11 listopada 1943 r. w Port-of-Spain na Trynidadzie i Tobago) oraz Katie Kissoon (urodzoną jako Katherine Farthing, 11 marca 1951 r. w Port-of-Spain). 

 W 1962 roku Mac i Katie Kissoon wyemigrowali wraz z rodziną do Wielkiej Brytanii. Katie rozpoczęła nagrywanie w 1965 roku, wydając cztery single pod pseudonimem Peanut; później była członkinią grupy Rag Dolls, która wydała po jednym singlu w latach 1967 i 1968. Mac Kissoon w latach 1966–1967 występował w zespole Marionettes, a następnie stanął na czele własnej formacji, która koncertowała w amerykańskich bazach wojskowych w Europie. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1969 roku nagrał solowy utwór „Get Down With It Satisfaction” - składankę piosenek Bobby’ego Marchana oraz zespołu The Rolling Stones. Utwór ten dotarł do pierwszej trzydziestki list przebojów w Holandii, zajmując w lutym 1970 roku 29. miejsce.

  W 1969 roku Mac Kissoon wydał singiel „Get Down with It” (ze stroną B „Care About You”) nakładem wytwórni Young Blood (numer katalogowy 1001). Nagranie, opublikowane w formacie stereo, zostało zrecenzowane w wydaniu „Record Retailer” z 16 sierpnia. Autor recenzji zwrócił uwagę na wysoki głos Kissoona oraz interesującą aranżację. Wspomniał również o fragmentach utworu „Satisfaction” wplecionych w kompozycję, podsumowując ją jako utrzymaną w bluesowym, intensywnym klimacie, choć momentami nieco przesadzoną.W notowaniu z 20 września singiel zadebiutował na 13. miejscu listy przebojów R&B magazynu „Record Mirror”. W 1970 roku Mac nagrał swój solowy album „Souled Out” (znany również jako „Sole Satisfaction”), na którym znalazły się m.in. utwory „Get Down With It / Satisfaction”, „Baby I Love You” oraz „I Can Feel It”.

  Mac i Katie Kissoon nagrali swój pierwszy wspólny utwór - cover piosenki Lally’ego Stotta „Chirpy Chirpy Cheep Cheep” - z myślą o brytyjskim rynku. Wydana w lipcu 1971 roku wersja rodzeństwa Kissoon przegrała w Wielkiej Brytanii rywalizację z inną interpretacją tego utworu, wykonaną przez grupę Middle of the Road, która dotarła na szczyt brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart), podczas gdy nagranie Kissoonów zatrzymało się na 41. miejscu. Jednak w Stanach Zjednoczonych wersja „Chirpy Chirpy Cheep Cheep” w wykonaniu Kissoonów odniosła sukces, docierając w październiku 1971 roku do 20. miejsca na liście Billboard Hot 100. 

 Mac i Katie Kissoon kontynuowali współpracę muzyczną. Choć ich kolejny singiel, „Freedom”, nie trafił na listy przebojów ani w Wielkiej Brytanii, ani w USA, zyskał popularność w innych krajach Europy, osiągając sprzedaż szacowaną na blisko milion egzemplarzy. W 1973 roku Neil Sedaka wydał utwór „Love Will Keep Us Together”, który w tym samym roku doczekał się coveru w wykonaniu duetu Mac & Katie Kissoon (w USA wydanego w 1974 roku). W 1975 roku własną wersję nagrał również duet Captain & Tennille, czyniąc z tej piosenki światowy przebój. Kissoonowie wciąż odnosili sukcesy na europejskich listach przebojów - zwłaszcza w Holandii oraz we flamandzkiej części Belgii - a w 1975 roku w końcu zaistnieli również w Wielkiej Brytanii, gdzie ich singiel „Sugar Candy Kisses” dotarł do 3. miejsca.

  W 1976 roku wydali nowy album, „The Two of Us”, promowany singlem „Dream of Me”. W latach 1979 i 1980 Mac Kissoon odnotował w Holandii trzy solowe przeboje, w tym „Lavender Blue” oraz „Love and Understanding” - oba dotarły do ​​pierwszej dziesiątki zestawień. Gdy na początku lat 80-tych ich kariera w nurcie pop-soul zaczęła słabnąć, Katie i Mac Kissoonowie stali się rozchwytywanymi wokalistami wspierającymi oraz muzykami sesyjnymi. W latach 80-tych Katie śpiewała w zespole towarzyszącym Jamesowi Lastowi, a jej brat Mac pozostał w tej grupie aż do śmierci Lasta. 

Jako wokalistka wspierająca, Katie Kissoon współpracowała m.in. z Vanem Morrisonem (od 1978 roku), zespołem Dexys Midnight Runners (1982), Elkie Brooks (1982), Erikiem Claptonem (od 1986 roku), Rogerem Watersem (od 1984 roku), Eltonem Johnem (1985), Erosem Ramazzottim (1990), George’em Harrisonem (1991), grupą Big Country (1991), duetem Pet Shop Boys (1994), George’em Michaelem (podczas występu w ramach serii MTV Unplugged w 1996 roku), Robbiem Williamsem (od 2000 roku) oraz Markiem Knopflerem (2018).

  W 1997 roku Mac i Katie Kissoonowie wydali album z nowym materiałem, zatytułowany „From Now On”. W 2002 roku Katie Kissoon wystąpiła na scenie podczas koncertu „Concert for George”. W latach 2006–2007 była również członkinią grupy wokalistów wspierających podczas światowej trasy koncertowej Rogera Watersa „The Dark Side of the Moon Live”. Trasa była kontynuowana w 2008 roku (obejmując dziewięć koncertów), jednak Katie nie mogła wziąć w niej udziału i została zastąpiona przez Sylvię Mason-James. W 2006 roku Katie nagrała partie wokalne na album Andy’ego Fairweathera Low „Sweet Soulful Music”. Katie Kissoon wykonała partie wokalne na płycie Vana Morrisona „The Healing Game” (1997). W 2008 roku pojawiła się na jego albumie „Keep It Simple” oraz wystąpiła wraz z jego zespołem podczas kilku koncertów w tym samym roku. Wystąpiła jako jedna z kilkorga gości Erica Claptona podczas jego koncertu w Royal Albert Hall 7 maja 2022 roku. Kontynuowała współpracę z Claptonem, śpiewając w chórkach podczas jego trasy koncertowej w latach 2024–2025. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chirpy Chirpy Cheep Cheep/Walking Around	Mac and Katie Kissoon	06.1971	41[1]	20[15]	Young Blood YB 1026	[written by Giuseppe Cassia ,Harold Stott][produced by Miki Dallon]
Sugar Candy Kisses/Black Rose	Mac and Katie Kissoon	01.1975	3[10]	-	Polydor 2058 531	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
Don't Do It Baby/Hold On (To Me Babe)	Mac and Katie Kissoon	05.1975	9[8]	-	State STAT 4	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
Like A Butterfly/A Beautiful Day	Mac and Katie Kissoon	08.1975	18[9]	-	State STAT 9	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
The Two Of Us/Darling I Love You	Mac and Katie Kissoon	05.1976	46[5]	-	State STAT 21	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]

Leilani

 Leilani (właśc. Leilani Sen; ur. w listopadzie lub grudniu 1978 r. w Hatfield w hrabstwie
Hertfordshire w Anglii) to angielska piosenkarka popowa.W latach 1998–2000 była związana z wytwórnią ZTT Records; największą rozpoznawalność przyniósł jej singiel „Madness Thing” z 1999 roku (który dotarł do 19. miejsca na brytyjskiej liście przebojów). Wydała również dwa kolejne single: „Do You Want Me” (40. miejsce w Wielkiej Brytanii) oraz „Flying Elvis” (73. miejsce w Wielkiej Brytanii).

  Planowano wydanie czwartego singla („This Is Your Life”) oraz albumu (*Precious Treasure*), jednak nie doszło to wówczas do skutku. Album *Precious Treasure* ukazał się po raz pierwszy dopiero w 2023 roku, w ramach obchodów 40-lecia istnienia wytwórni ZTT Records. W 2023 roku artystka udostępniła w serwisach streamingowych oraz do pobrania cyfrowego single „Got To Go” i „Wicked Knickers”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Madness Thing	Leilani	02.1999	19[4]	-	ZTT ZTT 124	[written by Leilani, The Brussle Bruvvers, Wayne Anthony][produced by Adrienne Aiken, The Brussle Bruvvers, Tom Newman]
Do You Want Me	Leilani	06.1999	40[2]	-	ZTT ZTT 134	[written by Leilani, The Brussle Bruvvers][produced by Adrienne Aiken, Ash Howes,George De Angelis]
Flying Elvis	Leilani	06.2000	73[1]	-	ZTT ZTT 145	[written by Leilani, The Brussle Bruvvers][produced by Adrienne Aiken, Ash Howes,George De Angelis]

Lemonescent

Lemonescent to szkocki girlsband założony w 2002 roku. Zespół odniósł sukces w rodzinnej
Szkocji, wprowadzając pięć utworów do pierwszej dwudziestki szkockiej listy przebojów (z czego dwa znalazły się w pierwszej piątce), a także trzy single do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart) w latach 2002–2005. Mimo pewnego sukcesu komercyjnego, w 2003 roku grupa znalazła się w centrum kontrowersji, gdy jeden z jej singli został wykluczony z notowań z powodu podejrzeń o masowy wykup egzemplarzy w celu sztucznego zawyżenia pozycji na liście. Ich debiutancki album nie trafił na listy przebojów ani w Szkocji, ani w Wielkiej Brytanii, a skład zespołu zmieniał się kilkakrotnie, zanim grupa ostatecznie zakończyła działalność w 2005 roku. 

 W skład zespołu wchodziły: Lisa Rose (2002–2003), Nikki MacLachlan (2002–2004), Sarah Cassidy (2002–2004), Shonagh Strachan (2002–2004), Leona Skimming (2003–2004) oraz Emma Cassidy (2003–2004). 

 Zespół Lemonescent powstał w wyniku przesłuchań zorganizowanych przez Iaina MacDonalda - byłego członka i autora piosenek grupy Johnny Hates Jazz. Wybrał on osiem dziewcząt, a następnie zawęził skład do czterech osób: wokalistki i mistrzyni tańca Lisy Rose Harrison, byłej kelnerki Nikki MacLachlan, wokalistki i tancerki Sarah Cassidy oraz Shonagh Strachan. Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Supertone Records (dystrybuowaną przez Universal Music) i przyjął nazwę Lemonescent. 17 czerwca 2002 roku grupa wydała swój pierwszy singiel „Beautiful” (utwór ten został pierwotnie nagrany i wydany w 1991 roku przez zespół Iaina, Purely Physical, z udziałem prezenterki telewizyjnej Jenny Powell w roli wokalistki). Teledysk do piosenki nakręciła firma Brighter Pictures w zamku Culzean Castle, a za reżyserię odpowiadał Gavin Hay. Utwór dotarł do 70. miejsca brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart).

  W 2002 roku wystąpiły na festiwalu Irn Bru Live + Loud. 29 października 2002 roku wydały swój drugi singiel „Swing My Hips (Sex Dance)”, któremu towarzyszył odważny teledysk; wideo przedstawiało wokalistki w obcisłych dżinsowych szortach myjące samochód (scena inspirowana kultowym filmem *Nieugięty Luke*). Utwór ten poradził sobie nieco lepiej, docierając do 48. miejsca na brytyjskiej liście przebojów i zajmując szczyt zestawienia „Beat” magazynu *DJ*. W marcu 2003 roku wydały trzeci singiel, „Help Me Mama”, który uplasował się na 36. pozycji, zapewniając im pierwszy w karierze przebój w pierwszej czterdziestce brytyjskiej listy; krótko po tym sukcesie Harrison opuściła grupę. Powodem jej odejścia były nieporozumienia z menedżerem dotyczące brzmienia zespołu. Po odejściu z grupy Lisa spotkała się z kilkoma negatywnymi uwagami ze strony menedżera.  

Po odejściu Harrison pozostałe członkinie przeprowadziły przesłuchania w poszukiwaniu następczyni, ostatecznie przyjmując do składu dwie nowe osoby: Emmę Cassidy (kuzynkę Sarah) oraz Leonę Skimming. Czwarty singiel zespołu (i pierwszy z udziałem nowych członkiń, Emmy i Leony), zatytułowany „Cinderella”, ukazał się w czerwcu 2003 roku i zadebiutował na 31. miejscu brytyjskiej listy przebojów, stając się ich największym sukcesem w karierze. W przerwach między premierami kolejnych nagrań zespół koncertował w różnych zakątkach Wielkiej Brytanii, ruszył w trasę z boysbandem Triple 8 oraz wystąpił podczas meczu piłkarskiego Szkocja–Litwa na stadionie Hampden Park w październiku 2003 roku.

  Piąty singiel, „Unconditional Love”, wydany we wrześniu 2003 roku, zapowiadał się na ich największy przebój - w notowaniach śródtygodniowych (tzw. *midweeks*) dotarł do 20. miejsca - jednak został usunięty z listy z powodu podejrzeń o manipulację wynikami poprzez masowe wykupywanie egzemplarzy. Organizacja Official Charts Company potwierdziła, że ​​setki egzemplarzy singla kupowano hurtowo w Glasgow i okolicach.Zespół wydał swój debiutancki album, *Unconditional Love*, w październiku 2003 roku. Płyta sprzedawała się słabo i nie trafiła na listy przebojów. W 2004 roku grupa występowała jako support przed Atomic Kitten podczas ich trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii, a także wzięła udział w wydarzeniu D-Code 2004, którego celem było ostrzeganie młodzieży przed zagrożeniami związanymi z alkoholem, narkotykami i paleniem. Do innych działań charytatywnych należał udział w marszu „Go Yellow” w Glasgow, w ramach którego zespół dał koncert zbierający fundusze na cel akcji.  

Ich ostatnim singlem był cover utworu „All Right Now” zespołu Free; teledysk do tej piosenki nakręcono w Egipcie. Utwór wzbudził zainteresowanie stacji telewizyjnych, co zaowocowało występami w programach takich jak *Top of the Pops Saturday*, *Top of the Pops 2* i *The Saturday Show* (BBC) czy *The Chart Show* (ITV), jednak na brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart) dotarł jedynie do 37. miejsca. W trakcie promocji singla menedżer zespołu wdawał się w liczne spory z przedstawicielami stacji radiowych (z których część w odwecie odmawiała emisji utworu), a także z członkami grupy i fanami, co mogło przyczynić się do słabego wyniku na listach przebojów. 

Niedługo potem, w 2004 roku, z zespołu odeszła Skimming, powołując się na „różnice artystyczne”, przez co grupa ponownie stała się kwartetem. Zespół kontynuował występy podczas imprez promocyjnych, prezentując dwa nowe utwory („Model Life” i „Make My Fantasy Come True”), które jednak nigdy nie zostały oficjalnie wydane, a plany dotyczące drugiego albumu porzucono. Wkrótce potem odeszła również Strachan, w wyniku czego grupa skurczyła się do trio. Zespół Lemonescent rozpadł się na początku 2005 roku; Sarah Cassidy wyjaśniła wówczas: „To nie mogło już dłużej trwać, więc postanowiłyśmy zakończyć działalność”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beautiful	Lemonescent	06.2002	70[1]	-	Supertone SUPTCD 1	[written by Iain MacDonald][produced by Iain MacDonald]
Swing My Hips (Sex Dance)	Lemonescent	11.2002	48[1]	-	Supertone SUPTCD 2	[written by Iain MacDonald][produced by Terminalhead]
Help Me Mama	Lemonescent	04.2003	36[1]	-	Supertone SUPTCD 4	[written by Audrey Paterson, Iain MacDonald , Wendy Paterson][produced by Iain MacDonald]
Cinderella	Lemonescent	06.2003	31[1]	-	Supertone SUPTCD 8	[written by Audrey Paterson, Iain MacDonald , Wendy Paterson][produced by Iain MacDonald]
All Right Now	Lemonescent	07.2004	37[2]	-	Supertone SUPTCD 11	[written by Andy Fraser,Paul Rodgers][produced by Iain MacDonald]

Let Loose

 Let Loose to brytyjskie trio popowe, założone przez Richarda Johna „Richiego” Wermerlinga
(główny wokal i instrumenty klawiszowe), Roberta George’a Edwarda „Roba” Jeffreya (gitary i chórki) oraz Lee J. Murraya (perkusja i chórki); obecnie w skład zespołu wchodzą Jeffrey, Murray oraz były wokalista grupy Bad Boys Inc, Matthew James Pateman.

  Początkowo zespół odniósł niewielki sukces na brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart) dzięki dwóm z trzech pierwszych singli: „Crazy for You” (44. miejsce) i „Seventeen” (44. miejsce). Wydali również utwór „Face to Face”, który został jednak wycofany ze sprzedaży przez wytwórnię płytową. Piosenka „Crazy for You” została ponownie wydana w Wielkiej Brytanii; zadebiutowała na 24. miejscu listy przebojów, by ostatecznie dotrzeć do miejsca drugiego. Sukces „Crazy for You” zaowocował powstaniem remiksu utworu „Seventeen”; choć nie dorównał on popularnością swojemu poprzednikowi, dotarł do 11. miejsca listy przebojów.Debiutancki album zespołu, zatytułowany *Let Loose*, dotarł do 20. miejsca zestawienia i sprzedał się w nakładzie 100 000 egzemplarzy.

  Po premierze płyty ukazał się singiel „One-Night Stand”, który zajął 12. miejsce na liście. Ostatnim utworem promującym album była ballada „Best in Me” - jak podano na okładce płyty, nagrano ją w sypialni wokalisty, Wermerlinga, gdy miał on 15 lat. Piosenka ta stała się drugim w karierze zespołu przebojem, który trafił do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii, osiągając 8. miejsce. Następnie zespół wyruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, a po siedmiomiesięcznej przerwie powrócił z nowym singlem „Everybody Say Everybody Do”, który dotarł do 29. miejsca listy przebojów. Kolejne siedem miesięcy upłynęło do wydania następnego singla - był to cover utworu „Make It with You” grupy Bread. Singiel ten dotarł do 7. miejsca, zapewniając grupie trzeci w karierze przebój w pierwszej dziesiątce. Następnie ukazał się utwór „Take It Easy”, który dotarł do 25. miejsca na liście przebojów.

  Kolejny album, *Rollercoaster*, zadebiutował na 42. miejscu, by w następnym tygodniu spaść na 114. pozycję przy sprzedaży poniżej 30 000 egzemplarzy. Dwa miesiące później, z myślą o okresie świątecznym, wydano ostatni singiel z tej płyty- „Darling Be Home Soon”- który jednak osiągnął najniższą pozycję w karierze zespołu, plasując się na 65. miejscu; krótko po tym wydarzeniu grupa Let Loose zakończyła działalność. Wermerling dołączył do zespołu Bottlefly, Rob Jeffrey kontynuował grę na gitarze w innych projektach, a Lee Murray został DJ-em i perkusistą sesyjnym, zajmując się również managementem takich gwiazd jak Holly Valance, Kelly Brook czy modelka Keeley Hazell. 

 W 1998 roku ukazała się kompilacja największych przebojów zespołu, jednak nie trafiła ona na brytyjską listę najpopularniejszych albumów (UK Albums Chart). W 2006 roku Wermerling wydał swój pierwszy solowy album zatytułowany *Lost*. Sfinansował go i wydał we własnym zakresie; płyta była dostępna w wersji cyfrowej oraz na CD za pośrednictwem serwisu CDBaby.com i własnej strony internetowej artysty, jednak nie odniosła sukcesu na listach przebojów. Na początku 2008 roku Wermerling i Murray wznowili współpracę, by wspólnie pisać i nagrywać materiał pod szyldem Let Loose. Skontaktowano się również z Robem Jeffreyem, jednak odmówił on udziału w reaktywacji zespołu. Do grudnia 2008 roku na oficjalnym profilu Let Loose w serwisie Myspace zamieszczono cztery nowe utwory i przeprowadzono sesję zdjęciową. Zespół poinformował za pośrednictwem Myspace, że prowadzi rozmowy z kilkoma wytwórniami płytowymi w sprawie ewentualnych kontraktów. Wkrótce potem Murray odszedł z grupy, a Wermerling zaangażował czterech nowych muzyków.  

Album *Paint It in Gold* ukazał się niezależnie w maju 2009 roku i był dostępny w limitowanym nakładzie na płycie CD za pośrednictwem własnej strony internetowej Wermerlinga; pierwszy występ zespołu Let Loose w nowym składzie odbył się 4 czerwca 2009 roku. W kwietniu 2014 roku ogłoszono, że oryginalny skład grupy -w tym Jeffrey- reaktywuje się na trasę koncertową po dużych obiektach pod nazwą „Another Time, Another Place”. W ramach tego przedsięwzięcia zespół miał wystąpić u boku innych wykonawców popularnych w latach 90-tych i na początku XXI wieku, takich jak All Saints, Atomic Kitten, East 17, Big Brovaz oraz Jenny Berggren z grupy Ace of Base. Trasa miała objąć osiem brytyjskich miast w listopadzie 2014 roku, jednak dwa tygodnie po rozpoczęciu sprzedaży biletów została odwołana. Nie było jasne, czy Let Loose będzie kontynuować plany reaktywacji. 

W sierpniu 2023 roku Murray i Jeffrey ogłosili swój powrót, zapowiadając nowy materiał oraz koncerty; miejsce Wermerlinga zajął Matthew James Pateman, były wokalista grupy Bad Boys Inc. Premiera nowego singla „If The World Was Ending” została zaplanowana na 29 września 2023 roku nakładem wytwórni Right Track/Universal Music. W 2024 roku ogłoszono, że Pateman dołączył do zespołu The Fizz -grupy wywodzącej się z formacji Bucks Fizz -u boku Nikka Magera z zespołu Phixx.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crazy for You	Let Loose	04.1993	44[3]	-	Vertigo VERCD 74	[written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Seventeen	Let Loose	04.1994	44[3]	-	Mercury MERCD 400	[written by Nick Kershaw][produced by Nick Kershaw]
Crazy for You	Let Loose	06.1994	2[29]	-	Mercury MERCD 402	[gold-UK][written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Seventeen	Let Loose	10.1994	11[11]	-	Mercury MERCD 406	[written by Nick Kershaw][produced by Nick Kershaw]
One Night Stand	Let Loose	01.1995	12[7]	-	Mercury MERCD 419	[written by Richie Wermerling][produced by Nicky Graham]
Best in Me	Let Loose	04.1995	8[5]	-	Mercury MERCD 428	[written by R. Jeffrey,R. Wermerling][produced by Let Loose]
Everybody Say, Everybody Do	Let Loose	11.1995	29[6]	-	Mercury MERDD 446	[written by N. Kershaw, R. Wermerling][produced by N. Kershaw]
Make It with You	Let Loose	06.1996	7[6]	-	Mercury MERCD 464	[written by D. Gates][produced by Richie Wermerling ]
Take It Easy	Let Loose	09.1996	25[4]	-	Mercury MERCD 472	[written by Richie Wermerling][produced by Nik Kershaw, Ian Curnow, Phil Harding]
Darling Be Home Soon	Let Loose	11.1996	65[1]	-	Mercury MERDD 475	[written by JB. Sebastian][produced by Richie Wermerling]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let Loose	Let Loose	11.1994	20[16]	-	Mercury 5260182	[silver-UK][produced by Nicky Graham,Nik Kershaw,Richie Wermerling]
Rollercoaster	Let Loose	10.1996	42[1]	-	Mercury 5329552	[produced by Nik Kershaw,Richie Wermerling]

Peggy Lee

Urzekająca barwa głosu Peggy Lee, jej charakterystyczny styl interpretacji, szeroki repertuar
oraz umiejętność samodzielnego pisania piosenek uczyniły ją jedną z najbardziej fascynujących artystek ery wielkich wokalistek. Jej kariera rozciągała się od przełomowego występu w przeboju Benny'ego Goodmana „Why Don't You Do Right” aż po liczne solowe sukcesy, które ukazywały jej zniewalający talent wokalny - będący idealną równowagą między zmysłowym swingiem a doskonałym warsztatem muzycznym. Lee zaczynała na początku lat 40-tych jako wokalistka w orkiestrze Goodmana, by wkrótce potem stać się gwiazdą występującą na własny rachunek. Choć nagrała wiele przebojów popowych, nieustannie zacierała granice między popem a jazzem, zyskując uznanie krytyków jako jedna z najwybitniejszych amerykańskich piosenkarek w obu tych gatunkach. Ponadto Lee udzielała się w świecie filmu zarówno jako aktorka, jak i kompozytorka - szczególnie aktywnie w latach 50-tych (za rolę w obrazie *Pete Kelly's Blues* otrzymała nominację do Oscara). 

 Była pionierką stylu wokalnego określanego mianem „cool”, a największą sławę przyniosła jej interpretacja utworu Little Willie Johna „Fever”, pochodzącego z wydanego w 1958 roku albumu *Sea Shells*. Jako niestrudzona artystka pracowała aż do momentu, gdy w latach 90-tych podupadła na zdrowiu. 

Urodziła się jako Norma Egstrom w Jamestown w stanie Dakota Północna; w wieku czterech lat straciła matkę, a po powtórnym ożenku ojca musiała znosić trudne relacje z macochą. Wyczucia swingu nabrała, słuchając w radiu muzyki Counta Basiego; samodzielnie uczyła się śpiewu, a w wieku 14 lat zadebiutowała na antenie radiowej. Następnie przeniosła się do Fargo (gdzie przyjęła pseudonim Peggy Lee), a później do Minneapolis i St. Louis, by występować z regionalnym zespołem. Dwukrotnie próbowała szczęścia w Hollywood, jednak obie wyprawy zakończyły się niepowodzeniem. Przełom w jej karierze nastąpił w 1941 roku, kiedy to grupa wokalna, z którą współpracowała, zaczęła występować w jednym z klubów w Chicago. Tam usłyszał ją Benny Goodman, którego stała wokalistka, Helen Forrest, właśnie odchodziła z zespołu.  

Zaledwie kilka dni później Lee nagrała utwór z Goodmanem – debiutując popularną piosenką „Elmer's Tune” mimo ogromnej tremy. W tym samym roku kilka jej utworów odniosło sukces komercyjny, w tym „I Got It Bad (And That Ain't Good)” oraz „Winter Weather”. W 1943 roku utwór „Why Don't You Do Right” stał się jej pierwszym wielkim przebojem, jednak jeszcze w tym samym roku artystka opuściła orkiestrę Goodmana (i całkowicie wycofała się z branży muzycznej) po poślubieniu gitarzysty tego zespołu, Dave’a Barboura. Po nieco ponad roku życia w domowym zaciszu Peggy Lee powróciła do muzyki- początkowo biorąc udział w nagraniu gwiazdorskiego albumu jazzowego. Pod koniec 1945 roku podpisała solowy kontrakt z wytwórnią Capitol i już pierwszym singlem, „Waitin' for the Train to Come In”, trafiła na listy przebojów. 

 W kolejnych latach dekady Lee odnosiła liczne sukcesy, wprowadzając na listy przebojów ponad dwadzieścia utworów, w tym „It's a Good Day”, „Mañana (Is Soon Enough for Me)” - najpopularniejszą piosenkę 1948 roku -oraz „I Don't Know Enough About You”. Wiele z jej singli powstało we współpracy z Barbourem, który był jej stałym partnerem zarówno w komponowaniu, jak i nagrywaniu muzyki. Po przejściu do wytwórni Decca w 1952 roku Peggy Lee odniosła sukces dzięki singlowi „Lover” oraz albumowi *Songs from Pete Kelly's Blues*, nagranemu wspólnie z Ellą Fitzgerald (obie artystki wystąpiły również w samym filmie). Na początku lat 50-tych prowadziła także własną audycję radiową, w której często prezentowała twórczość cenionych przez siebie kompozytorów, takich jak Johnny Mercer, Hoagy Carmichael, Matt Dennis i inni. Wytwórnię Decca opuściła jednak po zaledwie pięciu latach, by powrócić do Capitol. Tam wyróżniła się nagrywaniem różnorodnego materiału, obejmującego utwory- a niekiedy całe albumy - inspirowane bluesem, muzyką latynoską, kabaretem i popem.  

Lee współpracowała z wieloma wybitnymi twórcami i zespołami: w 1957 roku nagrała album *The Man I Love* z orkiestrą pod dyrekcją samego Franka Sinatry; w 1959 roku wystąpiła na żywo z kwintetem George’a Shearinga, co zaowocowało płytą *Beauty and the Beat*; w 1961 roku nagrała *If You Go* z Quincy Jonesem jako aranżerem i dyrygentem, a w 1963 roku - *Mink Jazz* z aranżacjami Benny’ego Cartera. Problemy Barboura z alkoholem doprowadziły do ​​rozpadu ich małżeństwa, choć do jego śmierci w 1965 roku pozostali dobrymi przyjaciółmi. 

 Peggy Lee była jedną z pierwszych orędowniczek rocka i szybko zaczęła sięgać po repertuar utrzymany w tym stylu. Biorąc pod uwagę jej artystyczną głębię i otwartość na wartościowe utwory niezależnie od ich pochodzenia, nie dziwi fakt, że świetnie odnajdowała się w melodyjnym nurcie rocka końca lat 60-tych, wykonując znakomite kompozycje takich twórców jak Jimmy Webb, Buffy Sainte-Marie, Burt Bacharach, Randy Newman, duet Goffin & King czy John Sebastian. W 1969 roku była o krok od wejścia do pierwszej dziesiątki list przebojów z utworem „Is That All There Is?” autorstwa spółki Leiber & Stoller. Kontynuowała nagrywanie współczesnego materiału aż do wydania w 1972 roku albumu *Norma Deloris Egstrom from Jamestown, North Dakota*, który stanowił powrót do jej korzeni. Był to jednak jej ostatni krążek dla wytwórni Capitol.  

Zanim na początku lat 80-tych praktycznie wycofała się z życia artystycznego, nagrała pojedyncze albumy dla wytwórni Atlantic, A&M, Polydor UK oraz DRG. Powróciła w 1988 roku, wydając dla Musicmasters dwie płyty, na których na nowo zmierzyła się ze swoimi wcześniejszymi przebojami. Jej ostatni album, *Moments Like This*, powstał w 1992 roku dla wytwórni Chesky. Faktycznie pozbawiona głosu po udarze w 1998 roku; zmarła na zawał serca w swoim domu w Bel Air na początku 2002 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Waitin' For The Train To Come In/I'm Glad I Waited For You	Peggy Lee	11.1945	-	4[14]	Capitol 218	[written by Martin Block, Sunny Skylar][produced by Lee Gillette]
I Don't Know Enough About You/ I Can See It Your Way	Peggy Lee	05.1946	-	7[6]	Capitol 236	[written by Dave Barbour, Peggy Lee][produced by Milt Gabler]
It's All Over Now/Aren't You Kind Of Glad We Did?	Peggy Lee	11.1946	-	10[6]	Capitol 292	[written by Sunny Skylar,Don Marcotte]
It's A Good Day/He's Just My Kind	Peggy Lee	01.1947	-	16[1]	Capitol 322	[written by Peggy Lee,Dave Barbour]
Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go To Sleep)/Ain'tcha Ever Comin' Back	Peggy Lee	06.1947	-	10[4]	Capitol 419	[written by Mack David,Jerry Livingston,Al Hoffman]
Golden Earrings/I'll Dance At Your Wedding	Peggy Lee	11.1947	-	A:2[18];B:11[3]	Capitol 15 009	[A:written by Victor Young,Jay Livingston,Ray Evans][B:written by Ben Oakland, Herb Magidson][tytułowa piosenka z filmu]
Mañana (Is Soon Enough For Me)/All Dressed Up With A Broken Heart	Peggy Lee	01.1948	-	1[9][21]	Capitol 15022	[written by Dave Barbour, Peggy Lee]
Laroo Laroo Lili Bolero/Talking To Myself About You	Peggy Lee	04.1948	-	13[2]	Capitol 15048	[written by Sylvia Dee,Sid Lippman,Elizabeth Evelyn Moore]
Somebody Else Is Taking My Place/Why Don't You Do Right	Benny Goodman And His Orchestra With Peggy Lee	06.1948	-	30[1]	Columbia 38198	[written by D. Howard, Ellsworth, Morgan]
Caramba! It's The Samba/Baby, Don't Be Mad At Me	Peggy Lee	06.1948	-	13[2]	Capitol 15090	[written by Irving Taylor,George Wyle,Eddie Pola]
Bubble-Loo Bubble-Loo/Why Don't You Do Right (Get Me Some Money Too)	Peggy Lee	08.1948	-	29[1]	Capitol 15118	[written by Hoagy Carmichael, Paul Francis Webster]
Blum Blum (I Wonder Who I Am)/If You Could See Me Now	Peggy Lee	03.1949	-	27[1]	Capitol 15371	[written by Peggy Lee, Dave Barbour]
Similau/While We're Young	Peggy Lee	04.1949	-	17[1]	Capitol 15416	[written by Harry Coleman, Arden Clar]
Bali Ha'i/There Is Nothin' Like A Dame [Dave Barbour]	Peggy Lee	05.1949	-	13[16]	Capitol 57-543	[written by Richard Rodgers, Oscar Hammerstein II][piosenka z musicalu "South Pacific"]
Riders In The Sky (A Cowboy Legend)/Please Love Me Tonight	Peggy Lee	05.1949	-	2[9]	Capitol 57-608	[written by Stan Jones][#30 hit for The Ramrods in 1961]
The Good Old Master Painter/Bless You (For The Good That's In You)	Peggy Lee And Mel Tormé	01.1950	-	9[7]	Capitol 791	[written by Haven Gillespie, Beasley Smith]
Show Me The Way To Get Out Of This World ('Cause That's Where Everything Is)/Happy Music	Peggy Lee	08.1950	-	28[1]	Capitol 1105	[written by Matt Dennis, Lee Clark]
(When I Dance with You) I Get Ideas/Tonight You Belong To Me	Peggy Lee	09.1951	-	14[8]	Capitol 1573	[written by Dorcas Cochran,Julio Sanders]
Be Anything (But Be Mine)/Forgive Me	Peggy Lee And Gordon Jenkins And His Chorus And Orchestra	05.1952	-	21[3]	Decca 28142	[written by Irving Gordon][#25 hit for Connie Francis in 1964]
Lover/You Go To My Head	Peggy Lee And Gordon Jenkins And His Orchestra	06.1952	-	3[13]	Decca 28215	[written by Richard Rodgers, Lorenz Hart][piosenka z filmu "Love me tonight"][#3 hit for Paul Whiteman in 1933]
Watermelon Weather/The Moon Came Up With A Great Idea Last Night	Bing Crosby And Peggy Lee	07.1952	-	28[2]	Decca 28238	[written by Hoagy Carmichael, Paul Francis Webster]
Just One Of Those Things/I'm Glad There Is You (In This World Of Ordinary People)	Peggy Lee	08.1952	-	14[4]	Decca 28313	[written by Cole Porter]
Mr. Wonderful/Crazy In The Heart	Peggy Lee	03.1956	5[13][05.1957]	14[20]	Decca 29834	[written by George Weiss, Jerry Bock, Larry Holofcener][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u]
Joe Sings Joey, Joey, Joey/They Can't Take That Away From Me	Peggy Lee	05.1956	-	76[6]	Decca 29877	[written by Frank Loesser][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u "The most happy fella"]
Fever/You Don't Know	Peggy Lee	07.1958	5[11]	8[15]	Capitol 3998	[written by John Davenport,Eddie Cooley][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u "The most happy fella"][5[6].R&B Chart]
Light Of Love/Sweetheart	Peggy Lee	11.1958	-	A:63[6];B:98[2]	Capitol 4071	[A:written by Charles Singleton][B:written by Winfield Scott]
Alright, Okay, You Win/My Man	Peggy Lee	01.1959	-	A:68[6];B:81[6]	Capitol 4115	[A:written by Sid Wyche,Mayme Watts][B:written by Maurice Yvain,Channing Pollack][produced by Milt Gabler][B:#1 hit for Fanny Brice in 1922]
Hallelujah, I Love Him So/I'm Lookin' Out The Window	Peggy Lee	05.1959	-	77[2]	Capitol 4189	[written by Ray Charles][produced by Dave Cavanaugh][#5 hit for Ray Charles in 1956]
Till There Was You/Bucket Of Tears	Peggy Lee	03.1961	30[4]	-	Capitol CL 15184 [UK]	[written by Meredith Willson]
I'm A Woman/Big Bad Bill (Is Sweet William Now)	Peggy Lee	01.1963	-	54[9]	Capitol 4888	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Dave Cavanaugh]
Pass Me By/That's What It Takes	Peggy Lee	02.1965	-	93[3]	Capitol 5346	[written by Cy Coleman, Carolyn Leigh][produced by Dave Cavanaugh][temat z filmu "Father Goose"]
Is That All There Is/I'm A Woman	Peggy Lee	09.1969	-	11[10]	Capitol 2602	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Jerry Leiber, Mike Stoller]
Fever 1992	Peggy Lee	08.1992	-	75[1]	Capitol PEG 1	[written by John Davenport,Eddie Cooley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Man I Love	Peggy Lee	09.1957	-	20[1]	Capitol 864	-
Jump for Joy	Peggy Lee	07.1958	-	15[2]	Capitol 979	-
Things Are Swingin’	Peggy Lee	12.1958	-	16[1]	Capitol 1049	[produced by David Cavanaugh]
Latin ala Lee	Peggy Lee	04.1960	-	11[59]	Capitol 1290	[produced by David Cavanaugh]
Basin Street East Proudly Presents Miss Peggy Lee	Peggy Lee	09.1961	-	77[22]	Capitol 1520	[produced by David Cavanaugh]
Bewitching-Lee!	Peggy Lee	08.1962	-	85[6]	Capitol 1743	-
Sugar ‘n’ Spice	Peggy Lee	11.1962	-	40[21]	Capitol 1772	[produced by David Cavanaugh]
I'm a Woman	Peggy Lee	03.1963	-	18[26]	Capitol 1857	[produced by David Cavanaugh]
Mink Jazz	Peggy Lee	07.1963	-	42[9]	Capitol 1850	[produced by David Cavanaugh]
In the Name of Love	Peggy Lee	09.1964	-	97[5]	Capitol 2096	[produced by David Cavanaugh]
Pass Me By	Peggy Lee	05.1965	-	145[4]	Capitol 2320	[produced by David Cavanaugh]
Big Spender	Peggy Lee	07.1966	-	130[3]	Capitol 2475	[produced by David Cavanaugh]
Is That All There Is?	Peggy Lee	12.1969	-	55[18]	Capitol 386	[produced by David Cavanaugh, Lieber & Stoller, Phil Wright]
Bridge Over Troubled Water	Peggy Lee	06.1970	-	142[9]	Capitol 463	[produced by Phil Wright]
Make It With You	Peggy Lee	12.1970	-	194[2]	Capitol 622	[produced by Phil Wright]

Joy Layne

Joy Layne (ur. jako Joy Lynne Nagl 11 listopada 1941 r.) to była amerykańska
piosenkarka pop z Chicago w stanie Illinois w Stanach Zjednoczonych, często porównywana  do Sandy Duncan, której styl inspirowany jest przynajmniej częściowo Teresą Brewer. Layne podpisała kontrakt z wytwórnią Mercury Records w 1956 roku, po tym jak jej matka zorganizowała spotkanie z Artem Talmadge'em, przedstawicielem A&R Mercury.

  Jej debiutancki singiel był coverem utworu „Your Wild Heart” zespołu The Poni-Tails, który stał się hitem w Stanach Zjednoczonych, osiągając 20. miejsce na liście Billboard Hot 100 na początku 1957 roku. Layne, która miała wówczas 15 lat, uczęszczała do liceum Lyons Township High School w LaGrange w stanie Illinois, małym miasteczku na zachodnich przedmieściach Chicago, kiedy singiel zyskał ogólnokrajową popularność. Kolejne , „My Suspicious Heart” i „After School”, nagrane podczas tej samej sesji co pierwsza płyta, nie znalazły się na listach przebojów, choć „After School” zaczęto kojarzyć z nią i został on coverowany przez Teresę Brewer, a jej ostatnie nagrania, wyprodukowane przez Lenny'ego LaCoura, zostały wydane w 1961 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Your Wild Heart/Dum-Dum	Joy Layne	02.1957	-	20[7]	Mercury 71038	[written by James Testa, Charles Sano]

Cleo Laine

Dame Cleo Laine, Lady Dankworth (ur. Clementine Dinah Bullock;
ur. 28 października 1927r -zm.  24 lipca 2025r) była brytyjską piosenkarką i aktorką znaną ze swojego scatowego śpiewu. Była żoną kompozytora jazzowego i muzyka Sir Johna Dankwortha oraz matką basisty Aleca i piosenkarki Jacqui Dankworth. Laine odniosła popularny sukces dzięki takim singlom jak „You'll Answer To Me” i wystąpiła w wielu produkcjach teatralnych. Otrzymała wiele nagród i wyróżnień, w tym Order Imperium Brytyjskiego (OBE) w 1979 roku i nagrodę Grammy w 1986 roku. 

 Laine urodziła się jako Clementine Dinah Bullock 28 października 1927 roku w Southall w hrabstwie Middlesex, jako drugie z trojga dzieci Sylvana Alexandra Campbella i Minnie Blanche Bullock (z domu Hitchings). Zarejestrowano ją pod nazwiskiem Clementine Dinah Bullock. Jej ojciec był Jamajczykiem i weteranem I wojny światowej, który pracował jako robotnik budowlany i regularnie występował na ulicy. Jej matka była dzieckiem angielskich rodziców z Wiltshire, którzy oboje zmarli kilka lat przed pierwszym małżeństwem córki z mężczyzną o nazwisku Bullock w 1913 roku. Rodzina stale się przeprowadzała, ale większość dzieciństwa Laine spędziła w Southall. Jej rodzice pobrali się w 1933 roku. Wychowywała się jako Clementina Campbell, ale dopiero w 1953 roku, gdy miała 26 lat i ubiegała się o paszport na zbliżającą się podróż po Niemczech, Laine dowiedziała się o swoim prawdziwym nazwisku rodowym, ponieważ jej rodzice nie byli wówczas małżeństwem, a matka zarejestrowała ją pod nazwiskiem Bullock.

  Laine uczęszczała do szkoły z internatem przy Featherstone Road w Southall (później znanej jako Featherstone Primary School), a matka w młodym wieku wysyłała ją na lekcje śpiewu i tańca. Ona, jej siostra i brat wystąpili w niewymienionych w napisach rolach ulicznych urwisów w filmie fantasy Alexandra Kordy z 1940 roku „Złodziej z Bagdadu”, a następnie uczęszczała do Mellow Lane Senior School w Hayes, zanim zaczęła pracować jako praktykantka fryzjerska, trymerka kapeluszy, bibliotekarka i w lombardzie. 

 Laine w 1962 roku W wieku 24 lat Laine dołączyła do małego zespołu Johna Dankwortha, Johnny Dankworth Seven, po czym przyjęła imię „Cleo Laine”.Laine później grała z jego big bandami, Johnny Dankworth & His Orchestra oraz Johnny Dankworth & His New Radio Orchestra, z którymi występowała do 1958 roku. W tym samym roku Dankworth i Laine pobrali się. Zagrała główną rolę w sztuce Barry'ego Reckorda „Flesh to a Tiger” w londyńskim Royal Court Theatre. W tym samym roku zagrała tytułową rolę w „The Barren One”, adaptacji sztuki Federico Garcíi Lorki „Yerma” w reżyserii Sylvii Wynter. Doprowadziło to do kolejnych ról scenicznych, takich jak musical Valmouth w 1959 roku, sztuka „Czas śmiechu” w 1962 roku, „Botki z dżemem truskawkowym” w 1968 roku, a ostatecznie do roli Julii w inscenizacji „Statku wycieczkowego” Wendy Toye w londyńskim teatrze Adelphi w 1971 roku. „Statek wycieczkowy” miał jak dotąd najdłuższy jak dotąd występ w londyńskiej produkcji -910 przedstawień.

  W tym okresie Laine odniosła dwa duże sukcesy płytowe. Piosenka „You'll Answer to Me” dotarła do brytyjskiej pierwszej dziesiątki, gdy Laine wystąpiła w produkcji opery/baletu Kurta Weilla „Siedem grzechów głównych” na Festiwalu Edynburskim w 1961 roku. W 1964 roku jej album „Shakespeare and All that Jazz” nagrany z Dankworthem został dobrze przyjęty. Dankworth i Laine założyli teatr Stables w 1970 roku w dawnym budynku stajni na terenie ich domu. Ostatecznie dała ponad 350 koncertów rocznie.

  W 1972 roku Laine odbyła udaną trasę koncertową po Australii; wydała sześć albumów, które znalazły się w pierwszej setce list przebojów w tym kraju w latach 70-tych. Jej pierwszym występem w Stanach Zjednoczonych był koncert pod koniec tego samego roku w nowojorskim Lincoln Center, po którym w 1973 roku nastąpił pierwszy z jej licznych występów w Carnegie Hall. Wkrótce potem nastąpiły trasy koncertowe po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, a wraz z nimi szereg albumów płytowych i występów telewizyjnych, w tym w The Muppet Show w 1977 roku. Doprowadziło to, po kilku nominacjach, do jej pierwszej nagrody Grammy, w uznaniu nagrania na żywo jej koncertu w Carnegie z 1983 roku. Kontynuowała trasę koncertową aż do XXI wieku, między innymi w Australii w 2005 roku.Występowała na żywo w Wielkiej Brytanii aż do 2018 roku.

  Inne ważne nagrania z tego okresu to albumy duetów z Rayem Charlesem (Porgy and Bess) oraz Pierrot Lunaire Arnolda Schönberga, za który otrzymała nominację do nagrody Grammy. Laine zagrała role w musicalu Dankwortha „Colette” w 1979 roku, a także w „A Little Night Music” Stephena Sondheima w 1983 roku i w „Wesołej wdówce” Franza Lehára w kolejnym roku dla Michigan Opera. W 1985 roku po raz pierwszy wcieliła się w rolę Księżniczki Puffer w „Tajemnicy Edwina Drooda” na Broadwayu, za którą otrzymała nominację do nagrody Tony.W 1989 roku otrzymała nagrodę krytyków z Los Angeles za rolę Czarownicy w „Into the Woods” Sondheima.W maju 1992 roku Laine wystąpił z Frankiem Sinatrą na tygodniowym koncercie w Royal Albert Hall w Londynie. 

W 1978 roku Derek Jewell z  Sunday Times nazwał ją „po prostu najlepszą wokalistką na świecie”. Laine była reklamowana jako osoba o „pięciooktawowej skali”

  W 1946 roku Laine poślubiła George'a Langridge'a, dekarza, z którym miała syna. Para rozwiodła się w 1957 roku. Jej syn zmarł przed nią w 2019 roku, w wieku 72 lat. W 1958 roku wyszła za mąż za Johna Dankwortha, z którym miała dwoje dzieci: basistę Aleca Dankwortha i piosenkarkę Jacqui Dankworth. Pozostali w związku małżeńskim aż do jego śmierci 6 lutego 2010 roku. Tego samego dnia Laine wystąpiła na koncercie w The Stables z okazji 40. rocznicy istnienia lokalu i ogłosiła śmierć Dankwortha pod koniec koncertu, ku zaskoczeniu publiczności. Laine zmarła w swoim domu w Wavendon 24 lipca 2025 roku w wieku 97 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let's Slip Away/Thieving Boy	Cleo Laine	01.1961	42[1]	-	Fontana H 309	[written by Johnny Dankworth, David Dearlove]
You'll Answer To Me/I Only Have Eyes For You	Cleo Laine	09.1961	5[13]	-	Fontana H 326	[written by Sherman Edwards, Hal David]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cleo Laine Live!!! at Carnegie Hall	Cleo Laine	04.1974	-	157[8]	RCA Victor 5015	[produced by Pete Spargo]
Day By Day	Cleo Laine	07.1974	-	199[1]	Buddah 5607	[produced by Walter J. Ridley]
A Beautiful Thing	Cleo Laine	12.1974	-	168[5]	RCA Victor 5059	[produced by Mike Berniker]
Born On A Friday	Cleo Laine	02.1976	-	158[10]	RCA Victor 5113	[produced by George Martin, Rocky Thomas]
Porgy & Bess	Ray Charles & Cleo Laine	12.1976	-	138[11]	RCA Victor 1831	[produced by Norman Granz]
Best Friends	Cleo Laine with John Williams	01.1978	18[21]	-	RCA Victor RS 1094 [UK]	[produced by John Dankworth, Paul Hart]
Cleo	Cleo Laine	12.1978	68[1]	-	Arcade ADEP 37 [UK]	[produced by John Dankworth]
Sometimes When We Touch	Cleo Laine & James Galway	05.1980	15[14]	150[6]	RCA Victor 1831	[produced by Ralph Mace]

Rachel Stevens

Rachel Lauren Stevens (ur. 9 kwietnia 1978r) to angielska wokalistka i aktorka.

Była członkinią zespołu popowego S Club, który działał w latach 1998-2003, a od 2023 roku reaktywował się ponownie. 

 Jednym z największych solowych sukcesów S Club po rozwiązaniu zespołu w 2003 roku było rozpoczęcie przez Rachel Stevens śpiewania i aktorstwa w dzieciństwie, a w wieku 15 lat wygrała konkurs modelek. Po ukończeniu London School of Fashion, Stevens planowała zająć się PR-em w modzie, ale nagrała kilka demówek, które ostatecznie doprowadziły do ​​jej obsady w popowej grupie/programie telewizyjnym S Club 7 byłego menedżera Spice Girls, Simona Fullera, w 1999 roku.

 Po zakończeniu panowania zespołu, Stevens bez wahania rozpoczęła karierę: jej solowy debiutancki singiel „Sweet Dreams My L.A. Ex” ukazał się późnym latem 2003 roku. Singiel, pierwotnie pomyślany jako odpowiedź na „Cry Me a River” Justina Timberlake’a, został stworzony przez autorkę tekstów i byłą gwiazdę popu Cathy Dennis oraz zespół producencki Bloodshy & Avant (który pracował również przy „Toxic” Britney Spears) i zwiastował wydanie pełnometrażowego solowego debiutu Stevens, „Funky Dory”. Jesienią. Album ukazał się w Stanach Zjednoczonych na początku 2004 roku. 

W tym samym roku Stevens odniosła kolejny wielki sukces, wydając wyprodukowany przez Richarda X utwór „Some Girls”, który poruszał się w rytmie przypominającym zarówno klasyczny glam rock, jak i trendy muzyki tanecznej tamtych czasów. „Come and Get It”, jej drugi solowy album, ukazał się w Wielkiej Brytanii na początku 2005 roku, a w Stanach Zjednoczonych pod koniec roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sweet Dreams My L.A. Ex/Little Secret	Rachel Stevens	09.2003	2[13]	-	Polydor 9811874	[silver-UK][written by Cathy Dennis, Christian Karlsson, Pontus Winnberg, Henrik Jonback][produced by Bloodshy & Avant]
Funky Dory/I Got the Money	Rachel Stevens	12.2003	26[4]	-	Polydor 9814984	[written by David Bowie, Martin Brammer, Gary Clark][produced by David Eriksen, Martin Sjølie,Jeremy Wheatley, Brio Talaferro]
Some Girls/Spin That Bottle	Rachel Stevens	07.2004	2[13]	-	Polydor GBCTA 0400099	[written by Richard X, Hannah Robinson][produced by Richard X, Pete Hoffman]
More, More, More/Shoulda Thought of That	Rachel Stevens	10.2004	3[11]	-	Polydor GBCTA 0400144	[written by Gregg Diamond][produced by Wild Oscar, Jewels & Stone ]
Negotiate with Love/Queen	Rachel Stevens	04.2005	10[7]	-	Polydor 9870784	[written by Anders Wollbeck,Mattias Lindblom,Xyloman,Miriam Nervo,Olivia Nervo][produced by Anders Wollbeck,Mattias Lindblom,Pete Hofmann]
So Good/Never Go Back	Rachel Stevens	07.2005	10[8]	-	Polydor 9872236	[written by Pascal Gabriel, Hannah Robinson][produced by Pascal Gabriel, Hannah Robinson]
I Said Never Again (But Here We Are)/Waiting Game	Rachel Stevens	10.2005	12[8]	-	Polydor 9874240	[written by Rob Davis, Jewels & Stone][produced by Jewels & Stone]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Funky Dory	Rachel Stevens	10.2003	9[25]	-	Polydor 9865702	[gold-UK][produced by Arnthor, BAG, Bloodshy & Avant, Yak Bondy, Ben Chapman, David Eriksen, Martin Harrington, Pete Hoffmann ,Stephen Lipson, Wild Oscar, Michael Peden, B Rich, Richard X, Martin Sjølie, Brio Taliaferro ,Jeremy Wheatley]
Come and Get It	Rachel Stevens	10.2005	28[2]	-	Polydor 9874712	[produced by Rob Davis ,Jon Douglas ,David Eriksen, Thomas Eriksen, Pascal Gabriel, Pete Hofmann ,Jewels & Stone, Damian LeGassick, Mattias Lindblom ,Hannah Robinson, Martin Sjølie, Fraser T Smith, Brio Taliaferro, Jeremy Wheatley, Anders Wollbeck, Richard X, Xenomania]