Tony Rivers

 

Douglas Anthony Thompson (ur. 21 grudnia 1940r -zm. 30 marca 2026r), znany zawodowo
jako Tony Rivers, był angielskim piosenkarzem i autorem tekstów, znanym przede wszystkim z występów w zespołach Tony Rivers and the Castaways oraz Harmony Grass. Rivers śpiewał na albumach Steve'a Harleya & Cockney Rebel, Rogera Daltreya, Shakin' Stevensa i Cliffa Richarda, a także w piosence przewodniej serialu BBC „Whatever Happened to the Likely Lads?”. 

 Douglas Anthony Thompson urodził się 21 grudnia 1940 roku w Shildon w hrabstwie Durham. Jako dziecko jego rodzina przeprowadziła się do East Ham. Rivers uczęszczał do Raine's Foundation Grammar School for Boys w Arbour Square w Stepney. Jako nastolatek pobierał lekcje gry na gitarze po usłyszeniu utworu „That'll Be the Day” Buddy'ego Holly'ego.

  Po pracy w obozie wakacyjnym Butlinsa w Clacton, dołączył do grupy o nazwie „The Cutaways”, która przyjęła nazwę „Tony Rivers and the Castaways”. Zespół supportował takie zespoły jak The Beatles i The Rolling Stones.Nagrali sześć singli dla EMI i Columbia Records w latach 1963–1966, ale jedynym hitem zespołu był cover utworu „God Only Knows” zespołu Beach Boys, który w sierpniu 1966 roku zajął 46. miejsce na liście przebojów Melody Maker. Columbia miała wrażenie, że oryginał nie zostanie wydany jako singiel. Według Riversa, zaprzyjaźnił się z Beach Boys podczas ich wizyty w Wielkiej Brytanii w 1964 roku i zainspirował się do wykonania coveru „God Only Knows” po tym, jak zespół zagrał mu album „Pet Sounds”.

  W 1968 roku zespół The Castaways rozpadł się, a Rivers wraz z byłymi członkami zespołu założył Harmony Grass. Ich singiel „Move in a Little Closer, Baby” osiągnął 24. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w styczniu 1969 roku. Wydali jeden album „This Is Us” w wytwórni RCA i koncertowali w Wielkiej Brytanii, m.in. w londyńskim klubie Marquee. Rivers odszedł, aby rozpocząć karierę solową w lipcu/sierpniu 1970 roku, a jego miejsce zajął Joe Williams. Jednak pod koniec roku Harmony Grass rozpadło się.

  Zaczął pracować jako muzyk sesyjny i wykonał wiele coverów na płytach z programu „Top of the Pops”. Wspominał, jak śpiewał Alvina Stardusta, Donny'ego Osmonda, Johnny'ego Rottena, a w pewnym momencie musiał powtórzyć harmonie wokalne z utworu „Bohemian Rhapsody” zespołu Queen. Rivers później powiedział o pracy nad płytami Top of the Pops: „Trzeba było nagrać trzy piosenki w trzy godziny, a potem już było po wszystkim”, a o konieczności naśladowania Johnny'ego Rottena: „Johnny Rotten brzmiał dla mnie jak Norman Wisdom, więc tak to zrobiłem”. Praca Riversa z Cliffem Richardem rozpoczęła się w połowie lat 70-tych, po tym jak odebrał telefon od Bruce'a Welcha, gitarzysty rytmicznego zespołu The Shadows, który towarzyszył Richardowi.

  Śpiewał i aranżował utwory dla Cliffa Richarda i z nim w latach 70-tych, aż do końca lat 80-tych. W tym okresie odbywał światowe trasy koncertowe i pomagał Richardowi w produkcji nagrań, między innymi aranżując harmonie i śpiewając chórki w takich hitach jak „Miss You Nights” i „Devil Woman”. Później pracował nad nagraniami i hitami dla tak różnych muzyków, jak Steve Harley, Shakin' Stevens, Sheena Easton, Soft Machine, UFO, Pink Floyd (The Final Cut), The Who i innych. Rivers występował również jako wokalista i/lub kompozytor na płytach wydanych przez Mike'a Hugga, Dana McCafferty'ego, Jackie Wilson, Maxine Nightingale, Ralpha McTella, Ala Stewarta, The Alan Parsons Project, Briana Bennetta, Lindę Lewis, Kirby'ego Gregory'ego, Tarney/Spencer Band, Berniego Marsdena, Danny'ego Kirwana, Bryn Haworth, Danę Rosemary Scallon, Partners in Crime, Strangeways, Jeffa Becka, Nicka Heywarda, Rogera Daltreya, Marka Wirtza, The Shadows, Grahama Bonneta, Autumn i Annie and the Caldwells.Był głosem West Ham United F.C. za ich przebojową wersję „I'm Forever Blowing Bubbles” i głos prowadzący do piosenki przewodniej z albumu „Whatever Happened to the Likely Lads?”.

  Rivers śpiewał chórki dla Eltona Johna, gdy ten występował na Live Aid w 1985 roku.Rivers śpiewał na albumie Saint Etienne z 2005 roku „Tales from Turnpike House”, wykonując harmonie z synem Anthonym Riversem. Jego autobiografia „I'm Nearly Famous (The Tales of a Likely Lad)” została opublikowana w 2019 roku.

  Rivers poślubił swoją żonę Pat w 1966 roku, która zmarła w 2019 roku.Przez pewien czas mieszkali w Hiszpanii. Rivers cierpiał na chorobę Alzheimera i w 2024 roku trafił do domu opieki. W lutym 2026 roku zachorował na sepsę i został przeniesiony do szpitala, gdzie zmarł miesiąc później, 30 marca 2026 roku, w wieku 85 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shake, Shake, Shake/Row, Row, Row	Tony Rivers And The Castaways	10.1963	-	-	Columbia DB 7135	[written by Bobby Stevenson,Bobby Adams]
I Love The Way You Walk/I Love You	Tony Rivers And The Castaways	02.1964	-	-	Columbia DB 7224	[written by Paul Smith]
Life's Too Short/(Don't You Ever) Tell On Me	Tony Rivers And The Castaways	08.1964	-	-	Columbia DB 7336	[written by Lee Bonner,Phil Huth]
She/'Till We Get Home	Tony Rivers And The Castaways	01.1965	-	-	Columbia DB 7448	[written by Paul Jones]
Come Back/What To Do	Tony Rivers And The Castaways	04.1965	-	-	Columbia DB 7536	[written by Brian Fahey,Norman Newell]
Girl Don't Tell Me/The Girl From Salt Lake City	Tony Rivers And The Castaways	02.1966	-	-	Immediate IM 027	[written by Brian Wilson][produced by Andrew Loog Oldham]
God Only Knows/Charade	Tony Rivers And The Castaways	07.1966	-	-	Columbia DB 7971	[written by Brian Wilson, Tony Asher]
I Can Guarantee You Love/Pantomime	Tony Rivers And The Castaways	04.1968	-	-	Polydor 56245	[written by Brian Potter,Brian Potter][produced by Tony Rivers]
A Little Thing Like Love/I Like It Like That	Tony Rivers	09.1972	-	-	CBS CBS S 8317	[written by A. Clarke, T. Macaulay][produced by Eric Woolfson, Tony Rivers]
You Are The Song (That I Can't Stop Singing)/Everything You Do Is Magic	Tony Rivers	04.1975	-	-	Epic EPC 3168	[written by Tony Rivers, Ken Gold][produced by Tony Rivers, Dan Loggins]
Come A Little Closer/I Wanna Run Away	Tony Rivers	07.1975	-	-	Epic EPC 3454	[written by J. Perry][produced by Dan Loggins, John Perry]
The Shape I'm In Tonight/It's Much Too Late Tonight	Tony Rivers	11.1979	-	-	WEA K 18092	[written by Alan Tarney][produced by Alan Tarney]

Crescent

Chłopcy z klasy robotniczej The Crescent pochodzą z biednej dzielnicy Huyton w Liverpoolu w
Anglii, jednak przypadkowe spotkanie z byłym frontmanem La's, Lee Maversem, odmieniło ich życie. The Crescent powstał jeszcze w szkole średniej. Obaj byli wielkimi fanami Oasis. Kiedy Sean Longworth (bas) i Joey Harrison (perkusja) mieli 14 lat, założyli zespół na szkolny konkurs talentów. Wkrótce dołączył do nich Karl Rowlands (gitara), który zaprzyjaźnił się z legendarnym samotnikiem, Maversem. Mavers nie był mentorem; stał się maniakiem kontroli. Ostatecznie doprowadziło to do kilkukrotnego rozpadu i powrotu The Crescent. 

W nowym tysiącleciu The Crescent porzucili szkołę i negatywny wizerunek Maversa. Do zespołu dołączył wokalista Wayne Whitfield, co dało solidny skład. W styczniu 2001 roku mieli już menedżera i podpisali kontrakt płytowy z Hut Recordings - marzenie o rock and rollu stawało się rzeczywistością, a The Crescent mieli zaledwie 21 lat. „On the Run” był debiutanckim singlem zespołu wydanym w maju 2002 roku; „The Test of Time” ukazał się miesiąc później. 

W tamtym czasie skład zespołu tworzyli Wayne Whitfield (wokal, gitara), Sean Longworth (gitara basowa), Joey Harrison (perkusja) i Karl Rowlands (gitara). Zespół rozpadł się w 2003 roku, pomimo względnego kultu fanów, ciepłego wsparcia dla debiutanckiego albumu i udanych występów z Toploader i The Bluetones. Menadżerem zespołu był Tyson z Cast. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On The Run	Crescent	05.2002	49[2]	-	Hut HUTCD 153	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Test Of Time	Crescent	07.2002	60[2]	-	Hut HUTCD 157	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Spinnin' Wheels	Crescent	09.2002	61[2]	-	Hut HUTCD 160	[written by Spinnin' Wheels][produced by Lenny Franchi]

Jimmy Cross

Jimmy Cross (ur. 17 listopada 1938r - zm. 8 października 1978r), znany również jako
Jimmie Cross, był amerykańskim producentem radiowym i piosenkarzem, który osiągnął niewielki sukces dzięki nowatorskiej piosence „I Want My Baby Back” w 1965 roku. 

 

 Jimmy Cross urodził się 17 listopada 1938 roku w Dothan w Alabamie  i został producentem emitowanej w syndykacji serii radiowej „Country Concert”. 

 Singiel Crossa „I Want My Baby Back” został pierwotnie wydany przez wytwórnię Tollie Records   i osiągnął 92. miejsce na liście Billboard Hot 100 w lutym 1965 roku. Parodia młodzieżowych piosenek   z tamtego okresu, stała się od tego czasu kultowym klasykiem dzięki częstemu emitowaniu w audycji radiowej Dr. Demento. Piosenkarz opowiada o wypadku drogowym podobnym do tego opisanego w hicie J. Franka Wilsona z 1961 roku „Last Kiss”, który później okazuje się tym samym zdarzeniem, które zostało przedstawione w hicie Shangri-Las z 1964 roku „Leader of the Pack”. Dziewczyna piosenkarza zostaje śmiertelnie poćwiartowana w wypadku. Po miesiącach żałoby odkopuje jej grób, wchodzi do trumny i śpiewa ostatni refren „I Got My Baby Back”. 

 

 W 1977 roku brytyjski prezenter radiowy Kenny Everett umieścił „I Want My Baby Back” na pierwszym miejscu na swojej liście „30 najgorszych” utworów w głosowaniu publiczności, zdobywając tytuł „Najgorszej Płyty Świata”. Utwór został wydany po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii na albumie kompilacyjnym Everetta „The World's Worst Record Show” w następnym roku, a później znalazł się na kompilacji Rhino Records z 1983 roku „The Rhino Brothers Present the World's Worst Records”.

 

  Cross nagrał następnie „The Ballad of James Bong” (Tollie), „Hey Little Girl” (Red Bird Records) i „Super-Duper Man” (Red Bird). 

 

 Śmierć Cross zmarł na zawał serca w Hollywood 8 października 1978 roku w wieku 39 lat. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Want My Baby Back/Play The Other Side	Jimmy Cross	01.1965	-	92[3]	Tollie 9039	[written by Gil Garfield,Perry Botkin Jr.][produced by Gil Garfield,Perry Botkin Jr.]

Chris Crosby

Christopher Douglas „Chris” Crosby (ur. 28 czerwca 1942 r.)  to amerykański piosenkarz
lat 60-tych XX wieku, syn lidera zespołu swingowego Boba Crosby'ego i bratanek Binga Crosby'ego.

  Zadebiutował w Warner Bros. w 1963 roku, wystąpił w filmie muzycznym „Hootenanny Hoot”, a następnie wydał album „Meet Chris Crosby” dla MGM. Przeniósł się do Atlantic w 1966 roku i wykonał swój pierwszy singiel dla Atlantic, „Hippy Lullaby”, w programie Today Show w listopadzie 1967 roku. Jako producent muzyczny założył Jupiter Productions, Ltd., a następnie Sun House Productions. Crosby po raz pierwszy zaśpiewał z zespołem swojego ojca w stacji CBS w wieku 12 lat, a następnie nakręcił film dokumentalny o swoim wujku, Bingu Crosbym, zatytułowany Crosby in Search of Crosby: Bing the Truth Behind the Legend (2016). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Young And In Love/Raindrops In My Heart	Chris Crosby	02.1964	-	53[7]	MGM 13191	[written by Bernie Baum,Ethel Lee,Florence Kaye]
Tomorrow/All I Do Is Dream Of You	Chris Crosby	05.1964	-	124[1]	MGM 13234	[written by Baker Knight][produced by Jim Vienneau]

Jimmy Crawford

 Ronald James William Crawford Lindsay (ur. 18 listopada 1937r - zm. 24 lipca 2024r), znany
zawodowo jako Jimmy Crawford, był angielskim piosenkarzem pop. Najbardziej znany jest z coveru utworu „I Love How You Love Me” (1961). 

 Crawford urodził się 18 listopada 1937 roku w Sheffield w hrabstwie Yorkshire w Anglii. Uczył się w Central Technical School w Sheffield, a później pracował jako kreślarz w Davy United. Crawford był pływakiem sportowym, po tym jak nauczył się przezwyciężać strach przed wodą podczas służby wojskowej. Crawford był rówieśnikiem innego piosenkarza urodzonego w Sheffield, Dave'a Berry'ego. Założył swój pierwszy zespół, Ron Lindsay and the Coasters, i grał w lokalnych klubach, ale odniósł sukces na listach przebojów jako artysta solowy.  

Podpisując kontrakt płytowy z wytwórnią Columbia, wydał „Love or Money” w czerwcu 1961 roku. Utwór spędził tydzień na 49. miejscu brytyjskiej listy przebojów. Drugie wydawnictwo przyniosło mu największy przebój. Wersja Crawforda amerykańskiego hitu „I Love How You Love Me” została pierwotnie nagrana przez The Paris Sisters. Płyta Crawforda osiągnęła   18. miejsce w listopadzie tego samego roku, spędzając łącznie dziesięć tygodni na brytyjskich listach przebojów. Jego trzeci singel, „I Shoulda Listened to Mama”, został wydany w maju 1962 roku, ale nie dotarł do listy przebojów.

  W 1962 roku Crawford zaśpiewał „Take It Easy” i wystąpił w filmie „Play It Cool”, w którym zagrali również Billy Fury i Shane Fenton. Założył zespół Jimmy Crawford and the Ravens, a wkrótce potem, na początku 1963 roku, Jimmy Crawford and the Messengers. Później połączył siły z Jimem Ryderem, występując pod pseudonimem Jimmy Crawford with The Chantelles. Przez lata jego zespół akompaniujący był znany jako The Jimmy Crawford Four i The Jimmy Crawford Blend. Crawford odbył sześciomiesięczną trasę koncertową po Australii w 1977 roku z Jimem Ryderem (gitara), Garym Lawsonem (klawisze) i Barrym Page (perkusja).

  W marcu 2005 roku wraz z żoną Maureen uczestniczyli w poważnym wypadku drogowym, choć ostatecznie oboje doszli do siebie po tym traumatycznym zdarzeniu.Crawford zmarł w Chesterfield w hrabstwie Derbyshire 24 lipca 2024 roku w wieku 86 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Or Money/Does My Heartache Show	Jimmy Crawford	06.1961	49[1]	-	Columbia DB 4633	[written by Dewayne Blackwell]
I Love How You Love Me/Our Last Embrace	Jimmy Crawford	11.1961	18[10]	-	Columbia DB 4717	[written by Barry Mann,Larry Kolber]

Crazy Otto

 Fritz Schulz-Reichel (ur. 4 lipca 1912r -zm. 14 lutego 1990r) był niemieckim pianistą jazzowym i
popowym. Schulz-Reichel urodził się w Meiningen. Jego ojciec był muzykiem klasycznym, a on sam zaczął grać na fortepianie w wieku sześciu lat. Opracował nietypową technikę, polegającą na graniu melodii lewą ręką, a rytmu prawą. Chociaż kształcił się na pianistę koncertowego, wybrał karierę w muzyce pop, grając lekki jazz i utwory popowe. Wynalazł urządzenie o nazwie Tipsy Wire Box, które można było przymocować do fortepianu, aby brzmiał jak rozstrojony pianino typu barrelhouse. (Inna interpretacja głosi, że „Tipsy Wire Box” było slangowym określeniem samego fortepianu, który był po prostu „rozstrojony”; to znaczy, że jedna z trzech strun tworzących każdą nutę głównej sekcji fortepianu jest lekko obniżona, co nadaje fortepianowi charakterystyczne brzmienie). 

W 1953 roku przyjął pseudonim Schräger Otto (Crazy Otto) i nagrywał dla Deutsche Grammophon. Jego utwory stały się hitami w Niemczech, Francji, Anglii i Ameryce; jego albumy były wydawane przez wytwórnie Decca i MGM w USA oraz przez Polydor, dystrybuowane przez Philips Electrical Industries Pty. Limited w Australii. W 1955 roku amerykański muzyk Johnny Maddox zagrał medley swoich utworów zatytułowany „The Crazy Otto Medley”; utwór ten dotarł do drugiego miejsca na amerykańskich listach przebojów, a w Stanach Zjednoczonych zarówno Reichel, jak i Maddox byli później znani jako „Szalony Otto”, co wywołało pewne zamieszanie. 

 Schulz-Reichel kontynuował występy na żywo i w filmach, pozostając przez wiele lat popularnym jazzmanem w Niemczech. Utwór „Crazy Otto” pojawia się w utworze „Ramble on Rose” napisanym przez Roberta Huntera i wykonanym przez zespół Grateful Dead.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Glad Rag Doll/Smiles	Crazy Otto	02.1955	-	A:19[5];B:21[3]	Decca 29 403	[A:written by Dan Dougherty, Milton Ager, Jack Yellen][B:written by Lee S. Roberts, J. Will Callahan]

Graham Bonney

Graham Bonney (ur. 2 czerwca 1943 r. jako Graham Arthur Ernest George Bradly)  to brytyjski
piosenkarz popowy i autor tekstów, który mieszkał i tworzył głównie w Niemczech. Chociaż miał tylko jeden hit na brytyjskiej liście przebojów, „Super Girl” w 1966 roku, jego sukcesy kontynuowano w Europie. 

 

 Urodził się w Basildon w hrabstwie Essex i pracował jako aktor dziecięcy, zanim założył swój pierwszy zespół w czasach szkolnych. W 1961 roku dołączył do Espresso Five, a w 1962 roku do The Ambers, z którymi występował w Star-Club w Hamburgu. W 1964 roku został wokalistą The Riot Squad, zespołu założonego przez menedżera Larry'ego Page'a. Po trzech nieudanych singlach dla Pye Records w 1965 roku Bonney opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową.  

 

Zaczął pisać piosenki z Barrym Masonem, a jego drugi solowy singiel „Super Girl”, wydany przez wytwórnię Columbia, osiągnął 19. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1966 roku. Większą popularność zyskał w Europie, docierając do pierwszego miejsca na niektórych niemieckich listach przebojów i utrzymując się w pierwszej dziesiątce przez kilka miesięcy, sprzedając się podobno w ponad milionie egzemplarzy. Kolejne płyty w Wielkiej Brytanii odniosły mniejszy sukces, ale Bonney zbudował trwałą karierę w Niemczech, gdzie 14 jego singli dotarło do pierwszej pięćdziesiątki w latach 1966–1973.Do jego niemieckich hitów należały „Das Girl mit dem La-La-La”, „Wähle 333”, „Du bist viel zu schön” i „Brandy”. W latach 1967 i 1968 zdobył nagrody Bravo Otto dla najlepszego wokalisty. 

 

Występował w niemieckiej telewizji regularnie w programie Beat Club, koncertował z The Beach Boys i innymi artystami, a także prowadził własny program telewizyjny Hits a Go Go. Do Wielkiej Brytanii powrócił w 1969 roku, aby współprowadzić wczesne edycje programu telewizyjnego Lift Off z Aysheą. W latach 70. i 80-tych XX wieku nadal był popularnym artystą estradowym w Niemczech, a brytyjskie obywatelstwo pozwalało mu występować zarówno w Niemczech Wschodnich, jak i Zachodnich. Występował również w telewizji w Holandii, Belgii, Austrii, Szwajcarii, Włoszech i Hiszpanii, a także nadal koncertuje i wydaje płyty w Niemczech.W 1984 roku poślubił stewardesę Lufthansy i mieszka w pobliżu Kolonii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Super Girl/Hill Of Lovin'	Graham Bonney and Johnny Scott And His Orchestra	03.1966	19[18]	-	Columbia DB 7843	[written by Barry Mason, Graham Bradly]

Quiet Five

Zespół The Quiet Five powstał w 1964 roku z połączenia The Vikings i grupy Gemini .

Pomimo nazwy, w rzeczywistości byli sześcioosobowym zespołem. Podobnie jak wielu innych, spędzili swoje początki jako support dla bardziej znanych zespołów, dopóki nie zwrócili na siebie uwagi producenta The Hollies, Rona Richardsa. Spodobała mu się kompozycja Krisa Ife'a „When the Morning Sun Dries the Dew” i był przekonany, że to potencjalny hit. Niestety, ten pierwszy singiel, wyprodukowany w legendarnym już studiu Abbey Road, zajął jedynie niewielkie miejsce.  

 

Ich kolejny singiel - stary numer Fatsa Wallera- nie znalazł się na listach przebojów, ale popularność zespołu jako wykonawcy koncertowego nie osłabła. Wielkie nadzieje wiązano z ich trzecim singlem, opartym na nowym utworze Paula Simona, „Homeward Bound”. Niestety, był to ten sam utwór, którym Paul Simon i Art Garfunkel mieli rozpocząć swoją własną, niezwykle udaną karierę w Wielkiej Brytanii. Niemniej jednak płyta ta przyniosła zespołowi kolejne pocieszenie i stała się poszukiwanym przedmiotem przez kolekcjonerów poszukujących ciekawych i profesjonalnie wykonanych coverów. 

 

 Po nieudanej próbie wydania przez EMI kompozycji Jaggera i Richardsa, zespół zmienił wytwórnię. Raya Haileya zastąpił Roger „Tex” Marsh, zanim nagrali swój ostatni i jedyny singiel dla CBS, kolejny utwór Krisa Ife'a - który niestety nie radził sobie lepiej na listach przebojów i oznaczał koniec kariery nagraniowej zespołu. Mimo to grupa może pochwalić się inspiracją dla dwóch hitów Mickiego Mosta; „I Understand” Freddiego i The Dreamers oraz „Sillhouettes” Herman's Hermits - to dwa utwory zawarte na demie, które The Quiet Five wyprodukowali w 1964 roku, a następnie usłyszeli je słynni producenci. 

 

The Quiet Five kontynuowali działalność koncertową, dodając do swoich występów scenicznych parodie bardziej znanych zespołów, takich jak The Rolling Stones i The Byrds. Chociaż Richard Barnes i Chris Ife kontynuowali karierę solową, Quiet Five musiało zadowolić się pięcioma wymienionymi poniżej brytyjskimi wydaniami.

 

Skład:

 John Howell (organ/vocals)
Kris Ife (guitar/vocals)
Richard Barnes (bass guitar/vocals)
Roger McKew (lead guitar)
Ray Hailey (drums)
John "Satch" Goswell (sax). 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When The Morning Sun Dries The Dew/Tomorrow I'll Be Gone	Quiet Five	05.1965	45[1]	-	Parlophone R 5273	[written by Kris Ife ]
Honeysuckle Rose/Let's Talk It Over	Quiet Five	07.1965	-	-	Parlophone R 5302	[written by Razaf,Ed Waller]
Homeward Bound/Ain't It Funny What Some Lovin' Can Do	Quiet Five	04.1966	44[2]	-	Parlophone R 5421	[written by P. Simon]
I Am Waiting/Without You	Quiet Five	06.1966	-	-	Parlophone R 5470	[written by Jagger, Richard][produced by Ron Richards]
Goodnight Sleep Tight/Just For Tonight	Quiet Five	02.1967	-	-	CBS 202586	[written by K. Ife, A. Moorhouse][produced by Jimmy Henney, Alan Moorhouse]

Typhoons

Za każdym razem, gdy w radiu lub artykułach wspomina się o zespole Embassy, ​​
pojawia się pytanie: Kim byli The Typhoons i jak powstali? Zazwyczaj pojawia się też mglista odpowiedź, że to ci, którzy zostali zaproszeni na sesję tego dnia. Cóż, teraz możemy zrobić to nieco lepiej. Korzystając z pamiętników Raya Pilgrima i nagrań z sesji z lat 1963-65, a także z niezwykłej zdolności Stuarta Rallsa do rozpoznawania i wyłapywania pojedynczych głosów, nawet w grupie wokalistów, oto najbardziej jednoznaczna odpowiedź, jaką można uzyskać. Najkrótsza odpowiedź brzmi: byli to głównie Ray Pilgrim, Mike Redway, Ken Barrie i Tony Crane, choć Joan Baxter sporadycznie zajmowała się żeńską częścią utworu, a Paul Rich nagrał jeden utwór Typhoons. 

Nazwa Typhoons powstała w lutym 1963 roku, gdy Embassy zaczęło coverować coraz więcej utworów zespołów beatlesowskich, zamiast tradycyjnych solowych nagrań wokalistów, które zdominowały listę przebojów w poprzednich latach. Ray i Mike nagrali pierwszy utwór Typhoons dla Embassy 7 lutego 1963 roku… co prawdopodobnie uczyniło ich pierwszym na świecie zespołem coverującym Beatlesów! Firma macierzysta Embassy nazywała się Oriole, co oczywiście było nazwą ptaka. Postanowili więc wymyślić nazwy zespołów, używając innych nazw ptaków, takich jak: The Eagles, The Jaybirds i The Starlings. Niestety, odkryli, że nazwa The Eagles była już w użyciu. Stało się to na bardzo późnym etapie, w lutym 1963 roku, gdy mieli właśnie wydać swój pierwszy cover Beatlesów. W związku z tym zrezygnowali z The Eagles, a zamiast nich wybrano nazwę Typhoons. Więc... to nie był ptak, tylko „samolot”! I tak już zostało, stając się jedną z najlepiej zapamiętanych nazw w Embassy. 

 The Typhoons istnieli wyłącznie jako zespół studyjny. Wokaliści biorący udział w projekcie zostali w rzeczywistości wybrani z istniejącej listy artystów Embassy. W latach 1963-1965 wytwórnia zarejestrowała 62 utwory pod szyldem The Typhoons. Ray Pilgrim zaśpiewał w 29 z nich, Mike Redway w 20, Ken Barrie w 13, Tony Crane w 19, Joan Baxter w 3, a Paul Rich w 1. 

Mel and Kim

 Mel and Kim   to angielski duet popowy, w którego skład wchodziły siostry
Melanie i Kim Appleby. Początkowo zarządzany przez Alana Whiteheada, odnosił sukcesy w latach 1986-1988, zanim Melanie zmarła na raka w styczniu 1990 roku w wieku 23 lat. Duet osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów dzięki singlowi „Respectable” z 1987 roku, który znalazł się również na szczycie amerykańskiej listy przebojów dance. 

 

Mieli na koncie trzy inne przeboje, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii: „Showing Out (Get Fresh at the Weekend)” (1986), „F.L.M.” (1987) i „That's the Way It Is” (1988). W 1988 roku zostali nominowani do nagrody Brit Award w kategorii „Najlepszy brytyjski debiut”. Po śmierci Mel, Kim rozpoczęła karierę solową i miała dwa przeboje, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii: „Don't Worry” (1990) i „G.L.A.D.” (1991).

 

Cztery pełne energii i modne przeboje z pierwszej dziesiątki listy przebojów uczyniły z rodzeństwa Mela i Kim Appleby jeden z najbardziej utytułowanych brytyjskich zespołów końca lat 80-tych. Pochodzący z East London, a konkretnie z Hackney, Mel i Kim podpisali kontrakt z Supreme Records na podstawie dema. Wytwórnia zyskała rozgłos dzięki utworowi „Say I'm Your No. 1” zespołu Princess, a następnie połączyła Mel i Kim z rozwijającym się zespołem kompozytorów i producentów tego przeboju, Stock, Aitken & Waterman. Utwory „Showing Out (Get Fresh at the Weekend)”, „Respectable” i „F.L.M.” - wszystkie z F.L.M., jedynego albumu duetu - dotarły do ​​pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów, a „Respectable” stał się przebojem numer jeden. Singiel „That's the Way It Is”, kolejny wspólny utwór Stocka, Aitkena i Watermana, utrzymał passę w pierwszej dziesiątce w 1988 roku.

 

 Sukces sięgał daleko poza ojczyznę sióstr Appleby, w tym do Stanów Zjednoczonych, gdzie dwukrotnie znalazły się na szczycie klubowej listy przebojów Billboardu. U Melanie, która przed rozpoczęciem kariery z Kim leczyła się na raka, zdiagnozowano nawrót choroby nowotworowej, a z powodu osłabionego układu odpornościowego zmarła na zapalenie płuc w 1990 roku. Kim wznowiła karierę solową w wytwórni Parlophone, wydając album z piosenkami, które współtworzyła z siostrą i które planowała nagrać na drugi album Mel & Kim. Zmodernizowany, piąty singiel Mel & Kim, „Where Is Love”, ukazał się w 2018 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Showing Out [Get fresh at the weekend]/System	Mel and Kim	09.1986	3[20]	78[7][02.87]	Supreme SUPE 107	[silver-UK][written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][1[1][15].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 755 12"][23[13].R&B; Chart]
Respectable	Mel and Kim	03.1987	1[1][16]	-	Supreme SUPE 111	[gold-UK][written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][1[1][11].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 703 12"]
F.L.M.	Mel and Kim	07.1987	7[11]	-	Supreme SUPE 113	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman]
I'm The One Who Really Loves You	Mel and Kim	01.1988	-	-	-	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][11[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 627 12"]
That's The Way It Is/You Changed My Life	Mel and Kim	02.1988	10[7]	-	Supreme SUPE 117	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][Producer - Stock, Aitken & Waterman][9[7].Hot Disco/Dance;Atlantic 96 613 12"]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
F.L.M.	Mel and Kim	04.1987	3[25]	-	Supreme SU 2	[Producer - Stock, Aitken & Waterman]

Cool Notes

The Cool Notes to brytyjski zespół pop-funk, który w latach 1984-1986 osiągnął szereg
przebojów na brytyjskich listach przebojów. Zespół, założony w południowym Londynie, składał się z siedmiu członków, utalentowanych wokalnie i instrumentalnie. Najbardziej znany jest z przeboju „Spend the Night”, który zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 

Zespół Cool Notes początkowo rozpoczął karierę nagraniową w stylu lovers rock, a Lauraine i Heather grały główne wokale. Pełny skład zespołu stanowili Joseph Charles, Peter Lee Gordon, Peter Rowlands i Ian Dunstan. W 1978 roku grupa nagrywała dla grupy Jama Pata Rhodena; sukces singla „My Tune” zaowocował udzieleniem przez Rhodena licencji na piosenkę dużym wytwórniom płytowym w 1979 roku, ponieważ oczekiwano, że piosenka wejdzie do głównego nurtu. Jama wydała również nieudane „Just Girls” i „Sweet Vibes”, które zasygnalizowały zmianę kierunku. 

Zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 80-tych, wydając „I Forgot How To Love You”, „Morning Child” i Down To Earth, które pokazały zdolność adaptacji grupy. Okładka albumu przedstawiała zespół przebrany za astronautów i pomimo tego żałosnego chwytu marketingowego, debiut został dobrze przyjęty. W 1984 roku zespół odczuł potrzebę dalszej transformacji, co doprowadziło do powstania wytwórni Abstract Dance i wydania utworu „Never Too Young”, skierowanego na scenę klubową i zajmującego niższe pozycje na listach przebojów. Wydanie spotkało się z entuzjazmem w klubach, a zespół po przeboju wydał  utwór „I Forgot”, dążąc do zaistnienia na radiowych playlistach. Singiel nie zachwycił prezenterów muzycznych i, podobnie jak poprzednik, znalazł się w Top 75.

 Rozsądna decyzja zaowocowała powrotem grupy do klubowego brzmienia z utworem „Spend The Night”, który osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, pomimo obojętności stacji radiowych wobec zespołu. Zespół cieszył się serią hitów, takich jak „In Your Car”, „Have A Good Forever”, a zwieńczeniem był „Into The Motion”. Ich utwory nadal charakteryzowały się klimatem reggae, co przeczyło ich zapewnieniom, że chcą być postrzegani jako brytyjski zespół soulowy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Your Never Too Young/Sound Of Summer	Cool Notes	08.1984	42[5]	-	Abstract Dance AD 001	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
I Forgot/Baby I Just Want It	Cool Notes	11.1984	63[4]	-	Abstract Dance AD 002	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes, John Burns]
Spend The Night/Halu (Spring)	Cool Notes	03.1985	11[10]	-	Abstract Dance AD 3	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
In Your Car/Secrets Of The Night	Cool Notes	07.1985	13[10]	-	Abstract Dance AD 4	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Have A Good Forever/Natural Energy	Cool Notes	10.1985	73[3]	-	Abstract Dance AD 5	[written by S. McIntosh, L. McIntosh][produced by The Cool Notes]
Into The Motion/Come Back To Me (Remix)	Cool Notes	05.1986	66[2]	-	Abstract Dance AD 8	[written by Steve McIntosh][produced by Bobby Ely]
Momentary Vision/Girls Night Out	Cool Notes	09.1986	94[2]	-	Abstract Dance AD 10	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Magic Lover/House Of Love	Cool Notes	.1988	169	-	Risin RAH 102	[written by S.J. McIntosh][produced by Charlie Maque ]
Spend The Night (7" Remix)/Come On Back To Me	Cool Notes	.1990	84	-	Swanyard SYD 5	[written by Steve McIntosh][produced by The Coolnotes]
Make This A Special Night/Where Do We Go From Here	Cool Notes	09.1991	86	-	PWL PWL 200	[written by Stock, Waterman][produced by Stock, Waterman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Have a Good Forever	Cool Notes	11.1985	66[2]	-	Abstract Dance ADLP 1	[produced by Cool Notes]

Lyn Cornell

Lyn Cornell, czasami przedstawiana jako Lynn Cornell (ur. 21 października 1936r jako Audrey
Cornett), to angielska piosenkarka pop i jazzowa. Najbardziej znana jest z członkostwa w zespołach The Vernons Girls, The Carefrees i The Pearls, z którymi miała co najmniej jeden hit na listach przebojów, a także jako artystka solowa z przebojem, który znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów. AllMusic zauważył, że Cornell „potrafiła rozwinąć giętkość wokalu, której brakowało szczęśliwszym, ale mniej stylistycznym rówieśnikom”.

 

 Cornell urodziła się w Liverpoolu w Anglii. Pierwotnie była członkinią zespołu The Vernons Girls, który występował w programie Oh Boy! w stacji ITV w latach 1958–1959 z zespołem, a w latach 1958–1961 wydał serię stosunkowo udanych singli dla Parlophone. Cornell rozpoczęła karierę solową w kwietniu 1960 roku, zanim zespół The Vernons rozpadł się w 1961 roku. Nagrywała solo dla Decca Records i jest najbardziej pamiętana ze swojej wersji utworu przewodniego filmu „Never on Sunday”. Jej nagranie z 1960 roku „Never on Sunday” osiągnęło 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Cornell pojawiła się w wydaniu NME z 25 listopada 1960 roku. Również w 1960 roku Cornell nagrała i wydała jako singiel świąteczną piosenkę „The Angel and the Stranger”. 

 

 Latem 1961 roku wystąpiła w North Pier Pavilion w Blackpool, gdzie wystąpili m.in. Matt Monro i Bert Weedon. W kwietniu 1962 roku  Cornell poślubiła muzyka sesyjnego Andy'ego White'a, perkusistę, który nagrał albumową wersję pierwszego przeboju The Beatles, „Love Me Do”. W tym samym roku Decca wydała wersję utworu „African Waltz” w wykonaniu Cornell , która nie odniosła sukcesu w porównaniu z instrumentalnym hitem Johna Dankwortha na listach przebojów. Na stronie B znalazła się aranżacja jazzowego standardu Jona Hendricksa „Moanin'”, co pokazało, że artystka wykracza daleko poza tradycyjne granice muzyki pop.  

 

Po tym wydaniu nastąpiła ekscentryczna produkcja Jacka Gooda nad jej coverem amerykańskiego przeboju The Blue Belles z 1962 roku „I Sold My Heart to the Junkman”. Pomimo emisji w programie BBC Light Programme, utwór ten również nie dorównał notowaniom „Never on Sunday”. W 1963 roku Decca wydała utwór Cornell „Sally Go 'Round the Roses”. W 1964 roku dołączyła do zespołu The Carefrees, który zasłynął piosenką „We Love You Beatles”. Utwór był pierwszym nagraniem The Carefrees i jedynym singlem, który znalazł się na listach przebojów, osiągając 39. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA i utrzymując się na niej przez pięć tygodni.Po wydaniu kolejnego singla i albumu, zespół rozpadł się jeszcze w tym samym roku.

 

 Jej role telewizyjne i filmowe z tego okresu obejmują „Shindig!” (1964), „Just for Fun” (1963), „Thank Your Lucky Stars” (1962), „Big Night Out” (1961) i „Parade” (1960). Cornell i White później się rozwiedli, a ona mieszka obecnie w Londynie. W pewnym okresie spotykała się z Adamem Faithem. W 1972 roku Cornell i Ann Simmons (z domu O'Brien), które obie należały do ​​The Vernons Girls, korzystały z pomocy producenta muzycznego, Phila Swerna, w założeniu The Pearls. Były dziewczęcym duetem wokalnym z lat 70-tych.The Pearls wydały łącznie 12 singli, z których największym sukcesem był „Guilty”, który w czerwcu 1974 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Cornell później pracowała jako wokalistka z James Last Orchestra. W 1975 roku śpiewała chórki na albumie Polly Brown „Special Delivery”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never On Sunday/Swain Kelly	Lyn Cornell	10.1960	30[9]	-	Decca F 11277	[written by Manos Hadjidakis,Billy Towne]

Coronets

 

The Coronets to brytyjski zespół wokalny działający w połowie lat 50-tych XX wieku. 

Zespół został założony w czerwcu 1953 roku  przez Billa Shepherda i Valerie Tyler, którzy wówczas byli członkami George Mitchell Minstrels. Pomysł na nowy zespół zrodził się w pociągu z Birmingham do Londynu. Inspiracją dla nazwy zespołu była piosenka „The Coronation” , a zespół zamówił kwintet koron do noszenia podczas występów.Przełom w karierze zespołu nastąpił, gdy pod koniec 1953 roku przez cztery miesiące występowali w programie radiowym Midday Music Hall, a w październiku zadebiutowali w telewizji w programie „Shop Window” i zostali zaproszeni do nagrania piosenki do filmu „Goons”. The Coronets występowali głównie jako wokaliści wspierający w wytwórni Columbia i nagrywali covery tanich wytwórni, ale nagrali również kilka singli pod własnym nazwiskiem. 

 W jednym z nich -„Brown Eyes - Why Are You Blue?” - każda partia wokalna została nagrana przez zespół dwukrotnie, tworząc 10-głosową harmonię. W 1954 roku Gerry Laine, basista, został zastąpiony przez Mike'a Sammesa. We wrześniu 1955 roku Marion Gay musiała odejść z zespołu z powodu ciąży; na jej miejsce zatrudniono Irene King z The Keynotes.W 1957 roku Sammes był bardziej zainteresowany amerykańskimi harmoniami i bardziej współczesnym brzmieniem, dlatego założył Mike Sammes Singers, a Shepherd został dyrektorem muzycznym w Pye Nixa; w rezultacie Coronets przestali istnieć. 

Shepherd zarządzał zmiennym składem znanym jako „The Coronet Singers”, który później stał się znany po prostu jako Bill Shepherd Singers. Grupa wydała dwa single, które znalazły się na listach przebojów New Musical Express, oba w 1955 r.; jeden singel, który nie znalazł się na listach przebojów NME, „Don't Go to Strangers” z udziałem Ronniego Harrisa, zajął 9. miejsce na pierwszej liście przebojów Record Mirror 22 stycznia 1955 r., a tydzień później osiągnął 8. miejsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's How A Love Song Was Born/The Voice	Ray Burns with the Coronets	09.1955	14[6]	-	Columbia DB 3640	[written by Green,Newell]
Twenty Tiny Fingers/Meet Me On The Corner	Coronets	12.1955	20[1]	-	Columbia DB 3671	[written by Tepper, Bennett]

Briana Corrigan

Briana Corrigan (ur. 30 maja 1965r) to północnoirlandzka piosenkarka.
Była członkinią zespołu The Beautiful South w latach 1988–1992. 

 Corrigan urodziła się w Irlandii Północnej. Gdy miała 11 lat, jej rodzina przeprowadziła się z Belfastu do Portstewart w hrabstwie Londonderry, gdzie uczęszczała do Dominican College w Portstewart, szkoły, w której uczyła jej matka.W wieku 18 lat przeprowadziła się do Newcastle upon Tyne w Anglii, aby studiować na kierunku sztuk kreatywnych i performatywnych.  Podczas studiów w Newcastle upon Tyne, Corrigan zaczęła śpiewać z The Anthill Runaways. Wytwórnia Go! Discs Records, która rozważała podpisanie kontraktu z zespołem, zaproponowała jej wyjazd do Hull i śpiewanie z Paulem Heatonem i Dave'em Hemingwayem z The Beautiful South. Wkrótce potem została zaproszona do Mediolanu z zespołem, aby pomóc w nagraniu ich debiutanckiego albumu „Welcome to the Beautiful South”. Wystąpiła u boku Dave'a Hemingwaya w jedynym singlu zespołu, który znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii, „A Little Time”. 

Po pojawieniu się na trzech albumach, Corrigan opuściła zespół w 1992 roku, aby rozpocząć karierę solową. Decyzja ta była podyktowana chęcią nagrania własnej twórczości, a częściowo także względami etycznymi dotyczącymi niektórych tekstów Heaton, zwłaszcza takich utworów jak „36D”, który krytykował brytyjskie modelki glamour i branżę, która je zatrudniała. Jej czas w zespole zwieńczył jeden z najszybciej sprzedających się brytyjskich albumów w historii, „Carry on up the Charts: The Best of the Beautiful South”.

  Po odejściu z zespołu, Corrigan ponownie nawiązała współpracę z producentem Mikiem Hedgesem, który wyprodukował dwa pierwsze albumy „Beautiful South”, i nagrała w 1996 roku solowy album, „When My Arms Wrap You Round”, który spotkał się z uznaniem krytyków. Album został wydany przez East West Records. Pierwszy singiel „Love Me Now” osiągnął 48. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Był to jedyny wydany singiel, ponieważ Corrigan i jej wytwórnia płytowa rozstali się kilka miesięcy po wydaniu albumu.Do października 2022 roku uczyła śpiewu w British School al Khubairat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Me Now	Briana Corrigan	05.1996	48[2]	-	East West EW 041	[written by D. Porter, B. Corrigan][produced by Chris Hughes, Ian Stanley, Paul Noble, Richie Fermie]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When My Arms Wrap You Round	Briana Corrigan	06.1996	88[1]	-	East West 0630142712	[produced by Mike Hedges]