Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pop. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pop. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 22 marca 2026

Oliver

William Oliver Swofford-ur. 22.02.1945r-zm.12.02.2000r,amerykański piosenkarz pop,
znany pod pseudonimem Oliver.Urodzony w Wilkesboro w Płn. Karolinie,zaczął śpiewać jako student Oniversity Of North Carolina w Chapel Hill na początku lat 60-tych.Był członkiem zespołów The Virginians ,a póżniej The Good Earth.Dysponował głębokim barytonem i doskonałą prezencją co było idealnym sposobem na wylansowanie w lipcu 1969r swojego pierwszego hitu "Good Morning Starshine" z rockowego musicalu "Hair".W pażdzierniku tego samego roku wspina się z singlem "Jean" autorstwa Roda McKuena na 2 pozycję listy Billboard.Piosenka pochodziła z nagrodzonego Oscarem filmu The Prime of Miss Jean Brodie.
 

Z tymi dwoma hitami Oliver występuje w tym czasie w wielu telewizyjnych show ,minn. w słynnym Ed Sullivan Show.Póżniejsze nagrania jak "Sunday Mornin '" [#35] czy "Angelica" [#97] nie odniosły już tak spektakularnych sukcesów.Singiel "I Can Remember" z lipca 1970r nie trafił nawet do Hot 100 listy Billboard.
Jego ostatnim nagraniem na listach bestsellerów był cover Gordona Lightfoota- " Early Morning Rain ".
W latach 1976 i 1977r koncertował w ponad stu uczelniach na wschodzie i południu USA.Pomimo swego talentu,nie potrafił utrzymać dobrej passy.Próba stworzenia duetu z Karen Carpenter pod koniec lat 70-tych też zakończyła się fiaskiem.W latach 80-tych z powodzeniem prowadzi karierę biznesmena w przemyśle farmaceutycznym w Luizjanie.Pod koniec kolejnej dekady zdiagnozowano u niego raka.Zmarł w 2000r w Shrevport w Luizjanie. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Good Morning Starshine/Can't you seeOliver05.19696[18]3[13] Jubilee 5659[written by Galt MacDermot/James Rado/Gerome Ragni][produced by Bob Crewe ][piosenka z musicalu "Hair"]
Jean/The arrangementsOliver08.1969-2[14]Crewe 334[gold][written by Rod McKuen ][produced by Bob Crewe ][piosenka z filmu "The Prime Of Miss Jean Brodie"][1[4].Adult Contemporary Chart]
Sunday Morning / LetmekissyouwithadreamOliver11.1969-35[9] Crewe 337[written by Margo Guryan][produced by Bob Crewe ]
Angelica/AnnaOliver04.1970-97[3]Crewe 341[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Bob Crewe ]
Early mornin' rain/Catch me if you canOliver05.1971-124[1] United Artists 50 762[written by Gordon Lightfoot][#91 hit for Peter,Paul & Mary in 1965]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Good Morning StarshineOliver08.1969-19[38]Crewe 1333-
Oliver AgainOliver05.1970-71[13]Crewe 1344-

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 20 marca 2026

Tones and I

 

Australijska piosenkarka popowa Tones and I odniosła natychmiastowy sukces,
gdy zaczęła wydawać single o swoim tanecznym, hipnotyzującym (ale wciąż optymistycznym) brzmieniu. Podbudowana ogromnym sukcesem singli „Johnny Run Away” i „Dance Monkey”, jej debiutancka EP-ka z 2019 roku, „The Kids Are Coming”, uzyskała status platynowej płyty. W ciągu kolejnych dwóch lat ukazały się kolejne single, co doprowadziło do jej pierwszego pełnometrażowego wydawnictwa, „Welcome to the Madhouse” z 2021 roku, które zadebiutowało na pierwszym miejscu w Australii. 

Tones and I urodziła się jako Toni Watson na Półwyspie Mornington, na południe od Melbourne. W 2018 roku, znudzona pracą w handlu detalicznym, zaczęła grać na ulicy w Melbourne i czasami odbywała specjalne podróże do nadmorskiego miasteczka Byron Bay, aby grać piosenki dla przejeżdżających tłumów. Rzuciła pracę, gdy zyskała popularność, a nawet zaczęła wygrywać konkursy uliczne. Watson podpisała kontrakt z wytwórnią Bad Batch Records, powiązaną z Sony, w 2019 roku. Jej debiutancki singiel „Johnny Run Away” ukazał się w marcu tego samego roku i stał się viralową sensacją, zdobywając wiele odtworzeń i osiągając pierwsze miejsce na liście przebojów ARIA. Drugi singiel Tones and I, „Dance Monkey”, odniósł jeszcze większy sukces, ustanawiając australijski rekord czasu spędzonego na pierwszym miejscu i zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów w ponad 30 krajach. Oba utwory znalazły się na jej debiutanckiej EP-ce „The Kids Are Coming”, która ukazała się w sierpniu 2019 roku. Kolejny singiel Watson z wytwórni Tones and I, podnoszący na duchu „Fly Away”, ukazał się w 2020 roku, a rok później „Won't Sleep” i „Cloudy Day”, które znalazły się na jej debiutanckim albumie, Welcome to the Madhouse, który znalazł się na szczycie listy przebojów ARIA.  

Wróciła do pracy na początku 2022 roku singlem „Eyes Don't Lie” i zainaugurowała rok 2023 inspirującym „I Made It”. Przed premierą jej drugiego albumu ukazała się cała seria utworów, w tym „I Am Free” i „The Greatest”. Na początku 2024 roku wydała singiel „Dreaming”, który wyznaczył poprzeczkę dla całego albumu, a w sierpniu ukazał się bardziej dojrzały i pełen emocji album „Beautifully Ordinary”.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Dance MonkeyTones and I10.20191[11][116]4[36]Parlophone QZES 71982312[4x-platinum-US][6x-platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]
Never Seen the RainTones and I02.202099[2]-Parlophone AUBM 01900174[silver-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]
Fly AwayTones and I06.202111[22]-Parlophone USAT 22006865[platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Tones and I, Dann Hume]
Gone Gone Gone David Guetta, Teddy Swims and Tones and I10.202547[19]51[13]Atlantic UKWLG 2500132[gold-US][written by David Guetta, Jaten Collin Dimsdale, Toni Watson, Ben Kohn ,Giorgio Tuinfort, Hector "Tor" Fernandez, Jack LaFrantz, Julian Bunetta, Naomi Robin, Yarden "Jordi" Peleg, Yuval Maayan][produced by David Guetta, Jordi]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The Kids Are Coming EP.Tones and I10.2019-30[48] Bad Batch 607326[gold-US][produced by Konstantin Kersting]
Welcome to the MadhouseTones and I07.2021-144[2] Elektra 661929[produced by Capi,Dann Hume,Konstantin Kersting,Randy Belculfine,Toni Watson]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 17 marca 2026

Perrie Edwards

Perrie Louise Edwards (ur. 10 lipca 1993r w South Shields) - angielska wokalistka,
autorka tekstów oraz członkini zespołu Little Mix.

Perrie Louise Edwards urodziła się 10 lipca 1993 roku i wychowywała się w South Shields, Tyne and Wear. Jest córką Debbie Duffie i Alexandra Edwards, którzy są piosenkarzami. Jej rodzice rozwiedli się, gdy była młoda. Ma też starszego brata Jonnie Edwards i przyrodnią siostrę Caitlin Edwards. Mieszkała w Hamilton w Nowej Zelandii przez dwa lata jako nastolatka.

W 2011 roku na pierwszym przesłuchaniu do programu X-Factor wystąpiła z piosenką "You Oughta Know" Alanis Morissette. Znalazła się początkowo w grupie Faux Pas wraz z Jesy Nelson, a następnie zostały połączone z Jade Thirlwall i Leigh-Anne Pinnock w zespół Rhythmix, który wkrótce zmienił nazwę na Little Mix. 11 grudnia 2011 roku zostały pierwszym zespołem, który wygrał program. Dotychczas wydały sześć albumów, DNA (2012), Salute (2013), Get Weird (2015), Glory Days (2016), LM5 (2018) i Confetti (2020).

W 2019 roku została twarzą włoskiej marki Superga i wydała swoją pierwszą zaprojektowaną kolekcję butów. W 2020 roku została pierwszą kobiecą ambasadorką marki Supreme Nutrition. Jeszcze w tym samym roku została nową twarzą Nando's, portugalsko-afrykańskiej franczyzy spożywczej. Występowała też w ich reklamach telewizyjnych.

W maju 2012 roku zaczęła spotykać się z Zaynem Malikiem, natomiast zaręczyli się w sierpniu 2013 roku. Para rozstała się w sierpniu 2015 roku. W lutym 2017 roku potwierdzono, że jest w związku z piłkarzem Alexem Oxlade-Chamberlain.

10 maja 2021 roku ogłosiła, że jest w ciąży z Alexem Oxlade-Chamberlain. 21 sierpnia 2021 oboje oznajmili na instagramie, że urodził się syn, a 17 stycznia 2026 roku Perrie ogłosiła za pośrednictwem Instagrama, że na świat przyszła córka.

Cierpi na atrezję przełyku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Forget About UsPerrie 04.202410[9]-Columbia GBARL 2400078[silver-UK][written by David Hodges ,Steven Solomon, Ed Sheeran, Perrie Edwards][produced by Solomon, Andrew Goldstein]
TearsPerrie 07.202469[1]-Columbia GBARL 2400674[written by Feli Ferraro, Ido Zmishlany][produced by Ido Zmishlany]
You Go Your WayPerrie10.202452[1]-Columbia GBARL 2401000[written by Alfie Russel, Henry Counsell, Perrie Edwards][produced by Joy Anonymous, Russel]
If He Wanted to He WouldPerrie Edwards09.202544[6]-Columbia GBARL 2501222[written by Perrie Edwards, Nina Nesbitt, Charlie Martin, Joe Housley][produced by Solomon, Andrew Goldstein]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
PerriePerrie10.20253[1]-Columbia 19802822482[produced by Jonathan Bellion, Will Bloomfield, Colin Brittain ,Ryan Daly, Andrew Goldstein, Edd Holloway, Tre Jean-Marie, Joy Anonymous, Johnny McDaid, Connor McDonough, Riley McDonough, Mojam, the Nocturns Kyle Reith, Will Reynolds, RISC, Alfie Russel, Mark "Spike" Stent ,Starsmith, Steven Solomon, Tenroc, Ido Zmishlany]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 15 marca 2026

S.O.A.P.

S.O.A.P. to żeński duet popowy z Danii, w którego skład wchodzą siostry Heidi
(urodzona 18 października 1979r w Kamplar w Malezji) i Saseline „Line” Sorensen (urodzona 26 lipca 1982r w Perak w Malezji). Heidi poznała producenta muzycznego Remee podczas wywiadu dla młodzieżowego magazynu, dla którego pracowała. Jej ojciec (który towarzyszył jej w wywiadzie) wspomniał Remee, że jego córka jest piosenkarką. Remee zaproponował Heidi zaśpiewanie z nim na solowym albumie; jednak Heidi stwierdziła, że ​​nic nie zrobi bez swojej siostry Saseline, a Remee ostatecznie wycofał swoją ofertę. 

Rok później zwrócił się do dziewczyn z propozycją wyprodukowania albumu z obiema. Duet wymyślił nazwę „S.O.A.P.”, ponieważ wydała im się zabawna, mimo że nic takiego nie oznaczała. W marcu 1998 roku S.O.A.P. wydały swój debiutancki album „Not Like Other Girls” w wytwórni Sony Music. W Stanach Zjednoczonych ukazał się on w maju jako album o tym samym tytule, wydany przez krótko działającą wytwórnię Mariah Carey, Crave Records. Album trafił również na listy przebojów w Danii, Nowej Zelandii, Szwecji i Finlandii, ale nie w Stanach Zjednoczonych. Pierwszy singiel z albumu, „This is How We Party”, stał się hitem, zajmując pierwsze miejsce na liście przebojów w Szwecji. W Stanach Zjednoczonych osiągnął 51. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 21. miejsce na liście Billboard Top 40 Mainstream. Na arenie międzynarodowej był to umiarkowany hit. 

Kolejny singiel z albumu, „Ladidi Ladida”, osiągnął 15. miejsce w Australii, 28. we Francji, 8. miejsce w Nowej Zelandii i 58. miejsce w Szwecji. Utwór tytułowy nie znalazł się na listach przebojów ani w Stanach Zjednoczonych, ani na świecie. W 2000 roku australijski duet Savage Garden wybrał S.O.A.P. na support podczas ich europejskiej trasy koncertowej; zespół koncertował również z Backstreet Boys. 

W tym samym roku duet wydał swój drugi album, „Miracle”, który osiągnął zaledwie 20. miejsce na duńskich listach przebojów. Pierwszy singiel z albumu, „Mr. DJ”, nie znalazł się na listach przebojów; kolejny singiel, „S.O.A.P. is In the Air”, osiągnął zaledwie 25. miejsce na szwedzkich listach przebojów. W 2002 roku duet się rozpadł. 

 Po rozwiązaniu S.O.A.P., Saseline pracowała jako prezenterka telewizyjna w latach 2002-2003, prowadząc duński program muzyczny „Boogie”. W 2005 roku wystąpiła w charytatywnym singlu „Hvor små vi er” i była uczestniczką duńskiej wersji reality show „Survivor” zatytułowanej „Expedition Robinson 2005 (VIP)”. W 2008 roku urodziła swojego pierwszego syna, Seana, z tenisistą Frederikiem Fetterleinem, choć rozstali się w czasie jej ciąży. W 2010 roku Saseline wydała solowy album „Restart”. Dwa lata później, w 2012 roku, była uczestniczką duńskiej wersji programu „Dancing with the Stars” zatytułowanej „Vild med dans”. W 2014 roku urodziła swojego drugiego syna, Dextera, z chłopakiem Michaelem Dreyerem. W 2020 roku wywołała kontrowersje, gdy na swoim koncie na Instagramie podzieliła się teoriami spiskowymi na temat potencjalnej nadchodzącej szczepionki przeciwko COVID-19 zawierającej mikroczip, co doprowadziło do zamknięcia jej konta. Heidi zrobiła sobie przerwę w branży muzycznej i rozpoczęła naukę tatuażu, ucząc się jednocześnie komponowania własnej muzyki. Później nagrywała pod pseudonimem Suriya i wydała singiel „My Desire” w 2008 roku. W 2012 roku jej piosenka „Forever I B Young” została wybrana jako dzika karta do Grand Prix Dansk Melodi. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
This Is How We PartyS.O.A.P.04.199836[2]51[12]Crave 78 876[written by Remee, Holger Lagerfeldt][produced by Holger Lagerfeldt]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sirens

Sirens to brytyjski girlsband z Newcastle upon Tyne, znany przede wszystkim z singla
„Baby (Off the Wall)”, który znalazł się w pierwszej pięćdziesiątce brytyjskiej listy przebojów. 

Skład Sirens pierwotnie tworzyły Karina Brians, Kat Haslam, Lynsey Schofield i Michelle Heaton. Heaton odeszła, by dołączyć do Liberty X, a jej miejsce zajęła Lea Cummings. Nazwały się Sirens na cześć słynnego greckiego mitu o trzech pięknych kobietach (Siren), które wabiły żeglarzy na śmierć, śpiewając im. Brians opuściła szkołę w wieku 14 lat, aby spróbować zarobić na życie, podejmując się różnych prac, zanim założyła własną stajnię. Haslam założyła własną firmę, gdy tylko osiągnęła odpowiedni wiek. Jednak gdy poznały się w wieku 17 lat, obie wiedziały, że ich przyszłość związana jest z pisaniem i tworzeniem muzyki. 

 Aby zdobyć szansę na wielki przełom, Brians i Haslam sprzedały swoje samochody, aby sfinansować dema studyjne w Londynie, a także spały pod gołym niebem. Po wielu początkowych, próbnych i błędnych składach, powstał zespół Sirens, do którego dołączyli Schofield i Cummings. Wkrótce potem dziewczyny podpisały kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią Kitchenware Records, w której również grają Editors. Ich debiutanckim singlem był cover utworu N*E*R*D „Things Are Gettin' Better”. Ich drugi singiel „Baby (Off the Wall)” stał się ich najwyżej notowanym singlem, osiągając czterdzieste dziewiąte miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich debiutancki album „Control Freaks”, wydany dwa tygodnie po „Baby (Off the Wall)”, stał się klubowym hitem w Wielkiej Brytanii i odniósł komercyjny sukces na Dalekim Wschodzie, co pozwoliło zespołowi na stworzenie drugiego albumu. 

 Pomiędzy albumami Sirens wydali singiel „Love Hurts”, który nie był częścią albumu, z samplem z ODB. Był to ostatni singiel z Schofield, która odeszła po jego wydaniu.  Ich drugi album, „Say Goodbye to LA LA Land”, powstał w Los Angeles w Kalifornii, gdzie zespół komponował i nagrywał z producentami muzycznymi Wayne’em Rodriguesem, Justinem Trugmanem, D. C. Josephem i DeeKay. Wkład rapowy stanowią Najee i D-Roc z Nowego Jorku. Album został zmiksowany przez Dave’a Pensado, znanego z hitów z Christiną Aguilerą i The Black Eyed Peas, i ukazał się 16 czerwca 2008 roku.

  Sirens wydali „Don't Let Go” w listopadzie 2009 roku, pierwszy singiel z trzeciego albumu. Drugi electropopowy singiel zatytułowany „Stilettos” ukazał się 4 października 2010 roku. Trzeci album zespołu, „#3 – Opium Apathy”, ukazał się 27 marca 2011 roku i w tym samym czasie wydali trzeci singiel z albumu, „Good Enough”. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Things Are Getting BetterSirens08.2003127[1]-Kitchenware SK 72[written by Chad Hugo, Pharrell Williams]
Baby Off The WallSirens08.200449[2]-Kitchenware SKCD 742[written by D. Nicholson, S. Wolfe, Sirens, Skillz, T. Mosely, W.C. McDonald][produced by D.C. Joseph]
Love HurtsSirens featuring ODB11.2005140[1]-Kitchenware SKCD 81[produced by Ingoldsby, Schjolin]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 11 marca 2026

Sally Oldfield

Sally Oldfield (ur. 3 sierpnia 1947r w Dublinie)- urodzona w Irlandii angielska wokalistka folk,
kompozytorka, multiinstrumentalistka i autorka tekstów oraz producentka muzyczna; starsza siostra muzyka Mike’a i kompozytora Terry'ego Oldfieldów.


Sally Oldfield i jej rodzeństwo zostali wychowani przez matkę, Maureen, w duchu katolicyzmu. Dzieciństwo spędzili częściowo w irlandzkim Dublinie i w angielskim Reading, położonym w hrabstwie Berkshire. Jako 12-latkę Sally zapisano do Royal Academy of Dancing na naukę baletu, jednak zrezygnowała po 4 latach. Następnie studiowała na Uniwersytecie w Bristolu. Tam, jak sama stwierdziła, miała po raz pierwszy okazję do rozszerzenia swojej jaźni kulturowej poza wąskie pasmo dzieciństwa, i tu upatruje źródła wielokulturowości, która cechuje jej dorobek muzyczny oraz umiejętności grania na wielu instrumentach muzycznych.

Karierę muzyczną rozpoczęła w 1968, gdy razem z bratem Mikiem utworzyli duet Sallyangie. Nagrali wspólnie tylko jeden album, po uzyskaniu rekomendacji gitarzysty Pentangle, Johna Renbourna. Ich album, Children of the Sun, stanowił bajkową mieszankę angielskiego folku i muzyki pop, a głos Sally Oldfield został szczególnie wyeksponowany. Gościnnie na tym albumie wystąpił perkusista Pentangle, Terry Cox i flecista Ray Warleigh, który także współpracował z innymi muzykami, jak np. Allanem Holdsworthem i Nickiem Drakem. Sally i Mike Oldfieldowie zakończyli działalność w The Sallyangie jesienią tego samego roku z powodu nieporozumień na tle artystycznym i czasowo zaniechali dalszej współpracy.

Pierwszy solowy album Sally Oldfield pt. Water Bearer został wydany w 1978. Pierwszy utwór z tego albumu, "Mirrors", stał się dość znanym przebojem. Od tego czasu artystka wydaje albumy solowe. Przez szereg lat pracowała na rynku muzycznym w Niemczech. Bierze również udział w nagraniach braci Mike'a i Terry'ego. Jej głos dominuje tzw. girlie chorus w paru sekcjach albumu Tubular Bells: przy końcu pierwszej strony albumu i tuż przed melodią szkocką na odwrotnej stronie. Sally Oldfield ponownie wystąpiła w nowym nagraniu Tubular Bells z 2003.  

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Mirrors / Night Of The Hunter's MoonSally Oldfield12.197819[13]-Bronze BRO 66[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield]
You Set My Gypsy Blood Free/Water BearerSally Oldfield08.1979--Bronze BRO 79[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Ashley Howe]
The Sun In My Eyes/Answering YouSally Oldfield11.1979--Bronze BRO 83[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Ashley Howe]
I Sing For You/Child Of AllahSally Oldfield.1980--Bronze BRO 90[written by M. Salerno, F. Fabrizio][produced by Sally Oldfield]
Mandala / Woman Of The NightSally Oldfield09.1980--Bronze BRO 104[written by Sally Oldfield][produced by Tom Newman]
Morning Of My Life / Blue WaterSally Oldfield01.1981--Bronze BRO 114[written by Sally Oldfield][produced by Tom Newman]
Song Of The Lamp / Rare LightningSally Oldfield11.1981--Bronze BRO 148[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Dave Davani, Laurie Jay]
Broken Mona Lisa / Morning Of My LifeSally Oldfield08.1982--Bronze BRO 153[written by Sally Oldfield][produced by Ken Gold]
Path With A Heart/Never Knew Love Could Get So StrongSally Oldfield10.1983--Bronze BRO 172[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Hans Zimmer ]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Water BearerSally Oldfield10.1978--Bronze BRON 511[produced by Sally Oldfield]
EasySally Oldfield.1979--Bronze BRON 522[produced by Sally Oldfield]
CelebrationSally Oldfield.1980--Bronze BRON 528[produced by Tom Newman]
Playing In The FlameSally Oldfield.1981--Bronze BRON 536[produced by Dave Davani, Laurie Jay,Sally Oldfield]
In ConcertSally Oldfield.1982--Bronze BRON 540[produced by Dave Davani, Laurie Jay]
Strange Day In BerlinSally Oldfield.1983--Bronze BRON 549[produced by Hans Zimmer, Sally Oldfield]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

niedziela, 22 lutego 2026

Vanity

Vanity, właśc. Denise Katrina Matthews (ur. 4 stycznia 1959r w Niagara Falls,
zm. 15 lutego 2016 w Fremont) - kanadyjska piosenkarka, autorka tekstów, tancerka, modelka i aktorka, która z czasem porzuciła się karierę muzyczną i aktorską, aby skoncentrować się na ewangelizacji.

Jej kariera estradowa trwała od wczesnych lat 80-tych do połowy lat 90-tych. W latach 1981–1983 była wokalistką kobiecego trio Vanity 6. Była znana z hitu R&B / funk „Nasty Girl” z 1982r. 

Vanity obejmowała również dwa solowe albumy wytwórni Motown Records - Wild Animal (1984) i Skin on Skin (1986), a także piosenki - „Pretty Mess” (1984), „Mechanical Emotion” (1985), „Under the Influence” (1986) oraz „Undress” (1988) z filmu Szalony Jackson.

Miała także udaną karierę filmową, występując w filmach Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986) i Szalony Jackson (1987). W latach 80-tych i na początku lat 90-tych pojawiła się w wielu czasopismach na całym świecie.

Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat z powodu niewydolności nerek.

Urodziła się w Niagara Falls w Ontario jako córka Helgi Senyk i Levii Jamesa Matthewsa. Jej matka była pochodzenia polskiego, niemieckiego i żydowskiego, urodziła się w Niemczech, podczas gdy jej ojciec był pochodzenia afroamerykańskiego i urodził się w Wilmington w Karolinie Północnej. Matthews miał dwie siostry, Patricię i Renay. W 1993 ujawniła Jetowi, że jej ojciec znęcał się fizycznie i słownie przez lata. Nadużycie sprawiło, że miała negatywny obraz siebie. „Przez 15 lat bardzo mnie bił. Chciałbym widzieć mojego ojca w niebie, ale nie chcę. Jest w piekle” – powiedziała.

Vanity zaczęła brać udział w lokalnych konkursach piękności, zanim przeprowadziła się do Toronto, gdzie podjęła pracę jako modelka. W 1977 zdobyła tytuł Miss Niagara Hospitality, a następnie w 1978 rywalizowała podczas wyborów Miss Kanady. W wieku 17 lat przeprowadziła się do Nowego Jorku, aby kontynuować karierę. Podpisała umowę z Zoli Model Agency. Ponieważ była niskiego wzrostu, jej kariera modelki była ograniczona do reklam i sesji zdjęciowych i nie obejmowała pracy na wybiegu. Wystąpiła w reklamach pasty do zębów Pearl Drops, zanim ukończyła sesję zdjęciową w Japonii.

Zadebiutowała na kinowym ekranie pod pseudonimem D.D. Winters z Benem Johnsonem i Jamie Lee Curtis w slasherze Rogera Spottiswoode Terror w pociągu (1980), który został zrealizowany w Montrealu. Następnie pojechała do Toronto, aby zagrać główną rolę w filmie klasy B Wyspa Tanyi (1980). Poznała Prince’a, kiedy była ze swoim ówczesnym partnerem Rickiem Jamesem na rozdaniu American Music Award. Dowiedziawszy się, że Vanity może śpiewać, Prince poprosił ją, aby została wokalistką grupy Vanity 6, nagrała jeden album i odniosła międzynarodowy sukces z singlem „Nasty Girl” w 1982r. Następnie opuściła grupę i podpisała kontrakt z Motown Records jako artystka solowa w 1984r. W połowie lat 80-tych wydała dwa albumy dla Motown - Skin on Skin i Wild Animal - i odniosła niewielki sukces na amerykańskich listach pop i R&B.

Powróciła na kinowy ekran w roli Laury Charles w komediodramacie sensacyjnym Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), jednak jej filmowa piosenka „7th Heaven” wykonana w duecie z Billem Wolferem została nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza piosenka. Rola drugoplanowa Dorren w dramacie kryminalnym Johna Frankenheimera Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986)[13] z Royem Scheiderem i Ann-Margret przyniosła jej nominację do nagrody Saturna. W filmie sensacyjno-przygodowym Larry’ego Cohena Złudzenie (Deadly Illusion, 1987) wystąpiła jako Rina u boku Billy’ego Dee Williamsa i Morgan Fairchild. Za rolę Sydney Ash w komedii sensacyjnej Szalony Jackson (1988) z Carlem Weathersem, Craigiem T. Nelsonem i Sharon Stone była nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza aktorka. W kwietniu 1988 była na okładce magazynu „Playboy”.

W 2010 wydano jej autobiografię pt. Blame It On Vanity.

Na początku 1992 została ponownie narodzoną chrześcijanką, wstąpiła do kościoła ewangelicznego i na dobre porzuciła świecką muzykę. Z powodu zażywania narkotyków od lat 90-tych chorowała na niewydolność nerek i poddawano ją dializie. Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat w Fremont w Kalifornii. Przyczyną śmierci była niewydolność nerek oraz choroba jamy brzusznej.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Pretty MessVanity09.1984-75[7]Motown 1752[written by Vanity, Bill Wolfer][produced by Vanity, Bill Wolfer][15[14].R&B; Chart][13[8].Hot Disco/Dance;Motown 4526 12"]
Mechanical Emotion/Crazy MaybeVanity01.1985-107[3]Motown 1767[written by Vanity][produced by Vanity, Bill Wolfer][23[13].R&B; Chart]
Under The Influence/Wild AnimalVanity04.1986-56[7]Motown 1833[written by T. Faragher, R. Nevil, T. Haynes][produced by Skip Drinkwater, Tommy Faragher][9[14].R&B; Chart][6[8].Hot Disco/Dance;Motown 4558 12"]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Wild AnimalVanity09.1984-62[23]Motown 6102[produced by Bill Wolfer,Vanity]
Skin on SkinVanity03.1986-66[20]Motown 6167[produced by Skip Drinkwater,Tommy Faragher]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

środa, 4 lutego 2026

Sonia

 Sonia Evans (ur. 13 lutego 1971 r.), znana pod pseudonimem artystycznym Sonia, to angielska
piosenkarka pop z Liverpoolu. W 1989 roku jej przebój „You'll Never Stop Me Loving You” znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii i została pierwszą brytyjską artystką, której pięć singli z jednego albumu znalazło się w pierwszej dwudziestce listy przebojów.

  Reprezentowała Wielką Brytanię w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1993 roku, gdzie zajęła drugie miejsce z piosenką „Better the Devil You Know”. W latach 1989–1993 miała 11 przebojów, które znalazły się w pierwszej trzydziestce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, w tym „Listen to Your Heart” (1989), „Counting Every Minute” (1990) i „Only Fools (Never Fall in Love)” (1991). W 1994 roku zagrała rolę Sandy w westendowskiej adaptacji musicalu Grease, a w telewizji wystąpiła jako Bunty w serialu komediowym BBC z 1998 roku The Lily Savage Show. 

Sonia podpisała kontrakt z wytwórnią Chrysalis Records po tym, jak namówiła Pete'a Watermana, aby posłuchał jej występu przed jego studiem nagraniowym w Liverpoolu. Debiutancki singiel Sonii, „You'll Never Stop Me Loving You”, skomponowany i wyprodukowany przez trio kompozytorów i producentów muzycznych Mike'a Stocka, Matta Aitkena i Pete'a Watermana (Stock Aitken Waterman), został wydany w czerwcu 1989 roku. „You'll Never Stop Me Loving You” przez dwa tygodnie w następnym miesiącu zajmował pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów.W wieku 18 lat Sonia została jedną z najmłodszych brytyjskich piosenkarek, które osiągnęły ten wyczyn. Singiel znalazł się również na szczycie irlandzkiej listy przebojów i w pierwszej dziesiątce amerykańskiej listy przebojów tanecznych. 

 Debiutancki album Sonii, Everybody Knows, ukazał się w kwietniu 1990 roku. Album osiągnął 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i uzyskał status złotej płyty przyznany przez brytyjski przemysł fonograficzny. Wszystkie pięć singli z albumu znalazło się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy przebojów, czyniąc Sonię pierwszą brytyjską solową artystką, której się to udało. W 1990 roku Sonia osiągnęła szósty przebój w pierwszej dwudziestce w Wielkiej Brytanii dzięki utworowi „You've Got a Friend”, nagranemu z zespołem Big Fun i wydanemu jako singiel charytatywny dla Childline. Sonia opuściła wytwórnię płytową i wydała swój drugi, imienny album w 1991 roku, wyprodukowany przez Nigela Wrighta. Pierwszy singiel z tego albumu, „Only Fools (Never Fall in Love)”, stał się trzecim przebojem Sonii, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów, choć album odniósł mniejszy sukces niż jej debiut.

  Sonia przyczyniła się również do powstania dwóch singli charytatywnych: „Do They Know It's Christmas?” zespołu Band Aid II. w 1989 roku (zajmując 1. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii) oraz „As Time Stood Still” zespołu Gulf Aid w 1991 roku. W 1993 roku Sonia reprezentowała Wielką Brytanię w Konkursie Piosenki Eurowizji 1993, śpiewając kompozycję Deana Collinsona i Briana Teasdale'a „Better the Devil You Know”. Zajęła drugie miejsce w konkursie. Jej trzeci album, również zatytułowany „Better the Devil You Know”, ukazał się w tym samym roku i osiągnął 32. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

W 2008 roku Sonia nagrała cover utworu Beatlesów „She Loves You” na album „Liverpool - The Number Ones”. 1 czerwca 2009 roku Sonia wydała swój pierwszy od 14 lat singiel „Fool for Love”. 21 grudnia 2012 roku Sonia wystąpiła na koncercie reaktywacyjnym Stock Aitken Waterman „Hit Factory Live” w londyńskim The O2, wraz z wieloma innymi byłymi artystami SAW, w tym Kylie Minogue. Latem 2018 roku, w związku z jej występem w programie „Celebrity 5 Go Caravanning” na kanale Channel 5, ukazało się nagranie Soni „Dancing in the Driver's Seat” autorstwa Barry'ego Uptona i Gordona Pogody. Kolejny utwór nagrany z Uptonem i Pogodą w 2007 roku, „Your Heart or Mine”, został wydany w 2018 roku jako kontynuacja.  
 
W 2019 roku Sonia podpisała nowy kontrakt płytowy z wytwórnią Energise Records, a jej nowy singiel „A Night That's Never Ending” został wydany. Wystąpiła w 5. sezonie programu „Hacker Time”. W 2018 roku Sonia wystąpiła u boku Todda Carty'ego, Tony'ego Blackburna, Colina Bakera i Sherrie Hewson w programie „Celebrity 5 Go Caravanning” na kanale Channel 5. W 2023 roku Sonia wystąpiła gościnnie w roli samej siebie w operze mydlanej „Hollyoaks” na kanale Channel 4. Sonia była znaną orędowniczką i zwolenniczką ubiegania się Liverpoolu o organizację Konkursu Piosenki Eurowizji w 2023 roku. Miasto zostało ogłoszone zwycięzcą w październiku 2022 roku, pokonując największe miasto w Szkocji, Glasgow, które zajęło drugie miejsce.
 
  Przed konkursem w 2023 roku Sonia odegrała ważną rolę w promocji konkursu odbywającego się w Liverpoolu, w tym w konkursie „Spot Sonia” organizowanym w całym mieście, dając publiczności szansę na wygranie biletów na konkurs. Podczas Wielkiego Finału Sonia wykonała w przerwie swój utwór „Better the Devil You Know” z 1993 roku, który był jej zgłoszeniem do brytyjskiej Eurowizji. W 2024 roku ogłoszono, że Sonia została obsadzona jako gość specjalny w musicalu „Now! That's What I Call a Musical”, którego reżyserem i choreografem był Craig Revel Horwood.Wystąpiła jako jedyna gościnna gwiazda podczas szkockich koncertów w King's Theatre w Glasgow w dniach 18–22 lutego 2025 roku. W niektórych koncertach Sonia nie wystąpiła jako gość specjalny, zamiast niej w niektórych występach gościem specjalnym była piosenkarka Sinitta.
 
  Sonia wyszła za mąż za Marka Mosesa w 1998 roku, a para ma córkę, która urodziła się w 2010 roku.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
You'll Never Stop Me Loving YouSonia06.19891[2][13]-Chrysalis CHS 3385[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Can't Forget YouSonia10.198917[6]-Chrysalis CHS 3419[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Listen To Your Heart/Better Than EverSonia12.198910[10]-Chrysalis CHS 3465[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Counting Every MinuteBig Fun And Sonia Featuring Gary Barnacle04.199016[7]-Chrysalis CHS 3492[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
You've Got A FriendSonia06.199014[6]-Jive CHILD 90[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
End Of The World/Can't Help The Way That I FeelSonia08.199018[7]-Chrysalis CHS 3557[written by Kent, Dee][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Only Fools (Never Fall In Love)Sonia06.199110[8]-I.Q. ZB 44613[written by Tony Hiller, Barry Upton][produced by Nigel Wright]
Be Young, Be Foolish, Be Happy/Used To Be My LoveSonia08.199122[5]-I.Q. ZB 44935[written by Ray Whitley, James Cobb][produced by Nigel Wright]
You To Me Are Everything/Be My BabySonia11.199113[5]-I.Q. ZB 45121[written by K. Gold, M. Denne][produced by Nigel Wright]
Boogie Nights/My LightSonia09.199230[3]-Arista 74321 11346 7[written by R. Temperton][produced by Mark Taylor, Tracy Ackerman]
Better The Devil You Know/Not What I Call LoveSonia05.199315[7]-Arista 74321 14687 7[written by Dean Collinson, Red][produced by Nigel Wright]
We've Got The PowerThe Gladiators Featuring Sonia 06.19891[2][13]-Chrysalis CHS 3385[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Hopelessly Devoted to You/The Anthem MedleySonia07.199461[2]-Cockney COCCD 2[written by John Farrar][produced by Mark Cyrus]
Wake Up EverybodySonia12.1995155[1]-Carlton Sounds 30360 00214[written by Victor Carstarphen, Gene McFadden, John Whitehead][produced by Steve Levine]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Everybody KnowsSonia05.19907[10]-Chrysalis CHR 1734[gold-UK][produced by Stock, Aitken, Waterman,Phil Harding,Ian Curnow]
SoniaSonia10.199133[2]-IQ ZL 751675[produced by Nigel Wright]
Better the Devil You KnowSonia05.199332[2]-Arista 74321149802[produced by Nigel Wright]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 26 stycznia 2026

Vanessa Hudgens

 Vanessa Anne Hudgens (ur. 14 grudnia 1988 w Salinas)- amerykańska aktorka, piosenkarka,
modelka, tancerka i producentka. Znana m.in. z roli Gabrielli Montez w serii filmów High School Musical.

Urodziła się w Salinas, mieście położonym w zachodniej części Kalifornii. Jest córką strażaka Grega Hudgensa o korzeniach brytyjskich i wychowanej na Mindanao filipińskiej bizneswoman Giny Guanco. Z powodu szybko rozwijającej się kariery, wraz z całą rodziną przeprowadziła się do Los Angeles. Ma młodszą siostrę Stellę, która również jest aktorką.

Mając siedem lat, została posłana przez rodziców do szkoły o profilu aktorskim, a rok później zaczęła grać w teatrze. W wieku 12 lat wyprowadziła się od rodziców, by móc podróżować zawodowo. W tym czasie mieszkała z opiekunką. Od siódmej klasy szkoły podstawowej miała indywidualny tok nauczania z powodu swojej aktorskiej kariery.

Będąc dzieckiem, pracowała jako modelka, prezentowała wtedy ubrania projektantów dziecięcych. Wystąpiła również w reklamie sklepu odzieżowego Old Navy i produktów firmy kosmetycznej Neutrogena. Później stała się modelką marki Red by Marc Ecko oraz linii odzieżowej amerykańskiej sieci sklepów Sears.

Zadebiutowała jako rolą Noel w filmie Trzynastka. Później wystąpiła w filmie Thunderbirds jako Tin-tin. Popularność zyskała dzięki roli Gabrielli Montez w trzech disneyowskich produkcjach: High School Musical, High School Musical 2 i High School Musical 3: Ostatnia klasa. Wkrótce po premierze filmu High School Musical, piosenki wykonywane przez Hudgens w duecie z Zakiem Efronem trafiły na amerykańskie listy przebojów. Ścieżkę dźwiękową promował przebój Breaking Free. Z kolei za występ w trzeciej części filmu była w 2009 nominowana do nagród MTV Movie Awards 2009 w dwóch kategoriach: Najlepsza przełomowa rola żeńska i Najlepszy pocałunek (wraz z Zakiem Efronem).

We wrześniu 2006 nakładem wytwórni Hollywood Records wydała debiutancki, solowy album pt. V. W pierwszym tygodniu po premierze sprzedano 70 tys. egzemplarzy płyty. Nagrała dwa teledyski do singli: Come Back to Me i Say Ok. Pierwszy klip ukazał się w dniu premiery filmu Dziewczyny Cheetah 2, zaś drugi został zaprezentowany podczas premiery filmu Wskakuj!. Jej piosenka Let’s Dance została użyta do promocji programu Dancing with the Stars.

1 lipca 2008 wydała drugi album pt. Identified, wyprodukowany przez Hollywood Records. Pierwszym singlem z płyty był utwór Sneakernight. Pojawiła się też w serialu Drake and Josh. W 2009 premierę miał film Bandslam, w którym zagrała Sam.

Od 2014 jest twarzą marki odzieżowej BONGO. W 2014 zdobyła nominację do nagrody MTV Movie Awards 2014 w kategorii Najlepszy pocałunek (wraz z Ashley Benson i Jamesem Franco) za film Spring Breakers. W styczniu 2015 wystąpiła w spektaklu Gigi, gdzie zagrała główną rolę. Spektakl miał swoją premierę na Broadwayu.

W 2018 pojawiła się w filmie Teraz albo nigdy.

Od 2006 do 2010 spotykała się z aktorem Zakiem Efronem, którego poznała na planie produkcji Disneya High School Musical. W 2012 zaczęła spotykać się z Austinem Butlerem, z którym rozstała się na początku 2020. Od 2021 zaczęła umawiać się z amerykańskim baseballistą Cole Tuckerem. Para weźmie ślub w Meksyku w grudniu 2023 roku. Ich pierwsze wspólne dziecko urodziło się w 2024 roku. W listopadzie 2025 roku ogłosiła narodziny ich drugiego wspólnego dziecka. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
We're All in This TogetherHigh School Musical Cast02.200640[8]34[4]Walt Disney 3814510[gold-US][silver-UK][written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard]
Start of Something NewZac Efron, Andrew Seeley,Vanessa Hudgens02.20069028[4] Walt Disney[gold-US][silver-UK][written by Robbie Nevil,Matthew Gerrard][produced by Matthew Gerrard]
What I've Been Looking For (Reprise)Andrew Seeley & Vanessa Anne Hudgens02.2006-67[1] Walt Disney[written by Andy Dodd and Adam Watts][produced by Andy Dodd and Adam Watts]
When There Was Me And YouVanessa Anne Hudgens02.2006-72[1] Walt Disney[written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Breaking Free/Start of Something New Zac Efron, Drew Seeley and Vanessa Hudgens06.20069[21]4[11] Walt Disney HSMCD 01[platinum-US][gold-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Come Back to MeVanessa Hudgens09.2006100[1]55[19] Hollywood CATCO 118969473[gold-US][written by Antonina Armato ,Tim James, Peter Beckett ,J.C. Crowley][produced by Antonina Armato, Tim James]
Say OK Zac Efron, Drew Seeley and Vanessa Hudgens02.2007124[5]61[6]Hollywood [gold-US][written by Arnthor Birgisson,Savan Kotecha][produced by Arnthor Birgisson]
What Time Is It?High School Musical 2 Cast08.200720[7]6[8] Walt Disney 5016470[gold-US][written by Matthew Gerrard ,Robbie Nevil]
Work This OutHigh School Musical 2 Cast09.200778[1]110[2] Walt Disney MIUCT 3824-
All For OneHigh School Musical 2 Cast09.200787[1]92[2] Walt Disney MIUCT 3817-
You Are the Music in MeZac Efron and Vanessa Hudgens09.2007-31[4] Walt Disney[gold-US][silver-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Gotta Go My Own WayZac Efron & Vanessa Anne Hudgens09.20074034[3] Walt Disney[platinum-US][silver-UK][written by Andy Dodd, Adam Watts][produced by Andy Dodd, Adam Watts]
EverydayZac Efron & Vanessa Anne Hudgens09.20075965[2] Hollywood[gold-US][silver-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
SneakernightVanessa Hudgens07.2008164[1]88[1] Walt Disney[gold-US][written by J. R. Rotem, Silya Nymoen, L. Solf][produced by J. R. Rotem]
Right Here, Right NowVanessa Hudgens07.2008137119[1] Walt Disney[written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Now or NeverHigh School Musical 309.200841[3]68 EMI CATCO 141221951[gold-US][written by Matthew Gerrard and Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard, Switch]
A Night to RememberVanessa Hudgens08.2008100[1]108 Walt Disney MIUCT 3825[written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil, David Lawrence, Faye Greenberg][produced by Matthew Gerrard]
Can I Have This DanceZac Efron & Vanessa Hudgens11.200881[1]98[2] Walt Disney MIUCT 8872[platinum-US][silver-UK][written by Adam Anders,Nikki Hassman][produced by Adam Anders,Rasmus Bahncke]
30/90Vanessa Hudgens with Andrew Garfield, Joshua Henry, Robin de Jesús, Alexandra Shipp and Mj Rodriguez01.202260[4]-Masterworks QZ8BZ 2100734-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
VVanessa Hudgens10.200686[4]24[32]Angel CDANGE 18[gold-US][produced by Matthew Gerrard, Brian Reeves, Antonina Armato, Kent Larsson, David Norland, Leah Haywood, Tim James, Daniel James,Jay Jay, Wizard of Oz, Arnthor Birgisson, AJ Junior ,Johnny Veira]
IdentifiedVanessa Hudgens07.200846[3]23[8]Hollywood 6938902[produced by Scott Jacoby,Dr. Luke,Max Martin,Benny Blanco,Antonina Armato,Tim James,J. R. Rotem,Christopher Rojas,Emanuel Kiriakou,The Messengers]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 13 stycznia 2026

Tommy Quickly

Tommy Quickly (urodzony jako Thomas Quigley, 7 lipca 1945r)
to angielski piosenkarz rock and rollowy, który nagrywał głównie na początku lat 60-tych. Później dołączył do grona artystów zatrudnionych przez Briana Epsteina, którego największym zespołem byli Beatlesi. Urodził się jako syn Patricka Quigleya i Dorothy Gower. Jest bratem bliźniakiem Patricii Quigley. 

Dostrzeżony jako wokalista lokalnego zespołu Challengers, Epstein polubił Quigleya, ale nie sam zespół. Zasugerował najpierw zmianę nazwy (na „Tommy Quickly and the Stops”), a następnie połączenie go z Remo Four. Kolejną zmianą był wybór piosenek; głos Quickly'ego najlepiej pasował do rhythm and bluesa, ale Epstein skierował go w stronę popu, zaczynając od swojego pierwszego singla „Tip of My Tongue”, napisanego przez Johna Lennona i Paula McCartneya z Beatlesów. Następnie wystąpił regularnie na scenie i publicznie, a Epstein promował go jako członka swojej stajni artystycznej NEMS Enterprises. „Tip of My Tongue” okazał się klapą, podobnie jak trzy kolejne single.  

Jego piąty singiel, „Wild Side of Life”, trafił do Top 40 brytyjskiej listy przebojów, gdzie spędził osiem tygodni. Quickly otrzymał propozycję nagrania utworu Lennona i McCartneya „No Reply”, ale gdy nie udało mu się go wydać, Beatlesi zabrali go i sami nagrali. Opisywany jako młody, naiwny i impulsywny, pozornie przytłoczony sprawami po rozstaniu z The Challengers, Quickly był nieprzygotowany do sławy. Gdy kolejne przeboje nie nadeszły, a menedżer Epstein nie był w stanie go dalej motywować, Quickly wycofał się z branży muzycznej w 1965 roku.  

Po przejściu do telewizji, Quickly był współprowadzącym programu rozrywkowego „The Five O'Clock Club” skierowanego do dzieci poniżej dwunastego roku życia, od stycznia 1965 do stycznia 1966 roku. Później tego samego roku spędził czas w szpitalu Walton w Liverpoolu, cierpiąc na załamanie nerwowe; od tamtej pory pozostaje poza centrum uwagi. Tommy'ego Quickly'ego i zespół Remo Four można zobaczyć wykonującego utwór „Humpty Dumpty” w filmie „Pop Gear” z 1965 roku (wydanym w Stanach Zjednoczonych pod tytułem „Go Go Mania”). 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Tip of My Tongue/Heaven Only KnowsTommy Quickly08.1963--Piccadilly 7N 35 137[written by John Lennon/Paul McCartney][produced by Les Reed,Ivor Raymonde]
Kiss Me Now/No Other LoveTommy Quickly And The Remo Four10.1963--Piccadilly 7N 35 151[written by Martin][produced by Ivor Raymonde]
Prove It/Haven't You NoticedTommy Quickly & The Remo Four02.1964--Piccadilly 7N 35 167[written by Gerry Marsden][produced by Ivor Raymonde]
You Might As Well Forget Him/It's As Simple As ThatTommy Quickly05.1964--Piccadilly 7N 35 183[written by Tommy Roe][produced by Ivor Raymonde]
Wild Side Of Life/Forget The Other GuyTommy Quickly And The Remo 410.196433[8]-Pye 7N 15 708[written by Arlie Carter/William Warren][produced by Ivor Raymonde]
Humpty Dumpty/I'll Go CrazyTommy Quickly With The Remo 412.1964--Pye 7N 15 748[written by trad.][produced by Ivor Raymonde]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 10 stycznia 2026

Brian Wilson

Brian Wilson jest prawdopodobnie najwybitniejszym amerykańskim kompozytorem muzyki
popularnej w erze rocka. Jako założyciel Beach Boys, Wilson w swoich utworach uchwycił esencję niewinności i zamętu, które towarzyszyły dorastaniu w latach 60-tych, szybko przechodząc od beztroskiej zabawy w jego wczesnych utworach o samochodach, surfingu i nastoletniej miłości do złożonej autoanalizy i wrażliwości, które ukazywał w swoim arcydziele z 1966 roku, „Pet Sounds”. Dążenie Wilsona do eksperymentów tylko wzrosło, gdy jego muzyka straciła popularność, ale na jego sztukę wpłynęły również zmagania ze zdrowiem psychicznym. 
 
 Solowe dzieła, takie jak album o tym samym tytule z 1988 roku i „Orange Crate Art” z 1995 roku, nagrany we współpracy z Van Dyke Parks, pokazały, że Wilson wciąż miał talent do pisania piosenek, ale jego dziedzictwo pozostało zdefiniowane przez „nastoletnie symfonie ku czci Boga”, które stworzył dla Beach Boys. Oprócz projektów skupionych wokół nowego materiału, Wilson często powracał do swoich wcześniejszych kompozycji Beach Boys, wyruszając w trasy koncertowe, podczas których grał głównie utwory z albumów SMiLE i Pet Sounds, a także odtwarzając niektóre ze swoich ulubionych utworów w formie solowych partii fortepianowych na swoim albumie „At My Piano” z 2021 roku. 
 
Wilson urodził się w 1942 roku i wychował w Hawthorne w Kalifornii. Zespół Beach Boys założył w 1961 roku wraz z dwoma młodszymi braćmi, kuzynem Mikiem Love i szkolnym kolegą Alanem Jardine. Pełniąc funkcję głównego autora tekstów zespołu, Wilson łączył rockową dynamikę Chucka Berry'ego z harmoniami Four Freshmen, a następnie rozwijał swoją muzyczną wyobraźnię pod koniec lat 60-tych, eksperymentując z nowymi strukturami kompozytorskimi i technikami produkcji. Wilson wycofał się z dominacji nad Beach Boys po 1967 roku, oddając większość kontroli swojemu młodszemu bratu Carlowi. (Sporadycznie brał udział w ich nagraniach, powracając jedynie na krótko w latach 70-tych i 2010., ten ostatni w ramach specjalnej trasy koncertowej z okazji 50. rocznicy powstania zespołu i wydania albumu).
 
 Po długim okresie uzależnienia od narkotyków, choroby psychicznej i izolacji, Wilson wydał swój pierwszy solowy album w 1988 roku. Pomimo obiecującego głównego singla „Love and Mercy”, sukces komercyjny okazał się nieuchwytny; ironicznie, Beach Boys nagrali swój własny album powrotny mniej więcej w tym samym czasie i ostatecznie zajęli pierwsze miejsce na listach przebojów dzięki utworowi „Kokomo”. Wilson próbował odnaleźć się na drugim solowym albumie, „Sweet Insanity”, który został całkowicie odrzucony przez Sire i trwale odłożony na półkę.  Lata 90-te były sygnałem twórczego odrodzenia i zrozumienia jego ogromnego wpływu. Wszystko zaczęło się od reaktywacji; Nagrał wspólny album Orange Crate Art z Van Dyke'iem Parksem, z którym współpracował w połowie lat 60-tych - zawierał on teksty piosenek Parksa i wokal Wilsona. W tym samym roku Wilson był bohaterem filmu dokumentalnego I Just Wasn't Made for These Times, do którego nagrał również pełną ścieżkę dźwiękową. 
 
 Po tych wydawnictwach w 1998 roku ukazał się album Imagination, który zawierał kilka nawiązań do jego bogatych produkcji Beach Boys z lat 60-tych; mimo to nie udało mu się przyciągnąć szerokiej publiczności komercyjnej. W czasie swojej współpracy z Beach Boys Wilson często zostawał w domu - lub w studiu - podczas gdy reszta grupy wyruszała w trasę koncertową. Sytuacja zaczęła się zmieniać na początku lat 2000., kiedy zaczął koncertować jako solista (często z towarzyszeniem dużego zespołu akompaniującego) i wydał dwa albumy koncertowe: Live at the Roxy Theatre (2000) i Pet Sounds Live (2002). Przygotował również album studyjny „Gettin' in Over My Head”, wydany w 2004 roku. Został on częściowo przyćmiony przez kolejny projekt Wilsona: przygotowanie legendarnego albumu Beach Boys „SMiLE” do debiutu na żywo oraz nowe nagrania studyjne jego utworów. Premiera nowego „SMiLE” odbyła się w Royal Festival Hall w Londynie 20 lutego 2004 roku, a nagranie w studiu nastąpiło w kwietniu tego samego roku. Zarówno wersja koncertowa, jak i studyjna spotkały się z entuzjastycznymi recenzjami, co skłoniło Wilsona do rozpoczęcia światowej trasy koncertowej promującej nagrodzony Grammy album. 
 
W październiku 2005 roku ukazał się sezonowy album „What I Really Want for Christmas”.   Wilson rozpoczął prace nad kolejnym utworem tematycznym po otrzymaniu zlecenia od londyńskiego Southbank Centre na pomoc w inauguracji sezonu 2007 w tym miejscu. Rezultatem był „That Lucky Old Sun”, album koncepcyjny oparty na „Great American Songbook”, w którym udział wzięli jego zespół SMiLE oraz Van Dyke Parks. Płyta „That Lucky Old Sun” miała premierę w Royal Festival Hall we wrześniu 2007 roku i została wydana jako album studyjny jeszcze w tym samym roku. Wilson powrócił do studia dwa lata później, tym razem, aby odcisnąć swoje piętno na kilku coverach George'a Gershwina. (Na prośbę spadkobierców Gershwina ukończył również dwa utwory fortepianowe, których Gershwin nie ukończył w chwili swojej śmierci). Album „Brian Wilson Reimagines Gershwin” ukazał się w sierpniu 2010 roku, co było pierwszym albumem Wilsona wydanym dla wytwórni Pearl, powiązanej z Disneyem. Drugi projekt Wilsona dla Pearl, „In the Key of Disney”, ukazał się w następnym roku i zawierał 11 klasycznych piosenek Disneya. 
 
  W 2012 roku Wilson oficjalnie ponownie zjednoczył się z Beach Boys. (Wszyscy czterej pozostali członkowie klasycznego składu współtworzyli utwór z albumu Ala Jardine'a z 2011 roku, Postcard from California). Grupa koncertowała i nagrywała w pierwszej połowie 2012 roku, a w czerwcu tego samego roku wydała „That's Why God Made the Radio”, swój pierwszy autorski album z Wilsonem od ponad 15 lat. Album zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboard i zebrał pozytywne recenzje. Po letniej trasie koncertowej Mike Love powrócił jednak do koncertowania z Beach Boys, grając tylko z Brucem Johnstonem w klasycznym składzie, pozostawiając Wilsona i Jardine'a. W 2014 roku Wilson ponownie zaczął nagrywać solo, z utworami, które pierwotnie napisał na album Beach Boys. Zamiast tego zwerbował do projektu gwiazdy gościnne, w tym Zooey Deschanel i M. Ward z She & Him, Nate'a Ruessa, Kacey Musgravesa z Fun., Sebu Simoniana z Capital Cities oraz byłych członków Beach Boys, Ala Jardine'a, Davida Marksa i Blondie Chaplina. (W projekcie wzięli udział klasyczni muzycy sesyjni, tacy jak Jim Keltner, Kenny Aronoff, Dean Parks i Don Was). Rezultaty ukazały się w Capitol w kwietniu 2015 roku pod tytułem No Pier Pressure. 
 
W następnym roku przypadała 50. rocznica wydania przełomowego albumu Beach Boys „Pet Sounds”, a Wilson wyruszył w światową trasę koncertową, aby uczcić kultowy LP. Tego lata ukazał się również nowy album koncertowy i DVD z trasy No Pier Pressure pod tytułem „Brian Wilson and Friends”. Trasa koncertowa Pet Sounds przeniosła się na 2017 rok, z koncertami w Europie i Wielkiej Brytanii latem oraz w Ameryce Północnej we wrześniu. Wilson wydał również kompilację obejmującą jego 30-letnią karierę solową. Pod koniec września nakładem Warner Bros. ukazał się album „Playback: The Brian Wilson Anthology”, zawierający utwory ze wszystkich dziewięciu solowych albumów Wilsona, a także dwa wcześniej niepublikowane utwory: „Run James Run” i „Some Sweet Day”. 
 
W połowie 2019 roku wyruszył w długą trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z zespołem Zombies - zapowiadaną jako Something Great from '68 - podczas której Wilson grał utwory z dwóch albumów Beach Boys: „Friends” i „Surf's Up”. Po stosunkowo spokojnym okresie, film dokumentalny „Brian Wilson: Long Promised Road” zadebiutował na Festiwalu Filmowym Tribeca w czerwcu 2021 roku, a w listopadzie tego samego roku doczekał się szerszej dystrybucji. W tym samym miesiącu ukazał się również „At My Piano”, zbiór delikatnych, solowych wykonań fortepianowych niektórych z najsłynniejszych kompozycji Wilsona.  
 
Małżonka Wilsona, Melinda Kae Ledbetter, zmarła w styczniu 2024 roku. Po jej śmierci rodzina Wilsona ujawniła, że ​​zdiagnozowano u niego zaburzenie neuropoznawcze podobne do demencji. Wraz z pogarszaniem się stanu zdrowia, menedżerka LeeAnn Hard i publicystka Jean Sievers zostały ustanowione jego kuratorami, a przyjaciele i rodzina opiekowali się jego zdrowiem fizycznym i psychicznym. 11 czerwca 2025, Brian Wilson zmarł w wieku 82 lat.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Caroline, No/Summer Means New LoveBrian Wilson03.1966-32[7]Capitol 5610[written by Brian Wilson, Tony Asher][produced by Brian Wilson]
Your Imagination/Happy DaysBrian Wilson06.1998-103[15]Giant 17 216[written by Brian Wilson ,Joe Thomas, Steve Dahl][produced by Brian Wilson,Joe Thomas]
Wonderful/Wind ChimesBrian Wilson10.200429[2]-Must Destroy MDA 001X[written by Brian Wilson, Van Dyke Parks][produced by Brian Wilson]
Good Vibrations/In Blue HawaiiBrian Wilson12.200430[2]-Nonesuch NS 001CD[written by Brian Wilson, Michael Love, Tony Asher][produced by Brian Wilson]
What I Really Want for Christmas/We Wish You a Merry Christmas/Brian's Christmas MessageBrian Wilson12.200566[1]-Arista 82876764802[written by Brian Wilson, Bernie Taupin][produced by Brian Wilson]
God Only KnowsBrian Wilson with The Impossible Orchestra10.201420[5]-RCA/EMI/Warner Bros GBCAD 1400616[written by Brian Wilson, Tony Asher][produced by Ethan Johns]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Brian WilsonBrian Wilson07.1988-54[13]Sire 25 669[produced by Brian Wilson,Andy Paley,Russ Titelman,Lenny Waronker,Jeff Lynne]
I Just Wasn't Made for These TimesBrian Wilson09.199559[1]-MCA MCD 11270 [UK][produced by Don Was,Brian Wilson]
ImaginationBrian Wilson07.199830[3]88[2]Paladin 24 703[produced by Brian Wilson,Joe Thomas]
Live at the Roxy TheatreBrian Wilson06.2000199-Sanctuary SANDD 107 [UK][produced by Brian Wilson]
Pet Sounds LiveBrian Wilson06.2002107-Sanctuary SANCD 118 [UK][produced by Brian Wilson]
Gettin' In Over My HeadBrian Wilson07.200453[1]100[1]Brimel 76 471[produced by Brian Wilson]
Brian Wilson Presents SmileBrian Wilson10.20047[9]13[17]Nonesuch 79 846[produced by Brian Wilson]
What I Really Want for ChristmasBrian Wilson12.2005-200[1]Arista 70 300[produced by Brian Wilson]
That Lucky Old SunBrian Wilson09.200837[1]21[4]Capitol 2348302 [UK][produced by Brian Wilson]
Brian Wilson Reimagines GershwinBrian Wilson09.201055[1]26[4]Walt Disney 9065002[produced by Brian Wilson]
In the Key of DisneyBrian Wilson11.2011-83[1] Disney Pearl Series 1345502[produced by Brian Wilson]
No Pier PressureBrian Wilson04.201525[2]28[2]Capitol 3791896 [UK][produced by Brian Wilson,Joe Thomas]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)