Jack Nitzsche, ważny twórca muzyki popularnej, działający przez 40 lat za kulisami,
kompozytor, autor tekstów, producent, aranżer i muzyk studyjny, odegrał kluczową rolę w rock and rollu lat 60-tych, wnosząc wiedzę wyszkolonego muzyka do twórczości bardziej instynktownych rockmanów w sposób, który uzupełniał i pogłębiał ich twórczość. Z jego talentu skorzystali w szczególności The Rolling Stones i Neil Young. Nitzsche był również utalentowanym kompozytorem, autorem kilku wielkich hitów i kompozytorem muzyki filmowej, który skomponował blisko trzydzieści ścieżek dźwiękowych do filmów. 

 

Nitzsche dorastał w Howard City w stanie Michigan, które opuścił w wieku 18 lat w 1955 roku, aby studiować w Westlake College of Music w Hollywood w Kalifornii; do końca kariery mieszkał w okolicach Los Angeles. Po studiach w 1957 roku znalazł pracę jako kopista nut. Został zatrudniony w wytwórni Specialty Records przez Sonny'ego Bono, z którym intensywnie współpracował przez kolejne lata. Pracował również w Capitol Records i Original Sound Records. W Original Sound napisał „Bongo Bongo Bongo”, instrumentalny utwór, który Preston Epps nagrał jako kontynuację jego przeboju „Bongo Rock”. Trafił on na krajowe listy przebojów latem 1960 roku. 

 

 Nitzsche zaczął otrzymywać zlecenia jako aranżer, a kiedy kompozytor i producent Phil Spector przeniósł się na Zachodnie Wybrzeże, podjął współpracę ze Spectorem, aranżując wiele jego hitów, między innymi „He's a Rebel” zespołu Crystals i „Be My Baby” zespołu Ronettes. Podpisał również kontrakt płytowy z wytwórnią Reprise Records, która latem 1963 roku wydała jego instrumentalny utwór „The Lonely Surfer”. Utwór znalazł się w Top 40, a Nitzsche wydał po nim album o tym samym tytule. Nie odniósł jednak sukcesu muzycznego, choć wydał jeszcze kilka albumów.  

 

Jego kolejnym hitem na listach przebojów był utwór, który skomponował, ale którego nie wykonał. Razem z Sonnym Bono napisał „Needles and Pins”, pierwotnie nagrany przez Jackie DeShannon. Utwór został coverowany przez grupę Searchers z British Invasion, która wiosną 1964 roku wprowadziła go do pierwszej dwudziestki. (Piosenkę reaktywował Smokie na potrzeby listy przebojów w 1977 roku, a w 1986 roku zespół Tom Petty & the Heartbreakers ze Stevie Nicks znalazł się w pierwszej czterdziestce). 

 

  Praca Nitzschego ze Spectorem okazała się dla niego bardzo owocna w pracy z innym zespołem British Invasion. Jesienią 1964 roku wziął udział w sesjach do albumu The Rolling Stones, „The Rolling Stones, Now!”, rozpoczynając długą współpracę z zespołem, w ramach której brał udział w nagraniach takich utworów jak „Play with Fire”, „Paint It Black” i „You Can't Always Get What You Want” (aranżacja chóralna).  Nitzsche zadebiutował w filmie jako dyrektor muzyczny The T.A.M.I. Show, legendarnego filmu koncertowego nakręconego w listopadzie 1964 roku i wydanego w styczniu 1965 roku. Również w 1965 roku napisał swoją pierwszą muzykę filmową do niskobudżetowego filmu Village of the Giants, choć minęło kolejne pięć lat, zanim zaczął regularnie pracować przy filmach. W międzyczasie kontynuował produkcję, aranżację i nagrywanie z szeroką gamą muzyków, w tym Timem Buckleyem, Bobbym Darinem, Doris Day, Marianne Faithfull, Frankie Laine i The Monkees.  

 

Rozpoczął długoletnią współpracę z Neilem Youngiem, pisząc aranżację smyczkową do utworu Younga „Expecting to Fly”, który ukazał się na albumie Buffalo Springfield „Buffalo Springfield Again” w 1967 roku. Kiedy Springfield rozpadł się w 1968 roku, a Young rozpoczął karierę solową, Nitzsche kontynuował z nim współpracę, współprodukując i pisząc aranżacje do jego pierwszego solowego albumu, „Neil Young”, z 1969 roku. Pracował również nad albumami Younga z początku lat 70-tych „After the Gold Rush”, „Harvest”, „Time Fades Away” i „Tonight's the Night”, a następnie powrócił do niego na albumach „Life” (1987) i „Harvest Moon” (1992). 

 

Nitzsche dostał szansę powrotu do pracy filmowej w 1970 roku, kiedy to zagrał w filmie „Performance” z Mickiem Jaggerem w roli głównej. To właśnie on zapoczątkował jego karierę jako kompozytora muzyki filmowej. W 1973 roku pracował nad dużymi filmami studyjnymi, takimi jak „Egzorcysta”, a w 1975 roku zdobył nominację do Oscara za muzykę do „Lotu nad kukułczym gniazdem”. Pod koniec lat 70-tych przyjął kilka zleceń produkcyjnych z wykonawcami new wave rocka, produkując pierwsze trzy albumy Minka DeVille'a oraz słynny „Squeezing out Sparks” Grahama Parkera i grupy Rumour.  

 

W latach 80-tych pracował jednak na pełen etat nad muzyką filmową, tworząc średnio dwie rocznie w ciągu dekady. W 1982 roku otrzymał kolejną nominację do Oscara za „Oficer i dżentelmen”, a wraz z Willem Jenningsem i Buffy Sainte-Marie (wówczas żoną Nitzschego) zdobył Oscara za najlepszą piosenkę do „Up Where We Belong”, która stała się już hitem numer jeden w wykonaniu Joe Cockera i Jennifer Warnes. Praca filmowa Nitzschego zwolniła na początku lat 90-tych. Jego ostatnią ścieżką dźwiękową był The Crossing Guard z 1995 roku. Zmarł w sierpniu 2000 roku w wieku 63 lat.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lonely Surfer / Song for a Summer Night	Jack Nitzsche	08.1963	-	39[8]	Reprise 20 202	[written by Marty Cooper/Jack Nitzsche][produced by Jimmy Bowen]
Rumble / Theme for a Broken Heart	Jack Nitzsche	11.1963	-	91[2]	Reprise 20,225	[written by Grant, Wray][produced by Jimmy Bowen]
Theme from "One Flew Over the Cuckoo's Nest" / The Last Dance	Jack Nitzsche	05.1976	-	109[1]	Reprise 20 225	[piosenka tytułowa z filmu][written by Jack Nitzsche][produced by Jack Nitzsche]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lonely Surfer	Jack Nitzsche	.1963	-	-	Reprise 6101	[produced by Jimmy Bowen]
Dance to the Hits of The Beatles	Jack Nitzsche	.1964	-	-	Reprise 6115	[produced by Jimmy Bowen]
One Flew Over the Cuckoo's Nest	Jack Nitzsche	.1975	-	-	Fantasy 9500	[produced by Jack Nitzsche]
Starman	Jack Nitzsche	.1984	-	-	Varèse Sarabande 81233	-
The Hot Spot	Jack Nitzsche	08.1990	-	-	Antilles 8755	[produced by Jack Nitzsche, Michael Hoenig]

                                        Kompozycje Jacka Nitzsche na listach przebojów

[with Arthur Egnoian] 08/1960 Bongo, Bongo, Bongo Preston Epps 78.US [with Sonny Bono] 05/1963 Needles and Pins Jackie DeShannon 84.US 01/1964 Needles and Pins The Searchers 13.US/1.UK 09/1977 Needles and Pins Smokie 68.US/10.UK 12/1985 Needles and Pins Tom Petty 37.US [with Martin Cooper] 08/1963 The Lonely Surfer Jack Nitzsche 39.US [with Sonny Bono, Mitch Murray, John Lennon & Paul McCartney] 07/1964 Call Up the Groups The Barron Knights 3.UK [with Greg Dempsey] 04/1967 I Could Be So Good to You Don & The Goodtimes 56.US [with Jackie DeShannon] 03/1968 Me About You Jackie DeShannon 119.US [solo] 05/1976 Theme from One Flew Over the Cuckoo's Nest Jack Nitzsche Orchestra 109.US [with Russ Titelman ] 02/1978 Gone Dead Train Nazareth 49.UK [with Buffy Sainte-Marie & Will Jennings] 08/1982 Up Where We Belong Joe Cocker & Jennifer Warnes 7.UK/1.US [with Ludovic Navarre] 06/2001 Sure Thing St Germain 77.UK

niedziela, 22 marca 2026

Oliver

William Oliver Swofford-ur. 22.02.1945r-zm.12.02.2000r,amerykański piosenkarz pop,
znany pod pseudonimem Oliver.Urodzony w Wilkesboro w Płn. Karolinie,zaczął śpiewać jako student Oniversity Of North Carolina w Chapel Hill na początku lat 60-tych.Był członkiem zespołów The Virginians ,a póżniej The Good Earth.Dysponował głębokim barytonem i doskonałą prezencją co było idealnym sposobem na wylansowanie w lipcu 1969r swojego pierwszego hitu "Good Morning Starshine" z rockowego musicalu "Hair".W pażdzierniku tego samego roku wspina się z singlem "Jean" autorstwa Roda McKuena na 2 pozycję listy Billboard.Piosenka pochodziła z nagrodzonego Oscarem filmu The Prime of Miss Jean Brodie.
 

Z tymi dwoma hitami Oliver występuje w tym czasie w wielu telewizyjnych show ,minn. w słynnym Ed Sullivan Show.Póżniejsze nagrania jak "Sunday Mornin '" [#35] czy "Angelica" [#97] nie odniosły już tak spektakularnych sukcesów.Singiel "I Can Remember" z lipca 1970r nie trafił nawet do Hot 100 listy Billboard.
Jego ostatnim nagraniem na listach bestsellerów był cover Gordona Lightfoota- " Early Morning Rain ".
W latach 1976 i 1977r koncertował w ponad stu uczelniach na wschodzie i południu USA.Pomimo swego talentu,nie potrafił utrzymać dobrej passy.Próba stworzenia duetu z Karen Carpenter pod koniec lat 70-tych też zakończyła się fiaskiem.W latach 80-tych z powodzeniem prowadzi karierę biznesmena w przemyśle farmaceutycznym w Luizjanie.Pod koniec kolejnej dekady zdiagnozowano u niego raka.Zmarł w 2000r w Shrevport w Luizjanie. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Morning Starshine/Can't you see	Oliver	05.1969	6[18]	3[13]	Jubilee 5659	[written by Galt MacDermot/James Rado/Gerome Ragni][produced by Bob Crewe ][piosenka z musicalu "Hair"]
Jean/The arrangements	Oliver	08.1969	-	2[14]	Crewe 334	[gold][written by Rod McKuen ][produced by Bob Crewe ][piosenka z filmu "The Prime Of Miss Jean Brodie"][1[4].Adult Contemporary Chart]
Sunday Morning / Letmekissyouwithadream	Oliver	11.1969	-	35[9]	Crewe 337	[written by Margo Guryan][produced by Bob Crewe ]
Angelica/Anna	Oliver	04.1970	-	97[3]	Crewe 341	[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Bob Crewe ]
Early mornin' rain/Catch me if you can	Oliver	05.1971	-	124[1]	United Artists 50 762	[written by Gordon Lightfoot][#91 hit for Peter,Paul & Mary in 1965]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Morning Starshine	Oliver	08.1969	-	19[38]	Crewe 1333	-
Oliver Again	Oliver	05.1970	-	71[13]	Crewe 1344	-

piątek, 20 marca 2026

Tones and I

 

Australijska piosenkarka popowa Tones and I odniosła natychmiastowy sukces,
gdy zaczęła wydawać single o swoim tanecznym, hipnotyzującym (ale wciąż optymistycznym) brzmieniu. Podbudowana ogromnym sukcesem singli „Johnny Run Away” i „Dance Monkey”, jej debiutancka EP-ka z 2019 roku, „The Kids Are Coming”, uzyskała status platynowej płyty. W ciągu kolejnych dwóch lat ukazały się kolejne single, co doprowadziło do jej pierwszego pełnometrażowego wydawnictwa, „Welcome to the Madhouse” z 2021 roku, które zadebiutowało na pierwszym miejscu w Australii. 

Tones and I urodziła się jako Toni Watson na Półwyspie Mornington, na południe od Melbourne. W 2018 roku, znudzona pracą w handlu detalicznym, zaczęła grać na ulicy w Melbourne i czasami odbywała specjalne podróże do nadmorskiego miasteczka Byron Bay, aby grać piosenki dla przejeżdżających tłumów. Rzuciła pracę, gdy zyskała popularność, a nawet zaczęła wygrywać konkursy uliczne. Watson podpisała kontrakt z wytwórnią Bad Batch Records, powiązaną z Sony, w 2019 roku. Jej debiutancki singiel „Johnny Run Away” ukazał się w marcu tego samego roku i stał się viralową sensacją, zdobywając wiele odtworzeń i osiągając pierwsze miejsce na liście przebojów ARIA. Drugi singiel Tones and I, „Dance Monkey”, odniósł jeszcze większy sukces, ustanawiając australijski rekord czasu spędzonego na pierwszym miejscu i zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów w ponad 30 krajach. Oba utwory znalazły się na jej debiutanckiej EP-ce „The Kids Are Coming”, która ukazała się w sierpniu 2019 roku. Kolejny singiel Watson z wytwórni Tones and I, podnoszący na duchu „Fly Away”, ukazał się w 2020 roku, a rok później „Won't Sleep” i „Cloudy Day”, które znalazły się na jej debiutanckim albumie, Welcome to the Madhouse, który znalazł się na szczycie listy przebojów ARIA.  

Wróciła do pracy na początku 2022 roku singlem „Eyes Don't Lie” i zainaugurowała rok 2023 inspirującym „I Made It”. Przed premierą jej drugiego albumu ukazała się cała seria utworów, w tym „I Am Free” i „The Greatest”. Na początku 2024 roku wydała singiel „Dreaming”, który wyznaczył poprzeczkę dla całego albumu, a w sierpniu ukazał się bardziej dojrzały i pełen emocji album „Beautifully Ordinary”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance Monkey	Tones and I	10.2019	1[11][116]	4[36]	Parlophone QZES 71982312	[4x-platinum-US][6x-platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]
Never Seen the Rain	Tones and I	02.2020	99[2]	-	Parlophone AUBM 01900174	[silver-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]
Fly Away	Tones and I	06.2021	11[22]	-	Parlophone USAT 22006865	[platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Tones and I, Dann Hume]
Gone Gone Gone	David Guetta, Teddy Swims and Tones and I	10.2025	47[19]	51[13]	Atlantic UKWLG 2500132	[gold-US][written by David Guetta, Jaten Collin Dimsdale, Toni Watson, Ben Kohn ,Giorgio Tuinfort, Hector "Tor" Fernandez, Jack LaFrantz, Julian Bunetta, Naomi Robin, Yarden "Jordi" Peleg, Yuval Maayan][produced by David Guetta, Jordi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Kids Are Coming EP.	Tones and I	10.2019	-	30[48]	Bad Batch 607326	[gold-US][produced by Konstantin Kersting]
Welcome to the Madhouse	Tones and I	07.2021	-	144[2]	Elektra 661929	[produced by Capi,Dann Hume,Konstantin Kersting,Randy Belculfine,Toni Watson]

wtorek, 17 marca 2026

Perrie Edwards

Perrie Louise Edwards (ur. 10 lipca 1993r w South Shields) - angielska wokalistka,
autorka tekstów oraz członkini zespołu Little Mix.

Perrie Louise Edwards urodziła się 10 lipca 1993 roku i wychowywała się w South Shields, Tyne and Wear. Jest córką Debbie Duffie i Alexandra Edwards, którzy są piosenkarzami. Jej rodzice rozwiedli się, gdy była młoda. Ma też starszego brata Jonnie Edwards i przyrodnią siostrę Caitlin Edwards. Mieszkała w Hamilton w Nowej Zelandii przez dwa lata jako nastolatka.

W 2011 roku na pierwszym przesłuchaniu do programu X-Factor wystąpiła z piosenką "You Oughta Know" Alanis Morissette. Znalazła się początkowo w grupie Faux Pas wraz z Jesy Nelson, a następnie zostały połączone z Jade Thirlwall i Leigh-Anne Pinnock w zespół Rhythmix, który wkrótce zmienił nazwę na Little Mix. 11 grudnia 2011 roku zostały pierwszym zespołem, który wygrał program. Dotychczas wydały sześć albumów, DNA (2012), Salute (2013), Get Weird (2015), Glory Days (2016), LM5 (2018) i Confetti (2020).

W 2019 roku została twarzą włoskiej marki Superga i wydała swoją pierwszą zaprojektowaną kolekcję butów. W 2020 roku została pierwszą kobiecą ambasadorką marki Supreme Nutrition. Jeszcze w tym samym roku została nową twarzą Nando's, portugalsko-afrykańskiej franczyzy spożywczej. Występowała też w ich reklamach telewizyjnych.

W maju 2012 roku zaczęła spotykać się z Zaynem Malikiem, natomiast zaręczyli się w sierpniu 2013 roku. Para rozstała się w sierpniu 2015 roku. W lutym 2017 roku potwierdzono, że jest w związku z piłkarzem Alexem Oxlade-Chamberlain.

10 maja 2021 roku ogłosiła, że jest w ciąży z Alexem Oxlade-Chamberlain. 21 sierpnia 2021 oboje oznajmili na instagramie, że urodził się syn, a 17 stycznia 2026 roku Perrie ogłosiła za pośrednictwem Instagrama, że na świat przyszła córka.

Cierpi na atrezję przełyku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Forget About Us	Perrie	04.2024	10[9]	-	Columbia GBARL 2400078	[silver-UK][written by David Hodges ,Steven Solomon, Ed Sheeran, Perrie Edwards][produced by Solomon, Andrew Goldstein]
Tears	Perrie	07.2024	69[1]	-	Columbia GBARL 2400674	[written by Feli Ferraro, Ido Zmishlany][produced by Ido Zmishlany]
You Go Your Way	Perrie	10.2024	52[1]	-	Columbia GBARL 2401000	[written by Alfie Russel, Henry Counsell, Perrie Edwards][produced by Joy Anonymous, Russel]
If He Wanted to He Would	Perrie Edwards	09.2025	44[6]	-	Columbia GBARL 2501222	[written by Perrie Edwards, Nina Nesbitt, Charlie Martin, Joe Housley][produced by Solomon, Andrew Goldstein]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Perrie	Perrie	10.2025	3[1]	-	Columbia 19802822482	[produced by Jonathan Bellion, Will Bloomfield, Colin Brittain ,Ryan Daly, Andrew Goldstein, Edd Holloway, Tre Jean-Marie, Joy Anonymous, Johnny McDaid, Connor McDonough, Riley McDonough, Mojam, the Nocturns Kyle Reith, Will Reynolds, RISC, Alfie Russel, Mark "Spike" Stent ,Starsmith, Steven Solomon, Tenroc, Ido Zmishlany]

S.O.A.P.

S.O.A.P. to żeński duet popowy z Danii, w którego skład wchodzą siostry Heidi
(urodzona 18 października 1979r w Kamplar w Malezji) i Saseline „Line” Sorensen (urodzona 26 lipca 1982r w Perak w Malezji). Heidi poznała producenta muzycznego Remee podczas wywiadu dla młodzieżowego magazynu, dla którego pracowała. Jej ojciec (który towarzyszył jej w wywiadzie) wspomniał Remee, że jego córka jest piosenkarką. Remee zaproponował Heidi zaśpiewanie z nim na solowym albumie; jednak Heidi stwierdziła, że ​​nic nie zrobi bez swojej siostry Saseline, a Remee ostatecznie wycofał swoją ofertę. 

Rok później zwrócił się do dziewczyn z propozycją wyprodukowania albumu z obiema. Duet wymyślił nazwę „S.O.A.P.”, ponieważ wydała im się zabawna, mimo że nic takiego nie oznaczała. W marcu 1998 roku S.O.A.P. wydały swój debiutancki album „Not Like Other Girls” w wytwórni Sony Music. W Stanach Zjednoczonych ukazał się on w maju jako album o tym samym tytule, wydany przez krótko działającą wytwórnię Mariah Carey, Crave Records. Album trafił również na listy przebojów w Danii, Nowej Zelandii, Szwecji i Finlandii, ale nie w Stanach Zjednoczonych. Pierwszy singiel z albumu, „This is How We Party”, stał się hitem, zajmując pierwsze miejsce na liście przebojów w Szwecji. W Stanach Zjednoczonych osiągnął 51. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 21. miejsce na liście Billboard Top 40 Mainstream. Na arenie międzynarodowej był to umiarkowany hit. 

Kolejny singiel z albumu, „Ladidi Ladida”, osiągnął 15. miejsce w Australii, 28. we Francji, 8. miejsce w Nowej Zelandii i 58. miejsce w Szwecji. Utwór tytułowy nie znalazł się na listach przebojów ani w Stanach Zjednoczonych, ani na świecie. W 2000 roku australijski duet Savage Garden wybrał S.O.A.P. na support podczas ich europejskiej trasy koncertowej; zespół koncertował również z Backstreet Boys. 

W tym samym roku duet wydał swój drugi album, „Miracle”, który osiągnął zaledwie 20. miejsce na duńskich listach przebojów. Pierwszy singiel z albumu, „Mr. DJ”, nie znalazł się na listach przebojów; kolejny singiel, „S.O.A.P. is In the Air”, osiągnął zaledwie 25. miejsce na szwedzkich listach przebojów. W 2002 roku duet się rozpadł. 

 Po rozwiązaniu S.O.A.P., Saseline pracowała jako prezenterka telewizyjna w latach 2002-2003, prowadząc duński program muzyczny „Boogie”. W 2005 roku wystąpiła w charytatywnym singlu „Hvor små vi er” i była uczestniczką duńskiej wersji reality show „Survivor” zatytułowanej „Expedition Robinson 2005 (VIP)”. W 2008 roku urodziła swojego pierwszego syna, Seana, z tenisistą Frederikiem Fetterleinem, choć rozstali się w czasie jej ciąży. W 2010 roku Saseline wydała solowy album „Restart”. Dwa lata później, w 2012 roku, była uczestniczką duńskiej wersji programu „Dancing with the Stars” zatytułowanej „Vild med dans”. W 2014 roku urodziła swojego drugiego syna, Dextera, z chłopakiem Michaelem Dreyerem. W 2020 roku wywołała kontrowersje, gdy na swoim koncie na Instagramie podzieliła się teoriami spiskowymi na temat potencjalnej nadchodzącej szczepionki przeciwko COVID-19 zawierającej mikroczip, co doprowadziło do zamknięcia jej konta. Heidi zrobiła sobie przerwę w branży muzycznej i rozpoczęła naukę tatuażu, ucząc się jednocześnie komponowania własnej muzyki. Później nagrywała pod pseudonimem Suriya i wydała singiel „My Desire” w 2008 roku. W 2012 roku jej piosenka „Forever I B Young” została wybrana jako dzika karta do Grand Prix Dansk Melodi. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is How We Party	S.O.A.P.	04.1998	36[2]	51[12]	Crave 78 876	[written by Remee, Holger Lagerfeldt][produced by Holger Lagerfeldt]

Sirens

Sirens to brytyjski girlsband z Newcastle upon Tyne, znany przede wszystkim z singla
„Baby (Off the Wall)”, który znalazł się w pierwszej pięćdziesiątce brytyjskiej listy przebojów. 

Skład Sirens pierwotnie tworzyły Karina Brians, Kat Haslam, Lynsey Schofield i Michelle Heaton. Heaton odeszła, by dołączyć do Liberty X, a jej miejsce zajęła Lea Cummings. Nazwały się Sirens na cześć słynnego greckiego mitu o trzech pięknych kobietach (Siren), które wabiły żeglarzy na śmierć, śpiewając im. Brians opuściła szkołę w wieku 14 lat, aby spróbować zarobić na życie, podejmując się różnych prac, zanim założyła własną stajnię. Haslam założyła własną firmę, gdy tylko osiągnęła odpowiedni wiek. Jednak gdy poznały się w wieku 17 lat, obie wiedziały, że ich przyszłość związana jest z pisaniem i tworzeniem muzyki. 

 Aby zdobyć szansę na wielki przełom, Brians i Haslam sprzedały swoje samochody, aby sfinansować dema studyjne w Londynie, a także spały pod gołym niebem. Po wielu początkowych, próbnych i błędnych składach, powstał zespół Sirens, do którego dołączyli Schofield i Cummings. Wkrótce potem dziewczyny podpisały kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią Kitchenware Records, w której również grają Editors. Ich debiutanckim singlem był cover utworu N*E*R*D „Things Are Gettin' Better”. Ich drugi singiel „Baby (Off the Wall)” stał się ich najwyżej notowanym singlem, osiągając czterdzieste dziewiąte miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich debiutancki album „Control Freaks”, wydany dwa tygodnie po „Baby (Off the Wall)”, stał się klubowym hitem w Wielkiej Brytanii i odniósł komercyjny sukces na Dalekim Wschodzie, co pozwoliło zespołowi na stworzenie drugiego albumu. 

 Pomiędzy albumami Sirens wydali singiel „Love Hurts”, który nie był częścią albumu, z samplem z ODB. Był to ostatni singiel z Schofield, która odeszła po jego wydaniu.  Ich drugi album, „Say Goodbye to LA LA Land”, powstał w Los Angeles w Kalifornii, gdzie zespół komponował i nagrywał z producentami muzycznymi Wayne’em Rodriguesem, Justinem Trugmanem, D. C. Josephem i DeeKay. Wkład rapowy stanowią Najee i D-Roc z Nowego Jorku. Album został zmiksowany przez Dave’a Pensado, znanego z hitów z Christiną Aguilerą i The Black Eyed Peas, i ukazał się 16 czerwca 2008 roku.

  Sirens wydali „Don't Let Go” w listopadzie 2009 roku, pierwszy singiel z trzeciego albumu. Drugi electropopowy singiel zatytułowany „Stilettos” ukazał się 4 października 2010 roku. Trzeci album zespołu, „#3 – Opium Apathy”, ukazał się 27 marca 2011 roku i w tym samym czasie wydali trzeci singiel z albumu, „Good Enough”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Things Are Getting Better	Sirens	08.2003	127[1]	-	Kitchenware SK 72	[written by Chad Hugo, Pharrell Williams]
Baby Off The Wall	Sirens	08.2004	49[2]	-	Kitchenware SKCD 742	[written by D. Nicholson, S. Wolfe, Sirens, Skillz, T. Mosely, W.C. McDonald][produced by D.C. Joseph]
Love Hurts	Sirens featuring ODB	11.2005	140[1]	-	Kitchenware SKCD 81	[produced by Ingoldsby, Schjolin]

Sally Oldfield

Sally Oldfield (ur. 3 sierpnia 1947r w Dublinie)- urodzona w Irlandii angielska wokalistka folk,
kompozytorka, multiinstrumentalistka i autorka tekstów oraz producentka muzyczna; starsza siostra muzyka Mike’a i kompozytora Terry'ego Oldfieldów.


Sally Oldfield i jej rodzeństwo zostali wychowani przez matkę, Maureen, w duchu katolicyzmu. Dzieciństwo spędzili częściowo w irlandzkim Dublinie i w angielskim Reading, położonym w hrabstwie Berkshire. Jako 12-latkę Sally zapisano do Royal Academy of Dancing na naukę baletu, jednak zrezygnowała po 4 latach. Następnie studiowała na Uniwersytecie w Bristolu. Tam, jak sama stwierdziła, miała po raz pierwszy okazję do rozszerzenia swojej jaźni kulturowej poza wąskie pasmo dzieciństwa, i tu upatruje źródła wielokulturowości, która cechuje jej dorobek muzyczny oraz umiejętności grania na wielu instrumentach muzycznych.

Karierę muzyczną rozpoczęła w 1968, gdy razem z bratem Mikiem utworzyli duet Sallyangie. Nagrali wspólnie tylko jeden album, po uzyskaniu rekomendacji gitarzysty Pentangle, Johna Renbourna. Ich album, Children of the Sun, stanowił bajkową mieszankę angielskiego folku i muzyki pop, a głos Sally Oldfield został szczególnie wyeksponowany. Gościnnie na tym albumie wystąpił perkusista Pentangle, Terry Cox i flecista Ray Warleigh, który także współpracował z innymi muzykami, jak np. Allanem Holdsworthem i Nickiem Drakem. Sally i Mike Oldfieldowie zakończyli działalność w The Sallyangie jesienią tego samego roku z powodu nieporozumień na tle artystycznym i czasowo zaniechali dalszej współpracy.

Pierwszy solowy album Sally Oldfield pt. Water Bearer został wydany w 1978. Pierwszy utwór z tego albumu, "Mirrors", stał się dość znanym przebojem. Od tego czasu artystka wydaje albumy solowe. Przez szereg lat pracowała na rynku muzycznym w Niemczech. Bierze również udział w nagraniach braci Mike'a i Terry'ego. Jej głos dominuje tzw. girlie chorus w paru sekcjach albumu Tubular Bells: przy końcu pierwszej strony albumu i tuż przed melodią szkocką na odwrotnej stronie. Sally Oldfield ponownie wystąpiła w nowym nagraniu Tubular Bells z 2003.  

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mirrors / Night Of The Hunter's Moon	Sally Oldfield	12.1978	19[13]	-	Bronze BRO 66	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield]
You Set My Gypsy Blood Free/Water Bearer	Sally Oldfield	08.1979	-	-	Bronze BRO 79	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Ashley Howe]
The Sun In My Eyes/Answering You	Sally Oldfield	11.1979	-	-	Bronze BRO 83	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Ashley Howe]
I Sing For You/Child Of Allah	Sally Oldfield	.1980	-	-	Bronze BRO 90	[written by M. Salerno, F. Fabrizio][produced by Sally Oldfield]
Mandala / Woman Of The Night	Sally Oldfield	09.1980	-	-	Bronze BRO 104	[written by Sally Oldfield][produced by Tom Newman]
Morning Of My Life / Blue Water	Sally Oldfield	01.1981	-	-	Bronze BRO 114	[written by Sally Oldfield][produced by Tom Newman]
Song Of The Lamp / Rare Lightning	Sally Oldfield	11.1981	-	-	Bronze BRO 148	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Dave Davani, Laurie Jay]
Broken Mona Lisa / Morning Of My Life	Sally Oldfield	08.1982	-	-	Bronze BRO 153	[written by Sally Oldfield][produced by Ken Gold]
Path With A Heart/Never Knew Love Could Get So Strong	Sally Oldfield	10.1983	-	-	Bronze BRO 172	[written by Sally Oldfield][produced by Sally Oldfield, Hans Zimmer ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Water Bearer	Sally Oldfield	10.1978	-	-	Bronze BRON 511	[produced by Sally Oldfield]
Easy	Sally Oldfield	.1979	-	-	Bronze BRON 522	[produced by Sally Oldfield]
Celebration	Sally Oldfield	.1980	-	-	Bronze BRON 528	[produced by Tom Newman]
Playing In The Flame	Sally Oldfield	.1981	-	-	Bronze BRON 536	[produced by Dave Davani, Laurie Jay,Sally Oldfield]
In Concert	Sally Oldfield	.1982	-	-	Bronze BRON 540	[produced by Dave Davani, Laurie Jay]
Strange Day In Berlin	Sally Oldfield	.1983	-	-	Bronze BRON 549	[produced by Hans Zimmer, Sally Oldfield]

Vanity

Vanity, właśc. Denise Katrina Matthews (ur. 4 stycznia 1959r w Niagara Falls,
zm. 15 lutego 2016 w Fremont) - kanadyjska piosenkarka, autorka tekstów, tancerka, modelka i aktorka, która z czasem porzuciła się karierę muzyczną i aktorską, aby skoncentrować się na ewangelizacji.

Jej kariera estradowa trwała od wczesnych lat 80-tych do połowy lat 90-tych. W latach 1981–1983 była wokalistką kobiecego trio Vanity 6. Była znana z hitu R&B / funk „Nasty Girl” z 1982r. 

Vanity obejmowała również dwa solowe albumy wytwórni Motown Records - Wild Animal (1984) i Skin on Skin (1986), a także piosenki - „Pretty Mess” (1984), „Mechanical Emotion” (1985), „Under the Influence” (1986) oraz „Undress” (1988) z filmu Szalony Jackson.

Miała także udaną karierę filmową, występując w filmach Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986) i Szalony Jackson (1987). W latach 80-tych i na początku lat 90-tych pojawiła się w wielu czasopismach na całym świecie.

Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat z powodu niewydolności nerek.

Urodziła się w Niagara Falls w Ontario jako córka Helgi Senyk i Levii Jamesa Matthewsa. Jej matka była pochodzenia polskiego, niemieckiego i żydowskiego, urodziła się w Niemczech, podczas gdy jej ojciec był pochodzenia afroamerykańskiego i urodził się w Wilmington w Karolinie Północnej. Matthews miał dwie siostry, Patricię i Renay. W 1993 ujawniła Jetowi, że jej ojciec znęcał się fizycznie i słownie przez lata. Nadużycie sprawiło, że miała negatywny obraz siebie. „Przez 15 lat bardzo mnie bił. Chciałbym widzieć mojego ojca w niebie, ale nie chcę. Jest w piekle” – powiedziała.

Vanity zaczęła brać udział w lokalnych konkursach piękności, zanim przeprowadziła się do Toronto, gdzie podjęła pracę jako modelka. W 1977 zdobyła tytuł Miss Niagara Hospitality, a następnie w 1978 rywalizowała podczas wyborów Miss Kanady. W wieku 17 lat przeprowadziła się do Nowego Jorku, aby kontynuować karierę. Podpisała umowę z Zoli Model Agency. Ponieważ była niskiego wzrostu, jej kariera modelki była ograniczona do reklam i sesji zdjęciowych i nie obejmowała pracy na wybiegu. Wystąpiła w reklamach pasty do zębów Pearl Drops, zanim ukończyła sesję zdjęciową w Japonii.

Zadebiutowała na kinowym ekranie pod pseudonimem D.D. Winters z Benem Johnsonem i Jamie Lee Curtis w slasherze Rogera Spottiswoode Terror w pociągu (1980), który został zrealizowany w Montrealu. Następnie pojechała do Toronto, aby zagrać główną rolę w filmie klasy B Wyspa Tanyi (1980). Poznała Prince’a, kiedy była ze swoim ówczesnym partnerem Rickiem Jamesem na rozdaniu American Music Award. Dowiedziawszy się, że Vanity może śpiewać, Prince poprosił ją, aby została wokalistką grupy Vanity 6, nagrała jeden album i odniosła międzynarodowy sukces z singlem „Nasty Girl” w 1982r. Następnie opuściła grupę i podpisała kontrakt z Motown Records jako artystka solowa w 1984r. W połowie lat 80-tych wydała dwa albumy dla Motown - Skin on Skin i Wild Animal - i odniosła niewielki sukces na amerykańskich listach pop i R&B.

Powróciła na kinowy ekran w roli Laury Charles w komediodramacie sensacyjnym Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), jednak jej filmowa piosenka „7th Heaven” wykonana w duecie z Billem Wolferem została nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza piosenka. Rola drugoplanowa Dorren w dramacie kryminalnym Johna Frankenheimera Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986)[13] z Royem Scheiderem i Ann-Margret przyniosła jej nominację do nagrody Saturna. W filmie sensacyjno-przygodowym Larry’ego Cohena Złudzenie (Deadly Illusion, 1987) wystąpiła jako Rina u boku Billy’ego Dee Williamsa i Morgan Fairchild. Za rolę Sydney Ash w komedii sensacyjnej Szalony Jackson (1988) z Carlem Weathersem, Craigiem T. Nelsonem i Sharon Stone była nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza aktorka. W kwietniu 1988 była na okładce magazynu „Playboy”.

W 2010 wydano jej autobiografię pt. Blame It On Vanity.

Na początku 1992 została ponownie narodzoną chrześcijanką, wstąpiła do kościoła ewangelicznego i na dobre porzuciła świecką muzykę. Z powodu zażywania narkotyków od lat 90-tych chorowała na niewydolność nerek i poddawano ją dializie. Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat w Fremont w Kalifornii. Przyczyną śmierci była niewydolność nerek oraz choroba jamy brzusznej.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pretty Mess	Vanity	09.1984	-	75[7]	Motown 1752	[written by Vanity, Bill Wolfer][produced by Vanity, Bill Wolfer][15[14].R&B; Chart][13[8].Hot Disco/Dance;Motown 4526 12"]
Mechanical Emotion/Crazy Maybe	Vanity	01.1985	-	107[3]	Motown 1767	[written by Vanity][produced by Vanity, Bill Wolfer][23[13].R&B; Chart]
Under The Influence/Wild Animal	Vanity	04.1986	-	56[7]	Motown 1833	[written by T. Faragher, R. Nevil, T. Haynes][produced by Skip Drinkwater, Tommy Faragher][9[14].R&B; Chart][6[8].Hot Disco/Dance;Motown 4558 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wild Animal	Vanity	09.1984	-	62[23]	Motown 6102	[produced by Bill Wolfer,Vanity]
Skin on Skin	Vanity	03.1986	-	66[20]	Motown 6167	[produced by Skip Drinkwater,Tommy Faragher]

Sonia

 Sonia Evans (ur. 13 lutego 1971 r.), znana pod pseudonimem artystycznym Sonia, to angielska
piosenkarka pop z Liverpoolu. W 1989 roku jej przebój „You'll Never Stop Me Loving You” znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii i została pierwszą brytyjską artystką, której pięć singli z jednego albumu znalazło się w pierwszej dwudziestce listy przebojów.

  Reprezentowała Wielką Brytanię w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1993 roku, gdzie zajęła drugie miejsce z piosenką „Better the Devil You Know”. W latach 1989–1993 miała 11 przebojów, które znalazły się w pierwszej trzydziestce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, w tym „Listen to Your Heart” (1989), „Counting Every Minute” (1990) i „Only Fools (Never Fall in Love)” (1991). W 1994 roku zagrała rolę Sandy w westendowskiej adaptacji musicalu Grease, a w telewizji wystąpiła jako Bunty w serialu komediowym BBC z 1998 roku The Lily Savage Show. 

Sonia podpisała kontrakt z wytwórnią Chrysalis Records po tym, jak namówiła Pete'a Watermana, aby posłuchał jej występu przed jego studiem nagraniowym w Liverpoolu. Debiutancki singiel Sonii, „You'll Never Stop Me Loving You”, skomponowany i wyprodukowany przez trio kompozytorów i producentów muzycznych Mike'a Stocka, Matta Aitkena i Pete'a Watermana (Stock Aitken Waterman), został wydany w czerwcu 1989 roku. „You'll Never Stop Me Loving You” przez dwa tygodnie w następnym miesiącu zajmował pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów.W wieku 18 lat Sonia została jedną z najmłodszych brytyjskich piosenkarek, które osiągnęły ten wyczyn. Singiel znalazł się również na szczycie irlandzkiej listy przebojów i w pierwszej dziesiątce amerykańskiej listy przebojów tanecznych. 

 Debiutancki album Sonii, Everybody Knows, ukazał się w kwietniu 1990 roku. Album osiągnął 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i uzyskał status złotej płyty przyznany przez brytyjski przemysł fonograficzny. Wszystkie pięć singli z albumu znalazło się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy przebojów, czyniąc Sonię pierwszą brytyjską solową artystką, której się to udało. W 1990 roku Sonia osiągnęła szósty przebój w pierwszej dwudziestce w Wielkiej Brytanii dzięki utworowi „You've Got a Friend”, nagranemu z zespołem Big Fun i wydanemu jako singiel charytatywny dla Childline. Sonia opuściła wytwórnię płytową i wydała swój drugi, imienny album w 1991 roku, wyprodukowany przez Nigela Wrighta. Pierwszy singiel z tego albumu, „Only Fools (Never Fall in Love)”, stał się trzecim przebojem Sonii, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów, choć album odniósł mniejszy sukces niż jej debiut.

  Sonia przyczyniła się również do powstania dwóch singli charytatywnych: „Do They Know It's Christmas?” zespołu Band Aid II. w 1989 roku (zajmując 1. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii) oraz „As Time Stood Still” zespołu Gulf Aid w 1991 roku. W 1993 roku Sonia reprezentowała Wielką Brytanię w Konkursie Piosenki Eurowizji 1993, śpiewając kompozycję Deana Collinsona i Briana Teasdale'a „Better the Devil You Know”. Zajęła drugie miejsce w konkursie. Jej trzeci album, również zatytułowany „Better the Devil You Know”, ukazał się w tym samym roku i osiągnął 32. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

W 2008 roku Sonia nagrała cover utworu Beatlesów „She Loves You” na album „Liverpool - The Number Ones”. 1 czerwca 2009 roku Sonia wydała swój pierwszy od 14 lat singiel „Fool for Love”. 21 grudnia 2012 roku Sonia wystąpiła na koncercie reaktywacyjnym Stock Aitken Waterman „Hit Factory Live” w londyńskim The O2, wraz z wieloma innymi byłymi artystami SAW, w tym Kylie Minogue. Latem 2018 roku, w związku z jej występem w programie „Celebrity 5 Go Caravanning” na kanale Channel 5, ukazało się nagranie Soni „Dancing in the Driver's Seat” autorstwa Barry'ego Uptona i Gordona Pogody. Kolejny utwór nagrany z Uptonem i Pogodą w 2007 roku, „Your Heart or Mine”, został wydany w 2018 roku jako kontynuacja.  

 

W 2019 roku Sonia podpisała nowy kontrakt płytowy z wytwórnią Energise Records, a jej nowy singiel „A Night That's Never Ending” został wydany. Wystąpiła w 5. sezonie programu „Hacker Time”. W 2018 roku Sonia wystąpiła u boku Todda Carty'ego, Tony'ego Blackburna, Colina Bakera i Sherrie Hewson w programie „Celebrity 5 Go Caravanning” na kanale Channel 5. W 2023 roku Sonia wystąpiła gościnnie w roli samej siebie w operze mydlanej „Hollyoaks” na kanale Channel 4. Sonia była znaną orędowniczką i zwolenniczką ubiegania się Liverpoolu o organizację Konkursu Piosenki Eurowizji w 2023 roku. Miasto zostało ogłoszone zwycięzcą w październiku 2022 roku, pokonując największe miasto w Szkocji, Glasgow, które zajęło drugie miejsce.

 

  Przed konkursem w 2023 roku Sonia odegrała ważną rolę w promocji konkursu odbywającego się w Liverpoolu, w tym w konkursie „Spot Sonia” organizowanym w całym mieście, dając publiczności szansę na wygranie biletów na konkurs. Podczas Wielkiego Finału Sonia wykonała w przerwie swój utwór „Better the Devil You Know” z 1993 roku, który był jej zgłoszeniem do brytyjskiej Eurowizji. W 2024 roku ogłoszono, że Sonia została obsadzona jako gość specjalny w musicalu „Now! That's What I Call a Musical”, którego reżyserem i choreografem był Craig Revel Horwood.Wystąpiła jako jedyna gościnna gwiazda podczas szkockich koncertów w King's Theatre w Glasgow w dniach 18–22 lutego 2025 roku. W niektórych koncertach Sonia nie wystąpiła jako gość specjalny, zamiast niej w niektórych występach gościem specjalnym była piosenkarka Sinitta.

 

  Sonia wyszła za mąż za Marka Mosesa w 1998 roku, a para ma córkę, która urodziła się w 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You'll Never Stop Me Loving You	Sonia	06.1989	1[2][13]	-	Chrysalis CHS 3385	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Can't Forget You	Sonia	10.1989	17[6]	-	Chrysalis CHS 3419	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Listen To Your Heart/Better Than Ever	Sonia	12.1989	10[10]	-	Chrysalis CHS 3465	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Counting Every Minute	Big Fun And Sonia Featuring Gary Barnacle	04.1990	16[7]	-	Chrysalis CHS 3492	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
You've Got A Friend	Sonia	06.1990	14[6]	-	Jive CHILD 90	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
End Of The World/Can't Help The Way That I Feel	Sonia	08.1990	18[7]	-	Chrysalis CHS 3557	[written by Kent, Dee][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Only Fools (Never Fall In Love)	Sonia	06.1991	10[8]	-	I.Q. ZB 44613	[written by Tony Hiller, Barry Upton][produced by Nigel Wright]
Be Young, Be Foolish, Be Happy/Used To Be My Love	Sonia	08.1991	22[5]	-	I.Q. ZB 44935	[written by Ray Whitley, James Cobb][produced by Nigel Wright]
You To Me Are Everything/Be My Baby	Sonia	11.1991	13[5]	-	I.Q. ZB 45121	[written by K. Gold, M. Denne][produced by Nigel Wright]
Boogie Nights/My Light	Sonia	09.1992	30[3]	-	Arista 74321 11346 7	[written by R. Temperton][produced by Mark Taylor, Tracy Ackerman]
Better The Devil You Know/Not What I Call Love	Sonia	05.1993	15[7]	-	Arista 74321 14687 7	[written by Dean Collinson, Red][produced by Nigel Wright]
We've Got The Power	The Gladiators Featuring Sonia	06.1989	1[2][13]	-	Chrysalis CHS 3385	[written by Stock, Aitken, Waterman][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Hopelessly Devoted to You/The Anthem Medley	Sonia	07.1994	61[2]	-	Cockney COCCD 2	[written by John Farrar][produced by Mark Cyrus]
Wake Up Everybody	Sonia	12.1995	155[1]	-	Carlton Sounds 30360 00214	[written by Victor Carstarphen, Gene McFadden, John Whitehead][produced by Steve Levine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everybody Knows	Sonia	05.1990	7[10]	-	Chrysalis CHR 1734	[gold-UK][produced by Stock, Aitken, Waterman,Phil Harding,Ian Curnow]
Sonia	Sonia	10.1991	33[2]	-	IQ ZL 751675	[produced by Nigel Wright]
Better the Devil You Know	Sonia	05.1993	32[2]	-	Arista 74321149802	[produced by Nigel Wright]

Vanessa Hudgens

 Vanessa Anne Hudgens (ur. 14 grudnia 1988 w Salinas)- amerykańska aktorka, piosenkarka,
modelka, tancerka i producentka. Znana m.in. z roli Gabrielli Montez w serii filmów High School Musical.

Urodziła się w Salinas, mieście położonym w zachodniej części Kalifornii. Jest córką strażaka Grega Hudgensa o korzeniach brytyjskich i wychowanej na Mindanao filipińskiej bizneswoman Giny Guanco. Z powodu szybko rozwijającej się kariery, wraz z całą rodziną przeprowadziła się do Los Angeles. Ma młodszą siostrę Stellę, która również jest aktorką.

Mając siedem lat, została posłana przez rodziców do szkoły o profilu aktorskim, a rok później zaczęła grać w teatrze. W wieku 12 lat wyprowadziła się od rodziców, by móc podróżować zawodowo. W tym czasie mieszkała z opiekunką. Od siódmej klasy szkoły podstawowej miała indywidualny tok nauczania z powodu swojej aktorskiej kariery.

Będąc dzieckiem, pracowała jako modelka, prezentowała wtedy ubrania projektantów dziecięcych. Wystąpiła również w reklamie sklepu odzieżowego Old Navy i produktów firmy kosmetycznej Neutrogena. Później stała się modelką marki Red by Marc Ecko oraz linii odzieżowej amerykańskiej sieci sklepów Sears.

Zadebiutowała jako rolą Noel w filmie Trzynastka. Później wystąpiła w filmie Thunderbirds jako Tin-tin. Popularność zyskała dzięki roli Gabrielli Montez w trzech disneyowskich produkcjach: High School Musical, High School Musical 2 i High School Musical 3: Ostatnia klasa. Wkrótce po premierze filmu High School Musical, piosenki wykonywane przez Hudgens w duecie z Zakiem Efronem trafiły na amerykańskie listy przebojów. Ścieżkę dźwiękową promował przebój Breaking Free. Z kolei za występ w trzeciej części filmu była w 2009 nominowana do nagród MTV Movie Awards 2009 w dwóch kategoriach: Najlepsza przełomowa rola żeńska i Najlepszy pocałunek (wraz z Zakiem Efronem).

We wrześniu 2006 nakładem wytwórni Hollywood Records wydała debiutancki, solowy album pt. V. W pierwszym tygodniu po premierze sprzedano 70 tys. egzemplarzy płyty. Nagrała dwa teledyski do singli: Come Back to Me i Say Ok. Pierwszy klip ukazał się w dniu premiery filmu Dziewczyny Cheetah 2, zaś drugi został zaprezentowany podczas premiery filmu Wskakuj!. Jej piosenka Let’s Dance została użyta do promocji programu Dancing with the Stars.

1 lipca 2008 wydała drugi album pt. Identified, wyprodukowany przez Hollywood Records. Pierwszym singlem z płyty był utwór Sneakernight. Pojawiła się też w serialu Drake and Josh. W 2009 premierę miał film Bandslam, w którym zagrała Sam.

Od 2014 jest twarzą marki odzieżowej BONGO. W 2014 zdobyła nominację do nagrody MTV Movie Awards 2014 w kategorii Najlepszy pocałunek (wraz z Ashley Benson i Jamesem Franco) za film Spring Breakers. W styczniu 2015 wystąpiła w spektaklu Gigi, gdzie zagrała główną rolę. Spektakl miał swoją premierę na Broadwayu.

W 2018 pojawiła się w filmie Teraz albo nigdy.

Od 2006 do 2010 spotykała się z aktorem Zakiem Efronem, którego poznała na planie produkcji Disneya High School Musical. W 2012 zaczęła spotykać się z Austinem Butlerem, z którym rozstała się na początku 2020. Od 2021 zaczęła umawiać się z amerykańskim baseballistą Cole Tuckerem. Para weźmie ślub w Meksyku w grudniu 2023 roku. Ich pierwsze wspólne dziecko urodziło się w 2024 roku. W listopadzie 2025 roku ogłosiła narodziny ich drugiego wspólnego dziecka. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We're All in This Together	High School Musical Cast	02.2006	40[8]	34[4]	Walt Disney 3814510	[gold-US][silver-UK][written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard]
Start of Something New	Zac Efron, Andrew Seeley,Vanessa Hudgens	02.2006	90	28[4]	Walt Disney	[gold-US][silver-UK][written by Robbie Nevil,Matthew Gerrard][produced by Matthew Gerrard]
What I've Been Looking For (Reprise)	Andrew Seeley & Vanessa Anne Hudgens	02.2006	-	67[1]	Walt Disney	[written by Andy Dodd and Adam Watts][produced by Andy Dodd and Adam Watts]
When There Was Me And You	Vanessa Anne Hudgens	02.2006	-	72[1]	Walt Disney	[written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Breaking Free/Start of Something New	Zac Efron, Drew Seeley and Vanessa Hudgens	06.2006	9[21]	4[11]	Walt Disney HSMCD 01	[platinum-US][gold-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Come Back to Me	Vanessa Hudgens	09.2006	100[1]	55[19]	Hollywood CATCO 118969473	[gold-US][written by Antonina Armato ,Tim James, Peter Beckett ,J.C. Crowley][produced by Antonina Armato, Tim James]
Say OK	Zac Efron, Drew Seeley and Vanessa Hudgens	02.2007	124[5]	61[6]	Hollywood	[gold-US][written by Arnthor Birgisson,Savan Kotecha][produced by Arnthor Birgisson]
What Time Is It?	High School Musical 2 Cast	08.2007	20[7]	6[8]	Walt Disney 5016470	[gold-US][written by Matthew Gerrard ,Robbie Nevil]
Work This Out	High School Musical 2 Cast	09.2007	78[1]	110[2]	Walt Disney MIUCT 3824	-
All For One	High School Musical 2 Cast	09.2007	87[1]	92[2]	Walt Disney MIUCT 3817	-
You Are the Music in Me	Zac Efron and Vanessa Hudgens	09.2007	-	31[4]	Walt Disney	[gold-US][silver-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Gotta Go My Own Way	Zac Efron & Vanessa Anne Hudgens	09.2007	40	34[3]	Walt Disney	[platinum-US][silver-UK][written by Andy Dodd, Adam Watts][produced by Andy Dodd, Adam Watts]
Everyday	Zac Efron & Vanessa Anne Hudgens	09.2007	59	65[2]	Hollywood	[gold-US][silver-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Sneakernight	Vanessa Hudgens	07.2008	164[1]	88[1]	Walt Disney	[gold-US][written by J. R. Rotem, Silya Nymoen, L. Solf][produced by J. R. Rotem]
Right Here, Right Now	Vanessa Hudgens	07.2008	137	119[1]	Walt Disney	[written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Now or Never	High School Musical 3	09.2008	41[3]	68	EMI CATCO 141221951	[gold-US][written by Matthew Gerrard and Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard, Switch]
A Night to Remember	Vanessa Hudgens	08.2008	100[1]	108	Walt Disney MIUCT 3825	[written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil, David Lawrence, Faye Greenberg][produced by Matthew Gerrard]
Can I Have This Dance	Zac Efron & Vanessa Hudgens	11.2008	81[1]	98[2]	Walt Disney MIUCT 8872	[platinum-US][silver-UK][written by Adam Anders,Nikki Hassman][produced by Adam Anders,Rasmus Bahncke]
30/90	Vanessa Hudgens with Andrew Garfield, Joshua Henry, Robin de Jesús, Alexandra Shipp and Mj Rodriguez	01.2022	60[4]	-	Masterworks QZ8BZ 2100734	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
V	Vanessa Hudgens	10.2006	86[4]	24[32]	Angel CDANGE 18	[gold-US][produced by Matthew Gerrard, Brian Reeves, Antonina Armato, Kent Larsson, David Norland, Leah Haywood, Tim James, Daniel James,Jay Jay, Wizard of Oz, Arnthor Birgisson, AJ Junior ,Johnny Veira]
Identified	Vanessa Hudgens	07.2008	46[3]	23[8]	Hollywood 6938902	[produced by Scott Jacoby,Dr. Luke,Max Martin,Benny Blanco,Antonina Armato,Tim James,J. R. Rotem,Christopher Rojas,Emanuel Kiriakou,The Messengers]