JackBoys

JackBoys to amerykańska grupa rapowa złożona z artystów, którzy podpisali kontrakt z wytwórnią
płytową Cactus Jack Records założoną przez rapera Travisa Scotta. W jej skład wchodzą: sam Scott, Don Toliver, Sheck Wes, SoFaygo, Chase B, Wallie the Sensei i Luxury Tax 50. W 2019 roku wydali album kompilacyjny „JackBoys”, a w 2025 roku drugi, „JackBoys 2”. Oba albumy znalazły się na szczycie listy Billboard 200.

W marcu 2017 roku Scott ogłosił, że uruchomi własną wytwórnię pod nazwą Cactus Jack Records.W wywiadzie Scott powiedział: „Nie robię tego, żeby mieć kontrolę finansową nad moją muzyką. Przede wszystkim chcę pomagać innym artystom, promować nowe nazwiska, dawać im możliwości. Chcę zrobić dla nich to, co mnie spotkało, ale lepiej”. We wrześniu 2017 roku inny amerykański raper Smokepurpp podpisał kontrakt z wytwórnią, ale odszedł pod koniec 2019 roku.W lutym 2018 roku wytwórnia podpisała kontrakt z Sheckiem Wesem w ramach wspólnej umowy z Interscope Records i GOOD Music. W sierpniu z wytwórnią podpisał kontrakt Don Toliver.Po wydaniu trzeciego albumu studyjnego Scotta, Astroworld (2018), artyści Wes i Toliver zaczęli zdobywać popularność po tym, jak pojawili się na albumie. 

Singiel Wesa z czerwca 2017 roku, „Mo Bamba”, stał się viralem w 2018 roku, a singiel Toliver z maja 2019 roku, „No Idea”, stał się viralem na aplikacji TikTok w tym samym roku. Zarówno Wes, jak i Toliver pomogli Scottowi w programie Astroworld. Wes wystąpił u boku innego amerykańskiego rapera, Juice'a Wrlda, w utworze „No Bystanders”, a Toliver w utworze „Can't Say”.  29 listopada 2019 roku Scott udostępnił na swojej stronie internetowej gadżety JackBoys, w tym możliwość zamówienia cyfrowego albumu w przedsprzedaży za 10 dolarów.  24 grudnia Scott ogłosił na Twitterze, że album „JackBoys” ukaże się w ciągu tygodnia.

  Album ukazał się 27 grudnia 2019 roku i zawierał gościnne występy Rosalíi, Lil Baby'ego, Quavo, Offseta, Young Thuga i zmarłego Pop Smoke'a. Promowały go trzy single: „Had Enough” Dona Tolivera z udziałem Quavo i Offseta, remiks utworu Scotta „Highest in the Room” w wykonaniu Rosalíi i Lil Baby'ego oraz „Out West” Scotta z udziałem Young Thuga. W marcu 2025 roku Scott ogłosił drugi album kompilacyjny wytwórni, JackBoys 2.  Później, w kwietniu, wydał oficjalne gadżety i box sety, a także krótkometrażowy film muzyczny wyreżyserowany przez Harmony'ego Korine'a jako zwiastun albumu.  Tego samego dnia artysta z Zachodniego Wybrzeża, Wallie the Sensei, znany z utworu „Dodger Blue” z albumu Kendricka Lamara „GNX” z 2024 roku, został ogłoszony nowym nabytkiem wytwórni, a także jego udziałem w albumie.

  Album zawierał singiel „ILMB” Shecka Wesa i Scotta, a także potwierdzony utwór „Kick Out”, który prawdopodobnie znajdzie się na albumie.  13 lipca 2025 roku ukazał się album „JackBoys 2”, wspierany przez single poprzedzające album, „ILMB” Travisa Scotta i Shecka Wesa oraz „2000 Excursion” obu z Donem Toliverem. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gang Gang	JACKBOYS & Sheck Wes	01.2020	52[1]	48[2]	Cactus Jack/Epic/Grand Hustle USSM 11914990	[platinum-US][written by Caleb Toliver,Khadimou Fall,Jacques Webster,Lawrence Taylor,Ebony Oshunrinde,Ugur Tig][produced by WondaGurl ,Vou][22[2].R&B Chart]
Out West	JACKBOYS Featuring Young Thug	01.2020	-	38[22]	Cactus Jack/Epic	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Jacques Webster II,Jeffery Williams,Tyron Douglas,Jason Baker][produced by Buddah Bless,Jabz][15[22].R&B Chart]
What to Do?	JackBoys and Travis Scott featuring Don Toliver	01.2020	57[1]	56[2]	Cactus Jack/Epic/Grand Hustle USSM 11914985	[platinum-US][written by Jacques Webster,Caleb Toliver,Khadimou Fall,Mike Dean,James Cyr,Julius-Alexander Brown,Niv Kalisky,Sarah Schachner][produced by Dean,London Cyr,JeniusEarlyyellow,Schachner ][26[2].R&B Chart]
Gatti	JACKBOYS, Pop Smoke & Travis Scott	01.2020	59[2]	69[1]	Cactus Jack/Epic/Grand Hustle USSM 11915307	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Bashar Jackson, Jacques Webster II ,Andre Loblack, Peter Klapka, Abdul-aziz Manalla Yusuf][produced by 808Melo, Axl ][33[1].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
JackBoys	JackBoys and Travis Scott	05.2020	-	1	Cactus Jack 19439748411	[gold-UK][produced by 808Melo ,Axl, Buddah Bless ,Cash Passion, Earlyyellow, El Michels, Jabz ,Jenius, London Cyr, Mike Dean, Nik D, OZ, Sarah Schachner ,TM88, Vou, WondaGurl]
JackBoys 2	JackBoys and Travis Scott	07.2025	-	1[1][10]	Cactus Jack 1018093230	[produced by 206Derek, AA, Ace G, AJ Williams, Anthony Kilhoffer, ARPXX ,Bbykobe, Berg, BlakeSale, Rick Brown, Bugz Ronin, CameOne, Cardo, Luke Crowder, Dilip, Dirty Dave, DJ Moon ,Elkan ,F1lthy, Frankie Bash, Glasear, Lvusm ,Johnny Juliano, Kesh ,Mcevoy ,Metro Boomin ,Sean Momberger, Otxhello ,Oz ,Prodluke, Prodkavin, Southside, Jahaan Sweet, Tay Keith, T-Minus, TM88, Tony G2 ,Vegyn]

Sparkles

 The Sparkles to amerykański zespół grający rock garażowy z Levelland w Teksasie,
działający w latach 1957–1972. Jednak najpopularniejszą wersją zespołu był skład istniejący w latach 1965–1967, w którym nagrano utwory „No Friend of Mine” i „Hipsville 29 B. C.” 

 Pierwszy skład The Sparkles składał się ze Stanleya Smitha i Carla Huckeby'ego na gitarach, Boba Donnella na basie, Johnny'ego Wallera na pianinie, braci Jessego i Guya Balewów na saksofonie i wokalu oraz Gary'ego Blakeya na perkusji. Zespół nagrał swoje pierwsze nagranie w 1958 roku dla legendarnego producenta muzycznego Normana Petty'ego (który współpracował również z Buddym Hollym i Royem Orbisonem), ale nagranie nie zostało wydane. Ten skład rozpadł się wkrótce potem i ponownie utworzył z Garym Blakeyem na perkusji, Charliem Hatchettem i Stanleyem Smithem na gitarach oraz Donem Settle'em na basie i wokalu wspierającym.Skład zespołu zmienił się ponownie, gdy dołączyli do niego perkusista Harold „Lucky” Floyd, basista Bobby Smith i gitarzysta Donnie Roberts. Hatchett odszedł, aby wraz z Blakeyem założyć własną grupę The Raiders.

  Ten trzeci skład zyskał lokalną popularność i zaczął grać w klubach w zachodnim Teksasie.Z powodu nieporozumień między członkami zespołu, ten skład również się rozpadł. Harold „Lucky” Floyd i Bobby Smith zaprosili następnie Louiego Holta, Gary'ego P. Nunna i perkusistę Jimmy'ego Marriotta, w wyniku czego czwarty skład liczył dwóch perkusistów, choć Floyd czasami śpiewał.Producenci płytowi z Nashville, Larry Parks i Jay Turnbow, zaproponowali zespołowi podpisanie kontraktu z wytwórnią Hickory Records. Zespół zgodził się i wydał w 1966 roku singiel „The Hip” (napisany przez Parksa, Turnbowa i Joe Melsona), który stał się wielkim hitem w Austin. Wkrótce potem nagrano utwory „Something That You Said” i „Jack and the Beanstalk”. Wszystkie te nagrania miały miejsce w Odessie w Teksasie, w studiu Westex Tommy'ego Allsupa.

 W następnym roku zespół nagrał „No Friend of Mine” i „Hipsville 29 B. C.” w Nashville w stanie Tennessee. Kiedy Nunn i Holt zdecydowali się odejść z zespołu, około 1968 roku, Floyd, Smith i Marriott przenieśli się do Kalifornii i zmienili nazwę zespołu na Pearly Gate, występując kilkakrotnie w serialu telewizyjnym „Judd” dla The Defense. Później wrócili do Austin i reaktywowali The Sparkles. To właśnie w tym okresie dołączył do nich Steve Weisberg, przyszły gitarzysta The John Denver Band. The Sparkles ostatecznie rozpadli się w 1972 roku, a Floyd wrócił do Kalifornii, by grać z Red Wilder Blue.

  Wielu komentatorów, w tym autor Jeff Jarema, zauważyło, że przez prawie piętnaście lat istnienia zespołu i w różnych składach, wersją grupy, która najbardziej rozsławiła nazwę The Sparkles, był czwarty skład, który nagrał single „Hipsville 29 B. C.” i „No Friend of Mine”. Na przestrzeni lat utwory zespołu pojawiały się na kompilacjach różnych artystów: „The U.T.” znalazło się na albumie „Highs in the Mid-Sixties, Volume 17”, a „I Want to Be Free” znalazło się na albumie „Turds On A Bum Ride, Vol. 1, i „Hipsville 29 B. C.” pojawiły się na Mayhem & Psychosis, Vol. 2 i Garage Beat '66, Vol. 1. Ponadto „No Friend of Mine” pojawiło się na zestawie pudełkowym Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965-1968 z 1998 r., wersji CD Pebbles, Volume 1, Songs We Taught The Fuzztones, Garage Beat '66, Vol. 1, Uptight Tonight: Ultimate 60's Garage Collection, Acid Dreams: Testament, Trash Box, Best of Pebbles, Vol. 1 i Ear-Piercing Punk.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The U.T./He Can't Love You	Sparkles	10.1962	-	-	Caron 94	[written by The Sparkles]
The Hip/Oh, Girls, Girls	Sparkles	01.1966	-	-	Hickory 1364	[written by Joe Melson, Larry Parks,Jay Turnbow]
Something That You Said (Makes Me Cry)/Daddy Gonna’ Put The Hurt On You	Sparkles	05.1966	-	-	Hickory 1390	[written by Larry Parks,Jay Turnbow]
Jack And The Beanstalk/Oh, Girls, Girls	Sparkles	08.1966	-	-	Hickory 1406	[written by Lucky Floyd, Bob Morris]
No Friend Of Mine/First Forget (What Has Made You Blue)	Sparkles	03.1967	-	-	Hickory 1443	[written by Larry Parks,Jay Turnbow]
Hipsville 29 B. C. (I Need Help)/I Want To Be Free	Sparkles	09.1967	-	-	Hickory 1474	[written by Don Turnbow][produced by urnbow, Parkes, Rose]

Crime Boss

Thurston Slaughter, lepiej znany pod pseudonimem Crime Boss, jest amerykańskim raperem.
Zadebiutował na albumie 8Ball & MJG On the Outside Looking In w 1994 roku. Podpisał kontrakt z Suave House Records i wydał swój pierwszy album w następnym roku: All in the Game. Album osiągnął 113. miejsce na liście Billboard 200. W 1997 roku wydał swój najbardziej udany album Conflicts & Confusion, wydany przez Relativity Records,  który dotarł do 25. miejsca na liście Billboard 200.

 

  Crime Boss opuścił Suave House i wydał swój trzeci i ostatni album Still at Large w 1998 roku dla swojej własnej wytwórni Crime Lab Records. Po Still at Large, Crime Boss pojawił się na albumie Spice 1 z 2000 roku, The Last Dance i albumie Seana T z 2001 roku, Can I Shine?. Po krótkiej przerwie, Crime Boss powrócił w 2020 roku na Spotify z singlem „Chemical Imbalance 2.0” z udziałem Kritical Distrezz.

 

 W 2021 roku Crime Boss pojawił się na singlu zatytułowanym „Whippin Potz”, w którym gościnnie wystąpili Kritical Distrezz i Evil Pimp.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
All in the Game	Crime Boss	03.1995	-	113[11]	Suave 0003	[written by T-Mix, 8Ball & MJG]
Conflicts & Confusion	Crime Boss	04.1997	-	25[5]	Suave House 1566	[written by T-Mix, E-A-Ski, CMT]

Pee Wee Crayton

Connie Curtis Crayton (ur. 18 grudnia 1914r - zm. 25 czerwca 1985r),  znany jako
Pee Wee Crayton, był amerykańskim gitarzystą i wokalistą R&B i bluesa. 

 

 Crayton urodził się w Rockdale w Teksasie. Zaczął poważnie grać na gitarze po przeprowadzce do Kalifornii w 1935 roku, a później osiedlił się w Oakland. Tam chłonął muzykę T-Bone'a Walkera, który nauczył Craytona podstaw gry na gitarze elektrycznej. Crayton wypracował własne, unikalne podejście. W 1948 roku podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Modern Records. Jednym z jego pierwszych nagrań był instrumentalny utwór „Blues After Hours”, który pod koniec tego roku osiągnął 1. miejsce na liście Billboard R&B.Strona B, popowa ballada „I'm Still in Love with You” i szybszy utwór „Texas Hop” to dobre przykłady jego twórczości.

 

  W 1950 roku Crayton i jego orkiestra wystąpili na szóstym koncercie Cavalcade of Jazz, który odbył się 25 czerwca na stadionie Wrigley Field w Los Angeles i został wyprodukowany przez Leona Hefflina seniora. Tego samego dnia wystąpili Lionel Hampton, Orkiestra Roya Miltona, Dinah Washington, Tiny Davis i Her Hell Divers oraz inni artyści. Według doniesień, na koncercie było 16 000 osób. Koncert zakończył się przedwcześnie z powodu zamieszania, podczas którego Lionel Hampton grał „Flying High”.

 

  W latach 50-tych nagrywał dla wielu innych wytwórni płytowych, w tym Imperial w Nowym Orleanie, Vee-Jay w Chicago i Jamie w Filadelfii. Uważa się, że był pierwszym gitarzystą bluesowym, który grał na gitarze Fender Stratocaster, którą podarował mu Leo Fender. Jego początkowy riff gitarowy w singlu „Do Unto Others” z 1954 roku został „zacytowany” przez Johna Lennona na początku wersji B-side utworu „Revolution” wydanej przez The Beatles w Apple Records w 1968 roku. 

 

Album Craytona „Things I Used to Do” został wydany przez Vanguard Records w 1971 roku. W kolejnych latach Crayton kontynuował trasę koncertową i nagrywanie. Crayton, wieloletni mieszkaniec Los Angeles w Kalifornii, zmarł tam w 1985 roku na zawał serca. Został pochowany na cmentarzu Inglewood Park. Dziedzictwo 8 maja 2019 roku Crayton został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa przez swojego wieloletniego przyjaciela Douga MacLeoda podczas ceremonii zorganizowanej w Memphis w stanie Tennessee przez Blues Foundation.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blues After Hours/I'm Still In Love With You	Pee Wee Crayton	10.1948	-	-	Modern 624	[written by Pee Wee Crayton][1[3][13].R&B Chart]
Texas Hop/Central Avenue Blues	Pee Wee Crayton	12.1948	-	-	Modern 643	[written by Crayton, Taub][5[10].R&B Chart]
I Love You So/The Bop Hop	Pee Wee Crayton	07.1949	-	-	Modern 675	[written by Pee Wee Crayton][6[11].R&B Chart]

Anne LeSear

Anne LeSear (urodzona w Houston w Teksasie) to wokalistka R&B z lat 80-tych.
Niewiele wiadomo na jej temat, ale podpisała kontrakt z wytwórnią Houston Connection Recording Corporation jako wokalistka i członkini zespołu. W 1984 roku wydała swój jedyny album studyjny „Tasty”, który najwyraźniej w ogóle nie trafił na listy przebojów. Główny singiel, „Take Him Back (Taxi)”, osiągnął 94. miejsce na liście przebojów Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 3 tygodnie. 

 

 Kolejne single z albumu: „Q Boy” i „I Stand Accused” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. W późniejszych latach pracowała w stacjach radiowych KMJQ i Music Quest, gdzie grała w różnych sztukach i produkcjach teatralnych. Obecnie (według badań) Anne nadal śpiewa, pracuje jako dyrektor i lider sieci NABFEME Houston, kieruje programem muzycznym Sisters Jam z Brothers on The Side w Houston i wydała singiel „Lately” w 2020 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take Him Back (Taxi)/Take Him Back (Taxi) Part II	Anne LeSear	04.1984	-	-	HCRC 31901	[written by H. Banks, C. Brooks, A. LeSear, C. Rhinehart, R. West. T. Jones][produced by Houston Connection Staff][94[3].R&B Chart]

Josie Cotton

 Josie Cotton (ur. Josie Jones; 1956r) to amerykańska piosenkarka popowo-rockowa,
najbardziej znana z utworów „Johnny Are You Queer?” i „He Could Be the One” z 1982 roku. Utwór „Johnny Are You Queer?” został wykorzystany w ścieżkach dźwiękowych do filmów „Jackass Number Two” i „Dziewczyna z Doliny”. Utwór „He Could Be the One” został również wykorzystany w filmie „Dziewczyna z Doliny”. 

Urodzona jako Josie Jones w Dallas w Teksasie, Cotton śpiewała z zespołami z Dallas, a następnie przeprowadziła się do Los Angeles w Kalifornii. Poznała Larsona Paine'a w Hollywood i zaczęli się spotykać. Larson i jego brat Bobby dali jej do nagrania demo utworu „Johnny, Are You Queer?”, wykonywanego wcześniej na żywo przez The Go-Go's. Po tym, jak pierwsza wytwórnia, z którą podpisała kontrakt, upadła, Bomp! Records wydało piosenkę jako singiel. Wykonanie singla przyciągnęło uwagę wytwórni Elektra Records, która w 1982 roku ponownie wydała singiel i cały album z Johnnym B. Frankiem, przyszłym członkiem Kingdom Come, na klawiszach.

  Płyta Convertible Music   zawiera muzykę nawiązującą do tradycji girlsbandów z lat 60-tych. Cotton wystąpiła w filmie „Dziewczyna z Doliny” z 1983 roku, śpiewając „Johnny, Are You Queer?”, „He Could Be the One” i „School Is In” podczas sceny balu maturalnego. W 1984 roku Elektra wydała kolejny album Cotton , „From the Hip”, który przyniósł  niewielki przebój w postaci coveru utworu Looking Glass „Jimmy Loves Maryann” (z gitarą Lindsey Buckingham). W 1986 roku Cotton zagrała drugoplanową rolę Silver Ring w horrorze Johna McTiernana „Nomads”, u boku Adama Anta i Pierce’a Brosnana.  

 Zespół punkowy Screeching Weasel nagrał cover utworu na swoim albumie z 1994 roku „How to Make Enemies and Irritate People”.W 1993 roku Cotton nagrała „Frightened by Nightingales” (jako Josey Cotton), zbiór piosenek autorstwa autora tekstów, skrzypka i autopromotora Billa Rhei. Kontynuując pracę za kulisami, Cotton współtworzyła wytwórnię B-Girl Records, która wydała nagrania Goldenboy i Alaska!. Album z jej własną muzyką, „The Influence of Fear on Salesmen”, miał zostać wydany w 2002 roku przez B-Girl, ale nie doczekał się wydania pod tym tytułem. Cotton wydała w 2006 roku album „Movie Disaster Music”, a następnie w 2007 roku „Invasion of the B-Girls”, zbiór coverów piosenek z filmów klasy B, również częściowo wyprodukowany przez Billa Rheę. Bazując na sukcesie tych nagrań, Cotton wydała pod koniec 2010 roku „Pussycat Babylon”. 

W maju 2018 roku „Johnny Are You Queer” zajmował 80. miejsce na liście VH1 100 największych przebojów lat 80.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
He Could Be The One/Systematic Way	Josie Cotton	08.1982	-	74[7]	Elektra 47481	[written by Bobby Paine, Larson Paine][produced by Bobby Paine, Larson Paine]
Jimmy Loves Maryann/No Pictures Of Dad	Josie Cotton	04.1984	-	82[4]	Elektra 69748	[written by E. Lurie][produced by Bobby Paine, Larson Paine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Convertible Music	Josie Cotton	08.1982	-	147[12]	Elektra 60 140	[produced by Roy Thomas Baker,Bobby and Larson Paine]

Rodger Collins

Rodger Collins Jr. (ur. 20 sierpnia 1940 r.) znany również jako Hajji Rajah Kasim Sabrie, to
amerykański wokalista i muzyk soulowo-funkowy. 

 

 Collins urodził się w Santa Anna w Teksasie, a jako nastolatek przeprowadził się do San Francisco w Kalifornii. Wygrał konkurs talentów w Oakland, zanim studiował aktorstwo w San Francisco. Śpiewał w klubach, a na początku lat 60-tych podpisał kontrakt z wytwórnią Fantasy Records, która wydawała jego płyty w swojej filii, wytwórni Galaxy. Chociaż jego dwa pierwsze single nie odniosły sukcesu, jego trzeci singiel, „She's Looking Good”, napisany przez Collinsa i zaaranżowany przez Raya Shanklina, osiągnął 44. miejsce na liście Billboard R&B i 101. miejsce na liście przebojów pop w 1966 roku. Utwór stał się później większym hitem Wilsona Picketta, a nagrali go również David Lee Roth oraz Jack Mack and the Heart Attack do filmu Tuff Turf z 1985 roku.

 

  Do innych znaczących nagrań Collinsa należały: „Foxy Girls in Oakland” z 1970 roku, napisany przez Joe Crane'a z Hoodoo Rhythm Devils, oraz „You Sexy Sugar Plum” wydany przez Fantasy Records w 1973 roku. Ten ostatni utwór osiągnął 22. miejsce na brytyjskiej liście przebojów po wznowieniu w 1976 roku, w odpowiedzi na zapotrzebowanie północnej sceny soulowej.

 

  Collins był znany ze swoich energicznych występów, w tym jako support przed Elvisem Presleyem oraz Ike'em i Tiną Turner w Las Vegas w Nevadzie w połowie lat 70-tych. Pisał również piosenki nagrywane przez innych wokalistów, w tym Charlesa Browna i Sugar Pie DeSanto. Po trasie koncertowej z Joe Texem, Collins przeszedł na islam i zmienił nazwisko na Rajah Kasim Sabrie. W 1974 roku całkowicie wycofał się z występów, a później założył firmę zajmującą się naprawą sprzętu AGD w Oakland. Założył również Garden Tree Music, aby wydawać własne nagrania, wydając albumy „Through My Eyes” (2009) i „Just One More Time” (2013).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's Looking Good/I'm Serving Time	Rodger Collins	02.1967	-	-	Galaxy 750	[written by Rodger Collins][produced by David Lee Roth][44[5].R&B Chart]
You Sexy Sugar Plum (But I Like It)/I'll Be Here (When The Morning Comes)	Rodger Collins	04.1976	-	-	Fantasy FTC 132	[written by Rodger Collins][produced by Rodger Collins]

Lyn Collins

Gloria Lavern Collins (ur. 12 czerwca 1948r - zm. 13 marca 2005r), lepiej znana jako
Lyn Collins, była amerykańską wokalistką soulową, najbardziej znaną ze współpracy z Jamesem Brownem w latach 70-tych i wpływowego funkowego singla z 1972 roku „Think (About It)”. Collins, od dziesięcioleci ulubiona artystka hip-hopowa, R&B i taneczna, jest zdecydowanie najczęściej samplowaną artystką wszech czasów, a fragmenty jej nagrań wykorzystano w ponad 3500 utworach.

  Collins rozpoczęła karierę nagraniową w wieku 14 lat. Grała z Charles  Pike & The Scholars. Wysłała swoją taśmę demo Jamesowi Brownowi, który początkowo traktował ją priorytetowo po Marvie Whitney i Vicki Anderson. Po tym, jak Anderson po raz drugi opuściła Browna, Collins otrzymała szansę zostania wokalistką w jego trasie koncertowej. Jej pierwszym singlem był „Wheel of Life” wydany w 1971 roku przez King Records. Kiedy Brown odszedł z wytwórni, Collins przeszła do Polydor i People, co sprawiło, że płyta została zaniedbana.

  Collins nagrała „What My Baby Needs Now Is a Little More Lovin'” z Jamesem Brownem w 1972 roku. Jej największym solowym hitem był wyprodukowany przez Jamesa Browna utwór w stylu gospel „Think (About It)” z jej albumu o tym samym tytule z 1972 roku, wydanego przez People Records. Utwór zawiera pięć breaków, które były szeroko samplowane w hip-hopie i drum'n'bassie, z których najbardziej znanym jest „Yeah! Woo!” i „It takes two to make a thing go right” w utworze Roba Base'a i DJ-a E-Z Rocka „It Takes Two”, który jest skomponowany niemal w całości z sampli z utworu Think, w tym kilku wersów wokalnych Collinsa.

  Nagrała również funkowy utwór z 1974 roku „Rock Me Again and Again and Again and Again and Again and Again”. W 1975 roku wydała album Check Me Out If You Don't Know Me by Now. Później śpiewała w chórkach u boku Dionne Warwick i Roda Stewarta. Pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych. Collins próbowała powrócić jako diwa taneczno-klubowa, nagrywając singiel house „Shout” dla belgijskiej wytwórni ARS. W tym okresie zakończyła trasę koncertową po Europie i koncert w 1987 roku u boku Funky People Jamesa Browna, na którym nie wystąpił sam Brown.  

W 1993 roku popularność Collins wzrosła dzięki wokalistce dancehall Patrze, która zaprosiła Collins do występu w jej przebojowym remake'u „Think (About It)”; częściowo dzięki temu zainteresowaniu, jej dwa oficjalne albumy zostały wznowione w Anglii i Holandii. W lutym 2005 roku Collins wyruszyła w swoją pierwszą solową trasę koncertową. Przez trzy tygodnie występowała w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech, Austrii i Szwajcarii. 

 Krótko po powrocie z europejskiej trasy koncertowej w 2005 roku Collins zmarła w Pasadenie w Kalifornii w wieku 56 lat z powodu ataku padaczki związanego z arytmią serca. Inna wokalistka wspierająca Jamesa Browna, Martha High, towarzyszyła Collins w jej ostatnich dniach życia. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Think (About It)/Ain't No Sunshine	Lyn Collins	09.1972	-	66[7]	People 608	[written by James Brown][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
Me And My Baby Got A Good Thing Going/I'll Never Let You Break My Heart Again	Lyn Collins	12.1972	-	86[4]	People 615	[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
What My Baby Needs Now Is A Little More Lovin'/This Guy-This Girl's In Love	James Brown And Lyn Collins	12.1972	-	56[7]	Polydor 14157	[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins,Dave Matthews][produced by James Brown][17[10].R&B Chart]
Mama Feelgood/Fly Me To The Moon	Lyn Collins	03.1973	-	-	People 618	[written by James Brown,Lyn Collins][produced by James Brown][37[4].R&B Chart][piosenka z filmu "Black Ceasar"]
How Long Can I Keep It Up Part I/How Long Can I Keep It Up Part I & Il	Lyn Collins	07.1973	-	-	People 623	[written by James Brown, Fred Wesley][produced by James Brown][45[9].R&B Chart][piosenka z filmu "Slaughters Big Riff Off"]
Take Me Just As I Am/People Make The World A Better Place	Lyn Collins	09.1973	-	-	People 626	[written by James Brown][produced by James Brown][35[9].R&B Chart]
We Want To Parrty, Parrty, Parrty/You Can't Beat Two People In Love	Lyn Collins	11.1973	-	-	People 630	[written by James Brown][produced by James Brown][64[8].R&B Chart]
Give It Up Or Turnit A Loose/What The World Needs Now Is Love	Lyn Collins	05.1974	-	-	People 636	[written by Charles Bobbit][produced by James Brown][77[8].R&B Chart]
Rock Me Again And Again And Again And Again And Again And Again (6 Times)/ Wide Awake In A Dream	Lyn Collins	08.1974	-	-	People 641	[written by J. Brown, L. Austin][produced by James Brown][53[9].R&B Chart]
If You Don't Know Me By Now/Baby Don't Do It	Lyn Collins	10.1975	-	-	People 659	[written by Kenny Gamble][produced by James Brown][82[5].R&B Chart]

Albert Collins

Albert Collins (ur. 1 października 1932r, zm. 24 listopada 1993r) - amerykański wokalista

i gitarzysta bluesowy. Nazywany "The Iceman" oraz "Master of the Telecaster". Rozpoczął karierę pod koniec lat 60-tych, nagrał ponad 20 albumów. Wymieniany jako inspiracja wielu muzyków późniejszych pokoleń, między innymi Jimiego Hendriksa i Steviego Raya Vaughana.

Collins urodził się w Teksasie w 1932 roku, był kuzynem słynnego gitarzysty Lightnin’ Hopkinsa. Na gitarze grał od wczesnej młodości, w wieku 7 lat razem z rodziną przeniósł się do Houston. Pierwszą grupę -the Rhythm Rockers - założył w 1952 roku. 6 lat później nagrał "The Freeze", swojego debiutanckiego singla dla Kangaroo Records. Późniejsze utwory Collinsa, często instrumentalne, również nawiązywały do zimowej tematyki, jak na przykład "Icy Blue", "Don't Loose Your Cool" czy "Defrost".

Największym hitem Collinsa okazał się wydany w 1962 roku instrumentalny utwór "Frosty", który sprzedał się w milionach egzemplarzy. W 1968 roku, po wspólnym koncercie z Canned Heat w Kalifornii, Bob Hite przedstawił go w Imperial Records, która zgodziła się wydać solowy album Collinsa.

W 1978 roku dołączył do Alligator Records, gdzie nagrał 7 albumów, w tym jeden z udziałem dwóch innych sławnych gitarzystów bluesowych: Roberta Craya i Johnny’ego Copelanda. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Your Business Straight/Frog Jumpin'	Albert Collins	03.1972	-	-	Tumbleweed 1002	[written by Gwendolyn Collins][produced by Bill Szymczyk][46[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There's Gotta Be a Change	Albert Collins	02.1972	-	196[2]	Tumbleweed 103	[produced by Bill Szymczyk]
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]

Trevor Daniel

Trevor Daniel Neill (ur. 28 września 1994r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Zdobył popularność dzięki singlowi „Falling” z 2018 roku, który trafił na listy przebojów w ponad 20 krajach po tym, jak w 2019 roku stał się viralem. Jego debiutancki album studyjny „Nicotine” (2020) znalazł się na liście Billboard 200.

 Daniel rozpoczął karierę, umieszczając swoją muzykę na SoundCloud. Jego singiel „Pretend” z 2017 roku ostatecznie odniósł sukces po tym, jak został udostępniony na popularnym kanale YouTube. Później odebrał telefon od Taza Taylora z Internet Money i podpisał z nimi wspólny kontrakt płytowy, a także z Alamo i Interscope, w lipcu 2018 roku. Daniel wydał EP-ki „Homesick” w 2018 roku i „Restless” w 2019 roku. Na pierwszej z nich znalazł się singiel „Falling”, który ukazał się w październiku tego samego roku. Pomimo wydania remiksu utworu przez Blackbear, stał się on popularny dopiero w 2019 roku, po tym jak stał się viralem na aplikacji do udostępniania filmów TikTok.

 Stał się jego pierwszym singlem, który znalazł się na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA, osiągając 17. miejsce.Utwór znalazł się na debiutanckim albumie Daniela „Nicotine”, a poprzedzał go singiel „Past Life”, który później został ponownie wydany z wokalem amerykańskiej piosenkarki i aktorki Seleny Gomez. W 2020 roku wystąpił w utworze „Clown” na albumie Blackbeara „Everything Means Nothing”, zaśpiewał w remiksie utworu „Bitter” Fletcher  and Kito, a także na singlu Dona Diablo i Imanbeka „Kill Me Better”. W 2021 roku współpracował z Becky G i Tainy przy utworze „F is For Friends” do ścieżki dźwiękowej filmu SpongeBob: Sponge on the Run oraz wystąpił w utworze „My Dear Love” Bebe Rexhy z udziałem Ty Dolla $ign z jej drugiego albumu „Better Mistakes”.

  Obecnie pracuje nad swoim drugim albumem zatytułowanym „Sad Now Doesn't Mean Sad Forever”. W czerwcu 2021 roku wydał „Fingers Crossed” z amerykańską piosenkarką i autorką tekstów Julią Michaels. Do utworu powstał teledysk wyreżyserowany przez Granta Spaniera. Następnie można go było zobaczyć w teledysku z popularnym DJ-em i producentem muzycznym Alanem Walkerem do utworu Alana „Extremes”, który ukazał się 30 września na nadchodzącym albumie studyjnym Alana „WALKERVERSE PT. II”. W 2023 roku współpracował z Neoni przy ich utworze „Bleach”. W poście na X (dawniej Twitter) z 12 lipca 2024 roku Trevor ogłosił rozstanie ze swoją poprzednią wytwórnią płytową, Alamo Records/RCA. 25 października 2024 roku Trevor wydał swój powracający singiel „Tempo” w ramach nowej umowy płytowej z Fearless Records i TLNTD Records. Umowa płytowa nie trwała długo, ponieważ 2 maja 2025 roku Trevor ogłosił na X (dawniej Twitter), że z niej zrezygnował.

  Daniel mieszkał w Baton Rouge w Luizjanie. Jego rodzina przeprowadziła się do Fort Worth w Teksasie, a później osiedliła się w Houston w Teksasie, gdzie piosenkarz ma swój dom.Daniel przyznaje, że muzyka stała się dla niego ważna w życiu już jako dziecko i zaczął grać na perkusji w drugiej klasie. W liceum zaczął tworzyć muzykę w programie Mixcraft 5 i nagrywać wokale w szafie w swojej sypialni, korzystając z porad samouczków na YouTube. W 2017 roku postanowił zająć się muzyką zawodowo. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Falling	Trevor Daniel	11.2019	14[19]	17[38]	Alamo USUYG 1221109	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Trevor Neill,Tristan Norton,Martin Kottmeier,Kim Candilora,Danny Snodgrass, Jr.,Ryan Vojtesak][produced by KC Supreme,Taz Taylor,Charlie Handsome][11[26].R&B Chart]
Past Life	Trevor Daniel x Selena Gomez	07.2020	-	77[5]	Interscope USUM 72010569	[gold-US][written by Trevor Daniel, Finneas O'Connell, Sean Myer, Caroline Pennell, Mick Coogan ,Jay Stolar][produced by Finneas, Sean Myer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nicotine	Trevor Daniel	04.2000	-	79[9]	Alamo	[produced by Gregory Aldae, Bardo ,Based1 ,Ryan Bevolo ,Blake Slatkin ,Capi, Dwilly, E Trou, Omer Fedi, Finneas, Charlie Handsome ,Jasper Harris ,Cole Hutzler ,KC Supreme, Angel Lopez, Nick Mira, Pacific, Ragelogic, Relik ,Repko, Sean Myer, Sober Rob ,Taz Taylor]

Crusaders

The Crusaders (dawniej znani jako The Jazz Crusaders) to amerykański
zespół jazzowy/jazz fusion, działający od lat 60-tych XX wieku do 2010 roku. Początkowo znany jako Jazz Crusaders, od momentu powstania w 1960 roku, ostatecznie w 1971 roku zmienił nazwę na Crusaders. Na albumach zespołu spójnie prezentowany jest szeroki wachlarz gatunków, takich jak jazz, R&B, jazz-rock, blues i jazz-funk. The Crusaders zdobyli również łącznie dziewięć nominacji do nagrody Grammy.

 

 Przyjaciele ze szkoły średniej, Joe Sample (fortepian), Wilton Felder (saksofon tenorowy) i Nesbert „Stix” Hooper (perkusja), założyli swój pierwszy wspólny zespół, Swingsters, w Wheatley High School w Houston w Teksasie w 1954 roku. Podczas studiów na Texas Southern University, grali mieszankę jazzu i R&B. Dołączyli do nich Wayne Henderson (puzon), Hubert Laws (flet) i Henry Wilson (kontrabas). Grupa wkrótce zwróciła się bardziej w stronę hard bopu i zmieniła nazwę na Modern Jazz Sextet, ale nagrywała również w stylu R&B jako Nighthawks (lub Nite Hawks). W 1960 roku Sample, Felder, Hooper i Henderson przeprowadzili się do Los Angeles i założyli Jazz Crusaders jako kwintet z szeregiem różnych basistów. Pod wpływem takich muzyków jak Cannonball Adderley, Art Blakey i John Coltrane zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Pacific Jazz w 1961 roku i wydał 16 albumów w tej wytwórni w ciągu kolejnych ośmiu lat. Z sekcją dętą Feldera i Hendersona na czele, brzmienie grupy było zakorzenione w hard bopie, ale z tendencją do R&B i soulu

 

. Ich pierwsze dwa albumy, z Jimmym Bondem na basie, to Freedom Sound (1961) i Lookin' Ahead (1962), a następnie album koncertowy At the Lighthouse (1962) i Tough Talk, pierwszy z kilku albumów z basistą Bobbym Haynesem. W sumie grupa nagrała pięć albumów koncertowych w latach 60-tych, z czego cztery w Lighthouse Café w Hermosa Beach. Zanotowali również swój pierwszy debiut na listach przebojów, a ich interpretacja utworu Steviego Wondera „Uptight (Everything's Alright)” osiągnęła 95. miejsce na liście Hot 100 w 1966 roku. Album grupy z 1969 roku, Powerhouse, był ich pierwszym albumem, który znalazł się na liście Billboard 200, osiągając 184. miejsce, a także był ich ostatnim albumem studyjnym dla Pacific Jazz. Grupa podpisała następnie kontrakt z wytwórnią Chisa, której współwłaścicielami byli trębacz Hugh Masekela i producent Stewart Levine. Ich album z 1970 roku, Old Socks, New Shoes, osiągnął 90. miejsce na liście albumów i był ostatnim albumem wydanym w ramach Jazz Crusaders. Podjęto decyzję o nazwaniu grupy po prostu Crusaders, aby nie ograniczać jej zasięgu i potencjalnej publiczności. 

 

Po drugim albumie z Chisą (Pass the Plate, 1971) i jednym albumie dla wytwórni MoWest (Hollywood, 1972) podpisali kontrakt z Blue Thumb Records, w którym pozostali do końca lat 70-tych. W 1972 roku Crusaders wydali album Crusaders 1, zawierający utwór „Put It Where You Want It”, coverowany przez Average White Band w 1973 roku. Ich nagrania coraz bardziej nabierały stylu jazz-funk. Do swoich koncertów i nagrań włączali gitarę elektryczną i bas, a także korzystali z pianina elektrycznego i klawinetu Sample'a. Gitarzysta Larry Carlton dołączył do zespołu i występował na jego albumach na początku dekady. Bas często pełnił Felder, a na początku/w połowie lat 70-tych do zespołu dołączył Max Bennett, a pod koniec dekady Robert „Pops” Popwell. 

 

Jednakże, według krytyka jazzowego Scotta Yanow z AllMusic, „po kilku doskonałych albumach na początku dekady... jakość grupy zaczęła spadać”. Sample później skomentował, że grupa była pod presją komercyjną ze strony wytwórni płytowych, aby nagrywać uwspółcześnione wersje współczesnych popularnych piosenek. Henderson odszedł, aby zostać producentem muzycznym w 1975 roku, a pozostali muzycy regularnie i coraz częściej pracowali jako muzycy sesyjni z takimi artystami jak Jackson 5, Marvin Gaye, Joni Mitchell, Steely Dan i Randy Newman. Wraz z rosnącą popularnością wśród szerszej publiczności, do najbardziej udanych komercyjnie nagrań grupy należał singiel „Put It Where You Want It” (52. miejsce na liście przebojów pop w 1972 r.) oraz albumy „The 2nd Crusade” (45. miejsce na liście przebojów w 1973 r.), „Southern Comfort” (31. miejsce na liście przebojów w 1974 r.), w tym „Stomp and Buck Dance”, „Chain Reaction” (26. miejsce na liście przebojów w 1975 r.), „Those Southern Knights” (38. miejsce na liście przebojów w 1976 r.) i „Images” (34. miejsce na liście przebojów w 1978 r.). 

 

 Szczytem komercyjnego sukcesu grupy był album „Street Life” z 1979 r., na którym głównym wokalistką była Randy Crawford. Album osiągnął 18. miejsce na listach przebojów pop, a tytułowy utwór znalazł się w pierwszej dziesiątce listy R&B, 36. miejscu na liście Hot 100 magazynu Billboard i 5. miejscu w Wielkiej Brytanii.] Na późniejszych albumach zespołu wystąpili wokaliści Bill Withers i Joe Cocker. Na albumie koncertowym Royal Jam z 1982 roku wystąpili gitarzysta B. B. King, basista James Jamerson i Królewska Orkiestra Filharmoniczna. Hooper odszedł w 1983 roku i chociaż Felder i Sample kontynuowali działalność zespołu w latach 80-tych, sukces komercyjny grupy osłabł. Felder i Henderson ponownie połączyli siły w połowie lat 90-tych jako Crusaders. Henderson później przewodził zespołowi Jazz Crusaders, w którym grali również Felder i Carlton, a Felder i Sample połączyli się ponownie jako Crusaders w 2003 roku.

 

  Wayne Henderson zmarł w Culver City w Kalifornii 5 kwietnia 2014 roku; Joe Sample zmarł w Houston w Teksasie 12 września 2014 roku; a Wilton Felder zmarł w Whittier w Kalifornii 27 września 2015 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Uptight (Everything's Alright)/Scratch	The Jazz Crusaders	04.1966	-	95[1]	Pacific Jazz 88125	[written by Stevie Wonder,Sylvia Moy,Henry Cosby][produced by Richard Bock]
Way Back Home/Jackson!	The Jazz Crusaders	12.1970	-	90[3]	Chisa 8010	[written by W. Felder][produced by Stewart Levine]
Put It Where You Want It/Mosadi (Woman)	Crusaders	07.1972	-	52[9]	Blue Thumb 208	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][39[9].R&B; Chart]
Don't Let It Get You Down/Journey From Within	Crusaders	06.1973	-	86[5]	Blue Thumb 225	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][31[7].R&B; Chart]
Scratch/Way Back Home	Crusaders	01.1974	-	81[6]	Blue Thumb 249	[written by Wayne Henderson][produced by Stewart Levine][70[7].R&B; Chart]
Stomp And Buck Dance/A Ballad For Joe (Louis)	Crusaders	02.1975	-	-	ABC Blue Thumb 261	[written by W. Henderson][produced by Stewart Levine][41[10].R&B; Chart]
Creole/I Felt The Love	Crusaders	11.1975	-	-	ABC Blue Thumb 267	[written by Wilton Felder][produced by Crusaders, Stewart Levine][84[5].R&B; Chart]
Keep That Same Old Feeling/Til' The Sun Shines	Crusaders	06.1976	-	-	ABC Blue Thumb 269	[written by W. Henderson][produced by Stewart Levine][21[13].R&B; Chart]
And Then There Was The Blues/Feeling Funky	Crusaders	10.1976	-	-	ABC Blue Thumb 270	[written by N. "Stix" Hooper][produced by Stewart Levine][92[2].R&B; Chart]
Feel It/The Way We Was	Crusaders	06.1977	-	-	ABC Blue Thumb 272	[written by Stix Hooper, Wilton Felder, Larry Carlton, Robert Popwell, Lamont Dozier][produced by Stewart Levine][63[7].R&B; Chart]
Free As The Wind/The Way We Was	Crusaders	08.1977	-	-	ABC Blue Thumb 273	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][84[3].R&B; Chart]
Bayou Bottoms/Covert Action	Crusaders	09.1978	-	-	ABC Blue Thumb 278	[written by Wilton Felder][produced by "Stix" Hooper, Wilton Felder, Joe Sample][93[4].R&B; Chart]
Street Life/The Hustler	Crusaders	08.1979	5[11]	36[16]	MCA 41 054	[written by Joe Sample, Willl Jennings][produced by Wilton Felder, "Stix" Hooper, Joe Sample][17[16].R&B; Chart]
Soul Shadows/Sweet Gentle Love	Crusaders	08.1980	-	-	MCA 41 295	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample][41[10].R&B; Chart]
I'm So Glad I'm Standing Here Today/Standing Tall	Crusaders	09.1981	61[3]	97[3]	MCA 51177	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, "Stix" Hooper, Joe Sample][67[6].R&B; Chart]
New Moves/Mr. Cool	Crusaders	03.1984	-	-	MCA 52365	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler][27[12].R&B; Chart]
Dead End/Dream Street	Crusaders	06.1984	-	-	MCA 52398	[written by Joe Sample][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler][57[6].R&B; Chart]
Night Ladies/Megastreet	Crusaders	04.1984	55[3]	-	MCA MCA 853	[written by Leon Ndugu Chancler][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Powerhouse	Jazz Crusaders	01.1969	-	184[2]	Pacific Jazz 20136	[produced by Richard Bock]
Old Socks New Shoes – New Socks Old Shoes	Jazz Crusaders	10.1970	-	90[16]	Chisa 804	[produced by The Crusaders]
Pass the Plate	Crusaders	06.1971	-	168[4]	Chisa 807	[produced by Stewart Levine]
Crusaders 1	Crusaders	03.1972	-	96[29]	Blue Thumb 6001	[produced by Stewart Levine]
The 2nd Crusade	Crusaders	03.1973	-	45[29]	Blue Thumb 7000	[produced by The Crusaders]
Unsung Heroes	Crusaders	11.1973	-	173[14]	Blue Thumb 6007	[produced by Stewart Levine]
Scratch	Crusaders	04.1974	-	73[20]	Blue Thumb 6010	[produced by Stewart Levine]
Southern Comfort	Crusaders	10.1974	-	31[23]	Blue Thumb 9002	[gold-US][produced by Stewart Levine,Crusaders]
Chain Reaction	Crusaders	08.1975	-	26[17]	Blue Thumb 6022	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
Those Southern Knights	Crusaders	05.1976	-	38[18]	Blue Thumb 6024	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
The Best of the Crusaders	Crusaders	12.1976	-	122[10]	Blue Thumb 6027	-
Free as the Wind	Crusaders	06.1977	-	41[15]	Blue Thumb 6029	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
Images	Crusaders	07.1978	-	34[18]	Blue Thumb 6030	[gold-US][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Street Life	Crusaders	06.1979	10[16]	18[39]	MCA 3094	[gold-US][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Rhapsody and Blues	Crusaders	07.1980	40[5]	29[16]	MCA 5124	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Standing Tall	Crusaders	10.1981	47[5]	59[16]	MCA 5254	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Royal Jam	Crusaders	07.1982	-	144[7]	MCA 8017	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Ghetto Blaster	Crusaders	04.1984	46[4]	79[22]	MCA 5429	[produced by Leon Ndugu Chancler, Wilton Felder, Joe Sample]
Healing the Wounds	Crusaders	05.1991	-	174[2]	GRP 9638	[produced by Marcus Miller]

Don Downing

Choć jedynym singlem piosenkarza Dona Downinga, który znalazł się na listach przebojów,
był przesiąknięty soulem z Memphis utwór „Lonely Days, Lonely Nights”, który latem 1973 roku uplasował się na 65. miejscu listy R&B, od dawna jest on ulubieńcem fanów muzyki tanecznej za „Doctor Boogie”. Ten energiczny, metaliczny numer był wielkim hitem w klubach disco i trafił na playlisty głównych stacji radiowych w Chicago i innych miastach w 1978 roku. Downing jest bratem piosenkarza Ala Downinga, który miał dwustronny hit na liście Billboardu w wytwórni Chess Records z utworem „I'll Be Holding On”.  

 

Ulubieniec Downinga, pochodzący z Teksasu, został napisany przez Gary'ego Knighta i Gene'a Allana, wyprodukowany przez Tony'ego Bongiovi i gitarzystę Lance'a Quinna, z olśniewającą aranżacją Davida Vanderpitte'a, z chóralnymi wokalami w tle, akcentującymi dęcikami i wirującymi smyczkami, a współautorem utworu był Bob Clearmountain. Na albumie Doctor Boogie wystąpiło kilku czołowych nowojorskich muzyków sesyjnych: perkusiści Jimmy Young i Alan Schwartzberg, basiści Bob Babbitt i Wilbur Bascomb, gitarzysta Jeff Mironov, pianista Pat Rebillot oraz perkusista Jimmy Maelan. 

 

 Okładka albumu Doctor Boogie to styl vintage z lat 70-tych, z Downingiem i dwiema z trzech ślicznotek, które go otaczają, nosząc ogromne afro na tle ciemnego, srebrzystego tła klubu disco z wielobarwnymi reflektorami rozbłyskującymi gwiazdami. Inny ulubiony utwór Downinga, „Dreamworld”, został zaaranżowany przez Meco Monardo (Meco miała platynowy singiel z coverem motywu przewodniego z Gwiezdnych Wojen, „Never Can Say Goodbye” Glorii Gaynor i „Casanova Brown” z jej albumu Experience; „Doctor's Orders” Carol Douglas). Album został wydany przez RS International za pośrednictwem nowojorskiego dystrybutora HOB Records. Płyta CD Very Best of Don Downing: Dream World z 1998 r. będąca wznowieniem albumu Doctor Boogie LP jest w zasadzie wydaniem na CD.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lonely Days, Lonely Nights/I'm So Proud Of You	Don Downing	11.1973	32[10]	-	People PEO 102	[written by D. Downing][produced by Tony Bongiovi, Meco Monardo ][65[3].R&B; Chart]