Z archiwum...rocka : Teksas

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Teksas. Pokaż wszystkie posty

sobota, 30 maja 2026

Lyn Collins

Gloria Lavern Collins (ur. 12 czerwca 1948r - zm. 13 marca 2005r), lepiej znana jako
Lyn Collins, była amerykańską wokalistką soulową, najbardziej znaną ze współpracy z Jamesem Brownem w latach 70-tych i wpływowego funkowego singla z 1972 roku „Think (About It)”. Collins, od dziesięcioleci ulubiona artystka hip-hopowa, R&B i taneczna, jest zdecydowanie najczęściej samplowaną artystką wszech czasów, a fragmenty jej nagrań wykorzystano w ponad 3500 utworach.

Collins rozpoczęła karierę nagraniową w wieku 14 lat. Grała z Charles Pike & The Scholars. Wysłała swoją taśmę demo Jamesowi Brownowi, który początkowo traktował ją priorytetowo po Marvie Whitney i Vicki Anderson. Po tym, jak Anderson po raz drugi opuściła Browna, Collins otrzymała szansę zostania wokalistką w jego trasie koncertowej. Jej pierwszym singlem był „Wheel of Life” wydany w 1971 roku przez King Records. Kiedy Brown odszedł z wytwórni, Collins przeszła do Polydor i People, co sprawiło, że płyta została zaniedbana.

Collins nagrała „What My Baby Needs Now Is a Little More Lovin'” z Jamesem Brownem w 1972 roku. Jej największym solowym hitem był wyprodukowany przez Jamesa Browna utwór w stylu gospel „Think (About It)” z jej albumu o tym samym tytule z 1972 roku, wydanego przez People Records. Utwór zawiera pięć breaków, które były szeroko samplowane w hip-hopie i drum'n'bassie, z których najbardziej znanym jest „Yeah! Woo!” i „It takes two to make a thing go right” w utworze Roba Base'a i DJ-a E-Z Rocka „It Takes Two”, który jest skomponowany niemal w całości z sampli z utworu Think, w tym kilku wersów wokalnych Collinsa.

Nagrała również funkowy utwór z 1974 roku „Rock Me Again and Again and Again and Again and Again and Again”. W 1975 roku wydała album Check Me Out If You Don't Know Me by Now. Później śpiewała w chórkach u boku Dionne Warwick i Roda Stewarta. Pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych. Collins próbowała powrócić jako diwa taneczno-klubowa, nagrywając singiel house „Shout” dla belgijskiej wytwórni ARS. W tym okresie zakończyła trasę koncertową po Europie i koncert w 1987 roku u boku Funky People Jamesa Browna, na którym nie wystąpił sam Brown.

W 1993 roku popularność Collins wzrosła dzięki wokalistce dancehall Patrze, która zaprosiła Collins do występu w jej przebojowym remake'u „Think (About It)”; częściowo dzięki temu zainteresowaniu, jej dwa oficjalne albumy zostały wznowione w Anglii i Holandii. W lutym 2005 roku Collins wyruszyła w swoją pierwszą solową trasę koncertową. Przez trzy tygodnie występowała w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech, Austrii i Szwajcarii.

Krótko po powrocie z europejskiej trasy koncertowej w 2005 roku Collins zmarła w Pasadenie w Kalifornii w wieku 56 lat z powodu ataku padaczki związanego z arytmią serca. Inna wokalistka wspierająca Jamesa Browna, Martha High, towarzyszyła Collins w jej ostatnich dniach życia.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Think (About It)/Ain't No Sunshine	Lyn Collins	09.1972	-	66[7]	People 608	[written by James Brown][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
Me And My Baby Got A Good Thing Going/I'll Never Let You Break My Heart Again	Lyn Collins	12.1972	-	86[4]	People 615	[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
What My Baby Needs Now Is A Little More Lovin'/This Guy-This Girl's In Love	James Brown And Lyn Collins	12.1972	-	56[7]	Polydor 14157	[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins,Dave Matthews][produced by James Brown][17[10].R&B Chart]
Mama Feelgood/Fly Me To The Moon	Lyn Collins	03.1973	-	-	People 618	[written by James Brown,Lyn Collins][produced by James Brown][37[4].R&B Chart][piosenka z filmu "Black Ceasar"]
How Long Can I Keep It Up Part I/How Long Can I Keep It Up Part I & Il	Lyn Collins	07.1973	-	-	People 623	[written by James Brown, Fred Wesley][produced by James Brown][45[9].R&B Chart][piosenka z filmu "Slaughters Big Riff Off"]
Take Me Just As I Am/People Make The World A Better Place	Lyn Collins	09.1973	-	-	People 626	[written by James Brown][produced by James Brown][35[9].R&B Chart]
We Want To Parrty, Parrty, Parrty/You Can't Beat Two People In Love	Lyn Collins	11.1973	-	-	People 630	[written by James Brown][produced by James Brown][64[8].R&B Chart]
Give It Up Or Turnit A Loose/What The World Needs Now Is Love	Lyn Collins	05.1974	-	-	People 636	[written by Charles Bobbit][produced by James Brown][77[8].R&B Chart]
Rock Me Again And Again And Again And Again And Again And Again (6 Times)/ Wide Awake In A Dream	Lyn Collins	08.1974	-	-	People 641	[written by J. Brown, L. Austin][produced by James Brown][53[9].R&B Chart]
If You Don't Know Me By Now/Baby Don't Do It	Lyn Collins	10.1975	-	-	People 659	[written by Kenny Gamble][produced by James Brown][82[5].R&B Chart]

Albert Collins

Albert Collins (ur. 1 października 1932r, zm. 24 listopada 1993r) - amerykański wokalista

i gitarzysta bluesowy. Nazywany "The Iceman" oraz "Master of the Telecaster". Rozpoczął karierę pod koniec lat 60-tych, nagrał ponad 20 albumów. Wymieniany jako inspiracja wielu muzyków późniejszych pokoleń, między innymi Jimiego Hendriksa i Steviego Raya Vaughana.

Collins urodził się w Teksasie w 1932 roku, był kuzynem słynnego gitarzysty Lightnin’ Hopkinsa. Na gitarze grał od wczesnej młodości, w wieku 7 lat razem z rodziną przeniósł się do Houston. Pierwszą grupę -the Rhythm Rockers - założył w 1952 roku. 6 lat później nagrał "The Freeze", swojego debiutanckiego singla dla Kangaroo Records. Późniejsze utwory Collinsa, często instrumentalne, również nawiązywały do zimowej tematyki, jak na przykład "Icy Blue", "Don't Loose Your Cool" czy "Defrost".

Największym hitem Collinsa okazał się wydany w 1962 roku instrumentalny utwór "Frosty", który sprzedał się w milionach egzemplarzy. W 1968 roku, po wspólnym koncercie z Canned Heat w Kalifornii, Bob Hite przedstawił go w Imperial Records, która zgodziła się wydać solowy album Collinsa.

W 1978 roku dołączył do Alligator Records, gdzie nagrał 7 albumów, w tym jeden z udziałem dwóch innych sławnych gitarzystów bluesowych: Roberta Craya i Johnny’ego Copelanda.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Your Business Straight/Frog Jumpin'	Albert Collins	03.1972	-	-	Tumbleweed 1002	[written by Gwendolyn Collins][produced by Bill Szymczyk][46[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There's Gotta Be a Change	Albert Collins	02.1972	-	196[2]	Tumbleweed 103	[produced by Bill Szymczyk]
Showdown!	Albert Collins - Robert Cray - Johnny Copeland	02.1986	-	124[18]	Alligator 4743	[produced by Bruce Iglauer, Dick Shurman]

poniedziałek, 18 maja 2026

Trevor Daniel

Trevor Daniel Neill (ur. 28 września 1994r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Zdobył popularność dzięki singlowi „Falling” z 2018 roku, który trafił na listy przebojów w ponad 20 krajach po tym, jak w 2019 roku stał się viralem. Jego debiutancki album studyjny „Nicotine” (2020) znalazł się na liście Billboard 200.

Daniel rozpoczął karierę, umieszczając swoją muzykę na SoundCloud. Jego singiel „Pretend” z 2017 roku ostatecznie odniósł sukces po tym, jak został udostępniony na popularnym kanale YouTube. Później odebrał telefon od Taza Taylora z Internet Money i podpisał z nimi wspólny kontrakt płytowy, a także z Alamo i Interscope, w lipcu 2018 roku. Daniel wydał EP-ki „Homesick” w 2018 roku i „Restless” w 2019 roku. Na pierwszej z nich znalazł się singiel „Falling”, który ukazał się w październiku tego samego roku. Pomimo wydania remiksu utworu przez Blackbear, stał się on popularny dopiero w 2019 roku, po tym jak stał się viralem na aplikacji do udostępniania filmów TikTok.

Stał się jego pierwszym singlem, który znalazł się na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA, osiągając 17. miejsce.Utwór znalazł się na debiutanckim albumie Daniela „Nicotine”, a poprzedzał go singiel „Past Life”, który później został ponownie wydany z wokalem amerykańskiej piosenkarki i aktorki Seleny Gomez. W 2020 roku wystąpił w utworze „Clown” na albumie Blackbeara „Everything Means Nothing”, zaśpiewał w remiksie utworu „Bitter” Fletcher and Kito, a także na singlu Dona Diablo i Imanbeka „Kill Me Better”. W 2021 roku współpracował z Becky G i Tainy przy utworze „F is For Friends” do ścieżki dźwiękowej filmu SpongeBob: Sponge on the Run oraz wystąpił w utworze „My Dear Love” Bebe Rexhy z udziałem Ty Dolla $ign z jej drugiego albumu „Better Mistakes”.

Obecnie pracuje nad swoim drugim albumem zatytułowanym „Sad Now Doesn't Mean Sad Forever”. W czerwcu 2021 roku wydał „Fingers Crossed” z amerykańską piosenkarką i autorką tekstów Julią Michaels. Do utworu powstał teledysk wyreżyserowany przez Granta Spaniera. Następnie można go było zobaczyć w teledysku z popularnym DJ-em i producentem muzycznym Alanem Walkerem do utworu Alana „Extremes”, który ukazał się 30 września na nadchodzącym albumie studyjnym Alana „WALKERVERSE PT. II”. W 2023 roku współpracował z Neoni przy ich utworze „Bleach”. W poście na X (dawniej Twitter) z 12 lipca 2024 roku Trevor ogłosił rozstanie ze swoją poprzednią wytwórnią płytową, Alamo Records/RCA. 25 października 2024 roku Trevor wydał swój powracający singiel „Tempo” w ramach nowej umowy płytowej z Fearless Records i TLNTD Records. Umowa płytowa nie trwała długo, ponieważ 2 maja 2025 roku Trevor ogłosił na X (dawniej Twitter), że z niej zrezygnował.

Daniel mieszkał w Baton Rouge w Luizjanie. Jego rodzina przeprowadziła się do Fort Worth w Teksasie, a później osiedliła się w Houston w Teksasie, gdzie piosenkarz ma swój dom.Daniel przyznaje, że muzyka stała się dla niego ważna w życiu już jako dziecko i zaczął grać na perkusji w drugiej klasie. W liceum zaczął tworzyć muzykę w programie Mixcraft 5 i nagrywać wokale w szafie w swojej sypialni, korzystając z porad samouczków na YouTube. W 2017 roku postanowił zająć się muzyką zawodowo.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Falling	Trevor Daniel	11.2019	14[19]	17[38]	Alamo USUYG 1221109	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Trevor Neill,Tristan Norton,Martin Kottmeier,Kim Candilora,Danny Snodgrass, Jr.,Ryan Vojtesak][produced by KC Supreme,Taz Taylor,Charlie Handsome][11[26].R&B Chart]
Past Life	Trevor Daniel x Selena Gomez	07.2020	-	77[5]	Interscope USUM 72010569	[gold-US][written by Trevor Daniel, Finneas O'Connell, Sean Myer, Caroline Pennell, Mick Coogan ,Jay Stolar][produced by Finneas, Sean Myer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nicotine	Trevor Daniel	04.2000	-	79[9]	Alamo	[produced by Gregory Aldae, Bardo ,Based1 ,Ryan Bevolo ,Blake Slatkin ,Capi, Dwilly, E Trou, Omer Fedi, Finneas, Charlie Handsome ,Jasper Harris ,Cole Hutzler ,KC Supreme, Angel Lopez, Nick Mira, Pacific, Ragelogic, Relik ,Repko, Sean Myer, Sober Rob ,Taz Taylor]

czwartek, 19 marca 2026

Crusaders

The Crusaders (dawniej znani jako The Jazz Crusaders) to amerykański
zespół jazzowy/jazz fusion, działający od lat 60-tych XX wieku do 2010 roku. Początkowo znany jako Jazz Crusaders, od momentu powstania w 1960 roku, ostatecznie w 1971 roku zmienił nazwę na Crusaders. Na albumach zespołu spójnie prezentowany jest szeroki wachlarz gatunków, takich jak jazz, R&B, jazz-rock, blues i jazz-funk. The Crusaders zdobyli również łącznie dziewięć nominacji do nagrody Grammy.

Przyjaciele ze szkoły średniej, Joe Sample (fortepian), Wilton Felder (saksofon tenorowy) i Nesbert „Stix” Hooper (perkusja), założyli swój pierwszy wspólny zespół, Swingsters, w Wheatley High School w Houston w Teksasie w 1954 roku. Podczas studiów na Texas Southern University, grali mieszankę jazzu i R&B. Dołączyli do nich Wayne Henderson (puzon), Hubert Laws (flet) i Henry Wilson (kontrabas). Grupa wkrótce zwróciła się bardziej w stronę hard bopu i zmieniła nazwę na Modern Jazz Sextet, ale nagrywała również w stylu R&B jako Nighthawks (lub Nite Hawks). W 1960 roku Sample, Felder, Hooper i Henderson przeprowadzili się do Los Angeles i założyli Jazz Crusaders jako kwintet z szeregiem różnych basistów. Pod wpływem takich muzyków jak Cannonball Adderley, Art Blakey i John Coltrane zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Pacific Jazz w 1961 roku i wydał 16 albumów w tej wytwórni w ciągu kolejnych ośmiu lat. Z sekcją dętą Feldera i Hendersona na czele, brzmienie grupy było zakorzenione w hard bopie, ale z tendencją do R&B i soulu

. Ich pierwsze dwa albumy, z Jimmym Bondem na basie, to Freedom Sound (1961) i Lookin' Ahead (1962), a następnie album koncertowy At the Lighthouse (1962) i Tough Talk, pierwszy z kilku albumów z basistą Bobbym Haynesem. W sumie grupa nagrała pięć albumów koncertowych w latach 60-tych, z czego cztery w Lighthouse Café w Hermosa Beach. Zanotowali również swój pierwszy debiut na listach przebojów, a ich interpretacja utworu Steviego Wondera „Uptight (Everything's Alright)” osiągnęła 95. miejsce na liście Hot 100 w 1966 roku. Album grupy z 1969 roku, Powerhouse, był ich pierwszym albumem, który znalazł się na liście Billboard 200, osiągając 184. miejsce, a także był ich ostatnim albumem studyjnym dla Pacific Jazz. Grupa podpisała następnie kontrakt z wytwórnią Chisa, której współwłaścicielami byli trębacz Hugh Masekela i producent Stewart Levine. Ich album z 1970 roku, Old Socks, New Shoes, osiągnął 90. miejsce na liście albumów i był ostatnim albumem wydanym w ramach Jazz Crusaders. Podjęto decyzję o nazwaniu grupy po prostu Crusaders, aby nie ograniczać jej zasięgu i potencjalnej publiczności.

Po drugim albumie z Chisą (Pass the Plate, 1971) i jednym albumie dla wytwórni MoWest (Hollywood, 1972) podpisali kontrakt z Blue Thumb Records, w którym pozostali do końca lat 70-tych. W 1972 roku Crusaders wydali album Crusaders 1, zawierający utwór „Put It Where You Want It”, coverowany przez Average White Band w 1973 roku. Ich nagrania coraz bardziej nabierały stylu jazz-funk. Do swoich koncertów i nagrań włączali gitarę elektryczną i bas, a także korzystali z pianina elektrycznego i klawinetu Sample'a. Gitarzysta Larry Carlton dołączył do zespołu i występował na jego albumach na początku dekady. Bas często pełnił Felder, a na początku/w połowie lat 70-tych do zespołu dołączył Max Bennett, a pod koniec dekady Robert „Pops” Popwell.

Jednakże, według krytyka jazzowego Scotta Yanow z AllMusic, „po kilku doskonałych albumach na początku dekady... jakość grupy zaczęła spadać”. Sample później skomentował, że grupa była pod presją komercyjną ze strony wytwórni płytowych, aby nagrywać uwspółcześnione wersje współczesnych popularnych piosenek. Henderson odszedł, aby zostać producentem muzycznym w 1975 roku, a pozostali muzycy regularnie i coraz częściej pracowali jako muzycy sesyjni z takimi artystami jak Jackson 5, Marvin Gaye, Joni Mitchell, Steely Dan i Randy Newman. Wraz z rosnącą popularnością wśród szerszej publiczności, do najbardziej udanych komercyjnie nagrań grupy należał singiel „Put It Where You Want It” (52. miejsce na liście przebojów pop w 1972 r.) oraz albumy „The 2nd Crusade” (45. miejsce na liście przebojów w 1973 r.), „Southern Comfort” (31. miejsce na liście przebojów w 1974 r.), w tym „Stomp and Buck Dance”, „Chain Reaction” (26. miejsce na liście przebojów w 1975 r.), „Those Southern Knights” (38. miejsce na liście przebojów w 1976 r.) i „Images” (34. miejsce na liście przebojów w 1978 r.).

Szczytem komercyjnego sukcesu grupy był album „Street Life” z 1979 r., na którym głównym wokalistką była Randy Crawford. Album osiągnął 18. miejsce na listach przebojów pop, a tytułowy utwór znalazł się w pierwszej dziesiątce listy R&B, 36. miejscu na liście Hot 100 magazynu Billboard i 5. miejscu w Wielkiej Brytanii.] Na późniejszych albumach zespołu wystąpili wokaliści Bill Withers i Joe Cocker. Na albumie koncertowym Royal Jam z 1982 roku wystąpili gitarzysta B. B. King, basista James Jamerson i Królewska Orkiestra Filharmoniczna. Hooper odszedł w 1983 roku i chociaż Felder i Sample kontynuowali działalność zespołu w latach 80-tych, sukces komercyjny grupy osłabł. Felder i Henderson ponownie połączyli siły w połowie lat 90-tych jako Crusaders. Henderson później przewodził zespołowi Jazz Crusaders, w którym grali również Felder i Carlton, a Felder i Sample połączyli się ponownie jako Crusaders w 2003 roku.

Wayne Henderson zmarł w Culver City w Kalifornii 5 kwietnia 2014 roku; Joe Sample zmarł w Houston w Teksasie 12 września 2014 roku; a Wilton Felder zmarł w Whittier w Kalifornii 27 września 2015 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Uptight (Everything's Alright)/Scratch	The Jazz Crusaders	04.1966	-	95[1]	Pacific Jazz 88125	[written by Stevie Wonder,Sylvia Moy,Henry Cosby][produced by Richard Bock]
Way Back Home/Jackson!	The Jazz Crusaders	12.1970	-	90[3]	Chisa 8010	[written by W. Felder][produced by Stewart Levine]
Put It Where You Want It/Mosadi (Woman)	Crusaders	07.1972	-	52[9]	Blue Thumb 208	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][39[9].R&B; Chart]
Don't Let It Get You Down/Journey From Within	Crusaders	06.1973	-	86[5]	Blue Thumb 225	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][31[7].R&B; Chart]
Scratch/Way Back Home	Crusaders	01.1974	-	81[6]	Blue Thumb 249	[written by Wayne Henderson][produced by Stewart Levine][70[7].R&B; Chart]
Stomp And Buck Dance/A Ballad For Joe (Louis)	Crusaders	02.1975	-	-	ABC Blue Thumb 261	[written by W. Henderson][produced by Stewart Levine][41[10].R&B; Chart]
Creole/I Felt The Love	Crusaders	11.1975	-	-	ABC Blue Thumb 267	[written by Wilton Felder][produced by Crusaders, Stewart Levine][84[5].R&B; Chart]
Keep That Same Old Feeling/Til' The Sun Shines	Crusaders	06.1976	-	-	ABC Blue Thumb 269	[written by W. Henderson][produced by Stewart Levine][21[13].R&B; Chart]
And Then There Was The Blues/Feeling Funky	Crusaders	10.1976	-	-	ABC Blue Thumb 270	[written by N. "Stix" Hooper][produced by Stewart Levine][92[2].R&B; Chart]
Feel It/The Way We Was	Crusaders	06.1977	-	-	ABC Blue Thumb 272	[written by Stix Hooper, Wilton Felder, Larry Carlton, Robert Popwell, Lamont Dozier][produced by Stewart Levine][63[7].R&B; Chart]
Free As The Wind/The Way We Was	Crusaders	08.1977	-	-	ABC Blue Thumb 273	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][84[3].R&B; Chart]
Bayou Bottoms/Covert Action	Crusaders	09.1978	-	-	ABC Blue Thumb 278	[written by Wilton Felder][produced by "Stix" Hooper, Wilton Felder, Joe Sample][93[4].R&B; Chart]
Street Life/The Hustler	Crusaders	08.1979	5[11]	36[16]	MCA 41 054	[written by Joe Sample, Willl Jennings][produced by Wilton Felder, "Stix" Hooper, Joe Sample][17[16].R&B; Chart]
Soul Shadows/Sweet Gentle Love	Crusaders	08.1980	-	-	MCA 41 295	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample][41[10].R&B; Chart]
I'm So Glad I'm Standing Here Today/Standing Tall	Crusaders	09.1981	61[3]	97[3]	MCA 51177	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, "Stix" Hooper, Joe Sample][67[6].R&B; Chart]
New Moves/Mr. Cool	Crusaders	03.1984	-	-	MCA 52365	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler][27[12].R&B; Chart]
Dead End/Dream Street	Crusaders	06.1984	-	-	MCA 52398	[written by Joe Sample][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler][57[6].R&B; Chart]
Night Ladies/Megastreet	Crusaders	04.1984	55[3]	-	MCA MCA 853	[written by Leon Ndugu Chancler][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Powerhouse	Jazz Crusaders	01.1969	-	184[2]	Pacific Jazz 20136	[produced by Richard Bock]
Old Socks New Shoes – New Socks Old Shoes	Jazz Crusaders	10.1970	-	90[16]	Chisa 804	[produced by The Crusaders]
Pass the Plate	Crusaders	06.1971	-	168[4]	Chisa 807	[produced by Stewart Levine]
Crusaders 1	Crusaders	03.1972	-	96[29]	Blue Thumb 6001	[produced by Stewart Levine]
The 2nd Crusade	Crusaders	03.1973	-	45[29]	Blue Thumb 7000	[produced by The Crusaders]
Unsung Heroes	Crusaders	11.1973	-	173[14]	Blue Thumb 6007	[produced by Stewart Levine]
Scratch	Crusaders	04.1974	-	73[20]	Blue Thumb 6010	[produced by Stewart Levine]
Southern Comfort	Crusaders	10.1974	-	31[23]	Blue Thumb 9002	[gold-US][produced by Stewart Levine,Crusaders]
Chain Reaction	Crusaders	08.1975	-	26[17]	Blue Thumb 6022	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
Those Southern Knights	Crusaders	05.1976	-	38[18]	Blue Thumb 6024	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
The Best of the Crusaders	Crusaders	12.1976	-	122[10]	Blue Thumb 6027	-
Free as the Wind	Crusaders	06.1977	-	41[15]	Blue Thumb 6029	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
Images	Crusaders	07.1978	-	34[18]	Blue Thumb 6030	[gold-US][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Street Life	Crusaders	06.1979	10[16]	18[39]	MCA 3094	[gold-US][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Rhapsody and Blues	Crusaders	07.1980	40[5]	29[16]	MCA 5124	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Standing Tall	Crusaders	10.1981	47[5]	59[16]	MCA 5254	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Royal Jam	Crusaders	07.1982	-	144[7]	MCA 8017	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Ghetto Blaster	Crusaders	04.1984	46[4]	79[22]	MCA 5429	[produced by Leon Ndugu Chancler, Wilton Felder, Joe Sample]
Healing the Wounds	Crusaders	05.1991	-	174[2]	GRP 9638	[produced by Marcus Miller]

środa, 18 marca 2026

Don Downing

Choć jedynym singlem piosenkarza Dona Downinga, który znalazł się na listach przebojów,
był przesiąknięty soulem z Memphis utwór „Lonely Days, Lonely Nights”, który latem 1973 roku uplasował się na 65. miejscu listy R&B, od dawna jest on ulubieńcem fanów muzyki tanecznej za „Doctor Boogie”. Ten energiczny, metaliczny numer był wielkim hitem w klubach disco i trafił na playlisty głównych stacji radiowych w Chicago i innych miastach w 1978 roku. Downing jest bratem piosenkarza Ala Downinga, który miał dwustronny hit na liście Billboardu w wytwórni Chess Records z utworem „I'll Be Holding On”.

Ulubieniec Downinga, pochodzący z Teksasu, został napisany przez Gary'ego Knighta i Gene'a Allana, wyprodukowany przez Tony'ego Bongiovi i gitarzystę Lance'a Quinna, z olśniewającą aranżacją Davida Vanderpitte'a, z chóralnymi wokalami w tle, akcentującymi dęcikami i wirującymi smyczkami, a współautorem utworu był Bob Clearmountain. Na albumie Doctor Boogie wystąpiło kilku czołowych nowojorskich muzyków sesyjnych: perkusiści Jimmy Young i Alan Schwartzberg, basiści Bob Babbitt i Wilbur Bascomb, gitarzysta Jeff Mironov, pianista Pat Rebillot oraz perkusista Jimmy Maelan.

Okładka albumu Doctor Boogie to styl vintage z lat 70-tych, z Downingiem i dwiema z trzech ślicznotek, które go otaczają, nosząc ogromne afro na tle ciemnego, srebrzystego tła klubu disco z wielobarwnymi reflektorami rozbłyskującymi gwiazdami. Inny ulubiony utwór Downinga, „Dreamworld”, został zaaranżowany przez Meco Monardo (Meco miała platynowy singiel z coverem motywu przewodniego z Gwiezdnych Wojen, „Never Can Say Goodbye” Glorii Gaynor i „Casanova Brown” z jej albumu Experience; „Doctor's Orders” Carol Douglas). Album został wydany przez RS International za pośrednictwem nowojorskiego dystrybutora HOB Records. Płyta CD Very Best of Don Downing: Dream World z 1998 r. będąca wznowieniem albumu Doctor Boogie LP jest w zasadzie wydaniem na CD.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lonely Days, Lonely Nights/I'm So Proud Of You	Don Downing	11.1973	32[10]	-	People PEO 102	[written by D. Downing][produced by Tony Bongiovi, Meco Monardo ][65[3].R&B; Chart]

poniedziałek, 23 lutego 2026

Jesus Lizard

Celowo szorstcy, melodyjnie kanciaści, zdolni do zatrzymywania się w mgnieniu oka i fizycznie potężni, Jesus Lizard to jeden z czołowych zespołów noise rockowych w amerykańskim undergroundzie. W pierwszej połowie lat 90-tych zespół wydał serię niezależnych płyt - w tym „Goat” z 1991 roku i „Liar” z 1992 roku - wypełnionych zjadliwym, gitarowym noisem Duane'a Denisona i przesadnym wokalem Davida Yow, które zebrały pozytywne recenzje w undergroundowych czasopismach muzycznych i w radiu studenckim.

W połowie lat 90-tych grupa zdobyła na tyle dużą rzeszę fanów, że przekonała dużą wytwórnię Capitol Records do podpisania kontraktu z zespołem, choć ich dwa albumy długogrające dla tej wytwórni nie spodobały się większości fanów i zostały zignorowane przez mainstreamowych słuchaczy. Zespół rozpadł się w 1999 roku, ale po kilku głośnych trasach koncertowych, powrócił z orzeźwiającym albumem studyjnym „Rack” z 2024 roku.

Zespół Jesus Lizard powstał w 1987 roku z inicjatywy Duane'a Denisona (gitara),
Davida Yow (wokal) i Davida Wm. Simsa (gitara basowa) - dwaj ostatni to byli członkowie post-hardcore'owego zespołu Scratch Acid z Austin. Po rozpadzie Scratch Acid, Sims dołączył do Rapeman, podobnie agresywnej grupy indie prowadzonej przez Steve'a Albiniego. Rapeman okazał się krótkotrwały, a Sims założył Jesus Lizard z Yowem i Denisonem w 1987 roku. Początkowo grupa grała z automatem perkusyjnym, podobnie jak poprzedni zespół Albiniego, Big Black. Albini wyprodukował debiutancką EP-kę grupy, Pure, która ukazała się nakładem Touch & Go w 1989 roku; producent pracował nad każdym wydawnictwem Jesus Lizard wydanym przez Touch & Go i stał się bliskim towarzyszem zespołu.

Pod koniec 1989 roku do The Jesus Lizard dołączył perkusista Mac McNeilly , który pojawił się na pierwszym długogrającym albumie zespołu, „Head” z lat 90-tych. W następnym roku grupa wydała swój drugi album, „Goat”, który zebrał pozytywne recenzje w undergroundowych czasopismach muzycznych, takich jak „Option”, oraz w mainstreamowych publikacjach muzycznych, takich jak „Spin”. W momencie wydania „Goat” zespół zyskał już sporą rzeszę fanów wśród amerykańskiego indie rocka, zarówno dzięki swoim płytom, jak i notorycznie brawurowym, momentami brutalnym i wulgarnym występom na żywo, podczas których Yow wielokrotnie rzucał się na publiczność. W 1992 roku Jesus Lizard otrzymali znaczące wsparcie od alternatywnych gwiazd Nirvany, które przekonały Jesus Lizard do wydania z nimi split singla „Puss” [Jesus Lizard] / „Oh the Guilt” [Nirvana], niedługo po bezprecedensowym sukcesie drugiego albumu Nirvany, Nevermind. W tym samym roku Jesus Lizard wydał swój trzeci album, Liar.

W 1993 roku grupa była stosunkowo cicha, wydając jedynie singiel „Lash”. Show Na początku 1994 roku Jesus Lizard wydał w Giant Records jednorazowy album koncertowy zatytułowany „Show”, który był ich pierwszym występem w dużej wytwórni. Pierwotnie został nagrany na niewydaną kompilację koncertową z okazji 20. urodzin zespołu z Nowego Jorku. Punkowy lokal CBGB, występ Showa w dużej wytwórni zszokował niektórych fanów, a plotki głosiły, że spowodował on rozłam między zespołem a zwolennikiem indie, Albinim, choć obie strony twierdziły, że to nieprawda. Chociaż Albini pracował nad albumem Down z 1994 roku, okazał się on jego ostatnim projektem z Jesus Lizard, podobnie jak ich ostatnim albumem dla Touch & Go.

W 1995 roku Jesus Lizard podpisał kontrakt z Capitol Records, a zespół dołączył do trasy Lollapalooza Tour w tym samym roku, u boku Sonic Youth, Hole, Pavement i Becka. Podczas jednego z koncertów trasy David Yow został aresztowany za obnażanie się na scenie. Pod koniec 1995 roku grupa nagrała swój debiutancki album dla dużej wytwórni, „Shot”, wyprodukowany przez GGGartha (znanego również jako Garth Richardson), i wydany na początku 1996 roku. Album nie dorównywał standardom ich pracy w „Touch & Go”, ale wciąż był zbyt szorstki, by trafić do szerszej publiczności.

Przed końcem roku McNeilly opuścił zespół, rozczarowany trasą koncertową. Jim Kimball, który grał z Laughing Hyenas, Mule i w pobocznym projekcie Denisona, Denison/Kimball Trio, przejął rolę perkusisty. W 1998 roku Jetset Records, we współpracy z Capitol, wydało EP-kę, na której zespół współpracował z kilkoma różnymi producentami, w tym z Johnem Cale, Jimem O'Rourke i Andym Gillem z Gang of Four. Gill powrócił, aby wyprodukować ich szósty album studyjny, „Blue” z 1998 roku, który dodał nastrojowe akcenty do ich charakterystycznego ataku. Podobnie jak Shot, nie przypadł do gustu starym fanom ani nie pozyskał nowych, a Kimball odszedł z Jesus Lizard w połowie 1998 roku. Brendan Murphy był ich perkusistą podczas kilku tras koncertowych, które zakończyły się występem na szwedzkim festiwalu muzycznym 27 marca 1999 roku. Mniej więcej w tym czasie Capitol porzucił Jesus Lizard, a zespół wkrótce się rozpadł. Klasyczny skład Jesus Lizard, czyli Denison, Sims, McNeilly i Yow, zjednoczył się ponownie w 2009 roku na trasie koncertowej, która została dobrze przyjęta przez starych i nowych fanów. Touch & Go wydało zremasterowane wersje czterech albumów dla wytwórni, zremasterowane przez Albiniego i Boba Westona. Album „Club” z 2011 roku dokumentował ich występ w Nashville podczas reaktywacji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Puss/Oh, The Guilt [Nirvana]	Jesus Lizard	03.1993	12[2]	-	Touch & Go TG 83	[written by The Jesus Lizard/Kurt Cobain][produced by Steve Albini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down	Jesus Lizard	09.1994	64[1]	-	Touch & Go TG 131	[produced by Steve Albini]

niedziela, 25 stycznia 2026

Question Mark and the Mysterians

Zespół założony w 1963 r. w Teksasie, USA, pod nazwą XYZ. Ich przebój z 1966 r.,
"96 Tears", stał się po latach muzycznym manifestem punk-rocka. Pod enigmatycznym pseudonimem ? (znak zapytania) ukrywał się wokalista Rudy Martinez (ur. w 1945 r. w Meksyku), w skład zaś The Mysterians wchodzili: Frankie Rodriguez Jnr. (ur. 9.03.1951 r. w Crystal City w stanie Teksas, USA; instrumenty klawiszowe), Robert Lee "Bobby" Balderrama (ur. w 1950 r. w Meksyku; gitara prowadząca), Francisco Hernandez "Frank" Lugo (ur. 15.03.1947 r., w Welasco w stanie Teksas, USA; bas) i Eduardo Delgardo "Eddie" Serrato (ur. w 1947 r. w Meksyku; perkusja).

"96 Tears" nagrano z myślą o drugiej stronie singla wydanego przez małą wytwórnię Pa-Go-Go. Temat wylansowali disc jockeye z Michigan, gdzie zespół osiadł na dłużej, zafascynowani prostym - dziś osłuchanym do znudzenia - trójakordowym motywem organów Vox (a nie Farfisa, jak głosi punkowa legenda). Wytwórnia Cameo wykupiła prawa do singla, promując jego reedycję na szczyt amerykańskiej listy przebojów. Na popularność wpłynęła też nazwa grupy, a zwłaszcza pseudonim lidera, którym Martinez posługiwał się również w oficjalnych dokumentach, kryjąc na co dzień oblicze za okularami z nieprzezroczystego szkła.

Z trzech kolejnych, nagranych dla Cameo singli, jedynie "I Need Somebody" stał się przebojem odnotowanym w amerykańskiej Top 30. Druga strona małej płyty, "8 Teen", zdobyła w 1971 r. popularność w wykonaniu Alice Coopera, pod bardziej czytelnym tytułem "Eighteen".
Pomimo sukcesów singli i albumu, zespołowi nie udało się ugruntować przelotnej sławy. "96 Tears" weszło do repertuaru licznych grup garażowych, powracając na listy bestsellerów w wykonaniach m.in. zespołu Eddie And The Hot Rods (w 1976 r.), Garlanda Jeffreysa (w 1981 r.) oraz The Stranglers (w 1990 r.).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
96 Tears/Midnight Hour	? (Question Mark) And The Mysterians	09.1966	37[4]	1[1][15]	Cameo 428	[written by Rudy Martinez][produced by Rudy Martinez]
I Need Somebody/"8" Teen	? (Question Mark) And The Mysterians	11.1966	-	22[10]	Cameo 441	[written by Frank Rodriguez,Rudy Martinez,Frank Lupo,Eddie Serrato,Bobby Balderama][produced by Neil Bogart]
Can't Get Enough Of You, Baby/Smokes	? (Question Mark) And The Mysterians	03.1967	-	56[6]	Cameo 467	[written by Sandy Linzer,Denny Randell][produced by Rudy Martinez]
Girl (You Captivate Me)/Got To	? (Question Mark) And The Mysterians	06.1967	-	98[2]	Cameo 479	[written by J. Day,Alan Dischel][produced by Bob Reno]
Do Something To Me/Love Me Baby (Cherry July)	? (Question Mark) And The Mysterians	08.1967	-	110[3]	Cameo 496	[written by Norman Marzano,Paul Naumann,Gentry,Jimmy Calvert][produced by Denny Cordell,Gentry]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
96 Tears	? (Question Mark) & The Mysterians	11.1966	-	66[15]	Cameo 2004	[produced by Neil Bogart,Rudy Martinez]

wtorek, 13 stycznia 2026

Spades

Zespół powstał w Austin w Teksasie w 1965 roku. Roky Erickson dołączył do niego
z The Fugitives, zespołu garażowego, w którym grał później z George'em Kinneyem z Golden Dawn, po wydaniu pierwszego singla. Napisał i zaśpiewał partie wokalne w utworze „You're Gonna Miss Me”, a kiedy dołączył do 13th Floor Elevators, nagrali go ponownie i zagrali niewielki amerykański hit.

Obie strony drugiego singla pojawiły się ponownie na płycie „Epitaph For A Legend”, która została wznowiona przez Decal w 1989 roku. Sam singiel został wznowiony wcześniej w 1975 roku. Dodatkowo, stronę „A” można znaleźć na płytach „Get Primitive (The Best Of Pebbles), „Mayhem And Psychosis, Vol. 2” oraz „Attic Dreams Epitaph CD”, „Highs In The Mid-Sixties, Vol. 17” i „The Pebbles Boxset”. Najnowsza kompilacja Austin Landing zawiera również obie strony ich drugiego singla .

Skład :

John Shropshire (vocals, guitar), Jack Roundtree (lead guitar, backing vocals), Ernie Culley (guitar, bass, backing vocals), John Kearney (drums, 1963-65), Roky Erickson (vocals, lead guitar, 1965), John Ely (tambourine, backing vocals, 1965)

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Need A Girl/ Do You Want To Dance	Spades	04.1965	-	-	Zero 10001	[written by G. Mac, J. Shrop]
You're Gonna Miss Me/We Sell Soul	Spades	11.1965	-	-	Zero 10002	[written by Emil Schwartze]

niedziela, 11 stycznia 2026

Sly Stone

Sly Stone wł. Sylvester Stewart (ur. 15 marca 1943r w Denton, zm. 9 czerwca 2025r w Los Angeles[1]) – amerykański muzyk, autor tekstów, producent muzyczny.

Sly Stone był frontmanem Sly and the Family Stone, odgrywając kluczową rolę w rozwoju psychodelicznego soulu i funku dzięki swojej pionierskiej fuzji soulu, rocka, psychodelii i gospel w latach 60. i 70-tych XX wieku. AllMusic stwierdził, że „James Brown wynalazł funk, ale Sly Stone go udoskonalił” i przypisał mu „stworzenie serii euforycznych, ale naładowanych politycznie płyt, które wywarły ogromny wpływ na artystów ze wszystkich środowisk muzycznych i kulturowych”. Crawdaddy! uznał go za założyciela ruchu „postępowej duszy”.

Urodzony w Denton w Teksasie i wychowany w mieście Vallejo w północnej Kalifornii w Bay Area, Stone już w młodym wieku opanował kilka instrumentów i jako dziecko wykonywał muzykę gospel ze swoim rodzeństwem (i przyszłymi członkami zespołu) Freddiem i Rose. W połowie lat 60-tych pracował zarówno jako producent muzyczny dla Autumn Records, jak i disc jockey dla stacji radiowej KDIA w San Francisco. W 1966 roku Stone i jego brat Freddie połączyli swoje zespoły, tworząc Sly and the Family Stone, zintegrowany rasowo zespół mieszany płci. Grupa nagrała takie hity, jak „Dance to the Music” (1968), „Everyday People” (1968), „Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)” (1969), „I Want to Take You Higher” (1969), „Family Affair” (1971) i „If You Want Me to Stay” (1973) oraz uznane albumy, w tym Stand! (1969), There’s a Riot Goin’ On (1971) i Fresh (1973).

W połowie lat 70-tych zażywanie narkotyków i nieobliczalne zachowanie Stone’a skutecznie zakończyły działalność grupy, pozostawiając go z nagraniem kilku nieudanych solowych albumów. Koncertował lub współpracował z takimi artystami jak Parliament-Funkadelic, Bobby Womack i Jesse Johnson. W 1993 roku jako członek grupy został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Wziął udział w hołdzie dla Sly and the Family Stone podczas rozdania nagród Grammy w 2006 roku, co było jego pierwszym występem na żywo od 1987 roku.

Wydał swoją autobiografię „Thank You” (Falettinme Be Mice Elf Agin) w 2023 roku.

Zmarł w 9 czerwca 2025 roku w Los Angeles w wieku 82 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Get High On You/That's Lovin' You	Sly Stone	09.1975	-	52[9]	Epic 50135	[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][3[15].R&B; Chart]
Le Lo Li/Who Do You Love?	Sly Stone	12.1975	-	-	Epic 50175	[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][75[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
High on You	Sly Stone	11.1975	-	45[10]	Epic 33 835	[produced by Sly Stone]

wtorek, 16 grudnia 2025

Johnny "Guitar" Watson

„Reinvention” równie dobrze mogłoby być drugim imieniem Johnny'ego „Guitar” Watsona.
Ten wszechstronnie utalentowany artysta przekuł swoje imponujące umiejętności gitarowe w osławioną reputację jednego z najgorętszych bluesmanów na Zachodnim Wybrzeżu w latach 50-tych. Po swoim nowatorskim instrumentalnym utworze „Space Guitar” z 1954 roku, zdobył uznanie w pierwszej dziesiątce przebojów R&B, takich jak „Those Lonely, Lonely Nights”, „Cuttin' In” z 1962 roku i „Mercy, Mercy, Mercy” z 1967 roku. Jednak w latach 70-tych Watson całkowicie zmienił swój wizerunek, stając się charyzmatycznym funkiem, ciesząc się większą popularnością niż kiedykolwiek dzięki swoim prostym, sprośnym hitom R&B, takim jak „A Real Mother for Ya”, „Superman Lover” oraz wersji „Gangster of Love” z 1978 roku (która stała się jego motywem przewodnim). Zapowiedział rozkwit rapu piosenką „Telephone Bill” z lat 80-tych, a za album „Bow Wow” z 1994 roku otrzymał nawet nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Współczesny Album Bluesowy, tuż przed śmiercią dwa lata później.

Urodzony w 1935 roku Watson wywodził się z płodnej sceny bluesowej Houston. Jako nastolatek grał z innymi przyszłymi gwiazdami Teksasu, Albertem Collinsem i Johnnym Copelandem. Jednak opuścił Houston i przeniósł się do Los Angeles, mając zaledwie 15 lat. W tamtym czasie głównym instrumentem Watsona był fortepian; to na nim grał z zespołem Chucka Higginsa, gdy saksofonista nagrał „Motorhead Baby” dla Combo w 1952 roku (Watson zajmował się również wokalem). W 1953 roku, gdy podpisał kontrakt z Federal, był wymieniany jako Młody John Watson. Jego pierwsze występy dla filii Kinga zastały go wciąż z instrumentami smyczkowymi, ale w 1954 roku, kiedy wymyślił absolutnie zdumiewającą instrumentalną „Space Guitar”, młodzieniec przerzucił się na gitarę. „Space Guitar” plasuje się wśród największych osiągnięć swojej epoki - porywający, błyskawiczny atak Watsona, wykonywany bez użycia kostki, zapowiada futurystyczne efekty, których gitarzyści rockowi wciąż nie opanowali przez kolejne 15 lat.

Watson przeszedł do wytwórni RPM Bihari Brothers w 1955 roku i stworzył jedne z najostrzejszych, optymistycznych bluesów swoich czasów (zazwyczaj pod okiem saksofonisty Maxwella Davisa). „Hot Little Mama”, „Too Tired” i „Oh Baby” rozpalały struny swoim płomiennym atakiem; „Someone Cares for Me” to kościelny, powolny utwór w stylu Raya Charlesa, a „Three Hours Past Midnight” uderza głęboko w kości dzięki ekstrawaganckim partiom gitarowym i swobodnemu wokalowi (swobodne frazowanie Watsona jako wokalisty było równie charakterystyczne, co jego gra).

Swój pierwszy przebój odniósł w 1955 roku dla RPM, perfekcyjnie wykonując dwuakordową balladę bagienną „Those Lonely Lonely Nights” Earla Kinga z Nowego Orleanu. Chociaż nagrał demo utworu w RPM, pierwsza wydana wersja Watsona „Gangster of Love” ukazała się w 1957 roku nakładem Keen. Single „For Class” („One Kiss”), „Goth”, „Arvee” (rockowy wstęp „Johnny Guitar”) i „Escort” poprzedziły współpracę z Johnnym Otisem w King na początku lat 60-tych. Przerobił utwór „Gangster” dla Kinga, tym razem docierając do większej liczby słuchaczy, i ponownie podbił listy przebojów R&B w 1962 roku swoją namiętną, wzbogaconą skrzypcami bluesową balladą „Cuttin' In”.

Nie zadowalając się długo pozostawaniem w jednym stylu, Watson wylądował w Chess akurat na tyle długo, by w 1964 roku nagrać jazzowy album, który umieścił go z powrotem za latami 80-tymi. Wraz z wieloletnim przyjacielem Larrym Williamsem, Watson rozbujał Anglię w 1965 roku (ich dynamiczna riposta została uwieczniona przez brytyjską wytwórnię Decca). Ich współpraca trwała w Stanach Zjednoczonych dzięki kilku singlom i płycie długogrającej dla OKeh; jednym z ich osiągnięć jako duetu był pierwszy wokalny hit w utworze „Mercy, Mercy, Mercy” z 1967 roku (o kilka miesięcy przed Buckinghams). Niewiele słyszano o tym muzycznym kameleonie, zanim powrócił w połowie lat 70-tych, ubrany w funkowe ciuchy. Utwór „I Don't Want to Be a Lone Ranger” ukazał się nakładem wytwórni Fantasy, a następnie zaliczył niesamowitą karierę w DJM Records, z „A Real Mother for Ya” w 1977 roku i odświeżonym „Gangster of Love” w kolejnym roku.

Po tym, jak w 1984 roku, jak zwykle błyskotliwy „Strike on Computers”, podbił listy R&B, Watson ponownie zdawał się spadać z nieba. Ale skreślenie tego niezwykłego artysty zawsze było błędem. „Bow Wow”, jego album z 1994 roku wydany dla Ala Bella z logo Bellmark, przywrócił mu sławę i zdobył nominację do nagrody Grammy w kategorii najlepszy współczesny album bluesowy, mimo że jego zawartość była czysto oldschoolowym funkiem. Niestety, w trakcie prawdziwie wzruszającej kampanii powrotu, Watson zmarł podczas trasy koncertowej po Japonii w 1996 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Those Lonely, Lonely Nights/Someone Cares For Me	Johnny "Guitar" Watson	10.1955	-	-	RPM 436	[written by John Vincent,Earl King][10[3].R&B; Chart]
Cuttin' In/Broke And Lonely	Johnny "Guitar" Watson	03.1962	-	-	King 5579	[written by John Watson][6[13].R&B; Chart]
Mercy, Mercy, Mercy/A Quitter Never Wins	Larry Williams And Johnny Watson	02.1967	-	96[4]	Okeh 7274	[written by J. Zawinul][produced by Larry Williams And Johnny Watson][23[10].R&B; Chart]
Nobody/Find Yourself Someone To Love	Larry Williams And Johnny Watson With The Kaleidoscope	01.1968	-	-	Okeh 7300	[written by Larry Williams And Johnny Watson With The Kaleidoscope ][produced by Larry Williams And Johnny Watson][40[3].R&B; Chart]
Like I'm Not Your Man/You Bring Love	Johnny "Guitar" Watson	05.1974	-	-	Fantasy 721	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][67[10].R&B; Chart]
I Don't Want To Be A Lone Ranger/You Can Stay But The Noise Must Go	Johnny "Guitar" Watson	10.1975	-	-	Fantasy 739	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][28[17].R&B; Chart]
It's Too Late/Tripping	Johnny "Guitar" Watson	11.1975	-	-	Fantasy 752	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][76[11].R&B; Chart]
I Need It/Since I Met You Baby	Johnny "Guitar" Watson	08.1976	35[5]	101[9]	DJM 1013	[written by Johnny Guitar Watson][produced by Johnny Guitar Watson][40[12].R&B; Chart]
Superman Lover/We're No Exception	Johnny "Guitar" Watson	11.1976	-	101[7]	DJM 1019	[written by Johnny Guitar Watson, Renaldo Rey][produced by Johnny Watson][19[13].R&B; Chart]
A Real Mother For Ya/Nothing Left To Be Desired	Johnny "Guitar" Watson	07.1977	44[3]	41[12]	DJM 1024	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][5[15].R&B; Chart]
Lover Jones/Tarzan	Johnny "Guitar" Watson	10.1977	-	-	DJM 1029	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][34[10].R&B; Chart]
Love That Will Not Die/It's A Damn Shame	Johnny "Guitar" Watson	02.1978	-	-	DJM 1034	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][59[6].R&B; Chart]
Gangster Of Love/Guitar Disco	Johnny "Guitar" Watson	11.1978	-	-	DJM 1101	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][32[13].R&B; Chart]
What The Hell Is This?/ Can You Handle It	Johnny "Guitar" Watson	07.1979	-	-	DJM 1106	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][83[3].R&B; Chart]
Love Jones/Asante Sana	Johnny "Guitar" Watson	05.1980	-	-	DJM 1304	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][28[16].R&B; Chart]
Telephone Bill/Lone Ranger	Johnny "Guitar" Watson	09.1980	-	-	DJM 1305	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][45[8].R&B; Chart]
The Planet Funk/First Timothy Six	Johnny "Guitar" Watson	01.1982	-	-	A&M 2383	[written by Michael Zager, Jolyon Skinner][produced by Michael Zager, Johnny Guitar Watson, Herb Alpert][82[7].R&B; Chart]
Strike On Computers	Johnny "Guitar" Watson	08.1984	-	-	Valley Vue 769	[produced by Johnny Watson][77[7].R&B; Chart]
Bow Wow	Johnny "Guitar" Watson	08.1994	-	-	Wilma 72515	[89[8].R&B; Chart]
Telephone Bill/Lone Ranger	Johnny "Guitar" Watson	09.1980	-	-	DJM 1305	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][45[8].R&B; Chart]
Hook Me Up	Johnny "Guitar" Watson	01.1996	-	-	Wilma 72533	[48[18].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ain't That a Bitch	Johnny "Guitar" Watson	08.1976	-	52[22]	DJM 3	[gold-US][produced by Johnny Guitar Watson]
A Real Mother for Ya	Johnny "Guitar" Watson	04.1977	-	20[27]	DJM 7	[gold-US][produced by Johnny Guitar Watson]
Funk Beyond the Call of Duty	Johnny "Guitar" Watson	12.1977	-	84[14]	DJM 714	[produced by Johnny Guitar Watson]
Master Funk	Watsonian Institute	04.1978	-	154[4]	DJM 13	[produced by Johnny Guitar Watson]
Giant	Johnny "Guitar" Watson	10.1978	-	157[7]	DJM 19	[produced by Johnny Guitar Watson]
Love Jones	Johnny "Guitar" Watson	07.1980	-	115[14]	DJM 31	[produced by Johnny Guitar Watson]
And the Family Clone	Johnny "Guitar" Watson	08.1981	-	177[3]	DJM 23	[produced by Johnny Guitar Watson]