Dearly Beloved

 Dearly Beloved to amerykański zespół grający rock garażowy z Tucson w Arizonie,
pierwotnie znany jako Intruders. Zaczynał jako instrumentalny zespół surfrockowy, ale ostatecznie, po wybuchu brytyjskiej inwazji, włączył wokale do swojego brzmienia. Po nagraniu pierwszego singla jako Intruders, zmienili nazwę na Quinstrels, nagrywając pod tym pseudonimem jeden singiel, ale później zdecydowali się na nazwę, pod którą są najbardziej znani - Dearly Beloved. Wraz z zespołem Grodes stali się jednym z czołowych zespołów w regionie Tucson, zdobywając tam pierwsze miejsce na listach przebojów i byli o krok od zdobycia szerszej publiczności w całym kraju, nagrywając nawet krótko dla Columbia Records i pojawiając się w rozgłośniach radiowych w innych częściach kraju, ale nie udało im się utrzymać dynamiki wystarczająco długo, aby osiągnąć szerszy sukces. Ich twórczość jest jednak wysoko ceniona wśród entuzjastów rocka garażowego i psychodelii.  

 Zespół Dearly Beloved powstał w 1963 roku jako Intruders w Tucson w Arizonie, które oprócz bazy sił powietrznych było również miastem uniwersyteckim i szczyciło się bogatą sceną muzyczną oraz życiem nocnym. Ich pierwotny skład składał się z Terry'ego Lee i Toma Walkera na gitarach, Shepa Cooke'a na basie oraz Pete'a Schuylera na perkusji. Zaczynali od grania instrumentalnych numerów surfowych inspirowanych Ventures, ale po przybyciu Beatlesów i brytyjskiej inwazji postanowili zatrudnić wokalistę i zatrudnili Larry'ego Coxa.Po wygraniu konkursu „Battle of the Bands” w Tucson, Intruders otrzymali kontrakt płytowy z małą wytwórnią Gallantry Records, której studio nagraniowe mieściło się w salonie właścicieli.

  Ich debiutancki singiel „Every Time It's You” z utworem Let me Stay ukazał się w wytwórni Gallantry w 1964 roku. W tym czasie Intruders, obok Grodes, stali się jednym z dwóch najpopularniejszych lokalnych zespołów w Tucson. Innymi popularnymi zespołami byli Lewallen Brothers i Five of Us. W 1965 roku wydali dwa single w wytwórni Moxie należącej do menedżera Dana Petersa: „Then I'd Know” ze stroną B „My Name”, a później przepełniony fuzzami „Why Me” wraz z „Now She's Gone” na drugiej stronie, zanim perspektywa pozwu ze strony innego zespołu z Detroit, również o nazwie Intruders, skłoniła ich do zmiany nazwy na Quinstrels. Grupa wydała swój kolejny singiel Moxie pod nazwą Quinstrels w 1966 roku, „I've Got a Girl”/ „Tell Her”, który został nagrany w studiu Audio Sound Recorders w Phoenix, a następnie, na prośbę lokalnego didżeja Dana Gatesa z KTKT, zmienili nazwę na Dearly Beloved.

Gates przekonał również zespół do nagrania własnej piosenki „Peep Peep Pop Pop”, którą napisał kilka lat wcześniej i którą zespół nagrał w Audio Sound. Według Gatesa: Nienawidzili tej piosenki i być może nadal jej nienawidzą, ale udało mi się ich przekonać, że choć może nie będzie to wielki hit, będzie to doskonała okazja do zaprezentowania możliwości zespołu. Po ustaleniu tego, wszyscy zgodziliśmy się, że potrzebujemy lepszej nazwy dla zespołu. Nie pamiętam, ile nazw zaproponowano, ale żadna nie wydawała się pasować. Zaczęliśmy przeglądać czasopisma i książki. Po chwili, patrząc na rząd książek w twardej oprawie na półce, zauważyłem książkę zatytułowaną „Dearly Beloved”. Zespół również nie był zachwycony tą nazwą, ale ostatecznie uległ.

  Piosenka została wydana wraz z drugą stroną „Is it Better” przez nowomeksykańską wytwórnię Boyd w lipcu 1966 roku. Wytwórnia przypadkowo wydrukowała na niej „the Beloved Ones”, ale piosenka odniosła sukces, zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów radiowych w Tucson przez całe lato 1966 roku, stając się najlepiej sprzedającą się piosenką w Tucson w tym roku, utrzymując się na pierwszym miejscu przez kilka tygodni na lokalnych listach przebojów.Właściciel wytwórni, Bobby Boyd, zwrócił się do Columbia Records, która w ramach umowy wykupu podpisała z nimi kontrakt z prestiżową wytwórnią i ponownie wydała „Peep Peep Pop Pop” we wrześniu, a piosenka otrzymała pewną popularność w całym kraju, osiągając wynik tuż pod Billobard Hot 100. Nawet rok później, w segmencie „Rate a Record” Dicka Clarka w American Bandstand, została wybrana zamiast „Psychotic Reaction” Count Five.

  Jednym z czynników ograniczających jej sukces był fakt, że Columbia nie wydrukowała wystarczającej liczby egzemplarzy.Zespół Dearly Beloved zagrał liczne koncerty w Tucson i Los Angeles, pojawiając się w lokalach na Sunset Strip, takich jak Gazzari's i Hullaballoo.Columbia zorganizowała dla zespołu nagranie albumu, więc zespół udał się do Los Angeles, aby go nagrać, nagrywając dwadzieścia utworów w ciągu trzech dni. Columbia, rozczarowana rezultatem, odłożyła projekt na półkę.Oficjalnie wydano jedynie singiel „Wait 'Till Mornin'”, napisany przez Toma Walkera, we wrześniu 1966 roku.Czując, że Columbia nie jest zainteresowana promocją zespołu, zespół pozwał wytwórnię, domagając się rozwiązania kontraktu, i ostatecznie został zwolniony.

  W przypływie frustracji perkusista zespołu, Pete Schuyler, wkrótce zrezygnował, a jego następcą został Rick Mellinger z The Grodes.

  W 1967 roku zespół wrócił do Los Angeles, aby wystąpić przed zespołem Leaves. Podczas podróży skontaktowali się z nim przedstawiciele White Whale Records, co zaowocowało ofertą kontraktu. Ślub wokalisty Larry'ego Coxa miał się odbyć następnego ranka w Tucson. O godzinie 3:00 nad ranem, bezpośrednio po koncercie, zespół wyruszył w drogę powrotną do domu, zmieniając się za kierownicą. Podczas podróży wyznaczony kierowca zasnął, a samochód rozbił się w Yumie w Arizonie, zabijając Coxa na miejscu 3 lipca 1967 roku. Jego śmierć unieważniła kontrakt z White Whale, ponieważ warunki umowy zabraniały składu bez zmian. Na krótko przed incydentem Cox napisał „Merry Go Round”, który przypadkowo był piosenką o śmierci.

 Zespołowi udało się podpisać kontrakt z wytwórnią Split Sound Records. W 1967 roku zespół wydał niespodziewanie proroczy utwór „Merry Go Round” z Jimem Perrym zasiadającym za wokalem zmarłego Coxa, który wykonał ostatni i fatalny obrót, jako stronę B ich kolejnego singla, który zawierał psychodelicznie zabarwiony „Flight 13” na stronie A śpiewany przez Terry'ego Lee. „Flight 13” stał się regionalnym hitem. Basista Shep Cooke odszedł wkrótce potem, aby dołączyć do zespołu Lindy Ronstadt, Stone Poneys. Po odejściu Cooke'a zespół zaczął się rozpadać i ostatecznie się rozpadł.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Peep Peep Pop Pop/It Is Better	Dearly Beloved	07.1966	-	-	Boyd 157	[written by Shorter, Harris, Kinder][produced by Bobby Boyd]
Peep Peep Pop Pop/It Is Better	Dearly Beloved	09.1966	-	-	Columbia 43 797	[written by Shorter, Harris, Kinder][produced by Bobby Boyd]
Wait Till The Morning/You Ain't Gonna Do What You Did To Him To Me	Dearly Beloved	12.1966	-	-	Columbia 43 959	[written by T. Walker][produced by Bobby Boyd]
Merry Go Round/Flight Thirteen	Dearly Beloved	12.1967	-	-	Splitsound 5	[written by Larry Cox][produced by Dan Gates]

Human Expression

The Human Expression to amerykański zespół grający garażowy i psychodeliczny rock
z Los Angeles, który wydał trzy dobrze przyjęte single i nagrał dodatkowe dema w latach 1966-1967.

 

 Zespół powstał w 1966 roku, a jego członkowie pochodzili z Westminster w Kalifornii i Tustin w Kalifornii (oba w hrabstwie Orange). Jim Quarles wymyślił nazwę, „ponieważ miała mistyczny i nieziemski wydźwięk”, a ojciec jednego z członków zespołu (Jima Fostera) został ich menedżerem. Obaj zaczęli pisać piosenki dla nowego zespołu: „Nie wiedziałem wtedy, co robię. Po prostu pisałem piosenki z Jimem Fosterem. Nie miałem żadnego wcześniejszego doświadczenia”. Zespół zaczął występować w lokalnych klubach i na szkolnych potańcówkach, aby stworzyć bardziej spójny zespół. Po sześciu miesiącach prób udali się do studia nagraniowego i nagrali demo na swój pierwszy singiel, ostatecznie podpisując kontrakt z wytwórnią Accent Records z Los Angeles. Podczas gdy strona „A” singla została wybrana, strona „B” została zastąpiona utworem, który jest prawdopodobnie ich najbardziej znanym nagraniem, „Love at Psychedelic Velocity”. 

 

 Dwa kolejne autorskie utwory złożyły się na drugi singiel; dema i opublikowane nagrania obu stron przetrwały do ​​dziś. Oba single zostały zmiksowane przez Wally'ego Heidera, znanego ze współpracy z Grateful Dead. Być może z powodu słabej sprzedaży własnych utworów zespołu, ich menedżer przyniósł zespołowi dema dwóch utworów nieznanego wówczas kompozytora Marsa Bonfire'a, aby rozważyć ich wykorzystanie na trzecim singlu. Wybrali „Sweet Child of Nothingness” jako stronę „A” trzeciego singla, a na stronie „B” miał być wsparty inną oryginalną kompozycją. Drugim utworem był „Born to Be Wild”, który nie zrobił wrażenia na Jimie Quarlesie; W 1968 roku utwór ten stał się wielkim przebojem zespołu Steppenwolf.  

 

W tym czasie zespół zaczął również grać na Sunset Strip, ale jego obecność była ograniczona ze względu na to, że wciąż byli nieletni. Zanim ukazał się trzeci singiel zespołu, gitarzysta prowadzący Martin Eshleman doznał kontuzji ręki. Zespół ćwiczył i robił sobie przerwę, gdy Tom Hamilton przypadkowo zatrzasnął drzwiami dłoń Eshlemana, wbijając ją w szkło. Eshleman zerwał ścięgna i tętnicę i został zmuszony do opuszczenia zespołu. Chociaż zatrudniono nowego gitarzystę, Quarles odszedł niemal natychmiast: „Ta zmiana w pewnym sensie zniszczyła chemię w zespole. Poczułem, że nadszedł czas, aby iść dalej”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Night/Love At Psychedelic Velocity	Human Expression	11.1966	-	-	Accent 1214	[written by The Human Expression]
Optical Sound/Calm Me Down	Human Expression	05.1967	-	-	Accent 1226	[written by Quarles, Foster][produced by Scott Seeley, Don Clifton]
Sweet Child Of Nothingness/I Don't Need Nobody	Human Expression	.1968	-	-	Accent 1252	[written by Mars Bonfire][produced by Scott Seeley]

Echoes of Carnaby Street

The Echoes of Carnaby Street to amerykański zespół grający rock garażowy z
Miami na Florydzie, działający w latach 60-tych XX wieku. Zdobyli popularność jako zespół koncertowy w regionie Miami i odnieśli niewielki sukces regionalny dzięki utworowi „No Place Or Time”, wydanemu przez Thames Records. W międzyczasie ich twórczość przykuła uwagę entuzjastów rocka garażowego, szczególnie dzięki umieszczeniu utworu „No Place No Time” na składance „Louisiana Punk Groups From The 60's Vol. 1” z 1986 roku, co paradoksalnie przyczyniło się do ugruntowania błędnego przekonania o ich pochodzeniu z Luizjany. 

The Echoes of Carnaby Street powstał w 1965 roku jako Tidal Waves w Miami na Florydzie, a założyli go uczniowie gimnazjum Nautilus. Skład zespołu ostatecznie ustabilizował się: Mark Resnick i Russell Frehling na gitarach, Jeff Laibson na klawiszach, Sammy Weiselberg na basie i Eddie Marcus na perkusji.Ojciec gitarzysty Resnicka był dyrektorem zarządzającym hoteli Monte Carlo i Shelborne, co gwarantowało grupie regularne i stałe rezerwacje. Zespół zyskał jednak szacunek za swoje umiejętności sceniczne i z czasem stał się stałym elementem całego cyklu Florida Bandstand. Szybko wyszli poza ramy występów w mniejszych miejscach, takich jak Surfside Community Center i 163rd Street Mall, a ostatecznie zagrali w Dinner Key Auditorium.

  Pod wpływem brytyjskiej inwazji, ostatecznie zmienili nazwę na Echoes of Carnaby Street, na cześć popularnej ulicy, która w latach 60-tych była mekką londyńskiego świata mody. Steve Palmer z Florida Bandstand usłyszał ich i był pod takim wrażeniem, że zaaranżował dla zespołu nagranie w Criteria Studios dla swojej wytwórni Thames, pod okiem producenta i byłego perkusisty Canadian Legends oraz Jima Sessody'ego. Grupa nagrała dwa utwory: „No Place or Time” i „Baby Doesn't Know”, oba napisane lub współtworzone przez Travisa Fairchilda z innego zespołu z Miami, Clefs of Lavender Hill, który w tym samym roku odniósł sukces (pierwotnie w wytwórni Thames Records) piosenką „Stop! Get A Ticket”. 

 „No Place or Time” miało melodię, ale nie miało tekstu, więc Mark Resnick dopisał słowa do utworu, który został wybrany na stronę A singla zespołu, wydanego w sierpniu 1966 roku. „No Place Or Time” natychmiast zostało podchwycone przez radio WFUN i we wrześniu 1966 roku zajęło 52. miejsce w rankingu „Boss 79”. Pomimo pomyślnych perspektyw, grupa nie utrzymała się i wkrótce potem się rozpadła.Mark Resnick pojawił się później w zespole glamowym Wowii z Miami i Nowego Jorku, który zyskał kultowy status, oraz w ich następcy, Broken Heroes.Klawiszowiec Jeff Laibson kontynuował karierę jako artysta multimedialny, łącząc muzykę ze sztuką wizualną. Russell Frehling odniósł sukces w muzyce awangardowej.

 W międzyczasie twórczość Echoes of Carnaby przyciągnęła uwagę miłośników i kolekcjonerów rocka garażowego. Utwór „No Place No Time” znalazł się na kompilacji Louisiana Punk Groups From The 60's Vol. 1 z 1986 roku wydanej przez Eva Records, a następnie ponownie na płycie CD z 1991 roku Sixties Archives Vol. 3 Louisiana Punk. Podczas gdy Eva Records przybliżała twórczość zespołu szerszej publiczności, umieszczając grupę na kompilacjach Louisiana, nieumyślnie przyczyniła się do błędnego przekonania, że ​​Echoes of Carnaby to zespół z Luizjany, co zostało obalone przez byłych członków zespołu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Place Or Time/Baby Doesn't Know	Echoes of Carnaby Street	08.1966	-	-	Thames 105	[written by Travis, Fairchild, Mark Resnick]

Electras

Electras to amerykański zespół grający rock garażowy, założony w Ely w stanie Minnesota
w 1962 roku. Grupa nagrywała w latach 1965-1967, w tym swój najsłynniejszy utwór „Dirty Old Man”. Zespół, występujący również pod pseudonimem 'Twas Brillig, wydał wersję utworu „Action Woman”, który został uznany przez zespół Litter za klasyk rocka garażowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego utożsamiania obu zespołów. 

 Zespół Electras powstał, gdy bracia Bill (gitara prowadząca, wokal) i Earl Bulinski (gitara rytmiczna) połączyli siły w 1962 roku, wkrótce po przeprowadzce do Ely w stanie Minnesota i rozpoczęciu nauki w Ely Memorial High School. Bracia mieli już wcześniej doświadczenie w samodzielnej nauce gry na gitarze i występach na poziomie półprofesjonalnym. W połowie 1962 roku bracia byli zainteresowani założeniem zespołu, umieszczając najpierw ogłoszenie w szkolnej gazetce: „Uwaga, wszyscy basisci, proszę dzwonić do Billa Bulińskiego. Chce założyć zespół”. Gary Omerza, który był akordeonistą, jako pierwszy odpowiedział na ofertę Bulińskiego. Mimo to bracia zaakceptowali chęć Omerzy dołączenia do zespołu i zwerbowali Freda Godeca jako basistę Electras.  

Ich pierwszy koncert odbył się w klubie John's Bar, gdzie grupa grała covery rockandrollowych hitów; zespół został jednak zmuszony do opuszczenia lokalu po tym, jak miejscowy proboszcz skarżył się, że członkowie zespołu są zbyt młodzi, aby wystąpić w tym miejscu.Podczas drugiego koncertu Electras, do zespołu dołączyli Len Erickson (perkusja) i wokalistka Kaye Spalj, jednocześnie włączając do swojego repertuaru utwory The Ventures. W latach 1963–1965 Jerry Fink zastąpił Ericksona, a Tim Elfving został głównym wokalistą grupy, co ugruntowało jej najbardziej znany skład. Dodatkowo zespół zatrudnił Chucka Novaka jako menedżera i przekonał Omerzę do gry na organach Farfisa, co pozwoliło Electras na wykonywanie coverów utworów Paula Revere’a i zespołu Raiders and the Animals.

 Jesienią 1965 roku Novak skontaktował Electras z autorem tekstów i producentem muzycznym Warrenem Kendrickiem z Dove Recording Studio, aby ten napisał i nagrał debiutancki singiel grupy. Pierwszy singiel zespołu, „Bout My Love”, ukazał się pod koniec 1965 roku i osiągnął 39. miejsce na listach przebojów regionalnych, po czym zniknął z list przebojów w ciągu tygodnia. Niezrażony Kendrick podpisał kontrakt z Electras dla swojej własnej wytwórni płytowej Scotty Records. Ich następny singiel, "This Week's Children", osiągnął 12. miejsce na listach przebojów w Minneapolis na początku 1966 roku. To był trzeci singiel Electras, "Dirty Old Man", który okazał się ich największym hitem, ponieważ zespół cieszył się 17 tygodniami z płytą na pierwszym miejscu list przebojów regionalnych i sprzedał się w sumie w 6000 egzemplarzy. Historyk muzyki Richie Unterberger opisał, że grupa "brzmiała jak nieco surowsza wersja Paula Revere'a i Raidersów. Nigdy nie było to bardziej prawdziwe niż w przypadku ich regionalnego hitu "Dirty Old Man", z jego groźnymi unisono gitarowymi fuzzami i organami".

  Danny Raustadt z Eden Prairie w stanie Minnesota i muzyk studyjny Warrena, grał na wszystkich gitarach w Dirty Old Man i używał swojego Gibsona ES-335TD z połowy lat 60-tych i brzmienia Maestro Fuzz. Nagrania odbyły się w studiu Dove w Burnsville w stanie Minnesota. Choć singiel był bliski dystrybucji w całym kraju, Bill Bulinski został powołany do wojska w lipcu 1966 roku i wysłany na wojnę w Wietnamie, podczas gdy Novak wstąpił do marynarki wojennej. Bulinskiego zastąpił następnie pochodzący z Ely Harvey Korkki, a Omerza wziął na siebie obowiązek organizacji koncertów Electras.Pomimo utraty członka-założyciela, grupa nadal cieszyła się popularnością, rozszerzając swoją trasę koncertową po Środkowym Zachodzie.

  Jesienią 1966 roku Kendrick w końcu podpisał kontrakt dystrybucyjny z Columbia Records na wydanie utworu „Dirty Old Man” ze stroną B „This Week's Children”. Jednak kopie singla, wydane przez spółkę zależną Date Records, zostały wycofane, ponieważ odkryto, że prawa autorskie do nazwy Electras posiadał inny zespół, który w 1961 roku wydał album, na którym wystąpił przyszły senator i sekretarz stanu Massachusetts, John Kerry. Bez ingerencji zespołu, Kendrick zmienił nazwę na 'Twas Brillig i w lutym 1967 roku ponownie wydał „Dirty Old Man”. Wkrótce potem Elfving został powołany do służby w Wietnamie, co w konsekwencji spowodowało utratę wsparcia reklamowego ze strony wytwórni Columbia. Zespół nagrał dwa kolejne single pod tym pseudonimem, ale nie udało mu się powtórzyć wcześniejszych sukcesów i rozpadł się.

  Niejasności dotyczące relacji Electras z innym zespołem z Minneapolis, Litter, skłoniły kolekcjonerów płyt do powszechnego przekonania, że ​​oba zespoły mają tych samych członków. Było to wynikiem faktu, że Kendrick był producentem obu zespołów, a Electras nagrały swój najwspanialszy utwór „Action Woman”. Wykonanie Electras zawierało instrumentalne intro inspirowane barokowym popem, którego nie było w ponownie wydanym utworze Litter. Dodatkowo, album kompilacyjny „Rare Tracks” zawierał oba zespoły razem i w notatkach na okładce płyty Warren otwarcie twierdził, że „wykorzystał muzyków z Litter do nagrania kilku mało znanych singli pod nazwą 'Twas Brilling, Electras... 

W ten sposób utwory 'Dirty Old Man' i 'Soul Searchin' były grane przez Litter identycznie pod różnymi nazwami zespołów”.Jednakże, poza tym, że mają tego samego producenta i wytwórnię, zespoły nie mają ze sobą nic wspólnego.W 2010 roku Electras zostali wprowadzeni do Mid-America Music Hall of Fame, gdzie pierwotni członkowie zespołu ponownie spotkali się na koncercie reaktywacyjnym. Materiał zespołu został zebrany na płytach The Scotty Story i The Best of the Electras. Gary Omerza (urodzony 1 sierpnia 1946 roku) zmarł niespodziewanie 25 lipca 2011 roku w wieku 64 lat. Earl Bulinski zmarł nagle 3 kwietnia 2021 r. w South Padre Island w Teksasie w wieku 72 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
'Bout My Love/Memories...(Can Make You Happy)	Electras	.1966	-	-	Scotty 11	[written by Kendrick, Bulinski][produced by Warren Kendrick]
(Just A Little) Soul-Searchin'/This Week's Children	Electras	.1966	-	-	Scotty 6607	[written by Warren Kendrick][produced by Wake Productions]
Dirty Ol' Man/Courage To Cry	Electras	08.1966	-	-	Scotty 6621	[written by Warren Kendrick][produced by Wa Ke Productions]
Dirty Old Man/This Week's Children	Electras	02.1967	-	-	Date 1550	[written by Warren Kendrick ][produced by Warren Kendrick]
Action Woman/Pregnant Pig	Electras	02.1967	-	-	Scotty 6720	[written by Warren Kendrick]
I'm Not Talkin'/Pregnant Pig	Electras	02.1967	-	-	Scotty 6720	[written by Relf, McCarty, Beck, Page]
Soul Searchin'/Action Woman	Electras	.1993	-	-	Get Hip Archive Series 67	[written by Kendrick, Bulinski][produced by Warren Kendrick]
'Bout My Love/Memories...(Can Make You Happy)	Electras	.1966	-	-	Scotty 11	[written by Warren Kendrick]

Enfields

Enfields to amerykański zespół grający garażowy rock i psychodeliczny rock z
Wilmington w stanie Delaware, działający w latach 60-tych XX wieku. Liderem zespołu był gitarzysta i autor tekstów Ted Munda, a jego styl był silnie inspirowany brytyjską inwazją i folk rockiem. Uważano ich wówczas za najlepszy zespół w Wilmington i mieli na koncie kilka lokalnych hitów, choć nie udało im się dotrzeć do szerszej publiczności w całym kraju z powodu złego zarządzania. Enfields rozpadli się w 1967 roku, ale Munda założył grupę Friends of the Family. Ted był również członkiem Blues Magoos, pisał dla różnych wydawnictw w Los Angeles, podpisał kontrakt z Columbia Records w 1973 roku z zespołem Hotspur i współtworzył utwór „Blame It On Love” dla Smokeya Robinsona w latach 1983–84 dla wytwórni Motown. Ma na koncie kilka albumów z niewydanym, wyprodukowanym materiałem.  

 

 Zespół Enfields powstał w 1964 roku w wyniku fuzji dwóch zespołów z Wilmington w stanie Delaware, Playboys i Touchstones.Ted Munda i Gordon Berl byli członkami Playboys, a John Bernard, Bill Gallery, Robin Eaton i Charles Jenner grali w Touchstones, zespole surf rockowym. Po połączeniu obu zespołów ich skład i role wyglądały następująco: Charlie Berl na wokalu, Ted Munda na wokalu i gitarze, John Bernard na gitarze prowadzącej, Bill Gallery na basie i Gordon Berl na perkusji, często z Tedem Mundą i Charliem Berlem na harmoniach. Mac Morgan i Robin Eaton nigdy nie byli członkami Enfields. Potrzebowali nazwy dla zespołu i chcieli znaleźć coś zdecydowanie angielskiego, nawiązującego do popularnej wówczas brytyjskiej inwazji, dlatego wybrali nazwę Enfields na cześć słynnego brytyjskiego karabinu, nazwanego na cześć londyńskiej dzielnicy Enfield.

 

  W 1966 roku wydali trzy single w wytwórni Richie, zaczynając od pierwszego „In the Eyes of the World”, który stał się dużym lokalnym hitem, a następnie jeszcze większym hitem był inspirowany folk rockiem „She Already has Somebody” między „I'm For Things You Do”, oba napisane przez Mundę. W tym czasie Enfields stali się najpopularniejszą grupą w Wilmington, jednak ich lokalny sukces nie przełożył się na szersze krajowe uznanie. Ich kolejny singiel zawierał balladę na stronie A, „You Don't Have Very Far”, między twardszym i bardziej wciągającym „Face to Face”.W 1966 roku Bill Gallery opuścił zespół, aby pójść na studia, a John Rhoads z Wrecking Crew dołączył do niego na basie.  

 

Na początku 1967 roku wydali swój ostatni singiel „Twelve Month Coming” z ognistym rockowym utworem „Time Card”, ale singiel nie znalazł się na listach przebojów.Kiedy Charlie Berl został powołany do zespołu, grupa się rozpadła. Po rozpadzie zespołu gitarzysta Ted Munda założył Friends of the Family z Johnem Rhoadsem i dwoma muzykami, Wayne’em Watsonem i Jimmym Crawfordem, którzy grali w innym lokalnym zespole Turfs. Nowy zespół miał bardziej jazzowe i progresywne brzmienie. Udali się do filadelfijskich Virtue Recording Studios, aby nagrać sześć demówek, które zwróciły uwagę wytwórni Kama Sutra Records, ale nie zaowocowały podpisaniem kontraktu.24 lipca 1968 roku Friends of the Family wystąpili razem z The Who, The Troggs i Pink Floyd na stadionie JFK, ale z powodu złej pogody koncert musiał zostać przerwany.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In The Eyes Of The World/In The Eyes Of The World	Enfields	03.1966	-	-	Richie 669	[written by Charles Berl-Ted Munda][produced by Tony Pace, V. Rago]
She Already Has Somebody/I'm For Things You Do	Enfields	05.1966	-	-	Richie 670	[written by V. Rago, T. Munda][produced by V. Rago, Tony Pace]
Face To Face/You Don't Have Very Far	Enfields	11.1966	-	-	Richie 671	[written by Ted Munda][produced by Richie Prods.]
Twelve Month Coming/Time Card	Enfields	.1967	-	-	Richie 675	[written by Ted Munda]

Escapades

The Escapades to amerykański zespół grający rock garażowy z Memphis w stanie
Tennessee, działający w latach 60-tych XX wieku. W połowie lat 60-tych stali się jedną z najpopularniejszych grup w regionie Memphis i nagrali dwa single. „I Tell No Lies”, strona A ich debiutanckiego singla, stała się wielkim hitem w Memphis i na południu USA. Podpisali kontrakt z wytwórnią Verve Records, która wydała ich kolejny singiel „Mad, Mad, Mad”, z gitarową linią o brzmieniu fuzz. Ich twórczość jest wysoko ceniona przez entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego i pojawiła się na wielu kompilacjach. 

 Zespół The Escapades został założony przez Tommy'ego Mingę na początku 1963 roku we wschodnim Memphis w stanie Tennessee.W ich pierwotnym składzie znaleźli się Minga na wokalu i Jerry Phillips na gitarze, syn producenta muzycznego i właściciela Sun Records, Sama Phillipsa, a także Billy Wulfers na basie i Eddie Robinson na perkusji. Innym członkiem wczesnej wersji zespołu był Jimmy Tartbutton.Jednym z ich głównych konkurentów na scenie wschodniego Memphis był Jesters, prowadzony przez Teddy'ego Paige'a, ucznia Christian Brothers High. W 1964 roku, gdy część członków jego zespołu poszła na studia, Jesters się rozpadli.W tym samym czasie rozpadł się również The Escapades, ale oba zespoły odrodziły się później w zmienionych składach.

  W 1965 roku Paige reaktywował Jesters, zapraszając do współpracy byłych członków Escapades: Mingę i Phillipsa, a także Billy'ego Wulfersa na basie i Eddiego Robinsona na perkusji.Udali się do Sun Studios, aby nagrać wersję utworu napisanego przez Mingę, „Cadillac Man”, z akompaniamentem fortepianowym słynnego muzyka sesyjnego z Memphis, Jima Dickinsona. Jednak Paige i producent Sam Phillips uznali, że zarówno „Cadillac Man”, jak i jego druga strona potrzebują innego rodzaju wokalu i pozwolili Dickinsonowi zaśpiewać w obu utworach, ku wielkiemu rozczarowaniu Mingi. 

 Minga wkrótce opuścił Jesters, aby utworzyć nową wersję Escapades. Dołączył do kolegów z liceum Oakhaven: gitarzysty Benny'ego Kisnera, klawiszowca Rona Gordena i perkusisty Ronniego Williamsona, a także basisty Dale'a Roarka, który studiował na Uniwersytecie Stanowym w Memphis. Czasami zespół grał na wrotkarni Skateland Frayser. Zespół Escapades słynął z ekscytujących występów na żywo, w tym scenicznych wybryków Rona Gordena. Według Gordena: Zawsze rozkręcaliśmy publiczność... Uwielbialiśmy grać szalone lata 60-te, a ja stawałem na tej wysokiej scenie, którą mieli, i tańczyłem, grając na moich organach Farfisa. Tańcząc, kołysałem organami, jakbym miał je obrócić w stronę tłumu. Ludzie krzyczeli przy każdym uderzeniu, ale nigdy ich nie upuściłem. 

Zespół szybko stał się jednym z najpopularniejszych zespołów w okolicach Memphis.Nagrali swój pierwszy singiel „I Tell No Lies” w domowym studiu Johna Fry'a, który został wydany przez wytwórnię Arbet Stana Kesslera. Płyta stała się lokalnym hitem i była grana w stacjach radiowych na całym południu kraju. Wytwórnia MGM/Verve Records zainteresowała się grupą i wykupiła płytę, wydając ją ponownie w swojej wytwórni XL jeszcze w tym samym roku. Grupa nagrała w Sun Studios swój kolejny singiel „Mad, Mad, Mad” b/w „Try So Hard”, który został wydany przez Verve pod koniec 1966 roku i wyprodukowany przez Stana Keslera. Charakterystyczną, fuzzową partię gitary w „Mad, Mad, Mad” zagrał muzyk sesyjny z Memphis, Tommy Cogbill. Menedżer zespołu, Johnny Dark, zorganizował trasę koncertową po południowym wschodzie, towarzysząc zespołom Sam the Sham & the Pharos, the Swinging Medallions, Tommy Roe i Napoleon the 14th.

  Drugi singiel nie osiągnął sukcesu pierwszego. Po trasie zespół wrócił do Memphis, aby zagrać lokalne koncerty, ale kilku członków zespołu zostało powołanych do wojska, aby walczyć w Wietnamie. Ostatecznie wszyscy członkowie zespołu trafili do wojska, z wyjątkiem Rona Gordena. Pod koniec 1967 roku zespół się rozpadł .

 Gorden grał z odrodzoną wersją zespołu - poprzednim zespołem wspierającym zmarłego Otisa Reddinga, Bar-Kays. Później Gorden został zatrudniony przez Stax Records, gdzie pracował nad kilkoma projektami, zanim ostatecznie został ich dyrektorem artystycznym. Później zaprojektował okładki ponad stu płyt długogrających, które się tam ukazały, i zdobył nagrodę Grammy za oprawę graficzną płyty Black Moses Issaca Hayesa. W międzyczasie twórczość Escapades przykuła uwagę entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego. Utwór „I Tell No Lies” znajduje się na płycie Pebbles, tom 5, wydanej przez AIP Records, oraz w książce A History of Garage & Frat Bands in Memphis 1960-1975, tom 1.  Utwór „Mad, Mad, Mad” ukazał się na płycie CD Destination Frantic, Volume 2, wydanej przez wytwórnię Zone 66 Records. Kilka ich piosenek znalazło się w antologii Jesters „Cadillac Men: The Sun Masters”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Tell No Lies/She's The Kind	Escapades	01.1966	-	-	Arbet 1010	[written by Gorden, Williamson]
Mad Mad Mad/I Try So Hard	Escapades	06.1966	-	-	Verve 10415	[written by Minga, Gordon, Kisner, Roark, Williamson][produced by Stan Kesler]

Evil

 Evil był garażowym zespołem rockowym z Miami na Florydzie, działającym
od końca 1965 do początku 1967 roku.Znani byli z ostrego, czasami thrashującego brzmienia punka z lat 60-tych, które łączyło elementy bluesa, rockabilly i wpływów brytyjskiej inwazji (szczególnie twardszych brzmiących londyńskich zespołów tamtych czasów, takich jak The Yardbirds, The Who, The Pretty Things i The Small Faces). Nagrali kilka piosenek, wśród których „Always Runnin' Around” i „Whatcha Gonna Do” zostały wydane jako singiel w Living Legend Records w 1966 roku.

 Zespół ostatecznie podpisał kontrakt z Capitol Records, ale wkrótce potem się rozpadł. W ostatnich latach stali się szczególnie znani z kilku wcześniej niepublikowanych utworów nagranych w 1966 roku, które zostały wydane w ostatnich latach przez różne niezależne wytwórnie płytowe, takie jak „From a Curbstone”, „Short Life”, a zwłaszcza „I'm Movin' On”, który jest obecnie uważany za garażowy klasyk.Zespół został założony w 1965 roku przez Stana Kinchena, który grał na gitarze prowadzącej w większości ich nagrań.Pewnej nocy tego roku, po tańcu, Al Banyai, gitarzysta rytmiczny zespołu, zaprosił Johna Doyle'a do dołączenia jako wokalista.Doyle wymyślił nazwę zespołu: „Szukaliśmy czegoś mrocznego i przerażającego. Wszyscy byliśmy fanami Edgara Allana Poe, prawie tak nazwaliśmy zespół, potem Raven, a potem po prostu EVIL! Historia jest taka, że ​​nazwaliśmy go od bluesowego utworu…”

 Później, w 1965 roku, do składu dołączyli Larry O'Connell na basie i Doug Romanella na perkusji. W marcu 1966 roku, po zwycięstwie w corocznym konkursie Dade County Youth Fair Battle Of The Bands organizowanym przez WFUN, zespół otrzymał szansę na nagranie kilku nagrań podczas jednodniowego maratonu w studiu nagraniowym Dukoff w Miami, gdzie nagrał kilka dem i acetatów. Wśród nagranych przez siebie utworów znalazły się „I'm Movin' On”, „From a Curbstone”, „Short Life” i Always Runnin' Around. Później tego samego roku Al Banyai, Larry O'Connell i Doug Romanella odeszli, a ich miejsce zajęli John Dalton (gitara rytmiczna), Mike Hughes (bas) i Jeff Allen (perkusja). Ich nowy perkusista, Jeff Allen, dołączył po rozpadzie jego poprzedniej grupy, innego zespołu z Miami, The Montells. Czasami podróżował do Anglii, gdzie mógł chodzić do klubów i oglądać na żywo wiele najnowszych brytyjskich zespołów, a następnie przywoził swoje obserwacje do domu, aby podzielić się nimi z innymi członkami zespołu.

 Pod koniec 1966 roku nagrali ponownie w Miami, tym razem w Criteria Studios, swoją wersję utworu „Whacha Gonna Do” zespołu Small Faces. „Always Runnin' Around” i „Whatcha Gonna Do” zostały wydane jako singiel w Living Legend Records pod koniec 1966 roku. Pod koniec roku podpisali kontrakt z Capitol Records, która ponownie wydała ten sam singiel we własnej wytwórni, z nazwą zespołu błędnie wydrukowaną jako „The Evil”. Jednak wkrótce potem, w 1967 roku, zespół się rozpadł. W 2010 roku zmarł Jeff Allen, drugi perkusista Evil (a wcześniej Montells). 14 lutego 2014 roku zmarł były wokalista, John Doyle.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Whatcha Gonna Do About It/Always Runnin' Around	Evil	04.1967	-	-	Living Legend 108	[written by Sandwell, Potter][produced by Jim Sessody]
I'm Movin' On/You Can't Make Me [The Montells ]	Evil	.1999	-	-	Norton 826	[written by Doyle]

New Colony Six

New Colony Six (czasami w skrócie NC6) to amerykański zespół garażowy,
a później soft rockowy z Chicago, założony w 1964 roku.Amerykański autor i dziennikarz Richie Unterberger scharakteryzował brzmienie zespołu jako „bardziej popowe, amerykańskie brzmienie z wyeksponowanymi organami, chwiejnymi wzmacniaczami gitarowymi w stylu Lesley i rave'owymi tempami”, które później przekształciło się w „zespół kabaretowy z niewielkimi, ogólnokrajowymi przebojami na koncie pod koniec lat 60-tych.”

 

 New Colony Six początkowo składało się z uczniów liceum St. Patrick's w północno-zachodniej części Chicago. Przeciętny wiek członków zespołu wynosił około 18 lat. NC6, podobnie jak Paul Revere & the Raiders (z którymi dzielili dwupokojowe mieszkanie, zanim którykolwiek z zespołów trafił na listy przebojów), nosili stroje kolonialne podczas występów. Jednak w tamtym czasie ani Raiders, ani NC6 nie wiedzieli, że druga grupa nosi niemal identyczne stroje. Pod koniec 1964 roku zespół został pominięty przez Columbia Records i Dick Clark Productions na rzecz Raiders w programie telewizyjnym ABC Where the Action Is. 

 

Kiedy to nastąpiło, Ray Graffia Sr. (ojciec jednego z członków NC6) zapłacił za pracę w studiu nagraniowym nad pierwszym singlem zespołu, „I Confess”, i był wspierany przez innych rodziców, którzy zgodzili się pokryć koszty. Założyli oni wytwórnię płytową zespołu Centaur (później Sentaur, a ostatecznie Sentar). W tamtym czasie grupa była zarządzana samodzielnie; NC6 zwróciło się później do Pete'a Wrighta i Howarda Bedno, którzy aktywnie promowali artystów nagrywających. Szczyt popularności grupy przypadł na lata 1966–1971, kiedy to dziesięć singli znalazło się na liście przebojów Hot 100. 

 

Na początku 1966 roku ukazał się debiutancki album grupy, „Breakthrough” (Centaur Records), na którym znalazł się utwór „I Confess”. „I Confess” był pierwszym dużym lokalnym hitem NC6 w Chicago ( Hot 100 nr 80 ). Dystrybucją płyt NC6 zajęła się wytwórnia Cameo-Parkway Records; wytwórnia zmieniła nazwę z Centaur na Sentar na kolejnym albumie, „Colonization” z 1967 roku, na którym znalazł się singiel „Love You So Much” (Hot 100 nr 61 25 marca 1967, nr 49 w Kanadzie). Pod koniec 1967 roku, wraz z przejęciem Ronniego Rice'a i nowym kontraktem z Mercury Records, New Colony Six wycofało się z wizerunku i brzmienia „garażowego rocka”. Mercury promowało ich jako zespół „soft rockowy”. 

 

Dwa największe hity zespołu, które osiągnęły szczyt na WLS na kilka miesięcy przed osiągnięciem szczytu w całym kraju, to „I Will Always Think About You” Rice'a ( Hot 100 nr 22 1 czerwca 1968, 14 RPM Kanada) oraz „Things I'd Like to Say” ( Hot 100 nr 16 22–29 marca 1969, 6. miejsce w Kanadzie). Po nich pojawił się utwór „I Could Never Lie To You” (Hot 100 nr 50 w dniu 14 czerwca 1969, #38 w Kanadzie). Jednak żaden z czterech ostatnich utworów zespołu z Hot 100, od późnego lata 1969 do Nowego Roku 1972, nie dotarł do pierwszej 55. 

 

 Na przestrzeni lat skład New Colony Six ulegał licznym zmianom. W pierwotnym składzie znaleźli się Ray Graffia Jr. (wokal); Chic James (perkusja); Pat McBride (harmonijka); Craig Kemp (organy); Wally Kemp (gitara basowa); i Gerry Van Kollenburg (gitara). Ronnie Rice (wokal, klawisze, gitara) zastąpił Craiga Kempa w 1966 roku. Obecni członkowie to Graffia, Rice i Bruce Mattey. Ellery Temple na krótko dołączył do zespołu w 1967 roku, zastępując Wally'ego Kempa. Następnie zastąpił go Les Kummel (który zmarł w 1978 roku w wieku 33 lat w wypadku samochodowym w Chicago), a następnie Bruce Gordon w sierpniu 1969 roku.  Billy Herman (wokal, perkusja) zastąpił Chic Jamesa w 1969 roku. Ray Graffia odszedł na początku 1969 roku, ale powrócił i (od 2023 roku) pozostaje członkiem zespołu. Po odejściu Craiga Kempa zastąpił go Chuck Jobes (instrumenty klawiszowe). Bruce Gordon (gitara basowa) dołączył do zespołu w sierpniu 1969 roku. Skip Griparis grał na gitarze i śpiewał jako wokalista w 1972 roku, aż do zakończenia działalności zespołu pod koniec 1974 roku. 

 

 W 1988 roku zespół zagrał reaktywacyjny koncert w Chicago Park West, zorganizowany przez Bruce'a Gordona, i (od 2023 roku) kontynuuje działalność. New Colony Six bierze również udział w serii koncertów The Cornerstones of Rock, wraz z czterema innymi znanymi zespołami z połowy lat 60-tych z Chicago: The Buckinghams, The Shadows of Knight, The Cryan' Shames i The Ides of March. Wyróżnienia New Colony Six został wprowadzony do Galerii Sław Iowa Rock n' Roll Music Association w 2002 roku, a do Galerii Sław Illinois Rock & Roll w 2022 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Confess/Dawn Is Breaking	New Colony Six	02.1966	-	80[4]	Centaur 1201	[written by J. Kollenburg, R. Graffia][produced by Stuart Black]
I Lie Awake/At The River's Edge	New Colony Six	04.1966	-	111[4]	Centaur 1202	[written by J. Kollenburg, R. Graffia][produced by Stuart Black]
Love You So Much/Let Me Love You	New Colony Six	02.1967	-	61[6]	Sentar 1205	[written by J. Kellenburg, P. McBride, R. Graffia ][produced by Ron Malo]
You're Gonna Be Mine/Woman	New Colony Six	04.1967	-	108[4]	Sentar 1206	[written by R. Rice, R. Graffia][produced by Ron Malo]
I'm Just Waiting Anticipating for Her To Show Up/Hello Lonely	New Colony Six	07.1967	-	128[2]	Sentar 1207	[written by T. Orlando, J. Estanislau][produced by Ron Malo]
I Will Always Think About You/Hold Me With Your Eyes	New Colony Six	03.1968	-	22[13]	Mercury 72775	[written by R. Rice, L. Kummel][produced by Sentar Productions]
Can't You See Me Cry/Summertime's Another Name For Love	New Colony Six	06.1968	-	52[8]	Mercury 72817	[written by G. VanKollenburg, R. Graffia][produced by Pete Wright]
Things I'd Like To Say/Come And Give Your Love To Me	New Colony Six	10.1968	-	16[16]	Mercury 72858	[written by R. Rice, L. Kummel][produced by Pete Wright]
I Could Never Lie To You/Just Feel Worse	New Colony Six	05.1969	-	50[8]	Mercury 72920	[written by R. Rice, P. McBride][produced by Howard Bedno,Pete Wright]
I Want You To Know/Free	New Colony Six	08.1969	-	65[6]	Mercury 72961	[written by Les Kummel][produced by Howard Bedno,Pete Wright]
Barbara, I Love You/Prairie Grey	New Colony Six	01.1970	-	78[5]	Mercury 73 004	[written by W. Harris,Les Kummel,Chuck Jobes][produced by Howard Bedno,Pete Wright]
People and Me/Ride the Wicked Wind	New Colony Six	05.1970	-	116[2]	Mercury 73 063	[written by Brian Wilson][produced by Pete Wright]
Roll On/If You Could See	New Colony Six	08.1971	-	56[9]	Sunlight 1001	[written by Billy Herman, Gary Van Kollenberg][produced by Pat McBride]
Long Time To Be Alone/Never Be Lonely	New Colony Six	12.1971	-	93[4]	Sunlight 1004	[written by P. McBride, R. Rice, G. Van Kollenburg][produced by Pat McBride]
Someone, Sometime/Come On Down	New Colony Six	04.1972	-	109[2]	Sunlight 1005	[written by B. Herman, S. Grifaris][produced by Pat McBride]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Colonization	New Colony Six	09.1967	-	172[7]	Sentar 3001	-
Revelations	New Colony Six	07.1968	-	157[6]	Mercury 61 165	[produced by Pete Wright]
Attacking A Straw Man	New Colony Six	11.1969	-	179[4]	Mercury 61 228	[produced by Howard Bedno, Pete H. Wright]

Black Keys

Początkowo surowy, instynktowny blues-rockowy zespół inspirowany takimi rockerami
jak Junior Kimbrough, Black Keys rozszerzyli swoje kompetencje po opanowaniu garażowego ryku z Rubber Factory w 2004 roku. Przechodząc do dużej wytwórni Nonesuch, duet gitarzysty/wokalisty Dana Auerbacha i perkusisty Patricka Carneya zanurzył się w odurzającym psychodelicznym terytorium, czasami wspomagany przez producenta Danger Mouse.  

Współpraca zespołu z tym przedsiębiorczym producentem hip-hopowym otworzyła drzwi do różnorodności dźwięków, kolorów i faktur, poszerzonej palety, którą skierowali na ostre piosenki na swoich platynowych albumach Brothers i El Camino, które ukazały się na początku lat 2000. Po tripowym albumie Turn Blue z 2014 roku, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę w drugiej połowie lat 2010., w czasie której Auerbach założył swoje studio i wytwórnię Easy Eye Sound. Duet powrócił z nową energią na albumie „Let's Rock” z 2019 roku, utrzymując tę ​​dynamikę na albumie z bluesowymi coverami „Delta Kream” z 2021 roku oraz na hard-groove'owym albumie „Ohio Players” z 2024 roku, pełnym gościnnych występów. Zapowiedzieli swój 13. album, „No Rain, No Flowers” ​​z 2025 roku, singlem „The Night Before”. 

Dan Auerbach i Patrick Carney, pochodzący z Akron w stanie Ohio, założyli zespół Black Keys w 2001 roku. W 2002 roku wydali swój debiutancki album „The Big Come Up”, który zebrał świetne recenzje i sprzedaż, a pod koniec roku podpisali kontrakt z wytwórnią Fat Possum. Wiosną 2003 roku wytwórnia ta wydała „Thickfreakness”, nagrany w 14-godzinnej sesji, a Keys wsparli album trasą koncertową otwierającą koncerty Sleater-Kinney. Ich dynamika znacznie wzrosła wraz z albumem „Rubber Factory” z 2004 roku, który nie tylko zebrał świetne recenzje, ale także doczekał się kilku głośnych występów, w tym teledysku do utworu „10 A.M. Automatic” z udziałem komika Davida Crossa. Wysoko oceniany występ na żywo zespołu został udokumentowany na płycie DVD z 2005 roku, wydanej w tym samym roku, w którym ukazał się „Chulahoma” - EP z bluesowymi coverami. 

 The Black Keys przenieśli się do dużych wytwórni płytowych z „Magic Potion” z 2006 roku, bardziej nastrojowym albumem, który nadal powiększał grono ich fanów. Zespół wykorzystał ten nastrojowy klimat, wydając w 2008 roku „Attack & Release”, którego produkcja Danger Mouse'a pokazała, że ​​The Keys nie są jedynie purystami blues-rocka. Album, który został odtworzony po sesjach nagraniowych z Ikiem Turnerem, który zmarł przed ukończeniem płyty, był jak dotąd największym osiągnięciem Black Keys, debiutując w Top 15 Billboardu i zbierając świetne recenzje. Po drugim DVD koncertowym duetu, rok 2009 spędzili na projektach pobocznych. Auerbach wydał na początku roku swój solowy album „Keep It Hid”, a Carney założył zespół Drummer, w którym grał na basie.  

Pod koniec 2009 roku ukazał się „Blakroc”, rapowo-rockowy projekt duetu Keys z producentem Damonem Dashem. Nagrania z prób z trasy „Brothers”, wydany w 2010 roku, stał się ich największym dotychczasowym albumem, z przebojami „Tighten Up”, „Howlin' for You” i „Next Girl”. Keys powrócili na nim również do swoich korzeni hard bluesa z nową świetnością, zdobywając trzy nagrody Grammy, trafiając na listy przebojów od NPR po „Rolling Stone” i uzyskując status złotej płyty. Zespół zaoferował bardziej radykalne, rockandrollowe brzmienie na albumie „El Camino” z 2011 roku. Dzięki przebojowi „Lonely Boy”, El Camino zadebiutowało na drugim miejscu listy Billboard Top 200, a Black Keys ciężko pracowali nad albumem przez cały kolejny rok, wydając „Gold on the Ceiling” jako drugi singiel i intensywnie koncertując. Jesienią 2012 roku ukazała się EP-ka „Tour Rehearsal Tapes” - krótki zbiór nagrań studyjnych z 2012 roku. 

 Po ponownym zaangażowaniu Danger Mouse'a do produkcji kolejnego albumu, duet wrócił do studia latem 2013 roku, aby nagrać kolejny album. W przeciwieństwie do krótkiego, ostrego rock & rolla El Camino, „Turn Blue” miał psychodeliczny podtekst, który można było usłyszeć na poprzednich singlach „Fever” i „Turn Blue”. Album ukazał się na początku maja 2014 roku i natychmiast zadebiutował na szczycie list przebojów.  Po promocji albumu Turn Blue, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę. Auerbach był zajęty, grając mnóstwo koncertów, tworząc drugi zespół - soulowy The Arcs - i wydając drugi solowy album „Waiting for a Song” w 2017 roku. Carney pracował również jako producent, współpracując m.in. z Michelle Branch przy jej albumie Hopeless Romantic z 2017 roku. 

The Black Keys powrócili do gry w marcu 2019 roku, wydając singiel „Lo/Hi”, pierwszy utwór z ich dziewiątego albumu „Let's Rock”. Po premierze w czerwcu tego samego roku, album zadebiutował na czwartym miejscu listy Billboard Top 200 i na trzecim miejscu na brytyjskich listach przebojów. W 2021 roku podkreślili swoją długotrwałą miłość do wykonawców bluesa z Missisipi, takich jak R.L. Burnside i Junior Kimbrough, wydając nominowany do nagrody Grammy album z coverami „Delta Kream”. Na płycie znalazła się interpretacja klasycznego utworu Big Joe Williamsa i Johna Lee Hookera „Crawling Kingsnake”. 

Na albumie  Auerbach i Carney powrócili do swoich korzeni, redukując proces twórczy do tego, który stosowali na początku swojej działalności, a następnie przenieśli utwory do studia Easy Eye Sound należącego do Auerbacha. Podczas sesji duet współpracował również z Billym F. Gibbonsem z ZZ Top, Angelo Petraglią z Kings of Leon oraz Gregiem Cartwrightem z Reigning Sound. Pierwsze owoce sesji pojawiły się na początku 2022 roku wraz z wydaniem singla „Wild Child”, przed premierą albumu „Dropout Boogie” w maju. Album osiągnął ósme miejsce na liście Billboard 200 i drugie miejsce na listach przebojów Top Rock i Alternative Albums. 

 

  W następnym roku duet pojawił się na Grrr Live!, nagraniu koncertowym z 2012 roku, kiedy to Black Keys byli jedną z kilku gwiazd gościnnych, które wystąpiły z Rolling Stones w ramach koncertu nagranego na potrzeby transmisji pay-per-view, wraz z Brucem Springsteenem, Lady Gagą i Johnem Mayerem. W tym samym roku Auerbach i Carney wrócili do Easy Eye Sound, aby nagrać swój 12. album długogrający, „Ohio Players” z 2024 roku. Podczas sesji, pełnych energii i eklektycznych akcentów, wystąpiła imponująca różnorodność znanych gości, w tym Noel Gallagher, Beck, Juicy J, Dan the Automator, Leon Michels i Greg Kurstin, a także niewielka armia muzyków studyjnych. Z singlami „Beautiful People (Stay High)” i „This Is Nowhere”, set dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów w Europie i Stanach Zjednoczonych. Planowana trasa koncertowa International Players Tour została odwołana niemal natychmiast po jej ogłoszeniu, co doprowadziło do zmiany w kierownictwie zespołu. Nie tracąc czasu, wrócili do studia, aby nagrać kolejny album. 

 W międzyczasie wydali rozszerzoną wersję „Ohio Players”, z Alice Cooperem w horrorowym singlu „Stay in Your Grave” i Dannym Luxem w „Mi Tormenta”. Pierwszy przedsmak ich kolejnej ery albumowej pojawił się w 2025 roku wraz z żywiołowym utworem „The Night Before”, który znalazł się na 13. albumie zespołu, „No Rain, No Flowers”. Na płycie, z udziałem twórców hitów Ricka Nowelsa, Daniela Tashiana i Scotta Storcha, znalazły się również single „Babygirl” i utwór tytułowy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hard Row	Black Keys	06.2003	86[1]	-	Fat Possum 11112	[written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Have Love Will Travel	Black Keys	09.2003	77[1]	-	Epitaph 11292	[written by Richard Berry][produced by Patrick Carney]
10 A.M. Automatic	Black Keys	09.2004	66[2]	-	Epitaph 11732	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]
'Till I Get My Way/Girl Is on My Mind"	Black Keys	12.2004	62[2]	-	Fat Possum 11832	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by Danger Mouse]
Tighten Up	Black Keys	11.2010	86[1]	87[4]	Cooperative Music VVR 737470	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Howlin' For You	Black Keys	01.2011	-	116[13]	V2	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys, Mark Neill]
Lonely Boy	Black Keys	12.2011	80[8]	64[20]	Nonesuch USNO 11100273	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Dan Auerbach,Patrick Carney,Danger Mouse][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Gold on the Ceiling	Black Keys	03.2012	57[6]	94[6]	Nonesuch USNO 11100275	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Little Black Submarines	Black Keys	10.2012	106[21]	106[21]	Nonesuch	[platinum-US][written by Dan Auerbach,Danger Mouse,Patrick Carney][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Fever	Black Keys	04.2014	57[4]	77[3]	Nonesuch USNO 11400191	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	-	114[1]	Nonesuch	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Lo/Hi	Black Keys	03.2019	-	119[1]	Nonesuch	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thickfreakness	Black Keys	05.2003	182[1]	-	Fat Possum 03712	[produced by Patrick Carney]
Rubber Factory	Black Keys	09.2004	62[1]	131[2]	Fat Possum 03792	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Chulahoma	Black Keys	05.2006	-	199[1]	Fat Possum 1032 [US]	[produced by The Black Keys]
Magic Potion	Black Keys	09.2006	79[1]	95[2]	V2 VVR 1042542	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Attack & Release	Black Keys	04.2008	34[3]	14[14]	Cooperative Music VVR 1050452	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse]
Brothers	Black Keys	05.2010	29[25]	3[145]	Cooperative Music/V2 VVR 737197	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by The Black Keys,Mark Neill,Danger Mouse]
El Camino	Black Keys	12.2011	6[81]	2[100]	Nonesuch 7559796331	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Blakroc	Black Keys	02.2013	-	110[2]	Nonesuch	[produced by Dan Auerbach,Patrick Carney,Joel Hamilton]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	2[18]	1[1][31]	Nonesuch 7559795554	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Let's Rock	Black Keys	07.2017	3[5]	4[4]	Nonesuch 0075597924954	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Delta Kream	Black Keys	05.2021	5[2]	6[3]	Nonesuch 0075597916652	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Dropout Boogie	Black Keys	05.2022	5[2]	8[2]	Nonesuch 0075597913439	[produced by The Black Keys]
Ohio Players	Black Keys	04.2024	13[81]	26[1]	Nonesuch 0075597900149	[produced by The Black Keys, Dan the Automator]
No Rain, No Flowers	Black Keys	08.2025	47[1]	52[1]	Parlophone 0093624832898	[produced by The Black Keys]