Creation

Jeden z najpotężniejszych i najbardziej nowatorskich brytyjskich zespołów lat 60-tych,
The Creation połączył styl mod z brzmieniem freakbeat w sposób, który zapowiadał psychodelię i szczycił się brzmieniem, które w ich czasach dorównywał tylko The Who. Zakorzeniony w awangardowej grze na gitarze Eddiego Phillipsa, którego orzeźwiające wykorzystanie sprzężenia zwrotnego i pracy smyczkiem skrzypcowym dało mu unikalne brzmienie, oraz w namiętnym wokalu Kenny'ego Picketta, The Creation włączył również wpływy pop-artu do swojej muzyki i zyskał lojalną rzeszę fanów. Jednak popularność grupy w Europie znacznie przewyższyła ich popularność w Anglii i Stanach Zjednoczonych, a jedynym LP, jaki wydali w swoim pierwotnym wcieleniu, był zbiór We Are Paintermen, który ukazał się tylko w Niemczech i Danii. Rozpadli się w 1968 roku, ale nagrali dwa solidne albumy reaktywacyjne w latach 90-tych, Lay the Ghost z 1993 roku i Power Surge z 1996 roku. 

 Historia zespołu rozpoczęła się w 1963 roku od grupy Blue Jacks w Cheshunt w Hertfordshire, na północ od Londynu. Zespół właśnie zyskał nowego wokalistę, Kenny'ego Picketta (który wcześniej prowadził furgonetkę Neila Christiana i Crusaders), a wraz z dodaniem nowego gitarzysty prowadzącego, Eddiego Phillipsa, zmienił nazwę na Mark Four. Zespół podpisał kontrakt z brytyjskim oddziałem Mercury Records w 1964 roku, ale dwa single, które powstały w wyniku tego kontraktu, nie sprzedały się. Chociaż publiczność w Wielkiej Brytanii nie przepadała za ich muzyką, niemiecka publiczność witała ich występy w klubie Big Ben w Wilhelmshaven z ogromnym entuzjazmem. To właśnie podczas dłuższego pobytu w Niemczech zespół przypadkowo natknął się na lokalny zespół Roadrunners, który zachwycał fanów wykorzystaniem gitarowych sprzężeń zwrotnych w swoich utworach. Eddie Phillips zauważył ten efekt i zaczął zastanawiać się, jak mógłby go wykorzystać w swojej grze. 

Mark Four po raz drugi spróbowali swoich sił w nagrywaniu z Decca Records, czego efektem był singiel „Hurt Me (If You Will)” z utworem „I'm Leaving”. Sprzedaż była rozczarowująca, ale zapoczątkował on nowe brzmienie; na tym albumie Phillips zastosował własne podejście do sprzężenia zwrotnego gitary. Było to nieco zbyt szalone jak na Deccę, co umieściło utwór na stronie B, ale był to obiecujący początek. Zbiegło się to również z końcem, ponieważ gitarzysta rytmiczny zespołu, Mick Thompson, i basista John Dalton odeszli (wkrótce dołączając do The Kinks, zastępując Petera Quaife'a). Mark Four zakończyli swoją historię w tymczasowym składzie i z ostatnim singlem na początku 1966 roku. 

W kolejnych tygodniach Pickett i Phillips, wraz z perkusistą Jackiem Jonesem, utrzymywali grupę w całości i zaczęli na nowo definiować swój wizerunek i kierunek - przez krótki czas dołączył do nich nawet przyszły basista-supergwiazda Herbie Flowers. Wiosną tego roku grupa przekształciła się w Creation, a były basista Merseybeats, Bob Garner, uzupełnił skład. Podpisali również kontrakt z ambitnym, młodym menedżerem urodzonym w Australii (wówczas blisko związanym z Brianem Epsteinem) o imieniu Robert Stigwood. The Creation wdarli się na brytyjską scenę pop/rockową w czerwcu tego roku utworem „Making Time”, singlem, który zdawał się mieć wszystko, czego potrzeba - zabójczy bit po krótkim (ale chwytliwym) wstępie z zatrzymywaniem i ruszaniem, świetny refren i efektowną, ostrą, chrupiącą partię gitary prowadzącej Eddiego Phillipsa, która rozwinęła brzmienie, jakie The Who wnieśli wysoko na listy przebojów. To podobieństwo nie było przypadkowe, ponieważ singiel ten został wyprodukowany przez Shela Talmy'ego, który pracował również nad wieloma wczesnymi partiami The Who. Zapowiadając przyszłość, „Making Time” poszybował na piąte miejsce na listach przebojów w Niemczech, ale w Anglii osiągnął anemiczne 49. miejsce, nawet gdy Creation zbierał entuzjastyczne recenzje za swoje występy sceniczne, w tym tworzenie i niszczenie „obrazów akcji” na scenie. Przewidując, co Jimmy Page będzie kiedyś robił z Yardbirds, Phillips zaczął grać na gitarze elektrycznej smyczkiem do skrzypiec. 

 Grupa w końcu zaliczyła nieco znaczący sukces na rodzimych listach przebojów jesienią 1966 roku dzięki „Painter Man”, radosnemu, psychodelicznemu hymnowi popowemu z przesyconą sprzężeniami gitarą, który trafił do Top 40; przewidywalnie, ten sam singiel trafił na pierwsze miejsce w Niemczech. Strona B, „Biff Bang Pow”, rozpoczynała się gitarowym riffem z „My Generation” i wskakiwała w popowo-rockowy idiom z psychodelicznym akcentem, który powinien zapewnić jej samodzielną emisję w radiu. Na początku 1967 roku Creation osiągnęło jednak punkt krytyczny, ponieważ Kenny Pickett odszedł z powodu różnic twórczych i frustracji związanej z ciągłymi trasami koncertowymi po Europie, gdzie zakorzeniła się ich największa publiczność. Ostatecznie zastąpił go Kim Gardner, były członek zespołu The Birds.  

Z Phillipsem wciąż na gitarze, brzmienie zespołu początkowo niewiele się zmieniło, ale wkrótce niespodziewanie skręcili w stronę blue eye soulu z utworem „If I Stay Too Long”, który był dobrym popisem Gardnera, ale niewiele oferował Phillips poza kilkoma energicznie zagranymi akordami; utwór ten zdezorientował najwierniejszych fanów Creation i był  całkowicie ignorowany przez mainstreamową publiczność popową. Znacznie bardziej przypominały ich ugruntowane brzmienie „Can I Join Your Band”, które jakimś cudem zostało wydane tylko we Francji, oraz strona B brytyjskiego singla „Nightmares”. 

Wciąż walcząc o komercyjny przyczółek w Anglii, mimo że byli jednym z najchętniej granych koncertów tamtych czasów, niemiecka wytwórnia zespołu zdecydowała, że ​​nadszedł czas na wydanie albumu Creation. Płyta We Are Paintermen została uświetniona tytułowym przebojem oraz zaskakująco dobrą  interpretacją „Like a Rolling Stone” i ostrą, mocną wersją „Hey Joe”. Było też porywające wykonanie „Cool Jerk”, choć większość pozostałych utworów była albo nietrafiona, albo reprezentowała wcześniejszy skład zespołu. Kolejny singiel, „Life Is Just Beginning”/ „Through My Eyes”, ukazał się jesienią 1967 roku - strona A była porywającym, psychodelicznym popisem, z elementami indyjskiej ragi i chwytliwą, śpiewną partią główną, a także z mocną gitarą i orkiestrą smyczkową. „Through My Eyes” również nie był przypadkowy-z   pięknymi refrenami i świetnym centralnym utworem, z trzyminutową zmianą przestrzennych wrażliwości, kończącą się crescendo ze sprzężeniem zwrotnym. Eddie Phillips najwyraźniej uznał ten singiel za najlepszy popis, jaki kiedykolwiek mógł dostać, i w październiku 1967 roku odszedł z Creation. Po jego odejściu Kim Gardner zdecydowała się odejść z zespołu, aby połączyć siły z Ronem Woodem, Jonem Lordem i Twinkiem w zespole, który stał się znany jako Santa Barbara Machinehead. 

 Zespół The Creation przetrwał do wiosny 1968 roku, kiedy ich brytyjska wytwórnia Polydor wydała singiel „How Does It Feel”/ „Tom Tom” po obu stronach Atlantyku, a wersję amerykańską wzbogacono o wszelkiego rodzaju psychodeliczne efekty dubbingowe. Oba utwory były imponujące, ale nie trafiły na listy przebojów, co mogłoby oznaczać koniec zespołu, gdyby nie nagłe ponowne pojawienie się Kenny'ego Picketta, który ponownie zjednoczył Gardnera i Jonesa, tworząc trzon nowego Creation. Zespół przeszedł kilka zmian w składzie, grał przez chwilę w Europie z Ronem Woodem w składzie, a następnie się rozpadł. Gdzieś w trakcie tych wszystkich zmian w składzie rozpoczęto i porzucono nowy album (i zapomniano o nim na 36 lat). „Nowy” Creation nie brzmiał znacząco inaczej niż klasyczny skład, choć brakowało mu talentu Phillipsa do ocierania się o granicę chaosu za pomocą gitarowych breaków. 

 To mógł być koniec historii zespołu, ale cztery znakomite (i bardzo wczesne) strony zostały wydane w Niemczech w 1968 roku, prawdopodobnie dema w składzie Pickett/Phillips z Herbie Flowersem gościnnie na basie. Wśród nich znalazła się świetna soulowa strona „Mercy, Mercy, Mercy” oraz zabójcza interpretacja „Bonie Maronie”, zaaranżowana w sposób niewiele różniący się od „Hey Joe” czy „Biff Bam Boom”. Tym razem jednak rozpad grupy nie osłabł, ponieważ członkowie rozeszli się w swoje strony. Phillips dołączył do zespołu soulowego wokalisty P.P. Arnolda, a Gardner do Ashton, Gardner & Dyke (który miał hit „Resurrection Shuffle”) oraz Badger zespołu Tony'ego Kaye'a. Dalton i Thompson próbowali reaktywować się pod nazwą Passtime, a Kenny Pickett, po odniesieniu pewnych sukcesów jako autor tekstów i występach w różnych kontekstach, powrócił do roli roadie, tym razem z Led Zeppelin i innymi zespołami; ostatecznie reaktywował Creation w pierwszej połowie lat 90-tych. 

 Reaktywacja Creation była odpowiedzią na długą serię wydarzeń, które z opóźnieniem przyniosły zespołowi uznanie. Na początku lat 80-tych francuska wytwórnia Eva Records wydała płytę, która łączyła single Mark Four i niektóre kluczowe utwory Creation, a angielskie Edsel Records wydało How Does It Feel to Feel?, ostateczny album Creation. Grupa zyskała reputację jednego z największych brakujących ogniw rocka lat 60-tych, swoistego angielskiego odpowiednika Moby Grape, jeśli chodzi o ogromny talent, który w niewytłumaczalny sposób znalazł się w ślepej uliczce.  

Późniejsza grupa cieszyła się trzema latami sukcesu, zanim śmierć Picketta z powodu zawału serca w 1996 roku zakończyła ich historię. Od tego czasu Demon Records w Anglii wydało nieco pełniejszą, lepiej zmasterowaną kompilację (Our Music Is Red - With Purple Flashes), a Retroactive Records wydało dwie płyty CD z ich twórczością, wraz z odrzutami, alternatywnymi miksami i występami telewizyjnymi, niesamowite osiągnięcie dla zespołu, który nie mógł nagrać porządnego LP w swoim czasie. W 2017 roku Numero Group wydało Action Painting, podwójny album, który zawierał nowe miksy stereo większości ich płyt, a Edsel podjął próbę przebicia tego czteropłytowym zestawem zatytułowanym Creation Theory, który zebrał nagrania z późniejszego okresu oprócz ich klasycznych stron. Edsel wrócił do studni z podwójnym wydawnictwem z 2023 roku, We Are Paintermen/How Does It Feel to Feel, zremasterowaną kolekcją, która zebrała cały materiał, który wydali w latach 60-tych. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Making Time/Try And Stop Me	Creation	07.1966	49[1]	-	Planet PLF 116	[written by Kenny Pickett, Eddie Phillips][produced by Shel Talmy]
Painter Man/Biff Bang Pow	Creation	11.1966	36[2]	-	Planet PLF 119	[written by Kenny Pickett, Eddie Phillips][produced by Shel Talmy]

Barrier

 Zespół powstał około 1966 roku w Fulham w Londynie. Podpisał kontrakt z wytwórniami
Eyemark i Philips. Wszystkie trzy płyty ukazały się w 1968 roku. „Tomorrow Of Yesterday” było debiutanckim demo zespołu, które zostało wykonane pod pseudonimem The Purple Barrier . Utwór został ponownie nagrany z pełną obróbką i klawesynem (na którym grał Eric Francis) i przemianowany na Shapes and Sounds. Z nazwy usunięto określenie „Purple”, aby uniknąć pomyłki z zespołem Deep Purple. 

  Firma Eyemark Records wydała ich debiutancki singiel w 1967 roku. Następnie zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Philips Records i był zarządzany przez zespół Howard / Blaikley (DDDBM&T). The Barrier byli popularni w Europie pod koniec lat 60-tych i bardziej znani niż w swojej ojczystej Wielkiej Brytanii. Po powrocie z trasy koncertowej po Europie zespół był zaskoczony, słysząc, że Philips wydał nowy singiel. Nie znali samych utworów i nie pamiętali, żeby kiedykolwiek je nagrywali. Menadżer zespołu zorganizował muzyków sesyjnych, którzy mieli wykonać i nagrać kolejny utwór Howarda / Blaikleya, który, nie wiedząc o tym, The Barrier, miał być ich drugim singlem! Uwaga: Eric Francis wyprodukował singiel dla zespołu Information w 1970 roku, wydany przez niezależną wytwórnię Evolution.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Georgie Brown/Dawn Breaks Through	Barrier	.1968	-	-	Eyemark EMS 1013	-
The Tide Is Turning/Place In Your Heart	Barrier	.1968	-	-	Philips BF 1692	[written by Howard Blaikley][produced by Mark Edwards]
Uh/Spot The Lights	Barrier	.1968	-	-	Philips BF 1731	[written by Howard Blaikley][produced by Mark Edwards]

Corporation

The Corporation to amerykański zespół grający psychodeliczny rock,
działający w latach 60-tych XX wieku. 

 

 The Corporation powstała w 1968 roku, kiedy bracia Kondos połączyli siły z członkami zespołu Eastern Mean Time i zaczęli występować w Galaxy Club w Cudahy w stanie Wisconsin, na południowo-wschodnich przedmieściach Milwaukee. Kilka miesięcy później zostali odkryci przez kierownictwo Capitol Records podczas występu w klubie The Bastille. Członkami The Corporation byli: Daniel Peil (urodzony jako Daniel Vincent Peil w Superior w stanie Wisconsin; 26 września 1942r - ur. 3 stycznia 2012r)  na wokalu prowadzącym; Gerard Jon Smith na gitarze prowadzącej i wokalu wspierającym; John Alexander Kondos na gitarze, flecie, harfie, fortepianie i wokalu wspierającym; jego brat Nicholas Alexander „Sandie”  Kondos na perkusji i wokalu wspierającym; Kenneth Bernard Berdoll na basie i wokalu wspierającym; oraz Patrick Daneil McCarthy na klawiszach i puzonie.

 

 Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „The Corporation”, stał się regionalnym hitem na początku 1969 roku i przez cztery tygodnie utrzymywał się na liście Billboard Top LP, osiągając jednocześnie trzecie miejsce w Milwaukee i radząc sobie stosunkowo dobrze w Little Rock w Arkansas.Cała druga strona została zajęta przez wersję utworu „India” Johna Coltrane'a w wykonaniu The Corporation. Poza występami w Chicago i St. Paul, zespół pozostał lokalny, bez występów telewizyjnych i promocji korporacyjnej. Planowano trasę koncertową po Europie, ale projekt upadł, gdy pojawiły się nieporozumienia z Capitol Records.

 

 W ciągu dwóch lat The Corporation wydało dwa kolejne albumy, „Hassels In My Mind” i „Get On Our Swing”, w wytwórni Age Of Aquarius, rockowym imprintie wytwórni Cuca Records. Cuca było studiem nagraniowym i tłocznią płyt w Wisconsin, którego dorobek został następnie wydany przez Ace Records na trzytomowej płycie CD.Zespół rozpadł się w 1970 roku.

 

 Gitarzysta John Alexander Kondos w latach 70. i 80-tych koncertował w klubach i barach z różnymi zespołami muzycznymi, takimi jak John Kondos and His Fabulous Galaxies, Eastman Blues Band i innymi. Zmarł w czerwcu 2007 roku na raka. Wokalista Daniel Vincent Peil stracił żonę i trójkę dzieci w pożarze domu w sierpniu 1979 roku. Na początku lat 80-tych zaczął śpiewać z różnymi zespołami semi-profesjonalnymi, takimi jak Dan Peil and Friends, i koncertował w Minnesocie, Dakocie Północnej i Południowej oraz w Wisconsin. Ożenił się na krótko w połowie lat 80-tych i miał dwoje dzieci. W 1988 roku, po rozwodzie z drugą żoną, związał się z Marlene Lindgren, a w 1991 roku, podczas pobytu w Denver w stanie Kolorado, urodził im się syn, Daniel. Peil wrócił z rodziną do Minnesoty i osiedlił się tam na farmie. Zmarł 3 stycznia 2012 roku w wieku 69 lat.W latach po rozpadzie zespołu, pierwszy, eponimiczny album The Corporation zyskał rzeszę odbiorców dzięki „świetnemu kunsztowi muzycznemu” i „oryginalnym melodiom”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Make Me Feel Good/Sitting By The Sea	Corporation	.1969	-	-	Age Of Aquarius 1496	[written by John A. Kondos, Daniel V. Peil]
I Want To Get Out Of My Grave/Highway	Corporation	04.1969	-	-	Capitol 2467	[written by John A. Kondos, Nicholas A. Kondos][produced by John Rhys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Corporation	Corporation	03.1969	-	197[4]	Capitol 175	[produced by John Rhys]

Kim Fowley

Kim Fowley, jedna z najbarwniejszych postaci w annałach rock and rolla,
był w ciągu swojej trwającej dekady kariery prawdziwym majsterkowiczem: wokalistą, autorem tekstów, producentem, menedżerem, didżejem, promotorem i poetą. Był również katalizatorem rozwoju muzyki pop w Los Angeles w latach 60. i 70-tych XX wieku, prowadząc wielu swoich współpracowników i protegowanych do sławy i fortuny, sam pozostając postacią kultową, pozostającą daleko poza marginesem głównego nurtu.

  Syn aktora Douglasa Fowleya (który wystąpił w filmie „Deszczowa piosenka”), Kim Fowley urodził się 27 lipca 1942 roku w Los Angeles i dokonał pierwszych nagrań z perkusistą Sandym Nelsonem pod koniec lat 50-tych. Po pracy z kilkoma krótkotrwałymi grupami, w tym Paradons i Innocents, Fowley po raz pierwszy odniósł sukces, produkując przebój „Cherry Pie” z Top 20 dla kolegów ze szkoły Gary'ego S. Paxtona i Skipa Battina, którzy występowali pod pseudonimem Skip & Flip. Z Battinem Fowley stworzył następnie grupę Hollywood Argyles, która w 1960 roku znalazła się na szczycie list przebojów dzięki przebojowi „Alley Oop”. Duet ten był następnie pomysłodawcą pierwszego przeboju Paula Revere'a i Raidersów, „Like Long Hair”, a w 1962 roku pomógł wypromować Rivingtons, zdobywając punkty dzięki klasycznemu utworowi „Papa-Oom-Mow-Mow”.  

Inny przebój, „Nut Rocker” B. Bumble'a & Stingers, dotarł do pierwszego miejsca na listach przebojów w Wielkiej Brytanii (i został przerobiony przez Emerson, Lake & Palmer), a w 1964 roku Fowley zaczął nawet zajmować się promocją piosenkarza P.J. Proby'ego; W tym samym roku wyprodukował również hit girlsbandu „Popsicles and Icicles” grupy Murmaids. 

 W połowie lat 60-tych Fowley zanurzył się w kontrkulturze Los Angeles, zaprzyjaźniając się z Frankiem Zappą i jego zespołem Mothers of Invention, a później występując na ich płycie Freak Out!. Jako płodny autor tekstów, komponował również materiał nagrany przez Byrds, Cata Stevensa, Them i Kiss, a także produkował utwory takich artystów jak Gene Vincent, Warren Zevon, Soft Machine i Helen Reddy. W końcu, w 1967 roku, Fowley wydał swój solowy debiut „Love Is Alive and Well”, płytę, która pokazała go blisko związanego z ruchem flower power. (Fowley twierdził również, że zorganizował pierwszy „love-in” w Los Angeles). 

Potem nastąpiła seria solowych płyt, w tym trafnie zatytułowany „Outrageous” z 1968 roku, „The Day the Earth Stood Still” z 1970 roku i „International Heroes” z 1973 roku, ale żadna z nich nie odniosła takiego sukcesu komercyjnego jak wiele jego innych projektów. W 1975 roku, po ukończeniu albumu „Animal God of the Streets”, Fowley powrócił do roli Svengali, tworząc słynny Runaways, nastoletni zespół hardrockowy z młodą Joan Jett, Litą Ford i Cherie Currie. Zaprojektowany jako połączenie sztucznej innowacyjności i dążenia do dominacji kobiecego rock and rolla, zespół nie sprzedał wielu płyt w swojej pierwotnej działalności, ale okazał się niezwykle wpływowy, a po rozpadzie pierwotnego zespołu, Fowley założył nawet kolejny Runaways w latach 80-tych. (Inny girlsband, The Orchids, był również jego pomysłem, podobnie jak Hollywood Stars, pomyślany jako odpowiedź Los Angeles na New York Dolls). 

Fowley stał się siłą napędową w początkach sceny punkowej w Los Angeles, tworząc kolejny sztuczny zespół, Venus and the Razorblades, i organizując „New Wave Nights” w klubach w Hollywood, z których jeden zaowocował wczesnym albumem koncertowym Germs, „Germicide”. Pozycja Fowleya w środowisku muzycznym słabła w ciągu kolejnych dekad, choć nigdy tak naprawdę nie odszedł, a w późniejszych latach współpracował z takimi artystami jak Ariel Pink i BMX Bandits. Kontynuował nagrywanie dla swojego niewielkiego, ale oddanego grona fanów, z których najbardziej znane to „Hollywood Confidential” z lat 80-tych, „Hotel Insomnia” z 1993 roku i „Kings of Saturday Night” z 1995 roku (we współpracy z Benem Vaughnem), a także dwa albumy z rotacyjną obsadą muzyków z Detroit -„Michigan Babylon” i „Detroit Invasion”.  

Fowley współpracował również z wytwórnią Norton Records, wydając kilka kolekcji rzadkich utworów ze swojego katalogu, a ich wydawnictwo Kicks Books wydało zbiór jego utworów zatytułowany „Lord of Garbage”. 

Fowley zmarł 15 stycznia 2015 roku w West Hollywood w Kalifornii po walce z rakiem pęcherza moczowego; miał 75 lat. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Outrageous	Kim Fowley	04.1969	-	198[3]	Imperial 12 423	[produced by Kim Fowley]

Sons of Champlin

Sons of Champlin nie plasowali się w czołówce psychodelicznych zespołów rockowych z San
Francisco lat 60-tych, takich jak Grateful Dead i Jefferson Airplane, ale zakwalifikowali się do drugiej kategorii, wraz z Moby Grape i Quicksilver Messenger Service, grając muzykę bardziej inspirowaną soulem i R&B niż ich koledzy. Pomimo nieco nonszalanckiego podejścia do wymagań kariery zawodowej, udało im się umieścić na listach przebojów kilka albumów pod koniec lat 60. i 70-tych. 

 

 Grupa powstała z pozostałości Opposite Six, wcześniejszego zespołu prowadzonego przez wokalistę i klawiszowca Billa Champlina, który zagrał swój pierwszy koncert w College of Marin w hrabstwie Marin w Kalifornii wiosną 1965 roku. W składzie znaleźli się również saksofonista Tim Caine, gitarzysta Terry Haggerty, basista Al Strong i perkusista Jim Myers, później zastąpiony przez Billa Bowena. (Chociaż Champlin był jeszcze nastolatkiem, był żonaty i ojcem, co zainspirowało nazwę zespołu). W lipcu 1966 roku grali w Fillmore Auditorium w San Francisco. Wydali swój debiutancki singiel „Sing Me a Rainbow” w Verve Records w marcu 1967 roku, ale ponieważ nie znalazł się na listach przebojów, pełnowymiarowy LP został odłożony na półkę. (Później ukazał się pod tytułem Fat City). Niezrażony, zespół dodał dwóch dęciaków, Geoffa Palmera i Jima Beema (który odszedł w 1969 roku), i zwrócił się ku stylowi bardziej zorientowanemu na R&B/jazz.  

 

Minął ponad rok, zanim dostali kolejną szansę na nagranie, podpisując kontrakt z Capitol Records w 1968 roku i wydając swój debiutancki, podwójny LP Loosen Up Naturally, w kwietniu 1969 roku. Osiągnął on szczyt na 137. miejscu. Zespół szybko nagrał drugi album, na którym tymczasowo skrócili nazwę do Sons; LP, wydany w październiku, nosił tę samą nazwę. Album osiągnął 171. miejsce na liście przebojów. Tim Caine opuścił zespół po wydaniu.  The Sons koncertowali promując swój drugi album i grali w Bay Area zimą 1970 roku, ale potem rozpadli się. Członkowie grupy grali w innych zespołach aż do jesieni, kiedy to Capitol wezwał ich z powrotem do studia, żądając kolejnego albumu w kontrakcie. W ten sposób ich trzeci album (ponownie jako Sons of Champlin), „Follow Your Heart”, ukazał się w kwietniu 1971 roku. Nie znalazł się na listach przebojów, a zespół ponownie się rozpadł po kilku koncertach promocyjnych. 

 

 Champlin, Haggerty i Palmer kontynuowali jednak wspólną działalność, dodając basistę Davida Schallocka i perkusistę Jima Prestona. Początkowo niechętnie używali starej nazwy zespołu, ale ostatecznie zmienili zdanie i w 1972 roku powrócili do nazwy „Sons of Champlin”. W 1973 roku podpisali kontrakt z Columbia Records i nagrali czwarty album, „Welcome to the Dance”, który ukazał się w kwietniu. Okrzyknięty przez wielu ich najlepszym albumem, niestety zagubił się w korporacyjnej polityce, gdy prezes Clive Davis został zwolniony; osiągnął   186. miejsce. 

 

The Sons odpowiedzieli na tę katastrofę, zakładając własną wytwórnię, Gold Mine Records, dla której wydali kolejny album, zatytułowany po prostu „The Sons of Champlin”, w 1975 roku. Do tego czasu dołączyli do niego sekcję dętą, w skład której weszli Phil Woods, Mark Isham i Michael Andreas. Niezależne wydawnictwo przyciągnęło na tyle duże zainteresowanie, że Sons mogli podpisać stały kontrakt płytowy z Ariola America, co zapewniło albumowi ogólnokrajową premierę. W okresie poprzedzającym wydanie kolejnego albumu, Schallock opuścił zespół wraz z sekcją dętą. Nowym basistą został Rob Moitoza (dawniej członek Opposite Six), a do składu dołączył również saksofonista Steve Frediani, a następnie trębacz David Farey, gdy w maju 1976 roku ukazał się szósty album „A Circle Filled with Love”. 

 

W kwestii płyty Sons zwrócili się do producenta Keitha Olsena, który właśnie wyprodukował bestsellerowy album Fleetwood Mac o tym samym tytule, poszukując bardziej komercyjnego brzmienia. Płyta osiągnęła 117. miejsce, najwyższą pozycję zespołu na listach przebojów, a singiel „Hold On” dotarł do połowy listy Hot 100, a „Here Is Where Your Love Belongs” również się tam znalazł. Sons wydali swój siódmy album „Loving Is Why” w kwietniu 1977 roku, a kiedy okazał się komercyjnym rozczarowaniem, osiągając 188. miejsce, Bill Champlin, który pracował sesyjnie w Los Angeles, zdecydował się opuścić zespół i uczynił to po zakończeniu trasy promującej płytę. Na żywo Synowie Champlina próbowali kontynuować działalność z innymi wokalistami, ale wkrótce się rozstali. Przez lata zdarzały się sporadyczne, jednorazowe reaktywacje, a pod koniec lat 90-tych grupa ostatecznie zreorganizowała się, działając w niepełnym wymiarze godzin, ponieważ Champlinowi udało się pogodzić karierę solową i członkostwo w Chicago. Album koncertowy, trafnie zatytułowany „Live”, został wydany w 1998 roku przez Arista Records. W 2002 roku Haggerty zrezygnował z zespołu, a jego miejsce zajął Tal Morris, który pojawił się na drugim albumie koncertowym (z towarzyszącym DVD) „Secret”. W 2005 roku wytwórnia DIG Music wydała nowy album studyjny Sons of Champlin, „Hip Li'l Dreams”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sing Me A Rainbow/Fat City	Sons of Champlin	06.1967	-	124[1]	Verve 10500	[written by Lou Stallman,Estelle Levitt,Randy Steirling][produced by Randy Sterling]
Lookout/Queen Of The Rain	Sons of Champlin	10.1975	-	103[6]	Ariola America 7606	[written by Bill Champlin][produced by Bruce Walford]
Hold On/Still In Love With You	Sons of Champlin	06.1976	-	47[10]	Ariola America 7627	[written by B. Champlin, L. Allan][produced by Keith Olsen]
Imagination's Sake/You	Sons of Champlin	09.1976	-	107[1]	Ariola America 7633	[written by B. Champlin, R. Moitzola][produced by Keith Olsen]
Here Is Where Your Love Belongs/Follow Your Heart	Sons of Champlin	02.1977	-	80[6]	Ariola America 7653	[written by B. Champlin][produced by Keith Olsen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Loosen Up Naturally	Sons of Champlin	06.1969	-	137[9]	Capitol 200	[produced by Bruce Walford, David Shallock]
The Sons	Sons of Champlin	11.1969	-	171[6]	Capitol 332	[produced by John Palladino]
Welcome to the Dance	Sons of Champlin	06.1973	-	186[5]	Columbia 32 341	[produced by Sons Of Champlin]
A Circle Filled with Love	Sons of Champlin	06.1976	-	117[10]	Ariola America 50 007	[produced by Keith Olsen]
Loving Is Why	Sons of Champlin	05.1977	-	188[4]	Ariola America 50 017	[produced by Christopher Bond]

Vanilla Fudge

Vanilla Fudge stanowili jedno z niewielu amerykańskich ogniw łączących psychodelię z tym, co

wkrótce stało się heavy metalem.

Choć zespół nagrywał autorski materiał, najbardziej znany był z głośnych, ciężkich, spowolnionych aranżacji współczesnych utworów popowych, rozdmuchujących je do epickich rozmiarów i skąpanych w psychodelicznej, przesterowanej mgiełce. 

 

 Pierwotnie Vanilla Fudge był blueeye soulowym cover bandem Electric Pigeons, który powstał w 1965 roku na Long Island w stanie Nowy Jork. Organista Mark Stein, basista Tim Bogert i perkusista Joey Brennan wkrótce skrócili nazwę do Pigeons i dołączyli do gitarzysty Vince'a Martella. Zdobyli rzesze fanów, intensywnie koncertując na Wschodnim Wybrzeżu i dorabiając, jako freelancerzy, wspierając girlsbandy. Na początku 1966 roku grupa nagrała zestaw ośmiu dem, które ukazały się kilka lat później pod tytułem „While the Whole World Was Eating Vanilla Fudge”, przypisanym Markowi Steinowi i zespołowi Pigeons. 

 

 Vanilla Fudge Zainspirowani Vagrants, innym zespołem działającym na klubowej scenie, którego liderem był przyszły gitarzysta Mountain, Leslie West, Pigeons zaczęli wkładać więcej wysiłku w przeprojektowywanie aranżacji swoich coverów. Byli tak dopracowani, że pod koniec roku perkusistę Brennana zastąpił bardziej utalentowany technicznie Carmine Appice. Na początku 1967 roku ich menedżer przekonał producenta George'a „Shadow” Mortona (który zajmował się żeńską grupą Shangri-Las, a później zajął się folkiem protestacyjnym), aby zobaczył ich występ na żywo. Pod wrażeniem ich ciężkiej, hardrockowej wersji utworu „You Keep Me Hangin' On” zespołu Supremes, Morton zaproponował nagranie utworu jako singla; w rezultacie grupa podpisała umowę z Atco, filią Atlantic, która zażądała zmiany nazwy. 

 

Zespół zdecydował się na Vanilla Fudge, na cześć ulubionego smaku lodów. Płyta „You Keep Me Hangin' On” nie odniosła tak dużego sukcesu, jak oczekiwano, ale zespół intensywnie koncertował w ramach swojego debiutanckiego albumu „Vanilla Fudge”, pełnego coverów i jam session, który stopniowo poszerzał grono ich fanów. W 1968 roku ich kariera zaczęła się rozkręcać: na początku roku wystąpili jako headliner w Fillmore West z zespołem Steve Miller Band, wykonali „You Keep Me Hangin' On” w programie „The Ed Sullivan Show” i wydali swój drugi album, „The Beat Goes On”. Pomimo nieco artystycznego, pobłażliwego charakteru, album okazał się hitem, wspinając się do pierwszej dwudziestki. Tego lata Atco wznowiło „You Keep Me Hangin' On”, a tym razem płyta znalazła się w pierwszej dziesiątce. 

 

Po nim ukazał się „Renaissance”, jeden z najlepszych albumów Vanilla Fudge, który również trafił do pierwszej dwudziestki. Zespół wsparł go trasą koncertową z Jimim Hendrixem, otwierając kilka koncertów na pożegnalnej trasie Cream, a pod koniec roku, ponownie koncertując z początkującym Led Zeppelin jako supportem. W 1969 roku zespół kontynuował trasę koncertową i wydał swój pierwszy album bez Mortona, rozbudowany, symfoniczny „Near the Beginning”. Po tym, jak część zespołu nagrała reklamę radiową z gitarzystą Jeffem Beckiem, zrodził się pomysł utworzenia power tria w stylu Cream z wieloma indywidualnymi solówkami. Wyczerpany ciągłymi trasami koncertowymi, zespół zdecydował, że europejska trasa koncertowa z końca 1969 roku będzie ich ostatnią. 

 

 Po wydaniu ostatniego albumu, „Rock & Roll”, Vanilla Fudge zagrał kilka pożegnalnych koncertów w USA i rozpadł się na początku 1970 roku. Bogert i Appice najpierw założyli hardrockowy zespół Cactus, a następnie dołączyli do Jeffa Becka w trafnie nazwanym zespole Beck, Bogert & Appice. Appice został aktywnym muzykiem sesyjnym i koncertowym, współpracując z różnymi artystami rockowymi i hardrockowymi.  

 

Vanilla Fudge reaktywował się w 1984 roku, wydając kiepsko przyjęty album „Mystery”, a przez kolejne dwie dekady Vanilla Fudge organizował trasy koncertowe. Te reaktywacje często miały zróżnicowany skład, zawsze z Carmine Appice i zazwyczaj Timem Bogertem, choć ten ostatni zrezygnował z wczesnej wersji z lat 90-tych. 

 

Na przełomie tysiącleci grupa - w składzie Appice, Bogert, klawiszowiec Bill Pascali i gitarzysta Vince Martell - rozpoczęła poważniejszy powrót, zapowiadany albumem „The Return” z 2002 roku. W kolejnych latach nastąpiło kilka drobnych zmian w składzie, a w 2007 roku Mark Stein zastąpił Pascaliego na wokalu i instrumentach klawiszowych. Grupa wydała wówczas album „Out Through the In Door” w 2007 roku. Po tym nastąpiły kolejne trasy koncertowe, a skład zespołu wciąż się zmieniał, a najbardziej znaczącym odejściem był Bogert w 2011 roku. Zastąpił go Pete Bremy, a Vanilla Fudge rozpoczęła trasę „Farewell Tour” w 2011 roku, która trwała kilka lat. Album studyjny „Spirit of '67” ukazał się w 2015 roku; zespół określił go jako swój najcięższy jak dotąd album. Tim Bogert zmarł 13 stycznia 2021 roku po zdiagnozowaniu u niego raka; miał 76 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Keep Me Hanging On/Take Me For A Little While	Vanilla Fudge	07.1967	18[11]	6[17]	Atco 6590	[written by B. Holland, L. Dozier, E. Holland][produced by Shadow Morton]
Where Is My Mind/The Look Of Love	Vanilla Fudge	02.1968	-	73[6]	Atco 6554	[written by Mark Stein][produced by Shadow Morton]
Take Me For A Little While/Thoughts	Vanilla Fudge	10.1968	-	38[8]	Atco 6616	[written by Trade Martin][produced by Shadow Morton]
Season Of The Witch, Pt. 1/Season Of The Witch, Pt. 2	Vanilla Fudge	12.1968	-	65[3]	Atco 6632	[written by Donovan Leitch][produced by Shadow Morton]
Shotgun/Good Good Lovin'	Vanilla Fudge	03.1969	-	68[5]	Atco 6655	[written by Autry DeWalt][produced by Vanilla Fudge]
Some Velvet Morning/People	Vanilla Fudge	05.1969	-	103[4]	Atco 6679	[written by Lee Hazlewood][produced by Vanilla Fudge][#26 hit for Nancy Sinatra & Lee Hazlewood in 1968]
Need Love/I Can't Make It Alone	Vanilla Fudge	08.1969	-	111[2]	Atco 6703	[written by Stein, Bogert, Martell, Appice][produced by Adrian Barber]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Vanilla Fudge	Vanilla Fudge	09.1967	31[4]	6[80]	Atco 224	[gold-US][produced by Shadow Morton]
The Beat Goes On	Vanilla Fudge	03.1968	-	17[33]	Atco 237	[produced by John Linde, Shadow Morton]
Renaissance	Vanilla Fudge	07.1968	-	20[33]	Atco 244	[produced by Shadow Morton]
Near the Beginning	Vanilla Fudge	03.1969	-	16[27]	Atco 278	[produced by Vanilla Fudge]
Rock & Roll	Vanilla Fudge	60.1969	-	34[13]	Atco 303	[produced by Adrian Barber]