był w ciągu swojej trwającej dekady kariery prawdziwym majsterkowiczem: wokalistą, autorem tekstów, producentem, menedżerem, didżejem, promotorem i poetą. Był również katalizatorem rozwoju muzyki pop w Los Angeles w latach 60. i 70-tych XX wieku, prowadząc wielu swoich współpracowników i protegowanych do sławy i fortuny, sam pozostając postacią kultową, pozostającą daleko poza marginesem głównego nurtu.
Syn aktora Douglasa Fowleya (który wystąpił w filmie „Deszczowa piosenka”), Kim Fowley urodził się 27 lipca 1942 roku w Los Angeles i dokonał pierwszych nagrań z perkusistą Sandym Nelsonem pod koniec lat 50-tych. Po pracy z kilkoma krótkotrwałymi grupami, w tym Paradons i Innocents, Fowley po raz pierwszy odniósł sukces, produkując przebój „Cherry Pie” z Top 20 dla kolegów ze szkoły Gary'ego S. Paxtona i Skipa Battina, którzy występowali pod pseudonimem Skip & Flip. Z Battinem Fowley stworzył następnie grupę Hollywood Argyles, która w 1960 roku znalazła się na szczycie list przebojów dzięki przebojowi „Alley Oop”. Duet ten był następnie pomysłodawcą pierwszego przeboju Paula Revere'a i Raidersów, „Like Long Hair”, a w 1962 roku pomógł wypromować Rivingtons, zdobywając punkty dzięki klasycznemu utworowi „Papa-Oom-Mow-Mow”.
Inny przebój, „Nut Rocker” B. Bumble'a & Stingers, dotarł do pierwszego miejsca na listach przebojów w Wielkiej Brytanii (i został przerobiony przez Emerson, Lake & Palmer), a w 1964 roku Fowley zaczął nawet zajmować się promocją piosenkarza P.J. Proby'ego; W tym samym roku wyprodukował również hit girlsbandu „Popsicles and Icicles” grupy Murmaids.
W połowie lat 60-tych Fowley zanurzył się w kontrkulturze Los Angeles, zaprzyjaźniając się z Frankiem Zappą i jego zespołem Mothers of Invention, a później występując na ich płycie Freak Out!. Jako płodny autor tekstów, komponował również materiał nagrany przez Byrds, Cata Stevensa, Them i Kiss, a także produkował utwory takich artystów jak Gene Vincent, Warren Zevon, Soft Machine i Helen Reddy. W końcu, w 1967 roku, Fowley wydał swój solowy debiut „Love Is Alive and Well”, płytę, która pokazała go blisko związanego z ruchem flower power. (Fowley twierdził również, że zorganizował pierwszy „love-in” w Los Angeles).
Potem nastąpiła seria solowych płyt, w tym trafnie zatytułowany „Outrageous” z 1968 roku, „The Day the Earth Stood Still” z 1970 roku i „International Heroes” z 1973 roku, ale żadna z nich nie odniosła takiego sukcesu komercyjnego jak wiele jego innych projektów. W 1975 roku, po ukończeniu albumu „Animal God of the Streets”, Fowley powrócił do roli Svengali, tworząc słynny Runaways, nastoletni zespół hardrockowy z młodą Joan Jett, Litą Ford i Cherie Currie. Zaprojektowany jako połączenie sztucznej innowacyjności i dążenia do dominacji kobiecego rock and rolla, zespół nie sprzedał wielu płyt w swojej pierwotnej działalności, ale okazał się niezwykle wpływowy, a po rozpadzie pierwotnego zespołu, Fowley założył nawet kolejny Runaways w latach 80-tych. (Inny girlsband, The Orchids, był również jego pomysłem, podobnie jak Hollywood Stars, pomyślany jako odpowiedź Los Angeles na New York Dolls).
Fowley stał się siłą napędową w początkach sceny punkowej w Los Angeles, tworząc kolejny sztuczny zespół, Venus and the Razorblades, i organizując „New Wave Nights” w klubach w Hollywood, z których jeden zaowocował wczesnym albumem koncertowym Germs, „Germicide”. Pozycja Fowleya w środowisku muzycznym słabła w ciągu kolejnych dekad, choć nigdy tak naprawdę nie odszedł, a w późniejszych latach współpracował z takimi artystami jak Ariel Pink i BMX Bandits. Kontynuował nagrywanie dla swojego niewielkiego, ale oddanego grona fanów, z których najbardziej znane to „Hollywood Confidential” z lat 80-tych, „Hotel Insomnia” z 1993 roku i „Kings of Saturday Night” z 1995 roku (we współpracy z Benem Vaughnem), a także dwa albumy z rotacyjną obsadą muzyków z Detroit -„Michigan Babylon” i „Detroit Invasion”.
Fowley współpracował również z wytwórnią Norton Records, wydając kilka kolekcji rzadkich utworów ze swojego katalogu, a ich wydawnictwo Kicks Books wydało zbiór jego utworów zatytułowany „Lord of Garbage”.
Fowley zmarł 15 stycznia 2015 roku w West Hollywood w Kalifornii po walce z rakiem pęcherza moczowego; miał 75 lat.
| Albumy | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Outrageous | Kim Fowley | 04.1969 | - | 198[3] | Imperial 12 423 | [produced by Kim Fowley] |
