Mavis Staples

Głębokiego, ziarnistego kontraltu, narodowego skarbu Mavis Staples, nie sposób pomylić.
Niezależnie od tego, czy jest to utwór z lat 50-tych z zespołem Staples Singers, czy solowy utwór nagrany ponad pół wieku później, głos Mavis jest natychmiast rozpoznawalny i z pewnością podniesie na duchu i zainspiruje każdego w zasięgu słuchu. Mavis założyła swój rodzinny zespół Staples Singers. Prowadzeni przez jej ojca, Roebucka „Popsa” Staplesa, łączyli gospel z muzyką świecką jak nikt przed nimi i po nich, stając się jednocześnie gwiazdami i szanowanymi aktywistami na rzecz praw obywatelskich. Z ośmioma singlami z Top 40 do 1975 roku, w tym z przebojami „I'll Take You There” i „Let's Do It Again” - wszystkie z wokalistką Mavis- zasłużyli na miano „twórców największych przebojów Boga”. Poza zespołem, Mavis sporadycznie nagrywała solowe albumy od końca lat 60-tych do lat 90-tych. W latach 2000. artystka rozkwitła na własną rękę, wydając pełną energii serię płyt długogrających, z których jedna, „You Are Not Alone”, znalazła się na szczycie listy przebojów gospel magazynu Billboard i zdobyła nagrodę Grammy w 2010 roku w kategorii Najlepszy Album Americana.  

W latach 2010. piosenkarka była bohaterką filmu dokumentalnego „Mavis!”, zdobyła nagrodę Grammy w kategorii American Roots za utwór „See That My Grave Is Kept Clean” i spędziła 79. urodziny przed zachwyconą zagraniczną publicznością, co można było usłyszeć na koncercie „Live in London” w 2019 roku. Koncertowa współpraca z Levonem Helmem z początku dekady ukazała się w 2022 roku pod tytułem „Carry Me Home”. Trzy lata później, w 86. roku życia, wydała w większości interpretacyjny album „Sad and Beautiful World”, wyprodukowany przez Brada Cooka. Pomiędzy tymi dwoma ostatnimi wydawnictwami Mavis była współautorką książki dla dzieci „Mosty zamiast ścian: Historia Mavis Staples”. 

 

 Urodzona 10 lipca 1939 roku w Chicago w stanie Illinois, dokąd rodzice Roebuck „Pops” i Oceola Staples przeprowadzili się z rodzinnego Missisipi, Mavis Staples zaczęła śpiewać z rodziną już jako dziecko. The Staples po raz pierwszy wystąpili w kościele Mount Zion w Chicago, gdy Mavis miała dziesięć lat. Kilka lat później, w 1953 roku, zadebiutowali wydanym własnym sumptem utworem „These Are They”/„Faith and Grace”, w którym Mavis i jej ojciec na zmianę śpiewali główne partie wokalne. Kolejne kontrakty z wytwórniami Vee Jay i Riverside przeniosły Staples do połowy lat 60-tych, kiedy to do ich pełnowymiarowych wydawnictw należały „Uncloudy Day”, „Swing Low” (pierwszy z pięciu albumów nominowanych do nagrody Grammy) oraz „Swing Low Sweet Chariot”. Ten ostatni ukazał się w 1963 roku, w którym Staplesowie na nowo zmotywowali się spotkaniem i rozmową z pastorem Martinem Lutherem Kingiem Jr. - punktem zwrotnym, który zaowocował zaangażowaniem rodziny w Ruch Praw Obywatelskich i położeniem nacisku na piosenki z przesłaniem.  

Zainteresowanie Staplesów poszerzyło się wraz z przeniesieniem ich do większej wytwórni Epic. W 1967 roku grupa po raz pierwszy trafiła na listę Billboard Hot 100 z utworem „Why? (Am I Treated So Bad)” napisanym przez Roebucka oraz wersją utworu Stephena Stillsa „For What It's Worth”. Chociaż singiel „Crying in the Chapel” z 1968 roku, pochodzący z albumu Staplesów „What the World Needs Now Is Love”, został przypisany „Mavis Staples with the Staples Singers”, to dopiero w następnym roku Mavis wydała swój pierwszy prawdziwy solowy materiał.  

 

Podpisując kontrakt z Volt, filią Stax, i współpracując ze Stevem Cropperem, Alem Bellem i Donem Davisem jako producentami, nagrała „Mavis Staples” i „Only for the Lonely”, wydane odpowiednio w 1969 i 1970 roku. Z sesji nagraniowych wydano trzy single. Najpopularniejszym był „I Have Learned to Do Without You”, który zajął 13. miejsce na liście Billboard R&B, ale wersja utworu „A House Is Not a Home” Burta Bacharacha i Hala Davida, strona B, która również pochodziła z albumu o tym samym tytule, słusznie stała się jednym z jej najpopularniejszych występów. The Staples, podpisując kontrakt z Stax, wkrótce potem odnieśli komercyjny sukces i do 1975 roku byli na szczycie list przebojów pop i R&B z utworami „I'll Take You There” i „Let's Do It Again”.  

 

W tym okresie, w którym sześć kolejnych singli znalazło się w czołówce listy przebojów pop, zagrali na koncercie charytatywnym Wattstax, co zostało udokumentowane filmem o tym samym tytule.  Utwór „Let's Do It Again”, napisany i wyprodukowany przez Curtisa Mayfielda do filmu o podobnym tytule w reżyserii Sidneya Poitiera, doprowadził do drugiego crossovera Staplesa, Mayfielda i Poitiera z 1977 roku, zapowiedzianego jako solowy album Mavis. W międzyczasie Staples ponownie zwinęli skrzydła, tym razem decydując się na współpracę z Warner Bros. To właśnie w tym okresie grupa wystąpiła w filmie koncertowym The Band The Last Waltz, wykonując utwór „The Weight” (który coverowali w poprzedniej dekadzie). Mavis, również współpracując z Warner Bros., aby rozpocząć karierę solową, wydała w 1979 roku album „Oh What a Feeling”, utrzymany w klimacie disco, wyprodukowany przez Jerry'ego Wexlera i Barry'ego Becketta. Nagrania grupy Staples zakończyły się w następnej dekadzie, a okres ten uświetnił cover utworu „Slippery People” zespołu Talking Heads, który znalazł się na listach przebojów. Krótko współpracując z Brianem i Eddiem Hollandami, Mavis sama wydała w 1983 roku singiel „Love Gone Bad” w wytwórni Phono, który znalazł się na listach przebojów.  

 

W 1987 roku nagrała duet z Arethą Franklin  „Oh Happy Day”, nominowanym do nagrody Grammy w kategorii gospel. Następnie Mavis nawiązała współpracę z Prince'em i jego wytwórnią Paisley Park, co zaowocowało albumem „Time Waits for No One” z 1989 roku oraz „The Voice” z 1993 roku. Trzy lata po wydaniu tego drugiego, Mavis powróciła z wydanym przez Verve albumem „Spirituals & Gospels: Dedicated to Mahalia Jackson” z Lucky Petersonem, będącym hołdem dla jednej z jej głównych inspiracji. 

 

W 1999 roku Staple Singers zostali wprowadzeni do Rock & Roll Hall of Fame. Roebuck Staples zmarł w następnym roku.  Kariera nagraniowa Mavis odżyła w latach 2000. W duecie z Bobem Dylanem nagrała ognistą wersję utworu „Gonna Change My Way of Thinking”, która była nominowana do nagrody Grammy w 2003 roku w kategorii „Najlepsza współpraca popowa z wokalem”. W następnym roku pojawiła się na płycie Dr. Johna „Lay My Burden Down”, która ponownie nominowana była do gospelowej nagrody Grammy. Wydała również subtelny i mocny album „Have a Little Faith” w wytwórni Alligator. Jej pierwszy pełnoprawny album od ponad dekady, wyprodukowany z Jimem Tullio, z supportem takich artystów jak John Martyn i Dixie Hummingbirds, zawierał radosny hołd dla jej ojca. Powrót był mile widziany i album znalazł się na piątym miejscu bluesowej listy przebojów Billboardu. 

 

 Kolejna umowa z Anti- zaowocowała obfitym zbiorem ciepło przyjętych setów studyjnych i koncertowych. Perfekcyjnie łączyły soul, gospel i folk i pomimo tego, że zostały wyprodukowane przez znanych muzyków z różnych kręgów muzyki roots, były w pełni manifestem Mavis. Płyta „We'll Never Turn Back”, nagrana z Ry Cooderem, czerpała inspirację z Ruchu Praw Obywatelskich i przeniosła ją do 2007 roku. Zadebiutowała na liście przebojów gospel na drugim miejscu. Kolejne dwa albumy, „You Are Not Alone” z 2010 roku i „One True Vine” z 2013 roku, nagrała z Jeffem Tweedym i zawierały materiał napisany przez takich artystów jak Allen Toussaint, George Clinton, Randy Newman, sam Tweedy oraz ojciec Mavis. Pierwszy z nich znalazł się na szczycie listy przebojów gospel i przyniósł Mavis nagrodę Grammy za najlepszy album Americana - pierwsze zwycięstwo Mavis. Drugi był kolejnym przebojem gospel numer dwa. W 2014 roku jej 75. urodziny uczczono koncertem w rodzinnym mieście, w którym wystąpili między innymi Bonnie Raitt, Emmylou Harris, Aaron Neville i Taj Mahal. Nagrany i sfilmowany album ostatecznie został wydany pod tytułem „I'll Take You There: An All-Star Concert Celebration”. 

 

 Rola Mavis wzrosła jeszcze bardziej w 2015 roku dzięki filmowi dokumentalnemu „Mavis!”, nagrodzonemu nagrodą Peabody Award, który upamiętnił jej ponad 60 lat kariery muzycznej. Kilka tygodni po premierze ukazała się EP-ka „Your Good Fortune”, która odniosła znaczący sukces. Wyprodukowany przez Son Little, cover utworu „See That My Grave Is Kept Clean” Blind Lemon Jefferson zdobył w tym roku nagrodę Grammy w kategorii „Best American Roots Performance”. Następnie Mavis współpracowała z M. Wardem przy albumie „Livin' on a High Note” z 2016 roku, który zajął drugie miejsce na liście przebojów bluesowych, z radosnym, autorskim materiałem autorstwa takich artystów jak Ben Harper, Valerie June i Benjamin Booker. Następnie ponownie spotkała się z Tweedym, który wyprodukował i napisał lub współtworzył każdy utwór na pełnym nadziei albumie „If All I Was Was Black” z 2017 roku. 

 

Dwa albumy koncertowe z tego okresu rzucają nowe światło na dyskografię Mavis. Koncertowy album „Live: Hope at the Hideout” z Chicago był nominowany do nagrody Grammy w 2008 roku w kategorii „Best Contemporary Blues Album”. Nagrany podczas dwóch wieczorów w 2018 roku, w tym z okazji 79. urodzin Mavis, album „Live in London” pokazał rosnącą głębię i rozrost jej repertuaru, prezentując zupełnie inną setlistę. Mniej więcej w tym czasie Mavis została wprowadzona do Blues Hall of Fame, a Gospel Music Hall of Fame powitał Staples Singers. Płyta „We Get By”, nagrana z Harperem, ukazała się zaledwie trzy miesiące po wydaniu londyńskiego występu w 2019 roku.  Mavis często współpracowała z innymi znanymi artystami pod koniec lat 10-tych i na początku lat 20-tych XX wieku, co można usłyszeć w utworach „Live Wire” Sheryl Crow, „Pulling the Pin” Run the Jewels i „I'll Be Gone” Norah Jones. Uczestniczyła również w mówionym interludium do nagrodzonego Grammy albumu Jona Batiste’a „We Are”.  

 

W tym okresie, a dokładniej w kwietniu 2020 roku, Mavis wydała „All in It Together”, współpracę Jeffa Tweedy’ego z działaczami na rzecz seniorów z Chicago podczas pandemii COVID-19. W 2022 roku wydała „Carry Me Home”, dokument z koncertu z 2011 roku, który wspierał ją Levon Helm i jego zespół w studiu perkusyjnym i przestrzeni koncertowej w Woodstock. Mavis współpracowała z autorką i poetką Carole Boston Weatherford przy książce dla dzieci „Mosty zamiast ścian: Historia Mavis Staples”, która ukazała się w 2024 roku. W tym samym roku wydała również inspirujący singiel „Worthy”. „Sad and Beautiful World”, pierwszy album studyjny Mavis od sześciu lat, ukazał się w 2025 roku. Wyprodukowany przez Brada Cooka (Bon Iver, Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, Suki Waterhouse), zestaw zawierał covery utworów z ponad 60 lat, od „Satisfied Mind” (spopularyzowanego przez Portera Wagonera) po „Godspeed” (Frank Ocean), a także utwory takich artystów jak Buddy Guy, Bonnie Raitt i Jef.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never, Never Let You Go/Ain't That Good	Eddie Floyd, Mavis Staples	07.1969	-	107[4]	Stax 0041	[written by Eddie Floyd, B. T. Jones][produced by T. Jones]
I Have Learned To Do Without You/Since I Fell For You	Mavis Staples	09.1970	-	87[4]	Volt 4044	[written by J. Barnes, D. Jordon, D. Davis][produced by Don Davis][13[11].R&B; Chart]
Endlessly/Don't Change Me Now	Mavis Staples	10.1972	-	109[3]	Volt 4086	[written by Brook Benton, Clyde Otis][produced by Don Davis][30[9].R&B; Chart]
A Piece Of The Action/‘Til Blossoms Bloom	Mavis Staples	11.1977	-	-	Curtom 0132	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][47[12].R&B; Chart]
Tonight I Feel Like Dancing/If I Can't Have You	Mavis Staples	07.1979	-	-	Warner Bros. 8838	[written by P. Alves, B. Beckett, M. Giacomell, G. Jackson][produced by Jerry Wexler, Barry Beckett][91[4].R&B; Chart]
Love Gone Bad/Beat Well Done	Mavis Staples	01.1984	-	-	Phono 1051	[written by Brian Holland, Edward Holland][produced by Brian Holland][75[6].R&B; Chart]
Show Me How It Works (From "Wildcats")/Half Time [James Newton Howard]	Mavis Staples	03.1986	-	-	Warner Bros. 28765	[written by Hawk Wolinski, James Newton Howard, David Pack][produced by Hawk Wolinski, James Newton Howard][68[6].R&B; Chart][piosenka z filmu "Wildcats"]
Time Waits For No One/Jaguar	Mavis Staples	02.1990	-	-	Paisley Park 22717	[written by Mavis Staples, Prince][produced by Mavis Staples, Prince][63[7].R&B; Chart]
Melody Cool	Mavis Staples	12.1990	-	-	Paisley Park 19 728	[written by Prince][produced by Prince][36[11].R&B; Chart][piosenka z filmu "Graffiti Bridge"]
I'll Take You There/I'm Just Another Soldier	Bebe & Cece Winans featuring Mavis Staples	01.1992	-	90[6]	Capitol 44 749	[written by Al Bell][1[1][22].R&B; Chart][#1 hit for Staple Singers in 1972]
I'll Take You There/I'm Just Another Soldier	Bebe & Cece Winans featuring Mavis Staples	01.1992	-	90[6]	Capitol 44 749	[written by Al Bell][1[1][22].R&B; Chart][#1 hit for Staple Singers in 1972]
Nina Cried Power [EP]	Hozier Ft. Mavis Staples	09.2018	-	87[1]	Island IEACJ 1800073 [UK]	[written by A. Hozier-Byrne]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only for the Lonely	Mavis Staples	09.1970	-	188[4]	Volt 6010	[produced by Don Davis]
We'll Never Turn Back	Mavis Staples	06.2007	-	180[2]	Anti- 868302	[produced by Joachim Cooder, Ry Cooder]
You Are Not Alone	Mavis Staples	10.2010	-	69[5]	Anti- 870762	[produced by Jeff Tweedy]
One True Vine	Mavis Staples	07.2013	-	67[2]	Anti 272062 [UK]	[produced by Jeff Tweedy]

Soul Train Gang

Soul Train Gang to amerykańska grupa wokalna R&B. Na początku lat 70-tych tancerze z
popularnego programu telewizyjnego Dona Corneliusa „Soul Train”  nazywali się „The Soul Train Gang”. Tancerze stali się „The Soul Train Dancers” w 1975 roku, kiedy nazwa „The Soul Train Gang” została nadana kwintetowi wokalnemu R&B przez Corneliusa i Dicka Griffeya. W ten sposób ogłosili powstanie wytwórni płytowej Soul Train Records (później SOLAR Records), do której należeli Lakeside, Shalamar, The Whispers i inni. 

 

W skład grupy wchodzą dwaj bracia z Cincinnati w stanie Ohio: Gerald Brown i Terry Brown; Judy Jones (zastąpiona przez Denise Smith w 1976 roku), Patricia Williamson i Hollis Pippin, The Soul Train Gang nagrali swój debiutancki album „Don Cornelius Presents the Soul Train Gang” w 1975 roku. Wyprodukowany przez Corneliusa i Griffeya, LP zawierał utwór „Soul Train '75”, jeden z wielu tematów przewodnich z albumu „Soul Train”. (Poprzednim tematem przewodnim był słynny utwór „TSOP (The Sound of Philadelphia)” zespołu MFSB, wydany przez Philadelphia International Records). Utwór osiągnął 75. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 9. miejsce na liście R&B. 

 

Grupa nagrała swój drugi album, „The Soul Train Gang”, wyprodukowany przez Normana Harrisa i nagrany głównie w Filadelfii, w 1976 roku. Cornelius i Griffey mieli nadzieję, że uda im się wykorzystać popularność Soul Train, aby uczynić The Soul Train Gang hitem. Główny singiel „Ooh Cha” osiągnął 107. miejsce na liście przebojów Bubbling Under Hot 100 i 62. miejsce na liście R&B. Oba albumy zawierały soulowe i funkowe brzmienie lat 70-tych, ale żaden z nich nie przyniósł im sławy w świecie R&B. Następnie wydali cover utworu Steviego Wondera „My Cherie Amour”, który osiągnął 93. miejsce na liście przebojów Hot 100 i 21. miejsce na liście przebojów dance. 

 

 Po rozwiązaniu Gangu w 1977 roku, Brown dołączył do Shalamar w następnym roku, zastępując oryginalnego członka Gary'ego Mumforda. Brown pojawił się na drugim albumie Shalamar, „Disco Gardens”, oraz na przebojowym singlu „Take That to the Bank”, zanim w 1979 roku zastąpił go Howard Hewett.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul Train "75"	Soul Train Gang	12.1975	-	75[5]	Soul Train 10 400	[written by Dick Griffey, Don Cornelius][produced by Dick Griffey, Don Cornelius][9[16].R&B; Chart]
Ooh Cha/Country Girl	Soul Train Gang	12.1976	-	107[1]	Soul Train 10 792	[written by J. Aikens, J. Bellmon, V. Drayton, B. Turner][produced by "The Harris Machine" Norman Harris][62[7].R&B; Chart]
My Cherie Amour/All My Life (I Wanna Live With You)	Soul Train Gang	08.1977	-	92[3]	Soul Train 10 995	[written by S. Moy, S. Wonder, H. Cosby][produced by Don Cornelius]

Soul Survivors

Soul Survivors to amerykańska grupa soulowo-r'n'b z Filadelfii, założona przez nowojorczyków
Richiego i Charliego Ingui oraz Kenny'ego Jeremiaha. Soul Survivors są znani z przeboju z 1967 roku „Expressway to Your Heart”, który był pierwszym przebojem filadelfijskich producentów muzyki soul i autorów piosenek Kenny'ego Gamble'a i Leona Huffa.

 

  Soul Survivors po raz pierwszy grali razem w Nowym Jorku pod nazwą The Dedications, założoną przez Kenny'ego Jeremiaha, który wydał kilka singli pod tą nazwą w 1962 i 1964 roku. Nazwę Soul Survivors przyjęli w 1965 roku. Podpisali kontrakt z filadelfijską wytwórnią Crimson Records, która skontaktowała ich z Gamble'em i Huffem. „Expressway to Your Heart” był hitem numer 1 w Filadelfii i Nowym Jorku jesienią 1967 roku, a utwór osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Hot 100 w całym kraju. Utwór „Expressway to Your Heart” spędził 15 tygodni na listach przebojów i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Następcą był „Explosion in Your Soul”, który nie odniósł tak dużego sukcesu (33. miejsce na liście przebojów w USA); trzeci singiel, „Impossible Mission”, również okazał się niewielkim hitem w 1969 roku (68. miejsce na liście przebojów w USA). 

 

Zespół zawiesił działalność na kilka lat, ale w 1972 roku reaktywował się w innym składzie. W 1974 roku miał jeszcze jeden hit, „City of Brotherly Love”. W latach 70-tych zespół stracił kontrakt płytowy i menedżera, a ostatecznie rozpadł się. Charlie Ingui został architektem krajobrazu, Richie Ingui malarzem pokojowym, Paul Venturini restauratorem, a perkusista Joe Forgione był właścicielem warsztatu blacharsko-lakierniczego.

 

 W tamtym czasie Steely Dan w swoim utworze „Hey Nineteen” zanotował: „To ciężkie czasy spotkały Soul Survivors”. W 1987 roku bracia Inqui zaczęli sporadycznie koncertować jako oryginalni Soul Survivors i w 1991 roku podpisali kontrakt na pięć płyt z Society Hill Records. Od 2006 roku sporadycznie grali koncerty we wschodnich Stanach Zjednoczonych. Chuck Trois wydał również solowy singiel w formacie 45 rpm w A&M Records w sierpniu 1969 roku, z utworem „Mr. Holmes” na jednej stronie i „A National Band” na drugiej. 

 

Paul Venturini (ur. 10 czerwca 1945) zmarł 17 kwietnia 2001 roku. Richie Ingui zmarł z powodu niewydolności serca 13 stycznia 2017 roku w wieku 70 lat. Jeremiah zmarł na COVID-19 4 grudnia 2020 r. w wieku 78 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Expressway To Your Heart/Hey Gyp	Soul Survivors	09.1967	-	4[15]	Crimson 1010	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff][3[15].R&B; Chart]
Explosion In Your Soul/Dathon's Theme	Soul Survivors	12.1967	-	33[8]	Crimson 1012	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff][45[3].R&B; Chart]
Impossible Mission (Mission Impossible)/Poor Man's Dream	Soul Survivors	04.1968	-	68[6]	Crimson 1016	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff]
Mama Soul/Tell Daddy	Soul Survivors	05.1969	-	115[1]	Atco 6650	[written by Richard Ingui, Charles Ingui][produced by Rick Hall]
City Of Brotherly Love/The Best Time Was The Last Time	Soul Survivors	10.1974	-	-	TSOP 4756	[written by Richard Ingui, Charles Ingui][produced by Gamble, Huff, Soul Survivors][75[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When the Whistle Blows Anything Goes	Soul Survivors	11.1967	-	123[13]	Crimson 502	[produced by Nat Segall, Soul Survivors]

wtorek, 3 marca 2026

O. C. Smith

Ocie Lee Smith (ur. 21 czerwca 1932r - zm. 23 listopada 2001r), znany zawodowo jako
O. C. Smith, był amerykańskim piosenkarzem. Jego nagranie „Little Green Apples” osiągnęło 2. miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1968 roku i sprzedało się w ponad milionie egzemplarzy.

  Urodzony w Mansfield w Luizjanie w Stanach Zjednoczonych, Smith przeprowadził się z rodzicami do Little Rock w Arkansas, a następnie, po rozwodzie rodziców, z matką do Los Angeles w Kalifornii. Po ukończeniu psychologii na Southern University, Smith wstąpił do Sił Powietrznych i służył w całych Stanach Zjednoczonych, Europie i Azji. W Siłach Powietrznych Smith zaczął brać udział w konkursach talentów i koncertował z Horace'em Heidtem. Po zwolnieniu ze służby w lipcu 1955 roku, Smith zajął się jazzem, aby zarobić na życie. Smith po raz pierwszy zaliczył przełom jako wokalista u boku Sy Olivera i wystąpił w programie Arthura Godfreya „Talent Scouts”. 

 Jego sukces w tym programie doprowadził do podpisania w 1955 roku kontraktu płytowego z wytwórnią Cadence Records, jednak jego debiutancki singiel z 1956 roku „Slow Walk”/„Forbidden Fruit” oraz trzy kolejne single Cadence nie odniosły sukcesu. Smith był również poszukiwany jako wokalista w innych wytwórniach, a w styczniu 1956 roku, w coverze Arta Mooneya dla MGM, przeboju Little Richarda „Tutti Frutti”. Singiel nie odniósł sukcesu, ale przekonał MGM Records do podpisania z Smithem kontraktu solowego, co zaowocowało trzema kolejnymi wydawnictwami, ale nadal bez przebojów. 

W 1961 roku Smith został zatrudniony przez Counta Basiego jako wokalista, którą to funkcję pełnił do 1965 roku. Kontynuował również nagrywanie dla różnych wytwórni, ale przebój wciąż pozostawał nieuchwytny. W 1968 roku ówczesna wytwórnia Smitha, Columbia Records, była gotowa zwolnić go z kontraktu płytowego, gdy po raz pierwszy pojawił się na listach przebojów z utworem „The Son of Hickory Holler's Tramp”, który osiągnął 2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i znalazł się w pierwszej czterdziestce w Stanach Zjednoczonych. W 1976 roku Kenny Rogers wskrzesił ten przebój jako piosenkę country, podobną do pierwszych wersji utworu Johnny'ego Darrella. 

 Smith zmienił pierwszy człon swojego nazwiska na O.C. i nagrał napisaną przez Bobby'ego Russella piosenkę „Little Green Apples”, która 26 października 1968 roku dotarła do 2. miejsca na liście Hot 100 i przyniosła Russellowi nagrodę Grammy w 1969 roku w kategorii Piosenka Roku. Otrzymała ona status złotej płyty od R.I.A.A. za sprzedaż miliona egzemplarzy. Kontynuował nagrywanie, docierając do list przebojów R&B, Adult Contemporary i pop w swoim rodzinnym kraju z takimi utworami jak „Daddy's Little Man”, „Friend, Lover, Woman, Wife”, „Me and You” i „Love to Burn”. W 1977 roku powrócił na brytyjską listę przebojów z utworem „Together”, który dotarł do pierwszej trzydziestki. Po odejściu z CBS, Smith nawiązał współpracę z Charlesem Wallertem, który napisał i wyprodukował utwór tytułowy oraz album „Dreams Come True”, dzięki któremu Smith powrócił na krajowe listy przebojów. 

Album „Whatcha Gonna Do” zaowocował trzema singlami, które gościły na listach przebojów w sumie przez 40 tygodni. Na albumie znalazły się utwory „Brenda”, „You're My First, My Last My Everything” i „Spark of Love”. Dodatkowe hity, „The Best Out of Me” i „After All is Said and Done”, ugruntowały pozycję Smitha jako gwiazdy muzyki plażowej. Nominowany do sześciu nagród podczas trzeciej edycji Beach Music Awards, Smith zdobył pięć. Smith został pastorem i założycielem kościoła The City Of Angels Church w Los Angeles w Kalifornii, gdzie pełnił posługę przez 16 lat. Jedno z jego ostatnich nagrań, „Save the Last Dance for Me”, osiągnęło pierwsze miejsce na liście przebojów Rhythm n' Beach Top 40. 

23 listopada 2001 roku Smith zmarł na zawał serca w Los Angeles. Pozostawił żonę Robbie Gholson Smith, czworo dzieci z byłej żony Lorraine Smith: Sherryn Smith, Ocie Lee Smith III, Kelly T. Smith i Roberta Francisa Smitha, synów Jessego Hayesa IV i Franka Hayesa, córkę Bonnie Dykes oraz 10 wnucząt, w tym Monique Smith, Sergio Glenna Smitha i Melany Frances Smith. Wkrótce po jego śmierci gubernator Jim Hodges ogłosił 21 czerwca 2002 roku „Dniem O.C. Smitha” w stanie Karolina Południowa. W listopadzie 2002 roku Smith został pośmiertnie wybrany do Galerii Sław Muzyki Carolina Beach. Jego książka „Little Green Apples: God Really Did Make Them”, którą napisał wspólnie z Jamesem Shawem, została opublikowana pośmiertnie w 2003 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's Life/I'm Your Man	O. C. Smith	01.1967	-	127[1]	Columbia 43 525	[written by K. Gordon, D.K. Thompson][produced by Allen Stanton][#4 hit for Frank Sinatra in 1966]
The Son Of Hickory Holler's Tramp/The Best Man	O. C. Smith	02.1968	2[15]	40[14]	Columbia 44 425	[written by D. Frazier][produced by Jerry Fuller][32[9].R&B; Chart]
Main Street Mission/Gas, Food, Lodging	O. C. Smith	07.1968	-	105[1]	Columbia 44 555	[written by J. Fuller, H. B. Barnum][produced by Jerry Fuller]
Little Green Apples/Long Black Limousine	O. C. Smith	08.1968	-	2[17]	Columbia 44 616	[gold-US][written by B. Russell][produced by Jerry Fuller][2[14].R&B; Chart]
Isn't It Lonely Together/I Ain't The Worryin' Kind	O. C. Smith	12.1968	-	63[6]	Columbia 44 425	[written by R. Stevens][produced by Jerry Fuller][40[4].R&B; Chart]
Honey (I Miss You)/Keep On Keepin' On	O. C. Smith	02.1969	-	44[6]	Columbia 44 751	[written by B. Russell][produced by Jerry Fuller][44[3].R&B; Chart]
Friend, Lover, Woman, Wife/I Taught Her Everything She Knows	O. C. Smith	05.1969	-	47[9]	Columbia 44 859	[written by S. Davis][produced by Jerry Fuller][25[4].R&B; Chart]
Daddy's Little Man/If I Leave You Now	O. C. Smith	08.1969	-	34[7]	Columbia 44 948	[written by Mac "Scott" Davis][produced by Jerry Fuller][9[7].R&B; Chart]
Me And You/Can't Take My Eyes Off You	O. C. Smith	11.1969	-	103[5]	Columbia 45 038	[written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller][38[3].R&B; Chart]
Moody/Isn't Life Beautiful	O. C. Smith	02.1970	-	114[1]	Columbia 45 098	[written by E. Paris, A. Mitchell][produced by Jerry Fuller]
Primrose Lane/Melodee	O. C. Smith	05.1970	-	86[3]	Columbia 45 160	[written by W. Shanklin, G. Callender ][produced by Jerry Fuller]
Baby, I Need Your Loving/San Francisco Is A Lonely Town	O. C. Smith	08.1970	-	52[10]	Columbia 45 206	[written by E. Holland, L. Dozier, B. Holland][produced by Jerry Fuller][30[7].R&B; Chart]
Help Me Make It Through The Night/Diamond In The Rough	O. C. Smith	11.1971	-	91[4]	Columbia 45 435	[written by K. Kristofferson][produced by Jerry Fuller][38[8].R&B; Chart]
Don't Misunderstand/If You Touch Me (You've Got To Love Me)	O. C. Smith	11.1972	-	102[6]	Columbia 45 655	[written by G. Parks][produced by Snuff Garrett]
La La Peace Song/When Morning Comes	O. C. Smith	09.1974	-	62[7]	Columbia 10031	[written by J. Bristol, L. Martin][produced by Johnny Bristol][27[9].R&B; Chart]
Together/Just Couldn't Help Myself	O. C. Smith	11.1976	25[8]	-	Caribou 9017	[written by C. Fox, N. Gimbel][produced by John Guerin, Max Bennett][62[11].R&B; Chart]
Love To Burn/Give Me Time	O. C. Smith	09.1978	-	-	Shady Brook 1045	[written by Paul Harrison, Casey Kelly][produced by Joe Porter][34[13].R&B; Chart]
Dreams Come True/Nothing But The Best	O. C. Smith	11.1980	-	-	Family 5000	[written by Charlie Wallert][produced by Charlie Wallert][92[3].R&B; Chart]
Love Changes/Got To Know	O. C. Smith	06.1982	-	62[7]	Motown 1623	[written by L. J. Crawford, N. Pigford][produced by H. B. Barnum][68[7].R&B; Chart]
What'cha Gonna Do/Nothing But The Best	O. C. Smith	06.1986	-	-	Rendezvous 101	[written by L. Welch, D. Frank][produced by Charles Wallert][53[14].R&B; Chart]
You're The First, My Last, My Everything/You Saved Me	O. C. Smith	10.1986	-	-	Rendezvous 102	[written by B. White, T. Sepe, P. S. Radcliffe][produced by Charles Wallert][52[10].R&B; Chart]
Brenda	O. C. Smith	01.1987	-	-	Rendezvous 103	[written by Charles Wallert][produced by Charles Wallert][58[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hickory Holler Revisited	O. C. Smith	06.1968	40[1]	19[42]	Columbia 9680	[produced by Jerry Fuller]
For Once in My Life	O. C. Smith	03.1969	-	50[15]	Columbia 9756	[produced by Jerry Fuller]
O.C. Smith at Home	O. C. Smith	10.1969	-	58[16]	Columbia 9908	[produced by Jerry Fuller]
Greatest Hits	O. C. Smith	09.1970	-	177[5]	Columbia 30 227	[produced by Jerry Fuller]
Help Me Make It through the Night	O. C. Smith	07.1971	-	159[7]	Columbia 30 664	[produced by Jerry Fuller]

środa, 25 lutego 2026

Braxtons

Braxtons to amerykański kwintet muzyczny, w którego skład wchodzą wokalistka Toni Braxton
i jej młodsze siostry: Traci Braxton, Towanda Braxton, Trina Braxton i Tamar Braxton. Pomimo braku długotrwałego sukcesu, debiutancki singiel grupy z 1990 roku, „Good Life”, zapoczątkował solową karierę najstarszej siostry Toni.Cała piątka członków ponownie zjednoczyła się w 2011 roku, aby wystąpić w reality show stacji We TV „Braxton Family Values” u boku swojej matki, Evelyn Braxton. 

 

W październiku 2015 roku grupa wydała album „Braxton Family Christmas”.

 

  Rodzicami Braxtonów są pastor Michael Braxton senior (urodzony 26 czerwca 1947 r.) i Evelyn Braxton (urodzona 14 stycznia 1948 r.). Ich pierwsze dziecko, Toni Michele Braxton, urodziło się 7 października 1967 roku. Michael Conrad Braxton Jr., jedyny syn, urodził się 17 listopada 1968 roku, a Traci Renee Braxton urodziła się 2 kwietnia 1971 roku. Traci zmarła 12 marca 2022 roku. Towanda Chloe Braxton urodziła się 18 września 1973 roku. Piąte dziecko Braxtonów, Trina Evette Braxton, urodziło się 3 grudnia 1974 roku. Najmłodsza z rodzeństwa, Tamar Estine Braxton, urodziła się 17 marca 1977 roku. Pochodzą z Severn w stanie Maryland. Siostry zaczęły śpiewać , gdy pięcioletnia wówczas Tamar zażądała: „Niech ktoś przyniesie mi papier toaletowy!”. Wkrótce potem siostra i brat Michael poszli do łazienki i zaczęli śpiewać „Piosenkę o papierze toaletowym”. Braxtonowie uważają, że to wydarzenie było ich pierwszym doświadczeniem w pisaniu piosenek i pierwszym razem, kiedy zaśpiewali w harmonii jako grupa. Dorastając, śpiewali w chórze kilku kościołów i podróżowali po Wschodnim Wybrzeżu, a ich religijni rodzice śpiewali na różnych wydarzeniach.

 

Jako Braxtons, siostry Toni, Traci, Towanda, Trina i Tamar, wychowane w kościele, podpisały kontrakt z wytwórnią Arista w 1989 roku. „Good Life”, wydany jako ich debiutancki singiel w 1990 roku, osiągnął zaledwie 79. miejsce na liście Billboard R&B i został usunięty z listy, zanim zdążyły wydać kolejny singiel. Toni podpisała kontrakt z wytwórnią LaFace należącą do L.A. Reida i Babyface'a i wkrótce potem stała się supergwiazdą. Jej siostry dołączyły do ​​niej w trasie koncertowej jako wokalistki wspierające i wystąpiły w teledysku do utworu „Seven Whole Days”. 

 

 W 1996 roku Towanda, Trina i Tamar powróciły jako Braxtons z albumem „So Many Ways” wytwórni Atlantic. Tytułowy utwór, który znalazł się również na ścieżce dźwiękowej do filmu „High School High”, osiągnął 22. miejsce na liście R&B, a remiks utworu „The Boss” (cover Diany Ross) w wykonaniu zespołu Masters of Work znalazł się na szczycie listy przebojów klubowych. Pomimo sukcesu, Tamar zdecydowała się na karierę solową, a grupa zawiesiła działalność, nawet w pierwszych sezonach reality show „Braxton Family Values”. W 2015 roku Braxtonowie - wszystkie pięć sióstr -wydali program „Braxton Family Christmas” na kanale Def Jam. Michael Braxton Jr., ich jedyny brat, zagrał główną rolę w programie „Under My Christmas Tree”. Traci Braxton zmarła 12 marca 2022 roku w wieku 50 lat; leczyła się z powodu raka przełyku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Life/Family	Braxtons	09.1990	-	-	Arista 2080	[written by Irmgard Klarmann,Felix Weber][produced by Ernesto Phillips][79[6].R&B; Chart]
So Many Ways	Braxtons	08.1996	32[2]	83[8]	Atlantic 87 056	[written by Carl-So-Lowe,Jermaine Dupri][produced by Jermaine Dupri][22[19].R&B; Chart][piosenka z filmu "High School High"]
Only Love	Braxtons	02.1997	-	119[2]	Atlantic 87 017	[written by Andrea Martin][produced by Allen "Allstar" Gordon][52[14].R&B; Chart]
The Boss	Braxtons	03.1997	31[3]	-	Atlantic A 5441 [UK]	[written by Ashford & Simpson][produced by Kenny Dope,"Little" Louie Vega][106.R&B; Chart][1[2][14].Hot Disco/Dance;Atlantic 85 456 12"]
Slow Flow/L.A.D.I	Braxtons	07.1997	26[2]	-	Atlantic AT 0001 [UK]	[written by Sean "Sep" Hall,London Jones,Christopher "Tricky" Stewart][produced by Allen "Allstar" Gordon][104.R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Many Ways	Braxtons	08.1996	-	113[6]	Atlantic 82 875	[produced by Jermaine Dupri,Tricky Stewart,Sean "Sep" Hall,Daryl Simmons,Allen "Allstar" Gordon,Donald Parks,Emmanuel Officer,John Howcott,Kenny Gonzalez,Little Louie Vega]
Braxton Family Christmas	Braxtons	10.2015	-	144	Def Jam 0024018	[produced by Christopher Stewart,Kenneth "Babyface" Edmonds,Pierre Medor,Antonio Dixon,The Rascals,Toni Braxton,Michael Braxton,Demonte Posey]

niedziela, 22 lutego 2026

Vanity

Vanity, właśc. Denise Katrina Matthews (ur. 4 stycznia 1959r w Niagara Falls,
zm. 15 lutego 2016 w Fremont) - kanadyjska piosenkarka, autorka tekstów, tancerka, modelka i aktorka, która z czasem porzuciła się karierę muzyczną i aktorską, aby skoncentrować się na ewangelizacji.

Jej kariera estradowa trwała od wczesnych lat 80-tych do połowy lat 90-tych. W latach 1981–1983 była wokalistką kobiecego trio Vanity 6. Była znana z hitu R&B / funk „Nasty Girl” z 1982r. 

Vanity obejmowała również dwa solowe albumy wytwórni Motown Records - Wild Animal (1984) i Skin on Skin (1986), a także piosenki - „Pretty Mess” (1984), „Mechanical Emotion” (1985), „Under the Influence” (1986) oraz „Undress” (1988) z filmu Szalony Jackson.

Miała także udaną karierę filmową, występując w filmach Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986) i Szalony Jackson (1987). W latach 80-tych i na początku lat 90-tych pojawiła się w wielu czasopismach na całym świecie.

Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat z powodu niewydolności nerek.

Urodziła się w Niagara Falls w Ontario jako córka Helgi Senyk i Levii Jamesa Matthewsa. Jej matka była pochodzenia polskiego, niemieckiego i żydowskiego, urodziła się w Niemczech, podczas gdy jej ojciec był pochodzenia afroamerykańskiego i urodził się w Wilmington w Karolinie Północnej. Matthews miał dwie siostry, Patricię i Renay. W 1993 ujawniła Jetowi, że jej ojciec znęcał się fizycznie i słownie przez lata. Nadużycie sprawiło, że miała negatywny obraz siebie. „Przez 15 lat bardzo mnie bił. Chciałbym widzieć mojego ojca w niebie, ale nie chcę. Jest w piekle” – powiedziała.

Vanity zaczęła brać udział w lokalnych konkursach piękności, zanim przeprowadziła się do Toronto, gdzie podjęła pracę jako modelka. W 1977 zdobyła tytuł Miss Niagara Hospitality, a następnie w 1978 rywalizowała podczas wyborów Miss Kanady. W wieku 17 lat przeprowadziła się do Nowego Jorku, aby kontynuować karierę. Podpisała umowę z Zoli Model Agency. Ponieważ była niskiego wzrostu, jej kariera modelki była ograniczona do reklam i sesji zdjęciowych i nie obejmowała pracy na wybiegu. Wystąpiła w reklamach pasty do zębów Pearl Drops, zanim ukończyła sesję zdjęciową w Japonii.

Zadebiutowała na kinowym ekranie pod pseudonimem D.D. Winters z Benem Johnsonem i Jamie Lee Curtis w slasherze Rogera Spottiswoode Terror w pociągu (1980), który został zrealizowany w Montrealu. Następnie pojechała do Toronto, aby zagrać główną rolę w filmie klasy B Wyspa Tanyi (1980). Poznała Prince’a, kiedy była ze swoim ówczesnym partnerem Rickiem Jamesem na rozdaniu American Music Award. Dowiedziawszy się, że Vanity może śpiewać, Prince poprosił ją, aby została wokalistką grupy Vanity 6, nagrała jeden album i odniosła międzynarodowy sukces z singlem „Nasty Girl” w 1982r. Następnie opuściła grupę i podpisała kontrakt z Motown Records jako artystka solowa w 1984r. W połowie lat 80-tych wydała dwa albumy dla Motown - Skin on Skin i Wild Animal - i odniosła niewielki sukces na amerykańskich listach pop i R&B.

Powróciła na kinowy ekran w roli Laury Charles w komediodramacie sensacyjnym Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), jednak jej filmowa piosenka „7th Heaven” wykonana w duecie z Billem Wolferem została nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza piosenka. Rola drugoplanowa Dorren w dramacie kryminalnym Johna Frankenheimera Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986)[13] z Royem Scheiderem i Ann-Margret przyniosła jej nominację do nagrody Saturna. W filmie sensacyjno-przygodowym Larry’ego Cohena Złudzenie (Deadly Illusion, 1987) wystąpiła jako Rina u boku Billy’ego Dee Williamsa i Morgan Fairchild. Za rolę Sydney Ash w komedii sensacyjnej Szalony Jackson (1988) z Carlem Weathersem, Craigiem T. Nelsonem i Sharon Stone była nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza aktorka. W kwietniu 1988 była na okładce magazynu „Playboy”.

W 2010 wydano jej autobiografię pt. Blame It On Vanity.

Na początku 1992 została ponownie narodzoną chrześcijanką, wstąpiła do kościoła ewangelicznego i na dobre porzuciła świecką muzykę. Z powodu zażywania narkotyków od lat 90-tych chorowała na niewydolność nerek i poddawano ją dializie. Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat w Fremont w Kalifornii. Przyczyną śmierci była niewydolność nerek oraz choroba jamy brzusznej.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pretty Mess	Vanity	09.1984	-	75[7]	Motown 1752	[written by Vanity, Bill Wolfer][produced by Vanity, Bill Wolfer][15[14].R&B; Chart][13[8].Hot Disco/Dance;Motown 4526 12"]
Mechanical Emotion/Crazy Maybe	Vanity	01.1985	-	107[3]	Motown 1767	[written by Vanity][produced by Vanity, Bill Wolfer][23[13].R&B; Chart]
Under The Influence/Wild Animal	Vanity	04.1986	-	56[7]	Motown 1833	[written by T. Faragher, R. Nevil, T. Haynes][produced by Skip Drinkwater, Tommy Faragher][9[14].R&B; Chart][6[8].Hot Disco/Dance;Motown 4558 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wild Animal	Vanity	09.1984	-	62[23]	Motown 6102	[produced by Bill Wolfer,Vanity]
Skin on Skin	Vanity	03.1986	-	66[20]	Motown 6167	[produced by Skip Drinkwater,Tommy Faragher]

czwartek, 19 lutego 2026

Carl Thomas

Carlton Neron Thomas (ur. 15 czerwca 1972r) to amerykański wokalista R&B
pochodzący z Aurory w stanie Illinois. Został odkryty przez amerykańskiego rapera Puffa Daddy'ego, który w 1997 roku podpisał z Thomasem kontrakt z wytwórnią Bad Boy Records, wówczas należącą do Arista Records. Najbardziej znany stał się dzięki singlowi z 2000 roku „I Wish”, który osiągnął 20. miejsce na liście Billboard Hot 100 i poprzedził jego debiutancki album studyjny Emotional (2000). Album i jego kontynuacja, Let's Talk About It (2004), znalazły się w pierwszej dziesiątce listy Billboard 200, choć ten drugi nie zaowocował żadnym singlem na liście Billboard Hot 100 i był jego ostatnim wydawnictwem z Bad Boy. 

 Następnie podpisał kontrakt z Bungalo i Universal Records, aby wydać swój trzeci album, So Much Better (2007), który umiarkowanie wszedł na listę Billboard 200, podczas gdy jego czwarty, Conquer (2011) - wydany przez Verve Forecast - osiągnął ten sukces ledwo. 

 Thomas urodził się w Aurorze w stanie Illinois i uczęszczał do East Aurora High School.Thomas rozpoczął karierę śpiewając w Chicago i został członkiem zespołu The Fourmula. Później jednak rozszerzył swoją działalność i wyjechał do Nowego Jorku, gdzie śpiewał w klubach podczas wieczorów z otwartym mikrofonem. Jeden z takich występów przykuł uwagę Seana „Puffy” Combsa, który podpisał kontrakt z Thomasem dla Bad Boy Entertainment w 1997 roku. W lutym 2000 roku Thomas wydał swój przebój „I Wish” (wyprodukowany przez Mike'a City). Utwór utrzymywał się na szczycie list przebojów R&B przez sześć kolejnych tygodni i wzbudził ogromne zainteresowanie, a jego debiutancki album, „Emotional”, ukazał się 18 kwietnia 2000 roku. Dzięki temu singlowi, a także innym singlom, takim jak „Summer Rain”, który osiągnął 18. miejsce na liście przebojów i znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmowej wersji „Shaft” z 2000 roku, oraz tytułowemu utworowi „Emotional”, który osiągnął 8. miejsce na listach przebojów R&B, album uzyskał status platynowej płyty ze sprzedażą przekraczającą milion egzemplarzy.  

Później raper Jay-Z włączył utwór „I Wish” Thomasa do utworu „I Just Wanna Love U (Give It 2 ​​Me)” z jego albumu „The Dynasty: Roc La Familia” z 2000 roku. Thomas zaśpiewał również w utworze „Everyday” z albumu „The Understanding” rapera Memphisa Bleeka, a także współpracował z raperami Cubanem Linkiem i Big Punem przy utworze „Cheat On Her” z niewydanego debiutanckiego albumu Cubana „24K”, który później wyciekł do internetu. 

 Drugi album Thomasa, „Let's Talk About It”, ukazał się 23 marca 2004 roku. Dwa single z albumu, „She Is” i „Let's Talk About It”, odniosły słabe sukcesy na listach przebojów. Przyczynił się do tego brak promocji (spowodowany śmiercią brata Thomasa, Duranthony'ego Evansa, który zginął w wypadku samochodowym w noc Halloween we wschodniej części Aurory). To zdruzgotało Thomasa, zmuszając go do zrobienia sobie przerwy od muzyki i promocji albumu. Album był bardzo oczekiwany ze względu na długi czas, jaki upłynął od wydania „Emotional”, ale nie został dobrze przyjęty przez fanów. W 2005 roku Thomas pojawił się na drugim albumie piosenkarki R&B Amerie, Touch, w dziewiątym utworze zatytułowanym „Can We Go”. Na albumie 2Paca z 2006 roku, Pac's Life, wystąpił u boku Husseina Fatala i Papoose'a w utworze „Dumpin'”. 

 7 grudnia 2006 roku Thomas otrzymał nominację do nagrody Grammy, wraz z Chaką Khan, Yolandą Adams i zmarłym Geraldem Levertem, za utwór „Everyday (Family Reunion)”, pochodzący ze ścieżki dźwiękowej filmu Tylera Perry'ego „Madea's Family Reunion”. Utwór otrzymał nominację w kategorii „Najlepsze Wykonanie R&B przez Duet lub Grupę ”. 

Trzeci album Thomasa, „So Much Better”, ukazał się 30 maja 2007 roku i osiągnął 25. miejsce na liście Billboard 200 w USA. Ostatnim kontraktem płytowym Thomasa była umowa z Verve Music Group. Jego ostatni album zatytułowany „Conquer” ukazał się 6 grudnia 2011 roku. Pierwszy singiel „Don't Kiss Me” z gościnnym udziałem Snoop Dogga został napisany i wyprodukowany przez Rico Love. 

 W październiku 2004 roku, po wydaniu albumu Thomasa „Let's Talk About It”, jego brat Duranthony Evans, który pracował jako funkcjonariusz służby więziennej w Illinois Youth Center w St. Charles, zginął w strzelaninie z przejeżdżającego samochodu. Wokalista odwołał trasę koncertową, aby uporać się ze śmiercią brata, a jego wytwórnia płytowa założyła Fundację Duranthony'ego Evansa ku pamięci brata. W 2019 roku Thomas przeszedł operację usunięcia łagodnego guza ślinianek. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wish	Carl Thomas	03.2000	-	20[20]	Bad Boy 79 321	[written by Carl Thomas, Michael Flowers][produced by Mike City][1[6][32].R&B; Chart]
Summer Rain	Carl Thomas	09.2000	-	80[11]	Bad Boy	[written by D. Myers, S. Wonder][produced by Heavy D][18[20].R&B; Chart][sample z "Summer Soft"-Stevie Wondera z filmu "Shaft"]
Emotional	Carl Thomas	11.2000	-	47[20]	Bad Boy	[written by Carl Thomas, Mario Winans, Kenny Hickson & Sting][produced by Mario Winans][8[39].R&B; Chart][sample z "Shape Of My Heart"-Stinga]
Can't Believe	Faith Evans featuring Carl Thomas and P. Diddy	05.2001	-	56[20]	Bad Boy 79 370	[written by Jermaine Baxter, Sean Combs, Anthony Cruz, Nasir Jones, Chris Taylor, Mario Winans, Andre Young][produced by Combs, Winans][14[29].R&B; Chart][sample z "Phone tap"-The Firm]
Never Be the Same Again	Ghostface Killah featuring Carl Thomas & Raekwon	09.2001	-	-	Epic 79 650	[written by Davel McKenzie, Sergio Moore, Brian Palmer, Corey Woods, Ghostface Killah][produced by Lilz & PLX][65[20].R&B; Chart]
She Is	Carl Thomas Featuring LL Cool J	12.2003	-	-	Bad Boy	[written by Adonis Shropshire, Edwin Serrano, Mario Winans, Bernard Jackson, David Conley & David Townsend][produced by Mario "Yellow Man" Winans, Sean "P. Diddy" Combs][56[14].R&B; Chart]
Make It Alright	Carl Thomas	04.2004	-	108[8]	Bad Boy	[written by Mike City][produced by Mike City][33[20].R&B; Chart]
One Name	Sheek Louch feat. Carl Thomas	12.2005	-	-	Pullem Up	[71[4].R&B; Chart]
2 Pieces	Carl Thomas	06.2007	-	-	Umbrella	[written by Michael Flowers][63[10].R&B; Chart]
Don't Kiss Me	Carl Thomas	10.2011	-	-	Verve Forecast	[written by Earl Hood,Eric Goudy II,Richard Butler][produced by Rico Love,Earl & E][54[20].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Emotional	Carl Thomas	05.2000	-	9[49]	Bad Boy 73 025	[platinum-US][produced by Mike City, Gordon Chambers, Sean Combs, D-Dot, Anthony Dent, Damien DeSandies, J-Dub, K-Gee, Brian Keirulf, Heavy D. ,Ron Lawrence ,Harve Pierre, Joshua M. Schwartz, Garrette "Blake" Smith, Rashad Smith ,Carl Thomas, Chucky Thompson, Mario Winans]
Let's Talk About It	Carl Thomas	04.2004	-	4[12]	Bad Boy 001 188	[gold-US][produced by Paris Bowens, Mike City ,Sean Combs, D-Dot ,Damien DeSandies, Dre & Vidal, Stevie J, Just Blaze, Ryan Leslie, Eric Roberson ,Carl Thomas, Milton Thornton ,Tye Tribbett, Thaddaeus Tribbett, Vato, Kanye West, Mario Winans]
So Much Better	Carl Thomas	06.2007	-	25[6]	Umbrella 02097 01282	[produced by Mike City, Bryan-Michael Cox, Jimmy Jam & Terry Lewis, A. Jermaine Mobley, Hakim Young]
Conquer	Carl Thomas	12.2011	-	165[1]	Verve Forecast 0015512	[produced by BlacElvis ,Mike City, Earl & E, Andre Harris, Heavy D ,J.R. Hutson, Rico Love, Mario Winans]

piątek, 6 lutego 2026

Johnny Bristol

John William Bristol (ur. 3 lutego 1939r -zm. 21 marca 2004r)  był amerykańskim muzykiem,
znanym przede wszystkim jako autor tekstów i producent muzyczny wytwórni Motown pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych. Pochodził z Morganton w Karolinie Północnej, o którym napisał piosenkę o tym samym tytule. Jego kompozycja „Love Me for a Reason” odniosła globalny sukces, gdy została nagrana przez The Osmonds, osiągając pierwsze miejsce na brytyjskich listach przebojów w 1974 roku.  

Jego najsłynniejszym solowym nagraniem był utwór „Hang On in There Baby” z 1974 roku, który dotarł do pierwszej dziesiątki w Stanach Zjednoczonych i trzeciego miejsca w Wielkiej Brytanii. Oba single znalazły się jednocześnie w pierwszej piątce brytyjskich list przebojów. Producent Motown Bristol po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w Detroit jako członek duetu soulowego Johnny & Jackey, którego współpracownikiem był Jackey Beavers, którego Bristol poznał w Siłach Powietrznych USA. Para nagrała dwa single w 1959 roku dla Anna Records, wytwórni należącej do Gwen Gordy (siostry Berry'ego Gordy'ego) i Billy'ego Davisa, oraz cztery płyty 45-calowe dla wytwórni Tri-Phi Gwen Gordy i Harveya Fuquy, z których żaden nie odniósł sukcesu poza Środkowym Zachodem Stanów Zjednoczonych. 

W połowie lat 60-tych Motown przejął Tri-Phi, a Bristol rozpoczął współpracę z Fuquą jako autor tekstów i producent. Wśród ich sukcesów jako producentów znalazły się przeboje: „Ain't No Mountain High Enough” (1967), „Your Precious Love” (1967) i „If I Could Build My Whole World Around You” (1968) Marvina Gaye’a i Tammi Terrell; „Twenty-Five Miles” (1969) Edwina Starra; oraz „My Whole World Ended (The Moment You Left Me)” Davida Ruffina (1969).

  Bristol rozkwitł w Motown, współpracując z niektórymi z najlepiej sprzedających się zespołów wytwórni. Jego osiągnięcia producenckie i/lub kompozytorskie obejmowały „These Things Will Keep Me Loving You” (1966) zespołu Velvelettes; „I Don't Want to Do Wrong” (1971) i „Daddy Could Swear, I Declare” (1973) zespołu Gladys Knight & the Pips; i Jr. Walker & the All Stars, którzy znaleźli się na listach przebojów dzięki licznym singlom i albumom napisanym przez Bristola, w tym „What Does It Take (To Win Your Love)” (1969), „Gotta Hold On to This Feeling” (1970), „Way Back Home” (1971) i „Walk in the Night” (1971). Jednym z jego ostatnich sukcesów był pierwszy solowy album Jermaine’a Jacksona „That’s How Love Goes” (1972). Co ciekawe, Bristol był producentem i współautorem ostatnich singli zarówno Diany Ross & the Supremes, jak i Smokey Robinson & the Miracles, zanim każdy z zespołów stracił swojego imiennika, głównego wokalistę.

  Podczas gdy utwór „We've Come Too Far to End It Now” (1972) zespołu Miracles był oryginalnym utworem, „Someday We'll Be Together” (1969) zespołu Supremes był remakiem singla Johnny'ego i Jackeya z 1961 roku. Bristol jest męskim głosem w wersji „Someday We'll Be Together” zespołu Supremes, śpiewając w odpowiedzi na główny wokal Diany Ross. (Ross nagrała tę piosenkę jako swój pierwszy solowy album z wokalistkami sesyjnymi Waters Sisters). Producent i solista Bristol opuścił wytwórnię Motown w 1973 roku, aby dołączyć do CBS jako producent. Współpracował z wieloma wschodzącymi wokalistami, w tym z Randym Crawfordem, dla którego Bristol napisał „Caught in Love's Triangle”, a także produkował i komponował dla uznanych wykonawców, takich jak: Tom Jones, Marlena Shaw, Johnny Mathis, Jerry Butler i Boz Scaggs. W 1974 roku napisał i wyprodukował utwór „La La Peace Song” nagrany przez Ala Wilsona i O.C. Smitha. Wokale Bristola można usłyszeć w wersji Ala Wilsona. 

 Mając wówczas nieco ponad 30 lat, pragnął wznowić własną karierę nagraniową i kiedy CBS/Columbia nie wykazało entuzjazmu, podpisał kontrakt płytowy z MGM. W MGM Bristol nagrał dwa udane albumy „Hang On in There Baby” i „Feeling the Magic”, a także znalazł się na listach przebojów z kilkoma singlami, w tym „Hang On in There Baby” (1974, 8. miejsce na liście przebojów pop w USA, 2. miejsce na liście R&B w USA i 3. miejsce na liście w Wielkiej Brytanii), „You and I” (1974, 20. miejsce na liście R&B w USA), „Leave My World” (1975, 23. miejsce na liście R&B w USA) i „Do It to My Mind” (1976, 5. miejsce na liście R&B w USA). Nagrał również oryginalną wersję utworu „Love Me for a Reason”, który później stał się wielkim hitem The Osmonds. 

W 1975 roku był nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Nowy Artysta”, ostatecznie przegrywając z Marvinem Hamlischem. Bristol nagrał następnie dwa albumy dla wytwórni Atlantic: „Creme” (1976) i „Strangers” (1978). Jeden z utworów z okresu działalności wytwórni Atlantic, „Strangers In The Dark Corners”, zyskał popularność na europejskiej scenie muzyki soul. W tym okresie pełnił również rolę producenta, pracując głównie dla artystów podpisujących kontrakty z wytwórnią Columbia Records, w tym dla Boza Scaggsa. Bristolowi przypisuje się stworzenie blue-eyedowego brzmienia Scaggsa na albumie „Slow Dancer” (1974). Bristol był również producentem albumu Toma Jonesa z 1975 roku, „Memories Don't Leave Like People Do”, który zawierał pięć coverów piosenek Bristola, w tym utwór tytułowy. Nadal cieszył się dużym uznaniem jako producent, a wśród innych artystów, z którymi współpracował, byli m.in.: Tavares, Margie Joseph, The Jackson Sisters oraz dwa duety z Lindą Evans, „Sweet and Deep” i „Share with Me My Dream” na albumie „Free to Be Me” z 1981 roku. Na początku lat 80-tych głównym rynkiem zbytu Bristolu była Europa. Jego duet z Amii Stewart na  medley „My Guy – My Girl” osiągnął 39. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1980 roku.

  Umowa z Ariola/Hansa zaowocowała klubowymi hitami „Love No Longer Has a Hold on Me” i „Take Me Down”. Towarzyszący album nie zdołał ugruntować jego pozycji i minęło osiem lat, zanim pojawił się nowy produkt Bristola - singiel „I'm Just a Musician” dla Hansa. Współpraca z brytyjską wytwórnią Motorcity Records w 1989 roku była krótka, ale zaowocowała jednym z najpopularniejszych wydawnictw Bristola, „Man Up in the Sky”, oraz jego wersją utworu „What Does It Take to Win Your Love”, pierwotnie hitu Jr. Walkera & the All Stars. Ostatnimi wydawnictwami Bristola były singiel „Come to Me” z 1991 roku dla Whichway Records oraz album „Life & Love”, wydany na rynek japoński w 1993 roku przez Blues Interactions (P-Vine Records). Na tym ostatnim znalazł się utwór „That's the Way of the World” zespołu Earth, Wind & Fire w duecie z córką, Shanną J. Bristol. Album ukazał się w USA trzy lata później pod tytułem „Come To Me”. 

 Bristol zmarł 21 marca 2004 roku w swoim domu w Brighton Township w stanie Michigan z przyczyn naturalnych, w wieku 65 lat. Bristol został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Karoliny Północnej w 2009 roku. Bristol był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Maude Perry. Mieli dwoje dzieci. Jego drugą żoną była Iris Gordy. Mieli jedno dziecko, Karlę Gordy Bristol, która jest komisarzem miasta Beverly Hills. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hang On In There Baby/Take Care Of You For Me	Johnny Bristol	06.1974	3[11]	8[17]	MGM 14 715	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][79[5].R&B; Chart]
You And I/It Don't Hurt No More	Johnny Bristol	11.1974	-	48[7]	MGM 14 762	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][20[13].R&B; Chart]
Leave My World/All Goodbyes Aren't Gone	Johnny Bristol	04.1975	-	104[1]	MGM 14 792	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][23[10].R&B; Chart]
Love Takes Tears/Go On And Dream	Johnny Bristol	07.1975	-	-	MGM 14 814	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][72[8].R&B; Chart]
Do It To My Mind/Love To Have A Chance To Taste The Wine	Johnny Bristol	11.1976	-	43[11]	Atlantic 3360	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][5[20].R&B; Chart]
You Turned Me On To Love/I Sho Like Groovin' With Ya	Johnny Bristol	03.1977	-	106[1]	Atlantic 3391	[A&B:written by Johnny Bristol][A&B:produced by Johnny Bristol, D2TP][A:36[10].R&B; Chart][B:47[10].R&B; Chart]
Waiting On Love/She's So Amazing	Johnny Bristol	04.1978	-	-	Atlantic 3421	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][27[14].R&B; Chart]
Hang On In There Baby	Alton And Johnny	02.1980	-	-	Polydor 2050	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][73[3].R&B; Chart]
My Guy / My Girl/Now	Amii Stewart And Johnny Bristol	10.1980	39[5]	63[8]	MGM 14715	[written by William Smokey Robinson, Ronald White][produced by Barry Long, Simon May][76[3].R&B; Chart]
Love No Longer Has A Hold On Me/Until I See You Again	Johnny Bristol	02.1981	-	-	Handshake 5304	[written by Johnny Bristol, Hense Powell][produced by Johnny Bristol][75[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hang On in There Baby	Johnny Bristol	08.1974	12[7]	82[17]	MGM 4959	[produced by Johnny Bristol]
Bristol's Creme	Johnny Bristol	12.1976	-	154[11]	Atlantic 18 197	[produced by Johnny Bristol]

                                        Kompozycje Johnny Bristola na listach przebojów

[with Harvey Fuqua] 01/1966 I Can't Believe You Love Me Tammi Terrell 72.US 05/1966 Come On and See Me Tammi Terrell 80.US [with Harvey Fuqua,Sylvia Moy] 10/1966 These Things Will Keep Me Loving You The Velvelettes 102.US/34.UK [with Danny Coggins, Harvey Fuqua] 02/1967 Pucker Up Buttercup Jr. Walker & The All-Stars 31.US [with Harvey Fuqua,Warren Harris & Richard Street] 02/1967 Since I Lost You Girl The Monitors 117.US [with Harvey Fuqua, Vernon Bullock] 12/1967 If I Could Build My Whole World Around You Marvin Gaye & Tammi Terrell 41.UK/10.US 05/1969 What Does It Take (to Win Your Love) Jr. Walker & The All-Stars 4.US/13.UK 11/1969 What Does It Take (To Win Your Love) Motherlode 111.US 04/1983 What Does It Take (To Win Your Love) Garland Jeffreys 107.US 08/1986 What Does It Take (To Win Your Love) Kenny G 64.UK [with Harvey Fuqua, Pam Sawyer & Jimmy Roach] 02/1969 My Whole World Ended (the Moment You Left Me) David Ruffin 9.US/51.UK [with Harvey Fuqua & Edwin Starr] 02/1969 Twenty-Five Miles Edwin Starr 6.US/36.UK [with Doris McNeil] 05/1969 What Is a Man Four Tops 16.UK/53.US 06/1969 I'm Still a Strugglin' Man Edwin Starr 80.US 12/2000 What Is a Man? Tindersticks 90.UK [with Thomas Kemp] 07/1969 I've Lost Everything I've Ever Loved David Ruffin 58.US [with Jackey Beavers & Harvey Fuqua] 11/1969 Someday We'll Be Together The Supremes 13.UK/1.US 02/1971 Carry Your Own Load Jr. Walker & The All-Stars 117.US [with Pam Sawyer, Joe Hinton] 02/1970 Gotta Hold On to This Feeling Jr. Walker & The All-Stars 21.US/52.UK [with Robert Beavers] 07/1970 Do You See My Love (For You Growing) Jr. Walker & The All-Stars 51.UK/32.US [with Bubba Knight, Gladys Knight, Katherine Schaffner & William Guest] 06/1971 I Don't Want to Do Wrong Gladys Knight & the Pips 17.US [with Gloria Jones,Pam Sawyer] 08/1971 Take Me Girl, I'm Ready Jr. Walker & The All-Stars 16.UK/50.US [with Wilton Felder, Gladys Knight ] 12/1971 Way Back Home Jr. Walker & The All-Stars 35.UK/52.US [with Stephen Bowden & Joyce Chambers] 03/1972 I'm Someone Who Cares The Originals 16.UK/53.US [with Wade Brown, David Jones Jr.] 06/1972 We've Come Too Far to End It Now The Miracles 46.US 09/1972 That's How Love Goes Jermaine Jackson 46.US/51.UK 12/1972 I Can't Stand to See You Cry The Miracles 45.US [with Anette Minor, Jack Alan Goga,Peter Green] 03/1973 No One There Martha Reeves 52.UK [with Wade Brown, David Jones Jr.] 06/1972 We've Come Too Far to End It Now The Miracles 46.US 08/1974 Love Me for a Reason The Osmonds 10.US/1.UK 12/1994 Love Me for a Reason As We Speak 85.UK 12/1994 Love Me for a Reason Boyzone 2.UK [solo] 04/1973 Daddy Could Swear (I Declare) Gladys Knight & the Pips 19.US 06/1974 Hang On in There Baby Johnny Bristol 8.US/3.UK 11/1974 You and I Johnny Bristol 48.US 11/1974 We Got Love Buddy Miles 108.US 03/1975 Touch Me Baby (Reaching Out for Your Love) Tamiko Jones 60.US 03/1975 Leave My World Johnny Bristol 104.US/53.UK 10/1976 Do It to My Mind Johnny Bristol 43.US 03/1977 You Turned Me On to Love Johnny Bristol 106.US 04/1992 Hang On in There Baby Curiosity Killed the Cat 3.UK [with James Dean & John Glover] 01/1974 That's the Sound That Lonely Makes Tavares 70.US [with Liz Martin] 09/1974 La La Peace Song O.C. Smith 62.US 09/1974 La La Peace Song Al Wilson 30.US [with Candice Ghant, Marilyn McLeod] 02/1974 Don't Blame the Children Jr. Walker & The All-Stars 53.UK [with Jerry Butler, James Dean & John Glover] 11/1974 Memories Don't Leave Like People Do Johnny Bristol 52.UK [with Marilyn McLeod] 04/1988 Walk in the Night Paul Hardcastle 54.UK [with Edwin Starr, Harvey Fuqua, Marc Williams, Josh Powell & Milroy Nadarajah] 03/2001 25 Miles 2001 The Three Amigos 30.UK [with Onika Maraj, Georges Olivier, Habib Defoundoux, Moses Davis, Lynford Marshall, Colin York,Jerry Butler, James Dean & John Glover] 12/2023 Just the Memories Nicki Minaj 123.US