Z archiwum...rocka : r&b

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą r&b. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 6 stycznia 2026

Al Johnson

Alfred Orlando Johnson (ur. 11 lutego 1948r -zm. 26 października 2013r) był amerykańskim
wokalista R&B, kompozytorem, aranżerem i producentem. Współtworzył piosenkę „We Have Love for You” z Deniece Williams z jej albumu „Songbird” z 1977 roku.

Urodzony w Newport News w stanie Wirginia w 1948 roku, Johnson studiował na Uniwersytecie Howarda w Waszyngtonie, gdzie współtworzył zespół soulowy Unifics. Zespół, z Johnsonem jako wokalistą, zdobył trzy przeboje na liście Billboard Hot 100 w 1968 i 1969 roku dla wytwórni Kapp Records. Pierwszy z nich, „Court of Love”, wspiął się na 25. miejsce, ale osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B w USA. Kolejny, „The Beginning of My End”, dotarł do 36. miejsca na liście Hot 100 i 9. miejsca na liście R&B. Dwa kolejne wydawnictwa z 1969 roku trafiły na listy przebojów R&B.

Johnson kontynuował pisanie piosenek dla innych artystów w latach 70-tych, w tym dla gwiazdy Sparkle Lonette McKee, Taty Vegi i Deniece Williams. W 1978 roku nagrał swój debiutancki solowy album „Peaceful”, którego był współproducentem, a także aranżerem i współautorem, dla małej wytwórni Marina, której współwłaścicielem był były wokalista Lloyd Price. W 1980 roku Johnson nawiązał współpracę z producentem jazzowo-soulowym Normanem Connorsem przy swoim drugim solowym albumie „Back For More” dla Columbia Records. Nastąpiło to po tym, jak w 1979 roku zaśpiewał na albumie Normana Connorsa „Invitation” dla Arista Records, śpiewając główny utwór „Your Love”. Album „Back for More” osiągnął 48. miejsce na liście Billboard Black Albums.

Pierwszy singiel z albumu, „I'm Back for More”, duet z Jean Carn, osiągnął 26. miejsce na liście R&B, a kolejny, „I've Got My Second Wind”, dotarł do 58. miejsca -oba w 1980 roku. W tym samym roku utwór „Second Wind” został zaśpiewany w szybszym rytmie przez Tatę Vegę z udziałem G. C. Camerona dla Motown Records.

W tym czasie Johnson komponował, aranżował i grał na klawiszach podczas sesji nagraniowych, między innymi dla zespołu producenckiego Willie Lester-Rodney Brown, który wydał kilka udanych albumów disco/soul w wytwórni Prelude na początku lat 80-tych, z takimi artystami jak Sharon Redd, Bobby Thurston i Gayle Adams.

W latach 90-tych Johnson współpracował z The Whispers przy kilku albumach, a w 1998 roku wydał swój ostatni solowy album „My Heart Is an Open Book” dla niezależnej wytwórni CLOUT Entertainment. Johnson reaktywował Unifics z Tomem Fauntleroyem, członkiem pierwotnego zespołu, i odbył również trasę koncertową z solowym koncertem gospel. W 2005 roku zespół wydał nowy album, Unifics Return. Johnson, w wieku 65 lat, zmarł 26 października 2013 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Back For More/You Are My Personal Angel	Al Johnson (With Jean Carn)	03.1980	-	-	Columbia 11207	[written by K. Stover][produced by Norman Connors][26[15].R&B; Chart]
I've Got My Second Wind/Peaceful	Al Johnson	06.1980	-	-	Columbia 11287	[written by T. Fauntleroy, A. Johnson][produced by Norman Connors][58[8].R&B; Chart]

Gloria Jones

Kiedy nazwisko Glorii Jones pojawia się w rozmowach o rocku, zazwyczaj jest to pytanie
z gatunku quizu. Po pierwsze, w połowie lat 60-tych nagrała oryginalną wersję utworu „Tainted Love”, który w 1982 roku został coverowany przez Soft Cell i stał się wielkim międzynarodowym hitem. Była również dziewczyną brytyjskiego glam rockera Marca Bolana, a oprócz tego śpiewała i grała na klawiszach w jego zespole T. Rex. Jej niemały talent soulowy ginie w tłumie, zwłaszcza że niewiele jej nagrań jest obecnie dostępnych.

Jones zapisała się w historii rocka już dzięki utworowi „Tainted Love”. Ten porywający soulowy hit z połowy lat 60-tych, zupełnie niepodobny do słabiutkiego synthpopowego coveru Soft Cell, jest jednym z największych hitów lat 60-tych, który nigdy nie zaistniał. „Heartbeat” to kolejny pulsujący utwór, który niemalże zaliczył sukces, nagrany, co dziwne, z producentem Edem Cobbem, znanym głównie ze współpracy z zespołami garażowo-popowymi, takimi jak The Standells i The Chocolate Watch Band. Zarówno „Heartbeat”, jak i „Tainted Love” zostały napisane przez Cobba, choć Jones nie była pozbawiony talentu kompozytorskiego - współtworzyła duet Marvina Gaye’a i Diany Ross z 1974 roku, „My Mistake”.

Jones nigdy nie odniosła sukcesu wykraczającego poza region i (podobnie jak kilku innych mniej znanych amerykańskich wokalistów soulowych) przeniosła się do Wielkiej Brytanii, gdzie kultowe oddanie fanów Northern Soul zapewniło jej stałą pracę.

W 1974 roku Jones dołączyła do T. Rex (który w tym czasie szybko podupadał) jako klawiszowiec i wokalistka wspierająca. Nawiązując romans z piosenkarzem, pomogła mu również w przejściu na bardziej soulowo-taneczny kierunek. Bolan z kolei pomógł jej w nagraniu solowego albumu „Vixen”, grając na gitarze i pisząc piosenki. Po narodzinach dziecka ich wspólny czas zakończył się tragicznie, gdy Bolan zginął w wypadku samochodowym w 1977 r., za kierownicą siedziała Jones.

Po stracie dobytku Jones przeprowadziła się z synem z powrotem do Los Angeles, gdzie zamieszkali z rodziną Jones. W 1978 roku wydała album „Windstorm”, który poświęciła pamięci Bolana: na tylnej okładce widnieje napis: „Specjalna dedykacja ku pamięci ojca mojego syna, Marca Bolana, za którym bardzo tęsknimy”. Jej singiel „Bring on the Love” odniósł sukces na amerykańskiej liście przebojów R&B.

Jones pozostała w branży muzycznej przez kilka lat, wydając w 1981 roku album wyprodukowany przez Eda Cobba, zatytułowany „Reunited”. Ponownie współpracowała również z Billym Prestonem i innymi członkami Cogic Singers przy albumie „The Cogic's” z 1984 roku. Od tego czasu pracowała jako kierownik muzyczny przy filmach. Na swoim albumie „Reunited” z 1982 roku została okrzyknięta „Królową Northern Soulu”. W 2010 roku wraz z synem Rolanem założyła Szkołę Muzyki i Filmu im. Marca Bolana w Makeni w Sierra Leone.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heartbeat Part 1/Heartbeat Part 2	Gloria Jones	11.1965	-	128[3]	Uptown 712	[written by Ed Cobb][produced by Ed Cobb]

Kompozycje Glorii Jones na listach przebojów

  [with Clay McMurray & Pam Sawyer]
11/1970 If I Were Your Woman Gladys Knight & the Pips 9.US 

[with  Robert Bateman, Brian Holland]
08/1971 Take Me Girl, I'm Ready Jr. Walker & The All-Stars 50.US/16.UK

[with Pam Sawyer]
02/1974 My Mistake (Was to Love You) Diana Ross & Marvin Gaye 19.US/51.UK
11/1974 The Zoo (The Human Zoo) The Commodores 44.UK

[solo]
11/1978 Haven't Stopped Dancing Yet Gonzalez 26.US/15.UK
03/1989 I Haven't Stopped Dancing Yet Pat & Mick 9.UK

[with  Dominic Smith, Joe Cole, Elephant Man & Stone]
07/2004 World of Dynamite – Room 1 Dynamite MC 115.UK

[with Jermaine Cole,Pamela Sawyer]
05/2021 Close J. Cole  33.US

poniedziałek, 5 stycznia 2026

Jamelia

Zaczynając zaledwie w wieku 18 lat, wokalistka pop-R&B Jamelia
porwała brytyjskich fanów R&B, a po swoim drugim albumie „Thank You” stała się gwiazdą, zdobywając uznanie wielu fanów, a także krytyków w całej Europie. Liczne single na szczytach list przebojów oraz nominacje i nagrody muzyczne dorównywały sławie i popularności jej amerykańskich rówieśników, co pozwoliło wielu nazwać ją brytyjską Beyoncé. Być może poza jej bliskimi przyjaciółmi i rodziną, niewielu przypuszczałoby, że młoda nastolatka, która lubiła wygłupiać się śpiewając karaoke, może zostać popularną artystką.

Jamelia, urodzona jako Jamelia Naila Davis 11 stycznia 1981 roku w Birmingham w Anglii, otrzymała swój pierwszy sprzęt karaoke w wieku 12 lat. Kilka lat później kuzynka Jamelii przesłała jedno z tych nagrań przedstawicielom Parlophone Records, a po tym, jak przedstawiciele wytwórni usłyszeli jej śpiew a cappella, podpisali z nią kontrakt w wieku 15 lat. Parlophone (spółka zależna EMI) cierpliwie przygotowywała ją do wydania pierwszego singla „So High” do 18. roku życia. Choć piosenka nie spotkała się z zainteresowaniem, to właśnie ona utorowała drogę kolejnym czterem jej hitom z debiutanckiego albumu „Dramat” z 2000 roku. Każdy z nich znalazł się na listach przebojów, a „Money” z udziałem artysty reggae Beenie Mana znalazł się w pierwszej piątce brytyjskich przebojów. Zdobywając pięć nominacji do nagrody MOBO (i jedną za najlepszy teledysk), było jasne, że Jamelia ma potencjał, by stać się gwiazdą R&B.

Mimo to Jamelia musiała wycofać się z życia publicznego na dwa lata z powodu ciąży i opieki nad córeczką. W 2003 roku singiel „Bout” z udziałem amerykańskiej raperki Rah Digga ledwie zapowiadał powrót pięciokrotnie nominowanej do nagrody MOBO artystki, plasując się na samym dole brytyjskiej listy Top 40. Jednak kolejny singiel, „Superstar”, stał się międzynarodowym hitem. Dotarł do trzeciego miejsca na brytyjskich listach przebojów, był numerem jeden w Australii i Nowej Zelandii oraz zapewnił piosenkarce kolejne rzesze fanów w całej Europie. Wraz z ukazaniem się jej platynowego drugiego albumu, „Thank You”, kilka tygodni później, we wrześniu, sukces Jamelii dopiero się rozkręcał.

W 2004 roku tytułowy utwór albumu, autobiograficzna piosenka o przemocy domowej, zadebiutował na drugim miejscu na brytyjskich listach przebojów i zdobył nagrodę MOBO dla najlepszego singla. W marcu 2004 roku, ze względu na ogromną popularność singli zespołu Thank You, Parlophone wznowiło album w zmienionej wersji, w której niektóre utwory zostały przearanżowane i dodano nowe utwory, w tym singiel „See It in a Boy's Eyes”, który znalazł się w pierwszej piątce list przebojów. Współautorem był Chris Martin, lider Coldplay i kolega z wytwórni. Wraz z wznowieniem i singlem Chrisa Martina, artystka wyruszyła tego lata w swoją pierwszą trasę koncertową jako główna gwiazda po Wielkiej Brytanii, co ugruntowało jej znakomitą passę w 2004 roku.

Nowo zdobyta sława sprawiła, że stała się coraz bardziej znana brytyjskiej opinii publicznej. Angażowała się w działalność charytatywną, zdobywała kontrakty promocyjne i została zaproszona przez brytyjską modelkę Naomi Campbell do współpracy z jej agencją modelek. Dlatego też, gdy w następnym roku urodziło się jej drugie dziecko, nie miała już chwili wytchnienia od rozgłosu aż do wydania swojego trzeciego albumu, Walk with Me, który ukazał się we wrześniu 2006 roku. Wykorzystując sample z rockowych zespołów, takich jak Stranglers i Depeche Mode, jej muzyka odeszła od jej grona fanów R&B, a zwróciła się bardziej w stronę popu/rocka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Do	Jamelia	07.1999	36[2]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 21	[written by Jamelia Davis, D. De'Bourg, Colin Emmanuel][produced by Colin Emmanuel]
Money	Jamelia featuring Beenie Man	03.2000	5[11]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 27	[written by Jamelia Davis, Colin Emmanuel, Daniel de Bourg ,Moses Davies][produced by Colin Emmanuel]
Call Me/Big Girl	Jamelia	06.2000	11[7]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 28	[written by Jamelia][produced by Emmanuel]
Boy Next Door	Jamelia	10.2000	42[2]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 29	[written by Jamelia Davis, R. Bennett, T. Harris][produced by Rory Bennett]
Bout	Jamelia featuring Rah Digga	06.2003	37[3]	-	Parlophone CDRS 6597	[written by Bill Conti, Jamelia Davis, Colin Emmanuel][produced by Colin Emmanuel]
Superstar	Jamelia	09.2003	3[20]	-	Parlophone CDR 6615	[platinum-UK][written by Remee, Mich Hansen ,Joe Belmaati][produced by Cutfather & Joe]
Thank You	Jamelia	03.2004	2[15]	-	Parlophone CDR 6621	[silver-UK][written by Jamelia Davis, Carsten Schack, Peter Biker][produced by Soulshock, Peter Biker]
See It in a Boy's Eyes	Jamelia	07.2004	5[11]	-	Parlophone CDRS 6635	[written by Chris Martin, Jamelia Davis][produced by Cameron McVey, Matt Kent]
DJ/Stop	Jamelia	11.2004	9[14]	-	Parlophone CDR 6646	[written by Sam Brown, Gregg Sutton, Bruce Brody][produced by Jimmy Hogarth]
Something About You	Jamelia	09.2006	9[12]	-	Parlophone Rhythm CDR 6713	[written by Peter Biker, Jamelia Davis, Carsten Schack][produced by Soulshock ,Peter Biker]
Beware of the Dog	Jamelia	10.2006	10[9]	-	Parlophone CDR 6727	[written by Martin Gore,Jamelia Davis,Stuart Crichton,Tommy Lee James,Karen Poole][produced by Crichton]
No More	Jamelia	03.2007	43[2]	-	Parlophone CDR 6736	[written by Jet Black, Jean-Jacques Burnel, Hugh Cornwell, Stuart Crichton, Jamelia Davis, Dave Greenfield, Tommy Lee James][produced by Crichton]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Drama	Jamelia	07.2000	39[2]	-	Parlophone Rhythm 5272272	-
Thank You	Jamelia	10.2003	4[53]	-	Parlophone 5837772	[platinum-UK][produced by Cutfather & Joe,Soulshock,Cameron McVey,Matt Kent,Jimmy Hogarth,Ignorants,Copenhaniacs,Colin Emmanuel (aka C-Swing),Marc 'M2E' Smith,Sylvia Bennett Smith]
Walk with Me	Jamelia	10.2006	20[7]	-	Parlophone 3735522	[gold-UK][produced by Peter Biker ,Stuart Crichton ,Cutfather & Joe, Fort Knox Five, Jimmy Hogarth, Greg Kurstin, Matt Prime, Fraser T Smith, Soulshock & Karlin]
Superstar – The Hits	Jamelia	10.2007	55[1]	-	Parlophone 5071562	[produced by Joe Belmaati, Peter Biker, Stuart Crichton, Cutfather, Colin Emmanuel, Jimmy Hogarth, Matt Kent, Cameron McVey, Soulshock & Karlin]

niedziela, 4 stycznia 2026

Barbara Lewis

Barbara Ann Lewis (ur. 9 lutego 1943 r.) to amerykańska wokalistka i autorka tekstów,
której płynny styl wywarł wpływ na r&b.

Lewis urodziła się w Salem w stanie Michigan w Stanach Zjednoczonych. Jako nastolatka lata pisała i nagrywała z producentem muzycznym Ollie McLaughlinem, czarnoskórym DJ-em w stacji radiowej WHRV w Ann Arbor, obecnie WAAM. Pierwszy singiel Lewis, szybki utwór „My Heart Went Do Dat Da” z 1962 roku, nie trafił na listy przebojów w całym kraju, ale był lokalnym hitem w okolicach Detroit w stanie Michigan. Napisała wszystkie utwory na swoim debiutanckim albumie, w tym hit „Hello Stranger”, który osiągnął 3. miejsce na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA, i zawierał obszerne wykorzystanie organów Hammonda. Lewis miała kolejne, umiarkowane przeboje, takie jak „Straighten Up Your Heart” (nr 43) i jej oryginalny „Puppy Love” (nr 38), zanim Bert Berns wyprodukował jej sprzedany w milionach egzemplarzy utwór „Baby I'm Yours” (nr 11 w USA), napisany przez Vana McCoya.

Berns wyprodukował również kolejny utwór „Make Me Your Baby” (nr 11 w USA), pierwotnie nagrany przez Pixies Three, oraz ostatni hit Lewis, który znalazł się w Top 40, „Make Me Belong to You” (nr 28 w 1966 roku), napisany przez Chipa Taylora i Billy'ego Verę. Pod koniec dekady wydała album o bardziej surowym brzmieniu w Stax Records. W ciągu następnej dekady wielu innych artystów odniosło sukces dzięki piosenkom Lewis. Jej własna kompozycja „Hello Stranger” - którą w 1966 roku zremiksował zespół Capitols - stała się regionalnym hitem w 1973 roku, gdy została przerobiona przez Fire & Rain, a w 1977 roku wersja Yvonne Elliman dotarła do US Top 20 i UK Singles Chart Top 30. Wersja Elliman przez cztery tygodnie utrzymywała się również na szczycie amerykańskiej listy przebojów Easy Listening.

W 1985 roku remake utworu „Hello Stranger” w wykonaniu Carrie Lucas znalazł się w Top 20 R&B, a w 2004 roku Queen Latifah przerobiła utwór „Hello Stranger” na swój album „The Dana Owens Album”. Lewis zniknęła z życia publicznego na lata po tym, jak jej kariera zwolniła w latach 60-tych. Dopiero po hicie Elliman w 1977 roku została odnaleziona przez Caseya Kasema na potrzeby jego audycji w AT40 4 czerwca tego samego roku. Według Kasema nikt nie wiedział, gdzie się podziała, nawet jej agent, który nie wiedział nawet, gdzie wysyłać jej czeki za cover Elliman. Według Kasema, miała nadzieję, że zostanie ponownie odnaleziona w Michigan, kiedy ją znalazł.

Problemy zdrowotne zmusiły Lewis do przejścia na emeryturę w 2017 roku. Utwór „Baby I'm Yours” trafił na listy przebojów w wersjach piosenkarki country Jody Miller i Debby Boone (strona B jej singla „God Knows”). W Kanadzie Suzanne Stevens odniosła sukces w 1975 roku dzięki disco-wersji „Make Me Your Baby”. Covery jej piosenek są kontynuowane w nowym tysiącleciu, a zespół Arctic Monkeys umieścił wersję „Baby I'm Yours” na stronie B swojego singla z 2006 roku „Leave Before the Lights Come On”. W 1995 roku utwór „Baby I'm Yours” Lewis znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Co się wydarzyło w Madison County”, a w 2016 roku „Hello Stranger” znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Moonlight”. W 2019 roku utwór „Hello Stranger” pojawił się pod koniec ostatniego odcinka brytyjskiego serialu telewizyjnego „Giri/Haji”.

W 1999 roku otrzymała nagrodę Pioneer Award od Rhythm and Blues Foundation. W 2016 roku Barbara Lewis została wpisana do Galerii Sław Rock and Rolla w Michigan.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hello Stranger/Think A Little Sugar	Barbara Lewis	05.1963	-	3[14]	Atlantic 2184	[written by Barbara Lewis][produced by Ollie McLaughlin][1[2][14].R&B; Chart]
Straighten Up Your Heart/If You Love Her	Barbara Lewis	08.1963	-	A:43[7];B:131[1]	Atlantic 2200	[A:written by Sharron McMahan][B:written by Valvano, Szilagy][produced by Ollie McLaughlin]
Puppy Love/Snap Your Fingers	Barbara Lewis	01.1964	-	A:38[12];B:71[5]	Atlantic 2214	[A:written by Barbara Lewis][B:written by Martin, Zanetis][produced by Ollie McLaughlin][A:14[12].R&B; Chart][B:21[8].R&B; Chart]
Spend A Little Time/Someday We're Gonna Love Again	Barbara Lewis	05.1964	-	A:119[4];B:124[2]	Atlantic 2227	[A:written by Eddie Singleton][B:written by Sharon McMahan][produced by Ollie McLaughlin][A:26[6].R&B; Chart][B:34[3].R&B; Chart]
Pushin' A Good Thing Too Far/Come Home	Barbara Lewis	10.1964	-	113[3]	Atlantic 2255	[written by Bob Crewe,Sandy Linzer,Denny Randell][produced by Ollie McLaughlin][47[3].R&B; Chart]
Baby I'm Yours/I Say Love	Barbara Lewis	06.1965	-	11[14]	Atlantic 2283	[written by Van McCoy][produced by Ollie McLaughlin][5[17].R&B; Chart]
Make Me Your Baby/Love To Be Loved	Barbara Lewis	09.1965	-	11[12]	Atlantic 2300	[written by H. Miller, R. Atkins][produced by Bert Berns][9[10].R&B; Chart]
Don't Forget About Me/It's Magic	Barbara Lewis	01.1966	-	91[3]	Atlantic 2316	[written by Gerry Goffin, Carole King ][produced by Bert Berns]
Make Me Belong To You/Girls Need Loving Care	Barbara Lewis	07.1966	-	28[8]	Atlantic 2346	[written by Billy Vera,Chip Taylor][produced by Bert Berns ][36[6].R&B; Chart]
Baby What Do You Want Me To Do/I Remember The Feeling	Barbara Lewis	10.1966	-	74[6]	Atlantic 2361	[written by Grant Higgins][produced by Bert Berns]
I'll Make Him Love Me/Love Makes The World Go Round	Barbara Lewis	04.1967	-	72[5]	Atlantic 2400	[written by Howard Greenfield, Helen Miller ][produced by Bob Gallo, Ollie McLaughlin]
Hello Stranger	Barbara Lewis	04.2023	75[1]	-	Atlantic USAT 20100900	[written by Barbara Lewis][produced by Ollie McLaughlin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby, I'm Yours	Barbara Lewis	09.1965	-	118[7]	Atlantic 8110	-

czwartek, 1 stycznia 2026

Shorty Long

Frederick Earl „Shorty” Long (ur. 20 maja 1940r - zm. 29 czerwca 1969r) był amerykańskim
wokalistą soulowym, autorem tekstów piosenek, muzykiem i producentem muzycznym wytwórni Soul Records należącej do Motown. W 1980 roku został wprowadzony do Galerii Sław Jazzu Alabamy.

Long urodził się w Birmingham w Alabamie i dołączył do Motown w 1963 roku z wytwórni Tri-Phi/Harvey, należącej do siostry Berry'ego Gordy'ego, Gwen, i jej męża, Harveya Fuquy.Jego debiutancki album, „Devil with the Blue Dress On” (1964), napisany z Williamem „Mickeyem” Stevensonem, był pierwszym nagraniem wydanym przez wytwórnię Soul należącą do Motown, filię przeznaczoną dla artystów o bardziej bluesowym profilu, takich jak Long.

Choć utwór ten nigdy nie znalazł się na listach przebojów w całym kraju, został nagrany i stał się hitem w 1966 roku przez Mitcha Rydera & Detroit Wheels. Singiel Longa z 1966 roku „Function at the Junction” był jego pierwszym popularnym przebojem, osiągając 42. miejsce na liście Billboard R&B w USA. Inne single to „It's a Crying Shame” (1964), „Chantilly Lace” (1967) i „Night Fo' Last” (1968).

Największym przebojem Longa był „Here Comes the Judge”, który w lipcu 1968 roku osiągnął 4. miejsce na liście R&B i 8. miejsce na liście Billboard Hot 100. Inspiracją do utworu był komiczny występ Pigmeata Markhama z programu „Laugh-In” w programie „Rowana i Martina” o sędzim, którego autorem był Pigmeat Markham. Jego własny utwór „Here Comes the Judge” - podobny utwór z innym tekstem - znalazł się na listach przebojów trzy tygodnie po utworze Longa, również w lipcu 1968 roku, i osiągnął 19. miejsce na liście Billboardu.

Wśród singli Longa z 1969 roku znalazły się „I Had a Dream” i „A Whiter Shade of Pale”. Za życia wydał jeden album, „Here Comes the Judge” (1968). Long grał na wielu instrumentach, w tym na pianinie, organach, perkusji, harmonijce ustnej i trąbce. Był konferansjerem podczas wielu koncertów i tras koncertowych Motortown Revue, a także współautorem kilku jego utworów („Devil with the Blue Dress On”, „Function at the Junction” i „Here Comes the Judge”). Long był jedynym artystą wytwórni Motown, oprócz Smokeya Robinsona, któremu pozwolono na produkcję własnych nagrań w latach 60-tych.

Marvin Gaye w biografii Davida Ritza „Divided Soul: The Life & Times of Marvin Gaye” opisał Shorty’ego Longa jako „pięknego gościa, który miał dwa hity, a potem został zignorowany przez Motown”. Gaye twierdził, że „walczył o takich artystów jak Shorty” w Motown, ponieważ nikt nigdy nie zabiegał o ich poparcie. Kiedy Holland-Dozier-Holland przyszedł do Gaye’a z utworem, ten stwierdził: „Dlaczego chcesz mnie produkować? Dlaczego nie produkujesz Shorty’ego Longa?”

Śmierć 29 czerwca 1969 roku Long i jego przyjaciel utonęli, gdy ich łódź rozbiła się na rzece Detroit w Michigan. Stevie Wonder grał na harmonijce podczas jego pogrzebu i położył ją później na jego trumnie. Epitafium pisarza Rogera Greena głosi: „Tak oto kończy się kariera człowieka, który śpiewał to, co chciał śpiewać - wszystko, od bluesa po romantyczne ballady, od dzikich i szalonych numerów po utopijną wizję nieba na ziemi. Niski wzrostem, ale wielki talentem, bawił nas i zadziwiał, a w końcu stał się dla nas inspiracją”.

Motown wydało ostatni album Longa, „The Prime of Shorty Long”, w listopadzie 1969 roku, pięć miesięcy po jego śmierci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Devil With The Blue Dress/Wind It Up	Shorty Long	05.1964	-	125[4]	Soul 35001	[written by Frederick Long, William Stevenson][produced by Wm. Stevenson][26[8].R&B; Chart]
Function At The Junction/Call On Me	Shorty Long	09.1966	-	97[1]	Soul 35021	[written by F. Long, E. Holland][produced by Lamont Dozier,Brian Holland][42[9].R&B; Chart]
Night Fo' Last	Shorty Long	02.1968	-	75[4]	Soul 35040	[written by Clarence Paul,Frederick Earl Long][produced by Lamont Dozier,Brian Holland][42[5].R&B; Chart]
Here Comes The Judge/Sing What You Wanna	Shorty Long	06.1968	-	8[11]	Soul 35044	[written by Suzanne de Passe,Shorty Long,Billie Jean Brown][produced by Shorty Long,Billie Jean Brown][4[10].R&B; Chart]

Tami Lynn

Tami Lynn (ur. jako Gloria Jean Brown; ur. 25 stycznia 1939r - zm. 26 czerwca 2020r) była
amerykańską wokalistka soulową. W 1971 roku jej piosenka „I'm Gonna Run Away From You” znalazła się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii.

Gloria Brown urodziła się w Gert Town w Nowym Orleanie w Luizjanie. Uczęszczała do szkoły z Allenem Toussaintem i Ellisem Marsalisem Jr.[ , śpiewała w chórach kościelnych oraz w zespołach gościnnych, takich jak Clara Ward Singers, a także w szkolnym przedstawieniu „Show Boat”. Śpiewała również gospel w audycjach radiowych WMRY, a po zastąpieniu nieobecnego artysty i odkryciu przez lokalnego muzyka Alvina „Reda” Tylera, zaczęła wykonywać utwory rhythm and bluesowe w lokalnych klubach. Przyjmując pseudonim sceniczny Tami Lynn, usłyszała ją Allen Toussaint i Harold Battiste, podpisała kontrakt z wytwórnią AFO Records i koncertowała z innymi artystami, zanim zaśpiewała w Nowym Jorku jako support przed Johnem Coltrane'em, Milesem Davisem i Ellą Fitzgerald.

Jerry Wexler usłyszał Lynn na konwencie w 1965 roku. Wexler zlecił jej nagranie utworu „I'm Gonna Run Away From You” napisanego i wyprodukowanego przez Berta Bernsa dla Atco Records, ale utwór nie został wówczas wydany, choć w Wielkiej Brytanii ukazał się nakładem wytwórni Atlantic (AT.4071). W 1971 roku „I'm Gonna Run Away From You” został wydany jako singiel, z „The Boy Next Door” na stronie B, nakładem wytwórni Mojo i Atlantic, gdzie stał się hitem w Wielkiej Brytanii wśród miłośników muzyki soul. Utwór osiągnął 4. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1971 roku.

W 1972 roku ukazał się pełnometrażowy album „Love Is Here and Now You're Gone”, wyprodukowany przez Johna Abbeya, który został wznowiony na płycie CD w 2005 roku przez DBK Works. Lynn okazjonalnie pracowała jako wokalistka wspierająca. Śpiewała na wielu albumach Dr. Johna, a muzyk skontaktował ją z zespołem The Rolling Stones, z którym zaśpiewała na płycie „Exile on Main St.”. Nagrywała również z King Floydem, Wilsonem Pickettem i Sonny & Cher, a także występowała z innymi muzykami, takimi jak Miles Davis, Irma Thomas i Joe Cocker.

„I'm Gonna Run Away From You” powrócił na brytyjską listę przebojów w 1975 roku po wznowieniu, osiągając po raz drugi 36. miejsce.Po sukcesie utworu Lynn wyruszyła w trasę koncertową z Dr. Johnem.Kolejnym albumem był funkowy album Tamiya Lynn z 1992 roku. W 2008 roku wystąpiła w Ponderosa Stomp.

Lynn mieszkała w Nowym Jorku przez wiele lat, zanim przeniosła się na Florydę. W 2014 roku wystąpiła na koncercie w New Port Richey na Florydzie z gitarzystą Matthewem Colthupem. Zmarła na Florydzie 26 czerwca 2020 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm Gonna Run Away From You/The Boy Next Door	Tami Lynn	05.1971	4[14]	-	Mojo 2092 001	[written by Bert Berns][produced by Bert Berns]
I'm Gonna Run Away From You/The Boy Next Door	Tami Lynn	05.1975	36[6]	-	Contempo-Raries CS 9026	[written by Bert Berns][produced by Bert Berns]

środa, 31 grudnia 2025

Garnet Mimms

Garnet Mimms (ur. jako Garrett Mimms, 16 listopada 1933r) to amerykański wokalista,
wpływowy w muzyce soul i rhythm and bluesa. Pierwszy sukces odniósł jako wokalista zespołu Garnet Mimms & The Enchanters, a najbardziej znany jest z przeboju „Cry Baby” z 1963 roku, nagranego później przez Janis Joplin. Według Steve'a Hueya z AllMusic, jego „błagalna, inspirowana gospelem intensywność uczyniła go jednym z pierwszych prawdziwych wokalistów soulowych a jego dziedzictwo pozostaje karygodnie niedoceniane”.

Urodzony w Ashland w Zachodniej Wirginii w Stanach Zjednoczonych, Mimms dorastał w Filadelfii, gdzie śpiewał w chórach kościelnych i zespołach gospel, takich jak Evening Stars i Harmonizing Four. Po raz pierwszy nagrał dla wytwórni Savoy Records w 1953 roku jako członek Norfolk Four.Po odbyciu służby wojskowej powrócił do Filadelfii i po okresie spędzonym w zespole doo-wop The Deltones, w 1958 roku założył kolejną grupę, The Gainors, z Samem Bellem, Willie Combo, Johnem Jeffersonem i Howardem Tate’em. W ciągu następnych kilku lat The Gainors nagrali kilka singli dla wytwórni Red Top, Mercury i Talley Ho, ale nie odnieśli sukcesu na listach przebojów.

Mimms i Bell opuścili grupę w 1961 roku i dołączyli do Charlesa Boyera i Zoli Pearnell, tworząc Garnet Mimms and the Enchanters.W 1963 roku grupa przeniosła się z Filadelfii do Nowego Jorku i rozpoczęła współpracę z autorem tekstów i producentem muzycznym Bertem Bernsem, który podpisał z nimi kontrakt z wytwórnią United Artists i połączył ich z innym autorem tekstów i producentem Jerrym Ragovoyem Dominic Turner napisał, że „partnerstwo między Enchanters z jednej strony, a Ragovoyem i Bernsem z drugiej strony było w dużej mierze eksperymentem zastosowania gospelu i głębokich korzeni soulu Mimmsa do nowego, modnego w Nowym Jorku soulu”.

Nowy zespół od razu odniósł sukces dzięki utworowi „Cry Baby” napisanemu przez Bernsa i Ragovoya, z niewymienionym w czołówce wokalem Gospelaires, w którym wystąpiły Dionne Warwick, Dee Dee Warwick i Estelle Brown. Utwór znalazł się na szczycie listy przebojów R&B i osiągnął czwarte miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1963 roku. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i uzyskał certyfikat złotej płyty. Grupa wydała kolejny utwór „For Your Precious Love”, cover utworu Jerry'ego Butlera i The Impressions, który trafił na listę Billboard Top 30 jeszcze tego samego roku, podobnie jak druga strona, „Baby Don't You Weep”. Kolejny hit nagrany z Enchanters, „A Quiet Place”, stał się popularną piosenką w środowisku muzyki plażowej Karoliny. „A Quiet Place” zostało również zaadaptowane z niesłabnącą popularnością przez wielu artystów reggae, w tym Johna Holta, The Paragons, Horace'a Andy'ego, Doctora Alimantado i Dennisa Browna. Wersje reggae zostały wydane pod różnymi tytułami, z których najbardziej znanym był „Man Next Door”.

W 1964 roku Mimms opuścił Enchanters, aby rozpocząć karierę solową; z Samem Bellem jako głównym wokalistą, grupa osiągnęła niewielki przebój „I Wanna Thank You”. Mimms kontynuował nagrywanie dla United Artists i w ciągu kolejnych dwóch lat wydał kilka mniejszych hitów R&B, w tym „One Girl” i cover utworu Jarmels „A Little Bit of Soap”. Niektóre z jego nagrań z tamtego okresu, w tym „It Was Easier to Hurt Her”, „As Long As I Have You” i „Looking For You”,zyskały później popularność na brytyjskiej scenie northern soul. Berns i Ragovoy wyprodukowali ostatni hit Mimmsa, który znalazł się w Top 40 w 1966 roku, „I'll Take Good Care Of You”, który wspiął się na 15. miejsce na liście R&B i 30. miejsce na liście Hot 100.

Mimms wydał również trzy albumy dla United Artists: „As Long As I Have You” (1964), „I'll Take Good Care Of You” oraz „Warm and Soulful” (oba z 1966 roku). W 1966 roku przeniósł się do wytwórni Veep, należącej do UA, gdzie wydał kilka singli, w tym „My Baby”, nagraną później przez Janis Joplin; utwór znalazł się również na liście koncertowej ostatniego wydania Yardbirds/wczesnego Led Zeppelin, a w następnym roku koncertował w Wielkiej Brytanii z Jimim Hendrixem. Album „Garnet Mimms Live” został nagrany ze szkockim zespołem „The Senate” (w którym występował perkusista Robbie McIntosh, późniejszy członek Average White Band) i wydany w Wielkiej Brytanii w 1967 roku.

Kontynuował współpracę z Ragovoyem, a w 1968 roku rozpoczął nagrywanie dla Verve Records. W latach 1968–1969 Led Zeppelin wykonał rozszerzoną wersję utworu Mimmsa „As Long As I Have You” jako jeden z pierwszych improwizowanych utworów podczas tras koncertowych w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych (wykorzystywali utwór Mimmsa do nagrania „Whole Lotta Love”, a następnie ten nowy utwór stał się ich improwizowanym utworem). Ostatnie nagrania Mimmsa na kilka lat ukazały się w wytwórni GSF w 1972 roku.

Pod koniec lat 70-tych wydał kilka utworów funkowych pod pseudonimem Garnet Mimms and the Truckin' Company. Jego jedyny hit w Wielkiej Brytanii w tym czasie miał miejsce, kiedy to utwór „What It Is”, wyprodukowany przez Randy'ego Mullera z Brass Construction, osiągnął 44. miejsce na liście przebojów UK Singles Chart w czerwcu 1977 roku. Mimms powiedział później „Philadelphia Inquirer”: „Po śmierci ojca w 1978 roku po prostu straciłem zapał do tego rodzaju muzyki. Pojawiło się disco, z tymi światłami i głośną muzyką. Zawsze byłem balladzistą. Nie lubiłem tego całego głośnego grania”.

Mimms wkrótce potem porzucił karierę muzyczną. Został odrodzonym chrześcijaninem, a w latach 80. odnalazł swoje powołanie, posługując zagubionym duszom w ramach New Jerusalem Prison Ministry. Później założył Bottom Line Revival Ministries, ponownie służąc więźniom.W 2007 roku powrócił do nagrywania, a rok później wydał nowy album „Is Anybody Out There?” w wytwórni Evidence, wyprodukowany i (głównie) napisany przez Jona Tivena. Tiven współtworzył utwory na album z Felixem Cavaliere, P.F. Sloanem, Little Miltonem i Spoonerem Oldhamem, między innymi. W 1999 roku Mimms otrzymał nagrodę Pioneer Award od Rhythm and Blues Foundation.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cry Baby/Don't Change Your Heart	Garnet Mimms And The Enchanters	08.1963	-	4[14]	United Artists 629	[written by B. Russell, N. Meade][produced by Jerry Ragovoy][1[3][16].R&B; Chart]
For Your Precious Love/Baby Don't You Weep	Garnet Mimms And The Enchanters	11.1963	-	A:26[9];B:30[9]	United Artists 658	[A:written by R. Brooks, J. Butler][B:written by N. Meade][produced by Jerry Ragovoy][A:9[11].R&B; Chart][B:11[10].R&B; Chart]
Tell Me Baby/Anytime You Want Me	Garnet Mimms And The Enchanters	02.1964	-	69[7]	United Artists 694	[written by C. Spencer, B. Halley ][produced by Jerry Ragovoy][16[5].R&B; Chart]
One Girl/A Quiet Place [Garnet Mimms And The Enchanters]	Garnet Mimms	05.1964	-	A:67[4];B:78[7]	United Artists 715	[A:written by B. Russell, N. Meade][B:written by N. Meade, S. Bell][produced by Jerry Ragovoy][A:31[8].R&B; Chart][B:25[12].R&B; Chart]
Look Away/One Woman Man	Garnet Mimms	10.1964	-	73[5]	United Artists 773	[written by B. Russell, N. Meade][produced by Jerry Ragovoy][14[9].R&B; Chart]
A Little Bit Of Soap/I'll Make It Up To You	Garnet Mimms	01.1965	-	95[1]	United Artists 796	[written by B. Russell][produced by Jerry Ragovoy]
It Was Easier To Hurt Her/So Close	Garnet Mimms	04.1965	-	124[2]	United Artists 848	[written by Jerry Ragovoy,B. Russell][produced by Jerry Ragovoy]
That Goes To Show You/Every Time	Garnet Mimms	07.1965	-	115[1]	United Artists 887	[written by Jerry Ragovoy][produced by Jerry Ragovoy]
I'll Take Good Care Of You/Prove It To Me	Garnet Mimms	03.1966	-	30[9]	United Artists 995	[written by Jerry Ragovoy, Bert Berns][produced by Jerry Ragovoy][15[10].R&B; Chart]
It's Been Such A Long Way Home/Thinkin'	Garnet Mimms	07.1966	-	125[3]	Veep 1232	[written by Jerry Ragovoy,Mort Shuman][produced by Jerry Ragovoy]
My Baby/Keep On Smilin'	Garnet Mimms	10.1966	-	132[1]	Veep 1234	[written by Jerry Ragovoy,M. Sherman][produced by Jerry Ragovoy]
What It Is/What It Is (Part II)	Garnett Mimms And Truckin' Company	04.1977	44[1]	-	Arista 0239	[written by Jeff Lane, Randy Muller][produced by Jeff Lane, Randy Muller][38[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cry Baby And 11 Other Hits	Garnet Mimms	11.1963	-	91[5]	United Artists 3305	[produced by Jerry Ragovoy]

Monitors

The Monitors to amerykańska grupa wokalna, która nagrywała dla wytwórni Motown Records
w latach 60-tych XX wieku. Grupa, w skład której wchodzili wokalista Richard Street, Sandra Fagin, John „Maurice” Fagin i Warren Harris, miała na swoim koncie dwa mniejsze przeboje: „Say You” (36. miejsce na liście R&B), a następnie cover utworu „Greetings (This is Uncle Sam)” zespołu Valadiers, który osiągnął 21. miejsce na liście Billboard R&B i 100. miejsce na liście Billboard Pop Singles.

Harris i Street byli szkolnymi przyjaciółmi Otisa Williamsa i Melvina Franklina. Street dołączył do Distants wraz z Williamsem i Franklinem, ale odszedł, zanim grupa połączyła się z Primes, tworząc The Temptations. Street nagrywał dla Thelma Records jako Richard Street & the Distants, wydając nieudany singiel „Answer Me”, wyprodukowany przez Normana Whitfielda. Pracował również jako autor tekstów i członek innej grupy, The Peps. Street i Harris utworzyli następnie zespół wraz z Sandrą i Johnem Faginem.

Ich pierwszym wydawnictwem, jako Majestics, miał być utwór „Hello Love” wydany w wytwórni Motown V.I.P. w 1964 roku, ale wydanie zostało anulowane. Rok później „Say You” ukazało się początkowo jako The Majestics, ale zmieniono nazwę na The Monitors, gdy okazało się, że istnieje już inna grupa nagrywająca pod tą samą nazwą dla innej wytwórni. „Say You” osiągnął 36. miejsce na liście Billboard R&B. „Greetings (This is Uncle Sam)” był ich trzecim wydawnictwem i osiągnął 100. miejsce na liście przebojów Billboarda w 1966 roku. Utwór zgłębia uczucia wielu młodych mężczyzn, którzy zostali powołani do wojska, aby służyć w wojnie w Wietnamie.

Dwa kolejne single pojawiły się w V.I.P.: „Since I Lost You Girl” (listopad 1966) i „Bring Back the Love” (styczeń 1968). Latem 1968 roku przeszli do wytwórni Soul Motown z utworem „Step by Step (Hand in Hand)”, ale był to ich ostatni singiel z Motown. Jednak w 1968 roku wydali również album „Greetings! We're The Monitors”. Z powodu braku sukcesów The Monitors, ich członkowie zajmowali inne stanowiska w korporacji Motown, aby utrzymać dochód.

Na przykład Richard Street pracował w dziale kontroli jakości wytwórni Motown, a później podróżował z The Temptations jako dubler Paula Williamsa, który pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych XX wieku coraz bardziej chorował z powodu alkoholizmu i innych problemów zdrowotnych. Kiedy Williams został zmuszony do odejścia z The Temptations w 1971 roku z powodu pogarszającego się stanu zdrowia, Street zajął jego miejsce, a The Monitors rozwiązali się.

Brytyjski producent Ian Levine nagrał nową wersję The Monitors pod koniec lat 80-tych z wokalistą Darrellem Littlejohnem (bratankiem Smokeya Robinsona), Warrenem Harrisem, Maurice’em Faginem, Herschelem Hunterem i Leah Harris, ale bez Streeta. Grupa wydała nowy album, „Grazing in the Grass”, w wytwórni Motorcity Levine’a.W 1990 roku ukazał się singiel „Standing Still”. The Elgins Meet The Monitors, brytyjska płyta importowana, została wydana w 1997 roku. Jest to połączenie ich jedynego albumu dla Motown z albumem innej grupy Motown, The Elgins. Zawiera wszystkie utwory z każdej z ich płyt długogrających, a także kilka wcześniej niepublikowanych utworów Monitors.

W 2011 roku ukazał się ich album kompilacyjny Say You! The Motown Anthology 1963–1968. Zawiera on wszystkie utwory nagrane przez The Monitors w czasie ich współpracy z Motown, wydane przez wytwórnię Kent Soul (spółkę zależną Ace Records, która wydaje muzykę Northern Soul), w tym wszystkie utwory z albumu Greetings! We're The Monitors z 1968 roku. Album zawiera również wiele innych utworów, które nie znalazły się na ich debiutanckim albumie; grupa wydała kilka utworów ze stron B singli, m.in. „All for Someone” i „Don't Put Off 'Til Tomorrow What You Can Do Today”, a także kilka wcześniej niepublikowanych utworów, np. „Crying in the Night”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Say You/All For Someone	Monitors	01.1966	-	-	V.I.P. 25028	[written by Dobyne, Jones, Staunton][produced by Staunton, Walker][36[3].R&B; Chart]
Greetings (This Is Uncle Sam)/Number One In Your Heart	Monitors	04.1966	-	-	V.I.P. 25032	[written by Brianbert, The Valadiers, R. Dunbar ][produced by Stevenson, Cosby][21[9].R&B; Chart]

wtorek, 30 grudnia 2025

Frances Nero

Willie Frances Nero (z domu Peak; ur.13 marca 1943r - zm. 28 listopada 2014r) była amerykańską
piosenkarką soulowo-jazzową. Nagrywała dla wytwórni Motown po zwycięstwie w konkursie talentów w 1965 roku, a w 1991 roku wydała przebój „Footsteps Following Me”, który stał się brytyjskim przebojem.

Peak urodziła się w 1943 roku w Asheville w Karolinie Północnej i uczęszczała do liceum Stephens-Lee. Występowała w lokalnym radiu i śpiewała główne partie wokalne w dwóch lokalnych zespołach: Tams (nie The Tams) z Williamem „PO Billem” Millsem oraz Untils, grupie kolegów z klasy, do której należeli Stanley Baird, Bynum Griffin i Clifford Cotton, z których niektórzy grali później z takimi gwiazdami jak Chuck Jackson i James Brown. W 1960 roku wyszła za mąż za Johnny'ego Nero, pochodzącego z Detroit w stanie Michigan, i przeprowadziła się do miasta. Prawie dołączyła do The Marvelettes, ale wróciła do Asheville na jakiś czas, zanim wróciła do Detroit i zadomowiła się w życiu małżeńskim.

Miała dwójkę dzieci; syna J. Darryla urodzonego 28 lipca 1963 r. i córkę Robin urodzoną 21 stycznia 1965 r. i śpiewała jazz w klubach nocnych, zanim wzięła udział w konkursie talentów w WCHB, stacji radiowej soul w Detroit, sponsorowanym przez Motown. Została pierwszą zwyciężczynią występu na żywo w historii Motown Records, wygrywając spośród 5000 uczestników w czerwcu 1965 r. Otrzymała 500 dolarów, tuzin długich czerwonych róż, roczny kontrakt płytowy i zaszczyt bycia pierwszą artystką podpisaną z wytwórnią Soul, będącą filią Motown.

Jej pierwszym wydanym singlem był utwór „Keep On Lovin' Me”, napisany przez Williama Weatherspoona i Jamesa Deana, pierwotnie przeznaczony dla The Marvelettes. Płyta została wyprodukowana przez Williama „Mickeya” Stevensona, a wydana przez wytwórnię Soul na początku 1966 roku.Nie odniosła jednak wielkiego sukcesu. Artystka nie nagrała już więcej płyt dla Motown i po trzech latach odeszła z wytwórni.Po odejściu z Motown, Nero nagrała kolejne płyty z Raynomą Gordym i Gino Parksem w Shrine Records, które nie zostały wydane.

W latach 70-tych opiekowała się matką aż do jej śmierci i poszła do szkoły kosmetycznej. Następnie zaczęła uczyć zawodu kosmetologa, pracowała przy pokazach mody, pisała scenariusze i zajmowała się innymi sprawami. Później Frances wyszła ponownie za mąż za Eveltona Hinesa 3 marca 1976 roku, a ich córka Evealyn Hines urodziła się 28 marca 1978 roku. W 1989 roku skontaktował się z nią Ian Levine, brytyjski producent muzyczny i promotor muzyki northern soul , i nagrali „Footsteps Following Me”, napisany przez Levine'a z Ivy Jo Hunter i Stevenem Wagnerem.

Jej pierwsze nagranie od 23 lat, singiel osiągnął 17. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1991 roku i został nazwany przez brytyjskich didżejów „hymnem soulu lat dziewięćdziesiątych”. Nagrała kolejne płyty z Gino Parksem i wydała album Out on the Floor w wytwórni Levine'a Motorcity. Wystąpiła w kanadyjskim programie telewizyjnym Swinging Time z prowadzącą Robin Seymour oraz w brytyjskich programach takich jak Top of the Pops, The Terry Wogan Show i The Hitman and Her. Założyła własną wytwórnię płytową, AJA Records, i w 1996 roku wydała singiel „Love Ride”. W Stanach Zjednoczonych ukazała się kompilacja jej nagrań z Levine'em, „The Very Best of Frances Nero”.

W 2006 roku wydała autobiografię DVD „Mountains, Motown & Motion Pictures”, a w 2007 roku AJA wydała płytę CD „Frances Nero Salutes Dinah Washington”.

Nero zmarła 28 listopada 2014 roku w wieku 71 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Keep On Lovin' Me/Fight Fire With Fire	Frances Nero	03.1966	-	-	Soul 35020	[written by J. Dean, W. Stevenson, W. Weatherspoon][produced by Wm. Stevenson]
Footsteps Following Me	Frances Nero	04.1991	17[9]	-	Debut DEBT 3109	[written by Ian Levine, Ivy Jo Hunter, Steve Wagner][produced by Ian Levine, Rick Gianatos]

poniedziałek, 29 grudnia 2025

Freddie Gorman

Freddie Gorman (ur. jako Frederick Cortez Gorman, 11 kwietnia 1939r - ur. 13 czerwca 2006r)
był amerykańskim muzykiem i producentem muzycznym, znanym przede wszystkim jako wokalista i autor tekstów dla wytwórni Motown pod koniec lat 60-tych i w połowie lat 70-tych XX wieku. Pochodził z Detroit w stanie Michigan. Jako członek kwartetu The Originals wytwórni Motown, Freddie Gorman odegrał również ważną, niedocenianą rolę w rozwoju wytwórni Motown. Był współautorem pierwszego przeboju wytwórni, „Please Mr. Postman”, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów, w wykonaniu zespołu Marvelettes. W 1964 roku Beatlesi, najlepiej sprzedający się zespół wszech czasów, wydali swoją wersję utworu, a w 1975 roku zespół Carpenters ponownie zapewnił mu pierwsze miejsce na listach przebojów. W 2006 roku „Please Mr. Postman” został wprowadzony do Galerii Sław Autorów Tekstów Piosenek.

Urodzony w Detroit 11 kwietnia 1939 roku, Gorman rozwijał swoją grę na basie na rogach lokalnych ulic i będąc jeszcze uczniem liceum, zadebiutował nagraniowo w singlu Qualitones z 1955 roku „Tears of Love” dla Josie Records. Dwa lata później Gorman i wieloletni przyjaciele Brian Holland i Sonny Sanders założyli Fideletones. Po wydaniu „Pretty Girl” w Aladdin Records w 1959 roku, grupa się rozpadła, a Gorman wrócił do swojej codziennej pracy jako listonosz. Autor tekstów i artysta Motown Gorman w końcu spotkał się z początkującym impresario płytowym Berrym Gordym podczas swojej trasy. Z czasem Gordy zatrudnił Hollanda jako etatowego autora tekstów i producenta, łącząc go z innym producentem Robertem Batemanem w celu nagrania singla dla dziewczęcej grupy Motown, Marvelettes. Kiedy Marvelette Georgia Dobbins zasugerowała tytuł „Please Mr. Postman”, Holland zaangażowała Gormana do pomocy przy tekście, choć jego wkład w piosenkę przez dekady pozostawał niezauważony. „Please Mr. Postman” stał się jednak hitem, zdobywając szczyt listy przebojów Billboard jesienią 1961 roku, a Gordy odwdzięczył się, wydając solowy singiel Gormana „The Day Will Come” w wytwórni Miracle Records należącej do Motown.

Holland i Gorman kontynuowali również współpracę kompozytorską, współpracując z Berrym Gordym przy pierwszym singlu The Supremes „I Want a Guy”. Następnie Holland i Gorman rozszerzyli się do triumwiratu, dodając Lamonta Doziera, tworząc skład Holland–Dozier–Gorman. Po serii produkcji Motown, w tym „Old Love” Mary Wells, „Mr. Misery (Let Me Be)” Smokey Robinson & the Miracles, „Pa, I Need a Car” The Contours, „Forever”, „Someday Someway”, „Goddess of Love” i „Strange I Know” The Marvelettes, Gorman został wyparty przez brata Hollanda, Edwarda.

Bez żadnych korzyści kontraktowych kontynuował karierę na poczcie, znikając na kilka lat. Mimo że został wyparty przez Edwarda Hollanda, Freddie i Edward napisali „There He Is (At My Door)” Marthy Reeves & the Vandellas.

Po odejściu z Motown, Gorman powrócił w tym samym roku, w 1964 roku, tworząc kolejny przebój z pierwszej dziesiątki listy przebojów. Jednak dla rywalizującej z Motown wytwórni Golden World Records, ich blueeye soul/doo-wopowa grupa The Reflections, piosenka „(Just Like) Romeo and Juliet” stała się hitem. Następnie Gorman nagrał kilka solowych singli, „In a Bad Way”, „Take Me Back”, „There Can be Too Much” i „Can't Get It Out of My Mind”, dla siostrzanej wytwórni Golden World, Ric-Tic.

Kiedy Gordy przejął udziały w Golden World, Gorman został ponownie wchłonięty przez Motown i w 1966 roku dołączył do składu The Originals, nowej grupy wokalnej, w skład której wchodzili również tenor prowadzący C. P. Spencer, drugi tenor Hank Dixon, były dyrektor artystyczny i członek-założyciel Anna Records, baryton Walter Gaines, a także, choć na krótko, Joe Stubbs, brat słynnego lidera Four Tops, Leviego Stubbsa, który odszedł, aby rozpocząć karierę solową po debiutanckim albumie The Originals, będącym interpretacją ponadczasowego utworu Lead Belly „Goodnight Irene”. Pozostały kwartet spędził kolejne dwa lata, śpiewając w chórkach dla takich artystów jak Jimmy Ruffin („What Becomes of the Brokenhearted”), Stevie Wonder („For Once in My Life” i „Yester-Me, Yester-You, Yesterday”), David Ruffin („My Whole World Ended (The Moment You Left Me)”), Marvin Gaye („Chained” i „Just to Keep You Satisfied”), Edwin Starr („War” i „Twenty-Five Miles”) i wielu innych. Tuż przed przyciągnięciem uwagi partnera Gormana , Marvina Gaye'a, który wraz z żoną Anną Gordy napisał soulową balladę „Baby I'm for Real”. Po zdobyciu szczytu listy przebojów R&B, singiel trafił do radia pop, zajmując 14. miejsce. Gaye wydał również kontynuację The Originals, „The Bells”, która dotarła do pierwszej piątki listy R&B i w 1970 roku nie znalazła się w pierwszej dziesiątce listy przebojów pop.

Z powodu konfliktów twórczych z Gaye’em i jego szwagrem Berrym Gordym, komercyjne sukcesy grupy gwałtownie spadły w kolejnych latach. Na początku lat 70-tych C.P. Spencer opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową, pozostawiając na jego miejscu byłego członka Glass House, Ty’a Huntera.

Chociaż w 1976 roku The Originals znaleźli się na szczycie list przebojów disco dzięki klasycznemu utworowi „Down to Love Town”, był to pierwszy singiel na płycie 12-calowej.

Wypożyczone za pośrednictwem wytwórni Motown, ich albumy z lat 1978-1981 z innymi niezależnymi wytwórniami płytowymi wzbudziły minimalne zainteresowanie, a kariera nagraniowa grupy praktycznie ustała w połowie lat 80-tych, chociaż kontynuowali trasy koncertowe i nagrywali dla małych, niezależnych wytwórni przez kolejne lata. W 1988 roku magazyn People opublikował pouczający artykuł o Freddiem Gormanie. W 1997 roku syn Gormana, Dillon F. Gorman, napisał i wyprodukował niezależny solowy album Freddiego, It's All About Love.

Ty Hunter zmarł 24 lutego 1981 roku, a Joe Stubbs 5 lutego 1998 roku. Był z zespołem przez około sześć miesięcy w 1966 roku, a także członkiem The Falcons, The Contours i 100 Proof. C.P. Spencer zmarł na zawał serca 20 października 2004 roku, a Freddie Gorman zmarł na raka płuc 13 czerwca 2006 roku w wieku 67 lat. Walter Gaines zmarł 17 stycznia 2012 roku po długiej chorobie.Dixon jest obecnie jedynym żyjącym i aktywnym członkiem-założycielem pierwotnej grupy.

Po śmierci Gormana w 2006 roku, wieloletni członek Hank Dixon i jego córka Terrie Dixon reaktywowali The Originals jako zespół koncertowy z synem Freddiego, autorem tekstów i producentem Dillonem F. Gormanem, oraz synem Gene'a Chandlera. Do składu dołączył Defrantz Forrest.

Kompozycje Freddie Gormana na listach przebojów

[with  Georgia Dobbins, William Garrett, Brian Holland, Robert Bateman]
09/1961 Please, Mr. Postman The Marvelettes  1.US
11/1974 Please Mr. Postman The Carpenters 1.US/2.UK
02/1983 Please Mr. Postman Gentle Persuasion 82.US
05/1994 Please Mr. Postman Backbeat Band 69.UK

[with Brian Holland, Lamont Dozier]
12/1962 Strange, I Know The Marvelettes 49.US
07/1973 Forever Baby Washington & Don Gardner 119.US

[with  Bob Hamilton]
03/1964  (Just Like) Romeo & Juliet The Reflections 6.US
07/1967 Romeo & Juliet The Messengers 129.US
04/1975 Just Like (Romeo and Juliet) Sha Na Na 55.US
05/1975 Just Like Romeo and Juliet Fallen Angels 106.US

[with  Bob Hamilton, Barbara Terry & Joanne Jackson]
07/1964 Like Columbus Did The Reflections 96.US

[with  Richard "Popcorn" Wylie & Bob Hamilton]
09/1964 (I'm Just) A Henpecked Guy The Reflections 124.US

[with  LaRon James, Gregory Green, Sean Thomas, William Garrett,
Georgia Dobbins, Robert Bateman, Brian Holland]
12/2005 Oh Yes (aka Postman) Juelz Santana 56.US