Latif

Corey Latif Williams, znany zawodowo jako Latif, to amerykański wokalista R&B
i autor tekstów nominowany do nagrody Grammy.Był zwycięzcą konkursu Teen People's Who's Next. Był podopiecznym Teddy'ego Pendergrassa. Podpisał kontrakt z Universal Motown Records. 

 Latif urodził się w Filadelfii w Pensylwanii. Jego wczesna pasja do muzyki pochodziła głównie od rodziców, którzy, jak na ironię, nie mieli talentu muzycznego. Ta pasja do muzyki przerodziła się w zainteresowanie śpiewaniem. Bliski przyjaciel rodziny Latifa, Teddy Pendergrass, był mentorem młodego, początkującego artysty. To właśnie dzięki temu mentorstwu Latif nauczył się „śpiewać”. Ta relacja była pielęgnowana, ponieważ Latif był zabierany z Teddy'm na różne wywiady i występy. To właśnie dzięki temu Latif został zauważony przez córkę dyrektora wytwórni. To zaowocowało jego pierwszym kontraktem płytowym z Sony/550.Latif otrzymał kontrakt na demo, który pomógł mu doskonalić umiejętności kompozytorskie i dał mu wiedzę na temat procesu nagrywania. Wokale Latifa pojawiły się w niezwykle popularnej reklamie lokalnego banku. 

 W 2001 roku szum wokół wygranej w konkursie wystarczył, by zwrócić uwagę Kedara Massenburga. To ostatecznie wyszło Latifowi na dobre, ponieważ „smak rozgłosu” wywołany występem przekonał go do powiedzenia rodzicom, że nie chce wracać do Berklee College of Music. Chciał skupić się na muzyce na pełen etat. Matka dała mu jeden semestr na udowodnienie swoich umiejętności, w przeciwnym razie musiał wrócić do szkoły. Massenburg zainteresował się Latifem i podpisał z nim kontrakt z Universal Motown Records.

 Debiutancki album Latifa wydany przez Universal Motown nosił tytuł „Love in the First”. Ukazał się tylko jeden singiel, „I Don't Wanna Hurt You”. Utwór został napisany głównie przez Latifa, a produkcją zajęli się Ryan Leslie, Bryan-Michael Cox, Adonis Shropshire, Greg Charley, Andy C, Teddy Bishop, Mechalie Jamison, D „French” Spencer i Sean Garrett. Latif nie ma już kontraktu z Universal Motown Records. Zdobył liczną rzeszę fanów za granicą. Jednym z utworów, który można przypisać jego międzynarodowej popularności, jest „U Think U Know”.  

Nadal pisał również dla innych artystów, takich jak JoJo, Cassie, The Roots, Jim Jones, Joey Bada$$, Usher, Trey Songz, Chris Brown, Faith Evans i Musiq Soulchild, żeby wymienić tylko kilku. Podpisał umowę o współwydawnictwie z Universal Music Publishing Group (UMPG). W 2017 roku połączył siły z przyjacielem i współautorem tekstów i producentem Aaronem Kleinstaubem, tworząc duet Lo Boii. Zespół podpisał kontrakt z londyńską wytwórnią AWAL. Pierwszy singiel „Floor Seats” ukazał się w kwietniu 2019 r. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Don't Wanna Hurt You	Latif	06.2003	-	-	Motown 000439	[written by El DeBarge, Etterlene Jordan, Greg Charley, Latif, Sean Garrett & Teddy Bishop][97[2].R&B Chart]

Debra Laws

 Debra Renee Laws (ur. 10 września 1956r) to amerykańska wokalistka i aktorka pochodząca z
Houston w Teksasie. Najbardziej znana jest z ballady R&B/soul „Very Special” z 1981 roku. W swojej karierze muzycznej ściśle współpracuje z rodzeństwem: Eloise Laws, Hubertem Lawsem i Ronniem Lawsem, którzy są producentami.

 Urodzona w Houston w Teksasie, Laws jest siódmym z ośmiorga dzieci Huberta Lawsa Seniora i Mioli Luverty Donahue. Występowała w całych Stanach Zjednoczonych w tak prestiżowych miejscach, jak Carnegie Hall, Berkeley Jazz Festival i Hollywood Bowl. Koncertowała również w Europie, Afryce i Azji. Jej album z 1993 roku nosi tytuł „Moments”, a ona sama jest producentką, autorką lub współautorką dziewięciu z dwunastu utworów zawartych na płycie. 

 Jej kariera zawodowa rozpoczęła się w 1977 roku, kiedy wystąpiła na albumie swojego brata Ronniego zatytułowanym „Friends and Strangers” dla United Artists Records. W 1979 roku była główną wokalistką na albumie swojego brata Huberta „Land of Passion” dla Columbia Records. Laws zadebiutowała jako solistka w 1981 roku, wydając album „Very Special” dla Elektra Records. Album ten, wyprodukowany przez jej dwóch braci, sprzedał się w nakładzie ponad 385 000 egzemplarzy, a dwa single, „Very Special” i „Be Yourself”, sprzedały się łącznie w nakładzie ponad 260 000 egzemplarzy. Trzeci singiel, „Meant for You”,został napisany przez Roxanne Seeman i Davida Lasleya. „Meant for You” pojawił się w filmie Paramount „Fighting Back” z udziałem Toma Skerritta i Patti LuPone. 

W latach 1981-1990 Laws współpracowała z trójką rodzeństwa, nagrywając i dając wiele koncertów w Stanach Zjednoczonych i za granicą. W 1985 roku nagrała utwór „Crusin' Tonight”, napisany i wyprodukowany przez George'a Duke'a, do ścieżki dźwiękowej filmu „The Heavenly Kid”. W czerwcu 1987 roku zdobyła pierwszą nagrodę w międzynarodowym konkursie wokalnym Midnight Sun Song Festival w Lahti w Finlandii. W kwietniu i maju 1991 roku odbyła trasę koncertową po Europie z zespołem Commodores, obejmującą 38 miast. W listopadzie tego samego roku wystąpiła z zespołami Kool and the Gang, Third World, Shabba Ranks, Ritą Marley, zespołem Commodores i wieloma innymi na koncercie charytatywnym dla dzieci Afryki, który odbył się w Lagos w Nigerii. W styczniu i lutym 1992 roku odbyła trasę koncertową po Azji, występując w Tajlandii, Singapurze, na Tajwanie i w Japonii. Raper Big Daddy Kane nagrał cover utworu „Very Special” w 1993 roku. Samplami z utworu „Very Special” były również Mary J. Blige i Jennifer Lopez. 

Następnie rozpoczęła pisanie i nagrywanie albumu, który został ukończony w październiku 1994 roku. W listopadzie i grudniu tego samego roku ponownie koncertowała w Europie. Współpracowała z Jeffreyem Ozbournem, Betty Wright i Steviem Wonderem. Oprócz filmu „The Heavenly Kid”, nagrała również ścieżki dźwiękowe do filmów „Fighting Back” i „Prison Dancer”, a także wystąpiła na albumie Pameli Williams „Eight Days of Ecstasy”. 

W marcu 2003 roku Debra Laws pozwała Sony Music Entertainment/Epic Records w Sądzie Okręgowym Stanów Zjednoczonych dla Centralnego Okręgu Kalifornii, za wykorzystanie sampli z utworu „Very Special” w nagraniu przez Jennifer Lopez utworu „All I Have” na jej albumie „This Is Me... Then”. Chociaż Sony uzyskało pozwolenie na wykorzystanie sampli od Elektra Entertainment Group, która posiadała prawa autorskie do utworu, Laws twierdziła, że ​​wykorzystanie jej głosu bez jej zgody naruszało jej ustawowe i zwyczajowe prawo do wizerunku na mocy prawa kalifornijskiego. W listopadzie 2003 roku sędzia Lourdes Baird uwzględniła wniosek Sony Music o wydanie wyroku w trybie uproszczonym, powołując się na fakt, że roszczenia Laws wynikające z prawa stanowego zostały wyparte przez art. 301 amerykańskiej ustawy o prawie autorskim. W 2006 roku orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Sąd Apelacyjny Stanów Zjednoczonych dla Dziewiątego Okręgu. W 2004 roku, po przegranej w procesie z Sony Music, Laws i jej firma producencka Spirit Productions, Inc. (należąca do jej brata Huberta i przez niego kontrolowana) pozwały Elektra Entertainment Group (a także spółkę macierzystą Elektry, Warner Music Group, i byłą spółkę macierzystą Warner Communications, Inc.), twierdząc, że Elektra była zobowiązana umownie do uzyskania zgody przed wyrażeniem zgody na wykorzystanie nagrania dźwiękowego „Very Special” w utworze „All I Have”. Roszczenia Laws zostały oddalone na wczesnym etapie sprawy z powodu powagi rzeczy osądzonej, a roszczenia Spirit zostały rozstrzygnięte na początku 2007 roku na nieujawnionych warunkach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Be Yourself/Your Love	Debra Laws	01.1981	-	-	Elektra 47084	[written by Debra Laws, Nathan East][produced by Ronnie Laws, Hubert Laws][31[15].R&B Chart]
Very Special/All The Things I Love	Debra Laws	08.1981	-	90[5]	Elektra 47142	[written by William Jeffrey, Lisa Peters][produced by Ronnie Laws, Hubert Laws][11[19].R&B Chart]
Meant For You/How Long	Debra Laws	09.1981	-	-	Elektra 47198	[written by David Lasley, Roxanne Joy Seeman][produced by Ronnie Laws, Hubert Laws][47[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Very Special	Debra Laws	04.1981	-	70[27]	Elektra 300	[produced by Ronnie Laws, Hubert Laws]

Latimore

Benjamin William Lattimore (ur. 7 września 1939r -zm. 22 sierpnia 2026r),
znany zawodowo jako Latimore, był amerykańskim wokalistą bluesowym i R&B, autorem tekstów piosenek i pianistą. W 2017 roku Latimore został wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

  Latimore urodził się 7 września 1939 roku w Charleston w stanie Tennessee i inspirował się muzyką country, chórem swojego kościoła baptystycznego oraz bluesem. Jego pierwszym doświadczeniem zawodowym było granie na pianinie w różnych zespołach z Florydy, w tym Steve'a Alaimo. Pierwsze nagrania nagrał około 1965 roku dla wytwórni płytowej Dade Henry'ego Stone'a w Miami na Florydzie. Na początku lat 70-tych przeszedł do wytwórni Glades i w 1973 roku osiągnął swój pierwszy duży przebój, jazzową przeróbkę utworu T-Bone Walkera „Stormy Monday”, który dotarł do 27. miejsca na liście R&B. Jego pierwszym ogólnokrajowym przebojem był „If You Were My Woman”, zmodyfikowany pod względem płci cover utworu „If I Were Your Woman” (napisanego przez Pam Sawyer, Claya McMurraya i Glorię Jones, a spopularyzowanego przez Gladys Knight & the Pips), który dotarł do 70. miejsca na liście R&B.  

Największy sukces odniósł w 1974 roku, wydając „Let's Straighten It Out”, przebój numer 1 na liście R&B, który dotarł również do 31. miejsca na liście Billboard Hot 100 w USA. Potem pojawiły się kolejne hity, w tym „Keep The Home Fire Burnin'” (nr 5 na liście R&B, 1975) i „Somethin' 'Bout 'Cha” (nr 7 na liście R&B, 1976). Jego przeboje zniknęły pod koniec lat 70-tych. 

  Latimore przeniósł się do Malaco Records w 1982 roku, wydając w tej wytwórni siedem albumów z nowoczesną muzyką bluesową. Na krótko opuścił wytwórnię w 1994 roku i wydał dla niej utwór „Turning Up The Mood”, po czym powrócił do Malaco w 2000 roku z „You're Welcome To Ride”. Następnie Latimore nagrał album z wytwórnią Mela Waitersa, Brittney Records, zatytułowany „Latt Is Back”.W październiku 2007 roku Latimore nawiązał współpracę z Henrym Stone'em w nowej wytwórni płytowej LatStone, która wydała jego pierwszy od sześciu lat album zatytułowany „Back 'Atcha”. 

Kontynuował pracę jako pianista sesyjny. Ostatnio pojawił się na albumach Joss Stone „The Soul Sessions” (2003) i „Mind Body & Soul” (2004), wraz z innymi weteranami muzyki z Miami: Betty Wright, Timmym Thomasem i Williem Hale'em, a w maju 2014 roku wystąpił w programie „The Tonight Show Starring Jimmy Fallon”. W 2017 roku Latimore został wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

 Latimore zmarł 22 sierpnia 2026 roku w wieku 86 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stormy Monday/There's No End	Latimore	01.1974	-	102[3]	Glades 1716	[written by Earl Hines, Billy Eckstine][produced by Steve Alaimo][27[16].R&B Chart]
If You Were My Woman/Put Pride Aside	Latimore	04.1974	-	-	Glades 1720	[written by C. McMurry, P. Sawyer, L. Ware][produced by Steve Alaimo][70[5].R&B Chart]
Let's Straighten It Out/Ain't Nobody Gonna Make Me Change My Mind	Latimore	10.1974	-	31[12]	Glades 1722	[written by B Latimore][produced by Steve Alaimo][1[2][20].R&B Chart]
Keep The Home Fire Burnin'/That's How It Is	Latimore	04.1975	-	-	Glades 1726	[written by B. Latimore, S. Alaimo][produced by Steve Alaimo][5[16].R&B Chart]
There's A Red-Neck In The Soul Band/Just One Step	Latimore	09.1975	-	-	Glades 1729	[written by B. Latimore, S. Alaimo, Clarke][produced by Steve Alaimo][36[10].R&B Chart]
Qualified Man/She Don't Ever Lose Her Groove	Latimore	02.1976	-	-	Glades 1733	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][43[11].R&B Chart]
Somethin' 'Bout 'Cha/Sweet Vibrations	Latimore	02.1977	-	37[10]	Glades 1739	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][7[19].R&B Chart]
I Get Lifted/All The Way Lover	Latimore	07.1977	-	104[4]	Glades 1742	[written by H. W. Casey, R. Finch][produced by Steve Alaimo][30[9].R&B Chart]
Let Me Live The Life I Love/It Ain't Where You Been	Latimore	11.1977	-	-	Glades 1744	[written by Benny Latimore][produced by Steve Alaimo][49[12].R&B Chart]
Dig A Little Deeper/Let Me Go	Latimore	12.1978	-	-	Glades 1750	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][42[11].R&B Chart]
Long Distance Love/Out To Get 'Cha	Latimore	04.1979	-	-	Glades 1752	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][75[4].R&B Chart]
Goodbye Heartache/We Got To Hit It Off	Latimore	07.1979	-	-	Glades 1755	[written by Ish Ledesma][produced by Ish Ledesma, Joe Galdo][82[4].R&B Chart]
Discoed To Death/Just One Step	Latimore	12.1979	-	-	Glades 1756	[written by B. Latimore][produced by Marsha Radcliffe, Latimore][68[10].R&B Chart]
Sunshine Lady/There's No Limit To My Love	Latimore	11.1986	-	-	Malaco 2130	[written by Homer Banks, Lester Snell][produced by Wolf Stephenson][76[6].R&B Chart]
I Need A Good Woman Bad/If I Wasn't A Gentlemen	Latimore	06.1991	-	-	Malaco 2170	[written by S. Bassett, R. McCormick, L. Byrom ][produced by The Mystic Soul Bubbas][86[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It Ain't Where You Been...	Latimore	03.1977	-	181[5]	Glades 7509	[produced by Steve Alaimo]

Kenny Lattimore

Kenneth Lee Lattimore (ur. 10 kwietnia 1970r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Znany jest ze swojego łagodnego, pełnego duszy głosu i romantycznych ballad. Zdobył sławę w połowie lat 90-tych XX wieku, wydając swój album zatytułowany po prostu „Kenny Lattimore”. W 2024 roku Lattimore został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Rhythm and Blues. 

Kenny Lattimore urodził się w Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych. Zainteresował się muzyką już w młodym wieku, śpiewając w chórach szkolnych i kościelnych oraz w zespole muzycznym w Eleanor Roosevelt High School w Greenbelt w stanie Maryland. Często wspomina dr Barbarę Baker za to, że wskazała mu drogę. Lattimore przemawiał podczas uroczystości ukończenia szkoły Eleanor Roosevelt High School w 2005 roku. Jest absolwentem Uniwersytetu Howarda w Waszyngtonie. 

 Po pracy jako wokalista sesyjny w zespole R&B Maniquin, Lattimore ostatecznie został głównym wokalistą grupy.  D'Extra Wiley, znany z członkostwa w zespole R&B II D Extreme z lat 90-tych, był również krótko członkiem Maniquin, zanim podpisał kontrakt z MCA Records. W 1989 roku Maniquin wydał swój jedyny album o tym samym tytule w wytwórni Epic Records. Główny singiel z albumu, „I Wanna Ride”, był odpowiedzią na przebój Pebbles „Mercedes Boy” zarówno pod względem stylu, jak i tekstu. Oba utwory zostały wyprodukowane i współtworzone przez Charliego Wilsona z The Gap Band. Lattimore później opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową, co doprowadziło do rozpadu Maniquin.

  Lattimore podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records pod koniec 1994 roku i wydał swój debiutancki album „Kenny Lattimore” w 1996 roku.Na tym albumie znalazły się dwa hity z pierwszej dwudziestki: „Never Too Busy” i nominowany do nagrody Grammy „For You”, napisany przez przyjaciela z liceum, Kenny'ego Leruma. Album przyniósł Lattimore'owi nagrodę dla Najlepszego Nowego Artysty na NAACP Image Awards w 1996 roku i ostatecznie uzyskał status Złotej Płyty. Po debiucie, w 1998 roku, ukazał się album „From the Soul of Man”, kolejny uznany przez krytyków zestaw klasycznej muzyki soul, zawierający przeboje „Days Like This” i „If I Lose My Woman”, a także wyróżniający się cover utworu The Beatles „While My Guitar Gently Weeps”. 

 Po krótkiej przerwie piosenkarz ponownie pojawił się w Arista Records, gdy ówczesny prezes Clive Davis podpisał z nim nowy kontrakt. Ostatecznie wydał bardziej współczesny album R&B, „Weekend” z 2001 roku, pod rządami L.A. Reida, ponieważ Davis mógł zabrać ze sobą tylko niewielką, określoną liczbę artystów do swojego kolejnego przedsięwzięcia, J Records. Tytułowy utwór i pierwszy singiel były oparte na samplu „Rapture” Blondie i stały się ulubioną rozgłośnią radiową po obu stronach Atlantyku.Davis mógł mieć inną wizję swojej kariery, ale ostatecznie nagrał trzy albumy dla Arista Records, ponieważ Reid również miał wizję, która obejmowała nowoczesną wersję klasycznego duetu soulowego ze swoją nową żoną, artystką z listy Gold, Chante Moore, z którą nagrał dwa albumy duetowe, które spotkały się z uznaniem krytyków i komercyjnym. Zgodnie z wizerunkiem „kochanka”, który ugruntował się dzięki hitom, które zapoczątkowały jego karierę, Lattimore znany jest z dramatycznych występów scenicznych, wokalnej zwinności i romantycznej atmosfery. „New York Times” nazwał go na scenie „nowoczesnym soulmanem”

  Piosenkarz od dawna podkreśla w wywiadach swoją osobistą misję, jaką jest pokazywanie „silnej, ale wrażliwej i troskliwej strony czarnoskórych mężczyzn”. W 2003 roku Lattimore i jego ówczesna żona Chante Moore wydali duet zatytułowany „Things That Lovers Do”, na którym znalazły się klasyczne utwory soulowe z lat 70. i 80-tych oraz dwa nowe, autorskie utwory. Wśród singli wyróżniały się płynny i współczesny „Loveable (From Your Head to Your Toes)” oraz cover utworu René i Angeli „You Don't Have To Cry”. Lattimore i Moore kontynuowali promocję albumu, grając udany koncert sceniczny. Po „Things That Lovers Do” Lattimore wydał kolejny wspólny album z Moore. Duet wydał swój drugi wspólny album zatytułowany „Uncovered/Covered” (2006). Album osiągnął dziesiąte miejsce na liście Billboard R&B Charts i drugie miejsce na liście Billboard Gospel Charts. Cover utworu „You're All I Need to Get By” duetu posłużył za motyw przewodni reality show stacji BET „The Family Crews”. 

 Ostatnie działania Lattimore wydał album z coverami dla Verve Records zatytułowany „Timeless” 9 września 2008 roku. Główny singel „You Are My Starship” został pierwotnie wykonany przez Normana Connora z udziałem Michaela Hendersona. Lattimore wystąpił również w szybkim utworze tanecznym „Another Love” Briana Culbertsona. 

 Lattimore założył własną wytwórnię płytową SincereSoul Records w 2012 roku. Swój album „Back 2 Cool” wydał 22 stycznia 2013 roku. Pierwszy singiel z albumu „Find a Way” (wyprodukowany przez Ivana „Orthodox” Bariasa i Carvina „Ransum” Higginsa) trafił do radia w Walentynki 2012 roku. W drugim singlu „Back 2 Cool” gościnnie wystąpiła Kelly Price.

 W styczniu 2002 roku Lattimore poślubił piosenkarkę Chanté Moore na Jamajce. 10 kwietnia 2003 roku Moore urodziła ich syna Kenny Lattimore Jr. W lipcu 2011 roku ogłoszono, że para się rozwiodła. 8 marca 2020 roku Lattimore poślubił amerykańską sędzię Faith Jenkins. Pod koniec 2022 roku ogłoszono, że spodziewają się pierwszego wspólnego dziecka. Para powitała córkę w styczniu 2023 roku. W maju 2026 roku para powitała na świecie chłopca, ich drugie wspólne dziecko i trzecie Lattimore.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never Too Busy	Kenny Lattimore	07.1996	-	89[4]	Columbia 78 245	[written by Dave "Jam" Hall, K. Jones][produced by Dave "Jam" Hall][19[22].R&B Chart]
Just What It Takes	Kenny Lattimore	09.1996	-	-	Columbia 78 340	[written by Keith Crouch & Kipper Jones][produced by Keith Crouch][55[14].R&B Chart]
For You	Kenny Lattimore	03.1997	-	33[20]	Columbia 78 456	[written by Kenny Lerum][produced by Barry Eastmond][6[40].R&B Chart]
If I Lose My Woman/Days Like This	Kenny Lattimore	01.1999	-	-	Columbia 79 120	[A:written by Daryl Simmons][B:written by Tim Motzer, Vidal Davis][produced by Kenny "Dope" Gonzalez, "Little" Louie Vega][A:50[20].R&B Chart][B:84[1].R&B Chart]
Weekend	Kenny Lattimore	08.2001	-	-	Arista 50 001	[written by C. Farrar, C. Stein, D. Harry, E. Laues, K. Lattimore, T. Taylor][produced by Charles Farrar, The Characters, Troy Taylor][51[16].R&B Chart]
Find A Way	Kenny Lattimore	07.2012	-	-	Columbia 78 245	[written by Brandon Hines, Carvin "Ransum" Haggins, Ivan "Orthodox" Barias, Leonard "E-Flat" Stevens, Raheem DeVaughn][produced by Carvin "Ransum" Haggins, Ivan "Orthodox" Barias][55[15].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kenny Lattimore	Kenny Lattimore	07.1996	-	92[14]	Columbia 67 125	[gold-US][produced by Jimmy Abney, Keith Crouch, J. Dibbs, Barry J. Eastmond ,Dave Hall, Sam Kendrick, Kenny Lattimore, Kenny Lerum, Herb Middleton ,Oji Pierce]
From the Soul of Man	Kenny Lattimore	11.1998	-	71[8]	Columbia 68 854	[produced by Walter Afanasieff, Dre & Vidal, Barry J. Eastmond, David Foster, Carvin Haggins, Kipper Jones, Kenny Lattimore, Kenny Lerum ,James Poyser, Guy Roche, Daryl Simmons, Jeff Townes]
Weekend	Kenny Lattimore	10.2001	-	63[4]	Arista 14 668	[produced by Battlecat, The Characters, Dre & Vidal, Drop Squad, George Duke, Travon Potts, Raphael Saadiq ,Joshua P. Thompson ,Reed Vertelney]
Things That Lovers Do	Kenny Lattimore & Chanté Moore	03.2003	-	31[15]	Arista 14 751	[produced by Junius Bervine, Jamey Jaz ,Jimmy Jam & Terry Lewis ,James Poyser, Daryl Simmons ,Richard Jon Smith]
Uncovered/Covered	Kenny Lattimore & Chanté Moore	10.2006	-	95[2]	Verity 67926	[produced by Larry Campbell, Carvin & Ivan ,Eddie Cole, Bryan-Michael Cox, Barry Eastmond, Lamont Fleming ,Donell Hogan ,Mark Hamilton, Nicole Hamilton, Fred Hammond ,Kenny Lattimore, Jamal McCoy, WyldCard]
Timeless	Kenny Lattimore	09.2008	-	54[2]	Verve 0115000	[produced by Barry J. Eastmond]
Anatomy of a Love Song	Kenny Lattimore	05.2015	-	177[1]	eOne 9487	[produced by Carvin & Ivan ,Vidal Davis, J.R. Hutson, Jamal McCoy ,Courtney Peebles, Dra-kkar Wesley]

Strawberri

Strawberri (urodzona w 1978 roku w Brooklynie w Nowym Jorku) to wokalistka R&B
z lat 90-tych. Niewiele wiadomo o tej artystce, ale podpisała kontrakt z wytwórnią East Pointe Records. W 1998 roku wydała swój debiutancki singiel „Saddle You Up”, który zajął 22. miejsce na liście przebojów Bubbling Under Hot 100 Singles magazynu Billboard i 59. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles, utrzymując się na niej przez 18 tygodni. W 1999 roku Strawberri wydała swój debiutancki i jedyny album „Nothing Better”, który najwyraźniej w ogóle nie znalazł się na   listach przebojów. 

Kolejny singiel, „Secret”, zajął 96. miejsce na liście przebojów Hot R&B\Hip-Hop Singles & Tracks magazynu Billboard, utrzymując się na niej tylko przez 5 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Play If You Wanna Play”, nie znalazł się na listach przebojów. W 2003 roku podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Xela Entertainment Group, gdzie wydała dwa single: „Spend Some Money” (z udziałem raperki Triny) i „Come N Get It” (z udziałem raperki Lil’ Jon  i Hot Grits), które nie trafiły na listy przebojów. Po tym zdarzeniu wydawało się, że Strawberri popadła w zapomnienie. Od lat 2000. nie było o niej słychać zbyt wiele. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saddle You Up	Strawberri	03.1998	-	122[1]	East Pointe 2201	[written by Robert Wright Of "Faze", Strawberri][produced by Steve Morales][59[18].R&B Chart]
Secret	Strawberri	03.1999	-	-	East Pointe 7975	[96[5].R&B Chart]

Paul Laurence

Paul Laurence (znany również jako Paul Lawrence Jones III;  ur. 1958r)
to amerykański autor tekstów, producent i klawiszowiec. Na swoim koncie ma kilka hitów R&B, takich jak „Rock Me Tonight (For Old Times Sake)” Freddiego Jacksona, „Jam Tonight”, „Tasty Love”, „Hey Lover”, „Do Me Again”; „(You're Puttin') A Rush on Me” Stephanie Mills oraz „Do Me Baby” Meli'sy Morgan. Do jego innych osiągnięć należą hity R&B Evelyn King, takie jak „I'm in Love” i „Love Come Down”, a także „(You're A) Good Girl”, „Your Love's Got a Hold on Me”, „Settle Down”, „Sexy Girl” i „Wanna Make Love (All Night Long)” Lillo Thomasa.

 

  Laurence i Jackson uczęszczali razem do szkoły i kościoła w kościele baptystów White Rock w Harlemie, gdzie poznali się w latach 70-tych. Laurence uczył się gry na fortepianie u Valerie Simpson, członkini popularnego zespołu Ashford & Simpson. Laurence założył zespół Laurence Jones Ensemble, do którego należała również Jackson, i występowali w klubach Nowego Jorku. W latach 80-tych Laurence i Jackson pracowali dla Hush Productions, firmy menedżera Beau Higginsa. Laurence napisał utwory Melby Moore, sygnowanej przez Hush, „Love's Comin' at Ya” (piąte miejsce na liście przebojów R&B, lato 1982), „Keepin' My Lover Satisfied” i „Love Me Right”, a następnie, wraz z Ondreą Dawkins-Duverney, napisał urzekającą balladę „I'm Not Gonna Let You Go”. Jackson była jedną z wokalistek wspierających Moore. Śpiewał również na demach piosenek Laurence'a.

 

  W 1985 roku Jackson podpisał kontrakt z wytwórnią Hush i rozpoczął nagrywanie swojego debiutanckiego albumu. Laurence napisał specjalnie dla Jacksona kołyszącą balladę „Rock Me Tonight (For Old Times Sake)”, a także grał na klawiszach i programował perkusję w tym utworze. Na tym samym koncercie obecni byli również basista Timmy Allen, gitarzysta Mike „Dino” Campbell i wokalista wspierający Reggie King. Huggins pomógł Jacksonowi podpisać kontrakt płytowy z Capitol Records, tą samą wytwórnią, z którą podpisała kontrakt Melba Moore. Wyprodukował i napisał utwór Jacksona „Rock Me Tonight (For Old Times Sake)”, który uzyskał status złotej płyty, utrzymując się na pierwszym miejscu listy R&B przez sześć tygodni latem 1985 roku. Album „Rock Me Tonight” pokrył się platyną, osiągając pierwsze miejsce na liście R&B i dziesiąte miejsce na liście przebojów pop latem 1985 roku. Laurence wyprodukował cover utworu Prince’a „Do Me Baby” dla Meli’sy Morgan, innej członkini Hush i artystki nagrywającej dla Capitol. Ballada utrzymywała się na pierwszym miejscu listy R&B przez trzy tygodnie na początku 1986 roku. Laurence współtworzył z Freddiem Jacksonem utwór „Tasty Love”, który utrzymywał się na pierwszym miejscu listy R&B przez cztery tygodnie pod koniec 1986 roku. Tydzień wcześniej Jackson znalazł się na pierwszym miejscu listy R&B dzięki duetowi z Melbą Moore w utworze „A Little Bit More”. 

 

 „Tasty Love” był czwartym singlem Jacksona, który znalazł się na pierwszym miejscu listy R&B na jego platynowym albumie „Just Like the First Time”, numerze jeden na liście R&B. Kolejny singiel z albumu, „Jam Tonight”, był kolejnym utworem Laurence’a i Jacksona, a lata wcześniej był jednym z utworów, które zwróciły uwagę Melby Moore podczas jednego z klubowych występów Jacksona. Następnie zatrudniła Jacksona jako wokalistę w chórkach. „Jam Tonight” wskoczył na pierwsze miejsce listy R&B latem 1987 roku i stał się klasykiem steppersów. Pod koniec 1988 roku Laurence wyprodukował ósmy hit Jacksona, „Hey Lover”, który znalazł się na pierwszym miejscu listy R&B, napisany przez wokalistę Keitha Washingtona i Sonny’ego Moore’a. Ten spokojny numer znalazł się na złotym albumie Jacksona „Don’t Let Love Slip Away”, który zajął pierwsze miejsce na liście R&B.  

 

Inne przeboje Laurence’a i Jacksona to „Do Me Again” (Laurence/Humphrey/Jones/Dash), hit numer jeden na liście R&B z początku 1991 roku, oraz „Main Course”, hit numer dwa na liście R&B z wiosny 1991 roku, pochodzący z albumu „Do Me Again”.Dla byłej gwiazdy Broadwayu i piosenkarki Stephanie Mills, Laurence wyprodukował i współtworzył z Timmym Allenem energetyczny utwór „(You're Puttin') A Rush on Me”, który jesienią 1987 roku zapewnił piosenkarce trzeci przebój numer jeden na liście R&B. Singiel z instrumentalną wersją na okładce dotarł do 85. miejsca na liście przebojów i znalazł się na jej złotym albumie If I Were Your Woman. Laurence miał kilka hitów nagranych z brooklińskim piosenkarzem i artystą nagrywającym dla Capitol, Lillo Thomasem: „(You're A) Good Girl”, „Your Love's Got a Hold on Me”, „(Can't Take Half) All of You” (duet z Melbą Moore), „Settle Down”, „Sexy Girl” (Laurence/Timmy Allen), „I'm in Love”, który wiosną 1987 roku dotarł do drugiego miejsca na liście przebojów R&B, oraz „Wanna Make Love (All Night Long)”. 

 

Dzięki temu sukcesowi Laurence otrzymał szansę zostania artystą nagrywającym. Podpisując kontrakt z wytwórnią Capitol, Laurence wydał pod koniec 1985 roku debiutancki album, chwalony przez krytyków „Haven't You Heard”. Pierwszy singel, „She's Not a Sleaze”, z udziałem Freddiego Jacksona i Lillo Thomasa, pod koniec 1985 roku osiągnął 50. miejsce na liście przebojów R&B. Inne single Laurence'a to „Strung Out”, „You Hooked Me”, „There Ain't Nothin' (Like Your Lovin')”, a kolejny solowy album - „Underexposed” z 1989 roku - zawierał trzy single: „Cut The Crap” (z udziałem Janice Dempsey), „Make My Baby Happy” i „I Ain't Wit It”. Laurence współtworzył również ścieżkę dźwiękową do horroru „Def by Temptation” z 1990 roku, w którym główną rolę zagrał Kadeem Hardison, znany z filmu „Bill Cosby Show” emitowanego przez stację NBC, „A Different World”.Utwory związane z Paulem Laurence'em to ścieżka dźwiękowa do filmu „Spike”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's Not A Sleaze/There Ain't Nothin' (Like Your Lovin')	Paul Laurence (With Lillo Thomas And Freddie Jackson)	10.1985	-	-	Capitol 5507	[written by Paul Laurence, Soony Moore & Freddie Jackson][produced by Paul Laurence][50[9].R&B Chart]
You Hooked Me/I'm Sensitive	Paul Laurence	02.1986	-	-	Capitol 5545	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][55[9].R&B Chart]
Strung Out	Paul Laurence	04.1986	-	-	Capitol 5564	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][48[10].R&B Chart]
Make My Baby Happy/Strung Out	Paul Laurence	03.1989	-	-	Capitol 5507	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][77[6].R&B Chart]
I Ain't Wit It	Paul Laurence	07.1989	-	-	Capitol 15 473	[written by Paul Laurence][produced by Paul Laurence][83[5].R&B Chart]

Ray Lavender

 Ray Lavender jest amerykańskim wokalistą R&B, znanym lepiej jako Ray L.
Ray jest całkowicie wykreowany przez   Akona w wytwórni Kon Live. Jego pierwsza płyta X-Rayted została wydana w 2008 roku.

Urodzony w Monroe w Luizjanie, Ray Lavender przeprowadził się do Atlanty w stanie Georgia w młodym wieku, gdzie zetknął się z dynamicznie rozwijającą się atlantyjską sceną muzyczną. Wkrótce potem zajął się muzyką. Wkrótce został pierwszym artystą w wytwórni Kon Live Records należącej do Akona, działającej pod szyldem Geffen Records.

Ray Lavender zmieniał swoje pseudonimy wiele razy w krótkim czasie. Najpierw nazywał się Earl Ray, później L.A Ray, Ray Black a obecnie Ray-L. Stał się znany z piosenki "Doing, Doing", którą wykonywał z Akonem. Inne jego utwory to m.in. "Hush", "Chekin' My Phone" i "Deez Nutz". Napisał piosenkę dla koleżanki z wytwórni - Chilli, która miała znaleźć się na albumie No Rings On These Fingers, ale Chilli nigdy jej nie nagrała.

Data wydania jego albumu, który nazywa się X-Rayted była wielokrotnie przesuwana. Początkowo premierę krążka zaplanowano na wrzesień 2007 roku. Jednak w listopadzie 2007 oznajmił, że data zostanie przesunięta. Ostatecznie płyta została wydana w styczniu 2008.

Utwór „My Girl Gotta Girlfriend” jest pierwszym singlem z jego debiutanckiego albumu „X-Rayted”. Piosenka jest już grana w radiach w całych Stanach Zjednoczonych i cieszy się ogromnym zainteresowaniem ze względu na swoją treść. Utwór został wydany na iTunes 3 lipca 2007 roku, a oficjalna data jego premiery radiowej to 10 lipca. Utwór został wyprodukowany przez Akona, a teledysk ma zostać wyreżyserowany przez Benny'ego Booma. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Girl Gotta Girlfriend	Ray Lavender	08.2007	-	-	Konlive	[written by Sean Hall, Ray Lavender, J Scott][produced by J. Hot][56[12].R&B Chart]
Stay	Ray Lavender	05.2008	-	-	Konlive	[71[11].R&B Chart]

Annie Laurie

Annie Laurie (tymczasowo zidentyfikowana jako Annie L. Page, ur. 11 sierpnia 1924r -zm. 13
listopada 2006r) była amerykańską wokalistką jump bluesową i rhythm and bluesową. Kojarzona jest głównie z liderem zespołu i autorem tekstów, Paulem Gaytenem, choć sama również nagrywała przeboje. Laurie nagrywała w połowie lat 40-tych XX wieku, a jej kariera zawodowa trwała do początku lat 60-tych. Jej talenty muzyczne zdają się być oceniane różnie - od Dinah Washington, która stwierdziła, że ​​Laurie jest jej ulubioną wokalistką, po Irmę Thomas, która stwierdziła: „Annie Laurie? Była w porządku”.

  Najbardziej znana jest z coveru utworu „Since I Fell for You” oraz innego hitu R&B z pierwszej dziesiątki listy przebojów w USA, „It Hurts to Be in Love”.

 Laurie urodziła się w Atlancie w stanie Georgia w Stanach Zjednoczonych. Jej dane osobowe są niejasne, ale badacze bluesa Bob Eagle i Eric LeBlanc wstępnie zidentyfikowali ją jako Annie L. Page, urodzoną tam w 1924 roku. Jej kariera wokalna rozpoczęła się od śpiewania w dwóch zespołach lokalnych pod wodzą Dallasa Bartleya i Snookuma Russella w Chitlin' Circuit. W 1945 roku nagrała wersję „Saint Louis Blues” z zespołem Bartleya dla Cosmo Records. Przeniosła się do Nowego Orleanu w Luizjanie i została zaangażowana przez Paula Gaytena. W 1947 roku występowała z Gaytenem na koncercie w Nowym Orleanie, kiedy ten poprosił młodego Fatsa Domino o zagranie na scenie utworu „Swanee River Boogie”.

  Nagrywając dla wytwórni Regal i De Luxe w latach 1947–1950, Laurie śpiewała w kilku utworach z towarzyszeniem orkiestry Gaytena. Jej pierwszym sukcesem była wersja „Since I Fell for You” (1947), o której właściciel studia nagraniowego Cosimo Matassa powiedział: „Annie Laurie nagrała pierwszą naprawdę dobrą płytę, która mi się podobała… [Ona] była po prostu fantastyczna, mam na myśli, że nikt nigdy nie stworzy drugiej takiej wersji”.

Po tym sukcesie Laurie wydała „Cuttin' Out” (1949), „You Ought To Know” (1950), „I Need Your Love” (1950), „Now That You're Gone” (1950) i „I'll Never Be Free” (1950). Laurie koncertowała również z orkiestrą Gaytena w 1951 roku. Współpraca Laurie z Regal Records zakończyła się w 1951 roku i zaczęła nagrywać dla Okeh. W 1956 roku jej wydawnictwa ukazały się w wytwórni Savoy Records, dla której nagrywała w Nowym Jorku z orkiestrą Hala Singera, w tym z gitarzystą Mickeyem Bakerem.

  Jej największy przebój pojawił się w 1957 roku, kiedy De Luxe Records wydało utwór „It Hurts to Be in Love”, którego współautorami byli Julius Dixson i Rudy Toombs. Inne wydawnictwa z De Luxe obejmowały utwory napisane wspólnie przez Andy'ego Gibsona, „Hand in Hand” i „Love Is A Funny Thing” (oba z 1957 roku). W lipcu 1960 roku Laurie wystąpiła na koncercie w Chicago, dzieląc scenę z Screamin' Jayem Hawkinsem, Five Satins, Joe Turnerem, Faye Adams, Benem E. Kingiem i Nappy Brownem. W tym samym miesiącu jej ostatni przebój na listach przebojów to „If You're Lonely”. W 1962 roku jej współpraca z wytwórnią Ritz Records  doprowadziła do nagrania kilku singli dla tej wytwórni. W tym samym czasie opuściła jednak branżę muzyczną, poświęcając się Świadkom Jehowy. 

Według Eagle i LeBlanc zmarła w 2006 roku w Titusville na Florydzie w wieku 82 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Since I Fell For You/Love That Man Of Mine	Annie Laurie and Paul Gayten and His Orchestra	10.1947	-	-	De Luxe 1082	[written by Buddy Johnson][3[8].R&B Chart]
Cuttin Out	Annie Laurie and Paul Gayten and His Orchestra	12.1949	-	-	Regal 3235	[written by Paul Gayten][6[3].R&B Chart]
I'll Never Be Free/You Ought To Know [Paul Gayten]	Annie Laurie	04.1950	-	-	Regal 3258	[written by Paul Gayten][4[8].R&B Chart]
It Hurts To Be In Love/Hand In Hand	Annie Laurie	07.1957	-	61[6]	De Luxe 6107	[written by Julius Dixon,Rudolph Toombs][3[11].R&B Chart]
If You're Lonely/It's Gonna Come Out In The Wash Someday	Annie Laurie	07.1960	-	104[4]	De Luxe 6189	[written by James, Gibson][17[11].R&B Chart]

Billy Lawrence

Billy Lawrence (ur. 3 maja 1972r w Boca Raton na Florydzie) to amerykańska wokalistka i autorka
tekstów R&B/soul, producentka muzyczna i aranżerka.  W 1992 roku Lawrence rozpoczęła karierę w przemyśle muzycznym jako wokalistka wspierająca jamajskiego piosenkarza Jimmy'ego Cliffa. Niedługo po tym podpisała kontrakt z Eastwest Records, kiedy w 1994 roku nagrała swój debiutancki album One Might Say. Album był mieszanką R&B, soulu, rocka, współczesnego jazzu i newjack-hiphopu. Wystąpiła również w utworze „Freedom” na ścieżce dźwiękowej filmu Panther Mario Van Peeblesa w 1995 roku. 

W 1997 roku Lawrence wydała pierwszy singiel i teledysk z platynowej ścieżki dźwiękowej do filmu Set It Off z piosenką „Come On”, w której wystąpiła raperka MC Lyte. Elektra Entertainment wydała drugi album Lawrence, „Paradise”. Następnie artystka pojawiła się w debiutanckim singlu kolegi z wytwórni, Rampage'a, „Take It to the Streets”. Następnie wyruszyła w trasę koncertową z Bustą Rhymesem, Rampage i Flipmode Squad. Zagrała epizodyczną rolę w teledysku Rampage'a do jego drugiego singla „We Getz Down” z 702. Wydała również niebędący albumem utwór jako maxi-singiel „Up & Down”, który zawierał sampla disco „The Glow of Love” zespołu Change z Lutherem Vandrossem jako drugi singiel. 

Po „Paradise”, Lawrence pojawiła się na debiutanckim albumie rapera Mase'a, „Harlem World”, który osiągnął multiplatynowy sukces. Wraz ze swoim bratem Kyrą Lawrence napisała i zaśpiewała chórki na debiutanckim albumie Jennifer Lopez „On the 6”. Napisała również i zaśpiewała chórki w zespole Mariah Carey „Allure”. Charli Baltimore zaprosiła Lawrence do swojego debiutanckiego albumu „Cold as Ice” w utworze „Pull the Alarm”. Album nigdy nie został wydany. Lawrence stała również za sterami albumu z zespołem Blaque Lisy „Left Eye” Lopez. W 1999 roku Hinda Hicks nagrała cover utworu Lawrence „Truly” z jej debiutanckiego albumu „One Might Say” i wydała go jako singiel z albumu „Hinda”. W 1999 roku Lawrence współpracowała z zespołem R&B TLC przy ich studyjnym albumie „FanMail” u boku Dallasa Austina. Napisała cztery utwory dla TLC z 40 nagranych podczas produkcji albumu. Żaden z utworów Lawrence nie znalazł się na ostatecznej wersji albumu. 

W tym czasie Lawrence nagrywała również swój kolejny album „Too Many Times” dla Elektra Entertainment. W projekcie „Too Many Times” udział wzięli producenci Poke & Tone, Trackmasters, Darrell „Delite” Allamby, Dallas Austin, SoulShock i Organized Noise. Lawrence napisała lub współtworzyła osiem z 11 utworów. Była również producentem lub współproducentem pięciu utworów. Pierwszym singlem miał być utwór tytułowy z udziałem TLC. Remiks utworu tytułowego został również nagrany z Left Eye (Lisa Lopez) i Bustą Rhymesem. Lawrence nagrała również nową wersję utworu „Fairy Tales” Anity Baker. Premiera albumu zaplanowana była na listopad.Jednak wydanie albumu zostało przesunięte, aż w końcu Elektra Entertainment została przejęta przez nowych właścicieli, Warner Music Group, a album został odłożony na półkę. 

Po odejściu z wytwórni Lawrence podpisała kontrakt z Epic Records i napisała oraz zaśpiewała w chórkach dwie piosenki dla koleżanki z wytwórni, Mandy Moore, na swoim debiutanckim albumie. W debiutanckim singlu Moore „Candy” Lawrence śpiewała w chórkach. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Happiness	Billy Lawrence	07.1994	-	87[4]	EastWest 98 264	[written by Billy Lawrence & Kevin Deane][produced by Kevin Deane][61[10].R&B Chart]
Come On	Billy Lawrence feat. MC Lyte/	04.1997	-	44[19]	EastWest 64 239	[written by Billy Lawrence,Darrell "Delite" Allamby][produced by Darrell "Delite" Allamby][19[20].R&B Chart]
Take it to the Streets / Wild for da Night	Rampage Featuring Billy Lawrence	11.1997	58[1]	34[17]	Violator 64 171	[written by A. Colon, B. Reed, B. Lawrence, G. Underwood, M. King, R. Smith][produced by Rashad Smith][11[20].R&B Chart]
Up & Down	Billy Lawrence	12.1997	-	92[7]	EastWest 64 138	[written by Billy Lawrence , Kenny Greene, Samuel Barnes, Rashad Smith, Davide Romani, Wayne Garfield & Mario Malavasi][produced by Tone][47[13].R&B Chart]
Tell Me	Billy Lawrence with Smilez and Southstar	10.2002	-	87[4]	EastWest 98 264	[written by Billy Lawrence & Kevin Deane][produced by Kevin Deane][61[10].R&B Chart]

Frankie Lymon And The Teenagers

 Franklin Joseph Lymon (ur. 30 września 1942r - zm. 27 lutego 1968r) był amerykańskim
wokalistą, autorem piosenek, tancerzem i kompozytorem rock and rolla/rhythm and bluesa, najbardziej znanym jako sopran, wokalista nowojorskiej grupy Teenagers, grającej rock and rolla i doo-wop.

 

Frankie Lymon śpiewał falsetem i nagrał wielki przebój w latach 50-tych z przyjaciółmi. Urodził się w Nowym Jorku w 1942 roku i uczęszczał do gimnazjum Edwarda W. Stitta, gdzie pomógł założyć grupę wokalną The Premiers. Oprócz wokalisty Frankiego, w skład grupy wchodzili Joe Negroni, Herman Santiago, Sherman Garnes i Jimmy Merchant. Richard Barrett, lider grupy The Valentines i łowca talentów wytwórni Gee, usłyszał ich śpiewających na schodach kamienicy przy 165. ulicy na Manhattanie i zaprowadził ich do George'a Goldnera w Gee. Zmienili nazwę na The Teenagers. 

 

W 1955 roku skomponowali piosenkę na podstawie wiersza, który podarował im przyjacielski sąsiad. Później tego samego roku nagrali utwór „Why Do Fools Fall In Love?”, który został wydany jako płyta przez The Teenagers z udziałem Frankiego Lymona. Utwór dotarł do pierwszej dziesiątki w USA i utrzymywał się na listach przebojów przez wiele tygodni, a w Wielkiej Brytanii osiągnął pierwsze miejsce. Ten wpadający w ucho utwór z genialnym wykonaniem Frankiego Lymona był jednym z najpopularniejszych utworów początków rock and rolla. Inne utwory zostały nagrane i wydane w latach 1956 i 1957, w tym „I'm Not A Juvenile Delinquent” i inne.  

 

Grupa wystąpiła w filmach takich jak „Rock, Rock, Rock and Mister Rock and Roll”, a w 1957 roku Goldner zaczął promować Frankiego jako solowego wykonawcy; Frankie wydał kilka własnych piosenek, w tym „Goody, Goody”, który znalazł się na liście dwudziestu najlepszych przebojów, i ostatecznie podpisał kontrakt z wytwórnią Roulette Records. W międzyczasie The Teenagers próbowali różnych następców, ale żaden z nich nie odniósł takiego sukcesu jak wcześniej. Frankie Lymon w tym czasie miał poważny problem z narkotykami.  

 

W 1961 roku został zmuszony do odbycia programu odwykowego w Manhattan General Hospital. Próbował wrócić - śpiewając, tańcząc i grając na perkusji - ale nigdy nie udało mu się zerwać z nałogiem i w 1964 roku został skazany za posiadanie narkotyków. Został znaleziony martwy w wyniku przedawkowania narkotyków na podłodze łazienki w mieszkaniu swojej babci, w wieku 25 lat, 28 lutego 1968 roku. Brat Frankiego, Lewis, krótko występował z pozostałymi członkami Teenagers w latach 70-tych. 

 

Baryton Teenagers, Joe Negroni, zmarł w 1978 roku. Grupa powróciła w latach 80-tych z kilkoma nowymi członkami, ale nadal w składzie byli pierwotni członkowie Santiago i Merchant. Diana Ross nagrała cover utworu „Why Do Fools Fall In Love?” w 1981 roku i ponownie znalazł się on w pierwszej dziesiątce listy przebojów. Tantiemy z utworu przekroczyły milion dolarów, a w 1986 roku trzy kobiety podające się za wdowę po Frankiem Lymonie spierały się z Roulette o prawa do utworu [jedną z nich była była wokalistka Platters, Zola Taylor]. 

 

 Frankie Lymon and the Teenagers to jeden z zespołów, które przyczyniły się do rozwoju rock and rolla w latach 50-tych. W 1993 roku zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why Do Fools Fall In Love/Please Be Mine	The Teenagers Featuring Frankie Lymon	02.1956	1[3][16]	6[21]	Gee 1002	[written by Frankie Lymon, Herman Santiago, Jimmy Merchant][produced by George Goldner][1[5][17].R&B Chart]
I Want You To Be My Girl/I'm Not A Know It All	The Teenagers Featuring Frankie Lymon	04.1956	-	13[15]	Gee 1012	[written by George Goldner, Richard Barrett][3[13].R&B Chart]
I Promise To Remember/Who Can Explain?	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1956	-	57[7]	Gee 1018	[A:written by Jimmy Castor, Jimmy Smith][B:written by Abner Silver, Roy Alfred][A:10[3].R&B Chart][B:7[4].R&B Chart]
The A.B.C's Of Love/Share	Frankie Lymon And The Teenagers	10.1956	-	77[2]	Gee 1022	[written by George Goldner, Richard Barrett][8[3].R&B Chart]
I'm Not A Juvenile Delinquent/Baby, Baby	Frankie Lymon And The Teenagers	04.1957	A:12[7];B:4[12]	-	Gee 1026	[A:written by George Goldner, Jimmy Merchant,, Robert Spencer][B:written by Glen Moore,Milton Subotsky][piosenki z filmu "Rock, Rock, Rock"
Out In The Cold Again/Miracle In The Rain	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1957	-	-	Gee 1036	[written by Ted Koehler, Rube Bloom][10[1].R&B Chart]
Goody Goody/Creation Of Love	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1957	24[3]	20[17]	Gee 1039	[written by Matty Malneck, Johnny Mercer][#1 hit for Benny Goodman in 1936]
Little Bitty Pretty One/Creation Of Love	Frankie Lymon	08.1960	-	58[4]	Roulette 4257	[written by Bobby Day]
Why Do Fools Fall In Love/Goody Goody	Frankie Lymon And The Teenagers	10.1989	84[1]	-	Roulette RLTE 1	[written by Frankie Lymon, Herman Santiago, Jimmy Merchant[]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Teenagers Featuring Frankie Lymon	Frankie Lymon And The Teenagers	01.1957	-	19[1]	Gee 701	-

Joe Lutcher

Joseph Woodman Lutcher (ur. 23 grudnia 1919r - zm. 29 października 2006r)  był
amerykańskim saksofonistą R&B i liderem zespołu, młodszym bratem piosenkarki Nellie Lutcher. Z powodzeniem występował i nagrywał w latach 40-tych XX wieku, ale później porzucił komercyjną karierę muzyczną i został aktywnym członkiem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. 

 Urodził się w Lake Charles w Luizjanie jako jedno z dziesięciorga żyjących dzieci (spośród piętnaściorga) Isaaca i Susie Lutcher. Isaac i jego dzieci założyli mały zespół, w którym Joe grał na saksofonie. W 1941 roku przeprowadził się do Los Angeles w Kalifornii, dołączając do swojej siostry Nellie, która przeprowadziła się tam w połowie lat 30-tych XX wieku. Został powołany do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w 1942 roku, z której odszedł w 1945 roku i wrócił do Los Angeles. Prowadził zespół w Look Café w Los Angeles, po czym przeniósł się do bardziej prestiżowego Café Society, gdzie jego zespół zmienił nazwę na The Society Cats. Pracował również jako lider dla Nata Kinga Cole'a, Sammy'ego Davisa Jr. i Mills Brothers.

  W 1947 roku usłyszał go Art Rupe, który podpisał z nim kontrakt z nową wytwórnią płytową Specialty. Lutcher nie był jednak zadowolony z prośby Rupe'a, by nagrywał tylko powolnego bluesa i na prośbę swojej siostry Nellie nagrywał również (jako „Joe Lutcher's Jump Band”) dla Capitol Records. Pierwszym hitem Joe Lutchera był „Shuffle Woogie” w wytwórni Capitol, który osiągnął 10. miejsce na liście „Race Records” magazynu Billboard w marcu 1948 roku. „Rockin' Boogie” w Specialty osiągnął 14. miejsce we wrześniu 1948 roku. Oprócz Lutchera na saksofonie altowym i okazjonalnych wokalach, członkami jego zespołu byli Karl George na trąbce, Bill Ellis i Leon Beck na saksofonach, Harold Morrow na pianinie, Bill Cooper na basie i nowatorskim wokalu oraz perkusista Dick „Booker” Hart, czasami wspomagany wokalem przez aktora Cliffa Hollanda. 

O Lutcherze pisano, że wiele jego nagrań „ma niezwykle nastrojowe, złożone, a czasem humorystyczne aranżacje, przypominające późniejsze nagrania Franka Zappy”. W 1949 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Modern Records, gdzie nagrał własną kompozycję „Mardi Gras”. Wersja Lutchera osiągnęła 13. miejsce na liście przebojów R&B, ale utwór zyskał większą popularność w późniejszych, zmodyfikowanych wersjach autorstwa Profesora Longhaira i Fatsa Domino. Później nagrywał dla Peacock Records w Houston w Teksasie oraz dla kilku mniejszych wytwórni, ale z coraz mniejszym powodzeniem.

  W 1953 roku Lutcher wstąpił do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Los Angeles i porzucił branżę muzyczną, odmawiając płacenia składek związkowych muzyków, ponieważ zasady kościelne zabraniały członkostwa w związkach zawodowych.W 1957 roku rozmawiał z Little Richardem o sprawach religijnych, po czym, podczas tournée po Australii, Little Richard również postanowił zrezygnować z grania tego, co określano mianem „muzyki diabła”. Lutcher dołączył do Pennimana w ramach studiów biblijnych i razem podróżowali po kraju jako The Little Richard Evangelistic Team, głosząc słowo Boże podobno entuzjastycznym tłumom.Lutcher założył później sklep z płytami gospel i wytwórnię płytową Jordan Records, która wydawała nagrania jego samego oraz The Gospelaires i The Jordan Gospel Singers.W 1974 roku zgodził się poprowadzić Watts Community Symphony Orchestra podczas serii koncertów, co doprowadziło go do konfliktu prawnego ze związkiem muzyków. W późniejszych latach odmawiał wszelkich próśb o omówienie swojej wcześniejszej świeckiej kariery muzycznej.

  Śmierć Zmarł w Los Angeles w 2006 roku w wieku 86 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shuffle Woogie/Bebop Blues	Joe Lutcher's Jump Band	03.1948	-	-	Capitol Americana 40071	[written by Joe Lutcher][10[1].R&B Chart]
Rockin' Boogie/Blues For Sale	Joe Lutcher And His Society Cats	09.1948	-	-	Specialty 303	[written by Joe Lutcher][14[1].R&B Chart]
Mardi Gras/Ojai	Joe Lutcher And His Orchestra	09.1949	-	-	Modem 672	[13[1].R&B Chart]