Clifford Coulter

Clifford Coulter (zm. 16 sierpnia 2021r) był amerykańskim multiinstrumentalistą znanym
ze swojego wkładu w jazz, blues, soul i R&B, szczególnie jako klawiszowiec, organista, gitarzysta i wokalista z San Jose w Kalifornii.

  Urodzony i wychowany w Bay Area, Coulter wyłonił się na początku lat 70-tych jako kluczowa postać w rozwoju charakterystycznego „brzmienia San Jose”, łączącego funky jazz, soul i wpływy bluesa z lokalnym kolorytem.Jego debiutancki album, East Side San Jose (1970, Impulse! Records), uchwycił istotę jego rodzinnego miasta poprzez utwory takie jak oryginalny „Do It Again”, a jego okładka stała się ikonicznym obrazem miasta.Następnie wydał Do It Now, Worry 'Bout It Later (1972, ABC Records) z singlem „Ridin' On Empty”, a później The Better Part of Me (1980, Columbia), wyprodukowany przez Billa Withersa w studiu w San Jose.

   Te albumy, obecnie bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów, pokazały jego wszechstronny styl, który skłaniał się bardziej w stronę bluesa, R&B i soulu niż czystego jazzu.Przez całą swoją karierę Coulter był płodnym muzykiem sesyjnym i współpracownikiem, nagrywając z takimi sławami jak B.B. King, John Lee Hooker, Mel Brown, Sergio Mendes, Stanley Cowell i Michael White, często dla Impulse! Records pod producentem Edem Michelem.Koncertował także z Billem Withersem i Johnem Lee Hookerem oraz współtworzył piosenki dla takich grup jak Tower of Power i Two Tons (później Weather Girls).  

 Na początku swojej kariery był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen, co jeszcze bardziej ugruntowało jego pozycję w tętniącym życiem ekosystemie muzycznym Bay Area. Podczas występów na żywo Coulter często włączał standardy jazzu i R&B do swoich autorskich utworów, co zapewniło mu trwałą reputację jednego z muzycznych skarbów San Jose. Jego dziedzictwo przetrwało dzięki hołdom, takim jak te na San Jose Jazz Summer Fest, oraz trwającemu obecnie filmowi dokumentalnemu autorstwa adwokata Robbiego Bensona.

  Clifford Coulter urodził się i wychował w Sal Si Puedes, dzielnicy East Side w San Jose w Kalifornii. Ta w przeważającej mierze meksykańsko-amerykańska społeczność, znana jako „Sal Si Puedes” lub „Wynoś się, jeśli potrafisz”, zmagała się z trudnościami społeczno-ekonomicznymi w połowie XX wieku, w tym z nieutwardzonymi ulicami podatnymi na powodzie z powodu Silver Creek, ubóstwem oraz walką o prawa obywatelskie związaną z problemami pracowniczymi i mieszkaniowymi. Lata kształtowania się Coultera przypadły na lata 50. i 60-te XX wieku, w tym tętniącym życiem, ale wymagającym środowisku, gdzie muzyka stanowiła kluczowe narzędzie ekspresji społecznej, aktywizmu i budowania więzi społecznych w lokalnych kościołach, na spotkaniach i w nieformalnych miejscach. Jako dziecko, na początku lat 60-tych, zetknął się z rozwijającą się lokalną sceną muzyczną, w tym z rówieśnikami z sąsiedztwa, którzy później zostali muzykami. To z kolei sprzyjało jego początkowemu zanurzeniu w brzmieniach gospel, bluesa i R&B, które zdefiniowały odrębny rytm kulturowy East Side w San Jose.

  Clifford Coulter rozpoczął swoją muzyczną podróż w gimnazjum, ucząc się gry na fortepianie, trąbce, gitarze i saksofonie w ramach formalnego szkolenia. W 1960 roku przeszedł na organy Hammonda, co było inspirowane pionierską pracą organisty Jimmy'ego Smitha, pozwalając mu zgłębiać techniki gry na instrumentach klawiszowych, kluczowe dla jazzu i R&B. Jego wczesny rozwój został głęboko ukształtowany przez kluczowe wpływy sceny bluesowej, R&B i jazzowej lat 50. i 60-tych XX wieku, w tym artystów takich jak Ray Charles, którego pełne duszy połączenie gatunków ukształtowało wszechstronne podejście Coultera, oraz pianistów jazzowych Arta Tatuma i Oscara Petersona, których techniczne mistrzostwo wpłynęło na jego biegłość w grze na instrumentach klawiszowych. Te postacie o zasięgu krajowym, wraz z tętniącą życiem lokalną kulturą muzyczną w obszarze Zatoki San Francisco, zachęcały Coultera do eksperymentowania z występami multiinstrumentalnymi i fuzją gatunków od najmłodszych lat.

 Po osiedleniu się w East Side San Jose w latach 60-tych XX wieku, Coulter szybko stał się centralnym punktem lokalnej sceny muzycznej, pełniąc rolę wpływowego „starszego brata” dla wschodzących lokalnych talentów. Jako nastolatek zdobył swoje pierwsze kluczowe instrumenty dzięki temu zanurzeniu w społeczności i założył zespół combo, występując u boku perkusisty Billy'ego Ingrama na regularnych koncertach w całym obszarze Zatoki, często przez większość nocy w tygodniu. Te wczesne występy odbywały się w nieformalnych miejscach, takich jak prowizoryczne kluby nocne w San Jose, na przykład pizzeria przy Santa Clara Street przekształcona w miejsce koncertów na żywo, gdzie innowacyjna konfiguracja Coultera - w tym specjalnie zaprojektowany wzmacniacz owinięty w materac - podkreślała jego pomysłowe eksperymenty z dźwiękiem.

 Coulter rozpoczął karierę profesjonalnego nagraniowca w 1969 roku, współpracując z gitarzystą bluesowym Melem Brownem przy albumie „I'd Rather Suck My Thumb”, wydanym przez Impulse! Records, gdzie zagrał na organach i pianinie elektrycznym w kilku utworach, prezentując swoje rodzące się umiejętności klawiszowe w kontekście fuzji bluesa i jazzu. Ta sesja była jednym z jego pierwszych występów na szczeblu krajowym. Na początku swojej kariery Coulter był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen z Bay Area, u boku perkusisty Billy'ego Ingrama. Na początku lat 70-tych Coulter zanurzył się w tętniącej życiem scenie jazzowej i bluesowej Bay Area, grając koncerty i sesje z lokalnymi talentami w miejscach San Jose, takich jak przekształcona pizzeria na Santa Clara Street, często u boku perkusisty Billy'ego Ingrama i gitarzysty Jerry'ego Pereza, łącząc wpływy soulu, R&B i bluesa. Te doświadczenia udoskonaliły jego wszechstronny styl, czerpiąc z technik samouczka z lat dorastania. W 1972 roku Coulter wniósł fortepian i tamburyn do albumu B.B. Kinga L.A. Midnight w ABC Records.  

W 1973 roku te podwaliny doprowadziły do ​​jego zaangażowania w album Johna Lee Hookera „Born in Mississippi, Raised Up in Tennessee” w wytwórni Capitol Records, gdzie Coulter zagrał na elektrycznej melodice i gitarze, dodając głębi fakturowej surowemu bluesowemu brzmieniu Hookera.Okres od 1969 do 1973 roku stanowił przełomową transformację Coultera z regionalnego wykonawcy w Bay Area do uznanego muzyka towarzyszącego w projektach dużych wytwórni, łącząc lokalne koleżeństwo z szerszymi możliwościami w branży. 

Debiutancki solowy album Coultera, „East Side San Jose”, wydany w 1970 roku przez Impulse! Records, uchwycił tętniącą życiem esencję jego rodzinnego miasta w San Jose w Kalifornii, łącząc wpływy funky jazzu, soulu i bluesa. Płyta z perkusistami Billym Ingramem i Joe Provostem pokazała umiejętności Coulter'a jako gitarzysty i klawiszowca, zyskując uznanie za groovowe, przesiąknięte Bay Area brzmienie, które przywoływało porównania do Stax  i Blue Note . Z czasem stała się poszukiwanym przedmiotem kolekcjonerskim, a jej okładka stała się ikonicznym przedstawieniem krajobrazu kulturowego East San Jose. Jego następny album, Do It Now, Worry 'Bout It Later, ukazał się w 1972 roku w Impulse!/ABC Records, przesuwając się w stronę bardziej wyraźnej orientacji R&B-soul z funkowymi groove'ami i introspektywnymi tekstami. Nagrany pod koniec maja 1971 roku album podkreślił pisanie piosenek i kontrolę produkcji Coulter'a, dostarczając zestaw utworów, które mieszały soulowe ballady z optymistycznym funkiem, odzwierciedlając jego ewolucję od roli sidemana do prowadzenia własnej artystycznej wizji. Krytycy zauważyli jego „szalony, pokręcony funk” styl, zakorzeniony we wczesnej scenie Bay Area lat 70-tych, choć komercyjnie pozostawał nieco poza radarem.

  Po prawie dziesięcioletniej przerwie w wydawaniu solowych albumów, Coulter powrócił  w 1980 roku z albumem „The Better Part of Me” dla Columbia Records - dopracowanym dziełem R&B wyprodukowanym przez Billa Withersa, który również brał udział jako muzyk sesyjny. Na albumie pojawili się znani współpracownicy, tacy jak perkusista Russ Kunkel, basista Ron E. Beck i gitarzysta Jerry Perez, co zaowocowało łagodną dla radia kolekcją funkowych ballad soulowych i urban, która uwypukliła emocjonalny wokal Coulter i jej zwarte aranżacje. Recenzenci chwalili jego potencjał komercyjny i empatyczne wykonania, pozycjonując go jako mocny przykład soulowego kunsztu lat 80-tych, choć nie osiągnął on powszechnego przełomu komercyjnego.

 W kolejnych dekadach działalność Coultera stała się bardziej lokalna i nierejestrowana, koncentrując się na występach na scenach muzycznych San Jose i South Bay, gdzie od dawna był kluczową postacią. Nadal grał na klawiszach, organach i syntezatorze na żywo, jak na przykład podczas koncertu w Tony Roma's w 1990 roku, gdzie zademonstrował innowacyjne wykorzystanie syntezatora „Coultron”, utrzymując swój wpływ poprzez koncerty społecznościowe, a nie duże wydawnictwa.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Wanna See You Cry / Love's Too Hot To Hide	Clifford Coulter	05.1980	-	-	Columbia 11 202	[written by C. Coulter][produced by Bill Withers][85[3].R&B Chart]

Anne LeSear

Anne LeSear (urodzona w Houston w Teksasie) to wokalistka R&B z lat 80-tych.
Niewiele wiadomo na jej temat, ale podpisała kontrakt z wytwórnią Houston Connection Recording Corporation jako wokalistka i członkini zespołu. W 1984 roku wydała swój jedyny album studyjny „Tasty”, który najwyraźniej w ogóle nie trafił na listy przebojów. Główny singiel, „Take Him Back (Taxi)”, osiągnął 94. miejsce na liście przebojów Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 3 tygodnie. 

 

 Kolejne single z albumu: „Q Boy” i „I Stand Accused” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. W późniejszych latach pracowała w stacjach radiowych KMJQ i Music Quest, gdzie grała w różnych sztukach i produkcjach teatralnych. Obecnie (według badań) Anne nadal śpiewa, pracuje jako dyrektor i lider sieci NABFEME Houston, kieruje programem muzycznym Sisters Jam z Brothers on The Side w Houston i wydała singiel „Lately” w 2020 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take Him Back (Taxi)/Take Him Back (Taxi) Part II	Anne LeSear	04.1984	-	-	HCRC 31901	[written by H. Banks, C. Brooks, A. LeSear, C. Rhinehart, R. West. T. Jones][produced by Houston Connection Staff][94[3].R&B Chart]

Phajja

Phajja to żeńskie trio grające współczesny R&B, które wydało dwa albumy w wytwórni
Warner Bros. Records i kilka umiarkowanie udanych singli. W jego skład wchodzą Kena i Nakia Epps, siostry z Chicago, oraz Karen Johnson z Bostonu. Panie zaczęły śpiewać razem w 1987 roku. Zespół pierwotnie składał się z pięciu członkiń, a jego pierwotna nazwa brzmiała „Not Your Average Girls”. Pięć pań podróżowało i wykonywało autorską muzykę przez kilka lat, zanim w 1991 roku podpisały pierwszy kontrakt płytowy z Capitol Records, jednak nigdy nie wydały albumu. W 1993 roku zespół się rozpadł, a Kena, Karen i Nakia kontynuowały działalność, zmieniając nazwę na „Phajja”, a wkrótce potem opuszczając Capitol Records i podpisując kontrakt z Arista Records.  

 

W 1995 roku Phajja podpisała kontrakt z Warner Brothers Records. Chociaż podpisały kontrakty z trzema dużymi wytwórniami, to właśnie Warner Brothers Records wydały swój pierwszy album „Seize The Moment”. Phajja wydała dwa single ze swojego debiutanckiego albumu „Seize the Moment” (1997): „What Are You Waiting For” i „So Long (Well, Well, Well)”. Stacje radiowe Smooth Jazz grały również ich cover utworu „Sailing” nagranego pierwotnie przez amerykańskiego artystę Christophera Crossa. Phajja wystąpiła również w programie „Soul Train” 17 maja 1997 roku.

 

 Po krótkiej przerwie zespół wydał w 1999 roku singiel „Checkin' for Me”, wyprodukowany przez Mario Winansa, a napisany przez nich samych i Shari „Truth Hurts” Watson, z ich drugiego albumu „Meeting in the Ladies' Room” (1999).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What Are You Waiting For	Phajja	07.1997	-	112[3]	Warner 17 372	[written by Joe Belmaati, Michael O'Hara][produced by Cutfather & Joe, Michael O'Hara][38[13].R&B Chart]
So Long (Well, Well, Well)	Phajja	02.1998	-	87[5]	Warner 17 308	[written by Eric Roberson, Rick White, Kevin Jackson][produced by Keith Andes][30[20].R&B Chart]

Mike Cotton Jazzmen

Michael Edward Cotton (ur. 12 sierpnia 1939r) to angielski trębacz jazzowy i R&B,
flugelhornista, harmonijkarz, wokalista i lider zespołu, urodzony w Tottenham w północnym Londynie. Najbardziej znany jest z prowadzenia zespołu pod nazwami The Mike Cotton Jazzmen i The Mike Cotton Sound.Obecnie Cotton gra z zespołem Stars of British Jazz.

 Mike Cotton założył The Mike Cotton Jazzmen na początku lat 50-tych XX wieku, w okresie boomu na „trad jazz”. Od 1962 roku zmienił nazwę zespołu na The Mike Cotton Sound, a ich kierunek muzyczny na bardziej popowy, osiągając w tym samym roku przebój na brytyjskiej liście przebojów „Swing That Hammer”.Wystąpili w filmie z 1962 roku „Dzika droga”. Członek zespołu, Dave Rowberry, opuścił zespół w 1965 roku, aby dołączyć do The Animals, a wśród osób, które ubiegały się o jego miejsce, byli Elton John i Joe Cocker. Ostatecznie stanowisko to przypadło Steve'owi Grayowi, który później grał w The Eric Delaney Band i Sky. 

W 1966 roku Cotton ponownie zmienił styl zespołu na bardziej soulowy i zatrudnił drugiego wokalistę, byłego amerykańskiego lotnika Bruce'a McPhersona Lucasa, znanego pod jego nazwiskiem. Współpracował on z zespołami z okolic Norwich. Zespół wspierał wielu artystów na żywo i w studiu w różnych okresach lat 60-tych, w tym Sugar Pie DeSanto, Gene'a Pitneya, Steviego Wondera, Doris Troy, The Four Tops i Solomona Burke'a. Kiedy ich basista, Jim Rodford, dołączył do swojego kuzyna Roda Argenta w jego nowym zespole Argent w 1969 roku, Cotton zmienił nazwę zespołu na nowocześniej brzmiącą Satisfaction, a zespół nagrał jeden album pod tą nazwą w 1970 roku, zanim się rozpadł.

  Zachował sekcję dętą, a ten skład, ponownie występując pod pseudonimem Mike Cotton Sound, dołączył do The Kinks, najpierw na ich albumie Muswell Hillbillies z 1971 roku, a następnie występując z nimi zarówno w studiu, jak i na koncertach do połowy lat 70-tych, po czym Cotton powrócił do grania jazzu. W 1968 roku jako The Mike Cotton Sound współpracowali z producentem muzycznym i DJ-em BBC Radio One, Mikiem Ravenem, aby wydać swoją wersję utworu „Soul Serenade” Kinga Curtisa, którą Raven wykorzystał następnie jako motyw przewodni swojego programu radiowego z soulem i R&B w Radio One. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Swing That Hammer/Heartaches	Mike Cotton Jazzmen	06.1963	36[4]	-	Columbia DB 7029	[written by trad]

Imani Coppola

Imani Francesca Coppola (ur. 6 kwietnia 1978r) to amerykańska wokalistka, autorka tekstów,
producentka i skrzypaczka. Jej debiutancki singiel „Legend of a Cowgirl” dotarł do pierwszej czterdziestki listy Billboard Hot 100 i UK Singles Chart w 1997 roku. Jej debiutancki album „Chupacabra”, wydany przez Columbia Records, spotkał się z uznaniem krytyków i znalazł się na amerykańskiej liście Heatseekers Albums. W 2001 roku Coppola wystąpiła gościnnie w singlu Baha Men „You All Dat”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce w Australii i zapewnił Coppoli drugi jak dotąd udział w Billboard Hot 100. 

 

Coppola wydała kilka niezależnie nagranych albumów na początku XXI wieku, a także zagrała w musicalu „The Singing Biologist”, do którego napisała muzykę. W 2007 roku podpisała kontrakt z Ipecac Records i w tym samym roku wydała album „The Black & White Album”. Album spotkał się z przychylnymi recenzjami krytyków muzycznych i oznaczał powrót Coppoli. W następnym roku założyła duet pop/R&B Little Jackie z programistą Adamem Pallinem. Ich debiutancki singiel „The World Should Revolve Around Me” dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Utwór został wykorzystany jako motyw przewodni reality show stacji VH1 „New York Goes to Hollywood” i osiągnął 90. miejsce na liście Billboard Pop 100. Debiutancki album duetu, „The Stoop”, został wydany przez wytwórnię S-Curve w 2008 roku, jednak w Wielkiej Brytanii nie znalazł się w pierwszej setce, a duet został usunięty z wytwórni. 

 

Po The Stoop, Coppola wydała dwa kolejne solowe albumy: The Glass Wall w 2012 i Hypocrites w 2017. Oprócz solowej pracy, Coppola nagrała dwa kolejne albumy w ramach Little Jackie: Made4TV w 2011 i Queen of Prospect Park w 2014. Wydała również niezależnie solowe albumy Glass Wall w 2012, Hypocrites w 2017 i ponownie połączyła siły z Ipecac Recordings przy jej najnowszym, samodzielnie wyprodukowanym albumie The Protagonist z 2019. Współtworzyła z Leslie Odom Jr. jego debiutancki album Mr. i nadal pisze dla wielu utalentowanych artystów, którzy przełamują bariery swoim innowacyjnym brzmieniem.  

 

Miała ponad sto piosenek umieszczonych w filmach i telewizji zarówno jako Imani Coppola, jak i Little Jackie. Można ją również usłyszeć śpiewającą w szeregu reklam, takich jak Revlon, Secret, Cheerios, Target, Febreze. Coppola koncertowała jako wokalistka wspierająca Enrique Iglesiasa, grała na skrzypcach i śpiewała chórki u Sandry Bernhard i Mike'a Pattona w kolektywie muzycznym Peeping Tom. Można ją usłyszeć na albumie Davida Byrnesa „Look into the Eyeball” jako wokalistkę wspierającą w utworze „Every One's in Love With You”, a także na albumie Blackalicious, który przypadkowo nosi tytuł „Imani”, gdzie współtworzyła i zaśpiewała piosenkę „The Sun”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Legend of a Cowgirl	Imani Coppola	09.1997	32[3]	36[20]	Columbia 78 651	[written by Donovan Leitch ,Imani Coppola ,Michael Mangini][produced by Michael Mangini][sample z "Sunshine Superman"-Donovan]
You All Dat	Baha Men featuring Imani Coppola	02.2001	14[6]	94[4]	S-Curve 151 002	[written by Nehemiah Heild,Michael Mangini,Steven Greenberg,Mark Hudson,Herschel Small,Solomon Linda][produced by Steve Greenberg, Michael Mangini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chupacabra	Imani Coppola	05.1998	128[2]	-	Columbia 68541	[produced by Michael Mangini]

Corey

 Corey Jerome Hodges (ur. 13 listopada 1988r), lepiej znany jako Bando Jonez
(wcześniej Lil' Corey), to wokalista autor tekstów i raper z Atlanty w stanie Georgia. Zadebiutował w 2002 roku utworem „Hush Lil' Lady”, popowym crossoverem  z udziałem Lil' Romeo, co doprowadziło do wydania jego pełnowymiarowego albumu „I'm Just Corey”, zawierającego wspomniany wcześniej główny singel, a także „MVP” (z udziałem Shaquille'a O'Neala) i „All I Do” (z udziałem Michaela Jacksona). Jego debiutancki singiel „Sex You” (jako Bando Jonez) został odtworzony w rozgłośniach miejskich na początku 2014 roku. 

 Jonez dorastał w Atlancie w latach 90-tych. Nauczył się grać na pianinie ze słuchu w wieku 5 lat i po raz pierwszy zaśpiewał przed publicznością na szkolnym wiecu motywacyjnym. Z powodu uzależnienia rodziców od narkotyków, Jonez musiał sam o siebie zadbać. Załatwiał swoje codzienne potrzeby i często znajdował schronienie w opuszczonych domach, stąd jego imię „Bando”, które w slangu oznacza opuszczone domy. Skupiał się na muzyce, wypełniając wolny czas słuchaniem muzyki i oglądaniem filmów.

  Zanim przyjął imię Bando Jonez, znany był jako Lil Corey i w wieku 13 lat stworzył przebój „Hush Lil' Lady” (z udziałem Lil' Romeo), który przyniósł mu duży sukces, co doprowadziło do wydania jego debiutanckiego albumu „I'm Just Corey” 19 marca 2002 roku, w wieku 13 lat. Album ten zaowocował kolejnym singlem „My First Time”. Jedna z piosenek z albumu „Ghetto Superstar” znalazła się również na albumie „Madison Mix”, który został wydany w celu promocji lalek My Scene. W 2008 roku Hodges wydał piosenkę „Say Yes”, pierwszą piosenkę po długiej przerwie. Piosenka odniosła ogromny sukces i odniosła sukces w internecie, ale artysta ponownie zrobił sobie przerwę od muzyki, by powrócić w 2011 roku. 

Ponownie rozkręcił karierę wraz ze swoją firmą (Fast Money Gang Music). Pod kierownictwem „Muzic Leakz Management” ponownie wydał swój hit z 2008 roku „Say Yes” wraz z 6 nowymi utworami „Make Love, All Night, Cant Lose You, D.N.A, Your Body, Give It All To Me” na swojej oficjalnej stronie promocyjnej w serwisie Reverberation. Hip-hopowa grupa Pretty Ricky zremiksowała utwór „Say Yes” Lil Coreya w 2011 roku na swój mixtape „SEX MUSIC Vol. 1 Streets N The Sheets”, dostępny za darmo na Datpiff. Oprócz tego, jego oficjalna strona promocyjna znajduje się na Reverbnation. Hodges został ponownie odkryty przez Polow  da Don  w 2013 roku. To było przypadkowe spotkanie na stacji benzynowej, gdzie Jonez zaprezentował swój talent Polowowi, który ostatecznie podpisał z nim kontrakt z wytwórnią Zone 4. 

Jonez podpisał również kontrakt z Epic Records po wydaniu swojego pierwszego singla „Sex You”. Singiel został uznany za jeden z najlepszych nowych utworów magazynu Complex w 2014 roku. Styl Joneza określany jest jako powolny R&B, a jego zdolność do nasycania nut i tekstów surowymi emocjami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hush Lil' Lady	Corey Feat. Lil' Romeo	01.2002	-	63[13]	Motown 015474	[37[18].R&B Chart]
Sex You	Bando Jonez	01.2014	-	-	Zone 4 888430350724	[written by Jamal F. Jones, Bennie Julius Amey III, Askia Fountain, Tamika Faye Means & Todd Daniel Moore][produced by Polow Da Don][31.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Just Corey	Corey	04.2002	-	73[5]	Noontime 016 713	-

Michael Cooper

Urodzony w Kalifornii Michael Vernon Cooper rozpoczął karierę muzyczną w liceum,
zakładając z Louisem McCallem zespół Project Soul. Michael, niezwykle wszechstronny artysta, miał szerokie i zróżnicowane umiejętności muzyczne, doskonaląc grę na gitarze, sitarze, timbalesach, instrumentach perkusyjnych i wokalnie. W 1972 roku wraz z Louisem przeniósł się do Memphis, gdzie założyli zespół Con Funk Shun. Michael został wokalistą i pisał piosenki dla zespołu, zanim w 1987 roku podpisał solowy kontrakt z wytwórnią Warner Brothers. 

 

 Jego pierwszym solowym albumem był „Love Is Such A Funny Game” (1987), zawierający utwór „To Prove My Love” (który dotarł do trzeciego miejsca na listach przebojów R&B). Jego kolejny album, „Just What I Like”, z 1989 roku, również odniósł umiarkowany sukces. W międzyczasie współtworzył utwór „Do Me Right” dla zespołu Pebbles. Następnie ukazał się album „Get Closer”, na którym wystąpili muzycy jazzowi Roy Ayers, Charles Tolliver i Buddy Montgomery, a który ukazał się w 1992 roku. 

 

 W 2001 roku Michael powrócił do nagrywania, wydając „This Heart Of Mine”, na którym znalazła się kompetentna wersja utworu Steviego Wondera „Looking For Another Pure Love” (pierwotnie pochodzącego z albumu Steviego „Talking Book” z 1972 roku).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
To Prove My Love	Michael Cooper	11.1987	-	-	King Jay 28 200	[written by Thomas McElroy, Denzil Foster, Jay King][produced by Jay King][3[20].R&B Chart]
Dinner For Two	Michael Cooper	04.1988	-	-	King Jay 27 934	[written by Ron Everette][produced by Michael Cooper, Ron Everette, Felton Pilate][24[12].R&B Chart]
Quickness/Look Before You Leave	Michael Cooper	08.1988	-	-	King Jay 27 872	[written by Michael Cooper, Erell Smith][produced by Michael Cooper][67[9].R&B Chart]
Just What I Like	Michael Cooper	07.1989	-	-	King Jay 22 950	[written by Michael Cooper, Tony Shockency][produced by Michael Cooper][16[14].R&B Chart]
Should Have Been You/You've Got A FriendTo Prove My Love	Michael Cooper	11.1989	-	-	King Jay 22 713	[written by Michael Cooper, Kirk Crumpler][produced by Michael Cooper][8[15].R&B Chart]
My Baby's House/Perpetratin' A Move	Michael Cooper	03.1990	-	-	King Jay 19 937	[written by Michael Cooper, Tony Shockency][produced by Michael Cooper][7[17].R&B Chart]
Over & Over/Should Have Been You	Michael Cooper	07.1990	-	-	King Jay 19 794	[written by Michael Cooper, Robert Brookins][produced by Roberrt Brookins][81[6].R&B Chart]
Let's Get Closer	Michael Cooper	09.1992	-	-	Reprise 18 783	[written by Bryan Carter][33[10].R&B Chart]
Shoop Shoop (Never Stop Givin' You Love)	Michael Cooper	12.1992	-	67[9]	Reprise 18 649	[written by Tony Shockency, Michael Cooper][produced by Tony Shockency][17[20].R&B Chart]
So Good	Michael Cooper	05.1993	-	-	Reprise 18 573	[written by Tony Shockency, Michael Cooper][43[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Is Such A Funny Game	Michael Cooper	01.1988	-	98[25]	Warner 25 653	[produced by Benjamin Wright, David Agent, Denzil Foster, Felton Pilate , Jay King, Michael Cooper, Ron Everette , Thomas McElroy]

Cookies

The Cookies to amerykański girlsband R&B działający w dwóch odrębnych składach:
pierwszym w latach 1954-1958, który później przekształcił się w Raelettes, oraz drugim w latach 1961-1967. Kilka członkiń obu składów pochodziło z tej samej rodziny. Oba składy były najbardziej znane jako wokalistki sesyjne i wokalistki wspierające. 

 Zespół The Cookies, założony w 1954 roku w Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych, pierwotnie składał się z Dorothy Jones, Darlene McCrea i kuzynki Dorothy, Beulah Robertson. W 1956 roku Robertson została zastąpiona przez Margie Hendrix. Zespół poznał Raya Charlesa dzięki pracy sesyjnej dla Atlantic Records. W 1958 roku The Cookies wystąpili z Rayem Charlesem i Ann Fisher na koncercie Cavalcade of Jazz, wyprodukowanym przez Leona Hefflina Sr., który odbył się w Shrine Auditorium w Los Angeles 3 sierpnia. Pozostałymi gwiazdami byli Little Willie John, Sam Cooke, Ernie Freeman i Bo Rhambo. Sammy Davis Jr. był obecny, aby ukoronować zwyciężczynię konkursu piękności Miss Cavalcade of Jazz.

  Po wspieraniu Charlesa i innych artystów Atlantic Records, McCrea i Hendricks pomogli w utworzeniu Raelettes w 1958 roku. W 1961 roku w Nowym Jorku pojawiła się nowa wersja The Cookies, a Dorothy Jones dołączyła do debiutantów Earl-Jean McCrea (młodszej siostry Darlene) i innej kuzynki Dorothy, Margaret Ross. Jones nagrała również jedno solowe nagranie dla Columbii w 1961 roku. To trio odniosło największy sukces jako The Cookies: pod własnym nazwiskiem; jako wokale wspierające dla innych artystów, w tym przebojów Neila Sedaki „Breaking Up Is Hard to Do”, „The Dreamer” i „Bad Girl”; a także nagrywali dema dla Aldon Music pod dyrekcją Carole King i Gerry'ego Goffina. Zaśpiewali chórki w przeboju Little Eva „The Loco-Motion”, a także w jej kolejnym hicie „Let's Turkey Trot”, oba z 1962 roku; oraz w przebojowej wersji „Comin' Home Baby” Mela Tormégo.

  Swój największy hit odnieśli w 1963 roku utworem „Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)”, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B i 7. miejsce na liście Billboard Hot 100. Przebój z 1962 roku, „Chains”, został nagrany przez Beatlesów na ich debiutanckim albumie „Please Please Me”. Earl-Jean McCrea opuściła zespół w 1965 roku po wydaniu dwóch solowych singli, na których znalazł się pierwszy utwór Goffina/Kinga „I'm Into Something Good”, rozsławiony przez Herman's Hermits. 

The Cookies wydali również kilka płyt pod innymi nazwami, głównie z Margaret Ross jako wokalistką. Ich alternatywne nazwy na nagraniach to Palisades (Chairman), Stepping Stones (Philips), Cinderellas (Dimension) i Honey Bees (Fontana 1939); nazwy wytwórni podano w nawiasach. W kwietniu 1967 roku wydali swój ostatni album, wyprodukowany przez The Tokens. Darlene McCrea powróciła, aby zastąpić siostrę w tym nagraniu. 

 Margie Hendrix zmarła 14 lipca 1973 roku w wieku 38 lat. Dorothy Jones zmarła w Columbus w stanie Ohio 25 grudnia 2010 roku w wieku 76 lat z powodu powikłań choroby Alzheimera. Darlene McCrea zmarła na raka 4 lutego 2013 roku w wieku 76 lat. Margaret Ross Williams kontynuowała trasę koncertową jako The Cookies z wokalistkami wspierającymi. Okazjonalnie występowała również z Barbarą Harris i zespołem The Toys. Ross Williams zmarła 23 stycznia 2026 roku w wieku 83 lat. Earl-Jean McCrea zmarła 7 maja 2026 roku w wieku 83 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Paradise/Passing Time	Cookies	03.1956	-	-	Atlantic 1084	[written by Eddie Floyd,Carmen Taylor,Willis Carroll][9[2].R&B Chart]
Chains/Stranger In My Arms	Cookies	11.1962	50[1]	17[12]	Dimension 1002	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][6[10].R&B Chart]
Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)/Softly In The Night	Cookies	03.1963	-	7[13]	Dimension 1008	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][3[10].R&B Chart]
Will Power/I Want A Boy For My Birthday	Cookies	07.1963	-	72[5]	Dimension 1012	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin]
Girls Grow Up Faster Than Boys/Only To Other People	Cookies	11.1963	-	33[11]	Dimension 1020	[written by Gerry Goffin,Jack Keller][produced by Gerry Goffin][18[7].R&B Chart]

Bernadette Cooper

Bernadette Cooper jest amerykańską perkusistką, autorką tekstów i producentką,
najbardziej znaną z założenia w 1979 roku żeńskiego zespołu R&B Klymaxx i bycia jego perkusistką oraz kreatywną siłą napędową w przełomie lat 80-tych. Dorastając w Compton w Kalifornii, rozwijała swoje umiejętności gry na perkusji w dużym chórze kościelnym w Los Angeles, co dało jej wczesne doświadczenie sceniczne i wpłynęło na jej styl muzyczny.Cooper zgromadziła grupę poprzez przesłuchania i ogłoszenia prasowe, co doprowadziło do podpisania przez nich kontraktu z SOLAR Records i osiągnięcia komercyjnego sukcesu dzięki hitom takim jak „The Men All Pause”, który napisała i współprodukowała, oraz „Meeting in the Ladies Room”, w którym współtworzyła teksty.  

 Klymaxx, zgodnie z wizją Cooper, wyróżniał się tematami kobiecego wzmocnienia, niezależności i odważnej osobowości, łącząc wpływy dźwięków syntezatorów z Minneapolis, funku i produkcji pop.  Przeszła od grania głównie na perkusji do bardziej widocznej roli frontmanki, wychodząc, by śpiewać i angażować publiczność podczas występów.  Różnice twórcze i wewnętrzne konflikty doprowadziły do ​​jej odejścia z grupy w 1987 roku po sukcesie ich albumu Meeting in the Ladies Room.  Po opuszczeniu Klymaxx, Cooper produkowała grupę Madame X, której album z 1987 roku Just That Kind of Girl zawierał przebój o tym samym tytule, i wydała swój własny solowy projekt The Drama According to Bernadette Cooper w 1990 roku w MCA Records.  Później brała udział w reunionach, w tym w specjalnym programie VH1 Bands Reunited z 2005 roku i innych występach z oryginalnymi członkiniami. Cooper nadal koncertuje i występuje jako Klymaxx Featuring Bernadette Cooper, podtrzymując jej dziedzictwo pionierskiej postaci R&B i zwolenniczki kobiet w produkcji muzycznej.  

 Bernadette Cooper urodziła się w listopadzie 1958 roku w Los Angeles w Kalifornii.  Wychowała się w dzielnicach Inglewood i Compton w Los Angeles.  Cooper wcześnie wykazała pasję do muzyki, zdając sobie sprawę jako dziecko, że jest przeznaczona do życia w tej dziedzinie i wykazując zdolność do przewidywania progresji akordów podczas słuchania radia.  W pierwszej klasie wykonywała piosenki Arethy Franklin podczas pokazów i opowiadań, a Aretha Franklin pozostała głównym wpływem w dzieciństwie ze względu na częste odtwarzanie płyt piosenkarki przez jej matkę.  W wieku 12 lat nauczyła się grać na perkusji i zaczęła występować w kościele, rozwijając swoje umiejętności poprzez codzienne ćwiczenia i występy w objazdowej posłudze swojego ojczyma.  Inne wczesne inspiracje to Sly Stone w radiu i dźwięki perkusji na płytach Isaaca Hayesa. 

Jako nastolatka Cooper wpadła na pomysł zespołu złożonego wyłącznie z dziewcząt, opisując go jako pomysł zrodzony w jej nastoletniej głowie i przekształcający się w wizję skupioną podczas lekcji muzyki w liceum.  W wieku 17 lat położyła podwaliny pod tę koncepcję, uczęszczając do liceum w okolicach Compton i Inglewood. Ta wczesna wizja zespołu złożonego wyłącznie z kobiet doprowadziła później do założenia przez nią Klymaxx. 

 Bernadette Cooper założyła Klymaxx w 1979 roku, będąc pionierką jako Afroamerykanka, która stworzyła całkowicie żeński, niezależny zespół funkowy i R&B, który odniósł duży sukces komercyjny.  Oryginalny skład zespołu został skompletowany poprzez ukierunkowaną rekrutację, w skład której weszli gitarzystka Cheryl Cooley, klawiszowcy Lynn Malsby i Robbin Grider oraz wokalistka Lorena Porter Shelby. Basistka i wokalistka Joyce Irby dołączyły do ​​zespołu później, po podpisaniu kontraktu z wytwórnią płytową SOLAR Records. Jako wizjonerka stojąca za grupą, Cooper ukształtowała jej charakterystyczną tożsamość, kładąc nacisk na odważną postawę, dramatyczny styl i elementy spoken word, które łączyły zadziorne komentarze z tematami wzmocnienia pozycji kobiet i ich niezależności. Cooper była perkusistką, wokalistką i wschodzącą gwiazdą muzyki zespołu, występując zza perkusji podczas występów, by wygłaszać „przekomarzania” i bezpośrednio angażować publiczność.  Odegrała kluczową rolę w popchnięciu grupy w stronę autonomii twórczej, opowiadając się przeciwko podrzędnym tekstom pisanym przez zewnętrznych autorów piosenek płci męskiej i przewodząc przejściu na samodzielnie pisany materiał pod kierownictwem dyrektora SOLAR Records Dicka Griffeya. 

Ta zmiana osiągnęła punkt kulminacyjny wraz z ich przełomowym trzecim albumem, Meeting in the Ladies Room (1984), który ugruntował pozycję Klymaxx jako siły napędowej branży dzięki pewnemu sobie, kobiecemu brzmieniu. Wśród jej bezpośrednich wkładów twórczych, Cooper była współautorką i współproducentką przeboju „The Men All Pause” (1984) z Joyce Irby, podobno tworząc tekst w godzinę po otrzymaniu ścieżki instrumentalnej. Jako centralna artystka i siła twórcza, odegrała kluczową rolę w sukcesie innych kluczowych hitów z tamtej epoki, w tym „Meeting in the Ladies Room” (1985) i ballady „I Miss You” (1985), która podkreśliła połączenie funku, charakteru i emocjonalnej głębi zespołu.

 Bernadette Cooper rozpoczęła karierę solową wydaniem debiutanckiego albumu Drama According to Bernadette Cooper w 1990 roku w wytwórni MCA Records. Ten 12-utworowy projekt uwydatnił jej wszechstronną rolę jako artystki, autorki tekstów i producentki w stylu new jack swing.  Oprócz pracy solowej, Cooper opracowała koncepcję, wyprodukowała i wyreżyserowała krótkotrwały, całkowicie żeński zespół wokalny Madame X pod koniec lat 80-tych. Trio, w którego skład wchodziły Alisa Randolph, Iris Parker i Valeria Victoria, wydało swój album o tym samym tytule w 1987 roku i osiągnęło sukces na listach przebojów dzięki singlowi „Just That Type of Girl”.  Cooper współpracowała również z innymi artystami, pisząc teksty piosenek i produkując je, w tym z Bette Midler, Teeną Marie i Salt-N-Pepą.  Te umiejscowienia odzwierciedlają jej ciągły wpływ jako twórczej siły działającej za kulisami, wykraczający poza jej własne nagrania i przedsięwzięcia zespołowe. 

Wkład w ścieżkę dźwiękową Bernadette Cooper wniosła znaczący wkład w ścieżki dźwiękowe filmów dzięki swojej roli autorki tekstów, producentki, aranżerki i okazjonalnej wykonawczyni, zajmując się głównie umiejscowieniem utworów, a nie oryginalną ścieżką dźwiękową do filmów. Jej praca obejmuje kilka filmów z końca lat 80. i lat 90-tych, często czerpiąc z doświadczeń z Klymaxx lub tworząc nowy materiał do konkretnych projektów.  Do filmu Fatal Beauty z 1987 roku Cooper napisała piosenkę „Just That Type of Girl” w wykonaniu Madame X, która pojawiła się w filmie i jego ścieżce dźwiękowej. W filmie Action Jackson z 1988 roku wyprodukowała, napisała i zaaranżowała piosenkę przewodnią „Action Jackson”.  W 1991 roku została uznana za autorkę ścieżki dźwiękowej do filmu „True Identity”, gdzie napisała i wykonała główną piosenkę „The Underground”. W 1995 roku Cooper wyprodukowała, napisała i zaaranżowała utwór „I Am the Body Beautiful” do ścieżki dźwiękowej filmu „To Wong Foo, Thanks for Everything!” Julie Newmar, w wykonaniu Salt-N-Pepa z udziałem Bernadette Cooper, który został wykorzystany jako utwór otwierający film.  Ponadto skomponowała utwór „I Look Good” do teledysku Bette Midler o tym samym tytule z 1997 roku. 

Występy Bernadette Cooper na ekranie ograniczają się wyłącznie do teledysków, w których została wymieniona jako aktorka, grająca samą siebie jako artystkę i członkinię zespołu Klymaxx, a także w roli solowej. Wystąpiła w kilku teledyskach Klymaxx podczas aktywnych lat zespołu w latach 80-tych, w tym „The Men All Pause” (1984), „Meeting in the Ladies Room” (1985), „I Miss You” (1985), „Sexy” (1986) i „Man Size Love” (1986).  Cooper zagrała także w swoim solowym teledysku „Bernadette Cooper: I Look Good” (1990).  Oprócz występów, była producentką muzyczną wybranych teledysków Klymaxx, w szczególności „The Men All Pause” (1984) i „Sexy” (1986). Nie ma żadnych osiągnięć Cooper w filmach fabularnych, serialach telewizyjnych ani innych formatach innych niż teledyski jako aktorka. 

Bernadette Cooper przewodzi trasie koncertowej Klymaxx z udziałem Bernadette Cooper, którą przedstawia jako najbliższą jej pierwotnej wizji grupy, z pełnymi energii występami klasycznych hitów, kładącymi nacisk na mocny wokal, styl, charakter i dramaturgię.  Nadal wydaje nową muzykę i koncertuje pod tym szyldem, będąc wyłącznym właścicielem nazwy Klymaxx w Wielkiej Brytanii.  Klip z jednego z jej występów w 2024 roku stał się viralem na Instagramie i TikToku w ciągu 24 godzin, osiągając 1,4 miliona wyświetleń.  Cooper brała udział w reaktywacjach Klymaxx, w tym w specjalnym programie VH1 Bands Reunited z 2004 roku, który próbował ponownie połączyć oryginalnych członków, oraz w dokumencie TV One Unsung z 2009 roku, który przedstawiał historię grupy.  W 2021 roku dołączyła do oryginalnych członkiń Lynn Malsby i Loreny Porter Shelby, publicznie kwestionując wprowadzenie grupy do inauguracyjnej klasy Women Songwriters Hall of Fame, twierdząc, że wyróżnienie to przyznano składowi koncertowemu prowadzonemu przez Cheryl Cooley, który błędnie przedstawił autorstwo piosenek.  Cooper stwierdziła, że ​​Cooley „napisała minimalną ilość utworów i żadnych hitów” i określiła prezentację jako „oszustwo”, zauważając, że ona i kwestionujące członkinie nie wezmą udziału w ceremonii. 

Bernadette Cooper mieszka w Jersey City w stanie New Jersey. Wcześniej była właścicielką i zarządczynią Museum 68 (znanego również jako Museum68Vintage), sklepu z odzieżą vintage w okolicy.Po przeprowadzce wynajęła kamienicę w dzielnicy Van Vorst Park, przekształcając parter w butik, a sama mieszkając na piętrze. Sklep został od tego czasu zamknięty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Look Good (An Interview With Bernadette Cooper)	Bernadette Cooper	09.1990	-	-	MCA 79022	[written by Bernadette Cooper][produced by Bernadette Cooper][30[10].R&B Chart]
Stupid	Bernadette Cooper	12.1990	-	-	MCA 53 978	[written by Bernadette Cooper,James Wilson III][produced by Bernadette Cooper][69[6].R&B Chart]

Convertion

Convertion to jeden z wielu pseudonimów używanych przez płodnego piosenkarza,
autora tekstów, klawiszowca i producenta muzyki tanecznej Leroya Burgessa. Największym hitem Burgessa pod tym pseudonimem była piosenka Marthy Williams „Let's Do It”, wydana przez nowojorską wytwórnię Sam Records należącą do Sama Weissa. Ten pełen energii utwór, będący wielkim hitem tanecznym, osiągnął 90. miejsce na liście przebojów R&B na początku 1981 roku. 

 

Kolejnym ulubionym utworem Convertion był   utwór „Sweet Thing”, wydany latem 1983 roku przez nowojorską wytwórnię Vanguard Records. Burgess nagrał go ponownie ze szwedzką grupą house Slippery People jako „Slippery People Featuring Leroy Burgess” na singlu wydanym w lutym 2001 roku przez szwedzką wytwórnię Rip-a-Dip Recordings.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Do It/All I Want Is You	Convertion	02.1981	-	-	Sam 5017	[written by Leroy Burgess, James Calloway, Sonny Davenport][produced by Greg Carmichael][90[5].R&B Chart]
I Know You Will	Logg	08.1981	-	-	Salsoul 2146	[written by L. Burgess, J. Calloway, S. Davenport, W. Powell][produced by Greg Carmichael, Leroy Burgess][80[4].R&B Chart]

Controllers

 The Controllers to amerykańska grupa wokalna grająca soul i R&B,
pochodząca z Birmingham w Alabamie, która nagrała serię udanych nagrań pod koniec lat 70. i 80-tych XX wieku. 

Początkowo stanowili ośmioosobową grupę gospel, a do czasu rozpoczęcia nauki w gimnazjum zespół liczył już czterech członków: Reginalda McArthura (baryton), Rickeya Lewisa (tenor), Larry'ego McArthura i Lenarda Browna.  Rosnąca renoma w Birmingham doprowadziła do spotkania z Clevelandem Eatonem, basistą Ramsey Lewis Trio. Pod przewodnictwem Eatona, Soul Controllers, jak się wówczas nazywali,  nagrali swój pierwszy singiel zatytułowany „Right on Brother, Right On”. Stał się on regionalnym hitem, gdy zespół uczęszczał jeszcze do Fairfield High School. 

  W 1976 roku grupa zwróciła na siebie uwagę wytwórni Juana Records, prowadzonej przez Fredericka Knighta, również z Birmingham. Nagrywając w Malaco Studios w Jackson w stanie Missisipi, ich pierwszy singiel z płyty Juana trafił na listy przebojów, ale to ich drugi album, „Somebody's Gotta Win, Somebody's Gotta Lose”, ugruntował ich pozycję. Utwór, trwająca ponad osiem minut ballada, wspiął się na 8. miejsce na liście Billboard R&B w USA i na 3. miejsce na liście Cash Box soul w 1977 roku (103. miejsce na liście BB Pop). Występy sceniczne grupy pomogły im również supportować Raya Charlesa, Nancy Wilson, B.B. Kinga i The Temptations. 

 Następna ballada, „Heaven Is Only a Step Away”, wspięła się na 37. miejsce na liście R&B, ale pomimo wydania dwóch kolejnych albumów w Juana, grupie nie udało się odnieść kolejnego wielkiego sukcesu singlowego. W 1983 roku grupa podpisała kontrakt z nieżyjącym już Jimmym Bee, menedżerem z San Francisco, i podpisała kontrakt płytowy z MCA Records. Ich pierwszy singiel wydany przez wytwórnię, „Crushed” (z udziałem Steviego Wondera grającego na harmonijce ustnej), przywrócił im miejsce na listach przebojów, osiągając 30. miejsce na liście R&B w 1984 roku, a dwa lata później „Stay” wspiął się na 12. miejsce. Ich cover utworu Marvina Gaye'a „Distant Lover” również okazał się popularny. Te przeboje zaowocowały serią występów w programie Soul Train oraz w Radio City Music Hall i Carnegie Hall. W tym czasie grupa występowała również w MTV, w programie BET Video Soul oraz na antenie HBO. 

 Pod wodzą Bee, Controllers przenieśli się w 1989 roku do wytwórni Capitol Records, aby wydać album „Just in Time”, którego współproducentami byli Donnell Spencer Jr., Sam Sims, Ollie E. Brown i Vassal Benford. Album nie znalazł się w pierwszej czterdziestce list przebojów, ale przywrócił im popularność wśród wiernych fanów. Jednak dwa utwory z albumu trafiły na listy przebojów. Kompozycja Donnella Spencera, „Temporary Lovers”, dotarła do 43. miejsca na liście Billboard R&B, a kolejny utwór „Just in Time”, skomponowany wspólnie przez Spencera i Simsa, dotarł do 87. miejsca. Po przerwie w koncertowaniu i nagrywaniu, czwórka powróciła pod koniec lat 90-tych i dołączyła do Malaco Records, aby nagrać swój samodzielnie wyprodukowany album „Clear View”, który zawierał cover utworu Steviego Wondera „Superstition” oraz poprawioną wersję „Somebody's Gotta Win”.

 Reginald McArthur (urodzony jako Reginald Duwayne McArthur 25 września 1954 r.) zmarł 19 kwietnia 2018 r. w wieku 63 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The People Want Music/Feeling A Feeling	Controllers	08.1976	-	-	Juana 3406	[written by Mary Holland Bryant][produced by Frederick Knight][82[5].R&B Chart]
Somebody's Gotta Win, Somebody's Gotta Lose/Feeling A Feeling	Controllers	10.1977	-	102[2]	Juana 3414	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][8[19].R&B Chart]
Heaven Is Only One Step Away/Sho Nuff A Blessin'	Controllers	02.1978	-	-	Juana 3416	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][37[10].R&B Chart]
If Somebody Cares/The Reaper	Controllers	12.1978	-	-	Juana 3419	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][65[9].R&B Chart]
I Can't Turn The Boogie Loose/I'll Miss You Always	Controllers	09.1979	-	-	Juana 3424	[written by F. Knight, M. Ward][produced by Frederick Knight][90[4].R&B Chart]
We Don't/Gunning For Love	Controllers	02.1980	-	-	Juana 3426	[written by J. Sahmwell, T. Tate][produced by Frederick Knight][43[9].R&B Chart]
My Love Is Real/Ankle Chain	Controllers	04.1982	-	-	Juana 3701	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][76[5].R&B Chart]
Crushed/Nothing Can Stop This Feeling	Controllers	09.1984	-	-	MCA 52450	[written by Michael Watson][produced by Nick Johnson][30[14].R&B Chart]
Just For You/Leaving Me	The Controllers With Valerie DeNece	02.1985	-	-	MCA 52511	[written by Nick Johnson,Grady Young][85[3].R&B Chart]
Stay/Undercover Lover	Controllers	03.1986	-	-	MCA 52704	[written by Vernon Jeffrey Smith,Barry J. Eastmond][produced by Kenny Thomas][12[16].R&B Chart]
Distant Lover/Got A Thang	Controllers	07.1986	-	-	MCA 52865	[written by Marvin Gaye,Sandra Greene,Gwen Fuqua][produced by Galen Senogles, Ralph Benatar, The Controllers][34[12].R&B Chart]
Sleeping Alone/Deeper In Love	Controllers	08.1987	-	-	MCA 53149	[written by Victor Burns][produced by Galen L. Senogles, Ralph Benatar][24[12].R&B Chart]
Play Time	Controllers	02.1988	-	-	MCA 53214	[written by Sam Dees, Janet DuBois][produced by Ralph Benatar, Galen L. Senogles][69[7].R&B Chart]
Temporary Lovers	Controllers	04.1989	-	-	Capitol 44329	[written by D. Spencer, Jr., S. Sims][produced by Donnell Spencer Jr., Sam Sims, Jimmy Bee, Michael J. Brown][43[10].R&B Chart]
Just In Time/Temporary Lovers	Controllers	08.1989	-	-	Capitol 44414	[written by D. Spencer, Jr., S. Sims][produced by Donnell Spencer, Jr., Sam Sims, Jimmy Bee][87[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Control	Controllers	12.1977	-	146[6]	Juana 200 001	[produced by Frederick Knight]