G. L. Crockett

George L. Crockett (ur. 18 września 1928r -zm. 15 lutego 1967r) znany również jako G. Davy
Crockett, był amerykańskim wokalistą R&B, którego najbardziej znane utwory to „Look Out Mabel” z 1957 roku i „It's A Man Down There”, hit R&B z 1965 roku. 

 

 Urodził się w Carrollton w stanie Missisipi w Stanach Zjednoczonych. Niewiele wiadomo o jego życiu, ale w połowie lat 50-tych mieszkał w Chicago, gdzie występował z Freddiem Kingiem i Magic Samem. Nagrał swoje pierwsze nagranie „Look Out Mabel”, na którym został oznaczony jako G. Davy Crockett, aby zarobić na ówczesnej modzie na Davy'ego Crocketta. Płyta została wydana pod koniec 1957 roku przez wytwórnię Chief należącą do Mela Londona. Choć singiel został pozytywnie oceniony przez magazyn Billboard i obecnie uznawany za klasykę rockabilly, nie odniósł sukcesu i przez kilka lat Crockett nie nagrywał.

 

  Według niektórych źródeł mieszkał w Waszyngtonie w latach 60-tych. W 1965 roku nagrał kilka kolejnych utworów dla wytwórni płytowej Four Brothers, prowadzonej przez Jacka Danielsa w Chicago.Wśród nich znalazł się utwór „It's A Man Down There”, który osiągnął 13. miejsce na liście Billboard R&B i 67. miejsce na liście Hot 100. Sukces tego utworu doprowadził do wydania płyty-odpowiedzi („I'm the Man Down There”) przez Jimmy'ego Reeda oraz alternatywnej wersji utworu „Look Out Mabel” wydanej przez Checker Records. 

 

Jednak Crockett nie osiągnął sukcesu komercyjnego, a Jack Daniels później stwierdził, że alkoholizm Crocketta utrudniał współpracę z nim. Crockett zmarł w Chicago w 1967 roku w wieku 38 lat w wyniku krwotoku mózgowego spowodowanego nadciśnieniem tętniczym. Utwór „Look Out Mabel” został wznowiony na kilku kompilacjach muzyki rockabilly i rock and rolla, szczególnie w Europie.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's A Man Down There/Every Hour, Every Day	G. L. Crockett	08.1965	-	67[6]	4 Brothers 445	[written by G.L. Crockett,J. Daniels][produced by J. Daniels][10[13].R&B Chart]

Picture Perfect

Picture Perfect to duet R&B z Bostonu w stanie Massachusetts,
w którego skład wchodziły LaTamra „Tami” Smith, Gennyfer „Paris” Hall i Dwana Billings. W 1987 roku wydali swój jedyny album „Boy Crazy” w wytwórni Atlantic Records. Nie wiadomo, jak i czy w ogóle album w ogóle trafił na listy przebojów. Główny singiel, „Prove It Boy”, osiągnął 66. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 9 tygodni, co czyni go ich jedynym singlem, który znalazł się na listach przebojów. 

 

Kolejny singiel, „Can’t Hold Back the Tears”, nie znalazł się na listach przebojów. Wydawało się, że Picture Perfect popadł w zapomnienie. Obecnie (według badań) LaTamra Smith nadal występuje jako piosenkarka i aktorka. Jest również prezesem i założycielem fundacji Picture U Perfect 2 w Atlancie w stanie Georgia oraz LA Tam Productions. Nie wiadomo, co obecnie robią Gennyfer Hall i Dwana Billings.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Prove It, Boy	Picture Perfect	03.1987	-	-	Atlantic 89308	[written by Larry "Woo" Wedgeworth, Gordon "Mega Bucks" Worthy][produced by Woo, Worthy][66[8].R&B Chart]

Hank Crawford

Bennie Ross „Hank” Crawford Jr. (ur. 21 grudnia 1934r -zm. 29 stycznia 2009r) 
był amerykańskim saksofonistą altowym, pianistą, aranżerem i autorem piosenek, którego gatunki obejmowały R&B, hard bop, jazz-funk i soul jazz. Crawford był dyrektorem muzycznym Raya Charlesa, zanim rozpoczął karierę solową, wydając wiele cenionych albumów dla takich wytwórni jak Atlantic, CTI i Milestone. 

Crawford urodził się w Memphis w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych.Rozpoczął formalną naukę gry na fortepianie w wieku dziewięciu lat i wkrótce zaczął grać w chórze kościelnym. Jego ojciec przyniósł do domu saksofon altowy z nabożeństwa, a kiedy Hank rozpoczął naukę w Manassas High School, sięgnął po niego, aby dołączyć do zespołu. Jako swoje wczesne inspiracje wymienia Charliego Parkera, Louisa Jordana, Earla Bostica i Johnny'ego Hodgesa. Kariera Crawford pojawia się na nagraniu z Memphis z początku 1952 roku dla B. B. Kinga, z zespołem, w którym grali Ben Branch i Ike Turner.

  W 1958 roku Crawford studiował na Uniwersytecie Stanowym Tennessee w Nashville w stanie Tennessee. Studiował tam muzykę, teorię i kompozycję, a także grał na saksofonie altowym i barytonowym w Tennessee State Jazz Collegians. Prowadził również własny kwartet rockandrollowy: „Little Hank and the Rhythm Kings”. Wszyscy jego koledzy z zespołu uważali, że wygląda i brzmi zupełnie jak Hank O'Day, lokalny saksofonista, co przyniosło mu przydomek „Hank”.] To właśnie wtedy Crawford poznał Raya Charlesa, który zatrudnił Crawforda pierwotnie jako saksofonistę barytonowego.rawford przeszedł na alto w 1959 roku i pozostał w zespole Charlesa, pełniąc funkcję dyrektora muzycznego do 1963 roku. 

 Kiedy Crawford opuścił Raya Charlesa w 1963 roku, aby założyć własny septet, miał już ugruntowaną pozycję dzięki kilku albumom wydanym przez Atlantic Records. Od 1960 do 1970 roku nagrał dwanaście płyt długogrających dla tej wytwórni, wiele z nich łącząc z wcześniejszymi obowiązkami dyrektora Raya. Wydał takie hity sprzed crossovera, jak „Misty”, „The Peeper”, „Whispering Grass” i „Shake-A-Plenty”. Zajmował się również aranżacją muzyczną, między innymi dla Etty James i Lou Rawlsa. Crawford nagrał „Wild Flower” w 1973 roku, a w 1978 roku współpracował z Cornellem Dupree przy albumie „Shake Dancing”. 

Większość jego kariery związana była z R&B, ale w latach 70-tych wydał kilka udanych albumów jazzowych, z których „I Hear a Symphony” dotarło do 11. miejsca na liście albumów jazzowych magazynu Billboard i 159. miejsca wśród albumów popowych. David Sanborn wymienia Crawforda jako jednego ze swoich głównych inspiracji. Saksofoniści uznają Crawforda za artystę o wyjątkowo unikalnym i przyjemnym brzmieniu.W 1981 roku wystąpił wraz z innymi saksofonistami, Davidem „Fatheadem” Newmanem i Ronniem Cuberem, na płycie B. B. Kinga „There Must Be a Better World Somewhere”. 

W 1983 roku przeszedł do Milestone Records, gdzie został czołowym aranżerem, solistą i kompozytorem, pisząc dla małych zespołów, w tym gitarzysty Melvina Sparksa, organisty Jimmy'ego McGriffa i Dr. Johna. W 1986 roku Crawford rozpoczął współpracę z organistą jazzowo-soulowym Jimmym McGriffem.Nagrali pięć koncertów jako współliderzy dla Milestone: Soul Survivors, Steppin' Up, On the Blue Side, Road Tested i Crunch Time, a także dwa koncerty dla Telarc Records: Right Turn on Blue i Blues Groove. 

Obaj intensywnie koncertowali. W XXI wieku Crawford zmienił bieg i skupił się na mainstreamowym jazzie, wydając w 2000 roku płytę „The World of Hank Crawford”. Choć na liście utworów znajdują się utwory takich kompozytorów jazzowych jak Cole Porter, Duke Ellington i Tadd Dameron, to jednak jego znakiem rozpoznawczym jest soulowe brzmienie. W następnym roku ukazał się album „The Best of Hank Crawford and Jimmy McGriff”. 

 Crawford zmarł 29 stycznia 2009 roku w wieku 74 lat w swoim domu w Memphis w stanie Tennessee z powodu powikłań po wcześniejszym udarze. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
True Blue	Hank Crawford	08.1964	-	143[2]	Atlantic 1423	[produced by Nesuhi Ertegun]
I Hear a Symphony	Hank Crawford	04.1976	-	159[7]	Kudu 26	[produced by Creed Taylor]
Hank Crawford's Back	Hank Crawford	01.1977	-	167[3]	Kudu 33	[produced by Creed Taylor]

Creative Source

 

Creative Source to amerykański zespół R&B z Los Angeles, który w latach
70-tych XX wieku miał na swoim koncie kilka hitów w stylu funkowym i disco. 

 Zespół Creative Source został założony w 1972 roku przez kilku weteranów studiów nagraniowych na Zachodnim Wybrzeżu. Menadżerem zespołu był Ron Townson, członek The Fifth Dimension. Ich pierwszym sukcesem na listach przebojów był utwór „You Can't Hide Love” z 1973 roku, ale ich największy hit pojawił się rok później - cover utworu Billa Withersa „Who Is He (And What Is He to You)?”. W ciągu trzech lat zespół wydał cztery albumy, ale ich późniejsze single odniosły mniejszy sukces i w 1977 roku, po zerwaniu kontraktu płytowego, zespół się rozpadł.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Hide Love/Lovesville	Creative Source	10.1973	-	114[6]	Sussex 501	[written by Skip Scarborough][produced by Mike Stokes][48[12].R&B Chart]
You're Too Good To Be True/Oh Love	Creative Source	01.1974	-	108[4]	Sussex 508	[written by M. Stokes, J. Thomas][produced by Mike Stokes][88[6].R&B Chart]
Who Is He, And What Is He To You	Creative Source	03.1974	-	69[7]	Sussex 509	[written by B. Withers, S. McKenney][produced by Mike Stokes][21[16].R&B Chart]
Migration/I Just Can't See Myself Without You	Creative Source	02.1975	-	-	Sussex 632	[written by J. Thomas, M. Stokes][produced by Mike Stokes][62[7].R&B Chart]
Pass The Feelin' On/Turn On To Music	Creative Source	12.1975	-	-	Polydor 14291	[written by Mike Stokes, Earl Thomas][produced by Mike Stokes][92[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Creative Source	Creative Source	01.1974	-	152[10]	Sussex 8027	[produced by Michael Stokes]

Pee Wee Crayton

Connie Curtis Crayton (ur. 18 grudnia 1914r - zm. 25 czerwca 1985r),  znany jako
Pee Wee Crayton, był amerykańskim gitarzystą i wokalistą R&B i bluesa. 

 

 Crayton urodził się w Rockdale w Teksasie. Zaczął poważnie grać na gitarze po przeprowadzce do Kalifornii w 1935 roku, a później osiedlił się w Oakland. Tam chłonął muzykę T-Bone'a Walkera, który nauczył Craytona podstaw gry na gitarze elektrycznej. Crayton wypracował własne, unikalne podejście. W 1948 roku podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Modern Records. Jednym z jego pierwszych nagrań był instrumentalny utwór „Blues After Hours”, który pod koniec tego roku osiągnął 1. miejsce na liście Billboard R&B.Strona B, popowa ballada „I'm Still in Love with You” i szybszy utwór „Texas Hop” to dobre przykłady jego twórczości.

 

  W 1950 roku Crayton i jego orkiestra wystąpili na szóstym koncercie Cavalcade of Jazz, który odbył się 25 czerwca na stadionie Wrigley Field w Los Angeles i został wyprodukowany przez Leona Hefflina seniora. Tego samego dnia wystąpili Lionel Hampton, Orkiestra Roya Miltona, Dinah Washington, Tiny Davis i Her Hell Divers oraz inni artyści. Według doniesień, na koncercie było 16 000 osób. Koncert zakończył się przedwcześnie z powodu zamieszania, podczas którego Lionel Hampton grał „Flying High”.

 

  W latach 50-tych nagrywał dla wielu innych wytwórni płytowych, w tym Imperial w Nowym Orleanie, Vee-Jay w Chicago i Jamie w Filadelfii. Uważa się, że był pierwszym gitarzystą bluesowym, który grał na gitarze Fender Stratocaster, którą podarował mu Leo Fender. Jego początkowy riff gitarowy w singlu „Do Unto Others” z 1954 roku został „zacytowany” przez Johna Lennona na początku wersji B-side utworu „Revolution” wydanej przez The Beatles w Apple Records w 1968 roku. 

 

Album Craytona „Things I Used to Do” został wydany przez Vanguard Records w 1971 roku. W kolejnych latach Crayton kontynuował trasę koncertową i nagrywanie. Crayton, wieloletni mieszkaniec Los Angeles w Kalifornii, zmarł tam w 1985 roku na zawał serca. Został pochowany na cmentarzu Inglewood Park. Dziedzictwo 8 maja 2019 roku Crayton został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa przez swojego wieloletniego przyjaciela Douga MacLeoda podczas ceremonii zorganizowanej w Memphis w stanie Tennessee przez Blues Foundation.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blues After Hours/I'm Still In Love With You	Pee Wee Crayton	10.1948	-	-	Modern 624	[written by Pee Wee Crayton][1[3][13].R&B Chart]
Texas Hop/Central Avenue Blues	Pee Wee Crayton	12.1948	-	-	Modern 643	[written by Crayton, Taub][5[10].R&B Chart]
I Love You So/The Bop Hop	Pee Wee Crayton	07.1949	-	-	Modern 675	[written by Pee Wee Crayton][6[11].R&B Chart]

Clifford Coulter

Clifford Coulter (zm. 16 sierpnia 2021r) był amerykańskim multiinstrumentalistą znanym
ze swojego wkładu w jazz, blues, soul i R&B, szczególnie jako klawiszowiec, organista, gitarzysta i wokalista z San Jose w Kalifornii.

  Urodzony i wychowany w Bay Area, Coulter wyłonił się na początku lat 70-tych jako kluczowa postać w rozwoju charakterystycznego „brzmienia San Jose”, łączącego funky jazz, soul i wpływy bluesa z lokalnym kolorytem.Jego debiutancki album, East Side San Jose (1970, Impulse! Records), uchwycił istotę jego rodzinnego miasta poprzez utwory takie jak oryginalny „Do It Again”, a jego okładka stała się ikonicznym obrazem miasta.Następnie wydał Do It Now, Worry 'Bout It Later (1972, ABC Records) z singlem „Ridin' On Empty”, a później The Better Part of Me (1980, Columbia), wyprodukowany przez Billa Withersa w studiu w San Jose.

   Te albumy, obecnie bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów, pokazały jego wszechstronny styl, który skłaniał się bardziej w stronę bluesa, R&B i soulu niż czystego jazzu.Przez całą swoją karierę Coulter był płodnym muzykiem sesyjnym i współpracownikiem, nagrywając z takimi sławami jak B.B. King, John Lee Hooker, Mel Brown, Sergio Mendes, Stanley Cowell i Michael White, często dla Impulse! Records pod producentem Edem Michelem.Koncertował także z Billem Withersem i Johnem Lee Hookerem oraz współtworzył piosenki dla takich grup jak Tower of Power i Two Tons (później Weather Girls).  

 Na początku swojej kariery był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen, co jeszcze bardziej ugruntowało jego pozycję w tętniącym życiem ekosystemie muzycznym Bay Area. Podczas występów na żywo Coulter często włączał standardy jazzu i R&B do swoich autorskich utworów, co zapewniło mu trwałą reputację jednego z muzycznych skarbów San Jose. Jego dziedzictwo przetrwało dzięki hołdom, takim jak te na San Jose Jazz Summer Fest, oraz trwającemu obecnie filmowi dokumentalnemu autorstwa adwokata Robbiego Bensona.

  Clifford Coulter urodził się i wychował w Sal Si Puedes, dzielnicy East Side w San Jose w Kalifornii. Ta w przeważającej mierze meksykańsko-amerykańska społeczność, znana jako „Sal Si Puedes” lub „Wynoś się, jeśli potrafisz”, zmagała się z trudnościami społeczno-ekonomicznymi w połowie XX wieku, w tym z nieutwardzonymi ulicami podatnymi na powodzie z powodu Silver Creek, ubóstwem oraz walką o prawa obywatelskie związaną z problemami pracowniczymi i mieszkaniowymi. Lata kształtowania się Coultera przypadły na lata 50. i 60-te XX wieku, w tym tętniącym życiem, ale wymagającym środowisku, gdzie muzyka stanowiła kluczowe narzędzie ekspresji społecznej, aktywizmu i budowania więzi społecznych w lokalnych kościołach, na spotkaniach i w nieformalnych miejscach. Jako dziecko, na początku lat 60-tych, zetknął się z rozwijającą się lokalną sceną muzyczną, w tym z rówieśnikami z sąsiedztwa, którzy później zostali muzykami. To z kolei sprzyjało jego początkowemu zanurzeniu w brzmieniach gospel, bluesa i R&B, które zdefiniowały odrębny rytm kulturowy East Side w San Jose.

  Clifford Coulter rozpoczął swoją muzyczną podróż w gimnazjum, ucząc się gry na fortepianie, trąbce, gitarze i saksofonie w ramach formalnego szkolenia. W 1960 roku przeszedł na organy Hammonda, co było inspirowane pionierską pracą organisty Jimmy'ego Smitha, pozwalając mu zgłębiać techniki gry na instrumentach klawiszowych, kluczowe dla jazzu i R&B. Jego wczesny rozwój został głęboko ukształtowany przez kluczowe wpływy sceny bluesowej, R&B i jazzowej lat 50. i 60-tych XX wieku, w tym artystów takich jak Ray Charles, którego pełne duszy połączenie gatunków ukształtowało wszechstronne podejście Coultera, oraz pianistów jazzowych Arta Tatuma i Oscara Petersona, których techniczne mistrzostwo wpłynęło na jego biegłość w grze na instrumentach klawiszowych. Te postacie o zasięgu krajowym, wraz z tętniącą życiem lokalną kulturą muzyczną w obszarze Zatoki San Francisco, zachęcały Coultera do eksperymentowania z występami multiinstrumentalnymi i fuzją gatunków od najmłodszych lat.

 Po osiedleniu się w East Side San Jose w latach 60-tych XX wieku, Coulter szybko stał się centralnym punktem lokalnej sceny muzycznej, pełniąc rolę wpływowego „starszego brata” dla wschodzących lokalnych talentów. Jako nastolatek zdobył swoje pierwsze kluczowe instrumenty dzięki temu zanurzeniu w społeczności i założył zespół combo, występując u boku perkusisty Billy'ego Ingrama na regularnych koncertach w całym obszarze Zatoki, często przez większość nocy w tygodniu. Te wczesne występy odbywały się w nieformalnych miejscach, takich jak prowizoryczne kluby nocne w San Jose, na przykład pizzeria przy Santa Clara Street przekształcona w miejsce koncertów na żywo, gdzie innowacyjna konfiguracja Coultera - w tym specjalnie zaprojektowany wzmacniacz owinięty w materac - podkreślała jego pomysłowe eksperymenty z dźwiękiem.

 Coulter rozpoczął karierę profesjonalnego nagraniowca w 1969 roku, współpracując z gitarzystą bluesowym Melem Brownem przy albumie „I'd Rather Suck My Thumb”, wydanym przez Impulse! Records, gdzie zagrał na organach i pianinie elektrycznym w kilku utworach, prezentując swoje rodzące się umiejętności klawiszowe w kontekście fuzji bluesa i jazzu. Ta sesja była jednym z jego pierwszych występów na szczeblu krajowym. Na początku swojej kariery Coulter był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen z Bay Area, u boku perkusisty Billy'ego Ingrama. Na początku lat 70-tych Coulter zanurzył się w tętniącej życiem scenie jazzowej i bluesowej Bay Area, grając koncerty i sesje z lokalnymi talentami w miejscach San Jose, takich jak przekształcona pizzeria na Santa Clara Street, często u boku perkusisty Billy'ego Ingrama i gitarzysty Jerry'ego Pereza, łącząc wpływy soulu, R&B i bluesa. Te doświadczenia udoskonaliły jego wszechstronny styl, czerpiąc z technik samouczka z lat dorastania. W 1972 roku Coulter wniósł fortepian i tamburyn do albumu B.B. Kinga L.A. Midnight w ABC Records.  

W 1973 roku te podwaliny doprowadziły do ​​jego zaangażowania w album Johna Lee Hookera „Born in Mississippi, Raised Up in Tennessee” w wytwórni Capitol Records, gdzie Coulter zagrał na elektrycznej melodice i gitarze, dodając głębi fakturowej surowemu bluesowemu brzmieniu Hookera.Okres od 1969 do 1973 roku stanowił przełomową transformację Coultera z regionalnego wykonawcy w Bay Area do uznanego muzyka towarzyszącego w projektach dużych wytwórni, łącząc lokalne koleżeństwo z szerszymi możliwościami w branży. 

Debiutancki solowy album Coultera, „East Side San Jose”, wydany w 1970 roku przez Impulse! Records, uchwycił tętniącą życiem esencję jego rodzinnego miasta w San Jose w Kalifornii, łącząc wpływy funky jazzu, soulu i bluesa. Płyta z perkusistami Billym Ingramem i Joe Provostem pokazała umiejętności Coulter'a jako gitarzysty i klawiszowca, zyskując uznanie za groovowe, przesiąknięte Bay Area brzmienie, które przywoływało porównania do Stax  i Blue Note . Z czasem stała się poszukiwanym przedmiotem kolekcjonerskim, a jej okładka stała się ikonicznym przedstawieniem krajobrazu kulturowego East San Jose. Jego następny album, Do It Now, Worry 'Bout It Later, ukazał się w 1972 roku w Impulse!/ABC Records, przesuwając się w stronę bardziej wyraźnej orientacji R&B-soul z funkowymi groove'ami i introspektywnymi tekstami. Nagrany pod koniec maja 1971 roku album podkreślił pisanie piosenek i kontrolę produkcji Coulter'a, dostarczając zestaw utworów, które mieszały soulowe ballady z optymistycznym funkiem, odzwierciedlając jego ewolucję od roli sidemana do prowadzenia własnej artystycznej wizji. Krytycy zauważyli jego „szalony, pokręcony funk” styl, zakorzeniony we wczesnej scenie Bay Area lat 70-tych, choć komercyjnie pozostawał nieco poza radarem.

  Po prawie dziesięcioletniej przerwie w wydawaniu solowych albumów, Coulter powrócił  w 1980 roku z albumem „The Better Part of Me” dla Columbia Records - dopracowanym dziełem R&B wyprodukowanym przez Billa Withersa, który również brał udział jako muzyk sesyjny. Na albumie pojawili się znani współpracownicy, tacy jak perkusista Russ Kunkel, basista Ron E. Beck i gitarzysta Jerry Perez, co zaowocowało łagodną dla radia kolekcją funkowych ballad soulowych i urban, która uwypukliła emocjonalny wokal Coulter i jej zwarte aranżacje. Recenzenci chwalili jego potencjał komercyjny i empatyczne wykonania, pozycjonując go jako mocny przykład soulowego kunsztu lat 80-tych, choć nie osiągnął on powszechnego przełomu komercyjnego.

 W kolejnych dekadach działalność Coultera stała się bardziej lokalna i nierejestrowana, koncentrując się na występach na scenach muzycznych San Jose i South Bay, gdzie od dawna był kluczową postacią. Nadal grał na klawiszach, organach i syntezatorze na żywo, jak na przykład podczas koncertu w Tony Roma's w 1990 roku, gdzie zademonstrował innowacyjne wykorzystanie syntezatora „Coultron”, utrzymując swój wpływ poprzez koncerty społecznościowe, a nie duże wydawnictwa.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Wanna See You Cry / Love's Too Hot To Hide	Clifford Coulter	05.1980	-	-	Columbia 11 202	[written by C. Coulter][produced by Bill Withers][85[3].R&B Chart]

Anne LeSear

Anne LeSear (urodzona w Houston w Teksasie) to wokalistka R&B z lat 80-tych.
Niewiele wiadomo na jej temat, ale podpisała kontrakt z wytwórnią Houston Connection Recording Corporation jako wokalistka i członkini zespołu. W 1984 roku wydała swój jedyny album studyjny „Tasty”, który najwyraźniej w ogóle nie trafił na listy przebojów. Główny singiel, „Take Him Back (Taxi)”, osiągnął 94. miejsce na liście przebojów Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 3 tygodnie. 

 

 Kolejne single z albumu: „Q Boy” i „I Stand Accused” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. W późniejszych latach pracowała w stacjach radiowych KMJQ i Music Quest, gdzie grała w różnych sztukach i produkcjach teatralnych. Obecnie (według badań) Anne nadal śpiewa, pracuje jako dyrektor i lider sieci NABFEME Houston, kieruje programem muzycznym Sisters Jam z Brothers on The Side w Houston i wydała singiel „Lately” w 2020 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take Him Back (Taxi)/Take Him Back (Taxi) Part II	Anne LeSear	04.1984	-	-	HCRC 31901	[written by H. Banks, C. Brooks, A. LeSear, C. Rhinehart, R. West. T. Jones][produced by Houston Connection Staff][94[3].R&B Chart]

Phajja

Phajja to żeńskie trio grające współczesny R&B, które wydało dwa albumy w wytwórni
Warner Bros. Records i kilka umiarkowanie udanych singli. W jego skład wchodzą Kena i Nakia Epps, siostry z Chicago, oraz Karen Johnson z Bostonu. Panie zaczęły śpiewać razem w 1987 roku. Zespół pierwotnie składał się z pięciu członkiń, a jego pierwotna nazwa brzmiała „Not Your Average Girls”. Pięć pań podróżowało i wykonywało autorską muzykę przez kilka lat, zanim w 1991 roku podpisały pierwszy kontrakt płytowy z Capitol Records, jednak nigdy nie wydały albumu. W 1993 roku zespół się rozpadł, a Kena, Karen i Nakia kontynuowały działalność, zmieniając nazwę na „Phajja”, a wkrótce potem opuszczając Capitol Records i podpisując kontrakt z Arista Records.  

 

W 1995 roku Phajja podpisała kontrakt z Warner Brothers Records. Chociaż podpisały kontrakty z trzema dużymi wytwórniami, to właśnie Warner Brothers Records wydały swój pierwszy album „Seize The Moment”. Phajja wydała dwa single ze swojego debiutanckiego albumu „Seize the Moment” (1997): „What Are You Waiting For” i „So Long (Well, Well, Well)”. Stacje radiowe Smooth Jazz grały również ich cover utworu „Sailing” nagranego pierwotnie przez amerykańskiego artystę Christophera Crossa. Phajja wystąpiła również w programie „Soul Train” 17 maja 1997 roku.

 

 Po krótkiej przerwie zespół wydał w 1999 roku singiel „Checkin' for Me”, wyprodukowany przez Mario Winansa, a napisany przez nich samych i Shari „Truth Hurts” Watson, z ich drugiego albumu „Meeting in the Ladies' Room” (1999).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What Are You Waiting For	Phajja	07.1997	-	112[3]	Warner 17 372	[written by Joe Belmaati, Michael O'Hara][produced by Cutfather & Joe, Michael O'Hara][38[13].R&B Chart]
So Long (Well, Well, Well)	Phajja	02.1998	-	87[5]	Warner 17 308	[written by Eric Roberson, Rick White, Kevin Jackson][produced by Keith Andes][30[20].R&B Chart]

Mike Cotton Jazzmen

Michael Edward Cotton (ur. 12 sierpnia 1939r) to angielski trębacz jazzowy i R&B,
flugelhornista, harmonijkarz, wokalista i lider zespołu, urodzony w Tottenham w północnym Londynie. Najbardziej znany jest z prowadzenia zespołu pod nazwami The Mike Cotton Jazzmen i The Mike Cotton Sound.Obecnie Cotton gra z zespołem Stars of British Jazz.

 Mike Cotton założył The Mike Cotton Jazzmen na początku lat 50-tych XX wieku, w okresie boomu na „trad jazz”. Od 1962 roku zmienił nazwę zespołu na The Mike Cotton Sound, a ich kierunek muzyczny na bardziej popowy, osiągając w tym samym roku przebój na brytyjskiej liście przebojów „Swing That Hammer”.Wystąpili w filmie z 1962 roku „Dzika droga”. Członek zespołu, Dave Rowberry, opuścił zespół w 1965 roku, aby dołączyć do The Animals, a wśród osób, które ubiegały się o jego miejsce, byli Elton John i Joe Cocker. Ostatecznie stanowisko to przypadło Steve'owi Grayowi, który później grał w The Eric Delaney Band i Sky. 

W 1966 roku Cotton ponownie zmienił styl zespołu na bardziej soulowy i zatrudnił drugiego wokalistę, byłego amerykańskiego lotnika Bruce'a McPhersona Lucasa, znanego pod jego nazwiskiem. Współpracował on z zespołami z okolic Norwich. Zespół wspierał wielu artystów na żywo i w studiu w różnych okresach lat 60-tych, w tym Sugar Pie DeSanto, Gene'a Pitneya, Steviego Wondera, Doris Troy, The Four Tops i Solomona Burke'a. Kiedy ich basista, Jim Rodford, dołączył do swojego kuzyna Roda Argenta w jego nowym zespole Argent w 1969 roku, Cotton zmienił nazwę zespołu na nowocześniej brzmiącą Satisfaction, a zespół nagrał jeden album pod tą nazwą w 1970 roku, zanim się rozpadł.

  Zachował sekcję dętą, a ten skład, ponownie występując pod pseudonimem Mike Cotton Sound, dołączył do The Kinks, najpierw na ich albumie Muswell Hillbillies z 1971 roku, a następnie występując z nimi zarówno w studiu, jak i na koncertach do połowy lat 70-tych, po czym Cotton powrócił do grania jazzu. W 1968 roku jako The Mike Cotton Sound współpracowali z producentem muzycznym i DJ-em BBC Radio One, Mikiem Ravenem, aby wydać swoją wersję utworu „Soul Serenade” Kinga Curtisa, którą Raven wykorzystał następnie jako motyw przewodni swojego programu radiowego z soulem i R&B w Radio One. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Swing That Hammer/Heartaches	Mike Cotton Jazzmen	06.1963	36[4]	-	Columbia DB 7029	[written by trad]

Imani Coppola

Imani Francesca Coppola (ur. 6 kwietnia 1978r) to amerykańska wokalistka, autorka tekstów,
producentka i skrzypaczka. Jej debiutancki singiel „Legend of a Cowgirl” dotarł do pierwszej czterdziestki listy Billboard Hot 100 i UK Singles Chart w 1997 roku. Jej debiutancki album „Chupacabra”, wydany przez Columbia Records, spotkał się z uznaniem krytyków i znalazł się na amerykańskiej liście Heatseekers Albums. W 2001 roku Coppola wystąpiła gościnnie w singlu Baha Men „You All Dat”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce w Australii i zapewnił Coppoli drugi jak dotąd udział w Billboard Hot 100. 

 

Coppola wydała kilka niezależnie nagranych albumów na początku XXI wieku, a także zagrała w musicalu „The Singing Biologist”, do którego napisała muzykę. W 2007 roku podpisała kontrakt z Ipecac Records i w tym samym roku wydała album „The Black & White Album”. Album spotkał się z przychylnymi recenzjami krytyków muzycznych i oznaczał powrót Coppoli. W następnym roku założyła duet pop/R&B Little Jackie z programistą Adamem Pallinem. Ich debiutancki singiel „The World Should Revolve Around Me” dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Utwór został wykorzystany jako motyw przewodni reality show stacji VH1 „New York Goes to Hollywood” i osiągnął 90. miejsce na liście Billboard Pop 100. Debiutancki album duetu, „The Stoop”, został wydany przez wytwórnię S-Curve w 2008 roku, jednak w Wielkiej Brytanii nie znalazł się w pierwszej setce, a duet został usunięty z wytwórni. 

 

Po The Stoop, Coppola wydała dwa kolejne solowe albumy: The Glass Wall w 2012 i Hypocrites w 2017. Oprócz solowej pracy, Coppola nagrała dwa kolejne albumy w ramach Little Jackie: Made4TV w 2011 i Queen of Prospect Park w 2014. Wydała również niezależnie solowe albumy Glass Wall w 2012, Hypocrites w 2017 i ponownie połączyła siły z Ipecac Recordings przy jej najnowszym, samodzielnie wyprodukowanym albumie The Protagonist z 2019. Współtworzyła z Leslie Odom Jr. jego debiutancki album Mr. i nadal pisze dla wielu utalentowanych artystów, którzy przełamują bariery swoim innowacyjnym brzmieniem.  

 

Miała ponad sto piosenek umieszczonych w filmach i telewizji zarówno jako Imani Coppola, jak i Little Jackie. Można ją również usłyszeć śpiewającą w szeregu reklam, takich jak Revlon, Secret, Cheerios, Target, Febreze. Coppola koncertowała jako wokalistka wspierająca Enrique Iglesiasa, grała na skrzypcach i śpiewała chórki u Sandry Bernhard i Mike'a Pattona w kolektywie muzycznym Peeping Tom. Można ją usłyszeć na albumie Davida Byrnesa „Look into the Eyeball” jako wokalistkę wspierającą w utworze „Every One's in Love With You”, a także na albumie Blackalicious, który przypadkowo nosi tytuł „Imani”, gdzie współtworzyła i zaśpiewała piosenkę „The Sun”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Legend of a Cowgirl	Imani Coppola	09.1997	32[3]	36[20]	Columbia 78 651	[written by Donovan Leitch ,Imani Coppola ,Michael Mangini][produced by Michael Mangini][sample z "Sunshine Superman"-Donovan]
You All Dat	Baha Men featuring Imani Coppola	02.2001	14[6]	94[4]	S-Curve 151 002	[written by Nehemiah Heild,Michael Mangini,Steven Greenberg,Mark Hudson,Herschel Small,Solomon Linda][produced by Steve Greenberg, Michael Mangini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chupacabra	Imani Coppola	05.1998	128[2]	-	Columbia 68541	[produced by Michael Mangini]

Corey

 Corey Jerome Hodges (ur. 13 listopada 1988r), lepiej znany jako Bando Jonez
(wcześniej Lil' Corey), to wokalista autor tekstów i raper z Atlanty w stanie Georgia. Zadebiutował w 2002 roku utworem „Hush Lil' Lady”, popowym crossoverem  z udziałem Lil' Romeo, co doprowadziło do wydania jego pełnowymiarowego albumu „I'm Just Corey”, zawierającego wspomniany wcześniej główny singel, a także „MVP” (z udziałem Shaquille'a O'Neala) i „All I Do” (z udziałem Michaela Jacksona). Jego debiutancki singiel „Sex You” (jako Bando Jonez) został odtworzony w rozgłośniach miejskich na początku 2014 roku. 

 Jonez dorastał w Atlancie w latach 90-tych. Nauczył się grać na pianinie ze słuchu w wieku 5 lat i po raz pierwszy zaśpiewał przed publicznością na szkolnym wiecu motywacyjnym. Z powodu uzależnienia rodziców od narkotyków, Jonez musiał sam o siebie zadbać. Załatwiał swoje codzienne potrzeby i często znajdował schronienie w opuszczonych domach, stąd jego imię „Bando”, które w slangu oznacza opuszczone domy. Skupiał się na muzyce, wypełniając wolny czas słuchaniem muzyki i oglądaniem filmów.

  Zanim przyjął imię Bando Jonez, znany był jako Lil Corey i w wieku 13 lat stworzył przebój „Hush Lil' Lady” (z udziałem Lil' Romeo), który przyniósł mu duży sukces, co doprowadziło do wydania jego debiutanckiego albumu „I'm Just Corey” 19 marca 2002 roku, w wieku 13 lat. Album ten zaowocował kolejnym singlem „My First Time”. Jedna z piosenek z albumu „Ghetto Superstar” znalazła się również na albumie „Madison Mix”, który został wydany w celu promocji lalek My Scene. W 2008 roku Hodges wydał piosenkę „Say Yes”, pierwszą piosenkę po długiej przerwie. Piosenka odniosła ogromny sukces i odniosła sukces w internecie, ale artysta ponownie zrobił sobie przerwę od muzyki, by powrócić w 2011 roku. 

Ponownie rozkręcił karierę wraz ze swoją firmą (Fast Money Gang Music). Pod kierownictwem „Muzic Leakz Management” ponownie wydał swój hit z 2008 roku „Say Yes” wraz z 6 nowymi utworami „Make Love, All Night, Cant Lose You, D.N.A, Your Body, Give It All To Me” na swojej oficjalnej stronie promocyjnej w serwisie Reverberation. Hip-hopowa grupa Pretty Ricky zremiksowała utwór „Say Yes” Lil Coreya w 2011 roku na swój mixtape „SEX MUSIC Vol. 1 Streets N The Sheets”, dostępny za darmo na Datpiff. Oprócz tego, jego oficjalna strona promocyjna znajduje się na Reverbnation. Hodges został ponownie odkryty przez Polow  da Don  w 2013 roku. To było przypadkowe spotkanie na stacji benzynowej, gdzie Jonez zaprezentował swój talent Polowowi, który ostatecznie podpisał z nim kontrakt z wytwórnią Zone 4. 

Jonez podpisał również kontrakt z Epic Records po wydaniu swojego pierwszego singla „Sex You”. Singiel został uznany za jeden z najlepszych nowych utworów magazynu Complex w 2014 roku. Styl Joneza określany jest jako powolny R&B, a jego zdolność do nasycania nut i tekstów surowymi emocjami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hush Lil' Lady	Corey Feat. Lil' Romeo	01.2002	-	63[13]	Motown 015474	[37[18].R&B Chart]
Sex You	Bando Jonez	01.2014	-	-	Zone 4 888430350724	[written by Jamal F. Jones, Bennie Julius Amey III, Askia Fountain, Tamika Faye Means & Todd Daniel Moore][produced by Polow Da Don][31.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Just Corey	Corey	04.2002	-	73[5]	Noontime 016 713	-

Michael Cooper

Urodzony w Kalifornii Michael Vernon Cooper rozpoczął karierę muzyczną w liceum,
zakładając z Louisem McCallem zespół Project Soul. Michael, niezwykle wszechstronny artysta, miał szerokie i zróżnicowane umiejętności muzyczne, doskonaląc grę na gitarze, sitarze, timbalesach, instrumentach perkusyjnych i wokalnie. W 1972 roku wraz z Louisem przeniósł się do Memphis, gdzie założyli zespół Con Funk Shun. Michael został wokalistą i pisał piosenki dla zespołu, zanim w 1987 roku podpisał solowy kontrakt z wytwórnią Warner Brothers. 

 

 Jego pierwszym solowym albumem był „Love Is Such A Funny Game” (1987), zawierający utwór „To Prove My Love” (który dotarł do trzeciego miejsca na listach przebojów R&B). Jego kolejny album, „Just What I Like”, z 1989 roku, również odniósł umiarkowany sukces. W międzyczasie współtworzył utwór „Do Me Right” dla zespołu Pebbles. Następnie ukazał się album „Get Closer”, na którym wystąpili muzycy jazzowi Roy Ayers, Charles Tolliver i Buddy Montgomery, a który ukazał się w 1992 roku. 

 

 W 2001 roku Michael powrócił do nagrywania, wydając „This Heart Of Mine”, na którym znalazła się kompetentna wersja utworu Steviego Wondera „Looking For Another Pure Love” (pierwotnie pochodzącego z albumu Steviego „Talking Book” z 1972 roku).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
To Prove My Love	Michael Cooper	11.1987	-	-	King Jay 28 200	[written by Thomas McElroy, Denzil Foster, Jay King][produced by Jay King][3[20].R&B Chart]
Dinner For Two	Michael Cooper	04.1988	-	-	King Jay 27 934	[written by Ron Everette][produced by Michael Cooper, Ron Everette, Felton Pilate][24[12].R&B Chart]
Quickness/Look Before You Leave	Michael Cooper	08.1988	-	-	King Jay 27 872	[written by Michael Cooper, Erell Smith][produced by Michael Cooper][67[9].R&B Chart]
Just What I Like	Michael Cooper	07.1989	-	-	King Jay 22 950	[written by Michael Cooper, Tony Shockency][produced by Michael Cooper][16[14].R&B Chart]
Should Have Been You/You've Got A FriendTo Prove My Love	Michael Cooper	11.1989	-	-	King Jay 22 713	[written by Michael Cooper, Kirk Crumpler][produced by Michael Cooper][8[15].R&B Chart]
My Baby's House/Perpetratin' A Move	Michael Cooper	03.1990	-	-	King Jay 19 937	[written by Michael Cooper, Tony Shockency][produced by Michael Cooper][7[17].R&B Chart]
Over & Over/Should Have Been You	Michael Cooper	07.1990	-	-	King Jay 19 794	[written by Michael Cooper, Robert Brookins][produced by Roberrt Brookins][81[6].R&B Chart]
Let's Get Closer	Michael Cooper	09.1992	-	-	Reprise 18 783	[written by Bryan Carter][33[10].R&B Chart]
Shoop Shoop (Never Stop Givin' You Love)	Michael Cooper	12.1992	-	67[9]	Reprise 18 649	[written by Tony Shockency, Michael Cooper][produced by Tony Shockency][17[20].R&B Chart]
So Good	Michael Cooper	05.1993	-	-	Reprise 18 573	[written by Tony Shockency, Michael Cooper][43[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Is Such A Funny Game	Michael Cooper	01.1988	-	98[25]	Warner 25 653	[produced by Benjamin Wright, David Agent, Denzil Foster, Felton Pilate , Jay King, Michael Cooper, Ron Everette , Thomas McElroy]

Cookies

The Cookies to amerykański girlsband R&B działający w dwóch odrębnych składach:
pierwszym w latach 1954-1958, który później przekształcił się w Raelettes, oraz drugim w latach 1961-1967. Kilka członkiń obu składów pochodziło z tej samej rodziny. Oba składy były najbardziej znane jako wokalistki sesyjne i wokalistki wspierające. 

 Zespół The Cookies, założony w 1954 roku w Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych, pierwotnie składał się z Dorothy Jones, Darlene McCrea i kuzynki Dorothy, Beulah Robertson. W 1956 roku Robertson została zastąpiona przez Margie Hendrix. Zespół poznał Raya Charlesa dzięki pracy sesyjnej dla Atlantic Records. W 1958 roku The Cookies wystąpili z Rayem Charlesem i Ann Fisher na koncercie Cavalcade of Jazz, wyprodukowanym przez Leona Hefflina Sr., który odbył się w Shrine Auditorium w Los Angeles 3 sierpnia. Pozostałymi gwiazdami byli Little Willie John, Sam Cooke, Ernie Freeman i Bo Rhambo. Sammy Davis Jr. był obecny, aby ukoronować zwyciężczynię konkursu piękności Miss Cavalcade of Jazz.

  Po wspieraniu Charlesa i innych artystów Atlantic Records, McCrea i Hendricks pomogli w utworzeniu Raelettes w 1958 roku. W 1961 roku w Nowym Jorku pojawiła się nowa wersja The Cookies, a Dorothy Jones dołączyła do debiutantów Earl-Jean McCrea (młodszej siostry Darlene) i innej kuzynki Dorothy, Margaret Ross. Jones nagrała również jedno solowe nagranie dla Columbii w 1961 roku. To trio odniosło największy sukces jako The Cookies: pod własnym nazwiskiem; jako wokale wspierające dla innych artystów, w tym przebojów Neila Sedaki „Breaking Up Is Hard to Do”, „The Dreamer” i „Bad Girl”; a także nagrywali dema dla Aldon Music pod dyrekcją Carole King i Gerry'ego Goffina. Zaśpiewali chórki w przeboju Little Eva „The Loco-Motion”, a także w jej kolejnym hicie „Let's Turkey Trot”, oba z 1962 roku; oraz w przebojowej wersji „Comin' Home Baby” Mela Tormégo.

  Swój największy hit odnieśli w 1963 roku utworem „Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)”, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B i 7. miejsce na liście Billboard Hot 100. Przebój z 1962 roku, „Chains”, został nagrany przez Beatlesów na ich debiutanckim albumie „Please Please Me”. Earl-Jean McCrea opuściła zespół w 1965 roku po wydaniu dwóch solowych singli, na których znalazł się pierwszy utwór Goffina/Kinga „I'm Into Something Good”, rozsławiony przez Herman's Hermits. 

The Cookies wydali również kilka płyt pod innymi nazwami, głównie z Margaret Ross jako wokalistką. Ich alternatywne nazwy na nagraniach to Palisades (Chairman), Stepping Stones (Philips), Cinderellas (Dimension) i Honey Bees (Fontana 1939); nazwy wytwórni podano w nawiasach. W kwietniu 1967 roku wydali swój ostatni album, wyprodukowany przez The Tokens. Darlene McCrea powróciła, aby zastąpić siostrę w tym nagraniu. 

 Margie Hendrix zmarła 14 lipca 1973 roku w wieku 38 lat. Dorothy Jones zmarła w Columbus w stanie Ohio 25 grudnia 2010 roku w wieku 76 lat z powodu powikłań choroby Alzheimera. Darlene McCrea zmarła na raka 4 lutego 2013 roku w wieku 76 lat. Margaret Ross Williams kontynuowała trasę koncertową jako The Cookies z wokalistkami wspierającymi. Okazjonalnie występowała również z Barbarą Harris i zespołem The Toys. Ross Williams zmarła 23 stycznia 2026 roku w wieku 83 lat. Earl-Jean McCrea zmarła 7 maja 2026 roku w wieku 83 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Paradise/Passing Time	Cookies	03.1956	-	-	Atlantic 1084	[written by Eddie Floyd,Carmen Taylor,Willis Carroll][9[2].R&B Chart]
Chains/Stranger In My Arms	Cookies	11.1962	50[1]	17[12]	Dimension 1002	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][6[10].R&B Chart]
Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)/Softly In The Night	Cookies	03.1963	-	7[13]	Dimension 1008	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][3[10].R&B Chart]
Will Power/I Want A Boy For My Birthday	Cookies	07.1963	-	72[5]	Dimension 1012	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin]
Girls Grow Up Faster Than Boys/Only To Other People	Cookies	11.1963	-	33[11]	Dimension 1020	[written by Gerry Goffin,Jack Keller][produced by Gerry Goffin][18[7].R&B Chart]