Frankie Lymon And The Teenagers

 Franklin Joseph Lymon (ur. 30 września 1942r - zm. 27 lutego 1968r) był amerykańskim
wokalistą, autorem piosenek, tancerzem i kompozytorem rock and rolla/rhythm and bluesa, najbardziej znanym jako sopran, wokalista nowojorskiej grupy Teenagers, grającej rock and rolla i doo-wop.

 

Frankie Lymon śpiewał falsetem i nagrał wielki przebój w latach 50-tych z przyjaciółmi. Urodził się w Nowym Jorku w 1942 roku i uczęszczał do gimnazjum Edwarda W. Stitta, gdzie pomógł założyć grupę wokalną The Premiers. Oprócz wokalisty Frankiego, w skład grupy wchodzili Joe Negroni, Herman Santiago, Sherman Garnes i Jimmy Merchant. Richard Barrett, lider grupy The Valentines i łowca talentów wytwórni Gee, usłyszał ich śpiewających na schodach kamienicy przy 165. ulicy na Manhattanie i zaprowadził ich do George'a Goldnera w Gee. Zmienili nazwę na The Teenagers. 

 

W 1955 roku skomponowali piosenkę na podstawie wiersza, który podarował im przyjacielski sąsiad. Później tego samego roku nagrali utwór „Why Do Fools Fall In Love?”, który został wydany jako płyta przez The Teenagers z udziałem Frankiego Lymona. Utwór dotarł do pierwszej dziesiątki w USA i utrzymywał się na listach przebojów przez wiele tygodni, a w Wielkiej Brytanii osiągnął pierwsze miejsce. Ten wpadający w ucho utwór z genialnym wykonaniem Frankiego Lymona był jednym z najpopularniejszych utworów początków rock and rolla. Inne utwory zostały nagrane i wydane w latach 1956 i 1957, w tym „I'm Not A Juvenile Delinquent” i inne.  

 

Grupa wystąpiła w filmach takich jak „Rock, Rock, Rock and Mister Rock and Roll”, a w 1957 roku Goldner zaczął promować Frankiego jako solowego wykonawcy; Frankie wydał kilka własnych piosenek, w tym „Goody, Goody”, który znalazł się na liście dwudziestu najlepszych przebojów, i ostatecznie podpisał kontrakt z wytwórnią Roulette Records. W międzyczasie The Teenagers próbowali różnych następców, ale żaden z nich nie odniósł takiego sukcesu jak wcześniej. Frankie Lymon w tym czasie miał poważny problem z narkotykami.  

 

W 1961 roku został zmuszony do odbycia programu odwykowego w Manhattan General Hospital. Próbował wrócić - śpiewając, tańcząc i grając na perkusji - ale nigdy nie udało mu się zerwać z nałogiem i w 1964 roku został skazany za posiadanie narkotyków. Został znaleziony martwy w wyniku przedawkowania narkotyków na podłodze łazienki w mieszkaniu swojej babci, w wieku 25 lat, 28 lutego 1968 roku. Brat Frankiego, Lewis, krótko występował z pozostałymi członkami Teenagers w latach 70-tych. 

 

Baryton Teenagers, Joe Negroni, zmarł w 1978 roku. Grupa powróciła w latach 80-tych z kilkoma nowymi członkami, ale nadal w składzie byli pierwotni członkowie Santiago i Merchant. Diana Ross nagrała cover utworu „Why Do Fools Fall In Love?” w 1981 roku i ponownie znalazł się on w pierwszej dziesiątce listy przebojów. Tantiemy z utworu przekroczyły milion dolarów, a w 1986 roku trzy kobiety podające się za wdowę po Frankiem Lymonie spierały się z Roulette o prawa do utworu [jedną z nich była była wokalistka Platters, Zola Taylor]. 

 

 Frankie Lymon and the Teenagers to jeden z zespołów, które przyczyniły się do rozwoju rock and rolla w latach 50-tych. W 1993 roku zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why Do Fools Fall In Love/Please Be Mine	The Teenagers Featuring Frankie Lymon	02.1956	1[3][16]	6[21]	Gee 1002	[written by Frankie Lymon, Herman Santiago, Jimmy Merchant][produced by George Goldner][1[5][17].R&B Chart]
I Want You To Be My Girl/I'm Not A Know It All	The Teenagers Featuring Frankie Lymon	04.1956	-	13[15]	Gee 1012	[written by George Goldner, Richard Barrett][3[13].R&B Chart]
I Promise To Remember/Who Can Explain?	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1956	-	57[7]	Gee 1018	[A:written by Jimmy Castor, Jimmy Smith][B:written by Abner Silver, Roy Alfred][A:10[3].R&B Chart][B:7[4].R&B Chart]
The A.B.C's Of Love/Share	Frankie Lymon And The Teenagers	10.1956	-	77[2]	Gee 1022	[written by George Goldner, Richard Barrett][8[3].R&B Chart]
I'm Not A Juvenile Delinquent/Baby, Baby	Frankie Lymon And The Teenagers	04.1957	A:12[7];B:4[12]	-	Gee 1026	[A:written by George Goldner, Jimmy Merchant,, Robert Spencer][B:written by Glen Moore,Milton Subotsky][piosenki z filmu "Rock, Rock, Rock"
Out In The Cold Again/Miracle In The Rain	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1957	-	-	Gee 1036	[written by Ted Koehler, Rube Bloom][10[1].R&B Chart]
Goody Goody/Creation Of Love	Frankie Lymon And The Teenagers	07.1957	24[3]	20[17]	Gee 1039	[written by Matty Malneck, Johnny Mercer][#1 hit for Benny Goodman in 1936]
Little Bitty Pretty One/Creation Of Love	Frankie Lymon	08.1960	-	58[4]	Roulette 4257	[written by Bobby Day]
Why Do Fools Fall In Love/Goody Goody	Frankie Lymon And The Teenagers	10.1989	84[1]	-	Roulette RLTE 1	[written by Frankie Lymon, Herman Santiago, Jimmy Merchant[]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Teenagers Featuring Frankie Lymon	Frankie Lymon And The Teenagers	01.1957	-	19[1]	Gee 701	-

Joe Lutcher

Joseph Woodman Lutcher (ur. 23 grudnia 1919r - zm. 29 października 2006r)  był
amerykańskim saksofonistą R&B i liderem zespołu, młodszym bratem piosenkarki Nellie Lutcher. Z powodzeniem występował i nagrywał w latach 40-tych XX wieku, ale później porzucił komercyjną karierę muzyczną i został aktywnym członkiem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. 

 Urodził się w Lake Charles w Luizjanie jako jedno z dziesięciorga żyjących dzieci (spośród piętnaściorga) Isaaca i Susie Lutcher. Isaac i jego dzieci założyli mały zespół, w którym Joe grał na saksofonie. W 1941 roku przeprowadził się do Los Angeles w Kalifornii, dołączając do swojej siostry Nellie, która przeprowadziła się tam w połowie lat 30-tych XX wieku. Został powołany do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w 1942 roku, z której odszedł w 1945 roku i wrócił do Los Angeles. Prowadził zespół w Look Café w Los Angeles, po czym przeniósł się do bardziej prestiżowego Café Society, gdzie jego zespół zmienił nazwę na The Society Cats. Pracował również jako lider dla Nata Kinga Cole'a, Sammy'ego Davisa Jr. i Mills Brothers.

  W 1947 roku usłyszał go Art Rupe, który podpisał z nim kontrakt z nową wytwórnią płytową Specialty. Lutcher nie był jednak zadowolony z prośby Rupe'a, by nagrywał tylko powolnego bluesa i na prośbę swojej siostry Nellie nagrywał również (jako „Joe Lutcher's Jump Band”) dla Capitol Records. Pierwszym hitem Joe Lutchera był „Shuffle Woogie” w wytwórni Capitol, który osiągnął 10. miejsce na liście „Race Records” magazynu Billboard w marcu 1948 roku. „Rockin' Boogie” w Specialty osiągnął 14. miejsce we wrześniu 1948 roku. Oprócz Lutchera na saksofonie altowym i okazjonalnych wokalach, członkami jego zespołu byli Karl George na trąbce, Bill Ellis i Leon Beck na saksofonach, Harold Morrow na pianinie, Bill Cooper na basie i nowatorskim wokalu oraz perkusista Dick „Booker” Hart, czasami wspomagany wokalem przez aktora Cliffa Hollanda. 

O Lutcherze pisano, że wiele jego nagrań „ma niezwykle nastrojowe, złożone, a czasem humorystyczne aranżacje, przypominające późniejsze nagrania Franka Zappy”. W 1949 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Modern Records, gdzie nagrał własną kompozycję „Mardi Gras”. Wersja Lutchera osiągnęła 13. miejsce na liście przebojów R&B, ale utwór zyskał większą popularność w późniejszych, zmodyfikowanych wersjach autorstwa Profesora Longhaira i Fatsa Domino. Później nagrywał dla Peacock Records w Houston w Teksasie oraz dla kilku mniejszych wytwórni, ale z coraz mniejszym powodzeniem.

  W 1953 roku Lutcher wstąpił do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Los Angeles i porzucił branżę muzyczną, odmawiając płacenia składek związkowych muzyków, ponieważ zasady kościelne zabraniały członkostwa w związkach zawodowych.W 1957 roku rozmawiał z Little Richardem o sprawach religijnych, po czym, podczas tournée po Australii, Little Richard również postanowił zrezygnować z grania tego, co określano mianem „muzyki diabła”. Lutcher dołączył do Pennimana w ramach studiów biblijnych i razem podróżowali po kraju jako The Little Richard Evangelistic Team, głosząc słowo Boże podobno entuzjastycznym tłumom.Lutcher założył później sklep z płytami gospel i wytwórnię płytową Jordan Records, która wydawała nagrania jego samego oraz The Gospelaires i The Jordan Gospel Singers.W 1974 roku zgodził się poprowadzić Watts Community Symphony Orchestra podczas serii koncertów, co doprowadziło go do konfliktu prawnego ze związkiem muzyków. W późniejszych latach odmawiał wszelkich próśb o omówienie swojej wcześniejszej świeckiej kariery muzycznej.

  Śmierć Zmarł w Los Angeles w 2006 roku w wieku 86 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shuffle Woogie/Bebop Blues	Joe Lutcher's Jump Band	03.1948	-	-	Capitol Americana 40071	[written by Joe Lutcher][10[1].R&B Chart]
Rockin' Boogie/Blues For Sale	Joe Lutcher And His Society Cats	09.1948	-	-	Specialty 303	[written by Joe Lutcher][14[1].R&B Chart]
Mardi Gras/Ojai	Joe Lutcher And His Orchestra	09.1949	-	-	Modem 672	[13[1].R&B Chart]

Nellie Lutcher

Nellie Rose Lutcher (ur. 15 października 1912r- zm. 8 czerwca 2007r) była amerykańską
wokalistką i pianistką R&B i jazzową, która zyskała popularność pod koniec lat 40-tych i na początku lat 50-tych XX wieku. Lutcher była najbardziej rozpoznawalna ze względu na swoją dykcję i przesadną wymowę, a jej inspiracją była m.in. Nina Simone. 

 Lutcher urodziła się w Lake Charles w Luizjanie jako najstarsza córka z piętnaściorga dzieci Isaaca i Suzie Lutcher. Była siostrą saksofonisty Joe Lutcher. Jej ojciec był basistą, a matka organistką kościelną. Uczęszczała na lekcje gry na fortepianie, a jej ojciec założył rodzinny zespół, w którym grała na fortepianie. W wieku 12 lat grała z Ma Rainey, gdy stały pianista Rainey zachorował i musiał zostać w poprzednim mieście. Szukając tymczasowego zastępstwa w Lake Charles, jeden z sąsiadów powiedział Raineyowi, że jest mała dziewczynka, która gra w kościele i mogłaby to zrobić.

  W wieku 15 lat Lutcher dołączyła do ojca w zespole Imperial Jazz Band Clarence'a Harta, a jako nastolatka na krótko wyszła za mąż za trębacza tego zespołu. W 1933 roku dołączyła do zespołu Southern Rhythm Boys, pisząc ich aranżacje i koncertując. W 1935 roku przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie wyszła za mąż za Leonela Lewisa i urodziła syna. Zaczęła grać na fortepianie swingowym, a także śpiewać w małych zespołach w całej okolicy i rozwijać własny styl, inspirowany Earlem Hinesem, Duke'iem Ellingtonem i przyjacielem Natem „Kingiem” Cole'em. Nie była szeroko znana aż do 1947 roku, kiedy dowiedziała się o konkursie talentów March of Dimes w Hollywood High School i wystąpiła w nim.Program był transmitowany w radiu, a jej występ przykuł uwagę Dave'a Dextera, skauta z Capitol Records.

  Podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol i nagrała kilka płyt, w tym „The One I Love (Belongs to Somebody Else)” i swój pierwszy przebój, pikantny „Hurry On Down”, który dotarł do 2. miejsca na liście przebojów R&B magazynu Billboard i sprzedał się w nakładzie miliona egzemplarzy na całym świecie. Po nim ukazał się równie udany utwór „He's A Real Gone Guy”, który również zajął 2. miejsce na liście R&B i dotarł do listy przebojów pop, gdzie osiągnął 15. miejsce. W 1948 roku miała serię kolejnych hitów na listach R&B, z których największym sukcesem był „Fine Brown Frame”, jej trzeci przebój R&B, który zajął 2. miejsce. Jej piosenki znalazły się na listach przebojów pop, jazz i R&B, a ona sama dużo koncertowała i zyskała popularność. 

Napisała wiele własnych piosenek i, w przeciwieństwie do wielu innych afroamerykańskich artystów tamtego okresu, zachowała do nich cenne prawa autorskie. W 1950 roku Lutcher zaśpiewała w duecie z Natem „Kingiem” Cole'em „For You My Love” i „Can I Come in for a Second”. W tym samym roku jej płyty zaczęły być wydawane w Wielkiej Brytanii i były aktywnie promowane przez radiowego DJ-a Jacka Jacksona. Była gwiazdą brytyjskiej trasy koncertowej, którą prowadził Jackson, odnosząc wielki sukces, a później powróciła tam, aby koncertować solo. Z orkiestrą po raz pierwszy Lutcher nagrała w 1951 roku „The Birth of the Blues” i „I Want to Be Near You”, ale straciła na popularności wśród kupujących płyty fanów i Capitol wycofał ją z wytwórni w następnym roku.

  Nagrywała później, z mniejszym powodzeniem, dla innych wytwórni, takich jak Okeh, Decca i Liberty, stopniowo ograniczając swój kalendarz koncertowy. W 1952 roku Lutcher została zaproszona do występu w pierwszym programie telewizyjnym z okazji „Szczęśliwego Nowego Roku”, jednak po zakończeniu śpiewania okazało się, że była na planie odcinka programu „This Is Your Life” i została w nim uhonorowana.

  Zmarła w Los Angeles w 2007 roku w wieku 94 lat. Była ciotką perkusisty jazzowego Darryla „Munyungo” Jacksona i piosenkarki Jacquelyn Levy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hurry On Down/The Lady's In Love With You	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1947	-	-	Capitol Americana 40002	[written by Nellie Lutcher][2[18].R&B Chart]
He's A Real Gone Guy/Let Me Love You Tonight	Nellie Lutcher And Her Rhythm	11.1947	-	15[1]	Capitol Americana 40017	[written by Nellie Lutcher][2[23].R&B Chart]
The Song Is Ended (But The Melody Lingers On)/Do You Or Don't You Love Me?	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1948	-	-	Capitol Americana 40063	[A:written by Irving Berlin][B:written by Nellie Lutcher][A:3[4].R&B Chart][B:9[2].R&B Chart]
Fine Brown Frame/The Pig-Latin Song	Nellie Lutcher And Her Rhythm	03.1948	-	-	Capitol 15032	[written by Guadalupe Cartiero, J. Mayo Williams][2[17].R&B Chart]
Come And Get It, Honey/He Sends Me	Nellie Lutcher And Her Rhythm	05.1948	-	-	Capitol 15064	[written by Richard Larkin][6[4].R&B Chart]
Cool Water/Lake Charles Boogie	Nellie Lutcher And Her Rhythm	08.1948	-	-	Capitol 15148	[A:written by Bob Nolan][B:written by Nellie Lutcher][A:7[3].R&B Chart][B:13[1].R&B Chart]
Alexander's Ragtime Band	Nellie Lutcher And Her Rhythm	10.1948	-	-	Capitol 15 180	[written by Irving Berlin][13[1].R&B Chart]
Wish I Was In Walla Walla	Nellie Lutcher And Her Rhythm	01.1949	-	-	Capitol 15 279	[written by Pease][13[1].R&B Chart]
For You My Love/Can I Come In For A Second	Nellie Lutcher And Nat "King" Cole	02.1950	-	-	Capitol 847	[written by Gayten][8[3].R&B Chart]

NKRU

 NKRU (skrót od Naughty Kreations R Unified) to żeński kwartet hip-hopowy/R&B z
początku lat 90-tych, w którego skład wchodziły Jennifer Dial, Scjuan O’Neal, Antonne Broussard i Kellie Weaver. Niewiele wiadomo na ich temat, ale podpisali kontrakt z wytwórnią Kyper Records, należącą do RCA Records. W 1993 roku wydali cover utworu Zappa z 1985 roku, „Computer Love”, który osiągnął 55. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 10 tygodni. 

Kolejny singiel, „Seis Nueve”, w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. NKRU planowali wydać swój debiutancki album „Freaky To You”, ale z nieznanych przyczyn nigdy go nie wydali. Po tym wydarzeniu NKRU popadło w zapomnienie. Nie wiadomo, czym obecnie zajmują się członkowie grupy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Computer Love	NKRU	10.1993	-	-	Kaper/RCA 62 675	[written by Eric "Quicksilver" Johnson, Tony Joseph,][produced by Eric "Quicksilver" Johnson, Tony Joseph][58[10].R&B Chart]

DaniLeigh

DaniLeigh (ur. 20 grudnia 1994 roku w Miami na Florydzie jako Danielle Leigh Curiel) to
amerykańska piosenkarka, tancerka i choreografka. Współtworzyła duet hiphopowy Curly Fryz ze swoją siostrą Charli Curiel. 

 

 Danielle Curiel urodziła się w Miami, jej rodzice pochodzili z Dominikany. Zaczęła tańczyć w wieku 12 lat, a śpiewać w wieku 14 lat. W wieku 16 lat przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie pracowała jako tancerka. Wkrótce potem uruchomiła swój kanał na YouTube, gdzie publikowała swoje pierwsze covery. W 2013 roku Prince zlecił jej wyreżyserowanie teledysku do utworu „Breakfast Can Wait” z albumu *Art Official Age*, w którym również wystąpiła.

 

  Wraz z siostrą Charli Curiel występują również jako duet Curly Fryz na jego albumie *Hitnrun Phase One* (2015).Od 2017 roku Danielle Curiel wydaje własne utwory pod szyldem wytwórni Def Jam Recordings. Do najbardziej znanych utworów należą „Lil Bebe” z Lil Baby (2018) oraz „Easy (Remix)” z Chrisem Brownem (2019). W 2020 roku była nominowana do nagrody MTV Video Music Award za choreografię do teledysku zespołu DaBaby do utworu „Bop”. 

 

 W maju 2023 roku Danielle Curiel została aresztowana po spowodowaniu wypadku, w którym potrąciła nastolatka na hulajnodze i uciekła z miejsca zdarzenia. Gdy policja zatrzymała ją wkrótce potem, badanie alkomatem wykazało, że Danielle Curiel była pod wpływem alkoholu, co potwierdziło badanie krwi. Nastolatka w wypadku doznała pęknięcia nerki i złamania kręgu. Sąd uznał Curiel winną prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu i ucieczki z miejsca wypadku, w wyniku którego odniosła poważne obrażenia, i skazał ją na pięć lat więzienia w zawieszeniu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Easy	DaniLeigh featuring Chris Brown	11.2018	-	79	Def Jam USUM 71816809	[4x-platinum-US][silver-UK][written by Danielle Leigh Curiel, Christopher Maurice Brown ,Fallon King ,Christopher Allen Clark ,Mathias Sorum ,Ronald M. Ferebee Jr][produced by Fallon King,Christopher Allen Clark][34.R&B Chart]

Dixie Nightingales

 Dixie Nightingales, znani również jako Ollie & the Nightingales i The Nightingales,
byli afroamerykańskim męskim zespołem wokalnym, którego repertuar obejmował muzykę gospel, a później rhythm and bluesa i soul. 

 Zespół, z siedzibą w Memphis w stanie Tennessee, powstał jako The Gospel Writer Juniors, a później zmienił nazwę na The Dixie Nightingales. Wśród członków założycieli znaleźli się Ollie Hoskins (ur. 1936r w Batesville w stanie Missisipi w Stanach Zjednoczonych, zm. 26 października 1997r w Memphis w stanie Tennessee),Willie Neal, Nelson Lesure, Bill Davis i Rochester Neal. Z Hoskinsem jako wokalistą, The Dixie Nightingales stali się jednym z najwybitniejszych i najbardziej utytułowanych zespołów gospel z południa USA lat 50. i 60-tych XX wieku, a swoje pierwsze płyty nagrali dla wytwórni Pepper Records w 1958 roku. 

Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych jednym z ich członków był nastoletni David Ruffin, który później zdobył sławę jako wokalista zespołu The Temptations. W 1962 roku The Dixie Nightingales przenieśli się do Nashboro Records. Trzy lata później Randle Catron przeniósł zespół do Stax Records, gdzie nowy dyrektor Al Bell założył filię gospel, Chalice Records. The Dixie Nightingales nagrali trzy single dla Chalice, w tym „The Assassination”, opowiadający o zabójstwie prezydenta USA Johna F. Kennedy'ego.Po pewnych namowach ze strony Ala Bella, w 1968 roku grupa zdecydowała się zwrócić ku świeckiemu soulowi. Tym razem Willie Neal odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął Quincy Billops Jr., były członek The Mad Lads z wytwórni Stax. 

Zmieniając nazwę na Ollie & the Nightingales, grupa przeniosła się do głównej wytwórni Stax, gdzie wydała kilka singli. Największym sukcesem okazał się singiel „I Know I've Got a Sure Thing” z 1968 roku, kompozycja Williama Bella i Bookera T. Jonesa, która zajęła 16. miejsce na liście Billboard Black Singles. Kolejne single, takie jak „I've Got a Feeling” i „You're Leaving Me”, nie odniosły już takiego sukcesu. Ollie & the Nightingales zaśpiewali również chórki dla Eddiego Floyda w jego hicie z 1968 roku „I've Never Met a Girl (To Love Me Like You Do)” . W 1969 roku grupa wydała album długogrający „Ollie & the Nightingales”; utwór „I Got a Sure Thing” nie znalazł się na nim, ponieważ Atlantic Records zachowało prawa do tego singla i wszystkich innych materiałów Stax sprzed 1968 roku, po tym jak Stax zerwał umowę dystrybucyjną z Atlantic Records. 

  W 1970 roku Hoskins odszedł, aby rozpocząć karierę solową jako „Ollie Nightingale”.  Nagrał kilka singli R&B, które trafiły na listy przebojów, zanim przeniósł się do Memphis, gdzie grał bluesa.  Sir Mack Rice ze Stax zatrudnił Tommy'ego Tate'a  na miejsce Hoskinsa, a grupa nagrała trzy single dla Stax na początku lat 70-tych, zanim się rozpadła.. Bill Davis, Quincy Billops Jr. i Rochester Neal opuścili Stax i dołączyli do The Ovations. Ollie Nightingale zagrał w filmie „Firma” z 1993 roku z Tomem Cruisem w roli głównej, a następnie nagrał cztery albumy dla Ecko Records. 

 Zmarł w Memphis 26 października 1997 roku na zawał serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Got A Sure Thing/Girl, You Have My Heart Singing	Ollie And The Nightingales	04.1968	-	73[9]	Stax 245	[written by Booker T. Jones, William Bell, Ollie Hoskins][produced by Booker T. Jones][16[7].R&B Chart]
You're Leaving Me/Showered With Love	Ollie And The Nightingales	12.1968	-	-	Stax 0014	[written by Floyd, Jones, Isbell][produced by Ron Capone, Al Bell][47[5].R&B Chart]
I've Got A Feeling/You'll Never Do Wrong	Ollie And The Nightingales	08.1969	-	-	Stax 0045	[written by L. Watson, J. Frierson][produced by I. Hayes, D. Porter][45[2].R&B Chart]
It's A Sad Thing/Standing On Your Promise	Ollie Nightingale	05.1971	-	121[3]	Memphis 104	[written by Ollie Nightingale][produced by Gene "Bowlegs" Miller][23[9].R&B Chart]
May The Best Man Win/ How Far Am I From New York City	Ollie Nightingale	09.1972	-	-	Pride 1002	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancey][produced by Gene "Bowlegs" Miller][39[11].R&B Chart]

Enchantment

Enchantment to zespół soul/r&b założony w Detroit w stanie Michigan przez
Emanuela „EJ” Johnsona, Joe „Jobiego” Thomasa, Bobby'ego Greena, Edgara „Mickeya” Clantona i Davida Banksa. Najbardziej znani są z przebojów z połowy lat 70-tych, takich jak „Gloria”, „Sunshine” i „It's You That I Need”.

  Zespół Enchantment powstał pod koniec lat 60-tych w liceum Pershing w Detroit, a jego głównym wokalistą był niewidomy Emanuel „EJ” Johnson. W 1971 roku Enchantment zwrócił na siebie uwagę Dicka Scotta, byłego dyrektora wytwórni Motown, który kierował własną firmą rozwoju artystów, Artists International. W 1973 roku nawiązali współpracę z Michaelem Stokesem, producentem przeboju Creative Source „Who Is He (And What Is He To You)”. 

 Do 1976 roku Stokes wynegocjował kontrakt płytowy dzięki współpracy z Fredem Frankiem, ówczesnym szefem Roadshow Records, który kierował również karierą B.T. Express i Brass Construction. Po utworze „Come On And Ride” w klimacie disco zespół skupił się na pisaniu ballad. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Enchantment”, zawierał dwa single w tym stylu, które dobrze radziły sobie na liście Billboard R&B - „Gloria” na piątym miejscu i „Sunshine” na trzecim. Ich drugi album, „Once Upon a Dream”, znacznie przewyższył swojego poprzednika, zajmując 8. miejsce na liście albumów R&B i 46. miejsce na liście albumów pop. Zawierał on balladę crossoverową „It's You That I Need”, która znalazła się na szczycie list R&B.

  Ogólnie rzecz biorąc, ich próby zróżnicowania brzmienia poprzez odwołanie się do publiczności disco zakończyły się niepowodzeniem, ale ich piosenka „If You're Ready (Here It Comes)” osiągnęła 14. miejsce na listach przebojów R&B. W 1978 roku Roadshow zakończyło umowę dystrybucyjną z United Artists i nawiązało współpracę z RCA Records. W 1979 roku Enchantment wydało swój trzeci album, Journey to the Land Of... Enchantment, który był ich ostatnim nagraniem dla Roadshow Records. 

Do 1980 roku Roadshow zakończył działalność jako wytwórnia, a Enchantment podpisało kontrakt z RCA Records, gdzie nagrali swój czwarty album, Soft Lights, Sweet Music, z czołowym producentem R&B Donem Davisem. Oba single znalazły się na 47. miejscu na listach przebojów w 1981 roku. W 1982 roku podpisali kontrakt z Columbia Records i wydali dwa kolejne albumy: Enchanted Lady (1982) i Utopia (1984). Pod koniec lat 80-tych rozkwit funku i rapu praktycznie położył kres grupom balladowym. Wszystkie trzy albumy ledwo zajęły miejsca na listach przebojów.

  W 2003 roku Enchantment wydało utwór „God Bless America” ku czci żołnierzy walczących w Iraku. Dochód z singla został przekazany na rzecz organizacji United Way. Jobie Thomas później opuścił zespół i założył własną grupę Enchantment z udziałem Jobiego Thomasa. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come On And Ride/Hold On	Enchantment	07.1976	-	-	Desert Moon DM 6403	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][67[6].R&B Chart]
Gloria/Dance To The Music	Enchantment	01.1977	-	25[13]	Roadshow 912	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][5[24].R&B Chart]
Sunshine/Sexy Lady	Enchantment	08.1977	-	45[10]	Roadshow 991	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][3[22].R&B Chart]
It's You That I Need/Sunny Shine Feeling	Enchantment	02.1978	-	33[11]	Roadshow 1124	[written by M. Stokes, V. Lanier][produced by Michael Stokes ][1[1][19].R&B Chart]
If You're Ready (Here It Comes)/Angel In My Life	Enchantment	06.1978	-	-	Roadshow 1212	[written by M. Stokes, V. Lanier][produced by Michael Stokes ][14[11].R&B Chart]
Anyway You Want It/Oasis Of Love	Enchantment	03.1979	-	109[2]	Roadshow 11481	[written by Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][38[9].R&B Chart]
Where Do We Go From Here/I Wanna Boogie	Enchantment	06.1979	-	-	Roadshow 11609	[written by Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][29[13].R&B Chart]
Moment Of Weakness/I Can't Fake It	Enchantment	02.1981	-	-	RCA 12163	[written by David T. Garner, Anita Jones][produced by Don Davis][47[8].R&B Chart]
I Know Your Hot Spot/Only You	Enchantment	09.1982	-	-	Columbia 03079	[written by S. Boardley][produced by William Anderson, Raymond Reid][45[10].R&B Chart]
Don't Fight The Feeling/Get It While It's Hot	Enchantment	02.1984	-	-	Columbia 04332	[written by J. Thomas, M. Stokes ][produced by Michael Stokes ][64[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Enchantment	Enchantment	03.1977	-	104[19]	United Artists 682	[produced by Michael Stokes]
Once Upon a Dream	Enchantment	01.1978	-	46[21]	Roadshow 811	[produced by Michael Stokes]
Journey to the Land Of... Enchantment	Enchantment	03.1979	-	145[8]	Roadshow 3269	[produced by Michael Stokes]

G. L. Crockett

George L. Crockett (ur. 18 września 1928r -zm. 15 lutego 1967r) znany również jako G. Davy
Crockett, był amerykańskim wokalistą R&B, którego najbardziej znane utwory to „Look Out Mabel” z 1957 roku i „It's A Man Down There”, hit R&B z 1965 roku. 

 

 Urodził się w Carrollton w stanie Missisipi w Stanach Zjednoczonych. Niewiele wiadomo o jego życiu, ale w połowie lat 50-tych mieszkał w Chicago, gdzie występował z Freddiem Kingiem i Magic Samem. Nagrał swoje pierwsze nagranie „Look Out Mabel”, na którym został oznaczony jako G. Davy Crockett, aby zarobić na ówczesnej modzie na Davy'ego Crocketta. Płyta została wydana pod koniec 1957 roku przez wytwórnię Chief należącą do Mela Londona. Choć singiel został pozytywnie oceniony przez magazyn Billboard i obecnie uznawany za klasykę rockabilly, nie odniósł sukcesu i przez kilka lat Crockett nie nagrywał.

 

  Według niektórych źródeł mieszkał w Waszyngtonie w latach 60-tych. W 1965 roku nagrał kilka kolejnych utworów dla wytwórni płytowej Four Brothers, prowadzonej przez Jacka Danielsa w Chicago.Wśród nich znalazł się utwór „It's A Man Down There”, który osiągnął 13. miejsce na liście Billboard R&B i 67. miejsce na liście Hot 100. Sukces tego utworu doprowadził do wydania płyty-odpowiedzi („I'm the Man Down There”) przez Jimmy'ego Reeda oraz alternatywnej wersji utworu „Look Out Mabel” wydanej przez Checker Records. 

 

Jednak Crockett nie osiągnął sukcesu komercyjnego, a Jack Daniels później stwierdził, że alkoholizm Crocketta utrudniał współpracę z nim. Crockett zmarł w Chicago w 1967 roku w wieku 38 lat w wyniku krwotoku mózgowego spowodowanego nadciśnieniem tętniczym. Utwór „Look Out Mabel” został wznowiony na kilku kompilacjach muzyki rockabilly i rock and rolla, szczególnie w Europie.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's A Man Down There/Every Hour, Every Day	G. L. Crockett	08.1965	-	67[6]	4 Brothers 445	[written by G.L. Crockett,J. Daniels][produced by J. Daniels][10[13].R&B Chart]

Picture Perfect

Picture Perfect to duet R&B z Bostonu w stanie Massachusetts,
w którego skład wchodziły LaTamra „Tami” Smith, Gennyfer „Paris” Hall i Dwana Billings. W 1987 roku wydali swój jedyny album „Boy Crazy” w wytwórni Atlantic Records. Nie wiadomo, jak i czy w ogóle album w ogóle trafił na listy przebojów. Główny singiel, „Prove It Boy”, osiągnął 66. miejsce na liście Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 9 tygodni, co czyni go ich jedynym singlem, który znalazł się na listach przebojów. 

 

Kolejny singiel, „Can’t Hold Back the Tears”, nie znalazł się na listach przebojów. Wydawało się, że Picture Perfect popadł w zapomnienie. Obecnie (według badań) LaTamra Smith nadal występuje jako piosenkarka i aktorka. Jest również prezesem i założycielem fundacji Picture U Perfect 2 w Atlancie w stanie Georgia oraz LA Tam Productions. Nie wiadomo, co obecnie robią Gennyfer Hall i Dwana Billings.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Prove It, Boy	Picture Perfect	03.1987	-	-	Atlantic 89308	[written by Larry "Woo" Wedgeworth, Gordon "Mega Bucks" Worthy][produced by Woo, Worthy][66[8].R&B Chart]

Hank Crawford

Bennie Ross „Hank” Crawford Jr. (ur. 21 grudnia 1934r -zm. 29 stycznia 2009r) 
był amerykańskim saksofonistą altowym, pianistą, aranżerem i autorem piosenek, którego gatunki obejmowały R&B, hard bop, jazz-funk i soul jazz. Crawford był dyrektorem muzycznym Raya Charlesa, zanim rozpoczął karierę solową, wydając wiele cenionych albumów dla takich wytwórni jak Atlantic, CTI i Milestone. 

Crawford urodził się w Memphis w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych.Rozpoczął formalną naukę gry na fortepianie w wieku dziewięciu lat i wkrótce zaczął grać w chórze kościelnym. Jego ojciec przyniósł do domu saksofon altowy z nabożeństwa, a kiedy Hank rozpoczął naukę w Manassas High School, sięgnął po niego, aby dołączyć do zespołu. Jako swoje wczesne inspiracje wymienia Charliego Parkera, Louisa Jordana, Earla Bostica i Johnny'ego Hodgesa. Kariera Crawford pojawia się na nagraniu z Memphis z początku 1952 roku dla B. B. Kinga, z zespołem, w którym grali Ben Branch i Ike Turner.

  W 1958 roku Crawford studiował na Uniwersytecie Stanowym Tennessee w Nashville w stanie Tennessee. Studiował tam muzykę, teorię i kompozycję, a także grał na saksofonie altowym i barytonowym w Tennessee State Jazz Collegians. Prowadził również własny kwartet rockandrollowy: „Little Hank and the Rhythm Kings”. Wszyscy jego koledzy z zespołu uważali, że wygląda i brzmi zupełnie jak Hank O'Day, lokalny saksofonista, co przyniosło mu przydomek „Hank”.] To właśnie wtedy Crawford poznał Raya Charlesa, który zatrudnił Crawforda pierwotnie jako saksofonistę barytonowego.rawford przeszedł na alto w 1959 roku i pozostał w zespole Charlesa, pełniąc funkcję dyrektora muzycznego do 1963 roku. 

 Kiedy Crawford opuścił Raya Charlesa w 1963 roku, aby założyć własny septet, miał już ugruntowaną pozycję dzięki kilku albumom wydanym przez Atlantic Records. Od 1960 do 1970 roku nagrał dwanaście płyt długogrających dla tej wytwórni, wiele z nich łącząc z wcześniejszymi obowiązkami dyrektora Raya. Wydał takie hity sprzed crossovera, jak „Misty”, „The Peeper”, „Whispering Grass” i „Shake-A-Plenty”. Zajmował się również aranżacją muzyczną, między innymi dla Etty James i Lou Rawlsa. Crawford nagrał „Wild Flower” w 1973 roku, a w 1978 roku współpracował z Cornellem Dupree przy albumie „Shake Dancing”. 

Większość jego kariery związana była z R&B, ale w latach 70-tych wydał kilka udanych albumów jazzowych, z których „I Hear a Symphony” dotarło do 11. miejsca na liście albumów jazzowych magazynu Billboard i 159. miejsca wśród albumów popowych. David Sanborn wymienia Crawforda jako jednego ze swoich głównych inspiracji. Saksofoniści uznają Crawforda za artystę o wyjątkowo unikalnym i przyjemnym brzmieniu.W 1981 roku wystąpił wraz z innymi saksofonistami, Davidem „Fatheadem” Newmanem i Ronniem Cuberem, na płycie B. B. Kinga „There Must Be a Better World Somewhere”. 

W 1983 roku przeszedł do Milestone Records, gdzie został czołowym aranżerem, solistą i kompozytorem, pisząc dla małych zespołów, w tym gitarzysty Melvina Sparksa, organisty Jimmy'ego McGriffa i Dr. Johna. W 1986 roku Crawford rozpoczął współpracę z organistą jazzowo-soulowym Jimmym McGriffem.Nagrali pięć koncertów jako współliderzy dla Milestone: Soul Survivors, Steppin' Up, On the Blue Side, Road Tested i Crunch Time, a także dwa koncerty dla Telarc Records: Right Turn on Blue i Blues Groove. 

Obaj intensywnie koncertowali. W XXI wieku Crawford zmienił bieg i skupił się na mainstreamowym jazzie, wydając w 2000 roku płytę „The World of Hank Crawford”. Choć na liście utworów znajdują się utwory takich kompozytorów jazzowych jak Cole Porter, Duke Ellington i Tadd Dameron, to jednak jego znakiem rozpoznawczym jest soulowe brzmienie. W następnym roku ukazał się album „The Best of Hank Crawford and Jimmy McGriff”. 

 Crawford zmarł 29 stycznia 2009 roku w wieku 74 lat w swoim domu w Memphis w stanie Tennessee z powodu powikłań po wcześniejszym udarze. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
True Blue	Hank Crawford	08.1964	-	143[2]	Atlantic 1423	[produced by Nesuhi Ertegun]
I Hear a Symphony	Hank Crawford	04.1976	-	159[7]	Kudu 26	[produced by Creed Taylor]
Hank Crawford's Back	Hank Crawford	01.1977	-	167[3]	Kudu 33	[produced by Creed Taylor]

Creative Source

 

Creative Source to amerykański zespół R&B z Los Angeles, który w latach
70-tych XX wieku miał na swoim koncie kilka hitów w stylu funkowym i disco. 

 Zespół Creative Source został założony w 1972 roku przez kilku weteranów studiów nagraniowych na Zachodnim Wybrzeżu. Menadżerem zespołu był Ron Townson, członek The Fifth Dimension. Ich pierwszym sukcesem na listach przebojów był utwór „You Can't Hide Love” z 1973 roku, ale ich największy hit pojawił się rok później - cover utworu Billa Withersa „Who Is He (And What Is He to You)?”. W ciągu trzech lat zespół wydał cztery albumy, ale ich późniejsze single odniosły mniejszy sukces i w 1977 roku, po zerwaniu kontraktu płytowego, zespół się rozpadł.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Hide Love/Lovesville	Creative Source	10.1973	-	114[6]	Sussex 501	[written by Skip Scarborough][produced by Mike Stokes][48[12].R&B Chart]
You're Too Good To Be True/Oh Love	Creative Source	01.1974	-	108[4]	Sussex 508	[written by M. Stokes, J. Thomas][produced by Mike Stokes][88[6].R&B Chart]
Who Is He, And What Is He To You	Creative Source	03.1974	-	69[7]	Sussex 509	[written by B. Withers, S. McKenney][produced by Mike Stokes][21[16].R&B Chart]
Migration/I Just Can't See Myself Without You	Creative Source	02.1975	-	-	Sussex 632	[written by J. Thomas, M. Stokes][produced by Mike Stokes][62[7].R&B Chart]
Pass The Feelin' On/Turn On To Music	Creative Source	12.1975	-	-	Polydor 14291	[written by Mike Stokes, Earl Thomas][produced by Mike Stokes][92[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Creative Source	Creative Source	01.1974	-	152[10]	Sussex 8027	[produced by Michael Stokes]

Pee Wee Crayton

Connie Curtis Crayton (ur. 18 grudnia 1914r - zm. 25 czerwca 1985r),  znany jako
Pee Wee Crayton, był amerykańskim gitarzystą i wokalistą R&B i bluesa. 

 

 Crayton urodził się w Rockdale w Teksasie. Zaczął poważnie grać na gitarze po przeprowadzce do Kalifornii w 1935 roku, a później osiedlił się w Oakland. Tam chłonął muzykę T-Bone'a Walkera, który nauczył Craytona podstaw gry na gitarze elektrycznej. Crayton wypracował własne, unikalne podejście. W 1948 roku podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Modern Records. Jednym z jego pierwszych nagrań był instrumentalny utwór „Blues After Hours”, który pod koniec tego roku osiągnął 1. miejsce na liście Billboard R&B.Strona B, popowa ballada „I'm Still in Love with You” i szybszy utwór „Texas Hop” to dobre przykłady jego twórczości.

 

  W 1950 roku Crayton i jego orkiestra wystąpili na szóstym koncercie Cavalcade of Jazz, który odbył się 25 czerwca na stadionie Wrigley Field w Los Angeles i został wyprodukowany przez Leona Hefflina seniora. Tego samego dnia wystąpili Lionel Hampton, Orkiestra Roya Miltona, Dinah Washington, Tiny Davis i Her Hell Divers oraz inni artyści. Według doniesień, na koncercie było 16 000 osób. Koncert zakończył się przedwcześnie z powodu zamieszania, podczas którego Lionel Hampton grał „Flying High”.

 

  W latach 50-tych nagrywał dla wielu innych wytwórni płytowych, w tym Imperial w Nowym Orleanie, Vee-Jay w Chicago i Jamie w Filadelfii. Uważa się, że był pierwszym gitarzystą bluesowym, który grał na gitarze Fender Stratocaster, którą podarował mu Leo Fender. Jego początkowy riff gitarowy w singlu „Do Unto Others” z 1954 roku został „zacytowany” przez Johna Lennona na początku wersji B-side utworu „Revolution” wydanej przez The Beatles w Apple Records w 1968 roku. 

 

Album Craytona „Things I Used to Do” został wydany przez Vanguard Records w 1971 roku. W kolejnych latach Crayton kontynuował trasę koncertową i nagrywanie. Crayton, wieloletni mieszkaniec Los Angeles w Kalifornii, zmarł tam w 1985 roku na zawał serca. Został pochowany na cmentarzu Inglewood Park. Dziedzictwo 8 maja 2019 roku Crayton został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław Bluesa przez swojego wieloletniego przyjaciela Douga MacLeoda podczas ceremonii zorganizowanej w Memphis w stanie Tennessee przez Blues Foundation.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blues After Hours/I'm Still In Love With You	Pee Wee Crayton	10.1948	-	-	Modern 624	[written by Pee Wee Crayton][1[3][13].R&B Chart]
Texas Hop/Central Avenue Blues	Pee Wee Crayton	12.1948	-	-	Modern 643	[written by Crayton, Taub][5[10].R&B Chart]
I Love You So/The Bop Hop	Pee Wee Crayton	07.1949	-	-	Modern 675	[written by Pee Wee Crayton][6[11].R&B Chart]

Clifford Coulter

Clifford Coulter (zm. 16 sierpnia 2021r) był amerykańskim multiinstrumentalistą znanym
ze swojego wkładu w jazz, blues, soul i R&B, szczególnie jako klawiszowiec, organista, gitarzysta i wokalista z San Jose w Kalifornii.

  Urodzony i wychowany w Bay Area, Coulter wyłonił się na początku lat 70-tych jako kluczowa postać w rozwoju charakterystycznego „brzmienia San Jose”, łączącego funky jazz, soul i wpływy bluesa z lokalnym kolorytem.Jego debiutancki album, East Side San Jose (1970, Impulse! Records), uchwycił istotę jego rodzinnego miasta poprzez utwory takie jak oryginalny „Do It Again”, a jego okładka stała się ikonicznym obrazem miasta.Następnie wydał Do It Now, Worry 'Bout It Later (1972, ABC Records) z singlem „Ridin' On Empty”, a później The Better Part of Me (1980, Columbia), wyprodukowany przez Billa Withersa w studiu w San Jose.

   Te albumy, obecnie bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów, pokazały jego wszechstronny styl, który skłaniał się bardziej w stronę bluesa, R&B i soulu niż czystego jazzu.Przez całą swoją karierę Coulter był płodnym muzykiem sesyjnym i współpracownikiem, nagrywając z takimi sławami jak B.B. King, John Lee Hooker, Mel Brown, Sergio Mendes, Stanley Cowell i Michael White, często dla Impulse! Records pod producentem Edem Michelem.Koncertował także z Billem Withersem i Johnem Lee Hookerem oraz współtworzył piosenki dla takich grup jak Tower of Power i Two Tons (później Weather Girls).  

 Na początku swojej kariery był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen, co jeszcze bardziej ugruntowało jego pozycję w tętniącym życiem ekosystemie muzycznym Bay Area. Podczas występów na żywo Coulter często włączał standardy jazzu i R&B do swoich autorskich utworów, co zapewniło mu trwałą reputację jednego z muzycznych skarbów San Jose. Jego dziedzictwo przetrwało dzięki hołdom, takim jak te na San Jose Jazz Summer Fest, oraz trwającemu obecnie filmowi dokumentalnemu autorstwa adwokata Robbiego Bensona.

  Clifford Coulter urodził się i wychował w Sal Si Puedes, dzielnicy East Side w San Jose w Kalifornii. Ta w przeważającej mierze meksykańsko-amerykańska społeczność, znana jako „Sal Si Puedes” lub „Wynoś się, jeśli potrafisz”, zmagała się z trudnościami społeczno-ekonomicznymi w połowie XX wieku, w tym z nieutwardzonymi ulicami podatnymi na powodzie z powodu Silver Creek, ubóstwem oraz walką o prawa obywatelskie związaną z problemami pracowniczymi i mieszkaniowymi. Lata kształtowania się Coultera przypadły na lata 50. i 60-te XX wieku, w tym tętniącym życiem, ale wymagającym środowisku, gdzie muzyka stanowiła kluczowe narzędzie ekspresji społecznej, aktywizmu i budowania więzi społecznych w lokalnych kościołach, na spotkaniach i w nieformalnych miejscach. Jako dziecko, na początku lat 60-tych, zetknął się z rozwijającą się lokalną sceną muzyczną, w tym z rówieśnikami z sąsiedztwa, którzy później zostali muzykami. To z kolei sprzyjało jego początkowemu zanurzeniu w brzmieniach gospel, bluesa i R&B, które zdefiniowały odrębny rytm kulturowy East Side w San Jose.

  Clifford Coulter rozpoczął swoją muzyczną podróż w gimnazjum, ucząc się gry na fortepianie, trąbce, gitarze i saksofonie w ramach formalnego szkolenia. W 1960 roku przeszedł na organy Hammonda, co było inspirowane pionierską pracą organisty Jimmy'ego Smitha, pozwalając mu zgłębiać techniki gry na instrumentach klawiszowych, kluczowe dla jazzu i R&B. Jego wczesny rozwój został głęboko ukształtowany przez kluczowe wpływy sceny bluesowej, R&B i jazzowej lat 50. i 60-tych XX wieku, w tym artystów takich jak Ray Charles, którego pełne duszy połączenie gatunków ukształtowało wszechstronne podejście Coultera, oraz pianistów jazzowych Arta Tatuma i Oscara Petersona, których techniczne mistrzostwo wpłynęło na jego biegłość w grze na instrumentach klawiszowych. Te postacie o zasięgu krajowym, wraz z tętniącą życiem lokalną kulturą muzyczną w obszarze Zatoki San Francisco, zachęcały Coultera do eksperymentowania z występami multiinstrumentalnymi i fuzją gatunków od najmłodszych lat.

 Po osiedleniu się w East Side San Jose w latach 60-tych XX wieku, Coulter szybko stał się centralnym punktem lokalnej sceny muzycznej, pełniąc rolę wpływowego „starszego brata” dla wschodzących lokalnych talentów. Jako nastolatek zdobył swoje pierwsze kluczowe instrumenty dzięki temu zanurzeniu w społeczności i założył zespół combo, występując u boku perkusisty Billy'ego Ingrama na regularnych koncertach w całym obszarze Zatoki, często przez większość nocy w tygodniu. Te wczesne występy odbywały się w nieformalnych miejscach, takich jak prowizoryczne kluby nocne w San Jose, na przykład pizzeria przy Santa Clara Street przekształcona w miejsce koncertów na żywo, gdzie innowacyjna konfiguracja Coultera - w tym specjalnie zaprojektowany wzmacniacz owinięty w materac - podkreślała jego pomysłowe eksperymenty z dźwiękiem.

 Coulter rozpoczął karierę profesjonalnego nagraniowca w 1969 roku, współpracując z gitarzystą bluesowym Melem Brownem przy albumie „I'd Rather Suck My Thumb”, wydanym przez Impulse! Records, gdzie zagrał na organach i pianinie elektrycznym w kilku utworach, prezentując swoje rodzące się umiejętności klawiszowe w kontekście fuzji bluesa i jazzu. Ta sesja była jednym z jego pierwszych występów na szczeblu krajowym. Na początku swojej kariery Coulter był członkiem zespołu Lord Luther & The Kingsmen z Bay Area, u boku perkusisty Billy'ego Ingrama. Na początku lat 70-tych Coulter zanurzył się w tętniącej życiem scenie jazzowej i bluesowej Bay Area, grając koncerty i sesje z lokalnymi talentami w miejscach San Jose, takich jak przekształcona pizzeria na Santa Clara Street, często u boku perkusisty Billy'ego Ingrama i gitarzysty Jerry'ego Pereza, łącząc wpływy soulu, R&B i bluesa. Te doświadczenia udoskonaliły jego wszechstronny styl, czerpiąc z technik samouczka z lat dorastania. W 1972 roku Coulter wniósł fortepian i tamburyn do albumu B.B. Kinga L.A. Midnight w ABC Records.  

W 1973 roku te podwaliny doprowadziły do ​​jego zaangażowania w album Johna Lee Hookera „Born in Mississippi, Raised Up in Tennessee” w wytwórni Capitol Records, gdzie Coulter zagrał na elektrycznej melodice i gitarze, dodając głębi fakturowej surowemu bluesowemu brzmieniu Hookera.Okres od 1969 do 1973 roku stanowił przełomową transformację Coultera z regionalnego wykonawcy w Bay Area do uznanego muzyka towarzyszącego w projektach dużych wytwórni, łącząc lokalne koleżeństwo z szerszymi możliwościami w branży. 

Debiutancki solowy album Coultera, „East Side San Jose”, wydany w 1970 roku przez Impulse! Records, uchwycił tętniącą życiem esencję jego rodzinnego miasta w San Jose w Kalifornii, łącząc wpływy funky jazzu, soulu i bluesa. Płyta z perkusistami Billym Ingramem i Joe Provostem pokazała umiejętności Coulter'a jako gitarzysty i klawiszowca, zyskując uznanie za groovowe, przesiąknięte Bay Area brzmienie, które przywoływało porównania do Stax  i Blue Note . Z czasem stała się poszukiwanym przedmiotem kolekcjonerskim, a jej okładka stała się ikonicznym przedstawieniem krajobrazu kulturowego East San Jose. Jego następny album, Do It Now, Worry 'Bout It Later, ukazał się w 1972 roku w Impulse!/ABC Records, przesuwając się w stronę bardziej wyraźnej orientacji R&B-soul z funkowymi groove'ami i introspektywnymi tekstami. Nagrany pod koniec maja 1971 roku album podkreślił pisanie piosenek i kontrolę produkcji Coulter'a, dostarczając zestaw utworów, które mieszały soulowe ballady z optymistycznym funkiem, odzwierciedlając jego ewolucję od roli sidemana do prowadzenia własnej artystycznej wizji. Krytycy zauważyli jego „szalony, pokręcony funk” styl, zakorzeniony we wczesnej scenie Bay Area lat 70-tych, choć komercyjnie pozostawał nieco poza radarem.

  Po prawie dziesięcioletniej przerwie w wydawaniu solowych albumów, Coulter powrócił  w 1980 roku z albumem „The Better Part of Me” dla Columbia Records - dopracowanym dziełem R&B wyprodukowanym przez Billa Withersa, który również brał udział jako muzyk sesyjny. Na albumie pojawili się znani współpracownicy, tacy jak perkusista Russ Kunkel, basista Ron E. Beck i gitarzysta Jerry Perez, co zaowocowało łagodną dla radia kolekcją funkowych ballad soulowych i urban, która uwypukliła emocjonalny wokal Coulter i jej zwarte aranżacje. Recenzenci chwalili jego potencjał komercyjny i empatyczne wykonania, pozycjonując go jako mocny przykład soulowego kunsztu lat 80-tych, choć nie osiągnął on powszechnego przełomu komercyjnego.

 W kolejnych dekadach działalność Coultera stała się bardziej lokalna i nierejestrowana, koncentrując się na występach na scenach muzycznych San Jose i South Bay, gdzie od dawna był kluczową postacią. Nadal grał na klawiszach, organach i syntezatorze na żywo, jak na przykład podczas koncertu w Tony Roma's w 1990 roku, gdzie zademonstrował innowacyjne wykorzystanie syntezatora „Coultron”, utrzymując swój wpływ poprzez koncerty społecznościowe, a nie duże wydawnictwa.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Wanna See You Cry / Love's Too Hot To Hide	Clifford Coulter	05.1980	-	-	Columbia 11 202	[written by C. Coulter][produced by Bill Withers][85[3].R&B Chart]