Z archiwum...rocka : funk

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą funk. Pokaż wszystkie posty

sobota, 7 marca 2026

T-Connection

T-Connection to grupa funkowo-disco z Nassau na Bahamach, która w latach 1977-1979
zanotowała dwa przeboje na liście Billboard Hot 100. Lepsze wyniki osiągnęła na amerykańskiej liście Hot Dance Music/Club Play, gdzie pięć ich przebojów znalazło się w pierwszej dziesiątce, w tym „Do What You Wanna Do”, który dotarł do 1. miejsca, oraz „Everything Is Cool”, który dotarł do 10. miejsca na liście Billboard R&B.W Wielkiej Brytanii zespół zanotował pięć pozycji na UK Singles Chart, a „Do What You Wanna Do” był ich najwyższym przebojem, zajmując 11. miejsce.

Ich utwór „Groove to Get Down” był często samplowany ze względu na jego obecność w serii „Ultimate Breaks and Beats” z 1986 roku. W skład zespołu wchodzili bracia Theophilus „T” i Kirkwood Coakley, a także gitarzyści David Mackey i Monty Brown oraz perkusista Anthony Flowers.Calvin Harris stwierdził, że utwór „Do What You Wanna Do” wywarł na niego wpływ, gdy w młodym wieku zaczynał produkować muzykę .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Disco Magic/Monday Morning	T-Connection	08.1976	-	-	Dash 5030	[written by C. Wade, T. Coakley][produced by Cory Wade, Alex Sadkin][10[9].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 2 12"]
Do What You Wanna Do/Mothers Love	T-Connection	02.1977	11[8]	46[17]	Dash 5032	[written by T. Coakley][produced by Cory Wade, Alex Sadkin][1[7][18].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 24 12"][15[16].R&B Chart]
On Fire/Go Back Home	T-Connection	12.1977	16[5]	103[14]	Dash 5041	[written by T. Coakley][produced by T-Connection, Alex Sadkin, Cory Wade][5[19].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 59 12"][27[15].R&B Chart]
Let Yourself Go/Groove To Get Down	T-Connection	04.1978	52[3]	-	Dash 5044	[written by T. Coakley][produced by Cory Wade, Alex Sadkin, T-Connection][7[13].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 82 12"]
At Midnight/Playin' Games	T-Connection	03.1979	-	56[6]	Dash 5048	[written by Theophilus Coakley, David Mackey][produced by Cory Wade][3[19].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 121 12"][32[9].R&B Chart]
Saturday Night/Prisoner Of My Mind	T-Connection	03.1979	41[6]	-	Dash 5051	[written by T. Coakley][produced by Cory Wade][28[13].R&B Chart]
Everything Is Cool/Give Me Your Love	T-Connection	01.1981	-	-	Capitol 4968	[written by Dave Mackey][produced by Ray Chew][10[16].R&B Chart]
Groove City/Heaven In Your Eyes	T-Connection	05.1981	-	-	Capitol 4995	[written by Coakley, Coakley, Mackey, Flowers][produced by Ray Chew][47[11].R&B Chart]
A Little More Love/Goombay Time	T-Connection	12.1981	-	-	Capitol 5076	[written by T. Coakley][produced by T. Coakley][37[13].R&B Chart]
Take It To The Limit/Love Odyssey (Love Shines Forever)	T-Connection	04.1984	-	-	Capitol 5337	[written by T. Coakley, K. Coakley][produced by Theophilius Coakley, Varnell Johnson][73[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Magic	T-Connection	05.1977	-	109[11]	Dash 30 004	[produced by Cory Wade, Alex Sadkin]
On Fire	T-Connection	01.1978	-	139[11]	Dash 30 008	[produced by Alex Sadkin, Cory Wade, T-Connection]
T-Connection	T-Connection	01.1979	-	51[19]	Dash 30 009	[produced by Cory Wade]
Totally Connected	T-Connection	11.1979	-	188[3]	Dash 30 014	[produced by T. Coakley]
Everything Is Cool	T-Connection	03.1981	-	138[8]	Capitol 12 128	[produced by Ray Chew]
Pure & Natural	T-Connection	03.1982	-	123[10]	Capitol 12 191	[produced by T. Coakley]

sobota, 28 lutego 2026

Queen Samantha

Queen Samantha była artystką disco lat 70-tych, której producentem
był paryski muzyk Harry Chalkitis. Gloria Brooks, piosenkarka z Chicago, była główną wokalistką w wielu nagraniach Chalkitisa. Wszystkie utwory zostały napisane wspólnie przez Chalkitisa i jego żonę Myriam (z wyjątkiem coveru utworu „The Letter”, pierwotnie nagranego przez The Box Tops). Chalkitis nagrał utwory mieszkając w Paryżu, a płyty zostały wydane przez francuską wytwórnię Atoll Records.

W Stanach Zjednoczonych płyty wydała wytwórnia Marlin Henry'ego Stone'a.Największym hitem Queen Samanthy był „Mama Rue”. Singiel „Take a Chance” z piosenką „Sweet San Francisco” został wydany przez TK Records i zremiksowany przez Steve'a Thompsona i Michaela Arato. Inne single, które znalazły się na listach przebojów to „Funky Celebration” z 1980 r., „Give Me Action” z 1982 r. i „Close Your Eyes” z 1983 r., wydany przez kalifornijską wytwórnię Megatone.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take A Chance/Sweet San Francisco	Queen Samantha	09.1979	-	-	T.K. Disco 415	[written by H. Chalkitis, M. Swirid, M. Chalkitis][produced by Charles Ibgui, Harry Chalkitis][14[14].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 415 12"]
Funky Celebration/Close Your Eyes	Queen Samantha	05.1981	-	-	Audience 005	[written by H. Chalkitis, M. Swirid, M. Chalkitis][produced by Charles Ibgui][79[5].Hot Disco/Dance;D.B.A. 5 12"]

czwartek, 5 lutego 2026

Brides of Funkenstein

The Brides of Funkenstein to amerykański dziewczęcy zespół soulowo-funkowy, pierwotnie
składający się z wokalistek Dawn Silvy i Lynn Mabry.

Wcześniej wokalistki w zespole Sly Stone, wokalistki Sly and the Family Stone, Lynn Mabry i Dawn Silva dołączyły do kolektywu P-funk w połowie lat 70-tych. George Clinton nadał grupie nazwę nawiązującą do fabuły i postaci z albumu zespołu Parliament The Clones of Dr. Funkenstein. The Brides zaśpiewały na albumie Game, Dames and Guitar Thangs z 1977 roku, autorstwa gitarzysty P-funk, Eddiego Hazela. Clinton wyprodukował ich debiutancki album Funk Or Walk dla wytwórni Atlantic Records w 1978 roku. Duet został supportem podczas tras koncertowych Parliament-Funkadelic, a także śpiewał chórki w samym zespole.

Mabry opuściła zespół w 1979 roku, podobno z powodu nieporozumień finansowych i chęci skupienia się na rodzinie; Po jej odejściu narodziny córki, której ojcem jest klawiszowiec P-Funk, Junie Morrison, nastąpiły po jej odejściu. George Clinton zreorganizował Brides jako trio, dodając byłe druhny Sheilę Horne i Jeanette McGruder, które dołączyły do Dawn Silvy podczas nagrywania ich drugiego albumu, Never Buy Texas From A Cowboy. Ten skład zdobył nagrodę Cashbox Rhythm & Blues Award dla Najlepszego Zespołu Żeńskiego, przewyższając takie znane zespoły jak Pointer Sisters, Sister Sledge i Cheryl Lynn.

W 1980 roku trio nagrało trzeci album, Shadows On The Wall, Shaped Like The Hat You Wore, który nigdy nie został wydany. Wiele utworów z niewydanych sesji zostało później przerobionych i pojawiło się w innych miejscach w katalogu P-Funk. Mabry powróciła w 1984 roku jako wokalistka wspierająca Talking Heads, występując w uznanym filmie koncertowym Stop Making Sense u boku kolegi z P-Funk, Berniego Worrella.

Silva i Mabry na krótko spotkali się ponownie w 1981 roku jako **New Wave Brides**, supportując Grace Jones, a później dołączając do Was (Not Was) na trasie.Silva koncertowała i nagrywała z Gap Band od 1983 do 1991 roku, a później współpracowała z Ice Cube'em. W 2000 roku wydała swój solowy album All My Funky Friends, który został dobrze przyjęty w Europie i Azji. Silva nadal występuje i koncertuje jako Dawn Silva & The Brides.

] Po odejściu z Brides, Sheila Horne (później znana jako Amuka) w latach 90-tych i 2000. zbudowała solową karierę jako wokalistka muzyki dance i house, wydając pod pseudonimem Amuka single takie jak „Appreciate Me” i „Craving”. Jeanette McGruder, obecnie znana jako Satori Shakoor, została artystką spoken word, dramatopisarką i prezenterką radiową. Założyła nagradzaną serię Grown Folks Stories w Detroit i nadal występuje oraz organizuje lokalne wydarzenia z zakresu opowiadania historii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Disco To Go/When You're Gone	Brides of Funkenstein	09.1978	-	-	Atlantic 3498	[written by G. Clinton, W. Collins][produced by George Clinton, William Collins][7[16].R&B; Chart]
Amorous/War Ship Touchante	Brides of Funkenstein	02.1979	-	-	Atlantic 3556	[written by G. Shider, R. Dunbar, R. Curtis][produced by George Clinton][76[4].R&B; Chart]
Never Buy Texas From A Cowboy Pt. 1/Never Buy Texas From A Cowboy Pt. 2	Brides of Funkenstein	01.1980	-	-	Atlantic 3640	[written byG. Clinton, R. Dunbar][produced by George Clinton][67[8].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funk or Walk	Brides of Funkenstein	11.1978	-	70[13]	Atlantic 19 201	[produced by George Clinton]
Never Buy Texas from a Cowboy	Brides of Funkenstein	02.1980	-	93[7]	Atlantic 19 261	[produced by George Clinton]

środa, 4 lutego 2026

Brainstorm

Brainstorm to amerykański zespół funkowo-r'n'bluesowy działający pod koniec lat 70-tych
z Detroit w stanie Michigan. Ich debiutancki album, Stormin', był ich najlepiej sprzedającym się albumem i został wydany w 1977 roku przez Tabu Records. Producentem wykonawczym był Clarence Avant, a producentem Jerry Peters. Zawierał on przebój disco „Lovin' Is Really My Game”, który pojawił się w filmie „54” z Mikiem Myersem w roli głównej i zdobył w 1978 roku nagrodę magazynu Billboard dla płyty roku Light Radio/Heavy Disco. Album zawierał również radiowy hit „This Must Be Heaven”, który jest uznawany za klasykę soulu, dzięki ciągłemu występowaniu na antenie 34 lata później.

Inne single z kolejnych albumów to „On Our Way Home” z 1978 roku oraz „Hot for You” z Belitą Woods na wokalu. Założycielem zespołu był Chuck Overton. Członkami zespołu (na albumie Stormin') byli Belita Woods, liderka zespołu i saksofonista Charles Overton, Lamont Johnson na bezprogowym basie i wokalu („This Must Be Heaven”), Renell Gonsalves na perkusji, Treaty Womack na wokalu, instrumentach perkusyjnych i flecie, Bob Ross (znany również jako Professor RJ Ross) na klawiszach, Gerald „Jerry” Kent na gitarze, Jeryl Bright na puzonie i „Leaping” Larry Sims na trąbce. Basista Future Wham!/George Michael, Deon Estus, był również przez pewien czas członkiem zespołu. Nastoletnia Regina Carter, która później stała się znana i szanowana na całym świecie jako skrzypaczka jazzowa, dołączyła do zespołu około 1978 roku i przez jakiś czas z nimi występowała.

Jerome Ali i Jimmy Ali (gitara i bas) dołączyli mniej więcej w tym samym czasie w 1978 roku, występując wówczas w Las Vegas, Houston i Detroit. Członkowie Brainstorm kontynuowali karierę muzyczną z innymi zespołami lub w produkcji. Woods później występował z kolektywem Parliament-Funkadelic, koncertując na całym świecie. Sims został trębaczem w zespole Sounds of Blackness, który zdobył dwie nagrody Grammy w latach 90-tych. Bright grał na puzonie w funkowym zespole Cameo przez ponad dwadzieścia pięć lat, a później wydał album z innymi byłymi członkami Cameo, Aaronem Millsem i Thomasem TC Campbellem, znanym jako MCB (który był również tytułem ich albumu).

Trenita „Treaty” Womack regularnie występuje z Funk Brothers, a także z wieloma innymi artystami, i wystąpiła jako perkusistka w nagrodzonym filmie dokumentalnym „Standing in the Shadows of Motown”. Gerald „Jerry” Kent wydał w 2006 roku płytę CD, wydaną własnym nakładem przez BMI, pod nazwą Kent's Way Overdue, zatytułowaną „Tone Paintings”, oryginalną kolekcję instrumentalnych utworów z jazzem i fusion, opartą na gitarze. Gra również na gitarze i basie w chórze IDMR Detroit Choir, którego chór wykorzystano w końcowych scenach filmu „Standing in the Shadows of Motown”, a także w chórkach Chaki Khan w nagrodzonym Grammy w 2003 roku wykonaniu utworu „What's Going On”. William Wooten, który dołączył do zespołu po pierwszym albumie, grając na klawiszach, obecnie koncertuje z zespołami The Dramatics i The Spinners. Lamont Johnson wydał kilka solowych albumów i uczy gry na basie. Renell Gonsalves występuje z wieloma artystami jako utalentowany perkusista latynoskiego jazzu (jego ojcem był znany saksofonista jazzowy Paul Gonsalves, który wcześniej grał w zespole Duke'a Ellingtona). Profesor RJ Ross był autorem i współproducentem wielu projektów muzycznych z udziałem znanych artystów z Kalifornii, w tym płyty Face to Face z 2008 roku. Wokalistka Belita Karen Woods zmarła 14 maja 2012 roku w wieku 63 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wake Up And Be Somebody/We Know A Place	Brainstorm	03.1977	-	86[3]	Tabu 10811	[written by Gerald Kent][produced by Jerry Peters][48[11].R&B; Chart]
Lovin' Is Really My Game (Pt.I)/Lovin' Is Really My Game (Pt.II)	Brainstorm	05.1977	-	-	Tabu 109611	[written by Belita Woods, Tranita Womack][produced by Jerry Peters][14[17].R&B; Chart][14[26].Hot Disco/Dance;Tabu 10 963 12"]
We're On Our Way Home (Part 1)/We're On Our Way Home (Part 2)	Brainstorm	03.1978	-	-	Tabu 5502	[written by G. P. Kent][produced by Jerry Peters][84[6].R&B; Chart]
Hot For You/Don't Let Me Catch You With Your Groove Down	Brainstorm	06.1979	-	-	Tabu 5514	[written by T. Womack, B. Woods][produced by Jerry Peters][65[6].R&B; Chart][21[14].Hot Disco/Dance;Tabu 5515 12"]
You Put A Charge In My Life/Funky Entertainment	Brainstorm	08.1979	-	-	Tabu 5518	[written by J. Peters, L. Mack][produced by Jerry Peters][84[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stormin'	Brainstorm	03.1977	-	145[16]	Tabu 2048	[produced by Jerry Peters]

czwartek, 29 stycznia 2026

Cleveland Eaton

Cleveland Eaton był basistą jazzowym, kompozytorem, producentem i pedagogiem.
Jego niezachwiane poczucie czasu równoważyło swing z soulem i było podtrzymywane przez bogate, ciepłe, głęboko korzenne brzmienie. Chociaż Eaton wydał tylko kilka koncertów jako lider - przełomowy jazz-funkowy album z 1973 roku Plenty Good Eaton for Black Jazz jest z pewnością jego najbardziej znanym - był również poszukiwanym muzykiem towarzyszącym ze względu na jego techniczne umiejętności gry na akustycznych kontrabasach i elektrycznych basach.

Dołączył do Ramsey Lewis Trio w 1964 roku na dekadę, grając, pisząc i aranżując. Jego kadencja w grupie zbiegła się z ich najbardziej udanym okresem, w którym zdobyli trzy nagrody Grammy, cztery złote płyty i single. Jednocześnie pracował w sesyjnej stajni Cadet/Chess. Oprócz podstawowego członkostwa w Soulful Strings Richarda Evansa, nagrywał z dziesiątkami artystów jazzowych, soulowych, bluesowych i popowych. Później dołączył do orkiestry Counta Basie i zyskał przydomek „Basista Hrabiego”; pozostał w zespole przez 17 lat. Jego członkostwo zaowocowało zdobyciem przez Eatona pożądanych miejsc na koncertach z wieloma innymi artystami.

W 1976 roku wydał singiel disco „Bama Boogie Woogie” dla Gull, który trafił na listy przebojów w całej Europie. Po nagraniu w latach 80-tych albumu „Strollin' with the Count” dla Ovation, Eaton wrócił do Alabamy, gdzie uczył muzyki, występował, nagrywał i koncertował z własnymi zespołami aż do swojej śmierci w 2020 roku.

Urodzony w Fairfield w Alabamie, Eaton nauczył się grać na pianinie w wieku pięciu lat i, zachęcany przez rodziców, zaczął grać na trąbce i saksofonie w szkole podstawowej. Nauczyciel zapoznał go z kontrabasem w szkole średniej i pozwolił mu zabrać jeden z nich do domu na ćwiczenia. Spędzał niemal każdą chwilę na nauce gry na instrumencie i był już profesjonalistą w dziewiątej klasie, kiedy to dołączył do Leon Lucky Davis & the All-Stars (swój pierwszy samochód kupił za pieniądze zarobione na koncercie). Na Uniwersytecie Stanowym Tennessee A & I studiował u Fessa Whatleya, który wcześniej uczył dziesiątki profesjonalnych jazzmanów, w tym Sun Ra i Erskine'a Hawkinsa. Eaton grał również w szkolnym zespole jazzowym, jednocześnie zdobywając tytuł licencjata z muzyki. Oprócz stania się lepszym muzykiem, Whatley pomógł Eatonowi rozwinąć umiejętności kompozytorskie i aranżacyjne.

Po ukończeniu studiów Eaton opuścił Alabamę i przeniósł się do Chicago w stanie Illinois. Zagrał jeden z pierwszych koncertów z Ike Cole Trio i nagrywał z Donald Byrd & Pepper Adams Quintet (w którego skład wchodził również Herbie Hancock). Nieustannie działał na scenie klubowej Windy City - kiedyś wystąpił z ponad tuzinem zespołów w ciągu jednego dnia. Eaton zastąpił basistę Eldee Younga w Ramsey Lewis Trio (współzałożyciel Earth Wind & Fire, Maurice White, przejął rolę perkusisty od Redda Holta). W latach 1964–1974 Eaton nagrał z triem 30 płyt. Jego kadencja przyniosła mu trzy nagrody Grammy, pięć złotych płyt - „The In Crowd”, „Hang on Ramsey!” i „Wade in the Water” w 1966 roku, „The Sound of Christmas” w 1968 roku i „Sun Goddess” w 1974 roku - a także cztery złote single, w tym „Wade in the Water” i „Hang on Sloopy”.

Ponadto występował na koncertach z Johnem Klemmerem, Gene’em Ammonsem, Dexterem Gordonem, Jerrym Butlerem, Minnie Riperton, Terrym Callierem i wieloma innymi. Eaton wydał w 1973 roku album „Half and Half”, swój debiutancki album lidera dla wytwórni Gamble Records należącej do Kenny'ego Gamble'a i Leona Huffa, dystrybuowanej przez Columbię. Dwa lata później wydał przełomowy, często samplowany klasyk jazz-funku „Plenty Good Eaton” dla wytwórni Black Jazz Gene'a Russella z Zachodniego Wybrzeża. W następnym roku podpisał kontrakt z wytwórnią Ovation i wydał „Instant Hip”, pionierskie dzieło łączące free funk fusion i afrofuturystyczne disco.

Eaton przez dwa tygodnie występował jako zastępca w orkiestrze Count Basie, co przerodziło się w 17-letni epizod. Legenda jazzowego fortepianu nazywała Eatona „basistą Counta”. Występował na ostatnich albumach Basiego i kontynuował grę z orkiestrą do lat 90-tych, co przyniosło mu dziesięć albumów. W 1979 roku jego zespół Garden of Eaton wydał kolejny futurystyczny album disco „Keep Love Alive”, na którym znalazł się singiel „Bama Boogie Woogie”; Utwór trafił na listy przebojów w całej Europie i przez kolejne trzy lata był podstawą amerykańskiej kultury tanecznej.

Eaton został wprowadzony do Alabama Jazz Hall of Fame w 1979 roku. W 1980 roku, będąc z Basiem, wydał album „Strollin' with the Count” dla Ovation. W tym okresie występował z wieloma znakomitymi artystami, takimi jak Ella Fitzgerald, Frank Sinatra, Dizzy Gillespie, The Temptations, Smokey Robinson i wieloma innymi.

Po śmierci Basiego w 1984 roku, Eaton wrócił do Alabamy w następnym roku. Wkrótce potem wydał album „Live, Vol. 1” dla Cleveland Eaton Trio Plus Voices. I. Kontynuował również występy i nagrania z zespołem Basie, prowadzonym przez Franka Fostera na płytach „The Legend, The Legacy” z 1989 roku oraz „Live at El Morocco” z 1992 roku, a także z zespołem Big Boss Band z George’em Bensonem w 1990 roku. W 2008 roku został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Alabamy.

W Alabamie kontynuował występy z Robertem Moore’em & the Wildcats, Magic City Jazz Orchestra i Rayem Reachem. Jego własny zespół, oryginalny Cleve Eaton & Co. nagrał single takie jak „Corner Pocket” i „The B'ham Shuffle”; ich charakterystyczne brzmienie płynnie łączyło R&B, współczesny pop dla dorosłych z jazzem crossover. W późniejszych latach występował jako Cleve Eaton & the Alabama All-Stars. Eaton zmarł w lipcu 2020 roku w wieku 80 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bama Boogie Woogie/The Funky Cello	Cleveland Eaton	09.1978	35[6]	-	Gull GULS 63	[written by C. Eaton Sr]

poniedziałek, 26 stycznia 2026

Hamilton Bohannon

Hamilton Frederick Bohannon (ur. 7 marca 1942r - zm. 24 kwietnia 2020r),
często określany jako Bohannon, był amerykańskim perkusistą, liderem zespołu, autorem tekstów, aranżerem i producentem muzycznym, który był jedną z czołowych postaci funku i disco lat 70-tych. Współpracował z Marvinem Gaye, Steviem Wonderem, zespołem The Temptations, Wah Wah Watsonem, Rayem Parkerem Jr., zespołem The Counts i Carolyn Crawford.

Urodził się w Newnan w stanie Georgia i gry na perkusji nauczył się w szkole. Zaczął grać w lokalnych zespołach, w jednym z których grał gitarzysta Jimi Hendrix, zanim ukończył Clark College, uzyskując dyplom z muzyki i edukacji średniej.Po krótkim okresie pracy jako nauczyciel, w 1964 roku został zatrudniony jako perkusista w zespole koncertowym 13-letniego Steviego Wondera. W 1967 roku przeniósł się do Detroit, gdzie został zatrudniony przez wytwórnię Motown jako lider i aranżer Bohannon & The Motown Sound, która udzielała wsparcia wielu czołowym artystom tej wytwórni podczas tras koncertowych, w tym Marvinowi Gaye'owi, Steviemu Wonderowi, The Temptations, Dianie Ross and the Supremes, The Four Tops i innym.

Kiedy Motown przeniósł się z Detroit do Los Angeles, Bohannon pozostał, aby założyć własny zespół, w którego skład weszli członkowie lokalnego zespołu The Fabulous Counts, a także tacy muzycy jak Ray Parker Jr. i Dennis Coffey. W 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Dakar prowadzoną przez producenta Carla Davisa i na początku 1973 roku wydał swój debiutancki album Stop & Go. W ciągu kolejnych dwóch lat wydał dla tej wytwórni pięć kolejnych albumów, na których „doskonalił swoją formułę ciężkich, dudniących akcentów basowych i agresywnych rytmów”.

Chociaż kilka jego utworów stało się klubowymi hitami, odniósł ograniczony sukces na listach przebojów. Jego pierwszym przebojem był singiel „South African Man” z 1974 roku, który osiągnął 78. miejsce na liście Billboard R&B, ale odniósł większy sukces w Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł do 22. miejsca na UK Singles Chart. W 1975 roku ukazał się „Foot Stompin Music” - jego jedyny album, który trafił na listę Billboard Hot 100 w USA -oraz „Disco Stomp”, jego największy hit w Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł do 6. miejsca, a później Johnny Marr wymienił go jako główny inspirację dla utworu The Smiths „How Soon Is Now?”.

W 1976 roku Bohannon podpisał kontrakt z Mercury Records, a dwa lata później odniósł jeden ze swoich największych sukcesów, wydając „Let’s Start the Dance”, który dotarł do 9. miejsca na liście przebojów R&B i 7. miejsca na liście przebojów disco . W „Let’s Start the Dance” wystąpiła wokalistka Carolyn Crawford, której kolejne albumy Bohannon produkował. W 1981 roku nowy miks „Let’s Start the Dance” odniósł sukces na liście przebojów dance.

W 1980 roku założył wytwórnię Phase II Records i przez kolejne trzy lata, współpracując z nowymi wokalistkami Liz Lands i Altrinną Grayson, kontynuował drobne przeboje na listach przebojów R&B. W 1984 roku podpisał kontrakt z MCA Records i wydał kilka kolejnych albumów. Jego ostatni album, „It's Time to Jam”, ukazał się w wytwórni South Bound w 1990 roku.

Wiele jego utworów było szeroko samplowanych, zwłaszcza w hicie chicagowskiego DJ-a i producenta Paula Johnsona z 1999 roku „Get Get Down”, w którym wykorzystano wiele sampli z utworu „Me and the Gang” Bohannona. Inni muzycy, którzy korzystali z sampli jego muzyki, to Jay Z, Digable Planets i Snoop Dogg. Jego nazwisko było również wielokrotnie przywoływane w utworze „Genius of Love” zespołu Tom Tom Club. Jego kompozycja „Ooh!” znalazła się na albumie Mary J. Blige „Love & Life” z 2003 roku.

W późniejszych latach Bohannon wydał nowego wokalistę, Governor, dla Atlantic Records, a także pracował nad materiałem ze swoim synem, Hamiltonem Bohannonem II, i wydał audiobook ze wspomnieniami z wczesnych lat w branży muzycznej, zatytułowany „Bohannon Speaks from the Beginning”. Bohannon był pobożnym chrześcijaninem i zadedykował swój album „Dance Your Ass Off” „Bogu, mojemu panu, zbawicielowi i Jezusowi Chrystusowi”. Album zawierał również zastrzeżenie, że „Dance Your Ass Off” nie jest używane w znaczeniu wulgarnym”. W 2017 roku rada miejska Newnan przemianowała ulicę Peachtree Street na Bohannon Drive na jego cześć.

Zmarł 24 kwietnia 2020 roku w swoim domu w Atlancie w wieku 78 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
South African Man Pt.1	Hamilton Bohannon	02.1975	22[8]	-	Dakar 4539	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][78[5].R&B; Chart]
Foot Stompin Music/Dance With Your Parno	Hamilton Bohannon	09.1975	23[6]	98[2]	Dakar 4544	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][39[12].R&B; Chart][3[14].Hot Disco/Dance;Dakar 4544 7"]
Disco Stomp (Part 1)/Disco Stomp (Part 2)	Hamilton Bohannon	09.1975	6[12][05.1975]	-	Dakar 4549	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][62[7].R&B; Chart][11[6].Hot Disco/Dance;Dakar 4549 7"]
Happy Feeling/Truck Stop	Hamilton Bohannon	09.1975	49[3]	-	Brunswick BR 24 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Bohannon's Beat (Pt. 1)/East Coast Groove	Hamilton Bohannon	02.1976	-	-	Dakar 4551	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][65[7].R&B; Chart][9[7].Hot Disco/Dance;Dakar 4551 7"]
Dance Your Ass Off/Happy Feeling	Hamilton Bohannon	05.1976	-	-	Dakar 4554	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][11[4].Hot Disco/Dance;Dakar 4554 7"]
Andrea/Just Doing My Thang	Hamilton Bohannon	05.1977	-	-	Mercury 73946	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][19[11].Hot Disco/Dance;Mercury 31 12"]
Bohannon Disco Symphony/Moving Fast	Hamilton Bohannon	08.1977	-	-	Mercury 73939	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][67[5].R&B; Chart]
Let's Start The Dance/I Wonder Why	Hamilton Bohannon	09.1978	56[4]	101[8]	Mercury 74015	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][9[19].R&B; Chart][7[15].Hot Disco/Dance;Mercury 53 12"]
Me And The Gang/Summertime Groove	Hamilton Bohannon	01.1979	-	-	Mercury 74035	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][82[4].R&B; Chart]
Cut Loose/Listen To The Children Play	Hamilton Bohannon	03.1979	-	-	Mercury 74044	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][43[7].R&B; Chart]
The Groove Machine/Love Floats	Hamilton Bohannon	08.1979	-	-	Mercury 74085	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][60[6].R&B; Chart][55[12].Hot Disco/Dance;Mercury 105 12"]
Baby I'm For Real/Hurry Mr. Sunshine	Hamilton Bohannon	04.1980	-	-	Mercury 76054	[written by Marvin Gaye][produced by Hamilton Bohannon][54[7].R&B; Chart]
Throw Down The Groove (Part I)/Throw Down The Groove (Part II)	Bohannon	10.1980	-	-	Phase II 5650	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][59[7].R&B; Chart][52[11].Hot Disco/Dance;Phase II 5650 7"]
Dance, Dance, Dance All Night/April My Love (Part 1)	Bohannon	12.1980	-	-	Phase II 5651	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][76[4].R&B; Chart]
Don't Be Ashame To Call My Name/Thinking Of You	Bohannon	02.1981	-	-	Phase II 5654	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][54[6].R&B; Chart]
Goin' For Another One/The Happy Dance	Bohannon	06.1981	-	-	Phase II 02062	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][91[1].R&B; Chart]
Let's Start II Dance Again/Let's Start The Dance (Remix)	Bohannon Featuring Dr. Perri Johnson	09.1981	-	-	Phase II 02573	[written by Hamilton Bohannon, Perri Johnson][produced by Hamilton Bohannon][41[11].R&B; Chart][5[17].Hot Disco/Dance;Phase II 902449 7"]
Let's Start To Dance Again/Let's Start The Dance	Bohannon	02.1982	49[5]	-	London HL 10582 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
I've Got The Dance Fever (With Rap Intro)	Bohannon	05.1982	-	-	Phase II 02897	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][72[6].R&B; Chart]
The Party Train (Parts I & II)/Thoughts And Wishes	Bohannon	07.1982	-	-	Phase II 02998	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][69[7].R&B; Chart]
Make Your Body Move/Come Back My Love	Bohannon	02.1983	-	-	Compleat 103	[written by Ray Parker Jr.][produced by Hamilton Bohannon][62[7].R&B; Chart]
Let's Start To Dance Again	Hamilton Bohannon	07.1983	85[3]	-	-	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Let's Start The Dance III	Bohannon	08.1983	91[2]	-	Compleat CLT 1 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Wake Up/Enjoy Your Day	Bohannon	09.1983	-	-	Compleat 114	[written by Hamilton Bohannon, Melvin Ragin ][produced by Hamilton Bohannon][87[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime Groove	Hamilton Bohannon	08.1978	-	58[19]	Mercury 3728	[produced by Hamilton Bohannon]

czwartek, 22 stycznia 2026

Roy Ayers

Roy Edward Ayers Jr. (ur. 10 września 1940r - zm. 4 marca 2025) był amerykańskim
wibrafonistą, producentem muzycznym i kompozytorem.Ayers rozpoczął karierę jako artysta jazzowy post-bop, wydając kilka albumów studyjnych w Atlantic Records, zanim w latach 70-tych przeszedł do Polydor Records, gdzie przyczynił się do rozwoju jazz-funku. Był kluczową postacią ruchu acid jazzu i jest nazywany „ojcem chrzestnym neo soulu”. Najbardziej znany był z kompozycji „Everybody Loves the Sunshine”, „Running Away” i „Freaky Deaky” oraz innych, które znalazły się na listach przebojów w latach 70-tych.

W pewnym momencie Ayers był wymieniany wśród wykonawców, których muzykę najczęściej samplowali raperzy.

Roy Edward Ayers Jr. urodził się w Los Angeles 10 września 1940 roku. Dorastał w rodzinie muzyków, gdzie jego ojciec grał na puzonie, a matka na pianinie. W wieku pięciu lat otrzymał od Lionela Hamptona swoją pierwszą parę pałeczek do wibrafonu.Dzielnica Los Angeles, w której dorastał Ayers, South Park (później znana jako South Central), była centrum sceny muzyki czarnej w Południowej KaliforniiUczęszczał do liceum Thomasa Jeffersona, które stanowiło ważną część sceny jazzowej przy Central Avenue. W liceum Ayers śpiewał w chórze kościelnym i był liderem zespołu Latin Lyrics, w którym grał na gitarze hawajskiej i pianinie. Jego liceum, Thomas Jefferson High School, wydało wielu utalentowanych muzyków, takich jak Dexter Gordon.

Ayers rozpoczął nagrywanie jako muzyk bebopowy w 1962 roku. W 1963 roku wydał swój debiutancki album studyjny „West Coast Vibes”, na którym współpracował z saksofonistą Curtisem Amy. Zyskał rozgłos, gdy porzucił studia w Los Angeles City College i dołączył do flecisty jazzowego Herbiego Manna w 1966 roku. Na początku lat 70-tych Ayers założył własny zespół Roy Ayers Ubiquity, którego nazwę wybrał, ponieważ „wszechobecność” oznaczała stan bycia wszędzie w tym samym czasie.Ayers był odpowiedzialny za wysoko cenioną ścieżkę dźwiękową do filmu Jacka Hilla z 1973 roku w stylu blaxploitation „Coffy”, w którym główną rolę grała Pam Grier. W tym samym roku zagrał Elgina w filmie „Idaho Transfer”. Później przeszedł od jazz-funkowego brzmienia do R&B, co można usłyszeć na płycie Mystic Voyage (1975), na której znalazły się utwory „Evolution” i undergroundowy hit disco „Brother Green (The Disco King)”, a także tytułowy utwór z jego albumu studyjnego Everybody Loves the Sunshine (1976).

W 1977 roku Ayers wyprodukował album zespołu RAMP „Come into Knowledge”. Tej jesieni jego największym przebojem był „Running Away”. Pod koniec 1979 roku Ayers znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Hot Disco/Dance magazynu Billboard, a jego utwór „Don't Stop the Feeling” był jednocześnie pierwszym singlem z jego albumu studyjnego No Stranger to Love (1980). Tytułowy utwór został wykorzystany w utworze Jill Scott z 2000 roku „Watching Me” z jej debiutanckiego albumu studyjnego Who Is Jill Scott?: Words and Sounds Vol. 1.

Pod koniec lat 70-tych Ayers odbył sześciotygodniową trasę koncertową po Nigerii z innowatorem afrobeatu Felą Kutim, jednym z najbardziej znanych afrykańskich muzyków.W 1980 roku Phonodisk wydał w Nigerii album „Music of Many Colors”, na którym jedną stronę prowadził zespół Ayersa, a drugą Africa '70.W 1981 roku Ayers wyprodukował album studyjny dla piosenkarki Sylvii Striplin, „Give Me Your Love” (Uno Melodic Records, 1981) W tym samym roku wydał swój własny album studyjny „Africa, Center of the World” w wytwórni Polydor Records wraz z Jamesem Bedfordem i basistą Ayersa, Williamem Henrym Allenem. W utworze „Intro/The River Niger” można usłyszeć Allena rozmawiającego z córką. Album został nagrany w Sigma Sound Studios w Filadelfii w Pensylwanii.

W 1982 roku Ayers współpracował z Rickiem Jamesem przy albumie Throwin' Down, występując w otwierającym go utworze „Dance Wit' Me” w solówce na wibrafonie. Podobno byli bliskimi przyjaciółmi.W 1984 roku wydał album studyjny „In the Dark”, wydany przez Columbia Records i wyprodukowany przez basistę Stanleya Clarke’a. Album zaowocował 12-calowym singlem „Love Is in the Feel”, który wraz z innymi utworami na płycie promował użycie LinnDrum, instrumentu, który zyskał ogromną popularność wśród muzyków popowych i jazzowo-funkowych w latach 1982-1985. W tym czasie muzykę Ayersa intensywnie promował Robbie Vincent, didżej brytyjskiej stacji BBC Radio 1. Ayers wykonał solo w produkcji Johna „Jellybeana” Beniteza utworu Whitney Houston „Love Will Save the Day” z jej drugiego multiplatynowego albumu studyjnego „Whitney”. Singiel został wydany w lipcu 1988 roku przez Arista Records.

Ayers występował na żywo przed milionami ludzi na całym świecie, w tym w Japonii, Australii, Anglii i innych częściach Europy. Ayers był znany z popularyzacji muzyki poprawiającej nastrój w latach 70-tych XX wieku. Stwierdził: „Lubię to radosne uczucie, które towarzyszy mi na każdym kroku”. czas, więc ten składnik wciąż tam jest. Staram się to wygenerować, ponieważ jest to mój naturalny sposób bycia”. Ta filozofia znajdowała odzwierciedlenie w całej jego twórczości muzycznej, niezależnie od tego, czy był to funk, salsa, jazz, rock, soul czy hip-hop.

W 1992 roku Ayers wydał dwa albumy studyjne, „Drive” i „Wake Up”, dla hiphopowej wytwórni Ichiban Records.W 1993 roku pojawił się na płycie „Guru's Jazzmatazz Vol. 1”, grając na wibrafonie w utworze „Take a Look (At Yourself)”. W następnym roku pojawił się na składance Red Hot Organization „Stolen Moments: Red Hot + Cool”. Album, którego celem było zwiększenie świadomości i zebranie funduszy na walkę z epidemią AIDS wśród społeczności afroamerykańskiej, został okrzyknięty „Albumem Roku” przez magazyn „Time”.

W latach 2000 i 2010 Ayers zajął się muzyką house, współpracując z takimi gwiazdami tego gatunku, jak Masters at Work i Kerri Chandler. Założył dwie wytwórnie płytowe: Uno Melodic i Gold Mink Records. Pierwszy z nich wydał kilka albumów studyjnych, w tym Sylvii Striplin, a drugi upadł po wydaniu kilku singli.W 2004 roku Ayers wydał zbiór niepublikowanych nagrań zatytułowany „Virgin Ubiquity: Unreleased Records 1976–1981”, który pozwolił fanom usłyszeć utwory, które nie znalazły się na albumach Polydor z jego popularniejszych lat. Współpracował również z piosenkarką soulową Erykah Badu i innymi artystami przy swoim albumie „Mahogany Vibes” z 2004 roku.

Ayers prowadził fikcyjną stację radiową „Fusion FM” w grze wideo Grand Theft Auto IV (2008). W 2015 roku grał na wibrafonie na czwartym studyjnym albumie Tylera, The Creatora, Cherry Bomb, w utworze „Find Your Wings”. Kontynuował występy na żywo do 2023 roku.

Ayers poślubił swoją żonę Argerie na początku lat 70-tych i razem mieli troje dzieci. Miał również syna, pisarza Nabila Ayersa, z kobietą, która poprosiła go o dziecko bez żadnych zobowiązań. Jego córka Ayana również niedawno opiekowała się nim aż do jego śmierci.Ayers zmarł w szpitalu na Manhattanie w Nowym Jorku 4 marca 2025 roku w wieku 84 lat po długiej chorobie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mystic Voyage/Evolution	Roy Ayers Ubiquity	05.1976	-	-	Polydor 14 316	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers][70[6].R&B; Chart]
The Golden Rod/Tongue Power	Roy Ayers Ubiquity	07.1976	-	-	Polydor 14 337	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers, Maurice Green][70[6].R&B; Chart]
Running Away/Cincinnati Growl	Roy Ayers Ubiquity	09.1977	-	-	Polydor 14 415	[written by Roy Ayers, Edwin Birdsong][produced by Roy Ayers][19[18].R&B; Chart]
Freaky Deaky/You Came Into My Life	Roy Ayers	02.1978	-	-	Polydor 14 451	[written by Edwin Birdsong, Roy Ayers][produced by Roy, Ayers, William Allen][29[16].R&B; Chart]
Heat Of The Beat/No Deposit, No Return	Roy Ayers / Wayne Henderson	12.1978	43[5]	-	Polydor 14 523	[written by W. Henderson, R. Flowers][produced by Roy Ayers, Wayne Henderson][59[8].R&B; Chart]
Love Will Bring Us Back Together/Leo	Roy Ayers	06.1979	-	-	Polydor 14 573	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers, Carla Vaughn][41[11].R&B; Chart]
Don't Stop The Feeling/Don't Hide Your Love	Roy Ayers	11.1979	56[3]	-	Polydor 2037	[written by Roy Ayers, Chano O'Ferral, Wes Ramseur][produced by Roy Ayers, William Allen][32[17].R&B; Chart]
What You Won't Do For Love/Shack Up, Pack Up, It's Up (When I'm Gone)	Roy Ayers	03.1980	-	-	Polydor 2066	[written by Bobby Caldwell, Alfons Kettner][produced by Roy Ayers, William Allen][73[3].R&B; Chart]
In The Dark/Love Is In The Feel	Roy Ayers	11.1984	83[3]	-	Columbia 04653	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers][89[3].R&B; Chart]
Poo Poo La La/Sexy, Sexy, Sexy	Roy Ayers	04.1985	-	-	Columbia 04821	[written by R. Ayers, B. Fisher, S. Richardson][produced by Stanley Clarke, Roy Ayers][56[8].R&B; Chart]
Slip N' Slide/Can I See You	Roy Ayers	10.1985	-	-	Columbia 05613	[written by J. Mtume, E. Sainesbury, V. Henry][produced by James Mtume][49[9].R&B; Chart]
Hot/Virgo	Roy Ayers	01.1986	-	-	Columbia 05752	[written by J. Mtume, P. Field, B. Brice][produced by James Mtume][20[12].R&B; Chart]
Programmed For Love/For You	Roy Ayers	05.1986	-	-	Columbia 05874	[written by D. Pearson, D. Frank ][produced by James Mtume][62[7].R&B; Chart]
Can't You See Me/Love Will Bring Us Back Together	Roy Ayers	09.1987	96[1]	-	Urban URB 6 [UK]	[written by R. Ayers, E. Birdsong][produced by Roy Ayers]
Let's Start Love Over/Lazy Love	Miles Jaye feat. Roy Ayers	11.1987	77[3]	-	Island 99413	[written by M. Claxton][produced by Hubert Eaves III ]
Expansions	Scott Grooves feat. Roy Ayers	05.1998	68[1]	-	Soma Recordings SOMA 65	[written by Lonnie Liston Smith][produced by Scott Grooves]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Change Up the Groove	Roy Ayers Ubiquity	10.1974	-	156[4]	Polydor 6032	[produced by Jerry Schoenbaum]
Mystic Voyage	Roy Ayers Ubiquity	02.1976	-	90[18]	Polydor 6057	[produced by Roy Ayers]
Everybody Loves the Sunshine	Roy Ayers Ubiquity	08.1976	-	51[17]	Polydor 6070	[produced by Everybody Loves the Sunshine]
Vibrations	Roy Ayers Ubiquity	01.1977	-	74[12]	Polydor 6091	[produced by Roy Ayers, Edwin Birdsong, William Allen, Maurice Green, James Green]
Lifeline	Roy Ayers Ubiquity	07.1977	-	72[25]	Polydor 6108	[produced by Roy Ayers,William Allen,Edwin Birdsong]
Let's Do It	Roy Ayers	03.1978	-	33[13]	Polydor 6126	[produced by Roy Ayers,William Allen]
You Send Me	Roy Ayers	08.1978	-	48[15]	Polydor 6159	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
Fever	Roy Ayers	05.1979	-	67[15]	Polydor 6204	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
No Stranger to Love	Roy Ayers	12.1979	-	82[18]	Polydor 6246	[produced by Roy Ayers,William Allen]
Love Fantasy	Roy Ayers	11.1980	-	157[3]	Polydor 6301	[produced by Roy Ayers]
Africa, Center of the World	Roy Ayers	08.1981	-	197[2]	Polydor 6327	[produced by Roy Ayers,William Allen,James Bedford]
Feeling Good	Roy Ayers	03.1982	-	160[7]	Polydor 6348	[produced by Roy Ayers,Vesta Maxey,Roy Ayers III]
You Might Be Surprised	Roy Ayers	10.1985	91[2]	-	CBS 26653 [UK]	[produced by Roy Ayers,James Mtume]

wtorek, 20 stycznia 2026

Sun

Sun to zespół grający R&B, soul, disco i funk, założony w połowie lat 70-tych XX wieku
i intensywnie nagrywający dla wytwórni Capitol Records w latach 1976–1984. Zespół został założony przez Byrona Byrda w Dayton w stanie Ohio w 1976 roku. W jego skład wchodzili również Kym Yancey, Chris Jones (późniejszy członek Dayton), Gary King, John Wagner, Hollis Melson i Shawn Sandridge.

Zespół Sun został założony przez Byrona Byrda wraz z innymi członkami jego poprzedniego zespołu, Over Night Low. Zrozumieli, że potrzebują silniejszej koncepcji zespołu, gdy pewnego wieczoru, po występie w Ohio Theatre w Columbus, skontaktował się z nimi producent muzyczny Beau Ray Fleming. Beau początkowo zaproponował nazwę „Celestial Sun”, ale ostatecznie skrócili ją do samego „Sun”, a Byrd stwierdził, że inspiracją było „powszechnie akceptowany symbol energii”. Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Capitol przez Larkina Arnolda, Sun stanął przed natychmiastowym problemem: niekompletnym zespołem. Brakowało sekcji rytmicznej, więc Byron Byrd zwerbował Rogera Troutmana i Lestera Troutmana (z Zapp) i zapłacił im za wykonanie kilku sesji studyjnych, aby mógł dokończyć album.

Lester nagrał ścieżki perkusji z Rogerem na basie, a następnie Roger nałożył na gitarę do czterech utworów na albumie, w tym do „Live On, Dream On”. To właśnie w „Wanna Make Love (Come Flick My BIC)” Roger wykorzystał swoje charakterystyczne zdobienia w talk-boxie. Jako pierwszy singiel z debiutanckiego albumu „Live On, Dream On” (1976), „Wanna Make Love” stał się pierwszym hitem Sun, osiągając 31. miejsce na liście przebojów R&B magazynu Billboard.

Wraz z wydaniem drugiego albumu, Sun Power (wydanego na pomarańczowym winylu w 1977 roku), Sun powiększył się do dziesięcioosobowego składu multiinstrumentalistów i wokalistów, w którego skład wchodzili Byron Byrd, John Hampton Wagner, Christopher D. Jones, Hollis Melson, Dean Hummons, Kym Yancey, Shawn Sandridge, Bruce Hastell, Gary King i Ernie Knisley. Album zawierał również utwory „Conscience” i „Time Is Passing” (samplowane przez wielu raperów, w tym Dr. Dre), a także instrumentalny utwór „We’re So Hot”, który był wykorzystywany w transmisjach sportowych. Sun zlecił pracownikom NASA wykonanie animacji okładki piątego albumu, Sun Over The Universe (1980).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wanna Make Love (Come Flick My Bic)/Love Is Never Sure	Sun	09.1976	-	76[6]	Capitol 4254	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][31[5].R&B; Chart]
Boogie Bopper/The Show Is Over	Sun	02.1977	-	-	Capitol 4382	[written by J.H. Wagner, D. Hummons][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][50[9].R&B; Chart]
Dance (Do What You Wanna Do)/I Had A Choice	Sun	03.1978	-	-	Capitol 4538	[written by Keith Cheatham][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][92[3].R&B; Chart]
Sun Is Here/Long Drawn Out Thang (Instrumental)	Sun	06.1978	-	-	Capitol 4587	[written by Byrd, Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][18[16].R&B; Chart]
Radiation Level	Sun	05.1979	-	-	Capitol 4713	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][25[19].R&B; Chart]
Pure Fire/Deep Rooted Feeling (Stand Up)	Sun	10.1979	-	-	Capitol 4780	[written by Kym Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][67[7].R&B; Chart]
Space Ranger (Majic's In The Air)	Sun	06.1980	-	-	Capitol 4873	[written by B. Byrd, K. Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][56[8].R&B; Chart]
Reaction Satisfaction (Jam Ya'll: Funk It Up)/It Seems So Hard	Sun	04.1981	-	-	Capitol 4981	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][57[9].R&B; Chart][87[2].Hot Disco/Dance;Capitol 4981 7"]
Slamm Dunk The Ffunk!/I Wanna Be With You	Sun	03.1982	-	-	Capitol 5092	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][81[4].R&B; Chart]
Legs (Bring The Wolf Out Of Me)/True Love	Sun	07.1984	-	-	Air City 501	[written by Byron Byrd][produced by Byron M. Byrd][89[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sunburn	Sun	05.1978	-	69[22]	Capitol 11 723	[produced by Byron Byrd & Beau Ray Fleming]
Destination Sun	Sun	07.1979	-	85[10]	Capitol 11 941	[produced by Byron Byrd & Beau Ray Fleming]

Dayton

Dayton był zespołem funkowym grającym post-disco, założonym w Dayton
w stanie Ohio przez Chrisa Jonesa (trąbka, instrumenty klawiszowe, wokal) z zespołu Sun oraz Shawna Sandridge'a (gitara, wokal) z Over Night Low. Skład uzupełnili Derrick Armstrong (wokal), Kevin Hurt (perkusja, instrumenty perkusyjne), Jenny Douglas (wokal) i Rachel Beavers (wokal). Były członek Sun, Dean Hummons, grał na instrumentach klawiszowych na dwóch pierwszych albumach Dayton.

Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Liberty Records w 1980 roku i wydał swój debiutancki album o tym samym tytule, na którym znalazł się utwór „Eyes on You”. Dayton koncertował z Ashford & Simpson, Quincy Jonesem i Stephanie Mills. W 1981 roku nagrali drugi album Liberty, „Cutie Pie”. Wśród gości znaleźli się James „Diamond” Williams, Keith Harrison, Clarence „Chet” Willis, Billy Beck, Wes Boatman i Vincent Andrews.

W 1982 roku grupa przeszła do wytwórni Capitol Records i wydała udany album „Hot Fun”. Na płycie znalazł się utwór „Krackity-Krack” z gościnnym udziałem Bootsy'ego Collinsa oraz ich przebojowa wersja coveru utworu Sly Stone'a „Hot Fun in the Summertime”.Dayton wprowadził Rahni Harris jako wokalistkę i klawiszowca na swój czwarty album „Feel the Music” z 1983 roku, na którym znalazł się utwór „The Sound of Music”. „The Sound of Music”, nagrany przez Capitol (CL318) Records, był ich najbardziej znanym utworem w Wielkiej Brytanii, gdzie pod koniec 1983 roku osiągnął 75. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

Stał się bardzo popularny w klubach nocnych w całej Wielkiej Brytanii. Utwór „Love You Anyway” został wyprodukowany przez Rogera Troutmana z Zapp. Harris odpowiadał za większość tekstów i produkcji. Swój ostatni album „This Time” wydali w 1985 roku, również wyprodukowany przez Harrisa. Singiel „You Should Be Dancin'” pochodził z tego albumu (ostatni utwór na stronie 2), ale nie znalazł się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Album nie dorównał ich poprzednim dokonaniom i oznaczał koniec Dayton.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cutie Pie/Wanna Be Your Man	Dayton	07.1981	-	-	Liberty 1414	[written by S. Sandridge, C. Jones, D. Hummons][produced by David Shawn Sandridge][62[7].R&B; Chart]
Hot Fun In The Summertime	Dayton	07.1982	-	58[7]	Liberty 1468	[written by Sylvester Stewart][produced by Rahni P. Harris Jr][17[15].R&B; Chart]
It Must Be Love/Conversation	Dayton	10.1983	-	-	Capitol 5269	[written by R. Harris II, D. Sandridge][produced by Rahni P. Harris Jr.][54[8].R&B; Chart]
The Sound Of Music/Fast Lane	Dayton	03.1984	75[10]	-	Capitol 5327	[written by R. Harris II][produced by Rahni P. Harris Jr.][69[7].R&B; Chart]
This Time/Fast Lane	Dayton	08.1985	-	-	Capitol 5487	[written by R. Harris Jr., Z. Harris][produced by Rahni P. Harris Jr.][81[6].R&B; Chart]