Z archiwum...rocka : funk

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą funk. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 26 stycznia 2026

Hamilton Bohannon

Hamilton Frederick Bohannon (ur. 7 marca 1942r - zm. 24 kwietnia 2020r),
często określany jako Bohannon, był amerykańskim perkusistą, liderem zespołu, autorem tekstów, aranżerem i producentem muzycznym, który był jedną z czołowych postaci funku i disco lat 70-tych. Współpracował z Marvinem Gaye, Steviem Wonderem, zespołem The Temptations, Wah Wah Watsonem, Rayem Parkerem Jr., zespołem The Counts i Carolyn Crawford.

Urodził się w Newnan w stanie Georgia i gry na perkusji nauczył się w szkole. Zaczął grać w lokalnych zespołach, w jednym z których grał gitarzysta Jimi Hendrix, zanim ukończył Clark College, uzyskując dyplom z muzyki i edukacji średniej.Po krótkim okresie pracy jako nauczyciel, w 1964 roku został zatrudniony jako perkusista w zespole koncertowym 13-letniego Steviego Wondera. W 1967 roku przeniósł się do Detroit, gdzie został zatrudniony przez wytwórnię Motown jako lider i aranżer Bohannon & The Motown Sound, która udzielała wsparcia wielu czołowym artystom tej wytwórni podczas tras koncertowych, w tym Marvinowi Gaye'owi, Steviemu Wonderowi, The Temptations, Dianie Ross and the Supremes, The Four Tops i innym.

Kiedy Motown przeniósł się z Detroit do Los Angeles, Bohannon pozostał, aby założyć własny zespół, w którego skład weszli członkowie lokalnego zespołu The Fabulous Counts, a także tacy muzycy jak Ray Parker Jr. i Dennis Coffey. W 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Dakar prowadzoną przez producenta Carla Davisa i na początku 1973 roku wydał swój debiutancki album Stop & Go. W ciągu kolejnych dwóch lat wydał dla tej wytwórni pięć kolejnych albumów, na których „doskonalił swoją formułę ciężkich, dudniących akcentów basowych i agresywnych rytmów”.

Chociaż kilka jego utworów stało się klubowymi hitami, odniósł ograniczony sukces na listach przebojów. Jego pierwszym przebojem był singiel „South African Man” z 1974 roku, który osiągnął 78. miejsce na liście Billboard R&B, ale odniósł większy sukces w Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł do 22. miejsca na UK Singles Chart. W 1975 roku ukazał się „Foot Stompin Music” - jego jedyny album, który trafił na listę Billboard Hot 100 w USA -oraz „Disco Stomp”, jego największy hit w Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł do 6. miejsca, a później Johnny Marr wymienił go jako główny inspirację dla utworu The Smiths „How Soon Is Now?”.

W 1976 roku Bohannon podpisał kontrakt z Mercury Records, a dwa lata później odniósł jeden ze swoich największych sukcesów, wydając „Let’s Start the Dance”, który dotarł do 9. miejsca na liście przebojów R&B i 7. miejsca na liście przebojów disco . W „Let’s Start the Dance” wystąpiła wokalistka Carolyn Crawford, której kolejne albumy Bohannon produkował. W 1981 roku nowy miks „Let’s Start the Dance” odniósł sukces na liście przebojów dance.

W 1980 roku założył wytwórnię Phase II Records i przez kolejne trzy lata, współpracując z nowymi wokalistkami Liz Lands i Altrinną Grayson, kontynuował drobne przeboje na listach przebojów R&B. W 1984 roku podpisał kontrakt z MCA Records i wydał kilka kolejnych albumów. Jego ostatni album, „It's Time to Jam”, ukazał się w wytwórni South Bound w 1990 roku.

Wiele jego utworów było szeroko samplowanych, zwłaszcza w hicie chicagowskiego DJ-a i producenta Paula Johnsona z 1999 roku „Get Get Down”, w którym wykorzystano wiele sampli z utworu „Me and the Gang” Bohannona. Inni muzycy, którzy korzystali z sampli jego muzyki, to Jay Z, Digable Planets i Snoop Dogg. Jego nazwisko było również wielokrotnie przywoływane w utworze „Genius of Love” zespołu Tom Tom Club. Jego kompozycja „Ooh!” znalazła się na albumie Mary J. Blige „Love & Life” z 2003 roku.

W późniejszych latach Bohannon wydał nowego wokalistę, Governor, dla Atlantic Records, a także pracował nad materiałem ze swoim synem, Hamiltonem Bohannonem II, i wydał audiobook ze wspomnieniami z wczesnych lat w branży muzycznej, zatytułowany „Bohannon Speaks from the Beginning”. Bohannon był pobożnym chrześcijaninem i zadedykował swój album „Dance Your Ass Off” „Bogu, mojemu panu, zbawicielowi i Jezusowi Chrystusowi”. Album zawierał również zastrzeżenie, że „Dance Your Ass Off” nie jest używane w znaczeniu wulgarnym”. W 2017 roku rada miejska Newnan przemianowała ulicę Peachtree Street na Bohannon Drive na jego cześć.

Zmarł 24 kwietnia 2020 roku w swoim domu w Atlancie w wieku 78 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
South African Man Pt.1	Hamilton Bohannon	02.1975	22[8]	-	Dakar 4539	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][78[5].R&B; Chart]
Foot Stompin Music/Dance With Your Parno	Hamilton Bohannon	09.1975	23[6]	98[2]	Dakar 4544	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][39[12].R&B; Chart][3[14].Hot Disco/Dance;Dakar 4544 7"]
Disco Stomp (Part 1)/Disco Stomp (Part 2)	Hamilton Bohannon	09.1975	6[12][05.1975]	-	Dakar 4549	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][62[7].R&B; Chart][11[6].Hot Disco/Dance;Dakar 4549 7"]
Happy Feeling/Truck Stop	Hamilton Bohannon	09.1975	49[3]	-	Brunswick BR 24 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Bohannon's Beat (Pt. 1)/East Coast Groove	Hamilton Bohannon	02.1976	-	-	Dakar 4551	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][65[7].R&B; Chart][9[7].Hot Disco/Dance;Dakar 4551 7"]
Dance Your Ass Off/Happy Feeling	Hamilton Bohannon	05.1976	-	-	Dakar 4554	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][11[4].Hot Disco/Dance;Dakar 4554 7"]
Andrea/Just Doing My Thang	Hamilton Bohannon	05.1977	-	-	Mercury 73946	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][19[11].Hot Disco/Dance;Mercury 31 12"]
Bohannon Disco Symphony/Moving Fast	Hamilton Bohannon	08.1977	-	-	Mercury 73939	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][67[5].R&B; Chart]
Let's Start The Dance/I Wonder Why	Hamilton Bohannon	09.1978	56[4]	101[8]	Mercury 74015	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][9[19].R&B; Chart][7[15].Hot Disco/Dance;Mercury 53 12"]
Me And The Gang/Summertime Groove	Hamilton Bohannon	01.1979	-	-	Mercury 74035	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][82[4].R&B; Chart]
Cut Loose/Listen To The Children Play	Hamilton Bohannon	03.1979	-	-	Mercury 74044	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][43[7].R&B; Chart]
The Groove Machine/Love Floats	Hamilton Bohannon	08.1979	-	-	Mercury 74085	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][60[6].R&B; Chart][55[12].Hot Disco/Dance;Mercury 105 12"]
Baby I'm For Real/Hurry Mr. Sunshine	Hamilton Bohannon	04.1980	-	-	Mercury 76054	[written by Marvin Gaye][produced by Hamilton Bohannon][54[7].R&B; Chart]
Throw Down The Groove (Part I)/Throw Down The Groove (Part II)	Bohannon	10.1980	-	-	Phase II 5650	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][59[7].R&B; Chart][52[11].Hot Disco/Dance;Phase II 5650 7"]
Dance, Dance, Dance All Night/April My Love (Part 1)	Bohannon	12.1980	-	-	Phase II 5651	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][76[4].R&B; Chart]
Don't Be Ashame To Call My Name/Thinking Of You	Bohannon	02.1981	-	-	Phase II 5654	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][54[6].R&B; Chart]
Goin' For Another One/The Happy Dance	Bohannon	06.1981	-	-	Phase II 02062	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][91[1].R&B; Chart]
Let's Start II Dance Again/Let's Start The Dance (Remix)	Bohannon Featuring Dr. Perri Johnson	09.1981	-	-	Phase II 02573	[written by Hamilton Bohannon, Perri Johnson][produced by Hamilton Bohannon][41[11].R&B; Chart][5[17].Hot Disco/Dance;Phase II 902449 7"]
Let's Start To Dance Again/Let's Start The Dance	Bohannon	02.1982	49[5]	-	London HL 10582 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
I've Got The Dance Fever (With Rap Intro)	Bohannon	05.1982	-	-	Phase II 02897	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][72[6].R&B; Chart]
The Party Train (Parts I & II)/Thoughts And Wishes	Bohannon	07.1982	-	-	Phase II 02998	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][69[7].R&B; Chart]
Make Your Body Move/Come Back My Love	Bohannon	02.1983	-	-	Compleat 103	[written by Ray Parker Jr.][produced by Hamilton Bohannon][62[7].R&B; Chart]
Let's Start To Dance Again	Hamilton Bohannon	07.1983	85[3]	-	-	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Let's Start The Dance III	Bohannon	08.1983	91[2]	-	Compleat CLT 1 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Wake Up/Enjoy Your Day	Bohannon	09.1983	-	-	Compleat 114	[written by Hamilton Bohannon, Melvin Ragin ][produced by Hamilton Bohannon][87[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime Groove	Hamilton Bohannon	08.1978	-	58[19]	Mercury 3728	[produced by Hamilton Bohannon]

czwartek, 22 stycznia 2026

Roy Ayers

Roy Edward Ayers Jr. (ur. 10 września 1940r - zm. 4 marca 2025) był amerykańskim
wibrafonistą, producentem muzycznym i kompozytorem.Ayers rozpoczął karierę jako artysta jazzowy post-bop, wydając kilka albumów studyjnych w Atlantic Records, zanim w latach 70-tych przeszedł do Polydor Records, gdzie przyczynił się do rozwoju jazz-funku. Był kluczową postacią ruchu acid jazzu i jest nazywany „ojcem chrzestnym neo soulu”. Najbardziej znany był z kompozycji „Everybody Loves the Sunshine”, „Running Away” i „Freaky Deaky” oraz innych, które znalazły się na listach przebojów w latach 70-tych.

W pewnym momencie Ayers był wymieniany wśród wykonawców, których muzykę najczęściej samplowali raperzy.

Roy Edward Ayers Jr. urodził się w Los Angeles 10 września 1940 roku. Dorastał w rodzinie muzyków, gdzie jego ojciec grał na puzonie, a matka na pianinie. W wieku pięciu lat otrzymał od Lionela Hamptona swoją pierwszą parę pałeczek do wibrafonu.Dzielnica Los Angeles, w której dorastał Ayers, South Park (później znana jako South Central), była centrum sceny muzyki czarnej w Południowej KaliforniiUczęszczał do liceum Thomasa Jeffersona, które stanowiło ważną część sceny jazzowej przy Central Avenue. W liceum Ayers śpiewał w chórze kościelnym i był liderem zespołu Latin Lyrics, w którym grał na gitarze hawajskiej i pianinie. Jego liceum, Thomas Jefferson High School, wydało wielu utalentowanych muzyków, takich jak Dexter Gordon.

Ayers rozpoczął nagrywanie jako muzyk bebopowy w 1962 roku. W 1963 roku wydał swój debiutancki album studyjny „West Coast Vibes”, na którym współpracował z saksofonistą Curtisem Amy. Zyskał rozgłos, gdy porzucił studia w Los Angeles City College i dołączył do flecisty jazzowego Herbiego Manna w 1966 roku. Na początku lat 70-tych Ayers założył własny zespół Roy Ayers Ubiquity, którego nazwę wybrał, ponieważ „wszechobecność” oznaczała stan bycia wszędzie w tym samym czasie.Ayers był odpowiedzialny za wysoko cenioną ścieżkę dźwiękową do filmu Jacka Hilla z 1973 roku w stylu blaxploitation „Coffy”, w którym główną rolę grała Pam Grier. W tym samym roku zagrał Elgina w filmie „Idaho Transfer”. Później przeszedł od jazz-funkowego brzmienia do R&B, co można usłyszeć na płycie Mystic Voyage (1975), na której znalazły się utwory „Evolution” i undergroundowy hit disco „Brother Green (The Disco King)”, a także tytułowy utwór z jego albumu studyjnego Everybody Loves the Sunshine (1976).

W 1977 roku Ayers wyprodukował album zespołu RAMP „Come into Knowledge”. Tej jesieni jego największym przebojem był „Running Away”. Pod koniec 1979 roku Ayers znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Hot Disco/Dance magazynu Billboard, a jego utwór „Don't Stop the Feeling” był jednocześnie pierwszym singlem z jego albumu studyjnego No Stranger to Love (1980). Tytułowy utwór został wykorzystany w utworze Jill Scott z 2000 roku „Watching Me” z jej debiutanckiego albumu studyjnego Who Is Jill Scott?: Words and Sounds Vol. 1.

Pod koniec lat 70-tych Ayers odbył sześciotygodniową trasę koncertową po Nigerii z innowatorem afrobeatu Felą Kutim, jednym z najbardziej znanych afrykańskich muzyków.W 1980 roku Phonodisk wydał w Nigerii album „Music of Many Colors”, na którym jedną stronę prowadził zespół Ayersa, a drugą Africa '70.W 1981 roku Ayers wyprodukował album studyjny dla piosenkarki Sylvii Striplin, „Give Me Your Love” (Uno Melodic Records, 1981) W tym samym roku wydał swój własny album studyjny „Africa, Center of the World” w wytwórni Polydor Records wraz z Jamesem Bedfordem i basistą Ayersa, Williamem Henrym Allenem. W utworze „Intro/The River Niger” można usłyszeć Allena rozmawiającego z córką. Album został nagrany w Sigma Sound Studios w Filadelfii w Pensylwanii.

W 1982 roku Ayers współpracował z Rickiem Jamesem przy albumie Throwin' Down, występując w otwierającym go utworze „Dance Wit' Me” w solówce na wibrafonie. Podobno byli bliskimi przyjaciółmi.W 1984 roku wydał album studyjny „In the Dark”, wydany przez Columbia Records i wyprodukowany przez basistę Stanleya Clarke’a. Album zaowocował 12-calowym singlem „Love Is in the Feel”, który wraz z innymi utworami na płycie promował użycie LinnDrum, instrumentu, który zyskał ogromną popularność wśród muzyków popowych i jazzowo-funkowych w latach 1982-1985. W tym czasie muzykę Ayersa intensywnie promował Robbie Vincent, didżej brytyjskiej stacji BBC Radio 1. Ayers wykonał solo w produkcji Johna „Jellybeana” Beniteza utworu Whitney Houston „Love Will Save the Day” z jej drugiego multiplatynowego albumu studyjnego „Whitney”. Singiel został wydany w lipcu 1988 roku przez Arista Records.

Ayers występował na żywo przed milionami ludzi na całym świecie, w tym w Japonii, Australii, Anglii i innych częściach Europy. Ayers był znany z popularyzacji muzyki poprawiającej nastrój w latach 70-tych XX wieku. Stwierdził: „Lubię to radosne uczucie, które towarzyszy mi na każdym kroku”. czas, więc ten składnik wciąż tam jest. Staram się to wygenerować, ponieważ jest to mój naturalny sposób bycia”. Ta filozofia znajdowała odzwierciedlenie w całej jego twórczości muzycznej, niezależnie od tego, czy był to funk, salsa, jazz, rock, soul czy hip-hop.

W 1992 roku Ayers wydał dwa albumy studyjne, „Drive” i „Wake Up”, dla hiphopowej wytwórni Ichiban Records.W 1993 roku pojawił się na płycie „Guru's Jazzmatazz Vol. 1”, grając na wibrafonie w utworze „Take a Look (At Yourself)”. W następnym roku pojawił się na składance Red Hot Organization „Stolen Moments: Red Hot + Cool”. Album, którego celem było zwiększenie świadomości i zebranie funduszy na walkę z epidemią AIDS wśród społeczności afroamerykańskiej, został okrzyknięty „Albumem Roku” przez magazyn „Time”.

W latach 2000 i 2010 Ayers zajął się muzyką house, współpracując z takimi gwiazdami tego gatunku, jak Masters at Work i Kerri Chandler. Założył dwie wytwórnie płytowe: Uno Melodic i Gold Mink Records. Pierwszy z nich wydał kilka albumów studyjnych, w tym Sylvii Striplin, a drugi upadł po wydaniu kilku singli.W 2004 roku Ayers wydał zbiór niepublikowanych nagrań zatytułowany „Virgin Ubiquity: Unreleased Records 1976–1981”, który pozwolił fanom usłyszeć utwory, które nie znalazły się na albumach Polydor z jego popularniejszych lat. Współpracował również z piosenkarką soulową Erykah Badu i innymi artystami przy swoim albumie „Mahogany Vibes” z 2004 roku.

Ayers prowadził fikcyjną stację radiową „Fusion FM” w grze wideo Grand Theft Auto IV (2008). W 2015 roku grał na wibrafonie na czwartym studyjnym albumie Tylera, The Creatora, Cherry Bomb, w utworze „Find Your Wings”. Kontynuował występy na żywo do 2023 roku.

Ayers poślubił swoją żonę Argerie na początku lat 70-tych i razem mieli troje dzieci. Miał również syna, pisarza Nabila Ayersa, z kobietą, która poprosiła go o dziecko bez żadnych zobowiązań. Jego córka Ayana również niedawno opiekowała się nim aż do jego śmierci.Ayers zmarł w szpitalu na Manhattanie w Nowym Jorku 4 marca 2025 roku w wieku 84 lat po długiej chorobie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mystic Voyage/Evolution	Roy Ayers Ubiquity	05.1976	-	-	Polydor 14 316	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers][70[6].R&B; Chart]
The Golden Rod/Tongue Power	Roy Ayers Ubiquity	07.1976	-	-	Polydor 14 337	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers, Maurice Green][70[6].R&B; Chart]
Running Away/Cincinnati Growl	Roy Ayers Ubiquity	09.1977	-	-	Polydor 14 415	[written by Roy Ayers, Edwin Birdsong][produced by Roy Ayers][19[18].R&B; Chart]
Freaky Deaky/You Came Into My Life	Roy Ayers	02.1978	-	-	Polydor 14 451	[written by Edwin Birdsong, Roy Ayers][produced by Roy, Ayers, William Allen][29[16].R&B; Chart]
Heat Of The Beat/No Deposit, No Return	Roy Ayers / Wayne Henderson	12.1978	43[5]	-	Polydor 14 523	[written by W. Henderson, R. Flowers][produced by Roy Ayers, Wayne Henderson][59[8].R&B; Chart]
Love Will Bring Us Back Together/Leo	Roy Ayers	06.1979	-	-	Polydor 14 573	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers, Carla Vaughn][41[11].R&B; Chart]
Don't Stop The Feeling/Don't Hide Your Love	Roy Ayers	11.1979	56[3]	-	Polydor 2037	[written by Roy Ayers, Chano O'Ferral, Wes Ramseur][produced by Roy Ayers, William Allen][32[17].R&B; Chart]
What You Won't Do For Love/Shack Up, Pack Up, It's Up (When I'm Gone)	Roy Ayers	03.1980	-	-	Polydor 2066	[written by Bobby Caldwell, Alfons Kettner][produced by Roy Ayers, William Allen][73[3].R&B; Chart]
In The Dark/Love Is In The Feel	Roy Ayers	11.1984	83[3]	-	Columbia 04653	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers][89[3].R&B; Chart]
Poo Poo La La/Sexy, Sexy, Sexy	Roy Ayers	04.1985	-	-	Columbia 04821	[written by R. Ayers, B. Fisher, S. Richardson][produced by Stanley Clarke, Roy Ayers][56[8].R&B; Chart]
Slip N' Slide/Can I See You	Roy Ayers	10.1985	-	-	Columbia 05613	[written by J. Mtume, E. Sainesbury, V. Henry][produced by James Mtume][49[9].R&B; Chart]
Hot/Virgo	Roy Ayers	01.1986	-	-	Columbia 05752	[written by J. Mtume, P. Field, B. Brice][produced by James Mtume][20[12].R&B; Chart]
Programmed For Love/For You	Roy Ayers	05.1986	-	-	Columbia 05874	[written by D. Pearson, D. Frank ][produced by James Mtume][62[7].R&B; Chart]
Can't You See Me/Love Will Bring Us Back Together	Roy Ayers	09.1987	96[1]	-	Urban URB 6 [UK]	[written by R. Ayers, E. Birdsong][produced by Roy Ayers]
Let's Start Love Over/Lazy Love	Miles Jaye feat. Roy Ayers	11.1987	77[3]	-	Island 99413	[written by M. Claxton][produced by Hubert Eaves III ]
Expansions	Scott Grooves feat. Roy Ayers	05.1998	68[1]	-	Soma Recordings SOMA 65	[written by Lonnie Liston Smith][produced by Scott Grooves]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Change Up the Groove	Roy Ayers Ubiquity	10.1974	-	156[4]	Polydor 6032	[produced by Jerry Schoenbaum]
Mystic Voyage	Roy Ayers Ubiquity	02.1976	-	90[18]	Polydor 6057	[produced by Roy Ayers]
Everybody Loves the Sunshine	Roy Ayers Ubiquity	08.1976	-	51[17]	Polydor 6070	[produced by Everybody Loves the Sunshine]
Vibrations	Roy Ayers Ubiquity	01.1977	-	74[12]	Polydor 6091	[produced by Roy Ayers, Edwin Birdsong, William Allen, Maurice Green, James Green]
Lifeline	Roy Ayers Ubiquity	07.1977	-	72[25]	Polydor 6108	[produced by Roy Ayers,William Allen,Edwin Birdsong]
Let's Do It	Roy Ayers	03.1978	-	33[13]	Polydor 6126	[produced by Roy Ayers,William Allen]
You Send Me	Roy Ayers	08.1978	-	48[15]	Polydor 6159	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
Fever	Roy Ayers	05.1979	-	67[15]	Polydor 6204	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
No Stranger to Love	Roy Ayers	12.1979	-	82[18]	Polydor 6246	[produced by Roy Ayers,William Allen]
Love Fantasy	Roy Ayers	11.1980	-	157[3]	Polydor 6301	[produced by Roy Ayers]
Africa, Center of the World	Roy Ayers	08.1981	-	197[2]	Polydor 6327	[produced by Roy Ayers,William Allen,James Bedford]
Feeling Good	Roy Ayers	03.1982	-	160[7]	Polydor 6348	[produced by Roy Ayers,Vesta Maxey,Roy Ayers III]
You Might Be Surprised	Roy Ayers	10.1985	91[2]	-	CBS 26653 [UK]	[produced by Roy Ayers,James Mtume]

wtorek, 20 stycznia 2026

Sun

Sun to zespół grający R&B, soul, disco i funk, założony w połowie lat 70-tych XX wieku
i intensywnie nagrywający dla wytwórni Capitol Records w latach 1976–1984. Zespół został założony przez Byrona Byrda w Dayton w stanie Ohio w 1976 roku. W jego skład wchodzili również Kym Yancey, Chris Jones (późniejszy członek Dayton), Gary King, John Wagner, Hollis Melson i Shawn Sandridge.

Zespół Sun został założony przez Byrona Byrda wraz z innymi członkami jego poprzedniego zespołu, Over Night Low. Zrozumieli, że potrzebują silniejszej koncepcji zespołu, gdy pewnego wieczoru, po występie w Ohio Theatre w Columbus, skontaktował się z nimi producent muzyczny Beau Ray Fleming. Beau początkowo zaproponował nazwę „Celestial Sun”, ale ostatecznie skrócili ją do samego „Sun”, a Byrd stwierdził, że inspiracją było „powszechnie akceptowany symbol energii”. Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Capitol przez Larkina Arnolda, Sun stanął przed natychmiastowym problemem: niekompletnym zespołem. Brakowało sekcji rytmicznej, więc Byron Byrd zwerbował Rogera Troutmana i Lestera Troutmana (z Zapp) i zapłacił im za wykonanie kilku sesji studyjnych, aby mógł dokończyć album.

Lester nagrał ścieżki perkusji z Rogerem na basie, a następnie Roger nałożył na gitarę do czterech utworów na albumie, w tym do „Live On, Dream On”. To właśnie w „Wanna Make Love (Come Flick My BIC)” Roger wykorzystał swoje charakterystyczne zdobienia w talk-boxie. Jako pierwszy singiel z debiutanckiego albumu „Live On, Dream On” (1976), „Wanna Make Love” stał się pierwszym hitem Sun, osiągając 31. miejsce na liście przebojów R&B magazynu Billboard.

Wraz z wydaniem drugiego albumu, Sun Power (wydanego na pomarańczowym winylu w 1977 roku), Sun powiększył się do dziesięcioosobowego składu multiinstrumentalistów i wokalistów, w którego skład wchodzili Byron Byrd, John Hampton Wagner, Christopher D. Jones, Hollis Melson, Dean Hummons, Kym Yancey, Shawn Sandridge, Bruce Hastell, Gary King i Ernie Knisley. Album zawierał również utwory „Conscience” i „Time Is Passing” (samplowane przez wielu raperów, w tym Dr. Dre), a także instrumentalny utwór „We’re So Hot”, który był wykorzystywany w transmisjach sportowych. Sun zlecił pracownikom NASA wykonanie animacji okładki piątego albumu, Sun Over The Universe (1980).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wanna Make Love (Come Flick My Bic)/Love Is Never Sure	Sun	09.1976	-	76[6]	Capitol 4254	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][31[5].R&B; Chart]
Boogie Bopper/The Show Is Over	Sun	02.1977	-	-	Capitol 4382	[written by J.H. Wagner, D. Hummons][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][50[9].R&B; Chart]
Dance (Do What You Wanna Do)/I Had A Choice	Sun	03.1978	-	-	Capitol 4538	[written by Keith Cheatham][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][92[3].R&B; Chart]
Sun Is Here/Long Drawn Out Thang (Instrumental)	Sun	06.1978	-	-	Capitol 4587	[written by Byrd, Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][18[16].R&B; Chart]
Radiation Level	Sun	05.1979	-	-	Capitol 4713	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][25[19].R&B; Chart]
Pure Fire/Deep Rooted Feeling (Stand Up)	Sun	10.1979	-	-	Capitol 4780	[written by Kym Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][67[7].R&B; Chart]
Space Ranger (Majic's In The Air)	Sun	06.1980	-	-	Capitol 4873	[written by B. Byrd, K. Yancey][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][56[8].R&B; Chart]
Reaction Satisfaction (Jam Ya'll: Funk It Up)/It Seems So Hard	Sun	04.1981	-	-	Capitol 4981	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][57[9].R&B; Chart][87[2].Hot Disco/Dance;Capitol 4981 7"]
Slamm Dunk The Ffunk!/I Wanna Be With You	Sun	03.1982	-	-	Capitol 5092	[written by Byron Byrd][produced by Beau Ray Fleming, Byron Byrd][81[4].R&B; Chart]
Legs (Bring The Wolf Out Of Me)/True Love	Sun	07.1984	-	-	Air City 501	[written by Byron Byrd][produced by Byron M. Byrd][89[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sunburn	Sun	05.1978	-	69[22]	Capitol 11 723	[produced by Byron Byrd & Beau Ray Fleming]
Destination Sun	Sun	07.1979	-	85[10]	Capitol 11 941	[produced by Byron Byrd & Beau Ray Fleming]

Dayton

Dayton był zespołem funkowym grającym post-disco, założonym w Dayton
w stanie Ohio przez Chrisa Jonesa (trąbka, instrumenty klawiszowe, wokal) z zespołu Sun oraz Shawna Sandridge'a (gitara, wokal) z Over Night Low. Skład uzupełnili Derrick Armstrong (wokal), Kevin Hurt (perkusja, instrumenty perkusyjne), Jenny Douglas (wokal) i Rachel Beavers (wokal). Były członek Sun, Dean Hummons, grał na instrumentach klawiszowych na dwóch pierwszych albumach Dayton.

Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Liberty Records w 1980 roku i wydał swój debiutancki album o tym samym tytule, na którym znalazł się utwór „Eyes on You”. Dayton koncertował z Ashford & Simpson, Quincy Jonesem i Stephanie Mills. W 1981 roku nagrali drugi album Liberty, „Cutie Pie”. Wśród gości znaleźli się James „Diamond” Williams, Keith Harrison, Clarence „Chet” Willis, Billy Beck, Wes Boatman i Vincent Andrews.

W 1982 roku grupa przeszła do wytwórni Capitol Records i wydała udany album „Hot Fun”. Na płycie znalazł się utwór „Krackity-Krack” z gościnnym udziałem Bootsy'ego Collinsa oraz ich przebojowa wersja coveru utworu Sly Stone'a „Hot Fun in the Summertime”.Dayton wprowadził Rahni Harris jako wokalistkę i klawiszowca na swój czwarty album „Feel the Music” z 1983 roku, na którym znalazł się utwór „The Sound of Music”. „The Sound of Music”, nagrany przez Capitol (CL318) Records, był ich najbardziej znanym utworem w Wielkiej Brytanii, gdzie pod koniec 1983 roku osiągnął 75. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

Stał się bardzo popularny w klubach nocnych w całej Wielkiej Brytanii. Utwór „Love You Anyway” został wyprodukowany przez Rogera Troutmana z Zapp. Harris odpowiadał za większość tekstów i produkcji. Swój ostatni album „This Time” wydali w 1985 roku, również wyprodukowany przez Harrisa. Singiel „You Should Be Dancin'” pochodził z tego albumu (ostatni utwór na stronie 2), ale nie znalazł się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Album nie dorównał ich poprzednim dokonaniom i oznaczał koniec Dayton.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cutie Pie/Wanna Be Your Man	Dayton	07.1981	-	-	Liberty 1414	[written by S. Sandridge, C. Jones, D. Hummons][produced by David Shawn Sandridge][62[7].R&B; Chart]
Hot Fun In The Summertime	Dayton	07.1982	-	58[7]	Liberty 1468	[written by Sylvester Stewart][produced by Rahni P. Harris Jr][17[15].R&B; Chart]
It Must Be Love/Conversation	Dayton	10.1983	-	-	Capitol 5269	[written by R. Harris II, D. Sandridge][produced by Rahni P. Harris Jr.][54[8].R&B; Chart]
The Sound Of Music/Fast Lane	Dayton	03.1984	75[10]	-	Capitol 5327	[written by R. Harris II][produced by Rahni P. Harris Jr.][69[7].R&B; Chart]
This Time/Fast Lane	Dayton	08.1985	-	-	Capitol 5487	[written by R. Harris Jr., Z. Harris][produced by Rahni P. Harris Jr.][81[6].R&B; Chart]

wtorek, 13 stycznia 2026

Lakeside

W 1969 roku Stephen Shockley, pochodzący z Dayton w stanie Ohio,
założył Young Underground po odejściu z Monterreys. Wokalista Mark Woods, członek lokalnego zespołu Nomads, połączył siły z Shockleyem, tworząc dojrzalszy skład Young Underground. Grupa początkowo podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Curtom Records, wygrywając konkurs talentów w Chicago. Jednak Curtom wkrótce potem upadł.

Podczas pobytu w Chicago grupa zmieniła nazwę na Lakeside Express, na cześć gazety Lakeside Express. W 1974 roku, w tym samym czasie, do Los Angeles przybyły Lakeside Express i kolejny zespół o nazwie Liquid Funk, w którym perkusistą był pochodzący z Dallas Fred Alexander Jr. Przez kolejne kilka lat zespoły występowały na imprezach w całym Los Angeles, od czasu do czasu się krzyżując. Członkowie Liquid Funk wrócili do Dallas, ale Alexander pozostał w Los Angeles. Lakeside, który już wtedy usunął Express ze swojej nazwy, poszukiwał dodatkowych członków, aby wzmocnić swój zespół. Po dwóch przesłuchaniach Alexander został przyjęty do zespołu. Lakeside podpisało umowę z Motown, ale bez powodzenia.

W rezultacie wydali balladę w ABC Records, ale wytwórnia ta upadła. Szczęście, którego szukali, okazało się być w Solar Records Dicka Griffeya. Grupa podpisała umowę z Griffeyem i wydała swój pierwszy hit, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów, „It's All the Way Live”, który dotarł do czwartego miejsca na liście Billboard R&B. Lakeside wydało wiele utworów, które podbiły listy R&B, ale nie zagroziły pozycji żadnego innego artysty. Jednak w 1980 roku ponownie szturmem podbili listy przebojów swoim przebojowym singlem „Fantastic Voyage”, który znalazł się na pierwszym miejscu listy, wyprodukowanym przez ten sam zespół.

Po sukcesie „Fantastic Voyage” wydali kolejny singiel R&B z pierwszej dziesiątki, remake klasycznego utworu Paula McCartneya i Johna Lennona „I Want to Hold Your Hand”. Grupa kontynuowała sukcesy dzięki singlom, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy Billboardu, takim jak „Raid” i „Outrageous” oraz całej serii piosenek imprezowych i ballad R&B.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's All The Way Live (Part 1)/It's All The Way Live (Part 2)	Lakeside	11.1978	-	-	Solar 11380	[written by F. Lewis][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][4[22].R&B; Chart]
Given In To Love/One Minute After Midnight	Lakeside	06.1979	-	-	Solar 11589	[written by S. Shockley][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][73[9].R&B; Chart]
Pull My Strings/Visions Of My Mind	Lakeside	11.1979	-	-	Solar 11746	[written by F. Lewis][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][31[15].R&B; Chart]
From 9:00 Until/All In My Mind	Lakeside	03.1980	-	-	Solar 11931	[written by Otis Stokes][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][44[10].R&B; Chart][73[6].Hot Disco/Dance;Solar 11 931 12"]
Fantastic Voyage/I Can't Get You Out Of My Head	Lakeside	01.1981	-	55[8]	Solar 12129	[written by F. Alexander, Jr., M. Beavers, M. Craig, T. McCain, T. Shelby, S. Shockley, O. Stokes, M. A. Wood, Jr., F. Lewis][produced by Lakeside][1[2][22].R&B; Chart][12[26].Hot Disco/Dance;Solar 12 130 12"]
Your Love Is On The One/I Love Everything You Do	Lakeside	03.1981	-	-	Solar 12188	[written by S. Shockley, F. Alexander Jr.][produced by Lakeside][14[15].R&B; Chart]
We Want You (On The Floor)/All For You	Lakeside	11.1981	-	-	Solar 112334	[written by F. Lewis][produced by Lakeside][44[8].R&B; Chart]
I Want To Hold Your Hand	Lakeside	01.1982	-	102[4]	Solar 47954	[written by J. Lennon, P. McCartney][produced by Lakeside][5[18].R&B; Chart]
Something About That Woman/The Songwriter	Lakeside	05.1982	-	110[1]	Solar 48009	[written by S. Shockley, Lakeside][produced by Lakeside][25[13].R&B; Chart]
Raid/The Urban Man	Lakeside	04.1983	-	-	Solar 69836	[written by F. Alexander Jr., N. Beavers, M. Craig, F. Lewis, T. McCain, S. Shockley, T. Shelby, O. Stokes, M. Wood Jr.][produced by Lakeside][8[16].R&B; Chart]
Turn The Music Up/Alibi	Lakeside	07.1983	-	-	Solar 69816	[written by Lakeside][produced by ][38[12].R&B; Chart]
Real Love/Tinsel Town Theory (AKA: The Hollywood Story)	Lakeside	09.1983	-	-	Solar 69796	[written by Otis Stokes][produced by Lakeside][17[13].R&B; Chart]
Outrageous/So Let's Love	Lakeside	06.1984	-	101[5]	Solar 69716	[written by Lakeside][produced by Lakeside][7[14].R&B; Chart][42[7].Hot Disco/Dance;Solar 66 957 12"]
Make My Day/I'll Be Standing By	Lakeside	09.1984	-	-	Solar 69695	[written by S. Shockley, F. Alexander Jr., R. Shelby][produced by Lakeside][37[11].R&B; Chart]
Relationship/Homewrecker	Lakeside	04.1987	-	-	Solar 70005	[written by Mark Brown][produced by Stephen Shockley ][24[12].R&B; Chart]
Bullseye/Sensations	Lakeside	07.1987	-	-	Solar 70010	[written by Kenny Nolan][produced by Stephen Shockley][33[14].R&B; Chart]
Money	Lakeside	07.1990	-	-	Solar 74601	[written by D. Nelson, M. Amick, R. Daniels][produced by Dennis Nelson][62[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shot of Love	Lakeside	01.1979	-	74[19]	Solar 2937	[produced by Dick Griffey, Lakeside, Leon Sylvers, Keith Warfield]
Rough Riders	Lakeside	11.1979	-	141[18]	Solar 3490	[produced by Dick Griffey, Lakeside, Leon Sylvers III]
Fantastic Voyage	Lakeside	11.1980	-	16[35]	Solar 3720	[gold-US][produced by Lakeside]
Keep on Moving Straight Ahead	Lakeside	12.1981	-	109[10]	Solar 3974	[produced by Lakeside]
Your Wish Is My Command	Lakeside	01.1982	-	58[23]	Solar 26	[produced by Lakeside]
Untouchables	Lakeside	05.1983	-	42[18]	Solar 60 204	[produced by Lakeside]
Outrageous	Lakeside	07.1984	-	68[15]	Solar 60 355	[produced by Lakeside]

niedziela, 11 stycznia 2026

Sly Stone

Sly Stone wł. Sylvester Stewart (ur. 15 marca 1943r w Denton, zm. 9 czerwca 2025r w Los Angeles[1]) – amerykański muzyk, autor tekstów, producent muzyczny.

Sly Stone był frontmanem Sly and the Family Stone, odgrywając kluczową rolę w rozwoju psychodelicznego soulu i funku dzięki swojej pionierskiej fuzji soulu, rocka, psychodelii i gospel w latach 60. i 70-tych XX wieku. AllMusic stwierdził, że „James Brown wynalazł funk, ale Sly Stone go udoskonalił” i przypisał mu „stworzenie serii euforycznych, ale naładowanych politycznie płyt, które wywarły ogromny wpływ na artystów ze wszystkich środowisk muzycznych i kulturowych”. Crawdaddy! uznał go za założyciela ruchu „postępowej duszy”.

Urodzony w Denton w Teksasie i wychowany w mieście Vallejo w północnej Kalifornii w Bay Area, Stone już w młodym wieku opanował kilka instrumentów i jako dziecko wykonywał muzykę gospel ze swoim rodzeństwem (i przyszłymi członkami zespołu) Freddiem i Rose. W połowie lat 60-tych pracował zarówno jako producent muzyczny dla Autumn Records, jak i disc jockey dla stacji radiowej KDIA w San Francisco. W 1966 roku Stone i jego brat Freddie połączyli swoje zespoły, tworząc Sly and the Family Stone, zintegrowany rasowo zespół mieszany płci. Grupa nagrała takie hity, jak „Dance to the Music” (1968), „Everyday People” (1968), „Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)” (1969), „I Want to Take You Higher” (1969), „Family Affair” (1971) i „If You Want Me to Stay” (1973) oraz uznane albumy, w tym Stand! (1969), There’s a Riot Goin’ On (1971) i Fresh (1973).

W połowie lat 70-tych zażywanie narkotyków i nieobliczalne zachowanie Stone’a skutecznie zakończyły działalność grupy, pozostawiając go z nagraniem kilku nieudanych solowych albumów. Koncertował lub współpracował z takimi artystami jak Parliament-Funkadelic, Bobby Womack i Jesse Johnson. W 1993 roku jako członek grupy został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Wziął udział w hołdzie dla Sly and the Family Stone podczas rozdania nagród Grammy w 2006 roku, co było jego pierwszym występem na żywo od 1987 roku.

Wydał swoją autobiografię „Thank You” (Falettinme Be Mice Elf Agin) w 2023 roku.

Zmarł w 9 czerwca 2025 roku w Los Angeles w wieku 82 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Get High On You/That's Lovin' You	Sly Stone	09.1975	-	52[9]	Epic 50135	[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][3[15].R&B; Chart]
Le Lo Li/Who Do You Love?	Sly Stone	12.1975	-	-	Epic 50175	[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][75[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
High on You	Sly Stone	11.1975	-	45[10]	Epic 33 835	[produced by Sly Stone]

piątek, 9 stycznia 2026

Bootsy Collins

Natychmiast rozpoznawalny po porywających, melodyjnych liniach basowych i niezwykle
charyzmatycznych wokalach, Bootsy Collins to zarówno znakomity muzyk funkowy i R&B, jak i wytrawny artysta. Zdobywszy sławę pod koniec nastoletnich lat jako członek J.B.'s, Collins został uczniem Jamesa Browna i od razu odegrał kluczową rolę w przekształceniu soulu w mocny, hard funk u zarania lat 70-tych. przez wokalistę i lidera zespołu.

Co ciekawe, Collins dopiero zaczynał, gdy został przyjęty do rodziny Parliament-Funkadelic, gdzie odegrał większą rolę jako autor tekstów i wokalista. Był kluczową postacią w przebojach P-Funk, takich jak „Up for the Down Stroke” (1974) i „Tear the Roof Off the Sucker” (1976), zanim ponownie zaszokował publiczność utworem „I'd Rather Be with You” (1976), swoim pierwszym wielkim singlem jako lider zespołu Bootsy's Rubber Band.

Jego dyskografia jako lidera i prawdziwego solowego artysty wyróżnia się dodatkowo złotymi płytami „Ahh...The Name Is Bootsy, Baby!” (1977) i „Bootsy? Player of the Year” (1978) oraz przebojem numer jeden R&B „Bootzilla” (1978). Co więcej, członek Rock and Roll Hall of Fame od dziesięcioleci pozostaje stałym współpracownikiem. Występował pod różnymi pseudonimami u boku Billa Laswella i nawiązał wzajemne relacje z wieloma raperami, co zostało udokumentowane na animowanych solowych albumach, od „Fresh Outta 'P' University” (1997) po „The Power of the One” (2020) i „Album of the Year #1” w Funkateer (2025).

Urodzony w Cincinnati, William Earl „Bootsy” Collins zaczynał od gitary, zainspirowany Jimi Hendrixem i starszym bratem Phelpsem „Catfishem” Collinsem. Kiedy basista w zespole Catfisha nie pojawił się na scenie, młodszy Collins zastąpił go i pozostał przy nowym instrumencie. Bracia Collins stali się zalążkiem Pacemakers, formacji, w której skład wchodził również wokalista Philippe Wynne, późniejszy założyciel zespołu Spinners. Zespół przyjął lokalną wytwórnię King Records za swoją bazę i stał się zespołem sesyjnym i koncertowym dla takich artystów jak Hank Ballard, Marva Whitney i Lyn Collins. Kiedy większość zespołu Jamesa Browna wycofała się przed koncertem w Columbus w stanie Georgia w 1970 roku, Ojciec Chrzestny Soulu wysłał Bobby'ego Byrda odrzutowcem, aby zabrał Pacemakersów jako awaryjne zastępstwo. Wkrótce zostali wchłonięci przez zespół, który stał się znany jako J.B.'s.

Inspirujące, pomysłowe progresje i motywy Collinsa były kluczowym elementem późniejszych hitów Browna, takich jak „Get Up (I Feel Like Being A) Sex Machine”, „Super Bad”, „Soul Power” i „Talkin' Loud and Sayin' Nothing”. Bracia Collins opuścili J.B.'s w 1971 roku i w Cincinnati utworzyli trzon grupy, która przybrała wiele nazw - między innymi House Guests, House Guest Rated X oraz Bootsy Phelps and Gary - i wydała kilka singli w ciągu kilku lat. Większość tych muzyków, w tym Collinsowie, przeniosła się do Detroit i dołączyła do Funkadelic George'a Clintona w 1972 roku. Bootsy Collins ostatecznie pełnił podwójną rolę dla Clintona w Parliament i współtworzył wiele klasyków P-Funk, w tym hity R&B z pierwszej dziesiątki „Up for the Down Stroke” i „Tear the Roof Off the Sucker (Give Up the Funk)” oraz przebojowy „Flash Light”.

W tym czasie Collins założył Bootsy's Rubber Band. Ten pełen energii zespół powstał w 1976 roku z Fredem Wesleyem, Maceo Parkerem i Rickiem Gardnerem, znanymi również jako Horny Horns, a także z Catfish, Leslyn Bailey, Garym „Mudbone” Cooperem, Robertem „Peanut” Johnsonem, Frankiem „Frankie Kash” Waddym i Frederickiem „Flintstone” Allenem w pierwotnym składzie. Collins zaprezentował swoje alter ego, Bootzillę i Caspera, jako część występu scenicznego. Debiutancki album zespołu, „Stretchin' Out in Bootsy's Rubber Band”, oraz ich drugi album, „Ahh...The Name Is Bootsy, Baby!”, dorównywały wszystkim wydawnictwom wydanym w szczytowym okresie prezydentury Clintona pod względem idiomatycznej różnorodności, błyskotliwego, dziwacznego humoru i skandalicznych tekstów. Zarówno „Ahh...”, jak i trzeci album, „Bootsy? Player of the Year”, osiągnęły 16. miejsce na liście albumów Billboardu i zdobyły status złotej płyty przyznany przez RIAA. Dziewięć singli zespołu trafiło na listy R&B przed końcem lat 70-tych. „The Pinocchio Theory” znalazło się w pierwszej dziesiątce. „Bootzilla”, jeden z flagowych utworów Collinsa, znalazł się na szczycie.

W latach 80-tych Collins nagrywał zarówno z zespołem Sweat Band - Bootsy's Rubber Band pod nową nazwą, dzięki procesowi sądowemu wszczętemu przez mało znaną grupę Rubber Band - jak i jako artysta solowy. Realizował również kilka projektów specjalnych, takich jak „Bonzo Goes to Washington” z 1984 roku, jednorazowy projekt we współpracy z Jerrym Harrisonem z Talking Heads, który wyprodukował „5 Minutes” z Ronaldem Reaganem wypowiadającym wojnę nuklearną Związkowi Radzieckiemu.

W 1988 roku powrócił do Columbii z albumem „What's Bootsy Doin'?”. Utwór „Shock-It-to-Me” z tego zestawu został napisany i współprodukowany przez płodnego Billa Laswella, z którym Collins nawiązał bliską i długotrwałą współpracę. Przez cały rok 1989 i początek lat 90-tych Collins dyrygował orkiestrą Bootzilla w utworze Malcolma McLarena Waltz Darling, był też częstym gościem tria muzyki tanecznej Deee- Lite (utwór znalazł się w przeboju „Groove Is in the Heart” z pierwszej dziesiątki listy przebojów) i koncertował z grupą współprowadzoną przez wieloletnich partnerów Maceo Parkera i Freda Wesleya. Zespół Bootsy'ego Rubber Band powrócił w tym okresie z „Jungle Bass”, EP-ką nagraną z pomocą Laswella dla 4th & Broadway.

Pod koniec lat 90-tych pojawiła się szeroka gama projektów z udziałem Laswella. Wśród nich znalazły się „Transmutation” i „Sacrifist” Praxisa, dwupłytowy „Blasters of the Universe” Bootsy'ego z New Rubber Band, „Lord of the Harvest” Zillatrona oraz „Funkcronomicon” Axiom Funka. Dodatkowo, Collins wydał „Fresh Outta 'P' University”, album z 1997 roku, na którym wystąpili raperzy, tacy jak MC Lyte, Rodney O i Dru Down, a także wielu współpracowników P-Funka. Mniej więcej w tym samym czasie, gdy album został wydany, Collins został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame jako członek Parliament-Funkadelic.

U progu XXI wieku Collins utrzymywał swoją pozycję dzięki trasom koncertowym, reedycjom i innym tytułom, takim jak dwupłytowy album wytwórni Rhino z 2001 roku „Glory B da Funk's on Me!: The Bootsy Collins Anthology”. Ponadto Collins zaśpiewał w utworze Fatboy Slima „Weapon of Choice” i ostatecznie został laureatem nagrody Grammy, gdy teledysk do utworu (przedstawiający jedynie tańczącego Christophera Walkena) zdobył w 2001 roku nagrodę dla najlepszego krótkiego teledysku.

Nowe albumy studyjne z lat 2000. ograniczały się do „Play with Bootsy” z 2002 roku i „Christmas Is 4 Ever” z 2006 roku. W międzyczasie Collins grał w eksperymentalnym zespole metalowym Science Faxtion i brał udział w kilku przedsięwzięciach Freda Wesleya. Swobodna współpraca muzyka trwała przez całą dekadę 2010, naznaczona Tha Funk Capital of the World i World Wide Funk, śmiałymi solowymi lotami wydanymi odpowiednio w 2011 i 2017 roku. Jako absolwent Parliament-Funkadelic, Collins otrzymał nagrodę za całokształt twórczości od Recording Academy w 2019 roku. W kolejnym roku rozszerzył swoją solową dyskografię o The Power of the One, wysoce kolaboracyjne przedsięwzięcie, które również uruchomiło jego własną wytwórnię Bootzilla. Pojawienie się na nagraniach takich artystów jak DMX i Silk Sonic, a także kontynuacja tras koncertowych, poprzedziło pojawienie się w 2025 roku albumu roku #1 Funkateer, kolejnego zabawnego zestawu z Wesleyem, Jabo Starksem, Dave'em Stewartem, Ice Cube'em, Snoop Doggiem i Myrą Washington wśród zaproszonych gości.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stretchin' Out (In A Rubber Band)/Physical Love	Bootsy Collins	06.1976	-	-	Warner Bros. 8215	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][18[15].R&B; Chart]
I'd Rather Be With You/Vanish In Our Sleep	Bootsy's Rubber Band	08.1976	-	-	Warner Bros. 8246	[written by W. Collins, G. Clinton, G. Cooper][produced by George Clinton, William Collins][25[13].R&B; Chart]
Psychoticbumpschool/Vanish In Our Sleep	Bootsy's Rubber Band	12.1976	-	104[6]	Warner Bros. 8291	[written by W. Collins, G. Clinton, B. Worrell, P. Collins][produced by George Clinton, William Collins][69[7].R&B; Chart]
The Pinocchio Theory/Rubber Duckie	Bootsy's Rubber Band	03.197	-	-	Warner Bros. 8328	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][6[13].R&B; Chart]
Can't Stay Away/Another Point Of View	Bootsy's Rubber Band	07.1977	-	104[4]	Warner Bros. 8403	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][19[14].R&B; Chart]
Bootzilla/Vanish In Our Sleep	Bootsy's Rubber Band	02.1978	-	-	Warner Bros. 8512	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][1[1][19].R&B; Chart]
Hollywood Squares/What's A Telephone Bill?	Bootsy's Rubber Band	05.1978	-	-	Warner Bros. 8575	[written by William Collins, George Clinton, Frank Waddy][produced by George Clinton, William Collins][17[13].R&B; Chart]
Jam Fan (Hot)/She Jam (Almost Bootsy Show)	Bootsy's Rubber Band	05.1979	-	-	Warner Bros. 8818	[written by William Collins, Ron Dunbar, George Clinton][produced by George Clinton, William Collins][13[14].R&B; Chart]
Bootsy Get Live/Bootsy Get Live - Part 2	Bootsy	07.1979	-	-	Warner Bros. 49013	[written by W. Collins, G. Clinton, M. Parker][produced by Starr-Mon, Dr. Funkenstein][38[9].R&B; Chart]
Mug Push/Scenery	Bootsy	11.1980	-	-	Warner Bros. 49 599	[written by P. Collins, Bootsy, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][25[14].R&B; Chart]
F-Encounter/F-Encounter (Instrumental)	Bootsy	02.1981	-	-	Warner Bros. 49 661	[written by Bootsy, Rick Evans, Ron Ford, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][51[9].R&B; Chart]
Take A Lickin' And Keep On Kickin'/Shine-O-Myte (No Rap Version)	William "Bootsy" Collins	05.1982	-	-	Warner Bros. 50 044	[written by William "Bootsy" Collins][produced by William "Bootsy" Collins][29[11].R&B; Chart]
Shine-O-Myte (Rag Popping)/So Nice You Name Him Twice	William "Bootsy" Collins	07.1982	-	-	Warner Bros. 29 965	[written by William "Bootsy" Collins, George Clinton][produced by William "Bootsy" Collins][78[4].R&B; Chart]
Body Slam!/I'd Rather Be With You	Bootsy's Rubber Band	10.1982	-	-	Warner Bros. 29 889	[written by Bootsy Collins, Joel Johnson][produced by Bootsy Collins][12[15].R&B; Chart]
Party On Plastic (What's Bootsy Doin'?)/Save What's Mine For Me	Bootsy Collins	09.1988	-	-	Columbia 07991	[written by Bootsy, V. Vee ][produced by "Bootsy" Collins][27[10].R&B; Chart]
Jungle Bass	Bootsy's Rubber Band	06.1990	-	-	4th & Broadway 444 023	[written by B. Worrell, B. Laswell, B. Collins, J. Johnson][produced by Bill Laswell, Bootsy Collins][21[3].R&B; Chart]
Baby Bubba	Dru Down Featuring Bootsy Collins	03.1997	-	-	Relativity 1583	[produced by Alonzo Jackson][84[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stretchin' Out in Bootsy's Rubber Band	Bootsy's Rubber Band	05.1976	-	59[27]	Warner 2920	[produced by Bootsy Collins, George Clinton]
Ahh... The Name Is Bootsy, Baby!	Bootsy's Rubber Band	02.1977	-	16[23]	Warner 2972	[gold-US][produced by Bootsy Collins, George Clinton]
Bootsy? Player of the Year	Bootsy's Rubber Band	02.1978	-	16[24]	Warner 3093	[gold-US][produced by Bootsy Collins, George Clinton]
This Boot Is Made for Fonk-N	Bootsy's Rubber Band	07.1979	-	52[9]	Warner 3295	[produced by Bootsy Collins, George Clinton]
Ultra Wave	Bootsy	12.1980	-	70[9]	Warner 3433	[produced by Bootsy Collins, George Clinton]
The One Giveth, the Count Taketh Away	Bootsy Collins	05.1982	-	120[8]	Warner 3667	[produced by Bootsy Collins]

wtorek, 30 grudnia 2025

100 Proof (Aged in Soul)

100 Proof (Aged in Soul) to amerykański zespół funkowo-soulowy, założony w Detroit
w stanie Michigan w 1969 roku. Zespół został założony przez były duet kompozytorów Motown Holland-Dozier-Holland, który podpisał kontrakt z nową wytwórnią Hot Wax Records. Grupa wydała kilka przebojów w latach 1969-1972. Największym z nich był „Somebody's Been Sleeping”, który osiągnął 8. miejsce na liście Billboard Hot 100, sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i uzyskał status złotej płyty przyznany przez Recording Industry Association of America

. Zespół nagrał również utwór „She's Not Just Another Woman”, który dzięki ówczesnej popularności „Somebody's Been Sleeping” zaczął być grany w stacjach radiowych. Chociaż „She's Not Just Another Woman” pierwotnie miał być utworem na album, wytwórnia zdała sobie sprawę, że ma w zanadrzu kolejny potencjalny hit. Jednakże, wierząc, że inny utwór z listy 100 Proof (Aged in Soul) będzie obecny na listach przebojów w tym samym czasie co Somebody's Been Sleeping, postanowiono wydać go pod nazwą odrębnego zespołu, 8th Day. Utwór ten również okazał się hitem, osiągając 11. miejsce na liście [Billboard Hot 100] i 3. miejsce na liście R&B.

Pierwszy album grupy, Somebody's Been Sleeping in My Bed, został wydany przez Hot Wax w 1970 roku. Recenzując go w Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981), Robert Christgau napisał: „Niezidentyfikowany wokalista podziwia (lub zazdrości) Davida Ruffina, a od czasów Smokey nie udało się zmieścić na jednym albumie tylu przysłów i idiomów - za dużo kucharzy, Johnny wraca do domu, miłość jest słodsza za drugim razem. A do tego kompletny tekst „szczerego” uwodzenia przy szampańskiej kolacji”.

Zespół rozpadł się w 1973 roku, choć nazwa została ponownie użyta przez krótki okres w 1977 roku dla zupełnie innego składu muzyków.

Członkowie:

Steve Mancha (ur. Clyde Darnell Wilson; ur. 25 grudnia 1945r- zm. 8 stycznia 2011r)

Eddie Holiday (były wokalista zespołu The Holidays), (ur. Eddie Anderson; nie żyje)

Joe Stubbs (dawniej The Contours, The Originals i The Falcons; brat Leviego Stubbsa), (ur. Joseph Stubbles; 1942 - zm. 5 lutego 1998r)

Carlis McKinley „Sonny” Monroe (były wokalista zespołów The Falcons, The Firestones i The Fabulous Playboys), (ur. 20 marca 1938r - zm. 24 marca 2009r)

Donald „Don” Hatcher (były basista zespołu instrumentalnego Fun Co, zespół akompaniujący Bettye LaVette), (ur. 29 grudnia 1949r-zm. 2005)

Donnell „Doni” Hagan (studio w Chicago i perkusista)

Herschel Hunter (nieżyjący, były artysta solowy w wytwórni Motown, członek zespołów wokalnych The Monitors i The Martiniques, starszy brat zmarłego piosenkarza Tya Huntera, byłego członka The Glass House i The Originals)

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Too Many Cooks (Spoil The Soup)/Not Enough Love To Satisfy	100 Proof (Aged in Soul)	12.1969	-	94[2]	Hot Wax 6904	[written by Angelo Bond, R. Dunbar, E. Wayne][produced by Stagecoach Productions][24[8].R&B; Chart]
Somebody's Been Sleeping/I've Come To Save You	100 Proof (Aged in Soul)	09.1970	-	8[14]	Hot Wax 7004	[gold-US][written by G. Perry, G. Johnson, A. Bond][produced by G. Perry][6[14].R&B; Chart]
One Man's Leftovers (Is Another Man's Feast)/If I Could See The Light In The Window	100 Proof (Aged in Soul)	02.1971	-	96[2]	Hot Wax 7009	[written by General Johnson, Gregg Johnson, Angelo Bond ][produced by Gregg Perry][37[4].R&B; Chart]
Driveway/Love Is Sweeter (The Second Time Around)	100 Proof (Aged in Soul)	06.1971	-	121[2]	Hot Wax 7104	[written by A. Bond, G. Perry, G. Johnson][produced by Greg Perry][33[4].R&B; Chart]
90 Day Freeze (On Her Love)/Not Enough Love To Satisfy	100 Proof (Aged in Soul)	11.1971	-	-	Hot Wax 7108	[written by R. Dunbar, A. Bond][produced by Ronald Dunbar, McKinley Jackson ][34[4].R&B; Chart]
Everything Good Is Bad/I'd Rather Fight Than Switch	100 Proof (Aged in Soul)	04.1972	-	45[11]	Hot Wax 7202	[written by A. Bond, G. Johnson, G. Perry][produced by Greg Perry, General Johnson ][15[13].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Somebody's Been Sleeping in My Bed	100 Proof (Aged in Soul)	12.1970	-	151[7]	Hot Wax 704	[produced by Greg Perry, Raynard Miner, William Weatherspoon]