Cool Notes

The Cool Notes to brytyjski zespół pop-funk, który w latach 1984-1986 osiągnął szereg
przebojów na brytyjskich listach przebojów. Zespół, założony w południowym Londynie, składał się z siedmiu członków, utalentowanych wokalnie i instrumentalnie. Najbardziej znany jest z przeboju „Spend the Night”, który zajął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 

Zespół Cool Notes początkowo rozpoczął karierę nagraniową w stylu lovers rock, a Lauraine i Heather grały główne wokale. Pełny skład zespołu stanowili Joseph Charles, Peter Lee Gordon, Peter Rowlands i Ian Dunstan. W 1978 roku grupa nagrywała dla grupy Jama Pata Rhodena; sukces singla „My Tune” zaowocował udzieleniem przez Rhodena licencji na piosenkę dużym wytwórniom płytowym w 1979 roku, ponieważ oczekiwano, że piosenka wejdzie do głównego nurtu. Jama wydała również nieudane „Just Girls” i „Sweet Vibes”, które zasygnalizowały zmianę kierunku. 

Zespół kontynuował nagrywanie do początku lat 80-tych, wydając „I Forgot How To Love You”, „Morning Child” i Down To Earth, które pokazały zdolność adaptacji grupy. Okładka albumu przedstawiała zespół przebrany za astronautów i pomimo tego żałosnego chwytu marketingowego, debiut został dobrze przyjęty. W 1984 roku zespół odczuł potrzebę dalszej transformacji, co doprowadziło do powstania wytwórni Abstract Dance i wydania utworu „Never Too Young”, skierowanego na scenę klubową i zajmującego niższe pozycje na listach przebojów. Wydanie spotkało się z entuzjazmem w klubach, a zespół po przeboju wydał  utwór „I Forgot”, dążąc do zaistnienia na radiowych playlistach. Singiel nie zachwycił prezenterów muzycznych i, podobnie jak poprzednik, znalazł się w Top 75.

 Rozsądna decyzja zaowocowała powrotem grupy do klubowego brzmienia z utworem „Spend The Night”, który osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, pomimo obojętności stacji radiowych wobec zespołu. Zespół cieszył się serią hitów, takich jak „In Your Car”, „Have A Good Forever”, a zwieńczeniem był „Into The Motion”. Ich utwory nadal charakteryzowały się klimatem reggae, co przeczyło ich zapewnieniom, że chcą być postrzegani jako brytyjski zespół soulowy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Your Never Too Young/Sound Of Summer	Cool Notes	08.1984	42[5]	-	Abstract Dance AD 001	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
I Forgot/Baby I Just Want It	Cool Notes	11.1984	63[4]	-	Abstract Dance AD 002	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes, John Burns]
Spend The Night/Halu (Spring)	Cool Notes	03.1985	11[10]	-	Abstract Dance AD 3	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
In Your Car/Secrets Of The Night	Cool Notes	07.1985	13[10]	-	Abstract Dance AD 4	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Have A Good Forever/Natural Energy	Cool Notes	10.1985	73[3]	-	Abstract Dance AD 5	[written by S. McIntosh, L. McIntosh][produced by The Cool Notes]
Into The Motion/Come Back To Me (Remix)	Cool Notes	05.1986	66[2]	-	Abstract Dance AD 8	[written by Steve McIntosh][produced by Bobby Ely]
Momentary Vision/Girls Night Out	Cool Notes	09.1986	94[2]	-	Abstract Dance AD 10	[written by Steve McIntosh][produced by The Cool Notes]
Magic Lover/House Of Love	Cool Notes	.1988	169	-	Risin RAH 102	[written by S.J. McIntosh][produced by Charlie Maque ]
Spend The Night (7" Remix)/Come On Back To Me	Cool Notes	.1990	84	-	Swanyard SYD 5	[written by Steve McIntosh][produced by The Coolnotes]
Make This A Special Night/Where Do We Go From Here	Cool Notes	09.1991	86	-	PWL PWL 200	[written by Stock, Waterman][produced by Stock, Waterman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Have a Good Forever	Cool Notes	11.1985	66[2]	-	Abstract Dance ADLP 1	[produced by Cool Notes]

Craig T. Cooper

 „The Reds” to jedyne trafne określenie płynnego, zmysłowego stylu gry na gitarze, który opanował
Craig T. Cooper. Nie tylko blues, nie tylko jazz - Craig T. to „Uncola Jazzu”. Craig T. Cooper to artysta nagrywający, producent, autor tekstów, aranżer, lekarz, inżynier dźwięku, programista, mistrz miksu i remiksów, właściciel CRAIGLAND Studios w Los Angeles i absolutnie dobry muzyk. Jego dorobek jest nieograniczony, a doświadczenie nieocenione. Zacznijmy więc od początku… Kim jest Craig T. Cooper? 

Craig T. Cooper, najmłodszy z siedmiorga dzieci, urodził się i wychował w Los Angeles w Kalifornii. Już jako małe dziecko przejawiał oznaki ogromnego talentu muzycznego. Jego talent muzyczny ujawnił się po raz pierwszy w wieku czterech lat. Wkrótce po rozpoczęciu nauki gry na wiolonczeli miał nadzieję pójść w ślady swojego brata Rona, światowej sławy wiolonczelisty. Pragnienie muzyki Craiga było nienasycone i przeszedł od wiolonczeli do trąbki, perkusji i fortepianu, a w końcu gitary -swojego ulubionego instrumentu. Nie tylko miał wyjątkowy talent do gry na gitarze, ale także szybko ugruntował swoją tożsamość jako muzyk studyjny i solista. W połączeniu z jego siłą twórczą, z którą musiał się liczyć już na początku swojej kariery muzycznej.

  Rok 1984 był początkiem jego kariery jako muzyka studyjnego. Jego pierwszy wielki przełom z El DeBarge doprowadził następnie do nieustannej pracy w studiu. Doskonalił swoje umiejętności i styl, pracując z takimi luminarzami muzyki jak: Anita Baker, Bob Dylan, Barry Manilow, The Boys, Tiffany, The O'Jays, George Duke, Patrice Rushen, Lalah Hathaway, Klymaxx, LeVert, The Jacksons, The Crusaders i Tone Loc. Aby urozmaicić swoją działalność, pracował nad licznymi ścieżkami dźwiękowymi do filmów i własnymi „ulubionymi projektami”.

  Czasami Craig T. również ruszał w trasę koncertową z takich jak Cheryl Lynn, Billy Preston, Ronnie Laws i wielu innych. Po zakończeniu tras koncertowych, Craig T. podpisał w 1989 roku kontrakt z wytwórnią Valley Vue Records, co zaowocowało czterema uznanymi przez krytyków albumami: „CRAIG T. COOPER PROJECT” (1989), „GOT THAT THANG” (1990), „DARKM'N” (1991) i „GREATEST HITS” (1994). Jego współpraca z wokalistką i autorką tekstów Denise Stewart doprowadziła do powstania singla „Quality Time” z albumu „GOT THAT THANG”. Craig T. napisał i wyprodukował materiał, grał na wszystkich instrumentach, a także programował, miksował i remiksował albumy. Te unikalne umiejętności pozwoliły mu na inżynierię dźwięku i miksowanie innych płyt. Wielu artystów, by wymienić tylko kilku, wnosiło swój talent do jego oryginalnych projektów na przestrzeni lat, takich jak Joe Sample, Bobby Lyle, George Duke i Patrice Rushen, Jazz Crusaders, Gerald Albright, Gerald LeVert, a najbardziej niezwykłym było solo na harmonijce z udziałem Mykeltiego Williamsona z „Forresta Gumpa” i „Waiting to Exhale”. 

 Jego sukces w Valley Vue Records zainspirował wytwórnię SIN-DROME do podpisania z nim kontraktu w 1995 roku. Craig wydał dwa wspaniałe wydawnictwa dla tej wytwórni; pierwszym był „TOUCH-TONE” (1995), na którym w przebojowym singlu „Can I Still Play With The Band?” wystąpili jego koledzy z wytwórni, Wayne Henderson i Wilton Felder. Drugi, zatytułowany „ROMANTIC LETTER” (1996), zawierał covery takie jak „Sensitivity” (autorstwa Jimmy'ego Jama i Terry'ego Lewisa) i „Never Too Much” (autorstwa Luthera Vandrossa), spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem samych Mastersów! W rzeczywistości byli oni całkowicie zachwyceni niezwykle odważnym potraktowaniem ich utworu przez Craiga. hity. Co ostatnio robił ten impresario? No cóż, delikatnie mówiąc, jest gościem na kolejnym, już multiplatynowym albumie LSG. Nawet George Benson musiał spróbować - z którym właśnie skończył nagrywać. 

Craig T. właśnie ukończył swój siódmy album i z niecierpliwością czeka na letnią premierę z duetem z Geraldem LeVertem. Craig T. właśnie zakończył 18-miesięczny kontrakt z Adrianą Evans jako dyrektorem muzycznym. Adriana (artystka nagrywająca w LOUD RECORDS) polubiła go tak bardzo, że praktycznie zabrała go ze sobą w podróż dookoła świata, a także wystąpiła z nim w programie BET. Jego długotrwała przyjaźń i współpraca muzyczna z Geraldem LeVertem zapewniły mu rezydenturę w studiu Geralda w Ohio, a także trasę koncertową z obecnie bardzo popularną (multiplatynowską) trasą LSG (Gerald Levert, Keith Sweat i Johnny Gill).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Dues	Craig T. Cooper	02.1989	-	-	Valley Vue 75 707	[written by Denise Stewart,Craig T. Cooper][produced by Craig T. Cooper][79[5].R&B Chart]

Conway Brothers

Conway Brothers byli amerykańską wokalno-instrumentalną grupą funk i soul z Chicago
w stanie Illinois, utworzoną na początku lat 80-tych XX wieku. W jej skład wchodzili czterej bracia: Frederick Conway (instrumenty klawiszowe), Hiawatha Conway (perkusja), Huston Conway (gitara basowa i wokal) oraz James Conway (gitara).Działali głównie w latach 1982-1987, specjalizowali się w energicznych, imprezowych utworach łączących funkowe rytmy z soulowym wokalem, wydając muzykę w niezależnych wytwórniach, takich jak Paula Records i Ichiban Records. Ich brzmienie czerpało z wpływów electro-funk i dance tamtej epoki, przyczyniając się do rozwoju undergroundowej sceny R&B.

 

  Największy sukces grupy przyszedł wraz z ich singlem z 1985 roku "Turn It Up", który osiągnął szczyt na nr 11 na UK Singles Chart i nr 81 na US R&B chart, prezentując ich energetyczny styl z zaraźliwymi rytmami i wielowarstwowymi harmoniami napisanymi wspólnie przez braci. Ten utwór pojawił się na ich debiutanckim albumie Turn It Up! (1986), który zawierał także kolejne single, takie jak "Raise the Roof" (1986, nr 81 US R&B) i podkreślił ich samodzielnie wyprodukowane podejście do funku gotowego do gry w klubach. Następnie wydali drugi album, Lady in Red (1987), zawierający singiel "I Can't Fight It" (nr 84 US R&B), zanim rozpadli się w obliczu zmieniającego się krajobrazu muzycznego końca lat 80-tych. Późniejsze kompilacje, takie jak Dance Club Hits Vol. 1 (1996), pomógł zachować ich dziedzictwo w retrospektywach funku i soulu.

 

  Choć osiągnęli skromny wpływ na amerykańskie listy przebojów, wkład Conway Brothers w niezależny R&B lat 80-tych podkreśla dynamikę regionalnych zespołów funkowych, a ich muzyka nadal przyciąga kolekcjonerów i DJ-ów surową, taneczną energią.

 

  Conway Brothers byli amerykańskim zespołem R&B i funku założonym przez czwórkę rodzeństwa, pochodzącego z Hot Springs w Arkansas, gdzie urodzili się wszyscy członkowie. Ich matka, szukając lepszych możliwości, przeniosła rodzinę do Chicago w stanie Illinois i podjęła pracę w szatni lokalnego klubu. Tam bracia- James, Frederick, Hiawatha i Huston- uzupełniali dochody rodziny, sprzątając lokal po godzinach, podczas których odkrywali porzucone instrumenty i zaczęli uczyć się grać samodzielnie. Podczas gdy inne dzieci bawiły się na świeżym powietrzu, bracia pozostawali w domu, pilnie ćwicząc swój warsztat.W 1985 roku członkami zespołu byli James Conway (26 lat, gitara), Huston Conway (25 lat, bas i wokal), Hiawatha Conway (24 lata, perkusja) i Frederick Conway (23 lata, instrumenty klawiszowe). Poprzedzał ich piąty brat, Willie Conway, który pełnił funkcję muzycznego lidera rodziny, ale zmarł przed powstaniem grupy; żyjący bracia czcili jego pamięć, często czując jego obecność podczas występów. Hiawatha, samookreślony „żartowniś” rodziny, nosił niezwykłe imię wybrane przez rodziców ze względu na jego śmiałe i prowokacyjne konotacje, które często wzbudzały ciekawość publiczności. Bracia podkreślali, że ich bliska dynamika rodzeństwa była centralna dla ich procesu twórczego, przy czym wszyscy czterej przyczyniali się do pisania, produkcji i aranżacji ich materiału.

 

  Skromne początki rodziny na scenie muzycznej Chicago ukształtowały ich wczesną determinację; Wygrali wiele lokalnych konkursów talentów, ale podkreślali potrzebę wychodzenia poza konkursy, aby osiągnąć prawdziwy sukces. Aby sfinansować swoje nagrania, podejmowali się nisko płatnych koncertów, odzwierciedlając surowy, samowystarczalny etos, który definiował ich korzenie. To podwaliny w Hot Springs i Chicago pielęgnowały brzmienie zakorzenione w soulowym, energetycznym R&B, inspirowanym tętniącym życiem klubowym otoczeniem, w którym pracowała ich matka i gdzie po raz pierwszy eksperymentowali z muzyką. Ich powstanie miało swoje korzenie w rodzinnej współpracy, a grupa zadebiutowała na płycie w 1982 roku singlem „Set It Out” / „Gonna Refuse Your Love” wydanym przez wytwórnię Gerim, który uwydatnił ich optymistyczne, imprezowe brzmienie. Konkretne osobiste inspiracje muzyczne braci pozostają słabo udokumentowane. To połączenie regionalnych korzeni i współczesnego R&B pomogło ukształtować ich charakterystyczny styl przed przełomem w 1985 roku.

 W 1987 roku grupa przeszła do Ichiban Records, wytwórni soulowej z siedzibą w Atlancie, gdzie nagrali swój drugi i ostatni album Lady in Red. To wydanie łączyło współczesne techniki produkcji lat 80-tych z tradycyjnymi wpływami southern soul. Lista utworów zawierała tytułowy utwór „Lady in Red”, „Por-Sha”, „I Can't Fight It” oraz instrumentalny jam „Ohio Jam” nawiązujący do stylu Ohio Players. Singiel „I Can't Fight It” osiągnął 84. miejsce na listach przebojów R&B w USA. Pomimo zaprezentowania ewoluującego brzmienia z mocnymi aranżacjami wokalnymi i rytmicznymi groove'ami, album nie doczekał się promocji.

 

  Po „Lady in Red” Conway Brothers nie wydali już żadnych kolejnych nagrań, co doprowadziło do rozpadu zespołu w 1987 roku po pięciu latach działalności. Brak kolejnych wydawnictw pod szyldem grupy oznaczał koniec ich wspólnej kariery, choć poszczególni członkowie w kolejnych latach realizowali się w innych dziedzinach muzycznych.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn It Up	Conway Brothers	06.1985	11[10]	-	10 Records TEN 57	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers, 'Hotmix' Hudson][81[5].R&B Chart]
Raise The Roof	Conway Brothers	12.1985	77[2]	-	10 Records TEN 83	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][81[5].R&B Chart]
I Can't Fight It	Conway Brothers	03.1987	-	-	Ichiban 112	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][84[7].R&B Chart]

West Street Mob

West Street Mob to amerykański zespół boogie i electro, działający w latach 1981–1984,
najbardziej znany z utworu „Break Dance - Electric Boogie” z 1983 roku. W skład zespołu wchodzili Bill McGee, Joey Robinson Jr. i Sabrina Gillison. .Podpisali kontrakt z wytwórnią Sugar Hill Records. Przed powstaniem West Street Mob, Bill McGhee grał w zespole Hellaphenalia i angażował się w różne projekty muzyczne. Joey Robinson Jr. jest synem założycielki i piosenkarki Sugar Hill Records, Sylvii Robinson.

 

 W 1981 roku West Street Mob nagrał swój album o tym samym tytule, który osiągnął 57. miejsce na liście Billboard Black Albums. Singiel „Let's Dance” osiągnął 18. miejsce na liście Black Singles i 22. miejsce na liście Dance W 1983 roku zespół wydał swój drugi album, Break Dance -Electric Boogie. Tytułowy utwór zawiera fragment utworu „Apache” z 1973 roku, autorstwa Jerry'ego Lordana, w wykonaniu Incredible Bongo Band.

 

  Joseph „Joey” Robinson Jr., syn założycielki wytwórni Sugar Hill Records, Sylvii Robinson, zmarł na raka 11 lipca 2015 roku w Tenafly w stanie New Jersey w wieku 53 lat.

W 1983 roku West Street Mob wydał swój drugi album „Break Dance: Electric Boogie”, który pierwotnie ukazał się we Francji i Niemczech, a rok później w Stanach Zjednoczonych, Australii i Nowej Zelandii. Pierwszy singiel z albumu „Ooh Baby” osiągnął 55. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 8 tygodni. Tytułowy utwór został wydany jako drugi singiel z albumu, który osiągnął 52. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Club Play Singles magazynu Billboard, 37. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na listach przebojów przez 11 tygodni i 64. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. 

 

 West Street Mob wydał trzy kolejne single: „I Can’t Stop”, „Rock the Party” i „Mosquito”, zanim popadł w zapomnienie. Sabrina Gillson zaśpiewała na albumie Duke’a Bootee „Bust Me Out” z 1984 roku i wystąpiła w duecie z Davidem Grantem na albumie „Hopes and Dreams” z 1985 roku. Jej ostatni występ muzyczny do tej pory to wokal w utworze Seven Windows „Shakey’s Got the Blues” w 1986 roku. 

Bill McGhee nadal pracuje nad różnymi projektami muzycznymi, ale jest również muzykiem jazzowym i administratorem szkoły. W 2006 roku wydał album jazzowy „Chase the Sunset”. Joey Robinson Jr. pisał i produkował muzykę dla artystów,

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Dance (Make Your Body Move)	West Street Mob	09.1981	-	88[3]	Sugar Hill 559	[written by Pleasure, W. Henderson, A. Johnson, J. Peters][produced by Joey Robinson Jr.][18[16].R&B Chart][22[14].Hot Disco/Dance;Sugar Hill 559 12"]
Got To Give It Up	West Street Mob	01.1982	-	-	Sugar Hill 570	[written by Joey Robinson Jr., Billy Jones ][produced by Joey Robinson Jr.][73[5].R&B Chart]
Sing A Simple Song	West Street Mob	04.1982	-	89[4]	Sugar Hill 576	[written by S. Stewart][produced by Joey Robinson Jr, Cheryl Cook][44[9].R&B Chart]
Ooh Baby	West Street Mob	09.1982	-	-	Sugar Hill 588	[written by Cheryl Cook, Joey Robinson, Jr.][produced by Cheryl Cook, Joey Robinson, Jr.][55[8].R&B Chart]
Break Dance (Electric Boogie)	West Street Mob	09.1983	64[4]	-	Sugar Hill 460	[written by Jerry Lordan][produced by Joey Robinson Jr., Lealand Robinson][37[11].R&B Chart][52[7].Hot Disco/Dance;Sugar Hill 460 12"]
Sugar Hill Remixes	Junior Cartier / West Street Mob / Roots Manuva / Grandmaster Flash	11.1999	-	85[1]	Sugar Hill NEEX 1009 [UK]	-

Rodger Collins

Rodger Collins Jr. (ur. 20 sierpnia 1940 r.) znany również jako Hajji Rajah Kasim Sabrie, to
amerykański wokalista i muzyk soulowo-funkowy. 

 

 Collins urodził się w Santa Anna w Teksasie, a jako nastolatek przeprowadził się do San Francisco w Kalifornii. Wygrał konkurs talentów w Oakland, zanim studiował aktorstwo w San Francisco. Śpiewał w klubach, a na początku lat 60-tych podpisał kontrakt z wytwórnią Fantasy Records, która wydawała jego płyty w swojej filii, wytwórni Galaxy. Chociaż jego dwa pierwsze single nie odniosły sukcesu, jego trzeci singiel, „She's Looking Good”, napisany przez Collinsa i zaaranżowany przez Raya Shanklina, osiągnął 44. miejsce na liście Billboard R&B i 101. miejsce na liście przebojów pop w 1966 roku. Utwór stał się później większym hitem Wilsona Picketta, a nagrali go również David Lee Roth oraz Jack Mack and the Heart Attack do filmu Tuff Turf z 1985 roku.

 

  Do innych znaczących nagrań Collinsa należały: „Foxy Girls in Oakland” z 1970 roku, napisany przez Joe Crane'a z Hoodoo Rhythm Devils, oraz „You Sexy Sugar Plum” wydany przez Fantasy Records w 1973 roku. Ten ostatni utwór osiągnął 22. miejsce na brytyjskiej liście przebojów po wznowieniu w 1976 roku, w odpowiedzi na zapotrzebowanie północnej sceny soulowej.

 

  Collins był znany ze swoich energicznych występów, w tym jako support przed Elvisem Presleyem oraz Ike'em i Tiną Turner w Las Vegas w Nevadzie w połowie lat 70-tych. Pisał również piosenki nagrywane przez innych wokalistów, w tym Charlesa Browna i Sugar Pie DeSanto. Po trasie koncertowej z Joe Texem, Collins przeszedł na islam i zmienił nazwisko na Rajah Kasim Sabrie. W 1974 roku całkowicie wycofał się z występów, a później założył firmę zajmującą się naprawą sprzętu AGD w Oakland. Założył również Garden Tree Music, aby wydawać własne nagrania, wydając albumy „Through My Eyes” (2009) i „Just One More Time” (2013).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's Looking Good/I'm Serving Time	Rodger Collins	02.1967	-	-	Galaxy 750	[written by Rodger Collins][produced by David Lee Roth][44[5].R&B Chart]
You Sexy Sugar Plum (But I Like It)/I'll Be Here (When The Morning Comes)	Rodger Collins	04.1976	-	-	Fantasy FTC 132	[written by Rodger Collins][produced by Rodger Collins]

Lyn Collins

Gloria Lavern Collins (ur. 12 czerwca 1948r - zm. 13 marca 2005r), lepiej znana jako
Lyn Collins, była amerykańską wokalistką soulową, najbardziej znaną ze współpracy z Jamesem Brownem w latach 70-tych i wpływowego funkowego singla z 1972 roku „Think (About It)”. Collins, od dziesięcioleci ulubiona artystka hip-hopowa, R&B i taneczna, jest zdecydowanie najczęściej samplowaną artystką wszech czasów, a fragmenty jej nagrań wykorzystano w ponad 3500 utworach.

  Collins rozpoczęła karierę nagraniową w wieku 14 lat. Grała z Charles  Pike & The Scholars. Wysłała swoją taśmę demo Jamesowi Brownowi, który początkowo traktował ją priorytetowo po Marvie Whitney i Vicki Anderson. Po tym, jak Anderson po raz drugi opuściła Browna, Collins otrzymała szansę zostania wokalistką w jego trasie koncertowej. Jej pierwszym singlem był „Wheel of Life” wydany w 1971 roku przez King Records. Kiedy Brown odszedł z wytwórni, Collins przeszła do Polydor i People, co sprawiło, że płyta została zaniedbana.

  Collins nagrała „What My Baby Needs Now Is a Little More Lovin'” z Jamesem Brownem w 1972 roku. Jej największym solowym hitem był wyprodukowany przez Jamesa Browna utwór w stylu gospel „Think (About It)” z jej albumu o tym samym tytule z 1972 roku, wydanego przez People Records. Utwór zawiera pięć breaków, które były szeroko samplowane w hip-hopie i drum'n'bassie, z których najbardziej znanym jest „Yeah! Woo!” i „It takes two to make a thing go right” w utworze Roba Base'a i DJ-a E-Z Rocka „It Takes Two”, który jest skomponowany niemal w całości z sampli z utworu Think, w tym kilku wersów wokalnych Collinsa.

  Nagrała również funkowy utwór z 1974 roku „Rock Me Again and Again and Again and Again and Again and Again”. W 1975 roku wydała album Check Me Out If You Don't Know Me by Now. Później śpiewała w chórkach u boku Dionne Warwick i Roda Stewarta. Pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych. Collins próbowała powrócić jako diwa taneczno-klubowa, nagrywając singiel house „Shout” dla belgijskiej wytwórni ARS. W tym okresie zakończyła trasę koncertową po Europie i koncert w 1987 roku u boku Funky People Jamesa Browna, na którym nie wystąpił sam Brown.  

W 1993 roku popularność Collins wzrosła dzięki wokalistce dancehall Patrze, która zaprosiła Collins do występu w jej przebojowym remake'u „Think (About It)”; częściowo dzięki temu zainteresowaniu, jej dwa oficjalne albumy zostały wznowione w Anglii i Holandii. W lutym 2005 roku Collins wyruszyła w swoją pierwszą solową trasę koncertową. Przez trzy tygodnie występowała w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech, Austrii i Szwajcarii. 

 Krótko po powrocie z europejskiej trasy koncertowej w 2005 roku Collins zmarła w Pasadenie w Kalifornii w wieku 56 lat z powodu ataku padaczki związanego z arytmią serca. Inna wokalistka wspierająca Jamesa Browna, Martha High, towarzyszyła Collins w jej ostatnich dniach życia. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Think (About It)/Ain't No Sunshine	Lyn Collins	09.1972	-	66[7]	People 608	[written by James Brown][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
Me And My Baby Got A Good Thing Going/I'll Never Let You Break My Heart Again	Lyn Collins	12.1972	-	86[4]	People 615	[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
What My Baby Needs Now Is A Little More Lovin'/This Guy-This Girl's In Love	James Brown And Lyn Collins	12.1972	-	56[7]	Polydor 14157	[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins,Dave Matthews][produced by James Brown][17[10].R&B Chart]
Mama Feelgood/Fly Me To The Moon	Lyn Collins	03.1973	-	-	People 618	[written by James Brown,Lyn Collins][produced by James Brown][37[4].R&B Chart][piosenka z filmu "Black Ceasar"]
How Long Can I Keep It Up Part I/How Long Can I Keep It Up Part I & Il	Lyn Collins	07.1973	-	-	People 623	[written by James Brown, Fred Wesley][produced by James Brown][45[9].R&B Chart][piosenka z filmu "Slaughters Big Riff Off"]
Take Me Just As I Am/People Make The World A Better Place	Lyn Collins	09.1973	-	-	People 626	[written by James Brown][produced by James Brown][35[9].R&B Chart]
We Want To Parrty, Parrty, Parrty/You Can't Beat Two People In Love	Lyn Collins	11.1973	-	-	People 630	[written by James Brown][produced by James Brown][64[8].R&B Chart]
Give It Up Or Turnit A Loose/What The World Needs Now Is Love	Lyn Collins	05.1974	-	-	People 636	[written by Charles Bobbit][produced by James Brown][77[8].R&B Chart]
Rock Me Again And Again And Again And Again And Again And Again (6 Times)/ Wide Awake In A Dream	Lyn Collins	08.1974	-	-	People 641	[written by J. Brown, L. Austin][produced by James Brown][53[9].R&B Chart]
If You Don't Know Me By Now/Baby Don't Do It	Lyn Collins	10.1975	-	-	People 659	[written by Kenny Gamble][produced by James Brown][82[5].R&B Chart]

Ritchie Family

 

Ritchie Family to amerykański girlsband z Filadelfii, który miał na swoim koncie kilka hitów
w erze disco lat 70-tych.  Trio czarnoskórych wokalistek zostało założone przez dwójkę francuskich producentów, Jacques'a Moraliego i Henriego Belolo, którzy zapewnili im dostęp do amerykańskiego przemysłu muzycznego. Zespół pierwotnie składał się z Cheryl Jacks, Cassandry Wooten i Gwen Oliver. W latach 1975-1977 nagrały cztery albumy, w tym „Brazil” z 1975 roku i „African Queen” z 1977 roku.  

Nazwa zespołu nawiązywała do producenta muzycznego Ritchiego Rome'a. Ich pierwszy przebój, „Brazil”, dotarł do pierwszej dwudziestki list przebojów w Stanach Zjednoczonych w 1975 roku i był remakiem utworu „Brazil (Aquarela do Brasil)” Ary'ego Barroso z lat 30-tych. Album o tym samym tytule również dobrze się sprzedał. W następnym roku wydali album „Arabian Nights”, na którym znalazł się utwór „The Best Disco in Town”. Był to w zasadzie medley wczesnych utworów disco, w tym „Life Is Music”, „Lady Luck” i „Quiet Village”, i stał się światowym hitem. 

 Ich kolejny album, „Life Is Music”, nawiązujący do motywu muzycznego z lat 30-tych XX wieku, oraz album „African Queens” odniosły jedynie umiarkowany sukces. Każdy z tych czterech albumów był albumem koncepcyjnym i wszystkie zaczynały się od 15-20-minutowej medley. W 1978 roku członkinie zespołu zostały zastąpione przez Jacqui Lee-Smith, Dodie Draher i Ednah Holt. Ich album „American Generation”, wydany w tym samym roku, zapoczątkował odejście od ery disco i skierował się bardziej w stronę europopu, choć jeden z singli nosił tytuł „I Feel Disco Good”. Fragmenty albumu wykorzystano również jako ścieżkę dźwiękową do francuskiej komedii filmowej Jeana Yanne'a „Je te tiens, tu me tiens par la barbichette”. Trio wystąpiło w bardzo egzotycznych, a momentami wręcz kiczowatych, ale prowokacyjnych kostiumach. 

 Następnie ukazał się album „Bad Reputation”. Pod koniec trasy promującej ten album Edna Holt opuściła trio i założyła własny zespół Ednah Holt and Starluv. Zastąpiła ją wokalistka Vera Brown, a grupa odniosła kolejny sukces, singiel „Put Your Feet to the Beat”. The Ritchie Family, z Brown, Smith-Lee i Draherem w składzie, nagrała następnie album „Give Me a Break”, na którym znalazły się przeboje „Give Me a Break” i „Never Be Able to Set You Free”. Kolejne albumy znacząco różniły się od poprzednich dzięki nowej współpracy z Jacques'em Fredem Petrusem i Mauro Malavasim, byłym członkiem włosko-amerykańskiego zespołu disco Change. Album nosił tytuł *I'll Do My Best For You Baby*, a następnie *All Night All Right*. Po tym albumie Dodie Draher opuściła zespół, a jej miejsce zajęła Linda James. 

W 1980 roku grupa połączyła siły z Village People, aby nakręcić film *Can't Stop the Music*. Film okazał się porażką komercyjną i krytyczną. Mimo to ścieżka dźwiękowa do filmu sprzedawała się dobrze na całym świecie. Po decyzji o rozwiązaniu zespołu, u producenta Jacquesa Morali zdiagnozowano HIV. Grupa ponownie połączyła siły jako Vera Brown and the Rich Girls, aby nagrać singiel „Too Much Too Fast”, który nie odniósł sukcesu. Vera Brown reaktywowała następnie Ritchie Family z Dodie Draher i Jacqui Smith-Lee, ale nie wydali już żadnych kolejnych nagrań. Oryginalne członkinie Cassandra Wooten, Cheryl Mason-Dorman (dawniej Jacks) i debiutantka Renee Guilory-Wearing ponownie reaktywowały zespół.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brazil/Hot Trip	Ritchie Family	08.1975	41[4]	11[18]	20th Century 2218	[written by Ary Barroso][produced by J. Morali][13[16].R&B Chart][1[7][18].Hot Disco/Dance;20th Century 2218 7"]
I Want To Dance With You (Dance With Me)/Lady Champagne	Ritchie Family	12.1975	-	84[4]	20th Century 2252	[written by J. Morali, H. Belolo, B. Whitehead][produced by Jacques Morali][74[6].R&B Chart][18[1].Hot Disco/Dance;20th Century 51 12"]
The Best Disco In Town/The Best Disco In Town (Part II)	Ritchie Family	08.1976	10[9]	17[20]	Marlin 3306	[written by J. Morali, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][12[14].R&B Chart][1[1][18].Hot Disco/Dance;Marlin 3306 7"]
Life Is Music/Lady Luck	Ritchie Family	03.1977	-	102[4]	Marlin 3309	[written by J. Morali, M. Gazzola, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][74[4].R&B Chart]
Quiet Village/ Voodoo	Ritchie Family	09.1977	-	-	Marlin 3316	[written by Les Baxter][produced by Jacques Morali][68[7].R&B Chart]
American Generation/Music Man	Ritchie Family	02.1979	49[6]	-	Marlin 3323	[written by J. Morall, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali]
Put Your Feet To The Beat/It's A Man's World	Ritchie Family	08.1979	-	-	Casablanca 2206	[written by R. Dabney, A. Carey, T. Polite, R. Lee, J. Lee, N. Wilkie][produced by Jacques Morali][12[14].R&B Chart][14[16].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 192 12"]
Give Me A Break/Bad Reputation	Ritchie Family	06.1980	-	-	Casablanca 2259	[written by J. Morali, H. Belolo, The Ritchie Family][produced by Jacques Morali][80[4].R&B Chart][25[18].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 213 12"][piosenka z filmu "Can't stop the dancin'"]
I'll Do My Best (For You Baby)/You've Got Me Dancin'	Ritchie Family	05.1982	-	-	RCA 13092	[written by J. Morali, R. Rome, H. Belolo, P. Hurtt][produced by Jacques Morali, Ritchie Rome ][27[13].R&B Chart][17[13].Hot Disco/Dance;RCA 4323 12"]
All Night All Right/Fantasy	Ritchie Family	08.1983	-	-	RCA 13550	[written by G. Christopher, K. Hairston][produced by Gavin Christopher, Jimmy Douglass][77[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brazil	Ritchie Family	10.1975	-	53[12]	20th Century 498	[produced by Jacques Morali]
Arabian Nights	Ritchie Family	07.1976	-	30[25]	Marlin 2201	[produced by Jacques Morali, Richie Rome]
Life Is Music	Ritchie Family	02.1977	-	100[10]	Marlin 2203	[produced by Jacques Morali, Richie Rome]
African Queens	Ritchie Family	07.1977	-	164[12]	Marlin 2206	[produced by Jacques Morali]
American Generation	Ritchie Family	09.1978	-	148[6]	Marlin 2215	[produced by Jacques Morali]

Ripple

 Ripple był amerykańskim zespołem funkowym z Michigan. Grupa podpisała kontrakt z GRC Records i Salsoul Records w latach 70-tych i nagrała kilka przebojów, z których największymi były „I Don't Know What It Is, but It Sure Is Funky” oraz „The Beat Goes On and On”, ten ostatni wydany przez Salsoul Records, z Orkiestrą Salsoul.  

Po przeprowadzce do Atlanty w stanie Georgia, Wally, Kenny i Brian zreorganizowali zespół, dodając Victora Burksa (klawisze) i Barry'ego Lee (gitara). Grupa intensywnie koncertowała na południowym wschodzie USA, a jej najważniejszym wydarzeniem było supportowanie George'a Clintona i Parliament Funkadelic podczas trasy „Mothership Connection”. 

Wally, Kenny, Brian, Victor i Barry nagrali następnie swój przełomowy album „Sons of the Gods”. Utwór „The Beat Goes On and On” z tego albumu stał się klasykiem disco/hustle, który do dziś jest grany w rozgłośniach radiowych. Charakterystyczna linia „oh-la oh-la ay” z utworu „I Don't Know What It Is, but It Sure Is Funky” została później włączona do wielkiego hitu Marcii Griffiths „Electric Boogie (Electric Slide)”, a także do hitu Kid 'n Play z 1988 r. „Rollin' with Kid 'n Play”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Don't Know What It Is, But It Sure Is Funky/Dance Lady Dance	Ripple	11.1973	-	67[6]	GRC 1004	[written by Ripple][produced by Dave Ferguson][11[15].R&B Chart]
Willie Pass The Water/Get Off	Ripple	11.1973	-	108[8]	GRC 1013	[written by Dee Ervin,Ruth Robinson][produced by Dee Ervin][27[11].R&B Chart]
A Funky Song/See The Light In The Window	Ripple	05.1974	-	-	GRC 2017	[written by Walter Carter,Brian Sherrer,Simon Carter,Curtis Reynolds,Keith Samuels,Dave Ferguson,William Hull][produced by Dee Ervin][41[12].R&B Chart]
You Were Right On Time/I'll Be Right There Trying	Ripple	09.1974	-	-	GRC 2030	[written by Dee Ervin,Dee Dee McNeal][produced by Dee Ervin][51[7].R&B Chart]
This Ain't No Time To Be Giving Up/Dance Lady Dance	Ripple	06.1975	-	-	GRC 2060	[written by Curtis Reynolds,Keith Samuels,Dave Ferguson][produced by M. Davis,Leroy Emmanuel,Mose Davis][81[5].R&B Chart]
The Beat Goes On And On/Facts Of Life	Ripple	03.1978	-	-	Salsoul 2057	[written by Walter Carter,Victor Burks,Floyd Smith,Brian Sherrer,Barry Lee,Kenneth Carter][produced by Floyd Smith][91[6].R&B Chart][13[12].Hot Disco/Dance;Salsoul 2057 7"]

Rhythm Heritage

 Rhythm Heritage to amerykański zespół funk/R&B z lat 70-tych XX wieku,
najbardziej znany z przeboju „Theme from S.W.A.T.” z 1976 roku, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów w USA.  Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i w lutym 1976 roku zdobył złotą płytę przyznaną przez Recording Industry Association of America (RIAA).  

Nagrali również muzykę przewodnią do kilku innych programów telewizyjnych ABC, w tym „Keep Your Eye on the Sparrow”, również z 1976 roku, z serialu Baretta (śpiewanego przez Sammy'ego Davisa Jr.). Zespół Rhythm Heritage został założony w 1975 roku przez producenta Steve'a Barriego  i klawiszowca sesyjnego Michaela Omartiana. W jego skład wchodzili basista Scott Edwards i perkusista Ed Greene . Na niektórych nagraniach zespołu grali również Ray Parker Jr., Jeff Porcaro , Victor Feldman, Jay Graydon, Dean Parks, Ben Benay i Bob Walden.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Theme From S.W.A.T./I Wouldn't Treat A Dog (The Way You Treated Me)	Rhythm Heritage	11.1975	-	1[1][24]	ABC 12 135	[gold-UK][written by Barry De Vorzon][produced by Michael Omartian, Steve Barri][11[20].R&B Chart][utwór z serialu TV "S.W.A.T."]
Barretta's Theme ("Keep Your Eye On The Sparrow")/My Cherie Amour	Rhythm Heritage	04.1976	-	20[13]	ABC 12 177	[written by M. Ames, D. Grusin][produced by Michael Omartian, Steve Barri][19[12].R&B Chart][utwór z serialu TV "Barretta"]
Disco-Fied/(It's Time To) Boogie Down	Rhythm Heritage	08.1976	-	101[3]	ABC 12 205	[written by Michael Omartian, Michael Price ][produced by Michael Omartian, Steve Barri][80[3].R&B Chart]
Theme From Rocky (Gonna Fly Now)/Last Night On Earth	Rhythm Heritage	02.1977	-	94[3]	ABC 12 243	[written by B. Conti, C. Connors, A. Robbins][produced by Michael Omartian, Steve Barri][78[5].R&B Chart][utwór z filmu "Rocky"]
Theme From Starsky And Hutch/Disco Queen	Rhythm Heritage	10.1977	-	-	ABC 12 273	[written by Thomas W. Scott][produced by Michael Omartian, Steve Barri][93[7].R&B Chart][utwór z serialu TV "Starsky And Hutch"]
Holdin' Out (For Your Love)/Sky's The Limit	Rhythm Heritage	03.1978	-	-	ABC 12 334	[written by M. Omartian, M. Price, D. Walsh][produced by Michael Omartian, Steve Barri][92[5].R&B Chart]

Slave

Slave to amerykański zespół funkowy z Ohio, popularny pod koniec lat 70-tych i
na początku lat 80-tych. Trębacz i multiinstrumentalista Steve Washington, urodzony w New Jersey, uczęszczał do East Orange High School i był jednym z pierwszych użytkowników „trąbki elektrycznej”. On i puzonista Floyd Miller założyli zespół w Dayton w stanie Ohio w 1975 roku. 

 

Pod koniec 1975 roku i wiosną 1976 roku puzonista Floyd Miller połączył siły z trębaczem Stevem Washingtonem, tworząc Slave. Oryginalny skład zespołu tworzyli Tom Lockett Jr. (saksofon tenorowy i altowy), Carter Bradley (instrumenty klawiszowe), Mark Adams (gitara basowa), Mark „Drac” Hicks (gitara prowadząca i rytmiczna, wokal wspierający), Danny Webster (gitara rytmiczna i prowadząca, wokal wspierający), Orion „Bimmy” Wilhoite (saksofon altowy i tenorowy) oraz Tim „Tiny” Dozier (perkusja). Pierwszym dużym przebojem był singiel „Slide” wydany w 1977 roku dla wytwórni Cotillion Records, z którą zespół współpracował do 1984 roku. W 1978 roku brzmienie Slave uległo nieznacznej zmianie, gdy do zespołu dołączyli perkusista Steve Arrington oraz wokaliści Starleana Young, Curt Jones i klawiszowiec Ray Turner. Arrington ostatecznie zastąpił Millera i Webstera na stanowisku wokalisty prowadzącego. 

 

 Inne przeboje R&B z pierwszej dziesiątki to „Just a Touch of Love” z 1979 roku, „Watching You” z 1980 roku i „Snap Shot” z 1981 roku. Do zespołu dołączyli Charles Carter na saksofonie i brat Sam Carter na klawiszach. Starleana Young, Steve Washington, Curt Jones i Lockett odeszli, tworząc Aurrę w 1981 roku. Slave zastąpił Rogera Parkera, Delberta Taylora Jr. i Kevina Johnsona. Arrington odszedł w 1982 roku po albumie „Showtime”, aby założyć własny zespół Steve Arrington's Hall of Fame, w którym grali również Charles i Sam Carter. Zespół kontynuował działalność, choć z mniejszym powodzeniem, do połowy lat 90-tych. 

 

  Grupa przeszła do Atlantic Records, aby wydać jeden album (New Plateau) w 1984 roku, a następnie w kolejnym roku do Ichiban Records z Atlanty, wydając pod koniec 1985 roku album „Unchained at Last”. Pomimo kilku drobnych przebojów na liście R&B z tego albumu w następnym roku i kolejnego drobnego hitu z kolejnego albumu z 1987 roku, „Make Believe”, Slave nie zdołało odzyskać komercyjnego sukcesu, który odniosło w okresie swojej świetności. W 1994 roku Rhino wydało album „Stellar Fungk: The Best of Slave Featuring Steve Arrington”, antologię swoich najlepszych utworów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Slide/Son Of Slide	Slave	06.1977	-	32[13]	Cotillion 44218	[written by Mark Hicks,Mark Adams,Daniel Webster,Stephen Washington,Carter Bradley,Floyd Miller,Orion Wilhoite,Tom Dozier,Tom Lockett,Raye Turner][produced by Jeff Dixon][1[1][20].R&B Chart]
The Party Song/We Can Make Love	Slave	02.1978	-	110[1]	Cotillion 44231	[written by M. Adams, C. Bradley, T. Dozier, M. Hicks, T. Lockett, F. Miller, R. Turner, S. Washington, D. Webster, O. Wilhoite][produced by Jeff Dixon, Slave][22[10].R&B Chart]
Baby Sinister/Can't Get Enough Of You	Slave	06.1978	-	-	Cotillion 44235	[written by M. Adams, C. Bradley, T. Dozier, M. Hicks, T. Lockett, F. Miller, R. Turner, R. Turner, S. Washington, D. Webster, O. Wilhoite][produced by Jeff Dixon, Slave][74[4].R&B Chart]
Stellar Fungk/Drac Is Back	Slave	07.1978	-	-	Cotillion 44242	[written by D. Webster, S. Washington, M. Adams, M. Hicks][produced by Jeff Dixon In Association With Stephen Washington][64[5].R&B Chart]
Just Freak/The Way You Love Is Heaven	Slave	02.1979	-	110[1]	Cotillion 44218	[written by Mark Hicks,Mark Adams,Daniel Webster,Stephen Washington,Carter Bradley,Floyd Miller,Orion Wilhoite,Tom Dozier,Tom Lockett,Raye Turner][produced by Jeff Dixon][1[1][20].R&B Chart]
Just A Touch Of Love/Shine	Slave	10.1979	64[3]	-	Cotillion 45005	[written by M. Adams, D. Webster, M. Hicks, R. Turner, S. Arrington, S. Young][produced by Jimmy Douglass, Slave][9[22].R&B Chart]
Foxy Lady (Funky Lady)/Are You Ready For Love?	Slave	03.1980	-	-	Cotillion 45011	[written by James R. Wilson][produced by Jimmy Douglass, Slave][55[7].R&B Chart]
Sizzlin' Hot/Never Get Away	Slave	11.1980	-	-	Cotillion 46004	[written by S. Washington, M. Adams, R. Turner, D. Webster, F. Miller, S. Arrington][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington ][57[7].R&B Chart]
Watching You/Dreamin'	Slave	01.1981	-	78[6]	Cotillion 46006	[written by M. Adams, R. Turner, D. Webster, S. Washington, S. Arrington][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington][6[24].R&B Chart]
Feel My Love/Stone Jam	Slave	06.1981	-	-	Cotillion 46014	[written by S. Washington, M. Adams, R. Turner, M. Hicks, D. Webster, S. Arrington, C. Jones][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington][62[6].R&B Chart]
Snap Shot/Funken Town	Slave	10.1981	-	91[7]	Cotillion 46022	[written by M. L. Adams, F. Miller, C. Carter, S. Arrington, J. Douglass][produced by Jimmy Douglass][6[20].R&B Chart]
Wait For Me/Steal Your Heart	Slave	01.1982	-	103[7]	Cotillion 46028	[written by M. L. Adams, D. Webster, S. Arrington, C. Carter][produced by Jimmy Douglass][20[13].R&B Chart]
Intro (Come To Blow Ya Mind)/Stay In My Life	Slave	12.1982	-	-	Cotillion 99953	[written by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster, M. Wheatley][produced by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster][81[4].R&B Chart]
Do You Like It...(Girl)/Friday Nites	Slave	01.1983	-	-	Cotillion 99927	[written by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster, D. Taylor, M. Wheatley][produced by M. L. Adams, F. Miller, D. Webster][73[5].R&B Chart]
Shake It Up/Rendezvous	Slave	09.1983	-	-	Cotillion 99838	[written by M. Adams, F. Miller, D. Webster, E. Jackson, J. Douglas][produced by Jimmy Douglass][22[13].R&B Chart]
Steppin' Out/Show Down	Slave	12.1983	-	-	Cotillion 99804	[written by M. Adams, D. Webster, F. Miller, W. Foote][produced by Jimmy Douglass][73[7].R&B Chart]
Ooohh/That's The Way I Like It	Slave	10.1984	-	-	Cotillion 99696	[written by Mark Adams, Danny Webster, Charles Carter, Keith Nash, J. Douglass][produced by Jimmy Douglassn][41[9].R&B Chart]
Thrill Me/It's My Heart That's Breakin'	Slave	04.1986	-	-	Ichiban 105	[written by Mark Adams, Keith Nash, Danny Webster][produced by The Stellar 4 Mark, Keith, Danny, Floyd][84[2].R&B Chart]
All We Need Is Time/Don't Waste My Time	Slave	06.1986	-	-	Ichiban 107	[written by F. Miller, K. Nash, M. Adams][produced by Mark, Keith, Danny, Floyd][85[4].R&B Chart]
Juicy-O/All We Need Is Time	Slave	07.1987	-	-	Ichiban 120	[written by K. Nash, W. Beck, D. Webster, F. Miller, M. Adams][produced by Keith Nash, Mark Adams, Charles Cedell Carter ][83[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Slave	Slave	04.1977	-	22[28]	Cotillion 9914	[gold-US][produced by Jeff Dixon]
The Hardness of the World	Slave	12.1977	-	67[15]	Cotillion 5201	[produced by Jeff Dixon, Slave]
The Concept	Slave	08.1978	-	78[10]	Cotillion 5206	[produced by Jeff Dixon, Stephen Washington]
Just a Touch of Love	Slave	12.1979	-	92[15]	Cotillion 5217	[produced by Jimmy Douglass, Steve Washington]
Stone Jam	Slave	11.1980	-	53[34]	Cotillion 5224	[gold-US][produced by Jimmy Douglass, Steve Washington]
Show Time	Slave	10.1981	-	46[23]	Cotillion 5227	[produced by Jimmy Douglass]
Visions of the Lite	Slave	01.1983	-	177[6]	Cotillion 90024	[produced by D. Webster, F. Miller]
Bad Enuff	Slave	10.1983	-	168[5]	Cotillion 90118	[produced by Jimmy Douglass]

czwartek, 7 maja 2026

Harry Thumann

 Harry Thumann (ur. 28 lutego 1952r- 2001r) był niemieckim kompozytorem
muzyki elektronicznej, producentem muzycznym i inżynierem dźwięku. Projektował i budował syntezatory oraz sprzęt studyjny. 

 Urodzony jako Harald Thumann w Niemczech, zaczynał jako perkusista, szkoląc się w inżynierii dźwięku w niemieckich stacjach radiowych. Kiedy stracił zainteresowanie trasami koncertowymi, otworzył swoje pierwsze studio nagraniowe w sypialni w domu rodzinnym. Country Lane Studios Thumann brał udział w rozwoju serii konsol SSL 4000 i zainstalował pierwszą konsolę w swoim studiu. Znalazł lokal z mieszkaniem w Germering koło Monachium i otworzył Country Lane Studios. Thumann wcześnie wdrożył MIDI, używając komputerów Commodore 64 z kartami MIDI do sterowania systemem, który rozrósł się do systemu modułowego Fairlight II i Moog 3C. Dzięki cyfrowemu mikserowi Yamaha DMP-7, Thumann zbudował drugą reżyserkę, mieszczącą kilka konsolet DMP-7 jako zintegrowany system cyfrowej konsoli, połączony z przebudowaną konsoletą emisyjną Neve. Country Lane przeniosło się do produkcji audiowizualnej i rozpoczęło produkcję własnych filmów telewizyjnych. 

 Thumann wyprodukował serię albumów dla Rondò Veneziano, łącząc instrumenty akustyczne i syntezatory. Wydał swój pierwszy solowy album, American Express, w 1979 roku. Singiel „Underwater” pojawił się później w grze wideo Grand Theft Auto IV z 2008 roku. Jego drugi album, Andromeda (1983), zawierał utwór „Sphinx”, który podobno zainspirował temat przewodni filmu „Nieustraszony”.  Oba albumy zostały wydane wyłącznie na płytach winylowych i są niedostępne, choć American Express otrzymało później zremasterowaną wersję cyfrową na iTunes. 

 Thumann wydawał również płyty pod nazwą Wonder Dog, którą nazywał „dog records”. Odniosły one pewien sukces w Niemczech i Wielkiej Brytanii (dzięki wytwórni E&S Music). Singiel „Ruff Mix” osiągnął 31. miejsce na brytyjskiej liście przebojów we wrześniu 1982 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Underwater/American Express	Harry Thumann	02.1981	41[6]	-	Decca F 13901	[written by Thumann, Weindorf][produced by H. Thumann]
Ruff Mix/Living On A Farm	Wonder Dog	08.1982	31[7]	-	Flip FLIP 1	[written by Harry Thumann][produced by Harry Thumann]

Subskrybuj: Posty (Atom)