Z archiwum...rocka : funk

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą funk. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 30 grudnia 2025

100 Proof (Aged in Soul)

100 Proof (Aged in Soul) to amerykański zespół funkowo-soulowy, założony w Detroit
w stanie Michigan w 1969 roku. Zespół został założony przez były duet kompozytorów Motown Holland-Dozier-Holland, który podpisał kontrakt z nową wytwórnią Hot Wax Records. Grupa wydała kilka przebojów w latach 1969-1972. Największym z nich był „Somebody's Been Sleeping”, który osiągnął 8. miejsce na liście Billboard Hot 100, sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i uzyskał status złotej płyty przyznany przez Recording Industry Association of America

. Zespół nagrał również utwór „She's Not Just Another Woman”, który dzięki ówczesnej popularności „Somebody's Been Sleeping” zaczął być grany w stacjach radiowych. Chociaż „She's Not Just Another Woman” pierwotnie miał być utworem na album, wytwórnia zdała sobie sprawę, że ma w zanadrzu kolejny potencjalny hit. Jednakże, wierząc, że inny utwór z listy 100 Proof (Aged in Soul) będzie obecny na listach przebojów w tym samym czasie co Somebody's Been Sleeping, postanowiono wydać go pod nazwą odrębnego zespołu, 8th Day. Utwór ten również okazał się hitem, osiągając 11. miejsce na liście [Billboard Hot 100] i 3. miejsce na liście R&B.

Pierwszy album grupy, Somebody's Been Sleeping in My Bed, został wydany przez Hot Wax w 1970 roku. Recenzując go w Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981), Robert Christgau napisał: „Niezidentyfikowany wokalista podziwia (lub zazdrości) Davida Ruffina, a od czasów Smokey nie udało się zmieścić na jednym albumie tylu przysłów i idiomów - za dużo kucharzy, Johnny wraca do domu, miłość jest słodsza za drugim razem. A do tego kompletny tekst „szczerego” uwodzenia przy szampańskiej kolacji”.

Zespół rozpadł się w 1973 roku, choć nazwa została ponownie użyta przez krótki okres w 1977 roku dla zupełnie innego składu muzyków.

Członkowie:

Steve Mancha (ur. Clyde Darnell Wilson; ur. 25 grudnia 1945r- zm. 8 stycznia 2011r)

Eddie Holiday (były wokalista zespołu The Holidays), (ur. Eddie Anderson; nie żyje)

Joe Stubbs (dawniej The Contours, The Originals i The Falcons; brat Leviego Stubbsa), (ur. Joseph Stubbles; 1942 - zm. 5 lutego 1998r)

Carlis McKinley „Sonny” Monroe (były wokalista zespołów The Falcons, The Firestones i The Fabulous Playboys), (ur. 20 marca 1938r - zm. 24 marca 2009r)

Donald „Don” Hatcher (były basista zespołu instrumentalnego Fun Co, zespół akompaniujący Bettye LaVette), (ur. 29 grudnia 1949r-zm. 2005)

Donnell „Doni” Hagan (studio w Chicago i perkusista)

Herschel Hunter (nieżyjący, były artysta solowy w wytwórni Motown, członek zespołów wokalnych The Monitors i The Martiniques, starszy brat zmarłego piosenkarza Tya Huntera, byłego członka The Glass House i The Originals)

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Too Many Cooks (Spoil The Soup)/Not Enough Love To Satisfy	100 Proof (Aged in Soul)	12.1969	-	94[2]	Hot Wax 6904	[written by Angelo Bond, R. Dunbar, E. Wayne][produced by Stagecoach Productions][24[8].R&B; Chart]
Somebody's Been Sleeping/I've Come To Save You	100 Proof (Aged in Soul)	09.1970	-	8[14]	Hot Wax 7004	[gold-US][written by G. Perry, G. Johnson, A. Bond][produced by G. Perry][6[14].R&B; Chart]
One Man's Leftovers (Is Another Man's Feast)/If I Could See The Light In The Window	100 Proof (Aged in Soul)	02.1971	-	96[2]	Hot Wax 7009	[written by General Johnson, Gregg Johnson, Angelo Bond ][produced by Gregg Perry][37[4].R&B; Chart]
Driveway/Love Is Sweeter (The Second Time Around)	100 Proof (Aged in Soul)	06.1971	-	121[2]	Hot Wax 7104	[written by A. Bond, G. Perry, G. Johnson][produced by Greg Perry][33[4].R&B; Chart]
90 Day Freeze (On Her Love)/Not Enough Love To Satisfy	100 Proof (Aged in Soul)	11.1971	-	-	Hot Wax 7108	[written by R. Dunbar, A. Bond][produced by Ronald Dunbar, McKinley Jackson ][34[4].R&B; Chart]
Everything Good Is Bad/I'd Rather Fight Than Switch	100 Proof (Aged in Soul)	04.1972	-	45[11]	Hot Wax 7202	[written by A. Bond, G. Johnson, G. Perry][produced by Greg Perry, General Johnson ][15[13].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Somebody's Been Sleeping in My Bed	100 Proof (Aged in Soul)	12.1970	-	151[7]	Hot Wax 704	[produced by Greg Perry, Raynard Miner, William Weatherspoon]

wtorek, 16 grudnia 2025

Johnny "Guitar" Watson

„Reinvention” równie dobrze mogłoby być drugim imieniem Johnny'ego „Guitar” Watsona.
Ten wszechstronnie utalentowany artysta przekuł swoje imponujące umiejętności gitarowe w osławioną reputację jednego z najgorętszych bluesmanów na Zachodnim Wybrzeżu w latach 50-tych. Po swoim nowatorskim instrumentalnym utworze „Space Guitar” z 1954 roku, zdobył uznanie w pierwszej dziesiątce przebojów R&B, takich jak „Those Lonely, Lonely Nights”, „Cuttin' In” z 1962 roku i „Mercy, Mercy, Mercy” z 1967 roku. Jednak w latach 70-tych Watson całkowicie zmienił swój wizerunek, stając się charyzmatycznym funkiem, ciesząc się większą popularnością niż kiedykolwiek dzięki swoim prostym, sprośnym hitom R&B, takim jak „A Real Mother for Ya”, „Superman Lover” oraz wersji „Gangster of Love” z 1978 roku (która stała się jego motywem przewodnim). Zapowiedział rozkwit rapu piosenką „Telephone Bill” z lat 80-tych, a za album „Bow Wow” z 1994 roku otrzymał nawet nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Współczesny Album Bluesowy, tuż przed śmiercią dwa lata później.

Urodzony w 1935 roku Watson wywodził się z płodnej sceny bluesowej Houston. Jako nastolatek grał z innymi przyszłymi gwiazdami Teksasu, Albertem Collinsem i Johnnym Copelandem. Jednak opuścił Houston i przeniósł się do Los Angeles, mając zaledwie 15 lat. W tamtym czasie głównym instrumentem Watsona był fortepian; to na nim grał z zespołem Chucka Higginsa, gdy saksofonista nagrał „Motorhead Baby” dla Combo w 1952 roku (Watson zajmował się również wokalem). W 1953 roku, gdy podpisał kontrakt z Federal, był wymieniany jako Młody John Watson. Jego pierwsze występy dla filii Kinga zastały go wciąż z instrumentami smyczkowymi, ale w 1954 roku, kiedy wymyślił absolutnie zdumiewającą instrumentalną „Space Guitar”, młodzieniec przerzucił się na gitarę. „Space Guitar” plasuje się wśród największych osiągnięć swojej epoki - porywający, błyskawiczny atak Watsona, wykonywany bez użycia kostki, zapowiada futurystyczne efekty, których gitarzyści rockowi wciąż nie opanowali przez kolejne 15 lat.

Watson przeszedł do wytwórni RPM Bihari Brothers w 1955 roku i stworzył jedne z najostrzejszych, optymistycznych bluesów swoich czasów (zazwyczaj pod okiem saksofonisty Maxwella Davisa). „Hot Little Mama”, „Too Tired” i „Oh Baby” rozpalały struny swoim płomiennym atakiem; „Someone Cares for Me” to kościelny, powolny utwór w stylu Raya Charlesa, a „Three Hours Past Midnight” uderza głęboko w kości dzięki ekstrawaganckim partiom gitarowym i swobodnemu wokalowi (swobodne frazowanie Watsona jako wokalisty było równie charakterystyczne, co jego gra).

Swój pierwszy przebój odniósł w 1955 roku dla RPM, perfekcyjnie wykonując dwuakordową balladę bagienną „Those Lonely Lonely Nights” Earla Kinga z Nowego Orleanu. Chociaż nagrał demo utworu w RPM, pierwsza wydana wersja Watsona „Gangster of Love” ukazała się w 1957 roku nakładem Keen. Single „For Class” („One Kiss”), „Goth”, „Arvee” (rockowy wstęp „Johnny Guitar”) i „Escort” poprzedziły współpracę z Johnnym Otisem w King na początku lat 60-tych. Przerobił utwór „Gangster” dla Kinga, tym razem docierając do większej liczby słuchaczy, i ponownie podbił listy przebojów R&B w 1962 roku swoją namiętną, wzbogaconą skrzypcami bluesową balladą „Cuttin' In”.

Nie zadowalając się długo pozostawaniem w jednym stylu, Watson wylądował w Chess akurat na tyle długo, by w 1964 roku nagrać jazzowy album, który umieścił go z powrotem za latami 80-tymi. Wraz z wieloletnim przyjacielem Larrym Williamsem, Watson rozbujał Anglię w 1965 roku (ich dynamiczna riposta została uwieczniona przez brytyjską wytwórnię Decca). Ich współpraca trwała w Stanach Zjednoczonych dzięki kilku singlom i płycie długogrającej dla OKeh; jednym z ich osiągnięć jako duetu był pierwszy wokalny hit w utworze „Mercy, Mercy, Mercy” z 1967 roku (o kilka miesięcy przed Buckinghams). Niewiele słyszano o tym muzycznym kameleonie, zanim powrócił w połowie lat 70-tych, ubrany w funkowe ciuchy. Utwór „I Don't Want to Be a Lone Ranger” ukazał się nakładem wytwórni Fantasy, a następnie zaliczył niesamowitą karierę w DJM Records, z „A Real Mother for Ya” w 1977 roku i odświeżonym „Gangster of Love” w kolejnym roku.

Po tym, jak w 1984 roku, jak zwykle błyskotliwy „Strike on Computers”, podbił listy R&B, Watson ponownie zdawał się spadać z nieba. Ale skreślenie tego niezwykłego artysty zawsze było błędem. „Bow Wow”, jego album z 1994 roku wydany dla Ala Bella z logo Bellmark, przywrócił mu sławę i zdobył nominację do nagrody Grammy w kategorii najlepszy współczesny album bluesowy, mimo że jego zawartość była czysto oldschoolowym funkiem. Niestety, w trakcie prawdziwie wzruszającej kampanii powrotu, Watson zmarł podczas trasy koncertowej po Japonii w 1996 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Those Lonely, Lonely Nights/Someone Cares For Me	Johnny "Guitar" Watson	10.1955	-	-	RPM 436	[written by John Vincent,Earl King][10[3].R&B; Chart]
Cuttin' In/Broke And Lonely	Johnny "Guitar" Watson	03.1962	-	-	King 5579	[written by John Watson][6[13].R&B; Chart]
Mercy, Mercy, Mercy/A Quitter Never Wins	Larry Williams And Johnny Watson	02.1967	-	96[4]	Okeh 7274	[written by J. Zawinul][produced by Larry Williams And Johnny Watson][23[10].R&B; Chart]
Nobody/Find Yourself Someone To Love	Larry Williams And Johnny Watson With The Kaleidoscope	01.1968	-	-	Okeh 7300	[written by Larry Williams And Johnny Watson With The Kaleidoscope ][produced by Larry Williams And Johnny Watson][40[3].R&B; Chart]
Like I'm Not Your Man/You Bring Love	Johnny "Guitar" Watson	05.1974	-	-	Fantasy 721	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][67[10].R&B; Chart]
I Don't Want To Be A Lone Ranger/You Can Stay But The Noise Must Go	Johnny "Guitar" Watson	10.1975	-	-	Fantasy 739	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][28[17].R&B; Chart]
It's Too Late/Tripping	Johnny "Guitar" Watson	11.1975	-	-	Fantasy 752	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][76[11].R&B; Chart]
I Need It/Since I Met You Baby	Johnny "Guitar" Watson	08.1976	35[5]	101[9]	DJM 1013	[written by Johnny Guitar Watson][produced by Johnny Guitar Watson][40[12].R&B; Chart]
Superman Lover/We're No Exception	Johnny "Guitar" Watson	11.1976	-	101[7]	DJM 1019	[written by Johnny Guitar Watson, Renaldo Rey][produced by Johnny Watson][19[13].R&B; Chart]
A Real Mother For Ya/Nothing Left To Be Desired	Johnny "Guitar" Watson	07.1977	44[3]	41[12]	DJM 1024	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][5[15].R&B; Chart]
Lover Jones/Tarzan	Johnny "Guitar" Watson	10.1977	-	-	DJM 1029	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][34[10].R&B; Chart]
Love That Will Not Die/It's A Damn Shame	Johnny "Guitar" Watson	02.1978	-	-	DJM 1034	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][59[6].R&B; Chart]
Gangster Of Love/Guitar Disco	Johnny "Guitar" Watson	11.1978	-	-	DJM 1101	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][32[13].R&B; Chart]
What The Hell Is This?/ Can You Handle It	Johnny "Guitar" Watson	07.1979	-	-	DJM 1106	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][83[3].R&B; Chart]
Love Jones/Asante Sana	Johnny "Guitar" Watson	05.1980	-	-	DJM 1304	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][28[16].R&B; Chart]
Telephone Bill/Lone Ranger	Johnny "Guitar" Watson	09.1980	-	-	DJM 1305	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][45[8].R&B; Chart]
The Planet Funk/First Timothy Six	Johnny "Guitar" Watson	01.1982	-	-	A&M 2383	[written by Michael Zager, Jolyon Skinner][produced by Michael Zager, Johnny Guitar Watson, Herb Alpert][82[7].R&B; Chart]
Strike On Computers	Johnny "Guitar" Watson	08.1984	-	-	Valley Vue 769	[produced by Johnny Watson][77[7].R&B; Chart]
Bow Wow	Johnny "Guitar" Watson	08.1994	-	-	Wilma 72515	[89[8].R&B; Chart]
Telephone Bill/Lone Ranger	Johnny "Guitar" Watson	09.1980	-	-	DJM 1305	[written by Johnny Watson][produced by Johnny Watson][45[8].R&B; Chart]
Hook Me Up	Johnny "Guitar" Watson	01.1996	-	-	Wilma 72533	[48[18].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ain't That a Bitch	Johnny "Guitar" Watson	08.1976	-	52[22]	DJM 3	[gold-US][produced by Johnny Guitar Watson]
A Real Mother for Ya	Johnny "Guitar" Watson	04.1977	-	20[27]	DJM 7	[gold-US][produced by Johnny Guitar Watson]
Funk Beyond the Call of Duty	Johnny "Guitar" Watson	12.1977	-	84[14]	DJM 714	[produced by Johnny Guitar Watson]
Master Funk	Watsonian Institute	04.1978	-	154[4]	DJM 13	[produced by Johnny Guitar Watson]
Giant	Johnny "Guitar" Watson	10.1978	-	157[7]	DJM 19	[produced by Johnny Guitar Watson]
Love Jones	Johnny "Guitar" Watson	07.1980	-	115[14]	DJM 31	[produced by Johnny Guitar Watson]
And the Family Clone	Johnny "Guitar" Watson	08.1981	-	177[3]	DJM 23	[produced by Johnny Guitar Watson]

poniedziałek, 1 września 2025

Mantra

Mantra to zespół R&B/funk z Orlando na Florydzie, w którego skład wchodzili wokalista Roger Harris,
gitarzysta Paul Drennan, trębacz David Webber, puzonista Henry Cleveland, klawiszowiec Eric Alexander i perkusista Bobby Lovelace.

W 1981 roku zespół wydał swój jedyny album Mantra w wytwórni Casablanca Records. Nie wiadomo, jak i czy w ogóle album trafił na listy przebojów, ale jego producentem był Larry Blackmon (założyciel zespołu R&B Cameo). Pierwszy singiel „Doin’ It to the Bone” osiągnął 79. miejsce na liście Hot Soul Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 4 tygodnie.

Następny singiel promocyjny „Action” nie wywarł większego wpływu na listy przebojów i po tym wydarzeniu Mantra popadła w zapomnienie. Pod koniec 1982 roku Bobby Lovelace został perkusistą zespołu R&B Midnight Star i nadal sporadycznie z nim występuje. Roger Harris został założycielem funkowego zespołu L.A. Connection. Henry Cleveland grał na puzonie w różnych utworach jazzowych i gospel w latach 90.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Doin' It To The Bone	Mantra	05.1981	-	-	Casablanca 2329	[written by James Greathouse][produced by Anthony Lockett, Larry Blackmon][79[4].R&B; Chart][70[4].Hot Dance/Disco;Casablanca 20 234 12"]

czwartek, 6 lutego 2025

Stargard

Stargard był amerykańskim dziewczęcym zespołem R&B, funk i soul. Na początku istnienia zespołu Stargard tworzyły Rochelle Runnells, Debra Anderson i Janice Williams. Trio wokalne wydało „Theme Song from 'Which Way Is Up'” na ścieżce dźwiękowej filmu fabularnego z 1977 roku Which Way Is Up? .Utwór napisany przez Normana Whitfielda znalazł się również na debiutanckim albumie Stargard o tym samym tytule, wydanym w 1978 roku przez MCA Records. Album osiągnął odpowiednio 12. i 26. miejsce na listach przebojów Top R&B Albums i Billboard 200.

Jako singiel „Which Way Is Up” osiągnął numery 1, 12 i 21 na listach przebojów Billboard Hot R&B Songs, Dance Club Songs i Hot 100. „Which Way Is Up” osiągnął również 19 miejsce na liście przebojów UK Singles. W 1978 roku Stargard wydał swój drugi album zatytułowany What You Waitin' For.Tytułowy utwór z płyty osiągnął 4 miejsce na liście Hot Soul Songs. Następnie grupa przeszła do Warner Bros. Records, gdzie w 1979 roku wydano ich trzecią płytę The Changing of the Gard. Album był współprodukowany przez Verdine White z Earth, Wind, & Fire.Jako singiel „Wear It Out” osiągnął 4 miejsce na liście Dance Club Songs.

Stargard użyczył również wokalu w tle do albumu Juniora Walkera Back Street Boogie z 1979 roku. Anderson opuścił Stargard wkrótce po wydaniu The Changing of the Gard. Teraz, mając tylko Williamsa i Runnellsa na pokładzie, duet wydał swój czwarty album wyprodukowany przez Whitfielda zatytułowany Back 2 Back w 1980 roku. Następnie wrócili do MCA, po czym w 1982 roku wydali swój piąty LP Nine Lives.

Rochelle Runnells zmarła w 2012 roku. Przyczyna jej śmierci nie została ujawniona opinii publicznej. Stargard pojawił się jako „The Diamonds” w filmie fabularnym Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band z 1978 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Theme Song From "Which Way Is Up"/Disco Rufus	Stargard	01.1978	19[7]	A:21[14];B:88[5]	MCA 40 825	[A:written by Norman Whitfield][B:written by Mark Davis, Michael Nash][produced by Mark Davis][1[2][21].R&B Chart][12[14].Hot Disco/Dance MCA 13903 12"]
Love Is So Easy/Three Girls	Stargard	05.1978	45[1]	-	MCA 40 890	[written by R. Runnells][produced by Mark Davis][75[8].R&B Chart]
What You Waitin' For/Smile	Stargard	07.1978	39[6]	-	MCA 40 932	[written by Norman Whitfield][produced by Mark Davis][4[18].R&B Chart]
Sensuous Woman/How Come I Can't See You	Stargard	12.1978	-	-	MCA 40 980	[written by D. Anderson, R. Van][produced by Mark Davis][81[5].R&B Chart]
Wear It Out	Stargard	10.1979	-	-	Warner 49 066	[written by R. Wright, C. Fearing, R. Runnells][produced by Verdine White, Mark Davis][43[12].R&B Chart][4[23].Hot Disco/Dance Warner 8891 12"]
Runnin' From The Law/Footstompin' Music	Stargard	02.1980	-	-	Warner 49 165	[written by R. Runnells][produced by Mark Davis, Verdine White, Robert White][61[6].R&B Chart]
High On The Boogie/Diary	Stargard	06.1981	-	-	Warner 49 731	[written by Norman Whitfield][produced by Norman Whitfield, Rochelle Runnells, Mark Davis][70[7].R&B Chart][59[6].Hot Disco/Dance Warner 952 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stargard	Stargard	03.1978	-	26[13]	MCA 2321	[produced by Mark Davis]
Back 2 Back	Stargard	07.1981	-	186[2]	Warner 3456	[produced by Mark Davis]

środa, 29 stycznia 2025

Dynasty

Dynasty był amerykańskim zespołem z siedzibą w Los Angeles w Kalifornii, stworzonym przez producenta i szefa wytwórni płytowej SOLAR Records Dicka Griffeya oraz producenta muzycznego Leona Sylversa III. Zespół był znany ze swoich numerów tanecznych/popowych pod koniec lat 70-tych i 80-tych. Początkowo grupę tworzyli klawiszowiec Kevin Spencer oraz wokalistki Nidra Beard i Linda Carriere.

Dynasty było zasadniczo pomysłem Griffeya i producenta Sylversa, byłego członka rodzinnej grupy Sylversów, który zyskał dużą popularność na początku i w połowie lat 70-tych Sylvers, główny architekt brzmienia SOLAR, został wewnętrznym producentem wytwórni (której nazwa oznaczała „Sound of Los Angeles Records”) w 1978 roku i w tej roli połączył członków Dynasty.

Grupę tworzyło troje młodych wykonawców: wokalistki Nidra Beard i Linda Carriere oraz wokalista-klawiszowiec Kevin Spencer. Po ukończeniu college'u w Nowym Orleanie, Carriere zaprzyjaźniła się z Beard w Los Angeles zimą 1972 roku.Oboje często odwiedzali Maverick's Flat, popularny klub nocny soul/pop. Właściciel Maverick's Flat, John Daniels, był w trakcie zakładania nowej grupy, DeBlanc, a oboje młodzi wokaliści zostali jej członkami. Przez dwa lata koncertowali z DeBlanc w głównych miastach Europy, Japonii, Kanady i Stanów Zjednoczonych.

Kiedy DeBlanc rozpadł się w 1975 roku, niektórzy z pierwotnych członków (w tym Beard i Carriere) utworzyli nową grupę o nazwie Starfire. Przez jeden udany rok Starfire występował w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Europie, z kilkoma kluczowymi datami w Finlandii i Iranie w 1976 roku. Po trasie grupa postanowiła się rozwiązać. W tym czasie Beard nawiązała silną relację z Leonem Sylversem. W tym czasie występowała z Sylvers jako zastępstwo na koncertach dla nieletnich członkiń rodziny zespołu. To nowe stowarzyszenie okazało się korzystne zarówno dla Beard, jak i Carriere, ponieważ Sylvers przedstawiła każdą z nich Griffeyowi.

Spencer po raz pierwszy spotkała Leona Sylversa, gdy ten pojawił się w domu Sylversów w Palos Verdes, bez zapowiedzi, na przesłuchaniu jako basista zespołu. To właśnie to spotkanie, w połączeniu z występami Spencer z Sylvers , utwierdziło to, czego Sylvers i Griffey chcieli dla swojej nowej grupy. Następnie rozpoczęto pracę nad pierwszym albumem Dynasty. Debiutancki album Dynasty, Your Piece of the Rock, wydany w 1979 roku, przyniósł pierwszy hit R&B zespołu, „I Don't Want to Be a Freak (But I Can't Help Myself)”. Utwór osiągnął 20. miejsce na brytyjskiej liście przebojów pod koniec 1979 roku. Adventures in the Land of Music, wydany w 1980 roku, był drugim albumem Dynasty. Zestaw zawierał ich największy hit, „I've Just Begun to Love You” (który osiągnął 6. miejsce na liście przebojów R&B magazynu Billboard w USA; 87. miejsce na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA; i 51. miejsce w Wielkiej Brytanii), a także piosenki „Do Me Right” i „Groove Control”. Te trzy piosenki łącznie osiągnęły piąte miejsce na liście przebojów tanecznych w USA.

Utwór tytułowy albumu ostatecznie dostarczył kluczowych sampli do „Luchini, AKA This Is It” zespołu Camp Lo, „Lovers' Ghetto” Angie Stone, „This Is My Time” Terri Walker, „Kiss Me” Tha' Rayne, „Long as You Come Home” Brooke Valentine, „Sweet Misery” Rashada, „Catch Me” Antiloop, „How I Feel” Jadakissa, „Follow Me” HaLo, „Lil' Bits” Rushden & Diamonds, „Tisztelet a Kivételnek” DSP i „Won't Land” Wiz Khalifa.

Sylvers dołączył do grupy w 1981 roku, ale jego obecność nie przyczyniła się do ich sukcesu. W tym samym roku wydali swój trzeci album, The Second Adventure. Chociaż wyprodukował dwa hity R&B z pierwszej czterdziestki, „Here I Am” i „Love in the Fast Lane”, album został w dużej mierze pominięty. Sylvers i Beard byli krótko małżeństwem na początku lat 80-tych. Right Back at Cha! (1982) wygenerował dwa amerykańskie single, „Check It Out” i „Strokin'”. Jednak tylko „Check It Out” pojawił się na listach przebojów, a album osiągnął szczyt w połowie listy Billboard 200.

SOLAR wydał dwa oddzielne single w Wielkiej Brytanii, „The Only One” i „Does That Ring a Bell”; ten drugi osiągnął 53. miejsce na liście UK Singles Chart. Zespół powrócił ponownie w 1986 roku z albumem Daydreamin', ale w tym czasie Carriere nie była już częścią grupy, a Nidra Beard używała swojego nazwiska Sylvers. Ostatnim studyjnym wydawnictwem Dynasty był Out of Control z 1988 roku, ale przeboje wyschły. Co ciekawe, Out of Control ma dokładnie taką samą okładkę jak Daydreamin' i zawiera kilka tych samych utworów. Mimo że nowi producenci SOLAR L.A. Reid i Babyface zostali sprowadzeni do Out of Control, grupa nie mogła odzyskać dawnej świetności i wkrótce się rozpadła.

Jednak później pojawili się jako wokaliści wspierający na albumie Jesus, My Wonderful Friend z 1994 roku autorstwa artystki gospel i koleżanki z wytwórni Juanity G. Hines. Beard, która współtworzyła większość materiału Dynasty, kontynuowała jako autorka tekstów piosenek. Jej piosenki pojawiają się na albumach Shalamar, the Whispers, 7th Wonder, 911 i LaRue. Carriere kontynuowała jako wokalistka wspierająca, podczas gdy klawiszowiec-wokalista Spencer wrócił do pracy w studiu i można ją usłyszeć na nagraniach Carrie Lucas, Shalamar, the Whispers, Tin Harris i Gladys Knight & the Pips.

Sylvers odniosła sukces jako producentka i autorka tekstów dla takich artystów jak Howard Hewett, Ahmad Jamal, the Brothers Johnson, Glenn Jones i Blackstreet. Kanadyjska niezależna wytwórnia płytowa Unidisc Music Inc. wznowiła większość albumów Dynasty na płytach CD. Wokalistka Nidra Beard zmarła na raka w grudniu 2023 roku w wieku 71 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Don't Want To Be A Freak (But I Can't Help Myself)/Your Piece Of The Rock	Dynasty	09.1979	20[13]	-	Solar 11694	[written by L. Sylvers, N. Beard, D. Griffey][produced by Leon Sylvers][36[14].R&B Chart]
I've Just Begun To Love You/When You Feel Like Giving Love (Dial My Number)	Dynasty	09.1980	51[4]	87[6]	Solar 12021	[written by W. Shelby, R. Smith][produced by Leon Sylvers III][6[19].R&B Chart]
Do Me Right/Adventures In The Land Of Music	Dynasty	11.1980	-	103[2]	Solar 12127	[written by W. Shelby, N. Beard][produced by Leon Sylvers III][34[16].R&B Chart]
Something To Remember/Groove Control	Dynasty	03.1981	-	-	Solar 12180	[written by G. Dozier, N. Beard, L. Carriere][produced by Leon Sylvers III][64[6].R&B Chart]
Here I Am/Give It Up To Love	Dynasty	07.1981	-	-	Solar 47932	[written by W. Shelby, N. Beard, M. Gentry, B. Liscomb][produced by Leon Sylvers III][26[16].R&B Chart]
Love In The Fast Lane/High Time (I Left You Baby)	Dynasty	11.1981	-	-	Solar 47946	[written by W. Shelby, K. Spencer, N. Beard][produced by Leon Sylvers III][31[12].R&B Chart]
Strokin'/A Man In Love	Dynasty	11.1982	-	-	Solar 69927	[written by Richard Randolph, Ricky Smith, Glen Barbee, Vincent Brantley][produced by Leon F. Sylvers III][52[9].R&B Chart]
Check It Out/Questions	Dynasty	02.1983	-	-	Solar 69843	[written by William Shelby, Kevin Spencer, Glen Barbee][produced by Leon F. Silvers III, William Shelby, Kevin Spencer ][39[8].R&B Chart]
Does That Ring A Bell/Love In The Fast Lane	Dynasty	05.1983	53[4]	-	Solar E 9911 [UK]	[written by Dana Meyers, Ron Parker, Wardell Potts Jr][produced by Leon F. Sylvers III, Kevin Spencer, William Shelby]
Don't Waste My Time	Dynasty	02.1988	-	-	Solar 70019	[written by Bill Wolfer, Brenda Mekeel][produced by Bill Wolfer][41[10].R&B Chart]
Tell Me (Do U Want My Love)?	Dynasty	06.1988	-	-	Solar 70024	[written by Sid Johnson, Bruce Robinson, Charles Muldrow][produced by L.A. Reid, Babyface][56[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Adventures in the Land of Music	Dynasty	08.1975	-	43[21]	Solar 3576	[produced by Leon Sylvers III]
The Second Adventure	Dynasty	10.1981	-	119[4]	Solar 20	[produced by Leon Sylvers III]

wtorek, 28 stycznia 2025

Dyke and the Blazers

Dyke and the Blazers był amerykańskim zespołem funkowym prowadzonym przez Arlestera Christiana. Zespół powstał w 1965 roku i nagrywał aż do śmierci Christiana w 1971 roku. Do ich najbardziej udanych płyt należały oryginalna wersja „Funky Broadway” (1966) i „Let a Woman Be a Woman” (1969).

Arlester Christian (ur.13 czerwca 1943r - zm. 13 marca 1971r), nazywany „Dyke”, urodził się (według większości źródeł) w Buffalo w stanie Nowy Jork. Uczęszczał do Burgard High School. W 1960 roku zaczął grać na basie w zespole z Buffalo, Carl LaRue and his Crew, który grał w lokalnych barach i klubach i wydał singiel „Please Don't Drive Me Away” w wytwórni KKC w marcu 1962 roku. W 1964 roku LaRue został zaproszony przez didżeja z Phoenix w Arizonie, Eddiego O'Jaya, aby zabrać swój zespół do tego miasta, aby zapewnić wsparcie dla grupy wokalnej, którą tam zarządzał, The O'Jays.

Jednak w 1965 roku O'Jays i ich menadżer przeprowadzili się gdzie indziej, a zespół LaRue'a rozpadł się. LaRue wrócił do Buffalo, ale Christian i dwóch innych członków zespołu, gitarzysta Alvester „Pig” Jacobs i saksofonista J.V. Hunt, nie mieli możliwości podróżowania i zostali w Phoenix. Połączyli siły z istniejącą grupą z Phoenix, The Three Blazers, w której skład wchodził saksofonista tenorowy Bernard Williams, a jako „Dyke and the Blazers” dołączyli do nich lokalni muzycy Rich Cason (organy) i Rodney Brown (perkusja).

Grając w lokalnych klubach, grupa podchwyciła rytmy, bas i innowacje organowe zespołu Jamesa Browna i poprzez improwizację opracowała piosenkę opartą na riffach, która stała się „Funky Broadway”, a tekst odzwierciedlał wspomnienia piosenkarza Dyke'a z Broadwayu w Buffalo, a także Broadway Road w Phoenix. Latem 1966 roku zespół usłyszał Art Barrett, który został ich menadżerem i kazał im nagrać piosenkę w Audio Recorders Studio w Phoenix. Barrett wydał płytę we własnej wytwórni Artco, a Christian został uznany za jej autora, chociaż inni członkowie zespołu później twierdzili, że przyczynili się do powstania piosenki. Stała się popularna lokalnie i została ponownie wydana przez wytwórnię Original Sound Arta Laboe w Los Angeles.

Płyta systematycznie wspinała się na liście Billboard R&B na początku 1967 roku, osiągając 17. miejsce w ciągu 24 tygodni na liście, a także osiągnęła 65. miejsce na liście przebojów pop. Płyta była pierwszą, w której tytule użyto słowa „funky”, z tego powodu niektóre stacje radiowe zakazały jej jako obraźliwej. Rick James opisał jej muzykę jako „rewolucyjną”, a Dyke opracował do niej układ taneczny. Zespół dodał basistę Alvina Battle’a, dzięki czemu Dyke mógł skupić się na wokalu, i odbył wiele tras koncertowych na fali sukcesu. Jednak latem 1967 roku stres związany z graniem serii koncertów w Apollo Theater w Harlemie spowodował rozpad zespołu, na krótko przed tym, jak Wilson Pickett odniósł większy sukces, tworząc własną wersję coveru „Funky Broadway”. Nagranie Picketta osiągnęło 1. miejsce na liście przebojów R&B i 8. miejsce na liście przebojów pop.

Dyke wrócił do Buffalo i założył nowy zespół koncertowy, w skład którego wchodzili Willie Earl (perkusja - wcześniej członek zespołu Carla LaRue), Wardell "Baby Wayne" Peterson (drugi perkusista), Otis Tolliver (gitara basowa), Ray Byrd (instrumenty klawiszowe) i Maurice "Little Mo" Jones (trąbka). Jednak zespół koncertowy stopniowo rozpadł się w latach 1968 i 1969. Po 1968 roku Christian nagrywał Dyke and the Blazers z różnymi muzykami studyjnymi z Los Angeles, później znanymi jako Watts 103rd Street Rhythm Band. W skład tego zespołu wchodzili perkusista James Gadson, który występował również z Charlesem Wrightem i Billem Withersem, gitarzyści Al McKay i Roland Bautista, którzy później zostali członkami Earth, Wind & Fire, oraz basiści James Smith i Melvin Dunlap.

Powstałe w rezultacie płyty, w tym „We Got More Soul” (nr 7 R&B, nr 35 pop) i „Let A Woman Be A Woman, Let A Man Be A Man” (nr 4 R&B, nr 36 pop), były jednymi z jego największych hitów. Większość singli powstała w wyniku długich jam session, które zostały skrócone, aby pasowały do formatu płyt 45 rpm.Dyke and the Blazers nadal mieli mniej znaczące hity do 1970 roku, a ich styl został opisany przez krytyka Richiego Unterbergera jako „gut-bucket funk... z chrapliwymi riffami gitarowymi, tłustymi organami, chrapliwym wokalem i jazzowymi rogami”.

Christiana Christian przygotowywał się do trasy koncertowej po Anglii i do nagrywania z Barrym Whitem, gdy został śmiertelnie postrzelony na ulicy w Phoenix, 13 marca 1971 roku, w wieku 27 lat. Według ówczesnych raportów zabójstwo mogło być związane z handlem narkotykami, chociaż raport koronera nie wykazał obecności alkoholu ani narkotyków w jego organizmie. Jednak 22 kwietnia 1971 roku magazyn Jet Magazine zacytował detektywa z Phoenix, Eloya Ysasiego, który powiedział: „Dyke był narkomanem i miał tak wiele śladów na rękach, że nie można było w to uwierzyć”. Strzelanina, której dokonał Clarence Daniels, została uznana za samoobronę.

Dyke i Blazers zostali wprowadzeni do Arizona Music & Entertainment Hall of Fame. Utwór „Let a Woman Be a Woman” został samplowany przez hiphopowego artystę Tupaca Shakura. „Let a Woman Be a Woman” pojawił się również w filmie Friends with Benefits. Muzyk Prince nawiązuje do „Let a Woman Be a Woman” w swojej piosence „Gett Off”. Na potrzeby Mad Monster Party? nagrali „The Mummy”, użyczając głosu animowanemu szkieletowemu zespołowi rockowemu Little Tibia and the Fibias. Kompilacje nagrań Dyke i The Blazers zostały wydane na płytach CD przez Kent Records i Ace Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funky Broadway-Part I/Funky Broadway-Part II	Dyke and the Blazers	04.1967	-	65[15]	Original Sound 64	[written by Arlester "Dyke" Christian][produced by Desert Sound][17[24].R&B Chart]
So Sharp/Don't Bug Me	Dyke and the Blazers	06.1967	-	130[2]	Original Sound 69	[written by A. Christian][produced by Coleman, Barrett][41[5].R&B Chart]
Funky Walk Part 1 (East)/Funky Walk Part 2 (West)	Dyke and the Blazers	04.1968	-	67[5]	Original Sound 79	[written by Arlester "Dyke" Christian][produced by Desert Sound][22[8].R&B Chart]
Funky Bull Pt. I/Funky Bull Pt. II	Dyke and the Blazers	09.1968	-	102[3]	Original Sound 83	[written by Arlester "Dyke" Christian][produced by Art Barrett]
We Got More Soul/Shotgun Slim	Dyke and the Blazers	05.1969	-	35[10]	Original Sound 86	[written by Arlester "Dyke" Christian][produced by Art Barrett][7[12].R&B Chart]
Let A Woman Be A Woman - Let A Man Be A Man/Uhh	Dyke and the Blazers	09.1969	-	36[11]	Original Sound 89	[written by Arlester "Dyke" Christian][produced by Laboe, Barrett][4[11].R&B Chart]
You Are My Sunshine/City Dump	Dyke and the Blazers	01.1970	-	121[2]	Original Sound 90	[written by J. Davis, C. Mitchell][produced by Laboe, Barrett][30[6].R&B Chart]
Uhh/My Sisters' And My Brothers' Day Is Comin'	Dyke and the Blazers	04.1970	-	118[4]	Original Sound 91	[written by Arlester "Dyke" Christian][produced by Laboe, Barrett][20[7].R&B Chart]
Runaway People/I'm So All Alone	Dyke and the Blazers	07.1967	-	119[1]	Original Sound 96	[written by Arlester "Dyke" Christian][produced by Laboe, Barrett][32[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funky Broadway	Dyke and the Blazers	11.1967	-	186[4]	Original Sound 8876	[produced by Arthur Barrett, Austin Coleman]

poniedziałek, 23 grudnia 2024

Dan Reed Network

Dan Reed Network to amerykański zespół funkowy założony w 1984 roku w Portland w stanie Oregon przez Dana Reeda. W latach 80-tych wydali kilka albumów, a w 1988 roku osiągnęli jeden przebój, który znalazł się w pierwszej czterdziestce listy przebojów Billboard Hot 100.

Dan Reed Network był wielorasowym, rockowo-funkowym zespołem z Pacyfiku Północno-Zachodniego, który nigdy nie osiągnął poziomu sukcesu, jakiego wiele osób się po nim spodziewało. Korzenie zespołu sięgają spotkania Dana Reeda i perkusisty Dana Preda, gdy para była jeszcze uczniami liceum w Aberdeen, SD, w 1979 roku. Założyli zespół Nightwing, ale rozstali się w 1981 roku, gdy Reed przeprowadził się do Portland, dołączając do Nimble Darts jako klawiszowiec i gitarzysta. Rok później Pred przeprowadził się do Los Angeles. W 1984 roku Pred dołączył do Reeda w Portland, a po rozwiązaniu Nimble Darts, Dan Reed Network został utworzony z gitarzystą Brionem Jamesem, basistą Melvinem Brannenem i klawiszowcem Jeffem Sirim, uzupełniając wczesny skład. W 1985 roku Siri opuścił zespół i został zastąpiony przez byłego klawiszowca Quarterflash Ricka DiGiallonardo, a grupa wydała niezależną EP-kę Breathless.

Do 1987 roku zespół stał się główną atrakcją w regionie i podpisali kontrakt płytowy z Polygram. Zastępując DiGiallonardo Blakiem Sakamoto, nagrali swój debiutancki album o tym samym tytule z producentem Brucem Fairbairnem. Ich pierwszy singiel „Ritual” stał się hitem Top 40 wiosną 1988 roku, a resztę roku spędzili na trasie koncertowej po USA i Europie. Do ich drugiego albumu zaangażowano producenta Nile'a Rodgersa, a powstały w rezultacie Slam został wydany pod koniec 1989 roku, ale nie udało mu się rozwinąć sukcesu grupy, pomimo zdobycia głównych miejsc supportujących na trasach koncertowych Bon Jovi i The Rolling Stones.

Ponowna praca z Fairbairnem zaowocowała albumem The Heat z 1991 roku, ale pomimo bardziej pozytywnych recenzji, również nie udało się na nowo rozpalić kariery zespołu. Kompilacja Mix It Up została wydana w 1993 r., w którym to momencie grupa straciła impet i, chociaż oficjalnie nie rozpadli się, poszczególni członkowie zaczęli realizować inne projekty muzyczne. Reed założył Adrenaline Sky, a Pred i Sakamoto zostali członkami Generator. Live at Last Dan Reed Network został wydany w 1997 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ritual/Forgot To Make Her Mine	Dan Reed Network	03.1988	-	38[11]	Mercury 870 183 [US]	[written by D. Reed][produced by Bruce Fairbairn]
Come Back Baby/Burnin' Love	Dan Reed Network	01.1990	51[3]	-	Mercury DRN 2	[written by D. Reed][produced by Nile Rodgers, Dan Reed ]
Rainbow Child/You Can Leave Your Hat On	Dan Reed Network	03.1990	-	60[4]	Mercury DRN 3	[written by D. Reed][produced by Nile Rodgers, Dan Reed]
Stardate 1990/Rainbow Child	Dan Reed Network	07.1990	-	39[4]	Mercury DRN 4	[written by Dan Reed Network][produced by Dan Reed]
Lover/Money	Dan Reed Network	09.1990	-	45[3]	Mercury DRN 5	[written by D. Reed][produced by Nile Rodgers, Dan Reed]
Mix It Up/The Heat	Dan Reed Network	07.1991	-	49[2]	Mercury MER 345	[written by D. Reed, B. James][produced by Bruce Fairbairn]
Baby Now I/Thy Will Be Done	Dan Reed Network	09.1991	-	65[1]	Mercury MER 352	[written by D. Reed][produced by Bruce Fairbairn, Dan Reed]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dan Reed Network	Dan Reed Network	04.1988	-	95[19]	Mercury 834 309	[produced by Bruce Fairbairn]
Slam	Dan Reed Network	10.1989	66[2]	160[6]	Mercury 838 868	[produced by Dan Reed, Nile Rodgers]
The Heat	Dan Reed Network	07.1991	15[4]	-	Mercury 8488551 [UK]	[produced by Bruce Fairbairn,Dan Reed]

środa, 27 listopada 2024

Steve Lacy

Steve Thomas Lacy-Moya (urodzony 23 maja 1998r w Compton w Kalifornii) to amerykański wokalista i autor tekstów, gitarzysta i producent muzyczny.

Lacy urodził się w Compton w Kalifornii. Ma afroamerykańskie korzenie ze strony matki i filipińskie korzenie ze strony ojca. Artysta swoje pierwsze kroki jako producent stawiał używając swojej gitary na iPhonie. Po raz pierwszy zyskał sławę jako członek zespołu The Internet, dla którego napisał wiele piosenek. W wieku 15 lat produkował już utwory na trzeci studyjny album Ego Death (2015). Ten ostatni i Hive Mind (2018) zajęły pierwsze miejsca na listach przebojów na całym świecie i zbierały niezmiennie pozytywne recenzje. Nawet po rozpoczęciu kariery solowej Lacy nadal pozostaje częścią zespołu.

Od 2017 roku był także producentem dla innych artystów, w tym Denzela Curry'ego, J. Cole'a i Kendricka Lamara. Jego pierwsze solowe wydawnictwo Steve Lacy's Demo ukazało się jako EP w lutym 2017 roku. Utwór został wyprodukowany wyłącznie przez Lacy. W 2018 r. pojawiły się produkcje dla innych artystów, w tym Solange, Kali Uchis i Mac Millera.

Jego debiutancki singiel N Side ukazał się w kwietniu 2019 roku, a towarzyszący mu debiutancki album artysty Apollo XXI ukazał się 24 maja 2019 roku. Album był nominowany do nagrody Grammy 2020 w kategorii Najlepszy album współczesnej muzyki miejskiej. Jego drugi album studyjny Gemini Rights ukazał się 15 lipca 2022 roku. Swoim drugim singlem Bad Habit dokonał przełomu na komercyjnym rynku muzycznym. Na początku października 2022 roku singiel osiągnął pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100. Jego inspiracje obejmują Thundercat, Erykah Badu, Pharrell Williams i Prince.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
911 / Mr. Lonely	Tyler, The Creator Featuring Frank Ocean & Steve Lacy	07.2017	-	101[2]	Columbia	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Tyler Okonma,Christopher Breaux,Raymond Calhoun][produced by Tyler, the Creator][47[1].R&B Chart]
Live Without Your Love	Love Regenerator x Steve Lacy	07.2020	75[6]	-	Columbia GB 1102000806	[written by Adam Wiles,Steve Lacy,Jesse Boykins III][produced by Adam Wiles]
Mercury	Steve Lacy	07.2022	-	115[1]	Columbia	[written by Ely Rise,Dacoury Natche,Steve Lacy,Britanny Fousheé][produced by Steve Lacy][37[1].R&B Chart]
Bad Habit	Steve Lacy	07.2022	8[34]	1[3][35]	L-M/RCA USRC 12201440	[2x-platinum-UK][written by Steve Lacy, Diana Gordon ,John Kirby, Britanny Fousheé, Matthew Castellanos][produced by Steve Lacy][1[9][33].R&B Chart]
Sunshine	Steve Lacy Featuring Foushee	07.2022	-	107[1]	RCA	[written by Karriem Riggins,Steve Lacy,Britanny Fousheé][produced by Steve Lacy][28[1].R&B Chart]
Helmet	Steve Lacy	07.2022	-	124[1]	RCA	[written by Diana Gordon,Steve Lacy][produced by Steve Lacy][45[1].R&B Chart]
Static	Steve Lacy	09.2022	56[9]	78[7]	L-M/RCA USRC 12202285	[silver-UK][written by Steve Lacy, John Kirby][produced by Steve Lacy][22[14].R&B Chart]
Dark Red	Steve Lacy	10.2022	-	78[5]	3QTR GBKPL 1778015	[platinum-UK][platinum-US][written by Steve Lacy][21[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Apollo XXI	Steve Lacy	06.2019	-	160[1]	3qtr LACY 01	[produced by Steve Lacy]
Gemini Rights	Steve Lacy	07.2022	47[1]	7[50]	L-M/RCA 0196589099631	[produced by Steve Lacy, Matt Martians, DJ Dahi]

poniedziałek, 11 listopada 2024

Time

The Time- funkowy zespół muzyczny założony w 1981 roku - jego członkami są artysci "odkryci" przez Prince'a.

Zespół został stworzony dzięki klauzuli w kontrakcie Prince'a z Warner Bros., która pozwalała mu na pozyskiwanie i nagrywanie innych artystów dla firmy. Zainspirowany filmem z roku 1980 The Idolmaker o życiu producenta i promotora muzycznego Boba Marucciego, Prince założył zespół funkowy, który miał być ujściem dla kolejnych jego hitów i materiału podobnego do pierwszych jego płyt - w tym samym czasie on sam udał się w kierunku odkrywania innych kierunków muzycznych.

W roku 1981 zbudował skład The Time z członków funkowego zespołu z Minneapolis o nazwie "Flyte Tyme": Jellybean Johnson na perkusji, Jimmy Jam i Monte Moir na klawiszach oraz Terry Lewis na basie. Skład dopełnili Jesse Johnson na gitarze, wokalista i przyjaciel z dzieciństwa Prince'a Morris Day oraz Jerome Benton, który w zasadzie pełnił rolę człowieka od marketingu.
Zespół wydał w sumie cztery albumy - na każdym znalazła się spora porcja jamowanych, natchnionych rockiem utworów funkowych, przeważnie lekkich i żartobliwych, na które duży wpływ miał zespół "Parliament" oraz, naturalnie, Prince. Do ich przebojów należą m.in. "The Bird", "Jungle Love", "777-9311", "Get It Up", "Gigolos Get Lonely Too", czy "Cool" - pojawiały się one głównie na listach przebojów R&B.; Nigdy jednak zespół nie osiągnął statusu megagwiazdy, takiej jak chociażby sam Prince. Choć Day był charyzmatycznym i urzekającym frontmanem, wielu zarzucało mu pisanie słabych tekstów.

W 1983 Jimmy Jam i Terry Lewis, którzy już razem pisali piosenki, zaczęli pisać także dla innych zespołów. Pewnego dnia nie mogli wylecieć z Atlanty z powodu śnieżycy i nie zdążyli na koncert "The Time" w San Antonio, za co zostali ukarani grzywną, a póżniej wyrzuceni. Nigdy nie było jasne czy było to z powodu tego incydentu, czy też przez ich rosnącą niezależność. Monte Moir skorzystał z okazji i również opuścił zespół, aby pracować z Jamem i Lewisem. Skład "The Time" uzupełnili Mark Cardenez i Paul Peterson na klawiszach oraz Jerry Hubbard na basie. To właśnie ten nowy skład pojawił się w filmie Prince'a - Purple Rain. The Time płynął na fali popularności, jakiej dostarczył zespołowi film oraz przeboje "Jungle Love" i "The Bird", jednak jego członkowie nie potrafili wykorzystać wszystkich swoich możliwości.

W 1985 roku po kłótniach z Princem odszedł Day, który wybrał karierę solową (po swoim aktorskim sukcesie w filmie "Purple Rain"). Wkrótce Jesse Johnson również poszedł swoją drogą. Zespół przestał istnieć, a kilku pozostałych członków (Benton, Johnson i Peterson) założyło grupę "The Family", która jednak wkrótce również dokonała żywota. W międzyczasie Jimmy Jam i Terry Lewis stali się jedną z najlepszych ekip produkcyjnych lat '80 i '90-tych.

W 1990 muzycy z oryginalnego składu ponownie podjęli współpracę i napisali muzykę do filmu Graffiti Bridge oraz wydali wspólnie album Pandemonium, na którym pojawił się ich najlepiej sprzedający się do tej pory singel - Jerk Out. Jednak niedługo potem w zespole ponownie zaczęło iskrzyć i muzycy rozstali się ponownie. Kilku członków The Time zaczęło ponownie wspólnie grać w 1995r, z towarzyszeniem kilku nowych muzyków - to właśnie ten skład ekipę można zobaczyć w filmie Kevina Smitha Jay i Cichy Bob kontratakują. Grupa koncertuje do tej pory, zazwyczaj pod nazwą "Morris Day and The Time".

Podobno pod koniec lat '90-tych ukończony został piąty album The Time, nagrany w nowym składzie, lecz Prince nie pozwolił na jego wydanie. Tytuł roboczy miał brzmieć "'Old Dogs, New Tricks". W 2004 ukazał się album Morrisa Daya "It's About Time" zawierający kilka utworów napisanych i wykonanych przez Daya oraz kilka nagrań z koncertów The Time.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get it up/After High School	Time	08.1981	-	-	Warner 49 774	[Written by: Prince ][Produced by: Morris Day/Prince ][6[19].R&B Chart]
Cool [Part.1]/[Part.2]	Time	01.1982	-	90[7]	Warner 49 864	[Written by: Dez Dickerson/Prince ][Produced by: Morris Day/Prince ][7[18].R&B Chart]
Girl/The Stick	Time	04.1982	-	-	Warner 50 039	[Written by:Prince ][Produced by: Prince ][49[9].R&B Chart]
777-9311 / Grace	Time	10.1982	-	88[3]	Warner 29 952	[Written by: Prince][Produced by: Morris Day/Prince ][2[20].R&B Chart]
The Walk / OnedayI'mgonnabesomebody	Time	12.1982	-	104[1]	Warner 29 856	[Written by: Time][Produced by: Morris Day/Prince ][24[11].R&B; Chart]
Gigolos Get Lonely Too/I Don't Wanna Leave You	Time	03.1983	-	-	Warner 29 764	[Written by: Morris Day][Produced by: Morris Day, The Starr* Company][77[4].R&B; Chart]
Ice Cream Castles / Tricky	Time	08.1984	-	106[3]	Warner 29 247	[Written by: Morris Day][Produced by: Morris Day/Prince ][11[15].R&B; Chart][70[3].Hot Disco/Dance;Warner 29 247 7"]]
Jungle Love/Oh, Baby	Time	10.1984	-	20[25]	Warner 29 181	[Written by:Morris Day/Jesse Johnson/Prince][Produced by: Prince ][6[17].R&B; Chart][9[14].Hot Disco/Dance;Warner 20 254 12"]
The Bird / My Drawers	Time	02.1985	-	36[13]	Warner 29 094	[Written by: Morris Day/Prince/Jesse Johnson ][Produced by: Prince ][6[10].Hot Disco/Dance;Warner 20 315 12"][33[11].R&B; Chart]
Jerk Out / Mo' Jerk Out	Time	06.1990	-	9[15]	Paisley Park 19 750	[gold-US][1[1][15].R&B; Chart][Written by:Prince, Jimmy Jam and Terry Lewis, Morris Day][Produced by: Prince ][6[9].Hot Disco/Dance;Paisley Park 19 701 12"]
Chocolate/My Drawers	Time	10.1990	-	-	Paisley Park 19750	[Written by:The Time][Produced by: The Time ][44[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Time	Time	09.1981	-	50[32]	Warner 3598	[gold-US][produced by Jamie Starr , Morris Day ]
What Time Is It?	Time	09.1982	-	26[33]	Warner 23 701	[gold-US][produced by The Starr ★ Company , Morris Day ]
Ice Cream Castle	Time	07.1984	-	24[57]	Warner 25 109	[platinum-US][produced by Morris Day , Starr Company]
Pandemonium	Time	07.1990	66[1]	18[16]	Paisley Park 27 490	[gold-US][produced by Time,Prince]