Z archiwum...rocka : Niemcy

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Niemcy. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 29 grudnia 2025

Boots

The Boots to niemiecki zespół założony na wzór takich bluesowych zespołów z okresu brytyjskiej
inwazji, jak Yardbirds, The Pretty Things i Them. Wokalista Werner Krabbe z pewnością słyszał co najmniej kilka singli Van Morrisona, a gitarzysta prowadzący Jurg „Jockel” Schulte-Eckel wykorzystywał efekty fuzz-tone na wszelkie możliwe sposoby, a także mógł mieć przelotne skojarzenia z The Who; przynajmniej znany był - zanim Jimi Hendrix zaczął pojawiać się na scenie z płynem do zapalniczek - z grania na swoim instrumencie śrubokrętami i innymi metalowymi narzędziami, a także okazjonalnie butelką po piwie.

Reszta składu - Uli Grun na gitarze rytmicznej, organach i harmonijce; Bob Bresser na basie; i Heinz Hoff na perkusji - pulsowała, dudniła i dudniła w rytm tych dwóch maniaków punka, tworząc przy okazji bardzo dynamiczne, a zarazem bluesowe płyty, charakteryzujące się również dość zwinną partią wokalną. Gdzieś pomiędzy Yardbirds a Them, z nutą pirotechniki, którą The Who i The Creation dopracowali na swój sposób, Boots byli popularni w Niemczech i na tyle dobrzy, że zasłużyli na kontrakt płytowy z niemiecką wytwórnią Telefunken Records, który zaowocował dwoma płytami długogrającymi i kilkoma singlami.

Krabbe odszedł na początku 1966 roku, po wydaniu garażowo-punkowego singla „Gaby”, choć zespół przetrwał jeszcze rok. Ten ostatni singiel znalazł się na płycie „Nuggets II” wydanej przez Rhino latem 2001 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
But You Never Do It, Babe/Dimples	Boots	11.1965	-	-	Telefunken U 55 881	[written by Brian Potter]
Gloria/Walkin' In The Sand (Remember)	Boots	12.1965	-	-	Telefunken U 55 892	[written by Van Morrison ]
In The Midnight Hour/Watch Your Step	Boots	05.1966	-	-	Telefunken U 55 924	[written by Pickett, Cropper ]
Gaby/Another Tear Falls	Boots	10.1966	-	-	Telefunken U 55 947	[written by Krabbe, Bresser ]
Alexander/I Don't Want To Go On Without You	Boots	04.1967	-	-	Telefunken U 55 964	[written by Ferrer, Alexander]
In the Beginning / No Part of It	Boots	.1968	-	-	Philips JF 334 647	[written by M. D'Abo*]
Down River / Find a Way to Live, Find a Way to Love	Boots	.1969	-	-	Philips 336112 JF [hol]	[written by J. Eckhardt]

czwartek, 25 września 2025

Zarathustra

Zarathustra to legendarna niemiecka formacja z Hamburga zalozona w 1969 roku. Jej członkami byli:
Ernst Herzner (lead vocals), Wolfgang Reimer (guitar, vocals, percussion), Michael Just (bass, vocals), Klaus Werner (organ) oraz Wolfgang Behrmann (drums, percussion).

Wyrożniajaca sie wśrod wielu grup zaliczanych do nurtu heavy-progressive rocka podpisała kontrakt z Metronome w 1971 roku i nagrała w listopadzie album, porównywany do dokonań Uriah Heep (utwór "Gypsy" często wykonywali na żywo), czy Deep Purple (ze wzgledu na Lordowskie brzmienie organow).Muzyka nie była stricte progresywna, raczej należy tu mówić o heavy-rocku. Wkrótce po nagraniu jedynego zresztą albumu wiosną 1972r grupa została rozwiązana.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Zarathustra	Zarathustra	.1972	-	-	Metronome MLP 15 421

środa, 10 września 2025

2066 & Then

Grupę 2066 & Then stanowili: angielski wokalista Geff Harrison oraz niemieccy instrumentaliści - gitarzysta Gagey Mrozeck, pianiści Steve Robinson (właściwie Rainer Geyer) i Veit Marvos, basista Dieter Bauer oraz perkusista Konstantin Bommarius.

Formacja, której nazwa wzięła się podobno z dodania tysiąca lat do daty bitwy pod Hastings, powstała wiosną roku 1971 i już na jesieni nagrała dla United Artists swój jedyny album "Reflections On The Future". Sesja miała miejsce miejsce w studiu znanego producenta i realizatora nagrań Dietera Dierksa w Stommeln opodal Kolonii.

Płyta sprzedawała się jednak bardzo słabo, co w połączeniu z wielkimi kłopotami finansowymi zespołu doprowadziło do jego rychłego rozwiązania latem 1972 roku. Nie ukazał się też przygotowywany do wydania singiel "I Wanna Stay"/"Time Can't Take It Away". Drogi muzyków rozeszły się. Harrison i Mrozeck zasilili grupę Kin Ping Meh.

Robinson grał w Nine Days' Wonder i Aera. Marvos występował kolejno w Emergency, Tiger B. Smith i Midnight Circus. A Bommariusa usłyszeć było można w Abacus oraz na płycie formacji Karthago zatytułowanej "Rock'n'Roll Testament".

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Reflections on the future	2066 & Then	.1972	-	-	United Artists UAS 29 314

środa, 18 grudnia 2024

Günter Kallmann

Günter Kallmann (ur. 19 listopada 1927r w Berlinie; zm. 22 kwietnia 2016r]) był niemieckim dyrektorem chóru, śpiewakiem i kompozytorem.

Günter Kallmann studiował muzykę w swoim rodzinnym Berlinie i zainspirowany swoim wielkim wzorem do naśladowania Louisem Armstrongiem, początkowo pracował jako trębacz w różnych big bandach, m.in. w orkiestrach Kurta Widmanna i Wolfa Gabbe. Jako śpiewak barytonowy współpracował od 1954 roku z takimi zespołami jak Ping-Pongs, z którymi akompaniował Williemu Stanke, Klausowi Grossowi, Rudolfowi Schockowi i Renate Holm. Jako kontrabasista był członkiem zespołu jazzowego Halle kierowanego przez Alfonsa Zschockelta, z którym nagrywał w 1957 roku. W tym samym roku był także w studiu z założonymi przez siebie grupami wokalnymi, takimi jak Monacos; Występował także z Ohios, Carawells, Rangers i Blue Stars. Od 1958 roku był członkiem Chóru Botho Lucas.

W 1961 założył w Kolonii Chór Güntera Kallmanna. Pierwszym nagraniem była Elisabethserenade, która odniosła światowy sukces. Płyta utrzymywała się na niemieckich listach przebojów przez 20 tygodni, sprzedała się w ponad 500 000 egzemplarzy i osiągnęła 3. miejsce. Album wydany w USA również wszedł na listy przebojów Billboardu i wspiął się na 97. miejsce.Niemniej jednak 35 płyt długogrających, w tym 8 złotych, pomogło chórowi odbyć kilka tournée po Anglii, USA, Kanadzie i Republice Południowej Afryki. Występowali w niemieckiej telewizji 25 razy, m.in. w Blauer Bock, magazynie Schlager Wernera Müllera i programach Helmuta Zachariasa.

26 lutego 1966 roku chór dał koncert dla 1500 widzów w jaskiniach Cango w Republice Południowej Afryki. Nagrania ukazały się w tym samym roku na płycie LP In the Cango Caves z chórem Güntera Kallmana tylko w Republice Południowej Afryki. W 1970 roku chór towarzyszył kandydatom we wstępnej selekcji Ein Lied für Amsterdam na Konkurs Piosenki Eurowizji. Płyty Kallmanna ukazały się na obszarze niemieckojęzycznym w wytwórni Polydor, w USA najpierw w 4 Corners of the World, pod-wytwórni Kapp Records, a następnie także w Polydor. Z biegiem lat płyty Kallmanna ukazywały się także pod nieco innymi nazwami w zależności od rynku, na przykład The Gunter Kallmann Chorus (Wish Me a Rainbow, 1966), The Günter Kallmann Choir (Feeling Groovy, 1969) czy Kallmann Singers (Schlager Tanzparade ' 69, 1969).

Pod koniec lat 60-tych kilka jego albumów z coverami międzynarodowych hitów popowych zostało wyprodukowanych przez Norriego Paramora. W tle chórowi towarzyszyli między innymi Peter Alexander, Caterina Valente, Udo Jürgens, Bill Ramsey, Paul Anka, Roy Black, Gilbert Bécaud i Chris Roberts. Oprócz niego jako dyrektora chóru członkami chóru Güntera Kallmanna byli Blanche Birdsong, Catrin Cremer, Martha Engelhardt, Bernd Golonsky, Ute Hellermann, który później założył Ute Mann Singers i Paul Kuhn , Charlie Koch i Luigi Pelliccioni , obecnie członek przebojowego duetu Ann & Andy, Karl-Heinz Welbers i Ulla Wiesner. W 2001 roku kilka brytyjskich zespołów odkryło tytuł Kallmanna Daydream i wykorzystało go jako podstawę do nowych piosenek, w tym I Monsters z Sheffield, Skinnys i Beta Band.

Mówi się, że trip-hopowy zespół Portishead wykorzystał ten tytuł jako „źródło inspiracji” do swojej piosenki Sour Times z 1994 roku. Günter Kallmann, który w 1985 r. przeszedł na emeryturę, swoje schyłkowe lata spędził w Baden-Baden. Günter Kallmann zmarł w Berlinie w 2016 roku w wieku 88 lat. Jego grób znajduje się na cmentarzu leśnym Zehlendorf.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Elisabeth-Serenade/Musik Zum Verlieben	The Günter Kallmann Choir	12.1964	39[3]	-	Polydor NH 24678	[written by Ann Heston, Christopher Hassall, Erik Wallnau,Ronald Binge]
Wish Me A Rainbow/The Day The Rains Came	The Günter Kallmann Choir	12.1966	-	63[8]	4 Corners Of The World 138 [US]	[written by Jay Livingston and Ray Evans]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Serenade for Elisabeth	The Günter Kallmann Choir	05.1965	-	97[10]	4 Corners 4209	-
Wish Me a Rainbow	The Günter Kallmann Choir	12.1966	-	126[8]	4 Corners 4235	-

środa, 20 listopada 2024

Helmut Zacharias

Helmut Zacharias (ur. 27 stycznia 1920 r- zm. 28 lutego 2002r) był niemieckim skrzypkiem i kompozytorem, który stworzył ponad 400 utworów i sprzedał 14 milionów płyt. Występował również w wielu filmach, zwykle grając muzyków.

Helmut Zacharias urodził się w Berlinie. Jego ojciec Karl był skrzypkiem i dyrygentem, a matka śpiewaczką.Zaczął pobierać lekcje u ojca w wieku 2 i pół roku, a w wieku 6 lat grał w klubie Faun, kabarecie przy Friedrichstraße w Berlinie. W wieku 8 lat Zacharias został najmłodszym uczniem klasy mistrzowskiej Gustava Havemanna w berlińskiej Akademii Muzycznej.W wieku 11 lat zagrał po raz pierwszy w radiu, wykonując Koncert skrzypcowy nr 3 G-dur Mozarta i rozpoczął trasę koncertową w 1934 roku w wieku 14 lat.

W tym czasie, w latach 30-tych. XX wieku, w Niemczech dostępne były płyty zespołu jazzowego Django Reinhardta i Stéphane'a Grappellego, które miały duży wpływ na styl muzyczny Zachariasa.

W 1940 roku Zacharias został odkryty przez Lindström-Electrola (wówczas nazwa niemieckiego oddziału EMI), a w 1941 roku odniósł swój pierwszy sukces w głównym nurcie z Schönes Wetter Heute. W latach 50-tych XX wieku był uważany za jednego z najlepszych skrzypków jazzowych w Europie i nazywano go „Magicznym Skrzypkiem” i „Niemieckim Panem Skrzypkiem”. W 1956 roku osiągnął swój największy sukces w Stanach Zjednoczonych, wydając „When the White Lilacs Bloom Again”, który 22 września osiągnął 12. miejsce na liście Billboard Hot 100. 21 listopada 1964 roku osiągnął 9. miejsce na brytyjskiej liście przebojów z piosenką Tokyo Melody, która została wykorzystana jako motyw przewodni relacji BBC z Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1964 roku.

Pod koniec lat 50-tych Zacharias przeprowadził się do Szwajcarii i kontynuował grę z wieloma innymi znanymi artystami, w tym z Yehudim Menuhinem. Od 1968 do 1973 roku występował we własnym programie telewizyjnym. W 1985 roku został odznaczony Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.

U Zachariasa wykryto chorobę Alzheimera w 1995 r. i wycofał się z życia publicznego w 1997 r., zanim fakt ten został publicznie uznany podczas Światowego Dnia Choroby Alzheimera w 2000 r. Zmarł w 2002 r. w Brissago w Szwajcarii i został pochowany na cmentarzu Ohlsdorf w Hamburgu.

Zacharias był żonaty z Hellą (z domu Konradat) od 1943 r. aż do swojej śmierci. Razem mieli dwóch synów, Stephana i Thomasa, oraz córkę, Sylvię. Stephan, urodzony w 1956 r., jest kompozytorem, którego zasługi obejmują ścieżkę dźwiękową do nominowanego do Oscara filmu Upadek, podczas gdy Thomas był międzynarodowym sportowcem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When The White Lilacs Bloom Again (Wenn Der Weisse Flieder Wieder Bluht)/Blue Blues (Ein Wunder)	Helmut Zacharias	09.1956	-	12[14]	Decca 30039	[written by Franz Doelle, Fritz Rotter ]
Tokyo Melody/Teatime In Tokyo	Helmut Zacharias	11.1964	9[11]	-	Polydor NH 52341	[written by Helmut Zacharias]

sobota, 16 listopada 2024

Heinz

Burt Heinz, ur. 24.07. 1942 r. w Niemczech, debiutował jako gitarzysta basowy studyjnej grupy The Tornados, założonej przez brytyjskiego producenta Joe Meeka. Zespół zdobył wprawdzie międzynarodową sławę instrumentalnym tematem „Telstar", jednak fotogeniczny dzięki swej blond czuprynie Heinz wybrał za radą opiekunów karierę solisty.

Pierwszy singel, „Dreams Come True", był fiaskiem mimo nadanego mu rozgłosu. Kolejny, poświęconą pamięci zmarłego tragicznie Eddie Cochrana piosenką „Just Like Eddy", dotarł do piątego miejsca Top 20. Niezbyt zrównoważonego Heinza w studio wspierała grupa The Outlaws (znana z własnego instrumentalnego przeboju „The Ambush" ), a podczas koncertów - The Wild Boys z gitarzystą Ritchie Blackmorem.

W połowie lat sześćdziesiątych Heinz występował krótko z jeszcze jedną grupą The Saints . Single „Country Boy" (z 1963 r.), „You Were There" (z 1964 r.) i „Diggin' My Potatoes" (z 1965 r.) cieszyły się umiarkowaną popularnością. Ujawniły mierny talent Heinza, dla którego konflikt i rozstanie z Meekiem oznaczało koniec kariery. Pieśniarz ma jednak nadal wiernych sympatyków oklaskujących go w kabaretach i podczas koncertów weteranów rocka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just Like Eddie/Don't You Knock At My Door	Heinz	08.1963	5[15]	-	Decca F 11693	[written by Geoff Goddard][produced by Joe Meek]
Country Boy/Long Tall Jack	Heinz	12.1963	26[9]	-	Decca F 11768	[written by Geoff Goddard][produced by Joe Meek]
You Were There/No Matter What They Say	Heinz	03.1964	26[8]	-	Decca F 11831	[written by Geoff Goddard][produced by Joe Meek]
Questions I Can't Answer/The Beating Of My Heart	Heinz	10.1964	39[2]	-	Columbia DB 7374	[written by R. Blunt, Triune][produced by Joe Meek]
Digging My Potatoes/She Ain't Coming Back	Heinz	03.1965	49[1]	-	Columbia DB 7482	[written by Trad. Arr. Heinz, Meek][produced by Joe Meek]

wtorek, 29 października 2024

Max Richter

Max Richter (ur. 22 marca 1966r) to urodzony w Niemczech brytyjski kompozytor i pianista. Pracuje w postminimalistycznych i współczesnych stylach klasycznych. Richter ma klasyczne wykształcenie, ukończył kompozycję na Uniwersytecie Edynburskim, Królewską Akademię Muzyczną w Londynie i studiował u Luciano Berio we Włoszech.

Richter aranżuje, wykonuje i komponuje muzykę na scenę, do opery, baletu i filmu. Współpracował z innymi muzykami, a także z artystami performatywnymi, instalacyjnymi i medialnymi. Nagrał osiem solowych albumów, a jego muzyka jest szeroko wykorzystywana w kinie, na przykład w ścieżce dźwiękowej do animowanego filmu wojennego Ari Folmana Walc z Baszirem (2008).

Do grudnia 2019 r. Richter przekroczył miliard odtworzeń strumieniowych i milion sprzedaży albumów. Jego płyta Sleep jest najczęściej streamowaną płytą klasyczną wszech czasów.

Richter urodził się w Hameln, Dolna Saksonia, Niemcy Zachodnie. Dorastał w Bedford, Anglia, Wielka Brytania, a edukację zdobył w Bedford Modern School i Mander College of Further Education. Studiował kompozycję i grę na fortepianie na Uniwersytecie Edynburskim, w Królewskiej Akademii Muzycznej i u Luciano Berio we Florencji. Po ukończeniu studiów Richter był współzałożycielem współczesnego zespołu muzyki klasycznej Piano Circus.

Pozostał w grupie przez dziesięć lat, zlecając i wykonując dzieła muzyków minimalistycznych, takich jak Arvo Pärt, Brian Eno, Philip Glass, Julia Wolfe i Steve Reich. Zespół podpisał kontrakt z Decca/Argo, produkując pięć albumów.

W 1996 roku Richter współpracował z Future Sound of London przy albumie Dead Cities, początkowo jako pianista, ale ostatecznie pracując nad kilkoma utworami i współtworząc utwór „Max”. Pracował z zespołem przez dwa lata, przyczyniając się również do albumów The Isness and The Peppermint Tree i Seeds of Superconsciousness. W 2000 roku Richter współpracował z laureatką Mercury Prize Roni Size przy albumie Reprazent In the Møde. Wyprodukował album Vashti Bunyan z 2005 roku Lookaftering i album Kelli Ali z 2008 roku Rocking Horse.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sleep	Max Richter	09.2015	44[4]	-	Deutsche Grammophon 4795257	[produced by Max Richter,Christian Badzura,Yulia Mahr]
Three Worlds: Music from Woolf Works	Max Richter	02.2017	70[1]	-	Deutsche Grammophon 4797158	-
Voices	Max Richter	08.2020	26[1]	-	Decca 898651	-
The New Four Seasons	Max Richter	06.2022	100[1]	-	Deutsche Grammophon 4862769	-
In a Landscape	Max Richter	09.2024	67[1]	-	Decca 5875717	[produced by Max Richter]

Max Richter / Walc z Baszirem Max Richter / Tabu Max Richter / Ad Astra Max Richter / Czarne lustro

Filmografia

Geheime Geschichten 2003 / Soundproof 2006 / Work 2006 / Butterfly 2007 / Hope 2007 / Frankie Howerd: Rather You Than Me 2008 / Henry May Long 2008 / Waltz with Bashir (Vals im Bashir) 2008 / Lost and Found 2008 / Penelope (Penelopa) 2009 / La vie sauvage des animaux domestiques (Die wilde Farm) 2009 / (La prima linea) 2009 / My Words, My Lies – My Love (Lila, Lila) 2009 / When We Leave (Die Fremde) 2010 / My Trip to Al-Qaeda 2010 / Womb 2010 / Sarah's Key (Elle s'appelait Sarah) 2010 / The Gift 2010 / How to Die in Oregon 2010 / Perfect Sense 2011 / Unforgivable 2011 / Nach der Stille 2011 / & Manal Abdallah With Sven Kaiser Citizen Gangster 2011 / Jiro Dreams of Sushi 2011 / The Patience Stone/Syngue Sabour 2012 / Spanien 2012 / Lore 2012 / Wadjda 2012 / Disconnect 2012 / The Nun 2013 / The Congress 2013 / The Lunchbox 2013 / The Last Days on Mars 2013 / The Mark of the Angels – Miserere 2013 / Prison Terminal: The Last Days of Private Jack Hall 2013 / The Green Prince 2014 / 96 hours 2014 / Escobar: Paradise Lost 2014 / Testament of Youth 2014 / The Leftovers 2014–2017 / Into the Forest 2015 / Morgan 2016 / Black Mirror 2016 / Miss Sloane 2016 John Madden Taboo 2017 / The Sense of an Ending 2017 / Guerrilla 2017 / Hostiles 2017 / White Boy Rick 2018 / Never Look Away 2018 / Mary Queen of Scots 2018 / Ad Astra 2019 / Invasion 2021–present /

poniedziałek, 14 października 2024

Little Teddy Recordings

Little Teddy Recordings to monachijska niezależna wytwórnia i wydawca muzyczny. Została założona w 1991 roku przez Andreasa „Andy’ego” Freibergera i Armina Kaspera. Freiberger i Kasper pierwotnie założyli wytwórnię, aby promować piosenki ich rozwiązanego zespołu The Bartlebees. Według etykiety nazwa firmy opiera się na postaciach pluszowych misiów zwanych „Big Teddy” i „Little Teddy” z opowiadań brytyjskiego pisarza dla dzieci H. C. Cradocka.

W latach 2002-2007 operatorzy wytwórni prowadzili także klub muzyczny Schwabing „Prager Frühling” w pomieszczeniach dawnego „Babalu Bar” (lata 50-te do połowy lat 90-tych XX w.).

Wytwórnia wydała nagrania, w tym debiutanckie płyty, wielu artystów, m.in. Pete and the Pirates, Television Personalities, Sleaford Mods, Stereo Total, Tullycraft, The Mad Scene, Crystal Stilts, The Wave Pictures, The Bats, The Silly Pillows i The Cannanes.

poniedziałek, 16 września 2024

H-Blockx

H-BLOCKX, grupa niemiecka. Powstała w 1990 w Munster, sformowana przez kilku uczniów tamtejszego Gymnasium Wolbeck. W nazwie nawiązała do H-Blocks (High Security Blocks), budynków więziennych w kształcie litery H, w których odbywają karę skazani na dożywocie bojownicy IRA. Pierwszy skład: Henning "MC H" Wehland (2.12.1971, Bonn) - voc, Tim "Tinte" Humpe (znany też jako Yah Ink; właśc. Tim Tenambergen; 26.04.1972, Munster) - g, Stephan "Cudze" Hinz (28.08.1972, Munster) - b, Johann- -Christoph "Mason" Maass - dr. W kwietniu 1992 dołączył David Gappa (znany też jako Dave Grave; 14.06.1971, Munster) - voc. We wrześniu 1997 odszedł Maass. W 1998 zastąpił go Marco Minnemann (24.12.1970, Hanower) - dr, znany m.in. z Freaky Fukin'Weirdoz, Ulegal Aliens i zespołu Niny Hagen, a w maju 1999 jego z kolei miejsce zajął Steffen Wilmking (1975, Bielefeld) - dr z Thumb. W październiku 2000 z formacją rozstał się Gappa, zdecydowany całkowicie skoncentrować się na własnym projekcie 3AD. W 2001 Wilmkinga zastąpił Martin "Dog" Kessler - dr, na stałe związany z Das Department, a bliską współpracę z H-Blockx nawiązali też dwaj rapperzy z tego zespołu, Bruder i Kronstadter. W 2003 zamiast Hinza i Kesslera przyjęto Fabjo Trentiniego (17.12.1968, Rzym, Włochy) - b, g, voc i ponownie Wilmkinga. W tym czasie wrócił też Gappa.

W 1991 grupa sama zorganizowała sobie występy w klubach młodzieżowych w całym kraju. W 1992 dokonała przy pomocy znanego producenta Ralpha Quicka - późniejszego menażera - kilku nagrań demo i wysłała je do wytwórni płytowych. Wynikiem był kontrakt z firmą Sing Sing (działającą w ramach BMC). A w czerwcu 1993 ukazał się singel Risin' High/JFK/Let Your Stick Fly High (Risin' High), który bez promocji rozszedł się w dziesięciu tysiącach egzemplarzy. Następnym krokiem było nagranie w listopadzie i grudniu tego roku debiutanckiego albumu, "Time To Move". Wydany w sierpniu 1994, promowany czterema czwórkami: "Risin' High" (nowa wersja pierwszego singla), "Move", "Go Freaky" i "Little Girl", rozszedł się ku zaskoczeniu samych muzyków w ośmiuset tysiącach egzemplarzy i wprowadził H-Blockx do ścisłej czołówki niemieckiego rocka.

Recenzenci zarzucali młodym muzykom co prawda zapatrzenie w takie zespoły zza oceanu, jak Red Hot Chili Peppers, Living Colour, Faith No More i Rage Against The Machine, ale publiczność przyjęła debiut grupy, pełen zarówno gwałtownego grania z pogranicza funk rocka, metalu, grunge'u, punku i rapu, np. Pour Me A Glass, Co Freaky, Fuck The Facts czy Time To Fight, jak i muzyki ujmująco melodyjnej, balladowej, np. Little Girl czy Do What You Wanna Do (Dave Don't Like It), z entuzjazmem. Podobały się też zaangażowane teksty takich utworów, jak Pour Me A Glass o mrokach alkoholizmu, Fight The Force o wzbierającej w Niemczech fali nienawiści do cudzoziemców czy Revolution o źródłach konfliktów w otaczającym świecie.

Wielkim sukcesem była zorganizowana wkrótce po ukazaniu się "Time To Move" pierwsza trasa H-Blockx po Niemczech, a w roku następnym formacja bez kompleksów zaprezentowała się też publiczności w innych krajach europejskich. Sukces grupy ugruntował następny album, "Discover My Soul" z września 1996, promowany czwórkami "How Do You Feel?" i "Step Back", zbliżony do poprzedniego (np. Try Me One More Time, Gimme More, Step Back, I Can't Rely On You, This Is Not America, Rainman), ale zawierający też utwory o nieco innym charakterze (np. rock'n'rollowo-punkowy How Do You Feel?). A miarą powodzenia formacji było zaproszenie jej do udziału w gigantycznej europejskiej trasie zespołu Bon Jovi.

Wielką popularność zyskała też płyta "Fly Eyes" z maja 1998, promowana czwórką "Fiy" i singlem Take Me Home/Take Me Home (wersja akustyczna)/Vbu. Była udaną próbą większego niż dotychczas zróżnicowania repertuaru i oprócz gwałtownych, rapowanych utworów w rodzaju Fly, Without You i Can't Break My Fear zawierała też bardziej konwencjonalne kompozycje rockowe o cechach grunge'u czy punku, jak 9.08 a.m., Even Goes, Tell Me Why, bądź poprockowe, jak Take Me Home.

Latem 1998 grupa wzięła udział w wielkim europejskim Vans Warped Tour wraz z takimi zespołami, jak Bad Religion i The Specials. Miała propozycję kontynuowania go w Australii, ale nie przyjęła jej, aby zająć się przygotowaniem piosenek do komedii kryminalnej Bam Boom Bang -Ein todischeres Ding (1999, reż. Peter Thorwarth). Wszystkie - premierowe, jak hiphopowa B.L.O.C.K.X FM, ożywiona partią gitary w stylu Jimiego Hendrixa Going Down czy nawiązująca klimatem do Imagine Johna Lennona Let It Go, ale też starsze, jak Fly i Take Me Home, ukazały się w sierpniu 1999 na płycie "Bang Boom Bang - Ein todischerer Soundtrack", zawierającej również muzykę innych artystów, oraz na własnym minialbumie "Time Of My Life EP". Latem tego roku grupa zagrała na amerykańskim Vans Warped Tour u boku m.in. Eminema, Suicidal Tendencies i Blink 182, a jesienią odbyła trasę po Stanach wraz z Biohazard. Wyjazdy za ocean zaowocowały zaś nagraniem razem z mistrzem wrestlingu, "Stone Cold" Steve'em Austinem, utworu Oh Hell Yeah na popularną składankę "World Wrestling Federation - The Music, Vol. 4" (Koch, 1999).

W maju 2000 grupa wydała czwórkę "Ring Of Fire" z osobliwą wersją tytułowego standardu country z repertuaru Johnny'ego Casha, wykonaną z towarzyszeniem Dra Ring-Dinga, niemieckiej gwiazdy reggae, i był to nieoczekiwanie największy przebój w jej karierze. Latem 2001 grała na wielkich festiwalach rockowych w całej Europie, i dopiero w styczniu 2002 dorobiła się kolejnego albumu, "Get In The Ring", promowanego singlami C'mon/Witnezz (R U Wit' Me???)/Little Girl (wersja koncertowa z 1998) z listopada 2001, The Power/Million Miles/The Power (wersja wydłużona) z lutego 2002 i Get In The Ring/Don't Bring Me Down/Million Miles (wersja koncertowa) z czerwca tego roku. Zawierała oprócz rapmetalowych numerów w dawnym stylu, jak The Power, porywająca przeróbka przeboju Snap!, zarejestrowana z gościnnym udziałem Turbo B., rappera z tego zespołu (stała się hymnem bokserskiego mistrza świata Svena Ottke), Cmon czy Witnezz (R U Wit' Me???), rzeczy tak różne, jak wspomniana wersja Ring Of Fire czy All Season Love, rodzaj rockowego hymnu przesyconego klimatem dokonań The Police. W marcu 2002 formacja odbyła kolejną trasę po Europie, a latem tego roku znowu była jedną z gwiazd festiwali rockowych na kontynencie.

W listopadzie zaś jej działalność koncertowa została podsumowana albumem "Live" (nagranym w Kolonii i Miinster). Mimo licznych na przestrzeni lat zmian składu wydany w czerwcu 2004 przez firmę X-Cell (działającą w ramach Sony) album "No Excuses" okazał się typowym dziełem H-Blockx, pełnym przebojowego rap metalu, np. Seeking The Sun, Push Me czy Where's The Message?, urozmaiconego chociażby balladą Come Along With You czy kolejną niecodzienną przeróbką Celebrate Youth Ricka Springfielda.

Podsumowaniem dotychczasowej kariery formacji była składanka "More Than A Decade - The Best Of H-Blockx" z października 2004, zawierająca też dwa premierowe nagrania: True Faith i Stop Talking To Me.
Grupa kilkakrotnie koncertowała w Polsce: w listopadzie 1995 wystąpiła w Katowicach (na festiwalu Odjazdy '95), w czerwcu 1996 w Warszawie i Łodzi, w lipcu tego roku w Sopocie (na Sopot Rock Festival '96), a w lipcu 2000 w Poznaniu (na imprezie Inwazja Mocy).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [G]	Komentarz
Risin` High	H-Blockx	.1993	-	-	Sing Sing 74321 13968 1	[written by C. R. Wagner, R. Quick, S. Hinz, H. Wehland][produced by C. Wagner, R. Quick]
Move	H-Blockx	04.1995	93[2]	-	Sing Sing 74321 21923 1	[written by C. R. Wagner, S. Hinz, H. Wehland][produced by C. Wagner, R. Quick]
Little Girl	H-Blockx	.1995	-	-	Sing Sing 74321 31857 2	[written by Tim Tenambergen, S. Hinz, H. Wehland][Producer - Chris Wagner , Ralph Quick]
How Do You Feel?	H-Blockx	.1996	-	-	Sing Sing 74321402927 [UK]	[written by S. Hinz, H. Wehland][Producer - Ralph Quick]
Step Back	H-Blockx	.1996	-	-	Sing Sing 74321 44110 2	[written by D. Bruder, H. Wehland][Producer - Boogieman, H-Blockx, Ralph Quick]
Fly	H-Blockx	.1998	-	-	Sing Sing 74321 58017 2	-
The Power	H-Blockx feat. Turbo B	05.2002	103[2]	-	Supersonic 74321 92559 2 [UK]	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Time To Move	H-Blockx	.1994	-	-	Sing Sing 74321 18751 1 [G]	[produced by Christian Wagner , Ralph Quick]
Discover My Soul	H-Blockx	.1996	-	-	Sing Sing 74321 40291 2	[produced by Ralph Quick]
Fly Eyes	H-Blockx	.1998	-	-	Sing Sing 74321 58019-2	[produced by Ralph Quick]
Bang Boom Bang - Ein Todsicherer Soundtrack	H-Blockx	.1999	-	-	BMG Berlin Musik GmbH 74321 64177 2 [G]	-
Get In The Ring	H-Blockx	.2002	-	-	BMG 74321 90784 2	-

wtorek, 4 czerwca 2024

Amon Duul II

Zespół założony w 1968 r. w Monachium. Tuż po powstaniu rozpadł się na dwie niezależnie działające formacje: Amon Duul i Amon Duul II. Pierwsza z nich prezentowała głównie zabarwionego polityką prymitywnego rocka, podczas gdy druga, podpisawszy kontrakt z wytwórnią Liberty/UA, oscylowała w kierunku undergroundowo-psychodelicznej muzyki. Amon Duul II zadebiutował w 1969 r. albumem Phallus Dei, z tekstami w jeżyku staroniemieckim. W nagraniu płyty udział wzięli: Chris Karrer (skrzypce, gitara, saksofon), Dieter Serfas (perkusja, cymbały), Peter Leopold (perkusja, instr. perkusyjne, fortepian), Shrat (właśc. Christian Thiele, bongosy, skrzypce, śpiew), Renatę Knaup (śpiew, tamburyn), John Wienzierl (gitary, saksofony,śpiew), Falk Rogner (organy, syntezator) i Dave Anderson (bas) oraz gościnnie Holger Triilzsch (instr. perkusyjne) i Christian Borchard (wibrafon).

Rok później bez Serfasa, za to z Ulrichem Leopoldem (bas) i Rainerem Bauerem (gitara, śpiew) zarejestrowali anglojęzyczny Yeti. W zmieniającym się składzie grupy znaleźli się się na przestrzeni lat również: Lothar Meid (bas, śpiew), Karl-Heinz Hausmann (instr. klawiszowe), Danny Secundus Fischelscher (perkusja), Renate Krotenschwanz (śpiew), Robby Heibl (bas), Klaus Ebart (bas), Stefan Zauner (instr. klawiszowe), Joerg Evers (bas, gitara) i inni.

Pod koniec lat 70- tych muzycy zwrócili się w kierunku tradycyjnego rocka, uzupełniając swoje brzmienie nawet o elementy muzyki disco. W 1975 r. przestali koncertować, koncentrując się wyłącznie na działalności studyjnej. Poszczególni członkowie - ze zmiennym szczęściem -zaczęli realizować projekty solowe. Pod koniec 1992 r. powrócili na scenę koncertową w składzie: Karrer, Weinzierl, Rogner, Knaup, Leopold i Meid.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Phallus Dei	Amon Duul II	.1969	-	-	Liberty LBS 83279	[produced by Olaf Kübler]
Yeti	Amon Duul II	04.1970	-	-	Liberty LSP 101	[produced by Olaf Kübler, Amon Düül II]
Tanz der Lemminge	Amon Duul II	03.1971	-	-	United Artists UAS 9954	[produced by Olaf Kübler,Amon Duul II]
Carnival in Babylon	Amon Duul II	.1972	-	-	United Artists UAG 29327	[produced by Amon Düül II, Olaf Kübler]
Wolf City	Amon Duul II	.1972	-	-	United Artists TCK 0983	[produced by Olaf Kübler, Amon Düül II]

piątek, 24 maja 2024

Tangerine Dream

Zespół niemiecki, założony we wrześniu 1967 r., łączący - podobnie jak grupy Amon Duul i Can - narracyjną wyobraźnię z elektroniczną technologią. Twórcą i liderem często zmieniającej skład grupy był Edgar Froese (ur. 6.06.1944 r. w Tylży, Prusy Wschodnie, Niemcy). Debiutował jako gitarzysta w studenckim zespole The Ones (założonym w 1965 r. w szkole sztuk plastycznych w Berlinie Zachodnim), który nagrał singla i wystąpił przed Salvatore Dalim w jego sławnej rezydencji.

W pierwszym składzie Tangerine Dream Froesemu (gitara) towarzyszyli: Volker Hambach (flet, skrzypce), Kurt Kerkenberg (bas) i Lanse Hampashash (perkusja). W 1968 r. zespół, nawiązujący podczas występów do muzyki The Doors, Grateful Dead i Jefferson Airplane, zyskał popularność na fali studenckiej kontestacji. Rok później drogi muzyków rozeszły się i Froese musiał szukać nowych partnerów. Steve Jolliffe (elektryczny flet) co prawda szybko odszedł z zespołu, ale wrócił po paru latach. Na debiutanckim albumie Tangerine Dream Electronic Meditation z 1970 r., oprócz lidera ostatecznie wystąpili: Konrad Schnitzler (wiolonczela, skrzypce, flet, instr. klawiszowe) i Klaus Schulze (perkusja, eks-Psy Free).

Tuż po ukazaniu się albumu Schnitzler i Schulze opuścili zespół. Ten drugi znalazł się wkrótce w składzie Ashra Tempel. Na ich miejsce przyjęci zostali: perkusista jazzowego comba Agitation Free - Chris Franke (właśc. Christoph Franke, ur. 4.04.1942 r.) i Steve Schroyder. W 1971 r. Tangerine Dream nagrali album Alpha Centauri, łączący „kosmiczny rock" w stylu Pink Floyd z motywami klasycznymi. Po zastąpieniu Schroydera przez Petera Baumanna (pozyskanego z zespołu Ants) ustabilizował się skład działający do 1977 r.

Longplay Zeit z 1972 r. był początkiem syntezatorowego etapu Tangerine Dream. Elektroniczny impresjonizm kontynuowała płyta Atem, uznana przez znanego prezentera BBC Johna Peela za najciekawszy album 1973 r. Longplay Phaedra utorował muzykom drogę na rynek brytyjski, gdzie w 1974 r. dotarł do 14. miejsca na liście płyt długogrających. Narracyjna elektronika zespołu zmierzała nieuchronnie w kierunku muzyki filmowej (najpopularniejsza z „Sorcerer" Williama Friedkina z 1977 r., amerykańskiej wersji wcześniejszej o dwadzieścia lat francuskiej ,,Ceny strachu" reż. Henri Clouzot).

W 1974 r. Froese zadebiutował autorskim albumem Aqua. Nagrany w 1976 r. longplay Stratosfear był muzycznym wyzwaniem rzuconym buntowniczemu pokoleniu punkowców- udanym, jeśli zważyć jego rynkowy sukces. Rok później, po burzliwej trasie koncertowej, udokumentowanej albumem Encore, grupę opuścił Baumann, zakładając własną wytwórnię Private Music. Skład uzupełnił znów mulitiinstrumentalista Steve Jolliffe, a wraz z nim perkusista Klaus Krieger. Na albumie Cyclone pojawiły się nietypowe dla Tangerine Dream teksty i wokaliza, ale longplay Force Majeure był powrotem do czysto instrumentalnych poszukiwań.

Występ Tangerine Dream w Berlinie Wschodnim w 1980 r. był zwiastunem nie tylko muzycznych przemian, które już wkrótce miały wpłynąć na kształt podzielonej Europy. Zespół zagrał tam w nowym składzie. Obok Froesego i Franke pojawił się Johannes Schmólling. Występ zarejestrowano i wydano w NRD na płycie Tangerine Dream, znanej też pod tytułem Quichotte. Kolejne dwa lata przyniosły filmowy longplay Thief, retrospektywny czteropłytowy zestaw 70 - '80 oraz premierowe płyty Tangram i Exit. Z tej ostatniej pochodził m.in temat ,,Kiev Mission", nawiązujący do orędzia rosyjskich i ukraińskich pacyfistycznych dysydentów.

W ramach promocji Hyperborea z 1983 r. Tangerine Dream wystąpili na sześciu koncertach w Polsce. Ich fragmenty znalazły się rok później na albumie Poland-The Warsaw Concerto. Na longplayu Le Parc zespół wykorzystał komputerowy sampling, niezbyt pasujący do wirtuozerskich ambicji muzyków. W 1985 r. Johannes Schmolling wybrał działalność solową. Jego następcą został Paul Haslinger, specjalizujący się poprzednio w muzyce klasycznej. W 1988 r. grupę porzucił wierny jej przez siedemnaście lat Chris Franke. Po krótkiej współpracy z Ralfem Wadephalem (bardziej programistą niż muzykiem), Froese i Haslinger ograniczyli się do występów w duecie. Niewiele później Tangerine Dream znów występowali jako trio. Tym razem skład uzupełnił Jerome Frose - syn Edgara. Jednak niebawem z zespołem rozstał się Haslinger, zastąpiony przez Zlatko Pericę (gitara) i Linde Spa (saksofon).

Zmianie uległy też kompozycje grupy często urozmaicone soczystymi solówkami gitarowymi Pericy. Formacja wciąż działa aktywnie dzieląc czas pomiędzy koncerty, realizację licznych zamówień na muzykę ilustracyjną do filmów oraz kolejne albumy studyjne. Elektroniczne poszukiwania Tangerine Dream były oceniane rozmaicie, jednak ich wpływ na muzykę New Age dwóch ostatnich dziesięcioleci jest bezsporny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Warsaw In The Sun/Polish Dance	Tangerine Dream	10.1984	96[1]	-	Jive Electro JIVEP 74	[written by Edgar Froese, Johannes Schmoelling, Christoph Franke][produced by Edgar Froese, Johannes Schmoelling, Christoph Franke]
Towards The Evening Star	Tangerine Dream	04.1997	95[1]	-	When! WENX 1022	[written by E. Froese, J. Froese]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Phaedra	Tangerine Dream	04.1974	15[15]	196[2]	Virgin V 2010	[gold-UK][produced by Edgar Froese]
Rubycon	Tangerine Dream	04.1975	10[14]	-	Virgin V 2025	[silver-UK][produced by Tangerine Dream]
Ricochet	Tangerine Dream	12.1975	40[4]	-	Virgin V 2044	[silver-UK][produced by Tangerine Dream]
Stratosfear	Tangerine Dream	11.1976	39[4]	158[7]	Virgin V 2068	[silver-UK][produced by Tangerine Dream]
Sorcerer OST	Tangerine Dream	07.1977	25[7]	153[6]	MCA MCF 2806	[produced by Tangerine Dream]
Encore	Tangerine Dream	11.1977	55[1]	178[2]	Virgin VD 2506	[produced by Tangerine Dream]
Cyclone	Tangerine Dream	04.1978	37[4]	-	Virgin V 2097	[produced by Tangerine Dream]
Force Majeure	Tangerine Dream	02.1979	26[7]	-	Virgin V 2111	[produced by Chris Franke, Edgar Froese]
Tangram	Tangerine Dream	06.1980	36[5]	-	Virgin V 2147	[produced by Chris Franke, Edgar Froese]
Thief	Tangerine Dream	04.1981	43[3]	115[10]	Virgin V 2198	[produced by Michael Mann, Tangerine Dream]
Exit	Tangerine Dream	09.1981	43[5]	195[2]	Virgin V 2212	[produced by Edgar Froese, Christopher Franke]
White Eagle	Tangerine Dream	04.1982	57[5]	-	Virgin V 2226	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Johannes Schmoelling]
Hyperborea	Tangerine Dream	11.1983	45[2]	-	Virgin V 2292	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Johannes Schmoelling]
Poland	Tangerine Dream	11.1984	90[1]	-	Jive Electro HIP 22	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Johannes Schmoelling]
Legend OST	Tangerine Dream	05.1986	-	96[7]	MCA 6165	[gold-UK][produced by Tangerine Dream]
Underwater Sunlight	Tangerine Dream	07.1986	97[1]	-	Jive Electro HIP 40	[produced by Chris Franke, Edgar Froese, Paul Haslinger]
Tyger	Tangerine Dream	06.1987	88[1]	-	Jive HIP 47	[produced by Tangerine Dream]

wtorek, 21 maja 2024

Klaus Schulze

Ur. 4.08.1947 r. w Berlinie Zachodnim, RFN. Uważany powszechnie za jednego z prekursorów współczesnej muzyki elektronicznej. Debiutował w latach 60-tych jako gitarzysta, zafascynowany dokonaniami grupy The Kinks. W czasach gimnazjalnych znalazł się w grupie Psy Free, w której grał na perkusji. W 1969 r. trafił do Tangerine Dream, by zagrać tylko na jednej płycie Electronic Meditations. We wrześniu 1970 r. Schulze wraz z przyjaciółmi z Berlina Zach.: basistą Hartmutem Enke i gitarzystą Manuelem Góttschingicm, założył grupę Ash Ra Tempel. Nagrał z nią dwie płyty: Ash Ra Tempel (z 1971 r.) i Join Inn (z 1973 r.). Od września 1971 r. - po odbyciu z Ash Ra Tempel tournee po Szwajcarii - poświęcił się karierze solisty.

Swój pierwszy autorski longplay Irrlicht, zrealizował z muzykami orkiestry symfonicznej; płytę wydała firma Ohr. W następnych latach powstały kolejne albumy: Cyborg (z 1973 r.), Picture Music (z 1973 r.), Blackdance (z 1974 r.), Timewind (z 1975 r.) i Moondawn (z 1976 r.). Równocześnie Schulze nagrywał z innymi muzykami i formacjami: Walterem Wegniullerem (płyta Tarot z 1972 r.), Sergiuszem Golowinem (Lord Krishna Von Goloka z 1973 r.), The Cosmic Jokers (The Cosmic Jokers, Planeten Sit-In i Galactic Supermarket - wszystkie z 1974 r.). Wraz z Andym Warholem, Walerianem Borowczykiem, Kenem Russellem i Pier-Paolo Pasolinim, artysta przyczynił się do charakterystycznej dla lat 70-tych „sublimacji erotyzmu w sztuce", komponując awangardową ilustrację do śmiałego pod względem obyczajowym filmu Lasse Brauna - „Body Love". Ukazała się ona na płycie w 1976 r. i przyniosła muzykowi nagrodę Grand Prix International francuskiej Akademii im. Charlesa Crossa.

W tym samym roku podjął współpracę z japońskim perkusistą Stomu Yamashtą, która zaowocowała trzema albumami firmowanymi przez formację Go: Go, Go Live From Paris i Go Too. W międzyczasie na rynku pojawił się kolejny solowy longplay Klausa - Mirage. Oprócz nagrywania i komponowania Schulze dużo i chętnie koncertował. 12. i 13.04.1977 r. zagrał w londyńskim Planetarium, a jego występy uznano za jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych roku w Wielkiej Brytanii.

W 1978 r. ukazał się kolejny longplay muzyka - Body Love Vol. 2 (Moogetique), z kompozycjami nie wykorzystanymi ostatecznie w filmie o tym tytule. W październiku tego samego roku Schulze zaproponował jubileuszowy 10-ty album X, z muzycznymi biografiami Nietzschego, Trakla, Franka Herberta, Bacha, Ludwiga II i Kleista. Nagrana z gościnnie występującym wokalistą Arthurem Brownem kolejna płyta Dune (z 1979 r.), zainaugurowała drugą dziesiątkę albumów artysty.

W 1980 r. na rynku pojawiły się dwa nowe wydawnictwa Schulzego: koncertowe Live i studyjne Dig It (wydane także w byłej NRD jako Elektronik Impressionen). Rok 1981 przyniósł trzy nowe płyty, kompilację Mindphaser, nagraną z udziałem Michaela Shrieve'a Trancefer i Tonwelle, firmowaną przez formację Richard Wahnfried z Schulzem i Shrieve'em na czele. Po nagraniu w 1983 r. longplaya Audentity muzyk w ramach promocyjnego tournee trafił także do Polski, gdzie zagrał na dziewięciu koncertach w lecie tego samego roku, wraz z towarzyszącym mu perkusistą Reinerem Blossem. Rezultatem tej wyprawy był album Dziękuję Poland.

W 1984 r. Schulze został właścicielem nowej, własnej firmy płytowej Inteam (istniała do 1987 r.). W ciągu kolejnych 12 miesięcy zdążył nagrać aż trzy płyty: Afrika (z Erstem Fuchsem), Drive Inn (z Reinerem Blossem) i Angst (ze ścieżką dźwiękową do filmu o tym samym tytule). W międzyczasie ukazywały się wydawnictwa formacji Richard Wahnfried. W następnych latach Klaus Schulze kontynuował swoją aktywną działalność artystyczną. Jego płyty i koncerty do dziś znajdują licznych odbiorców.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Deus Arrakis	Klaus Schulze	07.2022	80[1]	-	SPV 0246152	[produced by Tom Dams]

środa, 24 kwietnia 2024

Milk & Sugar

Milk & Sugar to niemiecki producent muzyki house i wytwórnia płytowa, reprezentowana przez Mike'a Milka (prawdziwe nazwisko: Michael Kronenberger) i dawniej Steven Sugar (prawdziwe nazwisko: Steffen Harding).Duet współpracował w latach 1993–2022 pod różnymi pseudonimami, w tym Axis, Hitch Hiker & Jacques Dumondt oraz Mike Stone & Steve Heller, i nagrał główne hity klubowe na całym świecie, w tym remake utworu „Love Is in the Air” Johna Paula Younga .

Pod wpływem hiszpańskiego ruchu disco house w połowie lat 90-tych Kronenberger (alias Milk) i Harding (aka Sugar) połączyli siły jako duet DJ-ów i producentów, tworząc w 1997 roku Milk & Sugar. Niedługo potem powstała ich własna wytwórnia Milk & Sugar Recordings. Wytwórnia zaczynała od publikowania wyłącznie własnych produkcji, ale już w 1998 roku zaczęła współpracować z takimi artystami jak Damien J. Carter, Tim Deluxe i Robbie Rivera. W 2000 roku Milk & Sugar Recordings zostało nagrodzone German Dance Award dla najlepszej niezależnej wytwórni w Hiszpanii.

Oprócz Milk & Sugar najbardziej udanym zespołem związanym z wytwórnią był Kid Alex, który w 2003 roku swoim utworem „Young Love (Topless)” i albumem Colorz podpisał kontrakt z Universal Music Group na całym świecie. W 2007 roku, po wygaśnięciu kontraktu, Kid Alex założył nowy zespół Boys Noize. Milk & Sugar zdołało wkroczyć na międzynarodową scenę swoją piosenką „Higher & Higher” w 2000 roku, po tym jak David Morales umieścił tę piosenkę na kompilacji. W 2001 roku piosenka „Love Is in the Air” znalazła się w pierwszej czterdziestce list przebojów w Hiszpanii, Niemczech i Wielkiej Brytanii. Utwór zawierał oryginalny utwór wokalny z dyskotekowego hitu z 1977 roku „Love Is in the Air” w wykonaniu Johna Paula Younga, który pojawił się także w nowym teledysku wraz z Milk & Sugar. Osiągnął 25. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli.

W tym samym roku Milk & Sugar otrzymali nagrodę Italian DJ Award i koncertowali z Moralesem, Frankiem Knucklesem i Tonym Humphriesem. W 2003 roku ukazał się „Let the Sun Shine”, inspirowana Ibizą remake hitu nr 1 zespołu The 5th Dimension z 1969 roku, „Let The Sunshine In”; był dotychczas najbardziej udanym singlem Milk & Sugar na listach przebojów. Osiągnął pierwsze miejsce na Węgrzech i listę przebojów Billboard Hot Dance Club w USA, a także pierwszą dwudziestkę w Wielkiej Brytanii (miejsce 18), Grecji, Holandii i Hiszpanii. Utwór wykonała brytyjska piosenkarka i aktorka Lizzy Pattinson, siostra aktora Roberta Pattinsona.

W kolejnych latach Milk & Sugar pracowali nad swoim profilem zarówno jako DJ-e, jak i remikserzy. Dla Jamiroquai wyprodukowali remiks „Corner of the Earth”; dla Janet Jackson przerobiono „C'mon Get Up”; a dla Ushera tytuł „My Way”. Pracowali także dla No Angels, Mýa, Sarah Brightman, Samantha Mumba, Alex Gaudino, Room 5 i Despina Vandi. Jako DJ-e zaczęli zbierać międzynarodowe doświadczenie na Ibizie, w klubach takich jak Amnesia, Space i El Divino. Koncertowali także w Wielkiej Brytanii, Francji, Hiszpanii, Włoszech i krajach basenu Morza Śródziemnego. Od 2002 roku grają w Rosji, Ukrainie, Polsce, Węgrzech, Mołdawii, Rumunii i Białorusi.

W 2005 roku wytwórnia Milk & Sugar odniosła kolejny sukces na listach przebojów w Niemczech dzięki przeróbce utworu „What Is Love” Howarda Jonesa. Milk & Sugar współpracowało także z mieszkającym w Londynie piosenkarzem i autorem tekstów Ayakiem Thiikiem (ur. 1983 w Sudanie). Na początku pracowali razem nad utworami inspirowanymi latynoskim housem, takimi jak „Shut Up” i „Need Your Loving”. Ich trzecia współpraca, „Stay Around (For This)”, przyniosła Milk & Sugar kolejny międzynarodowy hit. Piosenka znalazła się na drugim miejscu list przebojów w Brazylii. Przy okazji „Let The Sun Shine 2009” Milk & Sugar połączyło siły z jamajskim wokalistą Garym Nestą Pine i Bobem Sinclarem. „Let The Sun Shine 2009” również osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów klubowych.

Dwie kolejne kolaboracje Milk & Sugar i Thiika, „You Got Me Burnin'” i „Let The Love (Take Over)”, również osiągnęły pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów klubowych. W 2010 roku na ich singlu „Crazy” Milk & Sugar i Thiik wystąpili na żywo podczas wydarzenia Planet Pop, które odbyło się w 2009 roku w São Paulo w Brazylii. W 2010 roku zremiksowali piosenkę „Nah Neh Nah” belgijskiej grupy Vaya Con Dios, która dotarła do pierwszej dziesiątki list sprzedaży w 10 krajach i zdobyła złoto w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Utwór był także nominowany do nagród VIVA TV COMET w kategorii „Najlepszy utwór imprezowy roku 2011” w Niemczech. Ich wydanie w lipcu 2011 roku jest hołdem złożonym Afryce, gdzie Milk & Sugar po raz pierwszy wystąpili w połowie lat 90-tych.

„Hi-a Ma (Pata Pata)” - tak nazywa się piosenka, zawiera część oryginalnego nagrania przeboju „Pata Pata” z 1967 roku, śpiewanego przez południowoafrykańską piosenkarkę i artystkę, zdobywczyni nagrody Grammy, Miriam Makebę. W 2013 roku wydali singiel do tańca alternatywnego zatytułowany „Canto del Pilon”, będący remiksem utworu z 1985 roku o tym samym tytule autorstwa Marii Marquez i Franka Harrisa. który osiągnął czołowe miejsca na rumuńskich listach przebojów pod koniec 2013 roku. Nowo zaaranżowane utwory przekraczają granice gatunkowe, otwierając niepowtarzalny dźwiękowy kosmos. Projekt ten łączy miłość do elektronicznej muzyki klubowej z autentycznością klasycznego wykonania, tworząc w ten sposób euforyczną podróż przez akustyczną historię Ibizy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Higher & Higher	Milk & Sugar	09.2001	85[1]	-	One Off Recordings CDONEOFF 8	[written by Mike Milk,Steven Sugar,Jerry Akines,Victor Drayton,John Bellmon,R. Turner][produced by Mike Milk,Steven Sugar]
Love Is In The Air	Milk & Sugar vs. John Paul Young Feat. Jack Flash	01.2002	25[3]	-	Positiva CDTIV 166	[written by Harry Vanda,George Young]
Let The Sunshine In	Milk & Sugar feat. Gary "Nesta" Pine	10.2003	18[4]	-	Dot/Mos DATA 64CDS	[written by James Rado,Gerome Ragni,Galt MacDermot][produced by Mike Milk,Steven Sugar]
Hey (Nah Neh Nah)	Milk & Sugar vs. Vaya Con Dios	04.2011	94[1]	-	Ministry Of Sound DEM 931000134	[written by Dirk Schoufs,Una Balfe,Danielle Schoovaerts][produced by Mike Milk,Steven Sugar]