Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rock'n'roll. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rock'n'roll. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 21 lipca 2026

V.I.P.'s

V.I.P.'s to brytyjski zespół R&B założony w Carlisle, Cumberland, w Anglii pod koniec
1963 roku, z wcześniejszego zespołu znanego jako The Ramrods, który powstał w Carlisle w 1960 roku. Po reorientacji muzycznej zespół zmienił nazwę na Art w 1967 roku i wydał album Supernatural Fairy Tales. 

Członkami zespołu w różnych okresach byli: Mike Harrison (wokalista) (ex Dino and the Danubes, The Dakotas, The Ramrods); Greg Ridley (gitara basowa) (ex Dino and the Danubes, The Dakotas); Frank Kenyon (gitara rytmiczna) (1963–67) (ur. 12 października 1945 w Carlisle) (ex The Teenages, The Ramrods); Jimmy Henshaw (gitara prowadząca) (1963–67) (ur. James Henshaw, 20 października 1941 r. w Newarthill, niedaleko Motherwell, North Lanarkshire, Szkocja, zm. 1 maja 2007 r., Carlisle) (ex-The Ramrods); Keith Emerson (organy) (ex-Gary Farr & The T-Bones) (1966–1967); Luther Grosvenor (gitara prowadząca) (1967); Walter Johnstone (perkusista) (1963–67) (ur. 11 marca 1943 r., Carlisle) (ex-The Teenages, The Ramrods); i Mike Kellie (perkusista) (1967).

  Kiedy Emerson odszedł na początku 1967 roku, aby założyć The Nice, Harrison, Ridley, Grosvenor i Kellie zmienili nazwę na „Art” i wydali jeden album, Supernatural Fairy Tales, wyprodukowany przez Guya Stevensa, zawierający covery utworów Stephena Stillsa „What's That Sound (For What It's Worth)” i Felixa Cavaliere'a „Come on Up”. Grupa następnie się rozpadła, a wszyscy czterej członkowie ostatecznego składu utworzyli Spooky Tooth, do którego dołączył amerykański muzyk Gary Wright jeszcze w tym samym roku. Uczestniczyli również w nagraniu psychodelicznego albumu zatytułowanego Featuring The Human Host and the Heavy Metal Kids kolektywu znanego jako Hapshash and the Coloured Coat, założonego przez Guya Stevensa oraz wpływowy brytyjski duet Michaela Englisha i Nigela Waymoutha, zajmujący się projektowaniem graficznym i awangardową muzyką. Muzycy zaangażowani w ten projekt to Mike Harrison na klawiszach i wokalu, Luther Grosvenor na gitarach, Greg Ridley na basie i Mike Kellie na perkusji, a także Stevens, English i Waymouth.

  Był to pierwszy raz, kiedy termin „heavy metal” został użyty w muzyce, mimo że ten album nie miał nic wspólnego z muzyką heavy metalową, będąc bliższym muzyce psychodelicznej. Album został wydany w 1967 roku przez Liberty Records i zawierał tylko pięć utworów o długości od dwóch do ponad piętnastu minut, psychodelicznej i niemal medytacyjnej muzyki. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Don't Keep Shouting At Me/She's So GoodV.I.P.'s11.1964--RCA Victor RCA 1427[written by Jimmy Henshaw]
Wintertime/ AnyoneVipps01.1966--CBS 202031[written by D. Cumming, P. L. Stirling ]
I Wanna Be Free/Don't Let It GoV.I.P.'s09.1966--Island WI 3003[written by Joe Tex][produced by Chris Blackwell]
Straight Down To The Bottom/In A DreamV.I.P.'s05.1967--Island WIP 6005[written by Jimmy Miller][produced by Jimmy Miller]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Peter Jay and the Jaywalkers

Peter Jay and the Jaywalkers to brytyjski zespół rocka instrumentalnego
z początku lat 60-tych. Ich największy hit, „Can Can 62”, trafił na brytyjską listę przebojów w 1962 roku. Grupa koncertowała z Beatlesami i Rolling Stonesami, zanim rozpadła się w 1966 roku. 

 Zespół został założony około 1960 roku przez Petera Jaya (ur. 29 stycznia 1944 w Southgate w północnym Londynie, Anglia), syna Jacka Jaya, który był właścicielem i zarządcą teatru Windmill Theatre wraz z kilkoma kinami i klubami nocnymi w Great Yarmouth w hrabstwie Norfolk w Anglii. Peter Jay założył zespół podczas studiów w Norwich College. Grał na perkusji; Pozostali członkowie zespołu to Pete „Buzz” Miller, Tony Webster (gitara rytmiczna), Mac McIntyre (saksofon tenorowy i flet), Lloyd Baker (fortepian i saksofon barytonowy), Geoff Moss (gitara basowa) i Johnny Larke (gitara basowa). Zespół nigdy nie korzystał z nietypowego zestawu gitar akustycznych i elektrycznych, a jedynie z dwóch gitar basowych. Od około 1962 roku grupa słynęła również z używania na scenie skoordynowanych gitar Vox Phantom. 

 Peter Jay and the Jaywalkers podpisali kontrakt płytowy z wytwórnią Decca Records w 1962 roku. Ich pierwsza płyta, rockowa wersja kankana z „Orfeusza w piekle” Offenbacha, wyprodukowana przez Joe Meeka w studiach Decca w Hampstead i zatytułowana „Can Can 62”, osiągnęła 31. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii w listopadzie 1962 roku. Grupa wydała kilka kolejnych singli w wytwórni Decca w latach 1963 i 1964, ale żaden z nich nie stał się przebojem. Grupa cieszyła się popularnością jako zespół koncertowy i została wybrana jako support Beatlesów podczas ich trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii w listopadzie i grudniu 1963 roku, wcześniej zastępując ich przez jedną noc w lutym 1963 roku, kiedy Beatlesi opuścili trasę Helen Shapiro, aby nagrać swój pierwszy album w Londynie. Występowali również w programach telewizyjnych o zasięgu krajowym, takich jak Ready Steady Go! i Thank Your Lucky Stars.

  W 1964 roku grupa przeniosła się do wytwórni Piccadilly Records i wydała kilka kolejnych singli, które odniosły niewielki sukces komercyjny.W 1965 roku Miller odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął gitarzysta Terry Reid. Po kolejnych zmianach personalnych i występach pod nazwą „Peter Jay and the New Jaywalkers”, grupa nadal pojawiała się na afiszach z czołowymi zespołami tamtych czasów, a także została włączona do zorganizowanej trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii w 1966 roku z Rolling Stones, Ike i Tiną Turner oraz Yardbirds, rozpoczynającej się we wrześniu 1966 roku w Royal Albert Hall. Po trasie zespół się rozpadł. 

 Pod koniec lat 70-tych Peter Jay wraz z ojcem zakupił Hippodrome w Great Yarmouth i stopniowo go odrestaurował, przekształcając w teatr i cyrk z okrągłą sceną, którą można było obniżyć, odsłaniając basen. W 1983 roku przejął również dzierżawę Tower Circus w Blackpool. Od śmierci ojca w 1985 roku nadal jest właścicielem i zarządcą Yarmouth Hippodrome. Opublikował również autobiografię „Jaywalking”. Peter Miller został artystą solowym, wydając singiel „Baby I Got News for You” (znany jako „Miller”) w 1965 roku. Następnie skupił się na pisaniu piosenek i pracował jako muzyk sesyjny, zanim powrócił jako „Big Boy Pete” na początku 1968 roku z singlem „Cold Turkey”, utworem, który później został umieszczony w antologii jako przykład freakbeatu i coverowany przez The Damned. Miller przeprowadził się do San Francisco w połowie lat 70-tych i od tego czasu nagrywał ze swoim zespołem Wildcats, a także współpracował z innymi muzykami w przedsięwzięciach takich jak „Shig & Buzz”.

  Terry Reid kontynuował karierę solową, stając się piosenkarzem, autorem piosenek i gitarzystą. Reid zmarł na raka w Rancho Mirage w Kalifornii 4 sierpnia 2025 roku w wieku 75 lat. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Can-Can '62/RedskinsPeter Jay and the Jaywalkers11.196231[11]-Decca F 11 531-
Totem Pole/JaywalkerPeter Jay and the Jaywalkers02.1963--Decca F 11 593[written by Joe Meek]
Poet And Peasant/Oo, La LaPeter Jay and the Jaywalkers05.1963--Decca F 11 659-
Kansas City/The Parade Of The Tin SoldiersPeter Jay and the Jaywalkers10.1963--Decca F 11 757[written by Leiber, Stoller][produced by Joe Meek]
If You Love Me/You GirlPeter Jay and the Jaywalkers02.1964--Decca F 11 840[written by Marguerite Monnot][produced by Mike Leander]
Where Did Our Love Go/CarolinePeter Jay and the Jaywalkers08.1964--Piccadilly 7N 35199[written by B. Holland, E. Holland, R. Dozier]
Tonight You're Gonna Fall In Love With Me/Red CabbagePeter Jay and the Jaywalkers11.1964--Piccadilly 7N 35212[written byT. Wine, A. Kornfeld]
Parchman Farm/What's Easy For Two Is So Hard For OnePeter Jay and the Jaywalkers01.1965--Piccadilly 7N 35220[written by Mose Allison]
Before The Beginning/SolitairePeter Jay and the Jaywalkers08.1965--Piccadilly 7N 35259[written by H. King, H. Woods]
The Hand Don't Fit The Glove/This TimeTerry Reid With Peter Jay's Jaywalkers04.1967--Columbia DB 8166[written by Hubert Pattison][produced by John Burgess]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

piątek, 26 czerwca 2026

Cousins

The Cousins ​​(lub The Continental Cousins ​​w Stanach Zjednoczonych i Los Primos w Ameryce
Południowej) to belgijski zespół rockowy z lat 60-tych XX wieku. Byli jednym z pierwszych zespołów rock and rollowych w Belgii i pierwszym, który odniósł międzynarodowy sukces. 

 Grupa, która powstała z zespołu tanecznego La Jeune Équipe założonego w 1954 roku, odniosła międzynarodowy sukces dzięki utworowi „Kili Watch” z 1960 roku, wyprodukowanemu przez Jeana Klügera dla wytwórni Palette. Utwór „Kili Watch”, piosenka harcerska przekształcona w energetyczny numer rock and rollowy, został szybko przerobiony przez Johnny'ego Hallydaya we Francji i Bobbejaana Schoepena w niderlandzkojęzycznej części Belgii. Znani są również z utworów „Kana Kapila” (1961), „Parasol” (1961), „Dang Dang” (1961, cover „Dingue Dingue” Annie Cordy), „Peppermint Twist” (1962, cover „Joey Dee and the Starliters”), „Limbo Rock” (1962, cover „Chubby Checker”), „Do Ré Mi” (1964, cover „Lee Dorsey”) oraz „The House Of The Rising Sun” (1964, tradycyjna piosenka inspirowana wersją brytyjskiej grupy The Animals). 

W marcu 1962 roku wystąpili przed Cateriną Valente w paryskiej Olympii. Oprócz sukcesów w Europie, zespół odbył również tournée po Madagaskarze i Reunionie (1963), Afryce Środkowej (Kongo, Rwanda, Burundi, Republice Środkowoafrykańskiej i Angoli w 1965 roku) oraz Argentynie (1965 i 1966). W tym samym roku, podczas trasy koncertowej po Włoszech, postanowili się rozstać. Dotrzymywali jednak swoich kontraktów do lutego 1967 roku, kiedy to wystąpili po raz ostatni w Tubize . 

Cousins spotkali się ponownie po raz pierwszy w czerwcu 1976 roku, aby uczcić 25. rocznicę panowania króla Baldwina I w wypełnionej po brzegi sali Palais 5 w Centrum Wystawowym Heysel. Podczas tego wyjątkowego i wyjątkowego koncertu wystąpili razem z Salvatore Adamo, Annie Cordy i Johanem Verminnenem. Na zaproszenie gazety De Gentenaar, Kuzyni spotkali się ponownie w 1986 roku na Festiwalu w Gandawie. Wystąpili tam z Helen Shapiro i Burtem Blancą. Ten powrót trwał do 1989 roku, roku ich ostatecznego rozpadu. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Bel Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Kili-Watch (Cha Cha Rock)/Fuego (Cha Cha)Cousins10.1960----6[11]3[24]--Palette PB 40.047[written by Gus Derse]
Bouddha/Kana KapilaCousins04.1961-----10[12]--Palette PB 40.070[written by Guy Dovan,Bob Drean]
Parasol/Plere Pays MoinCousins06.1961-----15[4]--Palette PB 40.075[written by Pierre Catty, Guy Dovan, Phil Dape]
Dang Dang/StodolaCousins11.1961-----9[12]--Palette PB 40.092[written by Jean Rolle, Guy Dovan]
Relax/The RobotCousins10.1962-----14[4]--Palette PB 40.140[written by Dovan, Gary, Van Aleda]
Lawdy Lawdy/Sweet VirginiaCousins12.1962-----15[8]--Palette PB 40.148[written by Jean Rolle, Earl Gary, Van Aleda]
Dansevise (Where Are You Now?)/BoomerangaCousins05.1963-----15[4]--Palette PB 40.160[written by Otto Francker, Sejr Volmer, Sörensen]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 29 kwietnia 2026

Will Tura

Will Tura to belgijski piosenkarz i autor tekstów, którego popularność we Flandrii i Holandii sięga
wielu dekad, od lat 60-tych XX wieku po nowe tysiąclecie. Od momentu pojawienia się w 1963 roku z przebojem „Eenzaam Zonder Jou”, Tura pozostaje tytanem flamandzkiej sceny muzycznej, wydając setki albumów obejmujących szeroki wachlarz stylów i kontynuując trasy koncertowe aż do lat 20-tych XXI wieku. 
 
Urodzony jako Arthur Ridder Blanckaert 2 sierpnia 1940 roku w Veurne, flamandzkiej gminie w Belgii, Tura był pod wpływem takich artystów jak Nat King Cole i Gilbert Bécaud. Grając biegle na kilku instrumentach (fortepian, gitara, perkusja, akordeon i harmonijka), zaczął śpiewać w wieku dziewięciu lat i w 1963 roku wydał swój pierwszy przebój - „Eenzaam Zonder Jou”, klasyk flamandzkiej muzyki popularnej. Przez kolejne dekady eksperymentował z szeroką gamą stylów - od Elvisa Presleya (Will Tura Zingt Elvis Presley, 1984) i rock & rolla (Rock 'n Roll in Mijn Hart, 1991) po symfoniczny pop (Tura in Symfonie, 1992) i gospel (Tura Gospel, 2000) - jednocześnie tworząc wiele własnych utworów. 
 
Jeden z największych hitów Tury ukazał się w 1989 roku - „Mooi, 'T Leven Is Mooi”, wydany po wypadku samochodowym w 1988 roku. Wśród swoich najnowszych albumów dotarł do pierwszej dziesiątki z Bloedem, Zweetem i Tranenem (1995), Europa (1996), Puur Tura (1997), Alleen Gaan En Andere Slows 87-97 (1998), Ware Liefde (2000), De Mooiste Droom (2002) i Zoals die Zomer van Tien Om Te Zien (2004). Kontynuował nagrywanie i trasy koncertowe przez następną dekadę, odnosząc sukcesy na listach przebojów dzięki wysiłkom pod koniec kariery, takim jak Klein Geluk z 2016 roku i koncertowy LP Live in De AB z 2017 roku.

 Singles                                       Data                  High pos   Weeks

Onvergetelijk195901-12-195913 3 
Jij bent nu 17 geworden196201-03-1962192 
Hey hey!196201-07-1962162 
Eenzaam zonder jou196201-12-19621 (1 )7 
Ik wacht op jou196301-04-1963192 
Je liegt196301-07-196324 
Verlaten hart, gebroken hart196301-12-196392 
Draai 797204196401-04-19641 (1 )4 
Wees verstandig196401-07-1964112 
Als de zomer weer voorbij zal zijn196401-09-196442 
Een oude kerstmiskaart196401-12-1964102 
Elke zaterdag196501-03-196571 
Lach ermee196501-04-1965142 
Het verleden is weer dichtbij196501-08-1965171 
Ciao, adieu, bye bye196501-12-1965911
Heimwee naar huis196626-02-1966422
Arrivederci Maria196616-07-1966419
El bandido196619-11-19661 (5)20
De zigeuner196708-04-1967515
Horen, zien en zwijgen196729-07-1967314
Arme Joe / Mijn winterroosje196718-11-1967214
20 minuten geduld196809-03-196877
Viva el amor196815-06-19681 (3)15
Zorg voor m'n hart196821-09-1968410
Angelina196828-12-19681 (3)15
Het kan niet zijn196919-04-19691 (6)18
Dam-di-dam196917-05-1969113
In de koolmijn / Hetgeen je niet krijgen kan196906-09-19691 (2)14
Liefdeverdriet196927-12-19691 (2)14
M'n air-hostess197018-04-1970103
San Miguel197002-05-1970912
Hij komt terug197018-07-19701013
Linda197028-11-1970410
Zonneschijn197127-03-19711 (2)14
Aan mijn darling197107-08-1971217
Alle wegen leiden naar Rome197111-12-1971715
Wat je diep treft (vergeet je nooit)197201-04-1972716
Bid voor mij197205-08-1972412
Zonder jou ben ik verloren197223-12-1972616
Verboden dromen197305-05-1973218
Er is een plaats in mijn armen197315-09-1973314
Alle dagen Kerstmis197322-12-1973165
Nu sta ik daar197416-02-1974615
Lady Eliza (Mijn eerste liefde)197422-06-1974197
Als je vanavond niet kunt slapen197426-10-197479
Je zien huilen kan ik niet197515-02-19751013
Mon amour à moi197505-07-1975613
Voor haar, voor hem, voor mij197506-12-1975127
Katarina197510-01-1976271
Doña Carmela197624-04-1976517
Denk je nog wel eens aan mij197628-08-1976915
Nooit laat ik je gaan197611-12-1976127
Omdat ik Vlaming ben197719-03-1977149
Zomerliefje197716-07-1977128
Goodbye Elvis197710-09-1977412
Een vrouw197704-02-1978194
Hier ben ik dan dj197822-04-1978227
To be or not to be disco197801-07-1978198
Kamer 501197903-03-1979261
Sil en de baby197905-05-1979234
In mijn caravan197911-08-1979158
Een huisje in Montmartre197905-01-1980225
Vaarwel198028-06-1980159
Hopeloos198003-01-1981917
One way love198109-05-1981344
't Leven is als toneel198113-06-19811214
Katia198109-01-1982254
Twee verliefde ogen198208-05-1982205
De Rode Duivels gaan naar Spanje198229-05-1982410
Eenzaam zonder jou (nieuwe versie)198202-10-1982264
Esperanza198203-11-1982234
(Ga nooit alleen naar) Venetië198311-06-1983264
Omdat ik van je hou198317-09-1983224
Ave Maria198331-12-1983322
Vergeet Barbara198417-03-19841410
Ik mis je zo198430-06-1984228
Voorbij198410-11-1984295
Getto (In de ghetto)198409-02-1985197
Tokyo by night198522-06-1985292
Een eenzaam hart (hoor je niet breken)198528-09-1985208
Gelukkig samen198615-02-1986218
De Rode Duivels gaan naar Mexico198607-06-1986382
Laat ze gaan198702-01-1988284
Hij kan niet zonder jou198812-03-1988284
Mooi, 't leven is mooi198904-02-19891416
Geef me liefde198908-07-1989910
De noorderwind198914-10-19891111
Bella Africa199017-02-1990492
De Rode Duivels gaan naar Rome199023-06-1990323
In de armen van een ander199001-09-1990209
Het staat in de sterren geschreven199109-03-1991396
Zoals die zomer van Tien Om Te Zien199120-07-1991177
Met rock 'n roll in mijn hart199128-12-19911310
Alles199204-04-1992612
Helena199225-07-19921314
Moa ven toh199207-11-1992912
Kerstmis met jou199226-12-1992275
Niemand, niemand199327-03-1993385
Boven de wolken199311-09-19931710
Hoop doet leven199318-12-19932710
Een leven zonder liefde199419-03-19944010
Hemelsblauw199430-07-1994526
Tussen jou en mij199428-01-19951614
La melodia199513-05-1995614
Een hart van goud199507-10-1995139
Ik hoor je toe199530-12-1995348
De vreugde van de winnaar199621-09-1996274
Laat de liefde niet voorbijgaan199621-12-1996342
De mooiste199707-06-1997149
De zomer boogie woogie199723-08-1997226
Oh, my love199729-11-1997208





Alleen gaan199820-06-19981214






Zwart geel rouge199911-12-1999384
Sorry200025-03-2000501
Kom doe de line dance200002-09-20002611












Ik ben vrij!200101-09-2001392
Maria (Zo gaat dat altijd)200103-08-2002394






Daar sta je dan200418-12-2004392
Vlaanderen zingt Vlaanderen danst200609-09-2006491











































































































Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

poniedziałek, 17 listopada 2025

Gene Vincent

Pochodził z biednej rodziny, więc po ukończeniu 15 lat musial rozstać się z nauką by podjąć
pracę.Pracował jako palacz na staku handlowym, uczestniczył też w wojnie koreańskiej. Wojna uczyniła z niego kalekę - odniósł bowiem ciężkie obrażenia nogi - chciano ją amputować ale się nie zgodził. Wstawiono mu metalową szynę, która ciągle wywoływała stany zapalne i skazywała go na okrutne cierpienia. Wtedy też, będąc w szpitalu podjął decyzję o związaniu się z show-bussinesem.
 

Mały Vincent wyrastał w otoczeniu muzyki hillbilly. Wcześnie nauczył się grać na gitarze a ponieważ dysponował ładną barwą głosu zawsze mógł liczyć na słuchaczy. W rozgłośni radiowej w Norfolk WCMS w programie radiowym "Country Showtime" Gene śpiewał na żywo własne piosenki.Dwie z nich - Be Bop A Lula i Woman Lowe nagrał na taśmie demonstracyjnej i wysłał do wytwórni Capitol. W konkursie ogłoszonym prze wytwórnię na "drugiego" Presleya zwycięzył 21 letni Eugene Vincent.
Po tym zwycięstwie wytwórnia zainteresował się nagraniami Vincenta i zorganizowała mu sesję nagraniową z udziałem muzykow hillbilly, występujących pod nazwą "The Blue Caps".

 Pierwszy singiel z piosenkami Woman Love i Be Bop A Lula dotarł do 7 miejsca listy bestsellerow. Dostał status złotej płyty. Ten sukces utorował drogę kolejnym utworom : Little Lover, Race With A Devil, She She Little Sheila, Blue Jean Bop, Lotta Lovin. W latach 1956 - 1958 były to szlagiery. Gene dobrze czuł się również w balladach - Over The Rainbow. Występował w programie telewizyjnym Ed Sullivan Show i American Brandstand, zagrał również w filmie The Girl Can’t Help It.
 

Po roku 1958 zaczęło się pasmo niepowodzeń Vincenta na rynku amerykańskim - najpierw rozpadł się jego zespół The Blue Caps, potem zaczęła się zmieniać moda muzyczna. Amerykanie przestawiali się na słodkie melodie i ładne buzie w muzyce. Pojawili się Frankie Avalon, Ricky Nelson, Fabian. Zaś Gene miał ciągle zwyczajny wygląd rockandrollowca, nie wdzięczył się do publiczności, często popijał. Stracił uznanie discjockejów - nie puszczano tak często jego piosenek - więc wystąpiły długi finansowe, w dalszej kolejności przestał płacić podatki więc skreślono go ze związku muzyków. Nie mogąc znależć pracy w USA wyemigrował w 1959 do Wielkiej Brytanii.
 

Anglia przywitała go z sympati± i zrozumieniem. Na lotnisku oczekiwał na niego Jack Good - szef popularnych programów telewizyjnych "Oh, Boy" i "Boy Meets Girl". On właśnie przywrócił blask gwieżdzie Vincenta. Znalazł się znowu w centrum zainteresowania milionów rockandrollowców. Na estradę wchodził zawsze w ciemnej skórze, z wielkim srebrnym medalionem, który dodawał mu odwagi i pewności siebie. Czarny strój artysty kontrastował z białą jak ściana twarzą i nieobecnymi oczami. Dawał znowu bardzo wiele koncertów na których zachowywał się jak dziki kot - obracał sie nagle o 360 stopni, przerzucał chorą nogę nad mikrofonem, rzucał nim.
 

W kwietniu 1960 roku jadąc samochodem z innym piosenkarzem Eddie Cochranem uległ wypadkowi. Eddie zginął na miejscu a Gene trafił z połamanym obojczykiem i ciężkimi ranami głowy do szpitala. Bardzo przeżył śmierć Cochrana - na wiele miesięcy wycofał się z estradowego życia. W 1960 roku zmarła również jego córeczka. Powrócił na rynek dopiero póżniej grając jednak głównie w pubach.  

Vincent zmarł 12 października 1971 roku w wieku 36 lat w wyniku połączenia pęknięcia wrzodu, krwotoku wewnętrznego i niewydolności serca podczas wizyty u ojca w Saugus w Kalifornii. Został pochowany w Eternal Valley Memorial Park w Newhall w Kalifornii. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Be-Bop-a-Lula / Woman LoveGene Vincent and Blue Caps 06.195616[7]7[20]Capitol CL 14599[written by Tex Davis/Gene Vincent ][produced by Ken Nelson ][piosenka z filmu "The girl can't help it"]
Race With the Devil / Gonna Back Up BabyGene Vincent and Blue Caps 10.195628[1]96[1]Capitol CL 14628[written by Tex Davis/Gene Vincent ][produced by Ken Nelson ]
Bluejean Bop / Who Slapped JohnGene Vincent and Blue Caps 10.195616[5]-Capitol CL 14637[written by Gene Vincent, Hal Levy]
Lotta Lovin' / Wear My RingGene Vincent 08.1957-13[19]Capitol 14763 [written by Bernice Bedwell][produced by Ken Nelson ]
Dance to the Bop / I Got ItGene Vincent 12.1957-23[9]Capitol 14808 [written by Floyd Edge ][produced by Ken Nelson ]
Wild Cat / Right Here on EarthGene Vincent 01.196021[6]-Capitol 15136[written by A. Schroeder, W. Gold]
My heart/I've got to get to you yetGene Vincent and Blue Caps03.196016[8]-Capitol CL 15 115[written by Johnny Burnette ]
Pistol Packin' Mama/Weeping willowGene Vincent and Beat Boys 06.196015[9]-Capitol CL 15 156[written by Al Dexter]
She she Little Sheila/Hot dollarGene Vincent 06.196122[11]-Capitol CL 15 202[written by Hank Ballard]
I'm going home [To see my baby]/Love of a manGene Vincent with Sounds Incorporated 09.196136[4]-Capitol CL 15 215[written by Bob Bain/Mark Bryan]
EP's
Race with the devilGene Vincent 10.196219[1]-Capitol EAP1 20354-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Bluejean Bop!Gene Vincent and Blue Caps09.1956-16[2]Capitol 764[produced by Ken Nelson]
Crazy Times!Gene Vincent06.196012[2]-Capitol T 1342 [UK]-

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Posty (Atom)