Gene Vincent

Pochodził z biednej rodziny, więc po ukończeniu 15 lat musial rozstać się z nauką by podjąć
pracę.Pracował jako palacz na staku handlowym, uczestniczył też w wojnie koreańskiej. Wojna uczyniła z niego kalekę - odniósł bowiem ciężkie obrażenia nogi - chciano ją amputować ale się nie zgodził. Wstawiono mu metalową szynę, która ciągle wywoływała stany zapalne i skazywała go na okrutne cierpienia. Wtedy też, będąc w szpitalu podjął decyzję o związaniu się z show-bussinesem.
 

Mały Vincent wyrastał w otoczeniu muzyki hillbilly. Wcześnie nauczył się grać na gitarze a ponieważ dysponował ładną barwą głosu zawsze mógł liczyć na słuchaczy. W rozgłośni radiowej w Norfolk WCMS w programie radiowym "Country Showtime" Gene śpiewał na żywo własne piosenki.Dwie z nich - Be Bop A Lula i Woman Lowe nagrał na taśmie demonstracyjnej i wysłał do wytwórni Capitol. W konkursie ogłoszonym prze wytwórnię na "drugiego" Presleya zwycięzył 21 letni Eugene Vincent.
Po tym zwycięstwie wytwórnia zainteresował się nagraniami Vincenta i zorganizowała mu sesję nagraniową z udziałem muzykow hillbilly, występujących pod nazwą "The Blue Caps".

 Pierwszy singiel z piosenkami Woman Love i Be Bop A Lula dotarł do 7 miejsca listy bestsellerow. Dostał status złotej płyty. Ten sukces utorował drogę kolejnym utworom : Little Lover, Race With A Devil, She She Little Sheila, Blue Jean Bop, Lotta Lovin. W latach 1956 - 1958 były to szlagiery. Gene dobrze czuł się również w balladach - Over The Rainbow. Występował w programie telewizyjnym Ed Sullivan Show i American Brandstand, zagrał również w filmie The Girl Can’t Help It.
 

Po roku 1958 zaczęło się pasmo niepowodzeń Vincenta na rynku amerykańskim - najpierw rozpadł się jego zespół The Blue Caps, potem zaczęła się zmieniać moda muzyczna. Amerykanie przestawiali się na słodkie melodie i ładne buzie w muzyce. Pojawili się Frankie Avalon, Ricky Nelson, Fabian. Zaś Gene miał ciągle zwyczajny wygląd rockandrollowca, nie wdzięczył się do publiczności, często popijał. Stracił uznanie discjockejów - nie puszczano tak często jego piosenek - więc wystąpiły długi finansowe, w dalszej kolejności przestał płacić podatki więc skreślono go ze związku muzyków. Nie mogąc znależć pracy w USA wyemigrował w 1959 do Wielkiej Brytanii.
 

Anglia przywitała go z sympati± i zrozumieniem. Na lotnisku oczekiwał na niego Jack Good - szef popularnych programów telewizyjnych "Oh, Boy" i "Boy Meets Girl". On właśnie przywrócił blask gwieżdzie Vincenta. Znalazł się znowu w centrum zainteresowania milionów rockandrollowców. Na estradę wchodził zawsze w ciemnej skórze, z wielkim srebrnym medalionem, który dodawał mu odwagi i pewności siebie. Czarny strój artysty kontrastował z białą jak ściana twarzą i nieobecnymi oczami. Dawał znowu bardzo wiele koncertów na których zachowywał się jak dziki kot - obracał sie nagle o 360 stopni, przerzucał chorą nogę nad mikrofonem, rzucał nim.
 

W kwietniu 1960 roku jadąc samochodem z innym piosenkarzem Eddie Cochranem uległ wypadkowi. Eddie zginął na miejscu a Gene trafił z połamanym obojczykiem i ciężkimi ranami głowy do szpitala. Bardzo przeżył śmierć Cochrana - na wiele miesięcy wycofał się z estradowego życia. W 1960 roku zmarła również jego córeczka. Powrócił na rynek dopiero póżniej grając jednak głównie w pubach.  

Vincent zmarł 12 października 1971 roku w wieku 36 lat w wyniku połączenia pęknięcia wrzodu, krwotoku wewnętrznego i niewydolności serca podczas wizyty u ojca w Saugus w Kalifornii. Został pochowany w Eternal Valley Memorial Park w Newhall w Kalifornii. 

Single

Tytu³

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [UK]

Komentarz

Be-Bop-a-Lula / Woman Love

Gene Vincent and Blue Caps

06.1956

16[7]

7[20]

Capitol CL 14599

[written by Tex Davis/Gene Vincent ][produced by Ken Nelson ][piosenka z filmu "The girl can't help it"]

Race With the Devil / Gonna Back Up Baby

Gene Vincent and Blue Caps

10.1956

28[1]

96[1]

Capitol CL 14628

[written by Tex Davis/Gene Vincent ][produced by Ken Nelson ]

Bluejean Bop / Who Slapped John

Gene Vincent and Blue Caps

10.1956

16[5]

-

Capitol CL 14637

[written by Gene Vincent, Hal Levy]

Lotta Lovin' / Wear My Ring

Gene Vincent

08.1957

-

13[19]

Capitol 14763

[written by Bernice Bedwell][produced by Ken Nelson ]

Dance to the Bop / I Got It

Gene Vincent

12.1957

-

23[9]

Capitol 14808

[written by Floyd Edge ][produced by Ken Nelson ]

Wild Cat / Right Here on Earth

Gene Vincent

01.1960

21[6]

-

Capitol 15136

[written by A. Schroeder, W. Gold]

My heart/I've got to get to you yet

Gene Vincent and Blue Caps

03.1960

16[8]

-

Capitol CL 15 115

[written by Johnny Burnette ]

Pistol Packin' Mama/Weeping willow

Gene Vincent and Beat Boys

06.1960

15[9]

-

Capitol CL 15 156

[written by Al Dexter]

She she Little Sheila/Hot dollar

Gene Vincent

06.1961

22[11]

-

Capitol CL 15 202

[written by Hank Ballard]

I'm going home [To see my baby]/Love of a man

Gene Vincent with Sounds Incorporated

09.1961

36[4]

-

Capitol CL 15 215

[written by Bob Bain/Mark Bryan]

EP's

Race with the devil

Gene Vincent

10.1962

19[1]

-

Capitol EAP1 20354

-

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bluejean Bop!	Gene Vincent and Blue Caps	09.1956	-	16[2]	Capitol 764	[produced by Ken Nelson]
Crazy Times!	Gene Vincent	06.1960	12[2]	-	Capitol T 1342 [UK]	-

J. FRANK WILSON

Texas miał w swojej długiej historii wielu wybitnych artystów sztuki wokalnej,Janis Joplin z Port
Arthur, Johnny Winter z Beaumont, Buddy Holly z Lubbock, Roy Orbison z Wink to nazwiska ,które przeszły do historii rocka.
 

Jednym z tych ,których pomijano milczeniem przez lata ,wzmiankując czasami tylko w kontekście jednego niewielkiego hitu był J.Frank Wilson.Pochodził z Lufkin ,urodził się 11 grudnia 1941r.Jego ojciec był inżynierem drogowym.Dorastał w latach 50-tych ,wśród muzyki Buddy Holly'ego i Elvisa Presley'a ,którzy wywarli ogromny wpływ na jego twórczość.
 

Do 1962r służył w lotnictwie,stacjonując w bazie San Angelo.Tu trafił do zespołu Cavalliers,który pilnie poszukiwał wówczas wokalisty.Zadebiutował z nowym zespołem [który stanowili Sid Holmes, Lewis Elliot,i Ray Smith] w klubie Blue Note w Big Springs.Kilka miesięcy póżniej opuszcza Cavalliers i wraca do rodzinnego Lufkin.W tym czasie Lewis Elliott formuje nowy skład Cavalliers,do którego zdecydował się wrócić Wilson,dzieląc rolę wokalisty z Johnem Mullberry.Grupa zyskała pewną lokalną sławę grając w wielu okolicznych klubach i lokalach.
 

Właściciel studia nagraniowego w San Angelo Ron Newdoll zaproponował grupie nagranie singla z utworem "Last kiss",który wcześniej nagrał i napisał Wayne Cochran dla Gala Records.W tym czasie skład Cavalliers stanowili Lewis Elliot-lider, Snake Atkinson-perkusja, Gene (Buddy) Croyle-gitara, Mike Hodges-fort.W czasie tej sesji nagrano jeszcze inne utwory-"Tell Laura I Love Her", "A Kiss", "Kiss and Run Away", "Young Love", "Ding Go The Chimes", "Day Before Our Wedding", i "Sea Of Love".
 

Ron Newdoll współpracował razem z Sonleyem Roushem i Majorem Billem Smithem,który założył wytwórnię Josie.Wydanie przez tą ostatnią w czerwcu 1964r "Last kiss" zbiegło się z szaleństwem brytyjskiej inwazji rocka,i wylądowało na drugim miejscu listy Billboard.Skutkiem udanego debiutu było turnee z Animals i Royaleftes.
 

23 pażdziernika auto zdążające na występ zespołu w Limie/Ohio uległo katastrofie na wskutek zaśnięcia za kierownicą Sonleya Rousha,który zginął na miejscu.Wilson wyszedł z wypadku ciężko ranny.Jak na ironię ich pierwszy przebój opowiadał o katastrofie samochodowej nastolatek.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Last Kiss / That's How Much I Love You	J. FRANK WILSON & THE CAVALIERS	09.1964	-	2[15]	Josie 923	[written by W. Cochran][produced by Sonley Roush,Ron Newdoll]
Hey, Little One / Speak To Me	J. FRANK WILSON & THE CAVALIERS	11.1964	-	85[2]	Josie 926	[written by Dorsey Burnette, Barry DeVorzan][produced by Sonley Roush,Ron Newdoll]
Kiss And Run / Teardrops In My Heart	J. FRANK WILSON & THE CAVALIERS	.1965	-	-	Lecam 1015	[written by Bob Skelton][produced by Sonley Roush,Ron Newdoll]
Six Boys/Say It Now	J. FRANK WILSON	01.1965	-	101[4]	Josie 929	[written by Tarver, Montgomery, Wilson][produced by Smith, Montgomery]
Dreams Of A Fool / Open Your Eyes	J. FRANK WILSON	03.1965	-	-	Josie 931	[written by Bill Smith, James Stalcup]
Forget Me Not / A White Sport Coat (And A Pink Carnation)	J. FRANK WILSON	05.1965	-	-	Josie 938	[written by E. McDuff, G. Kent][produced by Major Bill Smith]
Unmarked And Uncovered With Sand / Me And My Teardrops	J. FRANK WILSON	01.1966	-	-	Sully 927	[written by Jack Dunham][produced by Checkmate Productions]
Last Kiss / That's How Much I Love You	J. FRANK WILSON AND THE CAVALIERS	12.1973	-	92[5]	Virgo 506
Tell Laura I Love Her / Kiss And Run	J. FRANK WILSON	.1974	-	-	Aprol 001	[written by J. Barry, B. Raleigh][produced by Major Bill Smith]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Last kiss	J. FRANK WILSON AND THE CAVALIERS	11.1964	-	54[14]	Josie JGM 4006

Garland Jeffreys

Urodził się i wychowywał na Brooklynie.Wokalista,autor piosenek i gitarzysta Garland Jeffreys rozpoczął swoją karierę od występów w nocnych klubach na Manhattanie w 1966r,po tym jak rozpoczął studia na Syracuse University .W tym okresie zaprzyjażnia się z Lou Reedem.

 

Po skończeniu studiów wyjeżdza na krótko do Włoch,a po powrocie kontynuuje swoją edukację w renomowanej New York's Institute of Arts .Tu współpracuje z wieloma grupami,minn. Train i Romeo.Po utworzeniu zespołu Grinder's Switch w 1969r wydaje z nią album Grinder's Switch Featuring Garland Jeffreys,krótko po tym w 1970r grupa rozpada się.
 

Jeffreys powraca do solowych występów,pracując w małych klubach na Manhattanie aż do podpisania kontraktu z Atlantic w 1973 roku.Rok póżniej wydaje swój pierwszy solowy album,zawierający piosenki opowiadające o życiu na ulicach Nowego Jorku.Sytuowano go w tym samym szeregu co Lou Reeda i innych pionierów ery punk rocka.Hit "Wild in the Streets" stał się bodżcem do zajęcia odpowiadającego mu miejsca na muzycznej scenie.Ta piosenka często odtwarzana przez stacje radiowej,trafiła też w nowej wersji na jego drugi album "Ghost Writer " nagrany dla A&M;.Powraca rok póżniej płytą "One Eyed Jack" ,a w 1979r nagrywa też dla A&M-;" American Boy & Girl".
 

Po okresie intensywnych turnee w połowie lat 70-tych z wykonawcami regaee jak Toots & The Maytals i Jimmy Cliffem,przechodzi do wytwórni Epic ,gdzie nagrywa trzy następne albumy w 1980r "Escape Artist", w 1982r "Rock 'n' Roll Adult", i w 1983r "Guts for Love".Mimo wielu własnych udanych kompozycji jak na ironię jego jedyny utwór ,który trafił na listę Billboard to cover zespołu ? and the Mysterians "96 tears".Po długiej nieobecności na rynku,ponownie debiutuje albumem dla RCA " Don't Call Me Buckwheat" w 1992r.  

Tytuł został zainspirowany incydentem na Shea Stadium, gdzie Jeffreys, ciesząc się grą i czując się beztrosko, wstał, aby pójść po hot doga, gdy głos krzyknął „Hej buckwheat, usiądź!”. Ten swobodny epitet był wstrząsem i zainspirował wiele pamiętnych piosenek, w tym „Don't Call Me Buckwheat”, „I Was Afraid of Malcolm” i „Racial Repertoire”. W lutym 1992 roku nagranie Jeffreysa „Hail Hail Rock 'n' Roll” (RCA PB49171) osiągnęło 11. miejsce w Niemczech i spędziło tydzień na 72. miejscu na brytyjskiej liście przebojów. Po długiej przerwie, aby zebrać myśli i wychować swoje jedyne dziecko, córkę Savannah, która teraz jest „imponującą kompozytorką i piosenkarką” , Jeffreys zaczął występować ponownie latem 2001 roku, a 6 grudnia dołączył do Bruce'a Springsteena na jego legendarnym świątecznym koncercie w Asbury Park i zaczął również występować corocznie na wspieranych przez Springsteena pokazach The Light of Day Foundation, aby finansować badania nad chorobą Parkinsona i innymi schorzeniami neurologicznymi. Z zespołem luźno określanym jako „The Coney Island Playboys” 4 września 2003 roku Jeffreys dołączył do Jona Langforda, Lenny'ego Kaye i Ivana Juliana na koncercie charytatywnym dla Alejandro Escovedo, wracającego do zdrowia po zapaleniu wątroby typu C.

 

  Jeffreys pojawił się w dokumencie z 2003 roku The Soul of a Man, wyreżyserowanym przez Wima Wendersa, jako czwarta część serii filmów dokumentalnych The Blues, wyprodukowanej przez Martina Scorsese. Film przedstawiał kariery muzyczne muzyków bluesowych Skipa Jamesa, Blinda Willie Johnsona i J. B. Lenoira. Jeffreys pojawił się również na okładce magazynu Beyond Race w lutym 2007 roku. Po długiej karierze w dużych wytwórniach, w 2011 roku Jeffreys założył własną wytwórnię Luna Park Records i wrócił do studia, czego efektem był album powrotny The King of In Between, który został przyjęty z uznaniem przez krytyków. Współprodukowany przez Larry'ego Campbella i muzyków Steve'a Jordana, Briana Mitchella, Pino Palladino, Duncana Sheika i Juniora Marvina, zaowocował piosenką „Coney Island Winter”, wykonaną w The David Letterman Show. „Roller Coaster Town” został wybrany „najlepszym utworem roku” w ankiecie personelu WFUV  i ankiecie publiczności . Album znalazł się na wielu corocznych listach Best Of, a NPR nazwał go „najlepszym albumem roku do tej pory” , a Rolling Stone nazwał go jednym z najlepszych albumów Under The Radar 2011 roku.  Album zdobył nagrodę Schallplattenkritik Bestenliste w trzecim kwartale 2012 roku w kategorii Pop Rock , a w 2013 roku Jeffreys otrzymał również włoską nagrodę Tenco Prize. W 2016 roku został wprowadzony do Long Island Music Hall of Fame. 

 

  Cover utworu „Wild in the Streets” zespołu Circle Jerks został wykorzystany w reklamie butów sportowych Vans i można go usłyszeć w grze wideo Max Payne 3 z 2012 roku. Inne telewizyjne i filmowe umiejscowienia „Wild in the Streets” obejmują Life on Mars, The Get Down na Netflixie (również zawarte na oficjalnej ścieżce dźwiękowej) oraz reklamę L'Oreal wyreżyserowaną przez Louisa de Caunesa. 28 maja 2012 roku na Pinkpop Festival w Landgraaf w Holandii Jeffreys dołączył do Bruce'a Springsteena i The E Street Band na scenie, aby wykonać hit ? and the Mysterians z 1966 roku „96 Tears”, który Jeffreys wykonał na swoim albumie Escape Artist z 1981 roku. We wrześniu 2013 roku Jeffreys wydał singiel „Any Rain” ze swojego albumu Truth Serum w wytwórni LunaPark/Thirty Tigers. Album został sfinansowany społecznościowo w PledgeMusic, współprodukowany przez Jamesa Maddocka i nagrany w Brooklyn Recording, a ponownie wystąpili w nim Larry Campbell, Steve Jordan i Brian Mitchell. 

 

20 kwietnia 2019 roku Jeffreys ogłosił na swojej stronie internetowej, że „postanowiłem odłożyć moje rock and rollowe buty” i że w przyszłości będzie nadal pisał, ale nie będzie regularnie występował. Jego występ 8 lipca 2019 r. w Olympia w Montrealu, gdzie otwierał koncert Little Steven and the Disciples of Soul, został uznany za koncert finałowy.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wild In The Streets/Lon Chaney	Garland Jeffreys	01.1974	-	115[2]	Atlantic 2981	[#87 hit for British Lions in 1978][written by Garland Jeffreys][produced by Roy Cicala]
Reelin'/One Eyed Jack	Garland Jeffreys and Phoebe Snow	06.1978	-	107[5]	A&M; 2030	[written by Garland Jeffreys][produced by Garland Jeffreys,David Spinozza]
96 Tears/Escape Goat Dab	Garland Jeffreys	03.1981	-	66[7]	Epic 51 008	[written by Rudy Martinez][produced by Garland Jeffreys,Bob Clearmountain,Dick Wingate]
What Does It Take (To Win Your Love)/Rebel Love/	Garland Jeffreys	04.1983	-	107[2]	Epic 03687	[written by Harvey Fuqua,Johnny Bristol,Vernon Bullock][produced by Garland Jeffreys,Bob Clearmountain][#4 hit for Jr Walker & The All Stars in 1969]
Hail hail rock'n'roll	Garland Jeffreys	02.1992	72[1]	-	RCA PB 49171 [UK]	[written by Garland Jeffreys][produced by Garland Jeffreys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ghost Writer	Garland Jeffreys	03.1977	-	140[10]	A&M 4629	[produced by Roy Cicala, David Spinozza, Garland Jeffreys]
One-Eyed Jack	Garland Jeffreys	04.1978	-	99[10]	A&M 4681	[produced by David Spinozza, Garland Jeffreys]
American Boy & Girl	Garland Jeffreys	09.1979	-	151[5]	A&M 4778	[produced by Garland Jeffreys]
Escape Artist	Garland Jeffreys	03.1981	-	59[18]	Epic 36 983	[produced by Bob Clearmountain, Garland Jeffreys; "Miami Beach" and "We the People" Dennis Bovell]
Rock 'n' Roll Adult	Garland Jeffreys	10.1981	-	163[4]	Epic 37 436	[produced by Bob Clearmountain, Garland Jeffreys, Dick Wingate]
Guts For Love	Garland Jeffreys	02.1983	-	176[4]	Epic 38 190	[produced by Bob Clearmountain, Garland Jeffreys]