Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pop rock. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pop rock. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 4 stycznia 2026

Marilyn Martin

Marilyn Martin (ur. 4 maja 1954r) to amerykańska piosenkarka i autorka tekstów.
Najbardziej znana jest z przeboju „Separate Lives” z 1985 roku, nagranego w duecie z Philem Collinsem, który dotarł do pierwszego miejsca na kilku listach przebojów. 

 Marilyn Martin urodziła się 4 maja 1954 roku w Tennessee, ale wychowała się w Louisville w stanie Kentucky. Jako dziecko miała styczność z różnymi gatunkami muzyki. Jej ojciec był fanem country i bluegrassu, matka lubiła R&B, a babcia śpiewała gospel. W wieku 18 lat zaczęła śpiewać w różnych zespołach, ostatecznie dołączając do jednego z Akron w stanie Ohio. Po pięciu latach występów w klubach zespół miał okazję wyruszyć w trasę koncertową z Joe Walshem, który był headlinerem u boku Stevie Nicks. W trasie uczestniczyli również Michael McDonald, Boz Scaggs i Kenny Loggins. Po trasie koncertowej Martin przeprowadziła się do Los Angeles w Kalifornii i rozpoczęła owocną karierę jako wokalistka wspierająca takich artystów jak Stevie Nicks, Joe Walsh, Don Henley, Tom Petty i Kenny Loggins.

  Martin została protegowaną Douga Morrisa, ówczesnego szefa Atlantic, który usłyszał jej wokal wspierający na albumie Nicks „Rock a Little” i był pod takim wrażeniem, że poprosił o demo. Nagrała utwór Nicks „Sorcerer” (w którym Nicks śpiewał chórki) do ścieżki dźwiękowej filmu Jima Steinmana „Ulice w ogniu” z 1984 roku. Morris podpisał z Martin kontrakt na dwa albumy i nawiązał z nią kontakt przy utworze „Separate Lives”, będącym częścią ścieżki dźwiękowej filmu „Białe noce” z 1985 roku. Utwór był przebojem numer jeden w Stanach Zjednoczonych i znalazł się w pierwszej piątce list przebojów w Wielkiej Brytanii. Debiutancki album Martin, zatytułowany po prostu „The Best”, ukazał się w styczniu 1986 roku, osiągając 72. miejsce na liście Billboard 200, a singiel „Night Moves” dotarł do 28. miejsca na liście Billboard Hot 100. Z albumu ukazały się również dwa inne single: „Body and the Beat” i „Move Closer”, ale żaden z nich nie znalazł się na listach przebojów. 

 Jej drugi album, „This Is Serious”, ukazał się w 1988 roku, a jego głównym singlem był „Possessive Love” napisany i wyprodukowany przez Madonnę i Patricka Leonarda. Ukazał się również singiel „Love Takes No Prisoners”, a na stronie B znalazła się ballada „Quiet Desperation”. W tym samym roku Martin nagrała duet „And When She Danced”, wykorzystany w filmie „Stealing Home”. Ani single, ani album nie odniosły sukcesu komercyjnego, a wytwórnia Atlantic zrezygnowała z jej występów. 

Kontynuowała karierę jako wokalistka wspierająca do lat 90-tych. W 1993 roku Martin przeprowadziła się do Nashville, gdzie w 1994 roku nagrała album country „Through His Eyes” dla wytwórni Atlantic. Album początkowo nie został wydany, ale później udostępniono go za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej Martin, aż w końcu, po 30 latach, ukazał się oficjalnie w 2024 roku. W 1997 roku Martin nagrała duet „I Live for Love” z Davidem Hasselhoffem, który znalazł się na jego albumie „Hooked on a Feeling”.

 14 września 2012 roku Martin wydała album „Trust, Love, Pray”, chrześcijański album z utworami napisanymi przez Martin, w tym „Every Way and Always”, który był grany w stacjach radiowych Christian, Praise i Worship. Marilyn ponownie połączyła siły ze Stevie Nicks w październiku 2016 roku, śpiewając chórki podczas trasy koncertowej 24 Karat Gold i zastępując Lori Nicks. Kontynuowała współpracę ze Stevie Nicks, koncertując jako wokalistka wspierająca Fleetwood Mac w 2019 roku.

 Martin jest mężem gitarzysty, producenta muzycznego i inżyniera dźwięku Grega Dromana od 1976 roku. Para mieszkała w Nashville w latach 90. i 2000., gdzie Martin był właścicielem małej firmy i agentem nieruchomości Później para przeprowadziła się do Los Angeles, a od 2023 roku mieszka w Healdsburg w Kalifornii. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Separate Lives (Love Theme From White Nights)/I Don't Wanna Know [Phil Collins]Phil Collins And Marilyn Martin10.19854[15]1[1][21]Atlantic 89498[written by Stephen Bishop][produced by Arif Mardin, Phil Collins, Hugh Padgham]
Night Moves/Wildest DreamsMarilyn Martin01.1986-28[18]Atlantic 89465[written by Marilyn Martin, John Parr, John Astley][produced by John Astley, Phil Chapman]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Marilyn MartinMarilyn Martin02.1986-72[11]Atlantic 81 292[produced by Jon Astley, Phil Chapman, Arif Mardin ,Simon Climie, Gary Stevenson, John Parr ,Phil Ramone]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 21 grudnia 2025

Glenn Medeiros

Glenn Alan Medeiros (ur. 24 czerwca 1970r na wyspie Kauaʻi na Hawajach)
- amerykański wokalista i autor tekstów piosenek pochodzenia portugalskiego.

Najbardziej znanymi jego singlami są Nothing’s Gonna Change My Love For You z 1986 (który w Europie rozszedł się w nakładzie ponad 10 milionów kopii), Watching Over You, Lonely Won’t Leave Me Alone, Stranger Tonight, What’s It Gonna Take i Fool’s Affair z 1987. Również dużą popularnością cieszyły się piosenki z drugiego albumu wokalisty Not Me wydanym w listopadzie 1988. Płyta cieszyła się wielkim powodzeniem w Europie, m.in. we Francji, Belgii i Hiszpanii oraz w Korei Południowej (poczwórna platyna) i Stanach Zjednoczonych.
Życiorys

Jest trzecim z czworga dzieci Dorothy i przewodnika wycieczek Roberta Medeiros (1939–2007). Ma starsze rodzeństwo - brata Roberta, Jr. (o 6 lat) i siostrę Sylvię (o 4 lata) oraz młodszą siostrę Sherry. Swoją karierę muzyczną rozpoczął w wieku dziesięciu lat, kiedy to pomagał swojemu ojcu zabawiać gości podczas podróży autobusem na wyspie Kauaʻi. Robił to do osiemnastego roku życia. Mając szesnaście lat wygrał konkurs talentów, lokalnych stacji radiowych na Hawajach z piosenką „Nothing’s Gonna Change My Love for You”, którą to nagrodą było nagranie i wydanie singla oraz 500 dolarów. Piosenka ta ukazała się na albumie „Glenn Medeiros” (1987), wydana przez wytwórnie Amherst Records. W 1988 roku ukończył Kaua’i High School. Na kilka lat porzucił szkołę, by kontynuować promocję Not Me, to właśnie wtedy powstał duet z Elsą Lunghini młodą zaledwie piętnastoletnią wokalistką z Francji. 

W 1988 roku Glenn wykonał w Sacree Soiree popularnym programie we Francji piosenkę Nothing’s Gonna Change My Love for You. Elsa była wielką fanką Glenna i po programie zaprosiła go na rozmowę, to właśnie przy tej rozmowie, padły pytania, czy może by coś wspólnie nagrali. Po trzech tygodniach Glenn wysłał do Elsy list z zapytaniem, czy zechciałaby z nim nagrać materiał muzyczny i jeszcze latem 1988 roku w studio w Los Angeles tak się stało. Piosenka Un Roman A’dmite, Love Always Finds Reason) bardzo szybko trafiła na listy przebojów we Francji i Belgii. Po udanym duecie i wspólnej promocji Un Roman D’Amite jeszcze latem, we wrześniu 1988 wypuszczono jako singiel Long And lasting Love. Piosenka okazała się przebojem m.in. w Holandii, Belgii i Hiszpanii. Singiel cieszył się dużą popularnością również w Wielkiej Brytanii (sprzedany w prawie milionie egzemplarzy). 

Po sukcesie Long And Lasting Love i wielomiesięcznej promocji w Europie Medeiros wycofał się na kilka miesięcy z branży. Wyjechał do domu na Hawaje. To właśnie wtedy wyszedł album Nothing’s Gonna Change My Love For You z jedenastoma najlepszymi piosenkami z debiutu i Not Me. Po dłuższym milczeniu Glenn pojawił się w show-biznesie, ale w całkiem innej roli. Latem w czerwcu 1989 Medeiros zagrał rolę samego siebie w trzeciej części Karate Kid III i na potrzeby filmu nagrał trzy piosenki High Wire, I Can’t Help Myself, w tym jedną w duecie z Elizabeth Wolfgramm, Under Any Moon.

Po premierze Karate Kid III Medeiros wrócił do Kalifornii, by nagrywać nowy materiał na nową płytę. Nowe piosenki, nowy styl miał pokazać Glenna jako już dorosłego dwudziestoletniego mężczyznę. Producentką płyty była Antonina Armato, napisała większość tekstów i muzyki na ten album. Leonard Silver, wydawca Amherst Records, zaproponował, żeby skomponować jeszcze jedną -oprócz All I’m Missing Is You - przebojową, rytmiczną piosenkę. Tak właśnie powstał utwór She Ain’t Worth It. 

Bobby Brown, który skomponował wcześniej Lovelylittlelady, przy pytaniu Medeirosa, czy nie podjąłby się próby skomponowania jeszcze jednego utworu, wyraził zgodę. Kilka tygodni po sesji nagraniowej Glenn nie był zadowolony z pierwotnej wersji tego utworu i jeszcze tego samego dnia zadzwonił do Browna z pytaniem, czy ten nie zgodziłby się napisać do niego rapu. Tak powstał duet. W lipcu 1990 powstał teledysk do piosenki, który szybko znalazł się na liście MTV i przez 2 tygodnie zajmował 1. miejsce na liście Billboard. Przez 2 tygodnie piosenka konkurowała z Vision of love Mariah Carey. W teledysku rolę dziewczyny zagrała Lucy Lawless. Singiel w Wielkiej Brytanii zdobył status złotej płyty w Europie; rozszedł się w 1,5 mln egzemplarzy. Po duecie z Brownem Silver chciał powtórzyć sukces She Ain’t Worth It, więc jeszcze we wrześniu wydano Al I’m Missing Is You. Piosenka dotarła do pozycji #32 amerykańskiej listy Billboard. 

W 1991 roku Glenn nadal promował swój trzeci album, ale tylko w Stanach. W 1992 nagrał duet z Thomasem Andersem z Modern Talking. W tym samym roku został nagrany czwarty album It’s Alright to Love, wydany w 1993 tylko w Azji i Europie Środkowej. Płytę promowały 2 teledyski. Tego samego roku wydano świąteczny album The Christmas Album. Wycofanie się artysty spowodowane było podjęciem studiów.

W 1996 poślubił Tammy Armstrong. Mają dwoje dzieci: syna Chorda Kaleohone (ur. 3 lutego 2000) i córkę Lyric Leolani (ur. 1 maja 2001).  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Nothing's Gonna Change My Love For You/There's No Easy WayGlenn Medeiros02.19871[4][14]12[25]Amherst 311[gold-UK][written by Michael Masser, Gerry Goffin][produced by Jay Stone]
Watching Over You/You Left The Loneliest HeartGlenn Medeiros08.1987-80[8]Amherst 314[written by P. Gordon][produced by Jay Stone]
Lonely Won't Leave Me Alone/You Left The Loneliest HeartGlenn Medeiros10.1987-67[11]Amherst 317[written by D. Foster, J. Jackson, T. Keane, K. Wakefield][produced by Jay Stone]
Long And Lasting Love (Once In A Lifetime)/You're My Woman, You're My LadyGlenn Medeiros08.198842[4]68[10]Amherst 324[written by M. Masser, G. Goffin][produced by Michael Masser ]
She Ain't Worth It/Victim Of LoveGlenn Medeiros Featuring Bobby Brown05.199012[9]1[2][18]MCA 79047[gold-US][written by Antonina Armato, Bobby Brown, Ian Prince][produced by Denny Diante, Ian Prince][43[11].R&B Chart]
All I'm Missing Is You/ Let Me Show You What Love IsGlenn Medeiros08.1990-32[13]MCA 63 886[written by Wayland Holyfield][produced by Ray Parker Jr.]
Me − U = BlueGlenn Medeiros feat. The Stylistics11.1990-78[4]MCA 53 945[written by Bruce Roberts,Franne Golde,Andy Goldmark][produced by Denny Diante]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Glenn MedeirosGlenn Medeiros06.1987-83[17]Amherst 3313[produced by Jay Stone]
Not MeGlenn Medeiros10.198863[2]-London LONLP 68[produced by Leonard Silver,[1] Humberto Gatica, Tom Keane, The Crew, Robbie Buchanan, Michael Masser, Peter Bunetta, Rick Chudacoff]
Glenn MedeirosGlenn Medeiros06.1990-82[18]MCA 6399[produced by Denny Diante,Ian Prince,Antonina Armato,,Jon Gass,Bobby Brown,Ray Parker Jr. ]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 14 grudnia 2025

Toto

Grupa amerykańska. Powstała w 1977 w Los Angeles z inicjatywy cenionych
muzyków sesyjnych, znanych choćby z nagrań Boza SCAGGSA, STEELY DAN, DOOBIE BROTHERS oraz EARTH, WIND AND FIRE. Nazwę zaczerpnęła z baśni L. Franka Bauma Czarnoksiężnik ze Szmaragdowego Grodu; imię Toto nosił pies bohaterki. Pierwszy skład: Bobby Kimball -voc, Steve Porcaro - voc, k, David Paich - k, Steve Lukather - voc, g, David Hungate - b, Jeff Porcaro - dr. W 1982 miejsce Hungate'a zajął Mike Porcaro - b. Wkrótce potem odszedł Kimball. Do nagrania płyty Isolation grupa zaprosiła Fergiego Frederiksena - voc, a w 1985 pozyskała na dłużej Josepha Williamsa - voc (syna wybitnego twórcy muzyki filmowej - Johna Williamsa). W 1990 nowym wokalistą został Jean-Michel Byron, ale rok później odszedł.
 

Toto zdefiniowało gładkie, płynne brzmienie Południowej Kalifornii pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych. Nie oznacza to jednak, że Toto grało wyłącznie soft rock, choć wnieśli swój wkład w standardy muzyki adult contemporary, zarówno jako zespół, jak i muzycy sesyjni ze Steely Danem, Bozem Scaggsem, George'em Bensonem i Michaelem Jacksonem. Weterani ekskluzywnych studiów nagraniowych w Los Angeles, gitarzysta Steve Lukather, klawiszowcy David Paich i Steve Porcaro, perkusista Jeff Porcaro oraz basista David Hungate, potrafili grać wszystko, od soulu po hard rock, co zresztą czynili na najwcześniejszych albumach Toto. Już w 1978 roku odnieśli sukces, a „Hold the Line” błyskawicznie wspiął się na piąte miejsce listy przebojów. 
 
Jednak ich kariera rozpoczęła się od albumu „Toto IV” z 1982 roku, nieskazitelnej kolekcji pop-rockowych perełek, z których wyrosły trzy przeboje z pierwszej dziesiątki listy Billboard - „Rosanna”, „Africa” i „I Won't Hold You Back” -na drodze do zdobycia pięciu nagród Grammy. „Toto IV” było tak wielkim hitem, że na zawsze pozostało w jego cieniu. Grupa przetrwała jednak kolejne cztery dekady, znosząc liczne zmiany personalne- i jedną długą przerwę - pracując w studiu i w trasie, utrzymując kultowy status, a ich klasyczny katalog, a zwłaszcza „Africa”, zdobywał nowe pokolenia słuchaczy. 
 
 Przed powstaniem w 1976 roku większość członków Toto była już insiderami branży muzycznej w Los Angeles. Kilku nawet urodziło się w tej branży. David Paich był synem cenionego aranżera Marty'ego Paicha, który pracował nad przełomowym albumem Raya Charlesa z 1962 roku „Modern Sounds in Country and Western Music”. Ojciec Jeffa Porcaro grał na perkusji w kilku utworach Lalo Schifrina i brał udział w sesjach z Nancy Sinatrą i The Monkees. David Paich i Jeff Porcaro poznali się w liceum Grant High School w Van Nuys, a będąc uczniami, grali razem w zespole Rural Still Life. Po ukończeniu studiów Paich i Porcaro zostali muzykami sesyjnymi, grając na płytach takich zespołów jak Steely Dan, Cher i Seals & Crofts, a także wielu innych. Paich współtworzył ponad połowę przełomowego przeboju Boza Scaggsa z 1976 roku „Silk Degrees”, w tym przeboje „Lowdown” i „Lido Shuffle”, które uczyniły z klawiszowca gorący towar wśród wytwórni płytowych. 
 
On i Porcaro, który grał również w Silk Degrees, postanowili założyć Toto, rekrutując basistę Davida Hungate'a z zespołu Scaggsa, a także brata Jeffa, klawiszowca Steve'a, i gitarzystę Steve'a Lukathera, który również współpracował z Bozem Scaggsem. Ostatnim nabytkiem był wokalista Bobby Kimball, a Toto podpisało kontrakt z wytwórnią Columbia w 1976 roku. Toto Wydany w październiku 1978 roku debiutancki album Toto o tym samym tytule szybko stał się hitem, a jego główny singel, „Hold the Line”, wspiął się na piąte miejsce na liście Billboard Hot 100. Toto znalazło się również w pierwszej dziesiątce, osiągając dziewiąte miejsce; do końca 1978 roku uzyskało status złotej płyty, a w styczniu platynowej. W 1979 roku Toto byli nominowani do dwóch nagród Grammy: dla Najlepszego Nowego Artysty, którą przegrali z zespołem disco A Taste of Honey, oraz dla Producenta Roku, którą zdobyli.  
 
W październiku 1979 roku szybko pojawił się Hydra, ale album zatrzymał się na 37. miejscu na listach przebojów, a jego przebój „99” dotarł do 26. miejsca; Hydra nadal posiadała status złotej płyty w marcu 1980 roku. Bardziej agresywny „Turn Back” ukazał się w 1981 roku, ale nie osiągnął sukcesu, osiągając 41. miejsce na liście Top 200 i nie zdobywając przeboju. Czwarty album Toto był pozycjonowany jako płyta decydująca o sukcesie zespołu, a wydany w 1982 roku „Toto IV” rzeczywiście ugruntował jego pozycję. Celowo skonstruowany jako perfekcyjnie wyprodukowany, mainstreamowy album popowy, „Toto IV” stał się przebojem, na jaki zasługiwał, osiągając czwarte miejsce na listach przebojów Billboardu, zdobywając trzy platynowe certyfikaty (dwa w trakcie swojej kariery, ostatni w 1991 roku) i zdobywając aż pięć nagród Grammy, w tym za płytę roku, piosenkę roku i album roku. Nagrody za piosenki przyznano „Rosannie”, pierwszemu singlowi z albumu, który dotarł do drugiego miejsca na liście Billboardu. Drugi singiel z płyty, „Africa”, okazał się jednak większym hitem, docierając do pierwszego miejsca na początku 1983 roku. Ostatni singiel, „I Won't Hold You Back”, dotarł do dziesiątego miejsca w 1983 roku, mniej więcej w tym samym czasie, gdy na listach przebojów znalazł się „Human Nature” - singiel Michaela Jacksona napisany wspólnie ze Stevem Porcaro. „Human Nature” został usunięty z „Thrillera”, przeboju Michaela Jacksona z 1982 roku, w którym wystąpili obaj bracia Porcaro, Steve Lukather i David Paich, co oznaczało, że Toto ponownie znaleźli się na listach przebojów, zarówno jako zespół, jak i muzycy sesyjni. 
 
Chociaż Toto byli u szczytu sławy, za kulisami narastały problemy. David Hungate opuścił zespół po wydaniu „Toto IV”, przenosząc się do Nashville, aby móc grać i produkować sesje w Music City; zastąpił go Michael Porcaro, brat Jeffa i Steve’a. Bobby Kimball został zwolniony z zespołu w 1984 roku po oddaleniu zarzutów dotyczących narkotyków z 1981 roku, w których spędził większość swojego życia.
 
Toto zreorganizowało się, komponując i nagrywając ścieżkę dźwiękową do adaptacji klasycznego science fiction Franka Herberta „Diuna” Davida Lyncha, a kiedy ścieżka dźwiękowa trafiła na półki w grudniu 1984 roku, zespół wydał „Isolation”. Nagrany z nową wokalistką Fergie Frederiksen, która wcześniej śpiewała z Trillion i Le Roux, album „Isolation”, o rockowym charakterze, nie spodobał się tak szerokiej publiczności jak „Toto IV”. Płyta osiągnęła 42. miejsce na liście Billboard Top 200, a w lutym 1985 roku pokryła się złotem, a jej pierwszy singiel „Stranger in Town” osiągnął 30. miejsce. Po zakończeniu trasy koncertowej „Isolation”, Frederiksen została zwolniona z zespołu. 
 
Zatrudniając Josepha Williamsa jako wokalistę, Toto szybko napisało i nagrało „Fahrenheit”, który nawiązywał do popowych brzmień „Toto IV”, ale wciąż znalazło miejsce na epizodyczny występ Milesa Davisa. Wydany w sierpniu 1986 roku album dotarł do 40. miejsca na liście Top 200, a utwór „I'll Be Over You” z Michaelem McDonaldem w roli wokalisty wspierającego znalazł się na 11. miejscu. Steve Porcaro rozstał się z Toto pod koniec trasy koncertowej promującej Fahrenheit. Pojawił się na kilku koncertach podczas trasy promującej album „The Seventh One” z 1988 roku, który stał się ostatnim albumem zespołu z singlem z Top 40 w postaci utworu „Pamela”, który osiągnął 22. miejsce na liście przebojów. 
 
Po zakończeniu cyklu albumów „Seventh One” zespół Toto wkroczył w okres zawirowań. Joseph Williams opuścił zespół, a jego miejsce zajął Jean-Michel Byron, ale jego czas z Toto był krótki: nagrał nowe utwory na składankę „Past to Present 1977-1990” z 1990 roku, zanim został zwolniony po trasie koncertowej promującej. Steve Lukather objął stanowisko wokalisty w zespole Kingdom of Desire, który ukazał się w Europie w 1992 roku, a w Ameryce w 1993 roku. Zanim Kingdom of Desire ukazało się po raz pierwszy, Jeff Porcaro zmarł na zawał serca podczas pracy w ogrodzie 5 sierpnia 1992 roku. Toto zastąpiło członka-założyciela Simonem Phillipsem, który wcześniej grał z Lukatherem podczas trasy koncertowej z Jeffem Beckiem i Carlosem Santaną w 1986 roku. Ta nowa wersja zespołu została zaprezentowana na albumie koncertowym „Absolutely Live” z 1993 roku, nagranym dwa miesiące po śmierci Jeffa Porcaro. 
 
Nowy skład wydał swój pierwszy album studyjny „Tambu” w 1996 roku.  Toto świętowało swoje 20-lecie w 1998 roku, wydając „Toto XX”, zbiór rzadkości, odrzutów i demówek. Bobby Kimball, pierwotny wokalista zespołu, ponownie dołączył do Toto w 1998 roku, a grupa wydała album „Mindfields” w marcu 1999 roku, wspierając go trasą koncertową, którą nazwano reaktywacją; trasa została uwieczniona na albumie „Livefields” z 1999 roku. W 2002 roku ukazał się album „Through the Looking Glass”, zbiór coverów, a następnie trasa z okazji 25-lecia zespołu. Trasa została udokumentowana na albumie „Live in Amsterdam” z 2003 roku. W ciągu kolejnych kilku lat skład Toto uległ pewnym zmianom, ponieważ David Paich opuścił kilka koncertów w latach 2003-2005. Greg Phillinganes został zatrudniony jako jego zastępca, a w 2005 roku został pełnoetatowym klawiszowcem zespołu, podczas gdy Paich pozostał członkiem Toto w studiu nagraniowym. Falling in Between, pierwszy zbiór oryginalnego materiału grupy od czasu Mindfields, ukazał się w 2006 roku. Podczas trasy koncertowej wspierającej, basista Mike Porcaro opuścił koncerty w 2007 roku; jego miejsce zajął Leland Sklar i pojawił się na koncercie Falling in Between Live w 2007 roku. 
 
 5 czerwca 2008 roku Steve Lukather ogłosił na swojej stronie internetowej, że „nie ma już Toto”, ale zamiast zakończyć działalność na dobre, zespół zrobił sobie dwuletnią przerwę. W lutym 2010 roku grupa zjednoczyła się na koncerty charytatywne Mike'a Porcaro, u którego niedawno zdiagnozowano SLA. Nathan East zajął miejsce Mike'a, a Joseph Williams powrócił jako wokalista. Trasa koncertowa w 2010 roku okazała się sukcesem, co doprowadziło do kolejnych tras w 2011 i 2012 roku. W 2013 roku odbyła się trasa z okazji 35. rocznicy, a Simon Phillips opuścił zespół w styczniu 2014 roku; Zastąpił go Keith Carlock, który wcześniej grał ze Steely Dan , Johnem Mayerem i Stingiem. Nathan East odszedł wkrótce potem, a jego miejsce zajął oryginalny basista David Hungate.  Płyta Toto XIV, na której Hungate wystąpił w niektórych utworach, a Paich we wszystkich, ukazała się w marcu 2015 roku. Tuż przed jej wydaniem Mike Porcaro zmarł z powodu powikłań po stwardnieniu zanikowym bocznym (ALS).  
 
Toto koncertowało przez cały 2015 rok, grając kilka koncertów jako współgłówni headlinerzy z Yes. W tym czasie Carlock opuścił zespół; jego następcą został Shannon Forrest. Toto uzupełniło również skład trasy koncertowej w 2015 roku o perkusistę Lenny'ego Castro, który grał z zespołem w latach 80-tych. Wkrótce Hungate ponownie opuścił zespół, a jego miejsce zajął Leland Sklar, którego kadencja była krótka; W 2017 roku zastąpił go Shem von Schroeck. 
 
 Toto zaplanowało rok 2018 jako obchody 40. rocznicy, wydając kompilację „40 Trips Around the Sun” upamiętniającą ich powstanie i planując trasę koncertową promującą. W tym roku zespół odnotował gwałtowny wzrost popularności dzięki ponownemu wzrostowi popularności przeboju „Africa” z 1982 roku, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów. Młodsi słuchacze sprawili, że utwór stał się viralową sensacją. 
Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK/US] 		Komentarz
Hold the line/Takin' it backToto01.197914[11]5[21]CBS CBS 6784/Columbia 10 830[3x-platinum-US][gold-UK][written by Paich][produced by Toto]
I' ll supply the love/You are the flowerToto03.1979-45[9]CBS CBS 7157/Columbia 10 898[written by Paich][produced by Toto]
Georgy Porgy/Child' s anthemToto04.1979-48[10]-/Columbia 10 944[written by Paich][produced by Toto]
99./HydraToto02.1980-26[17]CBS CBS 8132/Columbia 11 173[written by David Paich][produced by Toto,Tom Knox,Reggie Fisher]
Goodbye Elenore/Turn backToto02.1981-107[1]CBS CBS 9492/Columbia 11 437[written by David Paich][produced by Toto, Geoff Workman]
Rosanna /It' s a feelingToto04.198212[9]2[23]CBS A 2079/Columbia 02811[2x-platinum-US][gold-UK][written by David Paich][produced by Toto]
Make believe/We made itToto10.1982-30[13]CBS A 2868/Columbia 03143[written by David Paich][produced by Toto]
Africa /Good for youToto10.19823[11]1[1][21]-/Columbia 03335 [diamond-US][5x-platinum-UK][written by Paich/Porcaro][produced by Toto]
I won' t hold you back/Afraid of loveToto06.198337[5]10[17]CBS A 3392/Columbia 03597[written by Steve Lukather][produced by Toto]
Waiting for your love/Lovers in the nightToto07.1983-73[6]CBS A 3627/Columbia 03981[written by Bobby Kimball ,David Paich][produced by Toto]
Stranger in town/Change of heartToto11.1984100[1]30[15]CBS A 4461/Columbia 04672[written by David Paich ,Jeff Porcaro][produced by Toto]
Holyanna /Mr. FriendlyToto01.1985-71[5]-/Columbia 04752 [written by David Paich/Jeff Porcaro][produced by Toto]
I' ll be over you/In a wordToto10.1986-11[23]CBS 650043-7/Columbia 06280[gold-US][written by Randy Goodrum, Steve Lukather][produced by Toto]
Without your love/Can' t stand it any longerToto12.1986-38[11]-/Columbia 06570 [written by David Paich][produced by Toto]
Pamela /The seventh oneToto02.1988-22[19]-/Columbia 07715 [written by David Paich, Joseph Williams][produced by Toto, George Massenburg, Bill Payne]
Stop loving you/The seventh oneToto02.198896[2]-CBS 651411-7/-[written by Lukather/Paich][produced by Toto, George Massenburg, Bill Payne]
Can you hear what i' m saying/AfricaToto09.199080[2]- CBS 656411 7[written by David Paich ,Mike Porcaro ,Jean-Michel Byron][produced by Toto,James Guthrie]
I will remember/Dave' s gone skiingToto11.199564[3]-Columbia 6626552/-[written by Stan Lynch, Steve Lukather][produced by Toto, Elliott Scheiner]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
TotoToto10.197837[5]9[48]Columbia 35 317[2x-platinum-US][produced by Toto]
HydraToto11.1979-37[29]Columbia 36 269[gold-US][produced by Tom Knox ,Reggie Fisher, Toto]
Turn backToto02.1981-41[10]Columbia 36 813[produced by Toto, Geoff Workman]
Toto IVToto04.19824[30]4[82]Columbia 37 728[4x-platinum-US][gold-UK][produced by Toto]
IsolationToto11.198467[2]42[21]Columbia 38 962[gold-US][produced by Toto]
DuneToto12.1984-168[8]Polydor 823 770[produced by Toto,Brian Eno]
FahrenheitToto09.198699[1]40[36]Columbia 40 273[gold-US][produced by Toto]
The seventh oneToto03.198873[1]64[18]Columbia 40 873[produced by George Massenburg, Bill Payne, Toto]
Past to present 1977-1990Toto09.1990-153[4]Columbia 45 368[platinum-US][silver-UK][produced by Toto, George Massenburg, Bill Payne, James Guthrie, Tom Knox]
Toto XIVToto04.201543[1]98[1]Frontiers FRCD 682 [UK][produced by C. J. Vanston ,Steve Lukather, David Paich, Steve Porcaro, Joseph Williams]
40 Trips Around the SunToto02.2018-82[1]Columbia / Legacy 88985469912 [UK][silver-UK]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 5 grudnia 2025

Three Dog Night

Łącząc hollywoodzki rozmach z duszną nonszalancją, Three Dog Night
brzmieli donośnie i donośnie nawet w najcichszych momentach. Odważna, barwna mieszanka wyczuwalnych dla show-biznesu, energicznych instrumentów dętych i śmiałego wokalu zapewniła Three Dog Night niezwykłą serię singli z pierwszej dziesiątki na początku lat 70-tych, przebojów, które pomogły zdefiniować narodziny posthipisowskiego popu.  

Three Dog Night, zespół trzech wokalistów, nie tworzył własnego materiału, decydując się zamiast tego na zwrócenie uwagi na wschodzących autorów piosenek swojej epoki, co pomogło zbudować kariery Harry'ego Nilssona („One”) i Randy'ego Newmana („Mama Told Me Not to Come”), a jednocześnie pogłębić zasięg takich artystów jak Laura Nyro („Eli's Coming”), Paul Williams („An Old Fashioned Love Song”) i Hoyt Axton („Joy to the World”, „Never Been to Spain”). Oprócz tych hitów, Three Dog Night nagrali covery Eltona Johna, zanim jeszcze stał się gwiazdą, a także nagrali utwór Rona Daviesa „It Ain't Easy” dwa lata przed tym, jak David Bowie nagrał go dla Ziggy'ego Stardusta.  

Po pięciu latach niezwykłego sukcesu, Three Dog Night rozpadło się w połowie lat 70-tych, by ponownie zjednoczyć się w 1981 roku. Chuck Negron odszedł w 1985 roku, a Danny Hutton i Cory Wells byli frontmanami Three Dog Night aż do lat 2010., grając swoje klasyczne hity przed entuzjastycznie nastawioną publicznością rok po roku. Hutton kontynuował prowadzenie Three Dog Night po śmierci Wellsa w 2015 roku. 

Danny Hutton, weteran wytwórni Hanna-Barbera Records, będącej odnogą słynnego studia filmów animowanych -jego słoneczna piosenka „Roses and Rainbows” znalazła się w pierwszej setce listy przebojów w 1965 roku - założył Three Dog Night w 1968 roku z Corym Wellsem, weteranem rockowego zespołu The Enemys. Wkrótce rozszerzyli się do tria, do którego dołączył Chuck Negron. Działając pod nazwą Redwood, zwrócili na siebie uwagę Briana Wilsona, członka Beach Boys, który wyprodukował grupę, śpiewając swoje utwory „Time to Get Alone” i „Darlin'”, ale projekt nigdy nie wyszedł poza fazę dema. Po rozstaniu z Wilsonem, trio przyjęło nazwę Three Dog Night i zrekrutowało zespół z gitarzystą Michaelem Allsupem, basistą Joe Schermie, perkusistą Floydem Sneedem i klawiszowcem Jimmym Greenspoonem.  

Wkrótce potem nagrywali album dla Dunhill Records i zadebiutowali na żywo w Whisky-A-Go-Go.  Minęło kilka miesięcy, zanim debiutancki album Three Dog Night, zatytułowany po prostu „One”, znalazł się w pierwszej dziesiątce w połowie 1969 roku, otwierając drogę „Easy to Be Hard” i „Eli's Coming”, które znalazły się w pierwszej dziesiątce jeszcze tego samego roku. Oba utwory pochodziły z drugiego albumu zespołu, „Suited for Framing”, na którym znalazł się również „Celebrate”. Utwór Randy'ego Newmana „Mama Told Me Not to Come” zapewnił Three Dog Night pierwszy singel numer jeden w 1970 roku, a pozycję tę powtórzył „Joy to the World” Hoyta Axtona w 1971 roku. W tym samym roku pojawiły się również przeboje z pierwszej dziesiątki, takie jak „Liar”, „An Old-Fashioned Love Song” i „Never Been to Spain”. „Black and White”, ostatni singiel grupy, który dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów, ukazał się w 1972 roku, „Shambala” dotarła do trzeciego miejsca w 1973 roku, a „The Show Must Go On” zakończyło ich obecność w pierwszej dziesiątce listy Billboard w 1974 roku. 

 Pod koniec 1974 roku Three Dog Night zaczął tracić pierwotnych członków zespołu. Allsup i Sneed opuścili grupę, aby założyć SS Fools ze Schermie, który odszedł z TDN w 1973 roku. Po ukończeniu albumu „Coming Down Your Way” z 1975 roku, Three Dog Night rozstało się z Huttonem. Jego miejsce zajął Jay Gruska, który pojawił się na albumie „American Pastime” z 1976 roku, który okazał się ostatnim albumem zespołu wydanym w tej dekadzie. Three Dog Night wkrótce upadło: zagrali swój ostatni koncert w Greek Theatre w lipcu 1976 roku, zaledwie trzy miesiące po wydaniu „American Pastime”. 

 Three Dog Night zmobilizowało się do reaktywacji - pojawili się wszyscy oryginalni członkowie poza Joe Schermie - w 1981 roku, wydając w 1983 roku EP-kę z wpływami new wave „It's a Jungle”. EP-ka nie zdołała na nowo rozbudzić zainteresowania karierą nagraniową, więc Three Dog Night skupiło się na występach na żywo. Wkrótce zaczęli zmieniać członków zespołu, a Negron odszedł z niego w 1985 roku. Hutton i Wells kontynuowali działalność Three Dog Night, zazwyczaj z gitarzystą Michaelem Allsupem i klawiszowcem Jimmym Greenspoonem jako supportem, wyrabiając sobie trwałe miejsce w kręgu oldies. 

 Od czasu do czasu grupa wydawała albumy koncertowe, takie jak „Three Dog Night with the London Symphony Orchestra” z 2002 roku czy „Greatest Hits Live” z 2008 roku. Wells pozostał w Three Dog Night aż do śmierci w 2015 roku, podobnie jak Greenspoon, który zmarł w tym samym roku. Allsup opuścił grupę w 2021 roku, pozostawiając Huttona jako jedynego oryginalnego członka w latach 20-tych XXI wieku. Kontynuował działalność w składzie, w którym znaleźli się również gitarzysta/wokalista Paul Kingery oraz perkusista Pat Bautz, którzy obaj grali w zespole od lat 90-tych. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Nobody/It's for youThree Dog Night01.1969-116[1]Dunhill 4168[written by Dick Cooper, Ernie Shelby, Beth Beatty][produced by Gabriel Mekler]
Try a little tenderness/That No One Ever Hurt This BadThree Dog Night02.1969-29[12]Dunhill 4177[Written by: Campbell-Woods-Connelly][Produced by: Gabriel Mekler][#6 hit for Ted Lewis in 1933r]
One/Chest FeverThree Dog Night05.1969-5[16]Dunhill 4191[gold-US][written by Nilsson][Produced by: Gabriel Mekler]
Easy to be hard/Dreaming isn't good for youThree Dog Night08.1969-4[13]Dunhill 4203[from musical "Hair"][composed Galt MacDermot, James Rado, Gerome Ragni][Produced by: Gabriel Mekler]
Eli' s coming/Circle For A Landing Three Dog Night10.1969-10[14]Dunhill 4215[composed by Laura Nyro][Produced by: Gabriel Mekler]
Celebrate/Feeling alrightThree Dog Night02.1970-15[9]Dunhill 4229[composed by G.Bonner-A.Gordon][Produced by: Gabriel Mekler]
Mama told me [Not to come]/Rock & Roll WidowThree Dog Night05.19703[14]1[2][15]Dunhill 4239[gold-US][written by Randy Newman][Produced by: Richard Podolor][oryginalnie nagrana przez Animals]
Out in the country/Good time livingThree Dog Night08.1970-15[11]Dunhill 4250[written by P.Williams-S.Nichols][Produced by: Richard Podolor]
One man band/It ain't easyThree Dog Night11.1970-19[11]Dunhill 4262[written byT.Kaye-J.Tyme-B.Fox][Produced by: Richard Podolor]
Joy to the world/I Can Hear You CallingThree Dog Night03.197124[9]1[6][17]Dunhill 4272[gold-US][written by Hoyt Axton][Produced by: Richard Podolor]
Liar/Can't get enough of itThree Dog Night07.1971-7[12]Dunhill 4282[utwór Argent][written by Russ Ballard][Produced by: Richard Podolor]
An old fashioned love song/JamThree Dog Night11.1971-4[11]Dunhill 4294[gold-US][utwór Paula Williamsa][written by Russ Ballard][Produced by: Richard Podolor]
Never been to spain/Peace of mindThree Dog Night12.1971-5[12]Dunhill 4299[written by Hoyt Axton][Produced by: Richard Podolor]
Family of man/Going in circlesThree Dog Night03.1972-12[8]Dunhill 4306[utwór Paula Williamsa][written by P.Williams-J.Conrad][Produced by: Richard Podolor]
Black or white/Freedom for the stallionThree Dog Night08.1972-1[1][11]Dunhill 4317[gold-US][71 hit-Greyhound][written by D.Arkin-E.Robinson][Produced by: Richard Podolor]
Pieces of april/The writings of the wallThree Dog Night11.1972-19[14]Dunhill 4331[written by Dave Loggins][Produced by: Richard Podolor]
Shambala/Our "B" SideThree Dog Night05.1973-3[16]Dunhill 4352[gold-US][73 hit US-B.W.Stevenson][written by Daniel Moore][Produced by: Richard Podolor]
Let me serenade you/Storybook FeelingThree Dog Night10.1973-17[12]Dunhill 4370[Written by: J. Finley ][[Produced by: Richard Podolor]
The show must go on/On the way back homeThree Dog Night03.1974-4[19]Dunhill 4382[gold-US][Written by: Leo Sayer, David Courtney][Produced by: Jimmy Ienner][73 UK hit-Leo Sayer]
Sure as i' m sitting here/Anytime babeThree Dog Night06.1974-16[13]Dunhill 15 001[Written by:John Hiatt][Produced by: Jimmy Ienner]
Play something sweet [Brickyard blues]/I'd so be happyThree Dog Night09.1974-33[12]Dunhill 15 013[Written by:Allen Toussaint][Produced by:Jimmy Ienner]
Til the worlds end/Yo te quiero hablar [Take you down]Three Dog Night07.1975-32[9]ABC 12 114[Written by: Dave Loggins][Produced by:Bob Monaco, Jimmy Ienner]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Three Dog NightThree Dog Night01.1969-11[62]Dunhill 50 048[platinum-US][produced by Gabriel Mekler]
Suitable for framingThree Dog Night07.1969-16[74]Dunhill 50 058[gold-US][produced by Gabriel Mekler]
Captured live at The ForumThree Dog Night11.1969-6[72]Dunhill 50 068[gold-US][produced by Richard Podolor]
It ain' t easyThree Dog Night05.1970-8[48]Dunhill 50 078[gold-US][produced by Richard Podolor]
NaturallyThree Dog Night12.1970-14[64]Dunhill 50 088[gold-US][produced by Richard Podolor]
Golden bisquitsThree Dog Night02.1971-5[61]Dunhill 50 098[gold-US][produced by Gabriel Mekler, Richard Podolor]
HarmonyThree Dog Night10.1971-8[34]Dunhill 50 108[gold-US][produced by Richard Podolor]
Seven separate foolsThree Dog Night07.1972-6[40]Dunhill 50 118[gold-US][produced by Richard Podolor]
Around the world with Three Dog NightThree Dog Night03.1973-18[27]Dunhill 50 138[gold-US][produced by Richard Podolor]
CyanThree Dog Night10.1973-26[17]Dunhill 50 158[gold-US][produced by Richard Podolor]
Hard laborThree Dog Night04.1974-20[22]Dunhill DSd 50 168[gold-US][produced by Jimmy Ienner]
Joy to the world:Their greatest hitsThree Dog Night12.1974-15[17]Dunhill 50 178[gold-US][produced by Jimmy Ienner, Gabriel Mekler, Richard Podolor]
Coming down your wayThree Dog Night06.1975-70[12]ABC 888[produced by Jimmy Ienner]
American pastimeThree Dog Night04.1976-123[6]ABC 928[produced by Bob Monaco]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 2 grudnia 2025

Alistair Griffin

 Wspierany przez Robina Gibba, piosenkarza i autora tekstów Alistair Griffin,
zajął drugie miejsce w drugiej edycji talent show BBC Fame Academy. Urodzony w Middlesbrough w 1977 roku, Griffin zaczął występować już w młodym wieku i zaczął występować na ulicach Yorku, studiując literaturę angielską. Po ukończeniu studiów, krótko występował w nowym składzie popowego zespołu Ultra z końca lat 90-tych oraz w zespole Pulse, a także dotarł do półfinału brytyjskich poszukiwań piosenki do Konkursu Piosenki Eurowizji w 2002 roku z piosenką „Fade Away”.  

W tym samym roku nie udało mu się przejść etapu przesłuchań do pierwszej edycji odpowiedzi BBC na Pop Idol, Fame Academy, ale po podpisaniu umowy wydawniczej z firmą Trevora Horna, Perfect Songs, rok później dotarł do finału na żywo. Choć ostro krytykowano go za „nieoryginalny” i „boybandowy” głos i wizerunek, zyskał on jednak poparcie jurora Robina Gibba i ostatecznie został czarnym koniem konkursu, zajmując drugie miejsce za Alexem Parksem.  

W 2004 roku podpisał kontrakt z UMTV, zdobył piąte miejsce na listach przebojów dzięki singlowi „Bring It On” i wydał swój debiutancki album o tym samym tytule, będący mieszanką autorskich kompozycji i coverów utworów Johna Lennona, The Calling i Bread. Po rozczarowującym miejscu na listach przebojów drugiego singla „You And Me Tonight”, został porzucony przez swoją wytwórnię i spędził kolejne lata, występując jako frontman różnych zespołów, w tym Albion i Blue Nun.  

W 2007 roku zyskał światową sławę dzięki odie do piłkarza Marka Viduki, opartej na utworze „Hallelujah” Leonarda Cohena, a w 2010 roku niespodziewanie zdobył trzeci przebój w Top 40, gdy jego utwór „Just Drive” został wykorzystany w materiale filmowym z Grand Prix Formuły 1 w Abu Zabi. Griffin pisał również piosenki dla zespołów Phixx i Cascada, a także był autorem hymnu Mistrzostw Świata 2002 dla byłego menedżera piłkarskiego Terry'ego Venablesa, zatytułowanego „England Crazy”.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Bring It On/My Lover's PrayerAlistair Griffin01.20045[7]-UMTV 9815673[written by Alistair Griffin][produced by Ian Curnow,Deacon Smith]
You and Me (Tonight)Alistair Griffin03.200418[4]-UMTV 9817776[written by Griffin, Tom Nichols, Fitzgerald, Jon O'Mahony]
Just DriveAlistair Griffin11.201038[2]-Eden CATCO 170641545-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Bring It OnAlistair Griffin01.200412[3]-UMTV 9816116[produced by Danny Schogger, Deacon Smith, Ian Curnow]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 1 grudnia 2025

Unit 4 + 2

 Unit 4 + 2 to brytyjski zespół popowy założony w Hertfordshire w Anglii, który w 1965 roku
osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów dzięki utworowi „Concrete and Clay”. Utwór utrzymywał się na szczycie brytyjskiej listy przebojów przez tydzień.

 W 1962 roku Brian Parker, ówczesny gitarzysta i autor tekstów w zespole Hunters, postanowił założyć własny zespół wokalny. Zaprosił do współpracy swojego przyjaciela Davida „Bustera” Meikle. Zaprosili do współpracy wokalistę Tommy'ego Moellera i Petera Moulesa, którzy razem chodzili do szkoły. Zespół nazwali Unit 4, podobno inspirowany „Unit 4”, czwartym i ostatnim segmentem audycji radiowej BBC „Pick of the Pops”, w którym prezentowano Top 10. Do Unit 4 dołączyli później Russ Ballard na gitarze i Robert „Bob” Henrit na perkusji (tworząc + 2), tworząc sześcioosobowy, czterogłosowy zespół wokalny. 

 Moeller był głównym wokalistą i frontmanem od pierwszego koncertu jako grupa wokalna Unit 4 do ostatniego koncertu jako Unit 4 + 2 jako grupa wokalna z instrumentami. Z powodu złego stanu zdrowia i niechęci do występów na żywo, Brian Parker opuścił zespół, ale pozostał zaangażowany jako współautor tekstów z Tommym Moellerem przy wszystkich oryginalnych nagraniach zespołu. Jego miejsce na koncertach zajął Howard „Lem” Lubin. Około 1967 roku, kiedy nagrywali swój drugi album, Rodney Garwood zastąpił Petera Moulesa (który zaczął grać na basie, gdy zespół zmienił się z grupy wokalnej w zespół popowy) na basie, a Hugh Halliday zastąpił Boba Henrita. 

 Jako Unit 4 + 2 wydali swój debiutancki singiel w wytwórni Decca Records zatytułowany „The Green Fields” (z jedynym występem z zespołem banjo Nigela Snooka), który w 1964 roku osiągnął 48. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich drugi singiel, „Sorrow and Pain”, odniósł mniejszy sukces. Brian Parker współtworzył „Sea of ​​Faces” z Kimem Fowleyem dla Unit 4 + 2, gdy mieszkał w Anglii z P.J. Probym. Grupa nagrała piosenkę, ale nigdy nie doczekała się wydania. Inna grupa, The Ways and Means, której menedżerem był Ron Fairway, nagrała ją, a ukazała się nakładem wytwórni Pye.Stała się ona niewielkim przebojem zespołu, trafiając na listy przebojów Radio City  i Radio Caroline na początku 1967 roku.

  Utwór „Concrete and Clay” zespołu Unit 4 + 2 stał się wielkim hitem w następnym roku, podobno dzięki występom w pirackich stacjach radiowych, zwłaszcza w Wonderful Radio London. Tony Windsor, dyrektor muzyczny stacji, wspominał później w wywiadzie, że początkowo odrzucił propozycję umieszczenia utworu na playliście stacji, ale DJ Kenny Everett przekonał go do zmiany zdania. Utwór został nagrany z muzykami sesyjnymi Russem Ballardem i Bobem Henritem (który grał z The Roulettes). Oprócz dotarcia na szczyt brytyjskiej listy przebojów, „Concrete and Clay” zyskał popularność na całym świecie.  W Stanach Zjednoczonych konkurencyjny cover Eddiego Rambeau (wyprodukowany przez Boba Crewe) podzielił się sprzedażą, przy czym utwór Rambeau dotarł do 35. miejsca na liście Billboard Hot 100, a Unit 4 + 2 do 28. miejsca. Cashbox umieścił obie konkurujące wersje razem na swojej liście przebojów, osiągając łącznie 12. miejsce. Decca wydała pospiesznie zmontowany album zatytułowany „1st Album”. 

 Kolejny singiel, „(You've) Never Been in Love Like This Before”, dotarł do pierwszej dwudziestki w Wielkiej Brytanii  i 95. miejsca na liście Billboard Hot 100 w USA. W 1967 roku Russ Ballard (który wraz z Henritem założył później zespół Argent) dołączył do zespołu na stałe, grając na gitarze z Brianem Parkerem na oryginalnym nagraniu „Concrete and Clay”. 

W latach 1964–1967 Unit 4 + 2 wydało 10 singli w wytwórni Decca, w tym jedną czteroutworową EP-kę, a wiele z nich trafiło na pierwszy album. Album później zmienił tytuł, okładkę i listę utworów i został ponownie wydany jako numer 1 na listach przebojów z udziałem Concrete and Clay. Ponadto single, które stały się hitami, takie jak piąty singiel „(You've) Never Been in Love Like This Before”, nie znalazły się na pierwszym albumie, ale zostały dodane do reedycji. Hugh Halliday zastąpił Boba Henrita na drugim i ostatnim albumie w 1967 roku w Fontana Records. Z Ballardem i Henritem na pokładzie jako pełnoprawnymi członkami, brzmienie Unit 4 + 2 skrystalizowało się, ale ich cover utworu Boba Dylana „You Ain't Goin' Nowhere” został przebity przez cover The Byrds.

 Ich ostatni singiel, „3.30”, zawierał partie fortepianu elektrycznego i inne instrumenty orkiestrowe. Utwór ukazał się na kompilacji z 1984 roku „The 49 Minute Technicolor Dream”. „I Will”, strona B, znalazła się na kompilacji z 1984 roku „The Psychedelic Snarl”. „3.30” nie znalazło się na listach przebojów, a wraz z kolejnym albumem, „Unit 4 + 2”, który również nie znalazł się na listach przebojów, grupa rozpadła się w 1970 roku.

  Unit 4 + 2 wydało sześć kolejnych singli w wytwórni Fontana do 1969 roku, rozwiązując się w 1970 roku. Jedno z wydawnictw Fontana było przeznaczone dla Hiszpanii i stanowiło reedycję czterech utworów z dwóch poprzednich singli jako jedną EP-kę. Na krótko pojawili się ponownie na trasie koncertowej po klubach w Wielkiej Brytanii w 1970 roku, z Tommym Moellerem jako frontmanem, ale z zupełnie nowym zespołem akompaniującym. W jego skład wchodzili Glyn Havard (gitara basowa i wokal), Allan Price (perkusja i wokal), Iain Hines (instrumenty klawiszowe i wokal) i Tony Duhig (gitara). Zespół istniał przez około dwa miesiące, a następnie ponownie się rozpadł. Havard, Duhig i Price grali później w awangardowym zespole progresywnym „Jade Warrior”. 

 „Concrete and Clay” powrócił do pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów w 1976 roku, dzięki coverowi Randy'ego Edelmana.Utwór znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu Rushmore z 1999 roku. Martin Plaza, współprowadzący wokalista australijskiego zespołu Mental As Anything, wydał swoją wersję jako debiutancki solowy singiel w 1986 roku, z debiutanckiego solowego albumu „Plaza Suite”. Utwór osiągnął 2. miejsce na australijskich listach przebojów. 

Single
Data wydania Tytuł UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
02.64 Green Fields/Swing Down Chariot 48[2] - Decca F 11821 [written by Dee, Paul][produced by Marcel Stellman]
02.65 Concrete And Clay/When I Fall In Love 1[1][15] 28[9] Decca F 12071 [written by Tommy Moeller, Brian Parker][produced by John L. Barker]
05.65 You've Never Been In Love Like This Before/Tell Somebody You Know 14 [11] 95[2] Decca F 12144 [written by Tommy Moeller, Brian Parker][produced by John L. Barker]
10.65 Hark/Stop Wasting Your Time - 131[2] Decca F 12211 [written by Tommy Moeller, Brian Parker][produced by John L. Barker]
03.66 Baby Never Say Goodbye/Rainy Day 49[1] - Decca F 12333 [written by Tommy Moeller, Brian Parker][produced by John L. Barker]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 13 października 2025

Was (Not Was)

Nietypowy duet nagraniowy i producencki złożony z przyjaciół z dzieciństwa Davida Weissa
 (saksofon, flet, instrumenty klawiszowe, śpiew) i Dona Fagensona (bas, instrumenty klawiszowe, gitara), którzy do własnych studyjnych pomysłów pozyskali liczne grono solistów (Sweat Pea Atkinson, Leonard Cohen, Harry Bowens i Donny Ray Mitchell).
 

Ich albumowy debiut łączył muzykę taneczną z intelektualną wiarygodnością, której brak było poprzednim przedsięwzięciom. Muzyków pozyskano z bardzo odmiennych formacji (od P-Funk po MC5), a w warstwie brzemieniowej wykorzystano m.in. poddane obróbce przemówienie Ronalda Reagana. Na logplayu Born to Laugh at Tornadoes rapowaniu Ozzy'ego Osbourne'a towarzyszyły motywy Franka Sinatry.
 

Wytwórnia Geffen zareagowała na eksperymenty zerwaniem kontraktu i duet przeniósł się do Phonogramu, gdzie skupił się na zawsze fascynującej go muzyce tanecznej. Największymi przebojami singlowymi były "Walk The Dinosaur" (6 tygodni na szczycie listy amerykańskiej) i Spy In The House Of Love, ale renomę zdobyło jako producenci nagrań innych artystów (B-52, Iggy Pop, Bonnie Raitt, Bob Dylan). Dylan był zawsze idolem Weissa, a realizacja jego płyt była dla producenta realizacją jego własnych ambicji. W 1990 longplay Are You Okay? zyskał przychylne recenzje, a duet umocnił swoją enigmatyczną pozycję na obrzeżach muzyki tanecznej. 

Single

Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Wheel Me OutWas (Not Was) 12.1980--Antilles 4505 [US][written by David Was, Don Was][Producer - David Was , Don Was , Jack Tann][34[13].Hot Disco/Dance;Antillies 805 12"]
Out Come The FreaksWas (Not Was) 07.1981--Island 49756 [US][written by David Was, Don Was][Producer - David Was , Don Was , Jack Tann, Michael Zilkha][16[14].Hot Disco/Dance;Island 961 12"]
Tell Me That I'm DreamingWas (Not Was) 03.1982--Island WIP 6776 [written by David Was, Don Was][Producer - David Was , Don Was , Jack Tann][3[19].Hot Disco/Dance;Island 50011 12"][68[7].R&B Chart]
Smile/The party broke upWas (Not Was) 11.1983-106[1]]Geffen 29 477 [US][written by David Was, Don Was][Producer - David Was , Don Was , Jack Tann]
Knocked Down, Made Small (Treated Like A Rubber Ball)/Man Vs. The Empire Brain BuildingWas (Not Was) 01.1984-109[1]]Geffen 29 407 [US][written by David Was, Don Was][Producer - David Was , Don Was , Jack Tann]
(Return To The Valley Of) Out Come The Freaks/(Predominantly Funk Version) Out Come The FreaksWas (Not Was) 02.198441[6]-Geffen A 4178[written by David Was, Don Was][Producer - David Was , Don Was , Jack Tann]
Robot GirlWas (Not Was) 09.198695[1]-Mercury WAS 1[Written by Don Was / David Was][Producer - Was (not Was)]
Spy In The House Of Love/Dad I'm In JailWas (Not Was) 07.198721[15]16[17][10.88]Fontana WAS 2[Written by: David Was/Don Was][Producer - Was (Not Was)][77[10].R&B Chart][1[2][10].Hot Disco/Dance;Chrysalis 43 262 12"]
Walk the Dinosaur/Wedding vows in Las VegasWas (Not Was) 10.198710[10]7[16][01.89]Fontana WAS 3[Producer - David Was , Don Was ][written by Randy Jacobs/David Was/Don Was ][11[11].Hot Disco/Dance;Chrysalis 43 332 12"]
The Boy's Gone Crazy/What Up, Dog?Was (Not Was) 12.198784[1]-Fontana SFSP 9[Written by: David Was/Don Was][Producer - The Was Bros.]
Out Come The Freaks (Again)Was (Not Was) 05.198844[3]-Fontana WAS 4 [Written-By - David Was , Don Was][Producer - Steve Salas ]
Anything Can Happen/The Death Of Mr. Ping PongWas (Not Was) 07.198867[3]75[6]]Fontana WAS 5[Producer - Paul Staveley O'Duffy ][Written by: David Was/Don Was/Aaron Zigman ][19[7].Hot Disco/Dance;Chrysalis 43 378 12"]
Papa Was A Rollin' Stone/Ballad Of YouWas (Not Was) 05.199012[7]-Fontana WAS 7 [Written by: N. Whitfield, B. Strong][Producer - David Was , Don Was ][10[9].Hot Disco/Dance;Chrysalis 23 540 12"][60[8].R&B Chart]
How The Heart Behaves/The Weird And Wonderful World Of Was (Not Was) 08.199053[4]-Fontana WAS 8 [Written by: David Was, Don Was][Producer - David Was , Don Was ][35[6].Hot Disco/Dance;Chrysalis 23 841 12"]
I Feel Better Than James BrownWas (Not Was) 11.199091[2]-Fontana WAS 9[Written by: David Was, Don Was][Producer - David Was , Don Was ]
Listen Like Thieves/Hello OperatorWas (Not Was) 05.199258[2]-Fontana WAS 10[Written by:Hutchence, Farriss, Beers, Pengilly][Producer -Don Was, David Was, Louis Biancaniello ]
Shake Your Head/I Blew Up The United StatesWas (Not Was) featuring Kim Basinger , Ozzy Osbourne 07.19924[9]-Fontana WAS 11[Written by: David Was, Don Was][Producer - David Was , Don Was]
Somewhere In America (There's A Street Named After My Dad)/Shake Your HeadWas (Not Was) 09.199257[2]-Fontana WAS 12[Written by: David Was, Don Was][Producer - David Was , Don Was]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Born to Laugh at TornadoesWas (Not Was) 10.1983-134[9]Geffen 4016[Producer - David Was , Don Was , Jack Tann]
What Up, Dog?Was (Not Was) 10.198847[6]43[37]Chrysalis 41 664[Producer - David Was , Don Was ,Paul Staveley O'Duffy ,Stevie Salas]
Are You Okay? Was (Not Was) 08.199035[6]99[11]Chrysalis 21 778[Producer - David Was , Don Was ]
Hello Dad... I'm in JailWas (Not Was) 06.199261[3]]-Fontana 512 4642 [UK][Producer - David Was,Don Was,Louis Biancaniello,Steve "Silk" Hurley,E-Smoove,Frankie Knuckles,Paul Staveley O'Duffy,Stevie Salas,Jack Tann,Jeffrey B. Young]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 11 października 2025

Wham!

Brytyjski duet. George MICHAEL - voc, Grek z pochodzenia, oraz Andrew Ridgeley (25.06.1963,
Windlesham) -g. voc, syn imigranta z Egiptu, razem uczęszczali do szkoły w Bushey.
W 1979 utworzyli grupę The Executive. Wykonywali z nią własne piosenki oparte na rytmach karaibskich, m.in. Can't Get Used To Losing You (nagrana później przez The BEAT). W 1981 zdecydowali się na występy w duecie, który nazwali Wham! Przedstawili żywą, radosna muzykę taneczną inspirowaną przebojami gwiazd murzyńskich - The SUPREMES, The FOUR TOPS, Smokey ROBINSON And The Miracles, The STYLISTICS, CHIC, Gap Band.
 

Ich nagrania biły przez kilka lat rekordy powodzenia (np. Young Guns, Wham Rap!, Bad Boys, Club Tropicana. Wake Me Up Before You Go Go, Freedom, Last Christmas, Everything She Wants, I'm Your Man, Edge Of Heaven). Ich sława dotarła nawet do Chin. W kwietniu 1985 duet wystapił w Pekinie i Kuang-czou, a podczas tych koncertów Lindsay Andersen zrealizował film Wham! Foreign Skies - The Video Of The China Tour, wydany rok później na wideokasecie (reżyser wycofał swoje nazwisko z czołówki rozgoryczony komercyjnym charakterem przedsięwzięcia).
 

Jesienią 1985 Michael postanowił skoncentrować się na karierze indywidualnej i w czerwcu 1986, po spektakularnym koncercie na londyńskim stadionie Wembley, drogi przyjaciół rozeszły się. W styczniu 1991 duet raz jeszcze zaprezentował się publicznie - podczas brazylijskiego festiwalu "Rock In Rio".
Andrew Ridgeley zadebiutował jako solista płytą "Son Of Albert" (Epic, 1990). Wokalistki znane z wielu nagrań Wham!, Pepsi Demacque (10.12. 1966, Londyn) i Shirlie Holliman (18.04.1962, Londyn), utworzyły duet Pepsi And Shirlie i nagrały płytę "All Right Now" (Polydor, 1987) z takimi przebojami, jak Heartache i Goodbye Stranger.
 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Young guns [Go for it]/Going for itWham!11.19823[17]-Innervision IVLA 2766[silver-UK][written by George Michael][produced by Steve Brown, George Michael]
Wham rap [Enjoy what you do]/Wham!01.19838[12]Innervision IVLA 2442[written by George Michael/Andrew Ridgeley][produced by Bob Carter]
Bad boysWham!05.19832[15]60[9]Innervision INVA 3143[silver-UK][written by George Michael][produced by Steve Brown, George Michael]
Club Tropicana/Blue [Armed with love]Wham!07.19834[11]Innervision INVA 3613[platinum-UK][written by George Michael,Andrew Ridgeley][produced by Steve Brown, George Michael]
Club fantastic megamix/A ray of sunshine [inst]Wham!11.198315[7]Innervision A 3586[written by George Michael][produced by Steve Brown, George Michael]
Wake me up before you go goWham!05.19841[2][16]1[3][24]Epic A 4440[3x-platinum-UK][platinum-US][written by George Michael][produced by George Michael]
FreedomWham!10.19841[3][14]3[18]Epic A 4743[gold-UK][written by George Michael][produced by George Michael]
Last Christmas/Everything she wantsWham!12.19842[25]3[45][01.2017] Epic A 4949[8x-platinum-UK][7x-platinum-US][written by George Michael][produced by George Michael]
Everything she wants/Like a babyWham!02.1985-1[2][20]Columbia 04840 [US][gold-UK][gold-US][written by George Michael][produced by George Michael]
I' m your man/Do it right [inst]Wham!11.19851[2][13]3[18]Epic A 6716[gold-UK][written by George Michael][produced by George Michael]
The edge of heaven/Where did your heart go?Wham!06.19861[2][12]10[13][side B:50[8]]Epic FIN 1[silver-UK][written by George Michael][produced by George Michael]
Last ChristmasWham!12.20121[10][106]-Sony Music MIUCT 8730[8x-platinum-UK][written by George Michael][produced by George Michael]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
FantasticWham!07.19831[2][116]83[44]Innervision IVL 25328[3x-platinum-UK][gold-US][produced by Steve Brown, George Michael ,Bob Carter]
Make it bigWham!11.19841[2][72]1[3][80]Epic EPC 86 311[4x-platinum-UK][6x-platinum-US][produced by George Michael]
The finalWham!07.19862[45]-Epic EPC 88 681[platinum-UK][produced by George Michael, Andrew Ridgeley, Steve Brown]
Music from The Edge Of HeavenWham!07.1986-10[28]Columbia 40 025 [US][platinum-US][produced by George Michael]
The best of Wham!Wham!11.19974[24]-Epic 89 020[2x-platinum-UK][produced by George Michael, Andrew Ridgeley, Steve Brown]
The Singles: Echoes from the Edge of HeavenWham!07.20232[5]31[3]Sony Music CG 19658711662[silver-UK][produced by George Michael, Bob Carter, Steve Brown]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:
Subskrybuj: Komentarze (Atom)