Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tennessee. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tennessee. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 16 kwietnia 2026

Curb Records

Curb Records (znana również jako Asylum-Curb, a wcześniej MCG Curb) to amerykańska
wytwórnia płytowa założona przez Mike'a Curba, pierwotnie jako Sidewalk Records w 1963 roku. W latach 1969–1973 Curb połączył się z MGM Records, gdzie Curb pełnił funkcję prezesa MGM i Verve Records.
 

Na przestrzeni lat Curb Companies odniosło znaczące sukcesy z takimi artystami jak Stone Poneys (z udziałem Lindy Ronstadt), Eric Burdon i War, Sammy Davis Jr., Osmond Family (w tym Donny & Marie), Lou Rawls, Exile, Righteous Brothers, Solomon Burke, Gloria Gaynor, The Hondells, The Arrows (z udziałem Davie Allana), Lyle Lovett, Roy Orbison, Electric Flag (z udziałem Mike'a Bloomfielda i Buddy'ego Milesa), The Sylvers i Four Seasons. Album powrotny Four Seasons, „Who Loves You”, zawierał utwór „December 1963 (Oh, What a Night)”. Był to pierwszy singiel, który spędził ponad rok na liście Billboard Hot 100.

 W przeszłości i obecnie Curb występował z takimi artystami jak Chet Atkins, Rodney Atkins, Kaci Battaglia, Bellamy Brothers, KMC Kru (hip-hop), Lee Brice, Sawyer Brown, Solomon Burke, Clark Family Experience, Sammy Davis Jr., Desert Rose Band, Exile, Family Force 5, Four Seasons, Gloria Gaynor, Lee Greenwood, Steve Holy, Wynonna Judd, The Judds, Hal Ketchum, Lyle Lovett, Ronnie McDowell, Tim McGraw, Jo Dee Messina, Roy Orbison, Lou Rawls, Righteous Brothers, LeAnn Rimes, Rio Grand, Neil Sedaka i T.G. Sheppard, Jim Stafford, Ray Stevens, Jonathan Thulin, Mel Tillis, Trick Pony (z udziałem Heidi Newfield), Hank Williams Jr. i Chris Young.

  Pod koniec 2002 roku Curb Records nabyło również udziały w Word Records od ówczesnych właścicieli Time Warner. Warner Music Group sprzedał pozostałe udziały w wytwórni Curb w 2016 roku, dzięki czemu Word stała się w całości własnością wytwórni, a Warner Music nadal dystrybuuje jej produkcje. Natalie Grant, czterokrotna laureatka nagrody GMA Music Award i wokalistka roku, podpisała kontrakt z Curb Records, podobnie jak pięciokrotny zdobywca nagrody GMA Music Award, zespół Selah. Przez lata Curb odnosił sukcesy z innymi artystami gospel, takimi jak MercyMe, Second Chapter of Acts, Degarmo and Key, Patti Cabrera, Michael English, Debby Boone, Fisk Jubilee Singers, Barlowgirl, pureNRG, Worship Kids, Francesca Battistelli, Big Daddy Weave, Building 429, Fernando Ortega, Downhere, Nicole C. Mullen, Larry Norman, Jonathan Pierce, Plumb, Point of Grace, Group 1 Crew, Salvador, Jamie Slocum, Steller Kart, Jaci Velasquez i Mark Schultz. 

W 2006 roku Curb założył siostrzaną wytwórnię rockową Bruc Records, której nazwa jest akronimem od słów „Blues, Rock, Urban, Country” (nazwa ta jest również zapisywana od tyłu jako „Curb”). „Straight to Hell” Hanka Williamsa III był pierwszym albumem wydanym pod nowym szyldem. W 2011 roku Curb wniósł pozew przeciwko piosenkarzowi Timowi McGrawowi, zarzucając mu złamanie umowy, a McGraw wniósł pozew wzajemny przeciwko Curbowi. Wczesne orzeczenia sądowe zapadły na korzyść McGrawa. W 2012 roku McGraw przestał nagrywać z Curbem, wytwórnią, która wydała wszystkie jego albumy i single od lat 90-tych, i przeszedł do Big Machine Records. 

W 2015 roku Jim Ed Norman został mianowany prezesem Curb Group. Jednak Mike Curb pozostaje niezwykle zaangażowany jako założyciel i prezes zarządu. Fundacja Curb Curb Records wspiera programy charytatywne za pośrednictwem Fundacji Rodziny Mike'a Curba. Wśród wspieranych programów znajdują się: Centrum Powitalne Rodziny Mike'a Curba w Second Harvest, Młodzieżowa Orkiestra Symfoniczna Curb, Konkurs Młodych Muzyków Curb, Konkurs Koncertów Curb, Centrum Humanitarne Curb Family, Centrum Osiągnięć Juniorów Curb w Los Angeles i Nashville, Centrum Pediatryczne Curb Family, Centrum Konferencyjne Skautów w Nashville, Teatr Patriots w Fort Campbell, Centrum Edukacyjne Curb Family Oasis oraz Klasy Rozwoju Nauczycieli Stella Curb. Fundacja Curb aktywnie działa w obszarze edukacji, m.in. w Curb Center na Uniwersytecie Vanderbilt (gdzie uruchomiono program Curb Creative Campus), Curb College for Music Business na Uniwersytecie Belmont, Curb College of Arts, Media and Communication na Uniwersytecie Stanowym Kalifornii w Northridge, Curb Beaman Jubilee Singers Chair na Uniwersytecie Fisk, Curb College of Arts, Music and Sciences na Daytona State College, Business and Law Chair and Facility na Claremont McKenna College, Curb Learning Lab for Music and Entertainment na Uniwersytecie Baylor, Curb Keller Dormitories w Neve Yerushalayim na Uniwersytecie Jerozolimskim oraz Curb History Institute na Rhodes College. Projekty W ramach projektów edukacyjnych Curb, Curb zakupił i odrestaurował pierwszy dom Elvisa Presleya w Memphis w stanie Tennessee, Muzeum Johnny'ego Casha w Nashville w stanie Tennessee, historyczne studio RCA Studio B oraz zabytkowy Quonset Hut w Columbii (pierwsze studio nagraniowe na słynnej Music Row w Nashville). Te zabytkowe obiekty były wykorzystywane przez studentów różnych uczelni i uniwersytetów wspieranych przez Curb do studiowania historii muzyki. W październiku 2008 roku Curb Event Center, mieszczący 6000 osób, 

Na Uniwersytecie Belmont w Nashville odbyła się debata prezydencka Town Hall pomiędzy senatorami Johnem McCainem i Barackiem Obamą. 
 
 W Wielkiej Brytanii artyści Curb (poza tymi, którzy posiadają sublicencje dla dużych wytwórni) mogą znaleźć się na brytyjskich listach przebojów „niezależnych”. W styczniu 2006 roku Curb znalazł się w pierwszej dziesiątce przeboju z albumem „Tribute to George Best” Briana Kennedy'ego i Petera Corry'ego, EP-ką zawierającą utwory „You Raise Me Up”. Wcześniej Curb miał duże przeboje w Europie z zespołami Four Seasons, The Osmonds, LeAnn Rimes oraz ścieżkami dźwiękowymi, takimi jak „Coyote Ugly”.

piątek, 10 kwietnia 2026

Oak Ridge Boys

Oak Ridge Boys, kwartet wokalny, którego początki sięgają lat 40-tych.
Znani w tym czasie jako Oak Ridge Quartet, występowali z towarzyszeniem fortepianu. Największą popularność osiągnęli w latach 70-tych, wtedy w zespole nie było nikogo z członków-założycieli. Przez grupę przewinęło się przeszło 40 różnych wokalistów i muzyków, a skład ustabilizował się w połowie lat 70-tych i obejmował następujących wokalistów: Duane Allen - głos wiodący; Joe Bonsall - tenor; William Lee Golden - baryton; Richard Sterban - bas. Dzięki długiej karierze i wielu osiągnięciom kwartet stał się powszechnie cenioną instytucją w dziedzinie muzyki country, którego korzenie silnie opierają na gospel.
 

Na początku lat 70-tych kwartet zdobył czterokrotnie nagrodę Grammy w kategorii najlepszego wykonania utworów gospel i kilkanaście nagród Dove (odpowiednika Grammy w sferze muzyki gospel). W 1977r wokaliści zdecydowali przekształcić repertuar na świecką muzykę country. Rozpoczęli od dwóch przebojowych piosenek - Y'All Come Back Saloon i You're the One i prawie natychmiast zaczęli okupować pierwszą dziesiątkę listy bestsellerów country. W ciągu następnych ośmiu lat nagrali 25 piosenek, które weszły do pierwszej dziesiątki przebojów country, a 13 z nich zajęło pierwsze miejsce.
 

Największym przebojem kwartetu była piosenka Elvira, nagrana w 1981r. Pod koniec lat 80-tych popularność zespołu zaczęła spadać. W 1987r nastąpiła ważna zmiana w składzie kwartetu, W.L. Goldena, który był w zespole od 1964r, zastąpił gitarzysta i wokalista - Steve Sanders. W wyniku tej zmiany grupa szybko odzyskała popularność i wróciła na listy przebojów, a piosenki It Takes a Little Rain (To Make Love Grow), Gonna Take a Lot of River oraz No Matter How High zajęły pierwsze miejsca na listach przebojów country.
 

Ostatnim przebojem z pierwszego miejsca była piosenka Lucky Moon z 1991r. W 1995r w tajemniczych okolicznościach z zespołu odszedł S. Sanders, trzy lata później, na godzinę przed rozpoczęciem koncertu, popełnił samobójstwo. W 1996r powrócił do zespołu W.L. Golden. W drugiej połowie lat 90-tych grupa skupiła się na koncertach, chociaż wróciła na wysokie miejsca list przebojów.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Y'All Come Back Saloon/EmmylouOak Ridge Boys08.1977-3[12].Country ChartABC/Dot 17 710[written by Sharon Vaughn][produced by Ron Chancey]
You're The One/Morning Glory DoOak Ridge Boys12.1977-2[11].Country ChartABC/Dot 17 732[written by Bob Morrison][produced by Ron Chancey]
I'll Be True To You/An old time family bluegrass bandOak Ridge Boys04.1978-102[3]ABC 12 350[written by Alan Rhody][produced by Ron Chancey][1[1][11].Country Chart]
Cryin' Again/I can love youOak Ridge Boys09.1978-107[2]ABC 12 397[written by Rafe Van Hoy, Don Cook][produced by Ron Chancey][3[11].Country Chart]
Come On In/Morning Glory DoOak Ridge Boys12.1978-3[10].Country ChartABC 12 434[written by Michael Clark][produced by Ron Chancey]
Sail Away/The Only OneOak Ridge Boys04.1979-2[11].Country ChartMCA 12 463[written by Rafe Van Hoy][produced by Ron Chancey]
Rhythm Guitar/All Our Favorite SongsOak Ridge Boys06.1979-94[1].Country ChartColumbia 11009[written by T. A. Hill]
Dream On/Dr. Rock and RollOak Ridge Boys08.1979-7[9].Country ChartMCA 41 078[written by Dennis Lambert, Brian Potter][produced by Ron Chancey]
Leaving Louisiana in the Broad Daylight/I Gotta Get Over ThisOak Ridge Boys12.1979-1[1][11].Country ChartMCA 41 154[written by Rodney Crowell, Donivan Cowart][produced by Ron Chancey]
Trying to Love Two Women/Hold On Til SundayOak Ridge Boys04.1980-1[1][12].Country ChartMCA 41 217[written by Sonny Throckmorton][produced by Ron Chancey]
Heart of Mine/Love takes twoOak Ridge Boys08.1980-105[1]MCA 41 280[written by Michael Foster][produced by Ron Chancey][3[11].Country Chart]
Beautiful You/Ready to Take My ChancesOak Ridge Boys11.1980-3[12].Country ChartMCA 51 022[written by Dave Hanner][produced by Ron Chancey]
Elvira/Woman like youOak Ridge Boys05.1981-5[22]MCA 51 084[1[1][9].Country Chart][platinum-US][Written by: Dallas Frazier ][produced by Ron Chancey]
(I'm Settin') Fancy Free/How Long Has It BeenOak Ridge Boys09.1981-104[2]MCA 51 169[written by Roy August, Jimbeau Hinson][produced by Ron Chancey][1[1][9].Country Chart]
Bobbie Sue/Live in loveOak Ridge Boys01.1982-12[14]MCA 51 231[gold-US][1[1][11].Country Chart][Written by:Jerry Leiber,Mike Stoller,Wood Newton, Dan Tyler,Adele Tyler][produced by Ron Chancey]
So Fine/I wish you were here [Oh,my darlin']Oak Ridge Boys06.1982-76[4]MCA 52 065[22[7].Country Chart][Written by: Johnny Otis][produced by Ron Chancey]
I Wish You Could Have Turned My Head (And Left My Heart Alone)/Back In Your Arms AgainOak Ridge Boys08.1982-2[17].Country ChartMCA 52 095[Written by: Sonny Throckmorton][produced by Ron Chancey]
Thank God For Kids/Christmas Is Paintin' The TownOak Ridge Boys12.1982-3[10].Country ChartMCA 52 145[Written by: Eddy Raven][produced by Ron Chancey]
American Made/The cure for my broken heartOak Ridge Boys02.1983-72[5]MCA 52 179[written by Bob DiPiero,Pat McManus][produced by Ron Chancey][1[1][13].Country Chart]
Love Song/Heart on the Line (Operator, Operator)Oak Ridge Boys06.1983-1[1][12].Country ChartMCA 52 224[written by Steven Runkle][produced by Ron Chancey]
Ozark Mountain Jubilee/Down Deep InsideOak Ridge Boys11.1983-5[13].Country ChartMCA 52 288[written by Scott Anders, Roger Murrah][produced by Ron Chancey]
I Guess It Never Hurts To Hurt Sometimes/Through My EyesOak Ridge Boys03.1984-1[1][12].Country ChartMCA 52 342[written by Randy VanWarmer][produced by Ron Chancey]
Everyday/Ain't No Cure for the Rock and RollOak Ridge Boys07.1984-1[1][13].Country ChartMCA 52 419[written by Dave Loggins,J.D. Martin][produced by Ron Chancey]
Make My Life With You/Break My MindOak Ridge Boys12.1984-1[1][14].Country ChartMCA 52 488[written by Gary Burr][produced by Ron Chancey]
Little Things/The Secret of LoveOak Ridge Boys04.1985-1[1][13].Country ChartMCA 52 556[written by Billy Barber][produced by Ron Chancey]
Touch a Hand, Make a FriendOak Ridge Boys08.1985-1[1][13].Country ChartMCA 52 646[written by Homer Banks, Raymond Jackson, Carl Hampton][produced by Ron Chancey]
Come On In (You Did The Best You Could Do)/Roll Tennessee RiverOak Ridge Boys12.1985-3[14].Country ChartMCA 52 722[written by Rick Giles, George Green][produced by Ron Chancey]
Juliet/Everybody WinsOak Ridge Boys04.1986-15[8].Country ChartMCA 52 801[written by John Hall, Larry Hoppen][produced by Ron Chancey]
When You Get to the HeartBarbara Mandrell with Oak Ridge Boys04.1986-20[6].Country ChartMCA 52 802[written by N. Wilson, T. Brown, W. Holyfield][produced by Tom Collins]
You Made A Rock Out Of A Rolling Stone/Hidin' PlaceOak Ridge Boys08.1986-24[7].Country ChartMCA 52 873[written by Kix Brooks, Chris Waters][produced by Ron Chancey]
It Takes A Little Rain (To Make Love Grow)/Looking for LoveOak Ridge Boys03.1987-1[1][14].Country ChartMCA 53 010[written by Roger Murrah, Steve Dean, James Dean Hicks][produced by Jimmy Bowen]
This Crazy Love/Where the Fast Lane EndsOak Ridge Boys06.1987-1[1][15].Country ChartMCA 53 023[written by Roger Murrah, James Dean Hicks][produced by Jimmy Bowen]
Time In/A Little Coal on the FireOak Ridge Boys11.1987-17[7].Country ChartMCA 53 175[written by Rich Alves, Roger Murrah, James Dean Hicks][produced by Jimmy Bowen]
True Heart/Love Without MercyOak Ridge Boys03.1988-5[13].Country ChartMCA 53 272[written by Michael Clark, Don Schlitz][produced by Jimmy Bowen]
Gonna Take a Lot of River (Mississippi, Monongahela, Ohio)/Private LivesOak Ridge Boys08.1988-1[1][15].Country ChartMCA 53 381[written by Mark Henley, John Kurhajetz][produced by Jimmy Bowen]
Bridges And Walls/Never Together (But Close Sometimes)Oak Ridge Boys12.1988-10[12].Country ChartMCA 53 460[written by Roger Murrah,Randy VanWarmer][produced by Jimmy Bowen]
Beyond Those Years/Too Many HeartachesOak Ridge Boys04.1989-7[13].Country ChartMCA 53 625[written by Troy Seals, Eddie Setser][produced by Jimmy Bowen]
An American Family/Too Many HeartachesOak Ridge Boys09.1989-4[12].Country ChartMCA 53 705[written by Bob Corbin][produced by Jimmy Bowen]
No Matter How High/Bed of RosesOak Ridge Boys01.1990-1[1][21].Country ChartMCA 53 757[written by Joey Scarbury,Even Stevens][produced by Jimmy Bowen]
Baby, You'll Be My Baby/Cajun GirlOak Ridge Boys01.1990-71[3].Country ChartMCA 79 006[written by Gene Pistilli, Troy Seals][produced by Jimmy Bowen]
(You're My) Soul And InspirationOak Ridge Boys12.1990-31[6].Country ChartRCA 2665[written by Barry Mann, Cynthia Weil][produced by Richard Landis]
Lucky Moon/Walkin' After MidnightOak Ridge Boys04.1991-6[17].Country ChartRCA 2779[written by Doug Johnson, Mark Wright][produced by Richard Landis]
Change My Mind/Our Love Is Here To StayOak Ridge Boys08.1991-70[5].Country ChartRCA 07863 62013[written by A. J. Masters, Jason Blume][produced by Ron Chancey]
Baby on Board/When It Comes To YouOak Ridge Boys10.1991-44[13].Country ChartRCA 07863 62099[written by J. C. Crowley, Jeff Silbar][produced by Richard Landis]
Fall/Until You're Back In My Arms AgainOak Ridge Boys06.1992-69[4].Country ChartRCA 62228[written by Don Von Tress][produced by Joe Scaife, Jim Cotton, Oak Ridge Boys]
Ain't No Short Way HomeOak Ridge Boys10.1999-71[1].Country Chart Platinum 9355[written by Bob DiPiero, Jim Photoglo][produced by Ron Chancey]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Y'all Come Back SaloonOak Ridge Boys02.1978-120[9]ABC/Dot 2093[gold-US][produced by Ron Chancey]
Room ServiceOak Ridge Boys06.1978-164[11]ABC 1065[gold-US][produced by Ron Chancey]
TogetherOak Ridge Boys03.1980-154[6]MCA 3220[gold-US][produced by Ron Chancey]
Greatest HitsOak Ridge Boys11.1980-99[21]MCA 5150[platinum-US][produced by Ron Chancey]
Fancy FreeOak Ridge Boys06.1981-14[48]MCA 5209[2x-platinum-US][produced by Ron Chancey]
Bobbie SueOak Ridge Boys02.1982-20[21]MCA 5294[gold-US][produced by Ron Chancey]
ChristmasOak Ridge Boys12.1982-73[7]MCA 5365[gold-US][produced by Ron Chancey]
American MadeOak Ridge Boys02.1983-51[23]MCA 5390[gold-US][produced by Ron Chancey]
DeliverOak Ridge Boys11.1983-121[14]MCA 5455[gold-US][produced by Ron Chancey]
Greatest Hits 2Oak Ridge Boys09.1984-71[24]MCA 5496[platinum-US][produced by Ron Chancey]
Step on OutOak Ridge Boys04.1985-156[5]MCA 5555[gold-US][produced by Ron Chancey]
A Gospel JourneyOak Ridge Boys05.2009-156[1]Gaither Music[produced by Duane Allen ]
The Boys Are BackOak Ridge Boys06.2009-77[1]Spring Hill 1145[produced by Duane Allen, Dave Cobb]
It's Only NaturalOak Ridge Boys10.2011-70[7]Cracker Barrel Music[produced by Michael Sykes, Duane Allen, Ron Chancey]

czwartek, 9 kwietnia 2026

Norma Jean Wright

Norma Jean Wright (ur. 15 lipca 1950r) to amerykańska wokalistka,
która w latach 1977–1978 była wokalistką zespołu Chic, grającego soul, R&B i disco.
 

Norma Jean Wright urodziła się w Ripley w stanie Tennessee. W młodym wieku wraz z rodziną przeprowadziła się do Elyrii w stanie Ohio. Studiowała na Uniwersytecie Stanowym Ohio. 

 Wright śpiewała w żeńskim trio Topettes i przez krótki czas koncertowała z zespołem The Spinners. W 1977 roku dołączyła do zespołu Chic, grającego soul, R&B i disco.  Najbardziej znanym jej występem był główny wokal na debiutanckim albumie Chic, „Chic” (1977), na którym znalazły się przeboje „Dance, Dance, Dance (Yowsah, Yowsah, Yowsah)” (6. miejsce na liście przebojów Pop, 6. miejsce na liście R&B w styczniu 1978) oraz „Everybody Dance” (38. miejsce na liście przebojów Pop, 12. miejsce na liście R&B w kwietniu 1978). 

Opuściła Chic w 1978 roku, aby rozpocząć karierę solową pod pseudonimem Norma Jean. W lipcu 1978 roku jej pierwszy przebój R&B, „Saturday” (15. miejsce), znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów, na jej debiutanckim albumie „Norma Jean” wydanym przez wytwórnię Bearsville Records, wyprodukowanym przez Bernarda Edwardsa i Nile’a Rodgersa. W styczniu 1980 roku jej drugi (i ostatni) przebój R&B, „High Society” (19. miejsce), znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów, również wyprodukowany przez zespół Chic. Jej pierwszy album zawierał kilka popularnych piosenek: „Sorcerer”, „Having a Party” i „I Like Love”. Późniejsze popularne utwory to „Hold Me Lonely Boy” (1979), „Love Attack” (1983), „Shot in the Dark” (1984) i „Every Bit of This Love” (1985).  

W 2004 roku utwór „I Like Love” został wykorzystany przez brytyjski projekt taneczny Solitaire w ich klubowym hicie „I Like Love (I Love Love)”. Wright śpiewała jako wokalistka wspierająca z takimi artystami jak C+C Music Factory, Constina, Randy Crawford, Will Downing, Aretha Franklin, Fantasy, Debbie Gibson, Nelson Rangell, Luther Vandross, Madonna, Sister Sledge, Nick Scotti i Freddie Jackson. Często występuje w duecie z Luci Martin, inną byłą wokalistką Chic. 

W 2018 roku Wright dołączyła do żeńskiego zespołu First Ladies of Disco i wyruszyła z nim w trasę koncertową. W marcu 2019 roku Wright wydała z zespołem singiel „Don't Stop Me Now”. W 2019 roku otrzymała nagrodę Culture News Award za całokształt twórczości, przyznawaną przez Davida Serero. W 2024 roku Norma Jean Wright wydała swoją pierwszą EP-kę zatytułowaną „Living And Loving Life”. W tym samym roku wydała dwa nowe single: „Around Me” i „In Love Again”, napisane i wyprodukowane przez Davida Serero.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Saturday/This Is The LoveNorma Jean09.1978-103[3]Bearsville 0326[written by Bernard Edwards, Nile Rodgers, Bobby Carter][produced by Nile Rodgers, Bernard Edwards][15[14].R&B; Chart]
Having A Party/So I Get Hurt AgainNorma Jean11.1978--Bearsville 0331[written by Sam Cooke][produced by Nile Rodgers, Bernard Edwards, Marc Kreiner, Tom Cossie][83[5].R&B; Chart]
High Society/Hold Me Lonely BoyNorma Jean12.1979--Bearsville 49119[written by Bernard Edwards, Nile Rodgers][produced by Nile Rodgers, Bernard Edwards][19[14].R&B; Chart][92[5].Hot Disco/Dance;Bearsville 8898 12"]

wtorek, 7 kwietnia 2026

Old Dominion

Zespół Old Dominion z Nashville specjalizuje się w nowoczesnym country z
rockową instrumentacją i autorskim, autorskim pisaniem piosenek. Powstał w schyłkowym okresie bro-country, gatunku, za który pięciu członków grupy jest częściowo odpowiedzialnych, jako autorzy hitów Luke'a Bryana i Cole'a Swindella. Zespół balansował na granicy współczesnego popu i klasycznego soft rocka w swoich pierwszych hitach, „Break Up with Him” z 2015 roku i „Snapback” z 2016 roku. Współpraca z producentem i autorem tekstów Shane'em McAnally'm pomogła kwintetowi pozostać modnym i świeżym, co zaowocowało serią singli, które zajęły pierwsze miejsca list przebojów, w tym „Song for Another Time”, „No Such Thing as a Broken Heart”, „Written in the Sand”, „Make It Sweet” i „One Man Band”.  

Po wydaniu w 2021 roku czwartego albumu długogrającego „Time, Tequila & Therapy”, Old Dominion osiągnął dziewiąty numer jeden na liście przebojów Country Airplay dzięki utworowi „Memory Lane” z albumu o tym samym tytule z 2023 roku. Album „Odies But Goodies”, który trwał przez całą karierę zespołu, ukazał się w kolejnym roku, gdy zespół przygotowywał się do wydania szóstego albumu studyjnego „Barbara”, zaplanowanego na 2025 rok. 

 Zespół, składający się z czterech mieszkańców Wirginii - Matta Ramseya (wokalisty, gitary), Geoffa Sprunga (gitary basowej, wokalu), Whita Sellersa (perkusji) i Brada Tursiego (gitary, wokalu) - oraz Trevora Rosena z Detroit (gitary, instrumentów klawiszowych, wokalu), powstał w Nashville. Zespół, szczycący się czołowymi autorami piosenek country, takimi jak Ramsey, Rosen i Tursi (zespół The Band, w którego skład weszli m.in. Perry, Keith Urban, Luke Bryan, Dierks Bentley, Chris Young i Craig Morgan), szybko zyskał na popularności. Pracując w studiu z Shane'em McAnallym i Ilyą Toshinskym, Old Dominion wydali jesienią 2014 roku debiutancką EP-kę o tym samym tytule. Singiel „Break Up with Him” zyskał rozgłos na początku następnego roku, częściowo dzięki teledyskowi nawiązującemu do filmu „Powrót do przyszłości”. 

Latem 2015 roku „Break Up with Him” znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów Country Airplay magazynu Billboard, co zapowiedziało listopadową premierę ich debiutanckiego albumu „Meat & Candy”, również wyprodukowanego przez McAnally'ego. W marcu 2017 roku Old Dominion wydał singiel „No Such Thing as a Broken Heart”, pierwszy utwór z ich drugiego albumu. Wyprodukowany przez McAnally'ego, album „Happy Endings” ukazał się w sierpniu tego samego roku i zawierał hit „Written in the Sand”, ich piąty z rzędu platynowy singiel. Zestaw znalazł się na szczycie list przebojów country i znalazł się w pierwszej dziesiątce listy Billboard 200. W październiku 2018 roku wydali singiel „Make It Sweet” i wyruszyli w trasę koncertową w oczekiwaniu na swój trzeci, tytułowy album, który ukazał się rok później. Podobnie jak w przypadku poprzedniego albumu, Old Dominion zajął pierwsze miejsce na liście albumów country i wydał kolejny skromny przebój „One Man Band”. 

W połowie 2020 roku grupa wydała lekki utwór „Everything to Lose”, a w 2021 roku kolejny letni hymn „I Was on a Boat That Day”, który był pierwszym singlem z ich czwartego albumu. Płyta zatytułowana „Time, Tequila & Therapy” ukazała się niespodziewanie w październiku 2021 roku. Osiągnęła 27. miejsce na liście Billboard 200 i wspięła się na czwarte miejsce na liście albumów country, generując następnie skromny hit „No Hard Feelings”.  „Memory Lane” stał się dziewiątym przebojem Old Dominion, który znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów Country Airplay w 2023 roku, co zapoczątkowało wydanie EP-ki o tym samym tytule w czerwcu tego samego roku.  

Memory Lane, który później został rozbudowany do pełnowymiarowego albumu, zawierał również utwór „Can't Break Up Now” z Megan Moroney. W czerwcu 2024 roku zespół powrócił z singlem „Coming Home”, który ukazał się na płycie Odies But Goodies jeszcze tego samego roku, retrospektywie kariery, zawierającej znane hity i mocne brzmienia. Kolejny album zespołu rozpoczął się w 2025 roku perkusyjnym, popowym „Making Good Time”, a następnie bardziej przejmującym „Me Most Nights”. Trzeci singiel „Water My Flowers” ​​ukazał się w czerwcu, zapowiadając szósty, bardzo osobisty album zespołu zatytułowany Barbara, który porusza tematy starzenia się, śmiertelności i sławy. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Break Up with HimOld Dominion07.2015-44[20]RCA Nashville[2x-platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Whit Sellers,Geoff Sprung,Brad Tursi][produced by Shane McAnally][3[37].Country Chart]
SnapbackOld Dominion02.2016-50[20]RCA Nashville[3x-platinum-US][written by Brad Tursi,Matthew Ramsey,Trevor Rosen][produced by Shane McAnally][4[29].Country Chart]
Song for Another TimeOld Dominion10.2016-46[19]RCA Nashville[platinum-US][written by Brad Tursi,Matt Jenkins,Matthew Ramsey,Trevor Rosen][produced by Shane McAnally][4[30].Country Chart]
No Such Thing as a Broken HeartOld Dominion06.2017-44[20]RCA Nashville[platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Brad Tursi,Jesse Frasure][produced by Shane McAnally][4[27].Country Chart]
Written in the SandOld Dominion12.2017-51[20]RCA Nashville[3x-platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Brad Tursi,Shane McAnally][produced by Shane McAnally][3[35].Country Chart]
Hotel KeyOld Dominion07.2018-48[19]RCA Nashville[platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Josh Osborne][produced by Shane McAnally][5[26].Country Chart]
Make It SweetOld Dominion01.2019-56[20]RCA Nashville[platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Whit Sellers,Geoff Sprung,Brad Tursi,Shane McAnally][produced by Shane McAnally,Old Dominion][8[29].Country Chart]
One Man BandOld Dominion09.2019-20[28]RCA Nashville[8x-platinum-US][written by Josh Osborne,Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Brad Tursi][produced by Shane McAnally,Old Dominion][2[53].Country Chart]
Some People DoOld Dominion05.2019--RCA Nashville[gold-US][written by Matthew Ramsey, Jesse Frasure ,Shane McAnally, Thomas Rhett][produced by Shane McAnally][38[19].Country Chart]
Never Be SorryOld Dominion08.2019--RCA Nashville[written by Shane McAnally,Trevor Rosen,Josh Osborne,Brad Tursi,Matthew Ramsey][produced by Shane McAnally,Old Dominion][50[1].Country Chart]
I Was on a Boat That DayOld Dominion07.2021-37[19]RCA Nashville[platinum-US][written by Brad Tursi, Shane McAnally, Geoff Sprung, Josh Osborne, Matthew Ramsey ,Trevor Rosen, Whit Sellers][produced by Shane McAnally,Old Dominion][8[25].Country Chart]
No Hard FeelingsOld Dominion06.2022-101[13]RCA Nashville[gold-US][written by Brad Tursi, Shane McAnally, Geoff Sprung, Matthew Ramsey, Trevor Rosen, Whit Sellers][produced by Shane McAnally,Old Dominion][24[25].Country Chart]
Memory LaneOld Dominion04.2023-27[20] Arista Nashville[2x-platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Brad Tursi,Jessie Jo Dillon][produced by Shane McAnally][7[26].Country Chart]
Can't Break Up NowOld Dominion & Megan Moroney09.2023--RCA Nashville[written by Tofer Brown,Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Emily Weisband][produced by Old Dominion,Ross Copperman][42[16].Country Chart]
Coming HomeOld Dominion07.2024--RCA Nashville[written by Brad Tursi,Shane McAnally,Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Geoff Sprung,Whit Sellers][produced by Shane McAnally,Old Dominion][42[15].Country Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Old Dominion (EP)Old Dominion07.2015-148[15] RCA Nashville 09345[produced by Shane McAnally]
Meat and CandyOld Dominion11.2015-16[67] RCA Nashville 88875134962[platinum-US][produced by Shane McAnally]
Happy EndingsOld Dominion09.2017-7[55] RCA Nashville 88985429392[platinum-US][produced by Shane McAnally]
Old DominionOld Dominion11.2019-9[44] RCA Nashville 19075891832[platinum-US][produced by Shane McAnally,Old Dominion]
Time, Tequila & TherapyOld Dominion10.2021-27[2]Sony Music CG 19439937852[produced by Shane McAnally, Old Dominion]
Memory LaneOld Dominion07.2023-56[4]Sony Music CG 19658825122[produced by Shane McAnally,Ross Copperman,Old Dominion]
Odies But GoodiesOld Dominion09.2024-85[15]Sony Music CG 19802830032[produced by Shane McAnally,Ross Copperman,Old Dominion]
BarbaraOld Dominion09.2025-136[1]Sony Music CG 19802941602

czwartek, 12 marca 2026

Temprees

The Temprees to amerykańskie trio wokalne grające soul z Memphis w stanie Tennessee,
najpopularniejsze w latach 70-tych XX wieku. Zespół wydał kilka albumów w wytwórni We Produce Records, będącej odnogą Stax Records. W 1972 roku zespół wystąpił przed ponad 100 000 fanów na słynnym festiwalu Wattstax w Los Angeles. 

  Pierwotnie utworzone jako The Lovemen, trio - wokalista Jasper „Jabbo” Phillips, którego mocny falsecik pojawiał się na większości ich nagrań, Harold „Scotty” Scott i Deljuan „Del” Calvin - poznali się w połowie lat 60-tych. XX wieku, gdy byli w gimnazjum, wraz z Larrym Dodsonem, przyszłym wokalistą The Bar-Kays. Zespół podpisał pierwszy kontrakt z wytwórnią Stax Records w 1970 roku z producentem Josephine „Jo” Bridges, która wydała jej wytwórnię zależną „We Produce”. Później, po upadku Stax, w 1976 roku zespół na krótko przeniósł się do Epic Records, spółki zależnej CBS, aby wydać dwa single. Zespół wydał trzy albumy: „Lovemen”, „Love Maze” i „Temprees 3” w wytwórni We Produce, wyprodukowane głównie przez Bridgesa, Toma Nixona, producenta wykonawczego i byłego inżyniera dźwięku Motown w Stax, oraz Lestera Snella, aranżera i producenta, który regularnie współpracował z Isaakiem Hayesem. 

Ich katalog został później ponownie wydany na płytach CD wraz z kompilacją największych hitów zatytułowaną „The Best of the Temprees”. Ostatnim przebojem tria był utwór „I Found Love On A Disco Floor” z 1976 roku,z  ich pierwszego albumu wydanego przez Epic Records, ponownie wyprodukowany przez Jo Bridgesa. 

Zespół reaktywował się w latach 90-tych i wydał czwarty autorski album w małej wytwórni High Stacks z Memphis w 2000 roku, zatytułowany „Because We Love You”, wyprodukowany przez grupę. Wokalista Jasper „Jabbo” Phillips zmarł 21 lutego 2001 roku  Jabbo został zastąpiony przez brata Dela, Jerry'ego „JC” Calvina. Wykonanie utworu „Dedicated to the One I Love” w wykonaniu The Temprees było jednym z 50 utworów zawartych w podwójnym boxie albumowym Stax 50th Anniversary Celebration z 2007 roku.  Utwór ten był najlepiej sprzedającym się utworem zespołu, osiągając 17. miejsce na liście przebojów R&B i 93. miejsce na liście przebojów pop w 1972 roku. 

W 2016 roku wydali swój piąty album studyjny „From The Heart”, na którym znalazł się również cover utworu „Reasons” zespołu Earth, Wind & Fire. Jakiś czas przed wydaniem tego albumu JC Calvina zastąpił Solomon „Sol” Young, którego później zastąpił obecny członek zespołu, Walter „Bo” Washington. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Explain It To Her Mama/Love ... Can Be So WonderfulTemprees05.1972--We Produce 1807[written by Cleophas Fultz, Leon Moore][produced by DeVante Swing][47[3].R&B; Chart]
Dedicated To The One I Love/I Love You, You Love MeTemprees10.1972-93[2]We Produce 1808[written by Lowman Pauling, Ralph Bass][produced by Jo Bridges, Tom Nixon][17[10].R&B; Chart]
Love's Maze/Wrap Me In LoveTemprees09.1973--We Produce 1811[written by Harold H. Scott][produced by Jo Bridges, Lester Snell, Tom Nixon][75[9].R&B; Chart]
I Found Love On A Disco Floor/There Aint A Dream Been DreamedTemprees02.1976--Epic 50192[written by J. Gonzales, S. Bradford][produced by J. Gonzales, S. Bradford][78[6].R&B; Chart]

poniedziałek, 5 stycznia 2026

Robert Knight

Robert Knight (ur. jako Robert Henry Peebles;ur.  21 kwietnia 1940r - zm. 5 listopada 2017r) był
amerykańskim piosenkarzem, najbardziej znanym z nagrania utworu „Everlasting Love” z 1967 roku. 

 Robert Peebles urodził się w Franklin w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych w 1940 roku, według danych rodzinnych i oficjalnych, choć niektóre źródła podają rok 1945.  Jako Robert Knight zadebiutował jako wokalista w zespole Paramounts, kwintecie złożonym z przyjaciół ze szkoły. Podpisali kontrakt z wytwórnią Dot Records w 1960 roku, a w 1961 roku nagrali „Free Me”, amerykański przebój R&B, który sprzedał się lepiej niż wersja Johnny'ego Prestona. Po tym początkowym sukcesie, ich kolejne wydawnictwa okazały się klapą, co doprowadziło do rozpadu zespołu. Zerwali również kontrakt płytowy z Dot i przez 4 i pół roku nie mogli nagrywać.

  Knight studiował chemię na Uniwersytecie Stanowym Tennessee i śpiewał z Fairlanes, trio wokalnym. W 1967 roku, po tym jak Knighta zauważono podczas występu z Fairlanes w Nashville w bractwie studenckim Uniwersytetu Vanderbilt, wytwórnia Rising Sons zaproponowała mu kontrakt solowy. Jego pierwsze nagranie, „Everlasting Love”, napisane przez właścicieli wytwórni, Buzza Casona i Maca Gaydena, odniosło sukces, osiągając 14. miejsce na amerykańskiej liście przebojów R&B i 13. miejsce na liście Hot 100 w dniach 18–25 listopada 1967 roku. Ta ponadczasowa piosenka odniosła jeszcze większy sukces w Wielkiej Brytanii w następnym roku, kiedy wersja Love Affair dotarła do 1. miejsca, uniemożliwiając wersji Knighta awans powyżej 40. miejsca.

 Knight nagrał dwa kolejne przeboje popowe na własnym podwórku: „Blessed Are the Lonely” i „Isn't It Lonely Together”. W latach 70-tych ponownie trafił na brytyjską listę przebojów dzięki reedycji swojego singla z 1968 roku „Love on a Mountain Top”, który na początku 1974 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Utwór został również napisany przez Casona i Gaydena. Reedycja „Everlasting Love” odniosła jeszcze większy sukces w Wielkiej Brytanii w 1974 roku, docierając do Top 20, a wersja Carla Carltona osiągnęła szczyt na 6. miejscu listy przebojów Hot 100 w dniach 23–30 listopada 1974 roku, siedem lat po tym, jak wersja Knighta osiągnęła szczyt. 

Jego ostatnim utworem na brytyjskiej liście przebojów był „Better Get Ready for Love”, który w maju 1974 roku osiągnął 53. miejsce. Pracował również na Uniwersytecie Vanderbilt jako technik laboratoryjny, nauczyciel chemii i członek obsługi technicznej. Knight zmarł w domu w Nashville w stanie Tennessee w wieku 77 lat. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Everlasting Love/Somebody's BabyRobert Knight09.196740[2]13[12]Rising Sons 705[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden][14[11].R&B; Chart]
Blessed Are The Lonely/It's Been Worth It AllRobert Knight01.1968-97[2]Rising Sons 707[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Isn't It Lonely Together/We'd Better StopRobert Knight10.1968-97[2]Elf 90,019[written by Ray Stevens][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Love On A Mountain Top/Power Of LoveRobert Knight11.197310[16]-Monument MNT 1875[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Everlasting Love/Never My LoveRobert Knight03.197419[8]-Monument MNT 2106[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Everlasting LoveRobert Knight12.1967-196[2]Rising Sons 17 000[produced by Buzz Cason, Mac Gayden]

niedziela, 4 stycznia 2026

Grady Martin

Thomas Grady Martin (ur. 17 stycznia 1929r - zm. 3 grudnia 2001r) był amerykańskim gitarzystą
sesyjnym grającym muzykę country i rockabilly.
Należąc do zespołu The Nashville A-Team, grał na gitarze w takich hitach jak „El Paso” Marty'ego Robbinsa, „Coal Miner's Daughter” Loretty Lynn i „Help Me Make It Through the Night” Sammi Smith. W ciągu prawie 50-letniej kariery Martin wspierał wielu wykonawców, między innymi Hanka Williamsa, Elvisa Presleya, Buddy'ego Holly'ego, Johnny'ego Burnette'a, Dona Woody'ego i Arlo Guthrie, Johnny'ego Casha, Patsy Cline'a i Binga Crosby'ego. Jest członkiem Rockabilly Hall of Fame i został wybrany do Country Music Hall of Fame w marcu 2015 roku. 
 
 Grady Martin urodził się w Chapel Hill w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych. Dorastał na farmie ze swoją najstarszą siostrą Lois, starszymi braćmi June i Billem oraz rodzicami Claude i Bessey. Jego matka grała na pianinie i wspierała jego talent muzyczny.W wieku 15 lat Martin został zaproszony do regularnych występów w rozgłośni WLAC-AM w Nashville w stanie Tennessee, a dwa lata później, 15 lutego 1946 roku, zadebiutował na nagraniu z Curly Fox & Texas Ruby w Chicago w stanie Illinois. W tym samym roku dołączył do zorientowanego na western swing zespołu Arkansas Cotton Pickers Paula Howarda jako połowa jego bliźniaczego zespołu gitarowego z Robertem „Jabbo” Arringtonem i wystąpił w Grand Ole Opry. Po odejściu Howarda, debiutant w Opry, Little Jimmy Dickens, zatrudnił kilku byłych członków Cotton Pickers, w tym Martina, jako swój pierwszy zespół objazdowy Country Boys.[3] Później dołączył do Big Jeffa Bessa & Radio Playboys, a następnie do Bailes Brothers Band. 
 
W 1950 roku Martin był częścią rozwijającej się sceny nagraniowej w Nashville jako gitarzysta studyjny i skrzypek, a jego gitarowe riffy napędzały utwory Reda Foleya „Chattanoogie Shoe Shine Boy” i „Birmingham Bounce”. W 1951 roku podpisał kontrakt z Decca Records, zakładając własny zespół country jazzowy, Grady Martin and the Slew Foot Five. Oprócz wspierania takich mainstreamowych artystów jak Bing Crosby i Burl Ives, zaczęli nagrywać na własną rękę, a później, pod pseudonimem Grady Martin and his Winging Strings, zaprezentował swoją gitarę Bigsby z podwójnym gryfem. Zespół, z Hankiem Garlandem, Bobem Moore’em, Tommym Jacksonem i Budem Isaacsem, regularnie występował w programie Ozark Jubilee w telewizji ABC w połowie lat 50-tych. 
 
 Martin odcisnął swoje największe piętno na muzyce country i rockabilly, grając jako muzyk sesyjny pod koniec lat 50-tych.  Jako gitarzysta The Nashville A-Team, grał na gitarze w przebojach Marty’ego Robbinsa „El Paso” (1959) i „Don't Worry” (1961), w utworach Roya Orbisona „Oh, Pretty Woman” (1964) oraz „Saginaw, Michigan” (1964) Lefty’ego Frizzella . Jego gra na gitarze była również widoczna w utworach Johnny'ego Hortona „The Battle of New Orleans” (1959) i „Honky Tonk Man” (1956), a zwłaszcza w czystym rockabilly brzmieniu w utworze „I'm Coming Home” (1957). Ukształtował niezliczone inne klasyki, w tym „I'm Sorry” Brendy Lee, „On the Road Again” Willie'ego Nelsona, „For the Good Times” Raya Price'a i „Satin Sheets” Jeanne Pruett. Martinowi przypisuje się przypadkowe natknięcie się na efekt „fuzz” gitary elektrycznej podczas sesji nagraniowej z Robbinsem w Bradley Studios w Nashville; jego sześciostrunowa gitara basowa była podłączona do uszkodzonego kanału w konsoli mikserskiej, generując dźwięk fuzz w utworze „Don't Worry”. 
 
 W latach 60-tych grał na sesjach z Joan Baez, J. J. Cale'em i innymi, a także na przeboju Sammi Smith z 1971 roku „Help Me Make It Through the Night”, jednym z najpopularniejszych singli country wszech czasów. Na początku lat 70-tych Martin grał na płytach Loretty Lynn i Conwaya Twitty'ego, współpracował z Krisem Kristoffersonem i był producentem zespołu country-rockowego Brush Arbor. Z Patsy Cline Martin wystąpił na niemal wszystkich sesjach Cline dla Decca od sierpnia 1961 roku do jej ostatniej sesji w lutym 1962 roku, podczas których akompaniował jej w takich utworach jak: „Crazy” „She's Got You” „Foolin' Around” „Seven Lonely Days” „You Belong to Me” „Heartaches” „True Love” „Faded Love” „Someday (You'll Want Me to Want You)” „Sweet Dreams” „Crazy Arms” „San Antonio Rose” „The Wayward Wind” „A Poor Man's Roses (Or a Rich Man's Gold)” „Have You Ever Been Lonely (Have You Ever Been Blue)?” „South of the Border (Down Mexico Way)” „Walkin' After Midnight” (nagranie z 1961 roku) „You Made Me Love You (I Didn't Want To Do It)” „Your Cheatin' Heart” „That's My Desire” „Half As Much” „I Can't Help It (If I'm Still in Love with You)” „Leavin' On Your Mind” „Someday (You'll Want Me To Want You)” „Love Letters In The Sand” „Blue Moon of Kentucky” .
 
 W 1978 roku, po zakończeniu kariery studyjnej, Martin powrócił do życia muzyka koncertowego, najpierw z Jerrym Reedem, a następnie jako główny gitarzysta zespołu Willie'ego Nelsona, występując w jego filmie „Honeysuckle Rose” z 1980 roku. W 1994 roku pogarszający się stan zdrowia zmusił go do przejścia na emeryturę, ale wyprodukował album honky tonk Nelsona z 1995 roku, Just One Love. 
 
Nashville Entertainment Association przyznało mu swoją pierwszą nagrodę Master Award w 1983 roku, a on sam został 83. osobą wprowadzoną do Rockabilly Hall of Fame. 5 kwietnia 2000 roku odebrał nagrodę Chetty'ego za znaczące osiągnięcia instrumentalne w Ryman Auditorium w Nashville podczas festiwalu Chet Atkins Musician Days. Problemy zdrowotne uniemożliwiły Martinowi udział w festiwalu; Nelson, Vince Gill i Marty Stuart wręczyli nagrodę- nazwaną na cześć Atkinsa, który brał w nim udział -synowi Martina, Joshuie. Grady Martin został wprowadzony do Musicians Hall of Fame w 2007 roku. Był trzykrotnie żonaty i miał trzy córki: Alisę, Angie i Julie oraz siedmiu synów: Grady'ego Jr., Joe, Tala, Jasona, Joshuę, Justina i Steve'a. 
 
 Martin zmarł na zawał serca 3 grudnia 2001 roku w Lewisburgu w stanie Tennessee i został pochowany na cmentarzu Hopper w hrabstwie Marshall w stanie Tennessee.

 

Kompozycje Grady Martina na listach przebojów


 
  [with  Louis Innis]
01/1961 I'm Learning About Love Brenda Lee 33.US 


[solo]
02/1962 Let's Go Floyd Cramer 90.US
05/1963 Loved Bill Pursell 121.US


[with  Alex Zanetis]
05/1962 Snap Your Fingers Joe Henderson 8.US
12/1963 Snap Your Fingers Barbara Lewis 71.US


Marilyn Martin

Marilyn Martin (ur. 4 maja 1954r) to amerykańska piosenkarka i autorka tekstów.
Najbardziej znana jest z przeboju „Separate Lives” z 1985 roku, nagranego w duecie z Philem Collinsem, który dotarł do pierwszego miejsca na kilku listach przebojów. 

 Marilyn Martin urodziła się 4 maja 1954 roku w Tennessee, ale wychowała się w Louisville w stanie Kentucky. Jako dziecko miała styczność z różnymi gatunkami muzyki. Jej ojciec był fanem country i bluegrassu, matka lubiła R&B, a babcia śpiewała gospel. W wieku 18 lat zaczęła śpiewać w różnych zespołach, ostatecznie dołączając do jednego z Akron w stanie Ohio. Po pięciu latach występów w klubach zespół miał okazję wyruszyć w trasę koncertową z Joe Walshem, który był headlinerem u boku Stevie Nicks. W trasie uczestniczyli również Michael McDonald, Boz Scaggs i Kenny Loggins. Po trasie koncertowej Martin przeprowadziła się do Los Angeles w Kalifornii i rozpoczęła owocną karierę jako wokalistka wspierająca takich artystów jak Stevie Nicks, Joe Walsh, Don Henley, Tom Petty i Kenny Loggins.

  Martin została protegowaną Douga Morrisa, ówczesnego szefa Atlantic, który usłyszał jej wokal wspierający na albumie Nicks „Rock a Little” i był pod takim wrażeniem, że poprosił o demo. Nagrała utwór Nicks „Sorcerer” (w którym Nicks śpiewał chórki) do ścieżki dźwiękowej filmu Jima Steinmana „Ulice w ogniu” z 1984 roku. Morris podpisał z Martin kontrakt na dwa albumy i nawiązał z nią kontakt przy utworze „Separate Lives”, będącym częścią ścieżki dźwiękowej filmu „Białe noce” z 1985 roku. Utwór był przebojem numer jeden w Stanach Zjednoczonych i znalazł się w pierwszej piątce list przebojów w Wielkiej Brytanii. Debiutancki album Martin, zatytułowany po prostu „The Best”, ukazał się w styczniu 1986 roku, osiągając 72. miejsce na liście Billboard 200, a singiel „Night Moves” dotarł do 28. miejsca na liście Billboard Hot 100. Z albumu ukazały się również dwa inne single: „Body and the Beat” i „Move Closer”, ale żaden z nich nie znalazł się na listach przebojów. 

 Jej drugi album, „This Is Serious”, ukazał się w 1988 roku, a jego głównym singlem był „Possessive Love” napisany i wyprodukowany przez Madonnę i Patricka Leonarda. Ukazał się również singiel „Love Takes No Prisoners”, a na stronie B znalazła się ballada „Quiet Desperation”. W tym samym roku Martin nagrała duet „And When She Danced”, wykorzystany w filmie „Stealing Home”. Ani single, ani album nie odniosły sukcesu komercyjnego, a wytwórnia Atlantic zrezygnowała z jej występów. 

Kontynuowała karierę jako wokalistka wspierająca do lat 90-tych. W 1993 roku Martin przeprowadziła się do Nashville, gdzie w 1994 roku nagrała album country „Through His Eyes” dla wytwórni Atlantic. Album początkowo nie został wydany, ale później udostępniono go za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej Martin, aż w końcu, po 30 latach, ukazał się oficjalnie w 2024 roku. W 1997 roku Martin nagrała duet „I Live for Love” z Davidem Hasselhoffem, który znalazł się na jego albumie „Hooked on a Feeling”.

 14 września 2012 roku Martin wydała album „Trust, Love, Pray”, chrześcijański album z utworami napisanymi przez Martin, w tym „Every Way and Always”, który był grany w stacjach radiowych Christian, Praise i Worship. Marilyn ponownie połączyła siły ze Stevie Nicks w październiku 2016 roku, śpiewając chórki podczas trasy koncertowej 24 Karat Gold i zastępując Lori Nicks. Kontynuowała współpracę ze Stevie Nicks, koncertując jako wokalistka wspierająca Fleetwood Mac w 2019 roku.

 Martin jest mężem gitarzysty, producenta muzycznego i inżyniera dźwięku Grega Dromana od 1976 roku. Para mieszkała w Nashville w latach 90. i 2000., gdzie Martin był właścicielem małej firmy i agentem nieruchomości Później para przeprowadziła się do Los Angeles, a od 2023 roku mieszka w Healdsburg w Kalifornii. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Separate Lives (Love Theme From White Nights)/I Don't Wanna Know [Phil Collins]Phil Collins And Marilyn Martin10.19854[15]1[1][21]Atlantic 89498[written by Stephen Bishop][produced by Arif Mardin, Phil Collins, Hugh Padgham]
Night Moves/Wildest DreamsMarilyn Martin01.1986-28[18]Atlantic 89465[written by Marilyn Martin, John Parr, John Astley][produced by John Astley, Phil Chapman]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Marilyn MartinMarilyn Martin02.1986-72[11]Atlantic 81 292[produced by Jon Astley, Phil Chapman, Arif Mardin ,Simon Climie, Gary Stevenson, John Parr ,Phil Ramone]

poniedziałek, 29 grudnia 2025

Ovations

The Ovations to amerykański zespół wokalny grający rhythm and bluesa,
który nagrywał w latach 60. i 70-tych. Ich największy hit, remake utworu Sama Cooke'a „Having a Party”, osiągnął 7. miejsce na liście Billboard R&B w 1973 roku.
 
 
Zespół założyli pochodzący z Memphis w stanie Tennessee Louis Williams Jr. (ur. 24 lutego 1941r - zm. 13 października 2002r), Nathan „Pedro” Lewis (ur. 30 lipca 1943r) i Elvin Lee Jones (ur. 24 marca 1942r- zm. 10 marca 2012r). Zarówno wokalista Williams, który wzorował swój styl wokalny na stylu swojego idola Sama Cooke'a, jak i Lewis, śpiewali wcześniej z zespołem Del-Rios, który nagrywał dla Stax Records w 1962 roku, gdy liderem zespołu był William Bell.
 
  W 1964 roku autor tekstów piosenek Roosevelt Jamison polecił zespół Ovations Quintonowi Claunchowi i Docowi Russellowi z Goldwax Records, którzy podpisali kontrakt na nagranie swojego pierwszego singla, „Pretty Little Angel”. Nie był to hit, ale ich drugi album, „It's Wonderful To Be In Love”, napisany przez członków zespołu, dotarł do 22. miejsca na liście Billboard R&B i 61. miejsca na liście przebojów pop.  Ovations koncertowali intensywnie z Jamesem Brownem, Jamesem Carrem, Gladys Knight & the Pips, Percym Sledge'em i innymi, zanim wydali kolejny singiel „I'm Living Good”, napisany przez Dana Penna i Spoonera Oldhama, a nagrany w Muscle Shoals.  
 
Nie odniósł on jednak sukcesu komercyjnego. Jones opuścił zespół w 1966 roku, a jego miejsce zajął Billy Young, członek grupy Avantis. Kilka późniejszych płyt Ovations wydanych przez Goldwax nie znalazło się na listach przebojów, w tym „I Need A Lot Of Loving”, również napisany przez Penna i Oldhama, oraz „I Believe I'll Go Back Home”, współtworzony przez George'a Jacksona, zanim grupa odniosła swój drugi sukces -„Me And My Imagination”, napisany przez Clauncha z Billem Cantrellem, który dotarł do 40. miejsca na liście R&B. 
 
Grupa kontynuowała nagrywanie dla Goldwax, aż do upadku wytwórni w 1969 roku, po sporze o tantiemy. Wtedy Ovations się rozpadli. W 1971 roku Williams utworzył nową wersję zespołu z wokalistami Rochesterem Nealem, Billem Davisem i Quincym Billopsem Jr., wcześniej członkiem The Nightingales. Następnie nagrywali dla wytwórni Sounds of Memphis, będącej filią MGM Records, i w 1972 roku osiągnęli 19. miejsce na listach przebojów dzięki przebojowi „Touching Me”, wyprodukowanemu przez Dana Greera. 
 
Pod koniec 1973 roku zespół osiągnął swój największy przebój, grając „Having a Party”, wersję utworu Sama Cooke'a, wzbogaconą o medley innych soulowych hitów. Singiel, nagrany przez Williamsa z wokalistami wspierającymi, osiągnął 7. miejsce na liście R&B i 56. miejsce na liście przebojów pop. Grupa wydała również album „Having a Party” dla MGM, ale wkrótce potem się rozpadła. W 2009 roku ich nagranie „They Say” znalazło się na składance Goldwax Northern soul.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
It's Wonderful To Be In Love/Dance PartyOvations05.1965-61[6]Goldwax 113[written by Louis Williams,Elvin Lee Jones,Nathaniel Lewis][22[5].R&B; Chart]
Me And My Imagination/They SayOvations02.1967--Goldwax 314[written by Claunch, Cantrell][40[2].R&B; Chart]
Touching Me/Don't Break Your PromiseOvations08.1972-104[3]MGM Sounds Of Memphis 708[written by Dan Greer][produced by Dan Greer, George Jackson][19[10].R&B; Chart]
Having A Party (Medley)/Just Too Good To Be TrueOvations10.1973-56[9]MGM 14623[written by Sam Cook][produced by Dan Greer, George Jackson][7[17].R&B; Chart]