Robert Knight

Robert Knight (ur. jako Robert Henry Peebles;ur.  21 kwietnia 1940r - zm. 5 listopada 2017r) był
amerykańskim piosenkarzem, najbardziej znanym z nagrania utworu „Everlasting Love” z 1967 roku. 

 Robert Peebles urodził się w Franklin w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych w 1940 roku, według danych rodzinnych i oficjalnych, choć niektóre źródła podają rok 1945.  Jako Robert Knight zadebiutował jako wokalista w zespole Paramounts, kwintecie złożonym z przyjaciół ze szkoły. Podpisali kontrakt z wytwórnią Dot Records w 1960 roku, a w 1961 roku nagrali „Free Me”, amerykański przebój R&B, który sprzedał się lepiej niż wersja Johnny'ego Prestona. Po tym początkowym sukcesie, ich kolejne wydawnictwa okazały się klapą, co doprowadziło do rozpadu zespołu. Zerwali również kontrakt płytowy z Dot i przez 4 i pół roku nie mogli nagrywać.

  Knight studiował chemię na Uniwersytecie Stanowym Tennessee i śpiewał z Fairlanes, trio wokalnym. W 1967 roku, po tym jak Knighta zauważono podczas występu z Fairlanes w Nashville w bractwie studenckim Uniwersytetu Vanderbilt, wytwórnia Rising Sons zaproponowała mu kontrakt solowy. Jego pierwsze nagranie, „Everlasting Love”, napisane przez właścicieli wytwórni, Buzza Casona i Maca Gaydena, odniosło sukces, osiągając 14. miejsce na amerykańskiej liście przebojów R&B i 13. miejsce na liście Hot 100 w dniach 18–25 listopada 1967 roku. Ta ponadczasowa piosenka odniosła jeszcze większy sukces w Wielkiej Brytanii w następnym roku, kiedy wersja Love Affair dotarła do 1. miejsca, uniemożliwiając wersji Knighta awans powyżej 40. miejsca.

 Knight nagrał dwa kolejne przeboje popowe na własnym podwórku: „Blessed Are the Lonely” i „Isn't It Lonely Together”. W latach 70-tych ponownie trafił na brytyjską listę przebojów dzięki reedycji swojego singla z 1968 roku „Love on a Mountain Top”, który na początku 1974 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Utwór został również napisany przez Casona i Gaydena. Reedycja „Everlasting Love” odniosła jeszcze większy sukces w Wielkiej Brytanii w 1974 roku, docierając do Top 20, a wersja Carla Carltona osiągnęła szczyt na 6. miejscu listy przebojów Hot 100 w dniach 23–30 listopada 1974 roku, siedem lat po tym, jak wersja Knighta osiągnęła szczyt. 

Jego ostatnim utworem na brytyjskiej liście przebojów był „Better Get Ready for Love”, który w maju 1974 roku osiągnął 53. miejsce. Pracował również na Uniwersytecie Vanderbilt jako technik laboratoryjny, nauczyciel chemii i członek obsługi technicznej. Knight zmarł w domu w Nashville w stanie Tennessee w wieku 77 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everlasting Love/Somebody's Baby	Robert Knight	09.1967	40[2]	13[12]	Rising Sons 705	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden][14[11].R&B; Chart]
Blessed Are The Lonely/It's Been Worth It All	Robert Knight	01.1968	-	97[2]	Rising Sons 707	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Isn't It Lonely Together/We'd Better Stop	Robert Knight	10.1968	-	97[2]	Elf 90,019	[written by Ray Stevens][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Love On A Mountain Top/Power Of Love	Robert Knight	11.1973	10[16]	-	Monument MNT 1875	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Everlasting Love/Never My Love	Robert Knight	03.1974	19[8]	-	Monument MNT 2106	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everlasting Love	Robert Knight	12.1967	-	196[2]	Rising Sons 17 000	[produced by Buzz Cason, Mac Gayden]

Grady Martin

Thomas Grady Martin (ur. 17 stycznia 1929r - zm. 3 grudnia 2001r) był amerykańskim gitarzystą
sesyjnym grającym muzykę country i rockabilly. Należąc do zespołu The Nashville A-Team, grał na gitarze w takich hitach jak „El Paso” Marty'ego Robbinsa, „Coal Miner's Daughter” Loretty Lynn i „Help Me Make It Through the Night” Sammi Smith. W ciągu prawie 50-letniej kariery Martin wspierał wielu wykonawców, między innymi Hanka Williamsa, Elvisa Presleya, Buddy'ego Holly'ego, Johnny'ego Burnette'a, Dona Woody'ego i Arlo Guthrie, Johnny'ego Casha, Patsy Cline'a i Binga Crosby'ego. Jest członkiem Rockabilly Hall of Fame i został wybrany do Country Music Hall of Fame w marcu 2015 roku. 

 

 Grady Martin urodził się w Chapel Hill w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych. Dorastał na farmie ze swoją najstarszą siostrą Lois, starszymi braćmi June i Billem oraz rodzicami Claude i Bessey. Jego matka grała na pianinie i wspierała jego talent muzyczny.W wieku 15 lat Martin został zaproszony do regularnych występów w rozgłośni WLAC-AM w Nashville w stanie Tennessee, a dwa lata później, 15 lutego 1946 roku, zadebiutował na nagraniu z Curly Fox & Texas Ruby w Chicago w stanie Illinois. W tym samym roku dołączył do zorientowanego na western swing zespołu Arkansas Cotton Pickers Paula Howarda jako połowa jego bliźniaczego zespołu gitarowego z Robertem „Jabbo” Arringtonem i wystąpił w Grand Ole Opry. Po odejściu Howarda, debiutant w Opry, Little Jimmy Dickens, zatrudnił kilku byłych członków Cotton Pickers, w tym Martina, jako swój pierwszy zespół objazdowy Country Boys.[3] Później dołączył do Big Jeffa Bessa & Radio Playboys, a następnie do Bailes Brothers Band. 

 

W 1950 roku Martin był częścią rozwijającej się sceny nagraniowej w Nashville jako gitarzysta studyjny i skrzypek, a jego gitarowe riffy napędzały utwory Reda Foleya „Chattanoogie Shoe Shine Boy” i „Birmingham Bounce”. W 1951 roku podpisał kontrakt z Decca Records, zakładając własny zespół country jazzowy, Grady Martin and the Slew Foot Five. Oprócz wspierania takich mainstreamowych artystów jak Bing Crosby i Burl Ives, zaczęli nagrywać na własną rękę, a później, pod pseudonimem Grady Martin and his Winging Strings, zaprezentował swoją gitarę Bigsby z podwójnym gryfem. Zespół, z Hankiem Garlandem, Bobem Moore’em, Tommym Jacksonem i Budem Isaacsem, regularnie występował w programie Ozark Jubilee w telewizji ABC w połowie lat 50-tych. 

 

 Martin odcisnął swoje największe piętno na muzyce country i rockabilly, grając jako muzyk sesyjny pod koniec lat 50-tych.  Jako gitarzysta The Nashville A-Team, grał na gitarze w przebojach Marty’ego Robbinsa „El Paso” (1959) i „Don't Worry” (1961), w utworach Roya Orbisona „Oh, Pretty Woman” (1964) oraz „Saginaw, Michigan” (1964) Lefty’ego Frizzella . Jego gra na gitarze była również widoczna w utworach Johnny'ego Hortona „The Battle of New Orleans” (1959) i „Honky Tonk Man” (1956), a zwłaszcza w czystym rockabilly brzmieniu w utworze „I'm Coming Home” (1957). Ukształtował niezliczone inne klasyki, w tym „I'm Sorry” Brendy Lee, „On the Road Again” Willie'ego Nelsona, „For the Good Times” Raya Price'a i „Satin Sheets” Jeanne Pruett. Martinowi przypisuje się przypadkowe natknięcie się na efekt „fuzz” gitary elektrycznej podczas sesji nagraniowej z Robbinsem w Bradley Studios w Nashville; jego sześciostrunowa gitara basowa była podłączona do uszkodzonego kanału w konsoli mikserskiej, generując dźwięk fuzz w utworze „Don't Worry”. 

 

 W latach 60-tych grał na sesjach z Joan Baez, J. J. Cale'em i innymi, a także na przeboju Sammi Smith z 1971 roku „Help Me Make It Through the Night”, jednym z najpopularniejszych singli country wszech czasów. Na początku lat 70-tych Martin grał na płytach Loretty Lynn i Conwaya Twitty'ego, współpracował z Krisem Kristoffersonem i był producentem zespołu country-rockowego Brush Arbor. Z Patsy Cline Martin wystąpił na niemal wszystkich sesjach Cline dla Decca od sierpnia 1961 roku do jej ostatniej sesji w lutym 1962 roku, podczas których akompaniował jej w takich utworach jak: „Crazy” „She's Got You” „Foolin' Around” „Seven Lonely Days” „You Belong to Me” „Heartaches” „True Love” „Faded Love” „Someday (You'll Want Me to Want You)” „Sweet Dreams” „Crazy Arms” „San Antonio Rose” „The Wayward Wind” „A Poor Man's Roses (Or a Rich Man's Gold)” „Have You Ever Been Lonely (Have You Ever Been Blue)?” „South of the Border (Down Mexico Way)” „Walkin' After Midnight” (nagranie z 1961 roku) „You Made Me Love You (I Didn't Want To Do It)” „Your Cheatin' Heart” „That's My Desire” „Half As Much” „I Can't Help It (If I'm Still in Love with You)” „Leavin' On Your Mind” „Someday (You'll Want Me To Want You)” „Love Letters In The Sand” „Blue Moon of Kentucky” .

 

 W 1978 roku, po zakończeniu kariery studyjnej, Martin powrócił do życia muzyka koncertowego, najpierw z Jerrym Reedem, a następnie jako główny gitarzysta zespołu Willie'ego Nelsona, występując w jego filmie „Honeysuckle Rose” z 1980 roku. W 1994 roku pogarszający się stan zdrowia zmusił go do przejścia na emeryturę, ale wyprodukował album honky tonk Nelsona z 1995 roku, Just One Love. 

 

Nashville Entertainment Association przyznało mu swoją pierwszą nagrodę Master Award w 1983 roku, a on sam został 83. osobą wprowadzoną do Rockabilly Hall of Fame. 5 kwietnia 2000 roku odebrał nagrodę Chetty'ego za znaczące osiągnięcia instrumentalne w Ryman Auditorium w Nashville podczas festiwalu Chet Atkins Musician Days. Problemy zdrowotne uniemożliwiły Martinowi udział w festiwalu; Nelson, Vince Gill i Marty Stuart wręczyli nagrodę- nazwaną na cześć Atkinsa, który brał w nim udział -synowi Martina, Joshuie. Grady Martin został wprowadzony do Musicians Hall of Fame w 2007 roku. Był trzykrotnie żonaty i miał trzy córki: Alisę, Angie i Julie oraz siedmiu synów: Grady'ego Jr., Joe, Tala, Jasona, Joshuę, Justina i Steve'a. 

 

 Martin zmarł na zawał serca 3 grudnia 2001 roku w Lewisburgu w stanie Tennessee i został pochowany na cmentarzu Hopper w hrabstwie Marshall w stanie Tennessee.

 

Kompozycje Grady Martina na listach przebojów

[with Louis Innis] 01/1961 I'm Learning About Love Brenda Lee 33.US [solo] 02/1962 Let's Go Floyd Cramer 90.US 05/1963 Loved Bill Pursell 121.US [with Alex Zanetis] 05/1962 Snap Your Fingers Joe Henderson 8.US 12/1963 Snap Your Fingers Barbara Lewis 71.US

Marilyn Martin

Marilyn Martin (ur. 4 maja 1954r) to amerykańska piosenkarka i autorka tekstów.
Najbardziej znana jest z przeboju „Separate Lives” z 1985 roku, nagranego w duecie z Philem Collinsem, który dotarł do pierwszego miejsca na kilku listach przebojów. 

 Marilyn Martin urodziła się 4 maja 1954 roku w Tennessee, ale wychowała się w Louisville w stanie Kentucky. Jako dziecko miała styczność z różnymi gatunkami muzyki. Jej ojciec był fanem country i bluegrassu, matka lubiła R&B, a babcia śpiewała gospel. W wieku 18 lat zaczęła śpiewać w różnych zespołach, ostatecznie dołączając do jednego z Akron w stanie Ohio. Po pięciu latach występów w klubach zespół miał okazję wyruszyć w trasę koncertową z Joe Walshem, który był headlinerem u boku Stevie Nicks. W trasie uczestniczyli również Michael McDonald, Boz Scaggs i Kenny Loggins. Po trasie koncertowej Martin przeprowadziła się do Los Angeles w Kalifornii i rozpoczęła owocną karierę jako wokalistka wspierająca takich artystów jak Stevie Nicks, Joe Walsh, Don Henley, Tom Petty i Kenny Loggins.

  Martin została protegowaną Douga Morrisa, ówczesnego szefa Atlantic, który usłyszał jej wokal wspierający na albumie Nicks „Rock a Little” i był pod takim wrażeniem, że poprosił o demo. Nagrała utwór Nicks „Sorcerer” (w którym Nicks śpiewał chórki) do ścieżki dźwiękowej filmu Jima Steinmana „Ulice w ogniu” z 1984 roku. Morris podpisał z Martin kontrakt na dwa albumy i nawiązał z nią kontakt przy utworze „Separate Lives”, będącym częścią ścieżki dźwiękowej filmu „Białe noce” z 1985 roku. Utwór był przebojem numer jeden w Stanach Zjednoczonych i znalazł się w pierwszej piątce list przebojów w Wielkiej Brytanii. Debiutancki album Martin, zatytułowany po prostu „The Best”, ukazał się w styczniu 1986 roku, osiągając 72. miejsce na liście Billboard 200, a singiel „Night Moves” dotarł do 28. miejsca na liście Billboard Hot 100. Z albumu ukazały się również dwa inne single: „Body and the Beat” i „Move Closer”, ale żaden z nich nie znalazł się na listach przebojów. 

 Jej drugi album, „This Is Serious”, ukazał się w 1988 roku, a jego głównym singlem był „Possessive Love” napisany i wyprodukowany przez Madonnę i Patricka Leonarda. Ukazał się również singiel „Love Takes No Prisoners”, a na stronie B znalazła się ballada „Quiet Desperation”. W tym samym roku Martin nagrała duet „And When She Danced”, wykorzystany w filmie „Stealing Home”. Ani single, ani album nie odniosły sukcesu komercyjnego, a wytwórnia Atlantic zrezygnowała z jej występów. 

Kontynuowała karierę jako wokalistka wspierająca do lat 90-tych. W 1993 roku Martin przeprowadziła się do Nashville, gdzie w 1994 roku nagrała album country „Through His Eyes” dla wytwórni Atlantic. Album początkowo nie został wydany, ale później udostępniono go za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej Martin, aż w końcu, po 30 latach, ukazał się oficjalnie w 2024 roku. W 1997 roku Martin nagrała duet „I Live for Love” z Davidem Hasselhoffem, który znalazł się na jego albumie „Hooked on a Feeling”.

 14 września 2012 roku Martin wydała album „Trust, Love, Pray”, chrześcijański album z utworami napisanymi przez Martin, w tym „Every Way and Always”, który był grany w stacjach radiowych Christian, Praise i Worship. Marilyn ponownie połączyła siły ze Stevie Nicks w październiku 2016 roku, śpiewając chórki podczas trasy koncertowej 24 Karat Gold i zastępując Lori Nicks. Kontynuowała współpracę ze Stevie Nicks, koncertując jako wokalistka wspierająca Fleetwood Mac w 2019 roku.

 Martin jest mężem gitarzysty, producenta muzycznego i inżyniera dźwięku Grega Dromana od 1976 roku. Para mieszkała w Nashville w latach 90. i 2000., gdzie Martin był właścicielem małej firmy i agentem nieruchomości Później para przeprowadziła się do Los Angeles, a od 2023 roku mieszka w Healdsburg w Kalifornii. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Separate Lives (Love Theme From White Nights)/I Don't Wanna Know [Phil Collins]	Phil Collins And Marilyn Martin	10.1985	4[15]	1[1][21]	Atlantic 89498	[written by Stephen Bishop][produced by Arif Mardin, Phil Collins, Hugh Padgham]
Night Moves/Wildest Dreams	Marilyn Martin	01.1986	-	28[18]	Atlantic 89465	[written by Marilyn Martin, John Parr, John Astley][produced by John Astley, Phil Chapman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Marilyn Martin	Marilyn Martin	02.1986	-	72[11]	Atlantic 81 292	[produced by Jon Astley, Phil Chapman, Arif Mardin ,Simon Climie, Gary Stevenson, John Parr ,Phil Ramone]