Dixie Nightingales

 Dixie Nightingales, znani również jako Ollie & the Nightingales i The Nightingales,
byli afroamerykańskim męskim zespołem wokalnym, którego repertuar obejmował muzykę gospel, a później rhythm and bluesa i soul. 

 Zespół, z siedzibą w Memphis w stanie Tennessee, powstał jako The Gospel Writer Juniors, a później zmienił nazwę na The Dixie Nightingales. Wśród członków założycieli znaleźli się Ollie Hoskins (ur. 1936r w Batesville w stanie Missisipi w Stanach Zjednoczonych, zm. 26 października 1997r w Memphis w stanie Tennessee),Willie Neal, Nelson Lesure, Bill Davis i Rochester Neal. Z Hoskinsem jako wokalistą, The Dixie Nightingales stali się jednym z najwybitniejszych i najbardziej utytułowanych zespołów gospel z południa USA lat 50. i 60-tych XX wieku, a swoje pierwsze płyty nagrali dla wytwórni Pepper Records w 1958 roku. 

Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych jednym z ich członków był nastoletni David Ruffin, który później zdobył sławę jako wokalista zespołu The Temptations. W 1962 roku The Dixie Nightingales przenieśli się do Nashboro Records. Trzy lata później Randle Catron przeniósł zespół do Stax Records, gdzie nowy dyrektor Al Bell założył filię gospel, Chalice Records. The Dixie Nightingales nagrali trzy single dla Chalice, w tym „The Assassination”, opowiadający o zabójstwie prezydenta USA Johna F. Kennedy'ego.Po pewnych namowach ze strony Ala Bella, w 1968 roku grupa zdecydowała się zwrócić ku świeckiemu soulowi. Tym razem Willie Neal odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął Quincy Billops Jr., były członek The Mad Lads z wytwórni Stax. 

Zmieniając nazwę na Ollie & the Nightingales, grupa przeniosła się do głównej wytwórni Stax, gdzie wydała kilka singli. Największym sukcesem okazał się singiel „I Know I've Got a Sure Thing” z 1968 roku, kompozycja Williama Bella i Bookera T. Jonesa, która zajęła 16. miejsce na liście Billboard Black Singles. Kolejne single, takie jak „I've Got a Feeling” i „You're Leaving Me”, nie odniosły już takiego sukcesu. Ollie & the Nightingales zaśpiewali również chórki dla Eddiego Floyda w jego hicie z 1968 roku „I've Never Met a Girl (To Love Me Like You Do)” . W 1969 roku grupa wydała album długogrający „Ollie & the Nightingales”; utwór „I Got a Sure Thing” nie znalazł się na nim, ponieważ Atlantic Records zachowało prawa do tego singla i wszystkich innych materiałów Stax sprzed 1968 roku, po tym jak Stax zerwał umowę dystrybucyjną z Atlantic Records. 

  W 1970 roku Hoskins odszedł, aby rozpocząć karierę solową jako „Ollie Nightingale”.  Nagrał kilka singli R&B, które trafiły na listy przebojów, zanim przeniósł się do Memphis, gdzie grał bluesa.  Sir Mack Rice ze Stax zatrudnił Tommy'ego Tate'a  na miejsce Hoskinsa, a grupa nagrała trzy single dla Stax na początku lat 70-tych, zanim się rozpadła.. Bill Davis, Quincy Billops Jr. i Rochester Neal opuścili Stax i dołączyli do The Ovations. Ollie Nightingale zagrał w filmie „Firma” z 1993 roku z Tomem Cruisem w roli głównej, a następnie nagrał cztery albumy dla Ecko Records. 

 Zmarł w Memphis 26 października 1997 roku na zawał serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Got A Sure Thing/Girl, You Have My Heart Singing	Ollie And The Nightingales	04.1968	-	73[9]	Stax 245	[written by Booker T. Jones, William Bell, Ollie Hoskins][produced by Booker T. Jones][16[7].R&B Chart]
You're Leaving Me/Showered With Love	Ollie And The Nightingales	12.1968	-	-	Stax 0014	[written by Floyd, Jones, Isbell][produced by Ron Capone, Al Bell][47[5].R&B Chart]
I've Got A Feeling/You'll Never Do Wrong	Ollie And The Nightingales	08.1969	-	-	Stax 0045	[written by L. Watson, J. Frierson][produced by I. Hayes, D. Porter][45[2].R&B Chart]
It's A Sad Thing/Standing On Your Promise	Ollie Nightingale	05.1971	-	121[3]	Memphis 104	[written by Ollie Nightingale][produced by Gene "Bowlegs" Miller][23[9].R&B Chart]
May The Best Man Win/ How Far Am I From New York City	Ollie Nightingale	09.1972	-	-	Pride 1002	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancey][produced by Gene "Bowlegs" Miller][39[11].R&B Chart]

Escapades

The Escapades to amerykański zespół grający rock garażowy z Memphis w stanie
Tennessee, działający w latach 60-tych XX wieku. W połowie lat 60-tych stali się jedną z najpopularniejszych grup w regionie Memphis i nagrali dwa single. „I Tell No Lies”, strona A ich debiutanckiego singla, stała się wielkim hitem w Memphis i na południu USA. Podpisali kontrakt z wytwórnią Verve Records, która wydała ich kolejny singiel „Mad, Mad, Mad”, z gitarową linią o brzmieniu fuzz. Ich twórczość jest wysoko ceniona przez entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego i pojawiła się na wielu kompilacjach. 

 Zespół The Escapades został założony przez Tommy'ego Mingę na początku 1963 roku we wschodnim Memphis w stanie Tennessee.W ich pierwotnym składzie znaleźli się Minga na wokalu i Jerry Phillips na gitarze, syn producenta muzycznego i właściciela Sun Records, Sama Phillipsa, a także Billy Wulfers na basie i Eddie Robinson na perkusji. Innym członkiem wczesnej wersji zespołu był Jimmy Tartbutton.Jednym z ich głównych konkurentów na scenie wschodniego Memphis był Jesters, prowadzony przez Teddy'ego Paige'a, ucznia Christian Brothers High. W 1964 roku, gdy część członków jego zespołu poszła na studia, Jesters się rozpadli.W tym samym czasie rozpadł się również The Escapades, ale oba zespoły odrodziły się później w zmienionych składach.

  W 1965 roku Paige reaktywował Jesters, zapraszając do współpracy byłych członków Escapades: Mingę i Phillipsa, a także Billy'ego Wulfersa na basie i Eddiego Robinsona na perkusji.Udali się do Sun Studios, aby nagrać wersję utworu napisanego przez Mingę, „Cadillac Man”, z akompaniamentem fortepianowym słynnego muzyka sesyjnego z Memphis, Jima Dickinsona. Jednak Paige i producent Sam Phillips uznali, że zarówno „Cadillac Man”, jak i jego druga strona potrzebują innego rodzaju wokalu i pozwolili Dickinsonowi zaśpiewać w obu utworach, ku wielkiemu rozczarowaniu Mingi. 

 Minga wkrótce opuścił Jesters, aby utworzyć nową wersję Escapades. Dołączył do kolegów z liceum Oakhaven: gitarzysty Benny'ego Kisnera, klawiszowca Rona Gordena i perkusisty Ronniego Williamsona, a także basisty Dale'a Roarka, który studiował na Uniwersytecie Stanowym w Memphis. Czasami zespół grał na wrotkarni Skateland Frayser. Zespół Escapades słynął z ekscytujących występów na żywo, w tym scenicznych wybryków Rona Gordena. Według Gordena: Zawsze rozkręcaliśmy publiczność... Uwielbialiśmy grać szalone lata 60-te, a ja stawałem na tej wysokiej scenie, którą mieli, i tańczyłem, grając na moich organach Farfisa. Tańcząc, kołysałem organami, jakbym miał je obrócić w stronę tłumu. Ludzie krzyczeli przy każdym uderzeniu, ale nigdy ich nie upuściłem. 

Zespół szybko stał się jednym z najpopularniejszych zespołów w okolicach Memphis.Nagrali swój pierwszy singiel „I Tell No Lies” w domowym studiu Johna Fry'a, który został wydany przez wytwórnię Arbet Stana Kesslera. Płyta stała się lokalnym hitem i była grana w stacjach radiowych na całym południu kraju. Wytwórnia MGM/Verve Records zainteresowała się grupą i wykupiła płytę, wydając ją ponownie w swojej wytwórni XL jeszcze w tym samym roku. Grupa nagrała w Sun Studios swój kolejny singiel „Mad, Mad, Mad” b/w „Try So Hard”, który został wydany przez Verve pod koniec 1966 roku i wyprodukowany przez Stana Keslera. Charakterystyczną, fuzzową partię gitary w „Mad, Mad, Mad” zagrał muzyk sesyjny z Memphis, Tommy Cogbill. Menedżer zespołu, Johnny Dark, zorganizował trasę koncertową po południowym wschodzie, towarzysząc zespołom Sam the Sham & the Pharos, the Swinging Medallions, Tommy Roe i Napoleon the 14th.

  Drugi singiel nie osiągnął sukcesu pierwszego. Po trasie zespół wrócił do Memphis, aby zagrać lokalne koncerty, ale kilku członków zespołu zostało powołanych do wojska, aby walczyć w Wietnamie. Ostatecznie wszyscy członkowie zespołu trafili do wojska, z wyjątkiem Rona Gordena. Pod koniec 1967 roku zespół się rozpadł .

 Gorden grał z odrodzoną wersją zespołu - poprzednim zespołem wspierającym zmarłego Otisa Reddinga, Bar-Kays. Później Gorden został zatrudniony przez Stax Records, gdzie pracował nad kilkoma projektami, zanim ostatecznie został ich dyrektorem artystycznym. Później zaprojektował okładki ponad stu płyt długogrających, które się tam ukazały, i zdobył nagrodę Grammy za oprawę graficzną płyty Black Moses Issaca Hayesa. W międzyczasie twórczość Escapades przykuła uwagę entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego. Utwór „I Tell No Lies” znajduje się na płycie Pebbles, tom 5, wydanej przez AIP Records, oraz w książce A History of Garage & Frat Bands in Memphis 1960-1975, tom 1.  Utwór „Mad, Mad, Mad” ukazał się na płycie CD Destination Frantic, Volume 2, wydanej przez wytwórnię Zone 66 Records. Kilka ich piosenek znalazło się w antologii Jesters „Cadillac Men: The Sun Masters”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Tell No Lies/She's The Kind	Escapades	01.1966	-	-	Arbet 1010	[written by Gorden, Williamson]
Mad Mad Mad/I Try So Hard	Escapades	06.1966	-	-	Verve 10415	[written by Minga, Gordon, Kisner, Roark, Williamson][produced by Stan Kesler]

Clay Crosse

 Clay Crosse (ur. 11 lutego 1967 r. jako Walter Clayton Crossnoe) to współczesny artysta muzyki
chrześcijańskiej. Zdobył cztery nagrody GMA Dove i prawdopodobnie najbardziej znany jest z singla „I Surrender All”. 

 Clay Crosse dorastał w Memphis w stanie Tennessee i został chrześcijaninem w wieku 13 lat. Poślubił swoją szkolną miłość, Renee Kennedy. Początkowo Clay przez sześć lat pracował jako kurier w firmie FedEx. Następnie wydał swój pierwszy album „My Place Is With You” w 1994 roku. „I Surrender All” był najpopularniejszym singlem z albumu. Dzięki sukcesowi w karierze muzycznej, Clay mógł odejść z FedEx i w 1994 roku całkowicie skupić się na muzyce.

  Muzyka Claya ma charakter popowy. Zasłynął takimi singlami jak „I Surrender All”, „Midnight Cry”, „He Walked A Mile”, „Saving The World” i „I Will Follow Christ”. W 1994 roku zdobył nagrodę Dove Award w kategorii „Nowy Artysta Roku” podczas 25. gali GMA Dove Awards. Dziewięć utworów z jego czterech pierwszych albumów znalazło się na pierwszym miejscu list przebojów, a „He Walked A Mile” zdobył w 1997 roku nagrodę CCM Adult Contemporary Song of the Year. W 1999 roku jego piosenka „I Will Follow Christ” zdobyła nagrodę Dove Award w kategorii Inspirująca Piosenka Roku. Współpracował przy tym utworze z Bobem Carlisle i BeBe Winans. 

 Po początkowym sukcesie Clay przeszedł okres kontemplacji i rozrachunku w swoim życiu, który opisuje jako „największy czas duchowego rozwoju, jakiego kiedykolwiek doświadczył”. Po trudnościach z głosem, Clay zatrudnił trenera wokalnego, Chrisa Beatty’ego. Podczas pierwszego spotkania Beatty zapytała go o jego życie duchowe. Po modlitwie z trenerem tego dnia, Crosse wyznał żonie, że zmagał się z myślami i że pornografia odegrała w tym pewną rolę. Pełne uzdrowienie relacji z żoną zajęło rok. Później Clay stwierdził, że jest wdzięczny Bogu za to, że chronił i umacniał jego małżeństwo z Renee w tym czasie. Wraz ze zmianami w życiu osobistym, Clay wydał w 1999 roku album „A Different Man”. Utwory „98”, „Sinner's Prayer” i „Arms of Jesus” odzwierciedlały jego osobisty rozwój.

 Podczas trasy koncertowej z Jaci Velasquez przemawiał do nastolatków, zachęcając ich do abstynencji seksualnej przed ślubem. Współpracował również z ogólnokrajowym ruchem studenckim True Love Waits. Clay stwierdza: „W tym przełomowym dla mnie czasie nastąpiła wyraźna zmiana w mojej karierze. To, co kiedyś koncentrowało się na „chrześcijańskiej rozrywce”, stało się teraz prawdziwym powołaniem do służby”. Clay rozpoczął następnie pracę w lokalnej służbie duszpasterskiej, pełniąc funkcję pastora ds. uwielbienia w kościele The Love of Christ (TLC) Community Church w Memphis pod przewodnictwem pastora Dany Keya (z chrześcijańskiego zespołu rockowego DeGarmo and Key). Było to pierwsze stanowisko Claya w lokalnym kościele. W tym czasie podpisał umowę z TAG Artist Group na wydanie płyty CD i DVD Eternity With You: Live Worship.

  Wydanie płyty CD i DVD zbiegło się z publikacją jego książki I Surrender All. W 2007 roku wydał singiel „Believe”. Clay pełnił funkcję głównego pastora ds. uwielbienia w następujących kościołach: First Baptist Church of Winter Garden, Winter Garden, Floryda (2023-obecnie); First Baptist Church, Bentonville, Arkansas (2013-2023); Faith Baptist Church, Arlington, Tennessee (2010-2013); Kościół Miłości Chrystusa (TLC) 2004-2008. 

 Clay poślubił Renee Kennedy w 1990 roku. Mają czworo dzieci: Shelby (1993), Savannah (1997), Garretta (1999, adoptowanego z Chin w 2007) i Sophie (2005, adoptowanego z Chin w 2005). Clay i Renee Crosse napisali wspólnie z Markiem Tabbem książkę zatytułowaną „I Surrender All”. Clay jest również autorem książki „Dashboard Jesus: Distinctive Reminders for Distracted Men”. Renee jest autorką książek „Rare Girl” i „Reclaiming Stolen Intimacy”.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stained Glass	Clay Crosse	07.1997	-	141[5]	Reunion 10 005	[produced by Mark Heimermann, Regie Hamm]

Hank Crawford

Bennie Ross „Hank” Crawford Jr. (ur. 21 grudnia 1934r -zm. 29 stycznia 2009r) 
był amerykańskim saksofonistą altowym, pianistą, aranżerem i autorem piosenek, którego gatunki obejmowały R&B, hard bop, jazz-funk i soul jazz. Crawford był dyrektorem muzycznym Raya Charlesa, zanim rozpoczął karierę solową, wydając wiele cenionych albumów dla takich wytwórni jak Atlantic, CTI i Milestone. 

Crawford urodził się w Memphis w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych.Rozpoczął formalną naukę gry na fortepianie w wieku dziewięciu lat i wkrótce zaczął grać w chórze kościelnym. Jego ojciec przyniósł do domu saksofon altowy z nabożeństwa, a kiedy Hank rozpoczął naukę w Manassas High School, sięgnął po niego, aby dołączyć do zespołu. Jako swoje wczesne inspiracje wymienia Charliego Parkera, Louisa Jordana, Earla Bostica i Johnny'ego Hodgesa. Kariera Crawford pojawia się na nagraniu z Memphis z początku 1952 roku dla B. B. Kinga, z zespołem, w którym grali Ben Branch i Ike Turner.

  W 1958 roku Crawford studiował na Uniwersytecie Stanowym Tennessee w Nashville w stanie Tennessee. Studiował tam muzykę, teorię i kompozycję, a także grał na saksofonie altowym i barytonowym w Tennessee State Jazz Collegians. Prowadził również własny kwartet rockandrollowy: „Little Hank and the Rhythm Kings”. Wszyscy jego koledzy z zespołu uważali, że wygląda i brzmi zupełnie jak Hank O'Day, lokalny saksofonista, co przyniosło mu przydomek „Hank”.] To właśnie wtedy Crawford poznał Raya Charlesa, który zatrudnił Crawforda pierwotnie jako saksofonistę barytonowego.rawford przeszedł na alto w 1959 roku i pozostał w zespole Charlesa, pełniąc funkcję dyrektora muzycznego do 1963 roku. 

 Kiedy Crawford opuścił Raya Charlesa w 1963 roku, aby założyć własny septet, miał już ugruntowaną pozycję dzięki kilku albumom wydanym przez Atlantic Records. Od 1960 do 1970 roku nagrał dwanaście płyt długogrających dla tej wytwórni, wiele z nich łącząc z wcześniejszymi obowiązkami dyrektora Raya. Wydał takie hity sprzed crossovera, jak „Misty”, „The Peeper”, „Whispering Grass” i „Shake-A-Plenty”. Zajmował się również aranżacją muzyczną, między innymi dla Etty James i Lou Rawlsa. Crawford nagrał „Wild Flower” w 1973 roku, a w 1978 roku współpracował z Cornellem Dupree przy albumie „Shake Dancing”. 

Większość jego kariery związana była z R&B, ale w latach 70-tych wydał kilka udanych albumów jazzowych, z których „I Hear a Symphony” dotarło do 11. miejsca na liście albumów jazzowych magazynu Billboard i 159. miejsca wśród albumów popowych. David Sanborn wymienia Crawforda jako jednego ze swoich głównych inspiracji. Saksofoniści uznają Crawforda za artystę o wyjątkowo unikalnym i przyjemnym brzmieniu.W 1981 roku wystąpił wraz z innymi saksofonistami, Davidem „Fatheadem” Newmanem i Ronniem Cuberem, na płycie B. B. Kinga „There Must Be a Better World Somewhere”. 

W 1983 roku przeszedł do Milestone Records, gdzie został czołowym aranżerem, solistą i kompozytorem, pisząc dla małych zespołów, w tym gitarzysty Melvina Sparksa, organisty Jimmy'ego McGriffa i Dr. Johna. W 1986 roku Crawford rozpoczął współpracę z organistą jazzowo-soulowym Jimmym McGriffem.Nagrali pięć koncertów jako współliderzy dla Milestone: Soul Survivors, Steppin' Up, On the Blue Side, Road Tested i Crunch Time, a także dwa koncerty dla Telarc Records: Right Turn on Blue i Blues Groove. 

Obaj intensywnie koncertowali. W XXI wieku Crawford zmienił bieg i skupił się na mainstreamowym jazzie, wydając w 2000 roku płytę „The World of Hank Crawford”. Choć na liście utworów znajdują się utwory takich kompozytorów jazzowych jak Cole Porter, Duke Ellington i Tadd Dameron, to jednak jego znakiem rozpoznawczym jest soulowe brzmienie. W następnym roku ukazał się album „The Best of Hank Crawford and Jimmy McGriff”. 

 Crawford zmarł 29 stycznia 2009 roku w wieku 74 lat w swoim domu w Memphis w stanie Tennessee z powodu powikłań po wcześniejszym udarze. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
True Blue	Hank Crawford	08.1964	-	143[2]	Atlantic 1423	[produced by Nesuhi Ertegun]
I Hear a Symphony	Hank Crawford	04.1976	-	159[7]	Kudu 26	[produced by Creed Taylor]
Hank Crawford's Back	Hank Crawford	01.1977	-	167[3]	Kudu 33	[produced by Creed Taylor]

Mark Collie

Mark Collie zaistniał na scenie country lat 90-tych, łącząc tradycyjny honky tonk
z surową energią rockabilly. Urodził się w Waynesboro (TN) i od młodości był fanem artystów związanych z Sun Records, a później zainteresował się progresywnymi autorami piosenek, takimi jak Willie Nelson i Kris Kristofferson. Nauczył się gry na gitarze i fortepianie, a w wieku 12 lat dołączył do pierwszego zespołu. W liceum pracował w niepełnym wymiarze godzin jako DJ w lokalnym radiu, a po ukończeniu szkoły koncertował na południowym zachodzie Stanów Zjednoczonych z kilkoma różnymi zespołami. 

W 1982 roku przeprowadził się do Nashville, by robić karierę jako autor piosenek, lecz nie zyskał uznania w miejskich wydawnictwach muzycznych. Zamiast tego zaczął wykonywać własny materiał i objął comiesięczny występ w Douglas Corner Cafe, co pomogło mu zyskać publiczność. Oddział country MCA podpisał z Colliem kontrakt po obejrzeniu jego występu w showcase w 1989 roku, a rok później ukazał się jego debiutancki album Hardin County Line. Pomimo uznania krytyków płyta nie sprzedała się masowo, a spośród singli - "Something With a Ring to It", tytułowego utworu, "Looks Aren't Everything" i "Let Her Go" - tylko ten ostatni dotarł do Top 20. 

Kolejna płyta z 1991 roku, Born & Raised in Black & White, była bardziej dopracowana i zawierała mniejsze przeboje "She's Never Comin' Back" i "Calloused Hands", ale niektórzy uważali, że odstąpiła od mocnych stron debiutu. Zmieniło się to przy przełomowym albumie z 1993 roku, Mark Collie, który powrócił do bardziej zadziornego, rockowego stylu debiutu i przyniósł jego pierwsze country’owe hity Top Ten: "Even the Man in the Moon Is Cryin'" oraz "Born to Love You." Odnotował też sukcesy z utworami "Shame Shame Shame Shame" i "Something's Gonna Change Her Mind", a mocno trzymał formę przy oszczędniej zaaranżowanym follow-upie z 1994 roku, Unleashed, z przebojem "Hard Lovin' Woman." 

Następnie Collie przeniósł się do należącej do Warner wytwórni Giant i wydał w 1995 roku Tennessee Plates, co nieco osłabiło impet jego kariery. Jedynym innym wydawnictwem Colliego, które ukazało się do tej pory, jest budżetowy album koncertowy Even the Man in the Moon Is Cryin' (1998). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Something with a Ring to It	Mark Collie	.1990	-	-	MCA 53778	[written by Mark Collie,Aaron Tippin][produced by Tony Brown,Doug Johnson][54.Country Chart]
Looks Aren't Everything	Mark Collie	07.1990	-	-	MCA 79023	[written by Mark Collie][produced by Tony Brown,Doug Johnson][35[3].Country Chart]
Hardin County Line	Mark Collie	.1990	-	-	MCA 79078	[written by Mark Collie,Don Cook,John Barlow Jarvis][produced by Don Cook][59.Country Chart]
Let Her Go	Mark Collie	03.1991	-	-	MCA 53971	[written by Mark Collie][produced by Tony Brown,Doug Johnson][18[11].Country Chart]
Calloused Hands	Mark Collie	08.1991	-	-	MCA 54079	[written by Pat Alger, Gene Levine][produced by Tony Brown,Doug Johnson][31[8].Country Chart]
She's Never Comin' Back	Mark Collie	12.1991	-	-	MCA 54244	[written by Mark Collie, Gerry House][produced by Tony Brown,Doug Johnson][28[8].Country Chart]
It Don't Take a Lot	Mark Collie	.1992	-	-	MCA 54224	[written by Mark Collie,Larry Shell][produced by Tony Brown,Doug Johnson][70.Country Chart]
Even the Man in the Moon Is Cryin'	Mark Collie	10.1992	-	-	MCA54448	[written by Mark Collie, Don Cook][produced by Don Cook][5[15].Country Chart]
Born to Love You	Mark Collie	02.1993	-	-	MCA 54515	[written by Mark Collie, Don Cook, Chick Rains][produced by Don Cook][6[15].Country Chart]
Shame Shame Shame Shame	Mark Collie	07.1993	-	-	MCA 54668	[written by Mark Collie, Jackson Leap][produced by Don Cook][35[3].Country Chart]
Something's Gonna Change Her Mind	Mark Collie	11.1993	-	-	MCA 54720	[written by Mark Collie, Don Cook][produced by Don Cook][24[7].Country Chart]
It Is No Secret	Mark Collie	.1994	-	-	MCA	[written by Mark Collie,Mike Reid][produced by Don Cook][53.Country Chart]
Hard Lovin' Woman	Mark Collie	11.1994	-	-	MCA 54907	[written by Mark Collie,Don Cook,John Barlow Jarvis][produced by Don Cook][13[9].Country Chart]
Three Words, Two Hearts, One Night	Mark Collie	08.1995	-	-	Giant 17855	[written by Mark Collie, Gerry House][produced by James Stroud, Mark Collie][25[9].Country Chart]
Steady as She Goes	Mark Collie	07.1995	-	-	Giant 17762	[written by John Scott Sherrill,,Bob DiPiero,Michael Mugrage][produced by James Stroud,Mark Collie][65.Country Chart]
Love to Burn	Mark Collie	.1996	-	-	Columbia 78236	[written by Mary Ann Kennedy,Richard Wayland][produced by Blake Chancey, James Stroud][72.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mark Collie	Mark Collie	01.1993	-	156[8]	MCA 10 658	[produced by Don Cook]

Noah Cyrus

Noah Lindsey Cyrus (ur. 8 stycznia 2000r w Nashville w stanie Tennessee) - amerykańska aktorka 
i piosenkarka. Jest najmłodszą córką muzyka country i aktora Billy'ego Raya Cyrusa oraz siostrą Miley Cyrus. 

 Noah Cyrus dostała swoją pierwszą rolę w wieku trzech lat jako Gracie Hebert w serialu telewizyjnym Doc. Wystąpiła również gościnnie w dwóch odcinkach serialu Kuzco's King of the Hill. Była tancerką drugoplanową w filmie Miley Cyrus z 2008 roku Hannah Montana: The Movie i zagrała niewielką rolę w sześciu odcinkach serialu Hannah Montana na Disney Channel. Noah Cyrus wystąpiła również w innych programach telewizyjnych oraz w teledysku swojego ojca „Face of God”. W filmie anime Ponyo: The Enchanted Goldfish Girl z 2008 roku użyczyła głosu głównej bohaterce, Ponyo, w anglojęzycznej wersji filmu. 

W latach 2009 i 2010 wraz z przyjaciółką Emily Grace Reaves prowadziła internetowy program *The Noie and Ems Show* na YouTube i stronie mileyworld.com, z którym koncertowała w 2009 roku podczas trasy koncertowej Miley Cyrus Wonder World Tour. W lipcu 2011 roku Noah pracowała jako modelka dla marki Stoney Clover. Na kanale YouTube *Seriously Cyrus*, działającym od grudnia 2013 roku, Noah Cyrus otrzymała własny program zatytułowany *NOAH*.

  We wrześniu 2016 roku ogłoszono, że Cyrus podpisała kontrakt płytowy. 15 listopada 2016 roku ukazał się jej debiutancki singiel „Make Me (Cry)”, który nagrała z brytyjskim piosenkarzem Labrinthem. 24 lutego 2017 roku ukazał się utwór „Chasing Colors”, nagrany we współpracy z producentami trapu i przyszłego basisty Marshmello i Ookay. 

15 maja 2020 roku wydała swoją drugą EP-kę „The End of Everything”. EP zawiera osiem utworów, w tym singiel „July”.W 2021 roku była nominowana do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Nowy Artysta”, ale przegrała z Megan Thee Stallion. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Make Me (Cry)	Noah Cyrus featuring Labrinth	01.2017	88[3]	46[15]	Syco Music QM33K 1500042	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Noah Cyrus,Timothy McKenzie][produced by Labrinth]
Again	Noah Cyrus Featuring XXXTentacion	10.2017	-	107[1]	Syco	[platinum-US][silver-UK][written by Timothy McKenzie,Noah Cyrus,Jahseh Onfroy][produced by Labrinth]
My Way	Noah Cyrus with One Bit	01.2018	76[7]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1700319	[silver-UK][written by Myles MacInnes,Jonty Howard,Joe Murphy,Katya Edwards][produced by One Bit, Joe Ashworth]
July	Noah Cyrus & Leon Bridges	01.2020	66[20]	85[16]	Records USQX 91901092	[6x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Noah Cyrus, PJ Harding ,Michael Sonier ,Jenna Andrews][produced by Michael Sonier]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The End of Everything	Noah Cyrus	05.2020	-	124[2]	Records 0886448456995	[gold-US][produced by PJ Harding,Michael Sonier,M-Phazes,Tushar Apte,Jussifer,Loose Change,Triangle Park]

Dot Records

Założycielem wytwórni był weteran II wojny światowej urodzony w 1918r w stanie
Tennessee,Randolph C. Wood.Osiadł po wojnie w małym miasteczku Gallatin nieopodal Nashville i tam prowadził sklep z akcesoriami elektrycznymi.Sprzedażą płyt zainteresował się w 1947r i były to głównie płyty z muzyką klasyczną i popularną. Klienci pytali go coraz częściej o wykonawców rhythm'n'bluesowych występujących w Nashville,takich jak:Joe Liggins, Roosevelt Sykes, czy Cecil Gant.
 

Woods odkrył ,że płyty tych wykonawców były dostępne tylko limitowanym nakładzie,a więc niedostępne dla niego.Zaczął swój muzyczny bizness w 1948 roku od sprzedaży wysyłkowej.Do 1950r jego interes tak się rozrósł [20.000 tytułów],że swój sklep elektryczny przemianowuje na sklep muzyczny. Jego współpraca z Gene Noblesem zaowocowała własną firmą nagraniową Randy' s ,która wydała kilka płyt minn. Richarda Armstronga i Record Shop Special wydającą Cecila Ganta.Zasadniczo było to przedłużenie sklepu muzycznego.
 

Kiedy Wood przejął część udziałów lokalnego radia,zdecydował się z Noblesem na założenie "prawdziwej" wytwórni płyt z własną dystrybucją,nagrywającą lokalnych artystów w studio radiowym. Jednym z pierwszych artystów nagrywających dla wytwórni był młody człowiek Johnny Maddox,który zaczynał jako pakowacz w sklepie Wooda.Jego honky tonk grany na fortepianie stał się znakiem firmowym wytwórni.Wczesne single to najczęściej muzyka gospel takich wykonawców jak: Fairfield 4, the Gateway Quartet, the Golden Voice Trio, Rosa Shaw, Joe Warren, the Singing 

Stars.
Rhythm' n' blues firmowali-Griffin Brothers, Ivory Joe Hunter, Joe Liggins, the Four Dots, the Big Three Trio, Brownie McGhee, Shorty Long, and the Counts.
Duże sukcesy na listach przebojów odniósł zespół Griffin Brothers,którego pięć pierwszych singli w latach 1950-51 weszło do Top 10 "Billboard".W 1955 roku Randy Wood został zaalarmowany rosnącym zapotrzebowaniem na muzykę rhythm' n' bluesową wśród białych słuchaczy,co zaowocowało w pierwszym rzędzie na zwiększonej produkcji "coverów",a więc wtórnych wersji originalnych utworów wykonywanych przez białych w tym przypadku wykonawców.
 

We wczesnych latach 50-tych muzyczne stacje radiowe były bardzo homogeniczne[jedne grały np. tylko białych artystów jak F.Sinatra,Jo Stafford,inne Hanka Williamsa ,Kitty Wells itp.],niepodobne do póżniejszego okresu 1956-1970 gdzie grano wszystkie gatunki muzyczne.
W 1955r wraz z pojawieniem się Fatsa Domino i Chucka Berry' ego na listach przebojów i Alana Freeda jako radiowego DJ-a grającego tę nową muzykę na falach radiowego eteru pojawił się ogromny popyt wśród białych nastolatków na tę muzykę,a to było kolejne wyzwanie dla muzycznego showbiznesu. Wood będąc bystrym obserwatorem rynku,przewidział popularność rhytm' n' bluesa a jego biletem do sławy miał być kontrakt z wyłowionym z collegu młodym piosenkarzem Pat Boonem.
 

Ten początkowo nie chciał wykonywać coverów czarnych wykonawców,zarzucając tekstom tych utworów miałkość intelektualną.Zgodził się na ich nagrywanie pod warunkiem ich poprawienia.W ciągu niespełna roku nagrał w ten sposób minn."Ain't That a Shame," "Gee Whittakers!," "Tutti Frutti" ,"Long Tall Sally," "I Almost Lost My Mind." Po tym okresie zaczął nagrywać spokojne ,melodyjne ballady w stylu Binga Crosby i Perry Como-"Don't Forbid Me", "April Love" i "Love Letters in the Sand", nie unikając dawnego repertuaru przynoszącemu spore profity.Boone nagrywał dla Dot Rec do 1968r,opuszczając tę wytwórnie razem z jej szefem,gdy ten przeniósł się do Ranwood Records.
Faktem była duża lojalność artystów nagrywających dla Dot przez dziesięciolecia, takich jak:Johnny Maddox, Pat Boone, Billy Vaughn, the Fontane Sisters, czy Lawrence Welk.Jedną z przyczyn tego stanu rzeczy była estyma uczciwego i sprawiedliwego, jaką cieszył się Wood u swoich podopiecznych.
 

W 1956r Wood przenosi swoje przedsiębiorstwo do Hollywood,jednocześnie zmieniając repertuar wytwórni ,opierając się na prostych popowych utworach,mimo,że osiągnęli w edycji rhythm' n' bluesa prawdziwe mistrzostwo.Wraz z końcem ery nagrywania coverów,Wood wybrał lepszą drogę na rock' n' rollowym rynku-kupował lub dzierżawił produkcje od niezależnych producentów.Jedną z pierwszych takich kompozycji był utwór Lee Hazlewooda "The fool" wykonywany przez Sanforda Clarka.Pierwotnie wyprodukowana w maleńkim i prymitywnym studio w Phoenix,trafiła na 7 miejsce Billboard w nowym wydaniu Dot Records.
 

Koniec lat 50-tych to dobry czas dla nowości.Takim nabytkiem był dla wytwórni Jimmy Drake,pracujący wcześniej jako kierowca ciężarówki,a nagrywający pod pseudonimem Nervous Norvus.To on na singlu "Transfusion" umieścił efekty dżwiękowe z katastrofy samochodowej,a jego nagrania przyniosły mu ogromną popularność w stacjach radiowych.
W podobny sposób nabył prawa do wydawania nagrań Bonnie Tutmarc [póżniej Bonnie Guitar] i Neda Millera ,znanego z hitu "Dark moon" od Fabor Records.W tym samym roku wśród jego podopiecznych trafia się prawdziwa perełka ,zespół Del Vikings,utworzony w 1955r a nagrywający wcześniej dla Fee Bee Records.
 

W tymże samym roku Randy Wood sprzedaje Dot Records za 3 miliony dolarów Paramount Pictures,ale zostaje jej prezydentem przez kolejne dziesięciolecie.Paramount przebiła w licytacji ABC Paramount Rec,która szukała dużej wytwórni dla swoich filii;CBS i NBC.Mimo podobnego członu w nazwie [Paramount] firmy nie były ze sobą powiązane.Mimo ,że Dot było formalnie własnością Paramount Pictures,to o profilu wydawanych płyt decydował Wood.Nazwa Paramount pojawia się okazjonalnie w logo Dot.Stała się bardziej widoczna po wykupieniu Paramount Pictures w 1968r przez Gulf+Western.
 

W 1964r na rynku amerykańskim nastąpił przełom za sprawą brytyjskiej inwazji merseybeatu.Dot będąca ostoją tradycyjnego brzmienia nie zmieniła swojej strategii,stąd najgorszy okres 1964-1967 w historii wytwórni,gdy żaden z jej singli nie trafił na Top 100 Hit.
 

W 1967r Wood odchodzi z Dot i zakłada z Lawrence Welkiem Ranwood Records,która wydaje głównie płyty tego ostatniego po wykupieniu swoich matryc w Coral Rec i Dot Rec.Wznawiali też stare albumy wydawane przez Dot.Ranwood działa do dzisiaj i jest częścią Welk Music Group.
Nowy właściciel Gulf+Western zmienia design wydawanych płyt,lecz co ważniejsze skupia się na produkcji płyt stereo.Dot pod nowym kierownictwem zaczyna ograniczać swój profil do muzyki country.Nie było to najgorsze rozwiązanie bo przyniosło wytwórni wiele zysku za sprawą takich wykonawców jak:Freddy Fender, Roy Clark, Barbara Mandrell, Billy "Crash" Craddock, Narvel Felts, the Oak Ridge Boys, Don Williams, Tommy Overstreet, John Wesley Ryles, Johnny Carver, Donna Fargo, Red Steagall, Ray Price, Joe Stampley, Buck Trent, Sue Richards.Jednocześnie Gulf+Western zaprzestało wydawanie płyt z katalogu Dot Records.
 

Dystrybucję przejmuje Famous Music ,ramię Paramount Pictures.W 1974r Dot Records został sprzedany ABC i powstała nowa firma pod szyldem ABC-Dot Records.Firma przetrwała trzy lata do 1977 roku.
 

W 1979 roku ABC wraz z katalogiem Dot została sprzedana MCA.Ta ostatnia w 1998r połączyła się z PolyGram tworząc koncern Universal Music Group,który jest właścicielem materiału muzycznego Dot Records. 

Najpopularniejsze płyty BOONE, PAT PAT'S GREAT HITS 02/12/60 DOT Gold ALBUM FARGO, DONNA FUNNY FACE 01/04/73 DOT Gold SINGLE FARGO, DONNA HAPPIEST GIRL IN THE WHOLE U.S.A. 08/23/72 DOT Gold SINGLE FARGO, DONNA THE HAPPIEST GIRL IN THE WHOLE U.S.A. 01/29/73 DOT Gold ALBUM FENDER, FREDDY BEFORE THE NEXT TEARDROP FALLS 05/22/75 DOT Gold SINGLE FENDER, FREDDY BEFORE THE NEXT TEARDROP FALLS 08/29/75 DOT Gold ALBUM FENDER, FREDDY WASTED DAYS & WASTED NIGHTS 09/18/75 DOT Gold SINGLE GILMER, JIM, & THE FIREBALLS SUGAR SHACK 11/29/63 DOT Gold SINGLE VAUGHN, BILLY BLUE HAWAII 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY SAIL ALONG SILVERY MOON 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY THEME FROM A SUMMER PLACE 02/16/62 DOT Gold ALBUM VAUGHN, BILLY & HIS ORCHESTRA GOLDEN INSTRUMENTALS 10/10/69 DOT Gold ALBUM WELK, LAWRENCE CALCUTTA 02/14/61 DOT Gold SINGLE WELK, LAWRENCE CALCUTTA ALBUM 03/16/61 DOT Gold ALBUM WELK, LAWRENCE WINCHESTER CATHEDRAL 04/17/67 DOT Gold ALBUM

#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"

2/5 1955 3[ilość tyg. na poz.1] Hearts Of Stone...The Fontane Sisters__Dot 15265 9/17 1955 2 Ain't That A Shame...Pat Boone__Dot 15377 7/28 1956 4 I Almost Lost My Mind...Pat Boone__Dot 15472 11/3 1956 3 The Green Door...Jim Lowe__Dot 15486 2/9 1957 1 Don't Forbid Me...Pat Boone__Dot 15521 2/16 1957 6 Young Love...Tab Hunter__Dot 15533 6/3 1957 7 Love Letters In The Sand...Pat Boone__Dot 15570 12/16 1957 6 April Love...Pat Boone__Dot 15660 2/13 1961 2 Calcutta...Lawrence Welk__Dot 16161 6/19 1961 1 Moody River...Pat Boone__Dot 16209 10/12 1963 5 Sugar Shack...Jimmy Gilmer & The Fireballs__Dot 16487 5/31 1975 1 Before The Next Teardrop Falls...Freddy Fender__ABC/Dot 17540

Inne hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

Melody Of Love Billy Vaughn 2 1955 I`ll Be Home Pat Boone 4 1956 A Wonderful Time Up There Pat Boone 4 1958 Funny Face Donna Fargo 5 1972 Friendly Persuasion (Thee I Love) Pat Boone 5 1956 Why Baby Why Pat Boone 5 1957 The Shifting Whispering Sands (Part 1 and Part 2) Billy Vaughn 5 1955 It`s Too Soon To Know Pat Boone 5 1958 Sugar Moon Pat Boone 5 1958 Remember You`re Mine Pat Boone 6 1957 Speedy Gonzales Pat Boone 6 1962 At My Front Door (Crazy Little Mama) Pat Boone 7 1955 Deck Of Cards Wink Martindale 7 1959 If Dreams Came True Pat Boone 7 1958 Chains Of Love Pat Boone 10 1956 Raunchy Billy Vaughn 10 1957 Wonderful Summer Robin Ward 14 1963 Bernardine Pat Boone 14 1957 The Green Door Jim Lowe 15 1957 Twixt Twelve And Twenty Pat Boone 17 1959 When The White Lilacs Bloom Again Billy Vaughn 18 1956 (Welcome) New Lovers Pat Boone 18 1960 Yesterday, When I Was Young Roy Clark 19 1969 Big Cold Wind Pat Boone 19 1961 Gee, But Its Lonely Pat Boone 21 1958 For My Good Fortune Pat Boone 23 1958 Cab Driver Mills Brothers 23 1968 Ape Call Nervous Norvus 24 1956 You Better Move On Arthur Alexander 24 1962 Wheels Billy Vaughn 28 1961 Fools Hall Of Fame Pat Boone 29 1959 Tumbling Tumbleweed Billy Vaughn 30 1958 I`ll See You In My Dreams Pat Boone 32 1962 Johnny Will Pat Boone 35 1961 No one will ever know/Because Jimmie Rodgers 09.1962 - 43[11] Dot 16 378 Rainbow at midnight/Rhumba boogie Jimmie Rodgers 11.1962 - 62[7] Dot 16 407 Face in a crowd/Lonely tears Jimmie Rodgers 03.1963 - 129[1] Dot 16 450 Two-ten,six-eighteen [Doesn' t anybody know my name]/The banana boat song Jimmie Rodgers 10.1963 - 78[7] Dot 16 527 Mama was a cotton picker/Together Jimmie Rodgers 12.1963 - 131[1] Dot 16 561 The world i used to know/I forgot more than you' ll ever know Jimmie Rodgers 05.1964 - 51[9] Dot 16 595

 

Curb Records

Curb Records (znana również jako Asylum-Curb, a wcześniej MCG Curb) to amerykańska
wytwórnia płytowa założona przez Mike'a Curba, pierwotnie jako Sidewalk Records w 1963 roku. W latach 1969–1973 Curb połączył się z MGM Records, gdzie Curb pełnił funkcję prezesa MGM i Verve Records. 

Na przestrzeni lat Curb Companies odniosło znaczące sukcesy z takimi artystami jak Stone Poneys (z udziałem Lindy Ronstadt), Eric Burdon i War, Sammy Davis Jr., Osmond Family (w tym Donny & Marie), Lou Rawls, Exile, Righteous Brothers, Solomon Burke, Gloria Gaynor, The Hondells, The Arrows (z udziałem Davie Allana), Lyle Lovett, Roy Orbison, Electric Flag (z udziałem Mike'a Bloomfielda i Buddy'ego Milesa), The Sylvers i Four Seasons. Album powrotny Four Seasons, „Who Loves You”, zawierał utwór „December 1963 (Oh, What a Night)”. Był to pierwszy singiel, który spędził ponad rok na liście Billboard Hot 100.

 W przeszłości i obecnie Curb występował z takimi artystami jak Chet Atkins, Rodney Atkins, Kaci Battaglia, Bellamy Brothers, KMC Kru (hip-hop), Lee Brice, Sawyer Brown, Solomon Burke, Clark Family Experience, Sammy Davis Jr., Desert Rose Band, Exile, Family Force 5, Four Seasons, Gloria Gaynor, Lee Greenwood, Steve Holy, Wynonna Judd, The Judds, Hal Ketchum, Lyle Lovett, Ronnie McDowell, Tim McGraw, Jo Dee Messina, Roy Orbison, Lou Rawls, Righteous Brothers, LeAnn Rimes, Rio Grand, Neil Sedaka i T.G. Sheppard, Jim Stafford, Ray Stevens, Jonathan Thulin, Mel Tillis, Trick Pony (z udziałem Heidi Newfield), Hank Williams Jr. i Chris Young.

  Pod koniec 2002 roku Curb Records nabyło również udziały w Word Records od ówczesnych właścicieli Time Warner. Warner Music Group sprzedał pozostałe udziały w wytwórni Curb w 2016 roku, dzięki czemu Word stała się w całości własnością wytwórni, a Warner Music nadal dystrybuuje jej produkcje. Natalie Grant, czterokrotna laureatka nagrody GMA Music Award i wokalistka roku, podpisała kontrakt z Curb Records, podobnie jak pięciokrotny zdobywca nagrody GMA Music Award, zespół Selah. Przez lata Curb odnosił sukcesy z innymi artystami gospel, takimi jak MercyMe, Second Chapter of Acts, Degarmo and Key, Patti Cabrera, Michael English, Debby Boone, Fisk Jubilee Singers, Barlowgirl, pureNRG, Worship Kids, Francesca Battistelli, Big Daddy Weave, Building 429, Fernando Ortega, Downhere, Nicole C. Mullen, Larry Norman, Jonathan Pierce, Plumb, Point of Grace, Group 1 Crew, Salvador, Jamie Slocum, Steller Kart, Jaci Velasquez i Mark Schultz. 

W 2006 roku Curb założył siostrzaną wytwórnię rockową Bruc Records, której nazwa jest akronimem od słów „Blues, Rock, Urban, Country” (nazwa ta jest również zapisywana od tyłu jako „Curb”). „Straight to Hell” Hanka Williamsa III był pierwszym albumem wydanym pod nowym szyldem. W 2011 roku Curb wniósł pozew przeciwko piosenkarzowi Timowi McGrawowi, zarzucając mu złamanie umowy, a McGraw wniósł pozew wzajemny przeciwko Curbowi. Wczesne orzeczenia sądowe zapadły na korzyść McGrawa. W 2012 roku McGraw przestał nagrywać z Curbem, wytwórnią, która wydała wszystkie jego albumy i single od lat 90-tych, i przeszedł do Big Machine Records. 

W 2015 roku Jim Ed Norman został mianowany prezesem Curb Group. Jednak Mike Curb pozostaje niezwykle zaangażowany jako założyciel i prezes zarządu. Fundacja Curb Curb Records wspiera programy charytatywne za pośrednictwem Fundacji Rodziny Mike'a Curba. Wśród wspieranych programów znajdują się: Centrum Powitalne Rodziny Mike'a Curba w Second Harvest, Młodzieżowa Orkiestra Symfoniczna Curb, Konkurs Młodych Muzyków Curb, Konkurs Koncertów Curb, Centrum Humanitarne Curb Family, Centrum Osiągnięć Juniorów Curb w Los Angeles i Nashville, Centrum Pediatryczne Curb Family, Centrum Konferencyjne Skautów w Nashville, Teatr Patriots w Fort Campbell, Centrum Edukacyjne Curb Family Oasis oraz Klasy Rozwoju Nauczycieli Stella Curb. Fundacja Curb aktywnie działa w obszarze edukacji, m.in. w Curb Center na Uniwersytecie Vanderbilt (gdzie uruchomiono program Curb Creative Campus), Curb College for Music Business na Uniwersytecie Belmont, Curb College of Arts, Media and Communication na Uniwersytecie Stanowym Kalifornii w Northridge, Curb Beaman Jubilee Singers Chair na Uniwersytecie Fisk, Curb College of Arts, Music and Sciences na Daytona State College, Business and Law Chair and Facility na Claremont McKenna College, Curb Learning Lab for Music and Entertainment na Uniwersytecie Baylor, Curb Keller Dormitories w Neve Yerushalayim na Uniwersytecie Jerozolimskim oraz Curb History Institute na Rhodes College. Projekty W ramach projektów edukacyjnych Curb, Curb zakupił i odrestaurował pierwszy dom Elvisa Presleya w Memphis w stanie Tennessee, Muzeum Johnny'ego Casha w Nashville w stanie Tennessee, historyczne studio RCA Studio B oraz zabytkowy Quonset Hut w Columbii (pierwsze studio nagraniowe na słynnej Music Row w Nashville). Te zabytkowe obiekty były wykorzystywane przez studentów różnych uczelni i uniwersytetów wspieranych przez Curb do studiowania historii muzyki. W październiku 2008 roku Curb Event Center, mieszczący 6000 osób, 

Na Uniwersytecie Belmont w Nashville odbyła się debata prezydencka Town Hall pomiędzy senatorami Johnem McCainem i Barackiem Obamą. 

 

 W Wielkiej Brytanii artyści Curb (poza tymi, którzy posiadają sublicencje dla dużych wytwórni) mogą znaleźć się na brytyjskich listach przebojów „niezależnych”. W styczniu 2006 roku Curb znalazł się w pierwszej dziesiątce przeboju z albumem „Tribute to George Best” Briana Kennedy'ego i Petera Corry'ego, EP-ką zawierającą utwory „You Raise Me Up”. Wcześniej Curb miał duże przeboje w Europie z zespołami Four Seasons, The Osmonds, LeAnn Rimes oraz ścieżkami dźwiękowymi, takimi jak „Coyote Ugly”.

Oak Ridge Boys

Oak Ridge Boys, kwartet wokalny, którego początki sięgają lat 40-tych.
Znani w tym czasie jako Oak Ridge Quartet, występowali z towarzyszeniem fortepianu. Największą popularność osiągnęli w latach 70-tych, wtedy w zespole nie było nikogo z członków-założycieli. Przez grupę przewinęło się przeszło 40 różnych wokalistów i muzyków, a skład ustabilizował się w połowie lat 70-tych i obejmował następujących wokalistów: Duane Allen - głos wiodący; Joe Bonsall - tenor; William Lee Golden - baryton; Richard Sterban - bas. Dzięki długiej karierze i wielu osiągnięciom kwartet stał się powszechnie cenioną instytucją w dziedzinie muzyki country, którego korzenie silnie opierają na gospel.
 

Na początku lat 70-tych kwartet zdobył czterokrotnie nagrodę Grammy w kategorii najlepszego wykonania utworów gospel i kilkanaście nagród Dove (odpowiednika Grammy w sferze muzyki gospel). W 1977r wokaliści zdecydowali przekształcić repertuar na świecką muzykę country. Rozpoczęli od dwóch przebojowych piosenek - Y'All Come Back Saloon i You're the One i prawie natychmiast zaczęli okupować pierwszą dziesiątkę listy bestsellerów country. W ciągu następnych ośmiu lat nagrali 25 piosenek, które weszły do pierwszej dziesiątki przebojów country, a 13 z nich zajęło pierwsze miejsce.
 

Największym przebojem kwartetu była piosenka Elvira, nagrana w 1981r. Pod koniec lat 80-tych popularność zespołu zaczęła spadać. W 1987r nastąpiła ważna zmiana w składzie kwartetu, W.L. Goldena, który był w zespole od 1964r, zastąpił gitarzysta i wokalista - Steve Sanders. W wyniku tej zmiany grupa szybko odzyskała popularność i wróciła na listy przebojów, a piosenki It Takes a Little Rain (To Make Love Grow), Gonna Take a Lot of River oraz No Matter How High zajęły pierwsze miejsca na listach przebojów country.
 

Ostatnim przebojem z pierwszego miejsca była piosenka Lucky Moon z 1991r. W 1995r w tajemniczych okolicznościach z zespołu odszedł S. Sanders, trzy lata później, na godzinę przed rozpoczęciem koncertu, popełnił samobójstwo. W 1996r powrócił do zespołu W.L. Golden. W drugiej połowie lat 90-tych grupa skupiła się na koncertach, chociaż wróciła na wysokie miejsca list przebojów.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Y'All Come Back Saloon/Emmylou	Oak Ridge Boys	08.1977	-	3[12].Country Chart	ABC/Dot 17 710	[written by Sharon Vaughn][produced by Ron Chancey]
You're The One/Morning Glory Do	Oak Ridge Boys	12.1977	-	2[11].Country Chart	ABC/Dot 17 732	[written by Bob Morrison][produced by Ron Chancey]
I'll Be True To You/An old time family bluegrass band	Oak Ridge Boys	04.1978	-	102[3]	ABC 12 350	[written by Alan Rhody][produced by Ron Chancey][1[1][11].Country Chart]
Cryin' Again/I can love you	Oak Ridge Boys	09.1978	-	107[2]	ABC 12 397	[written by Rafe Van Hoy, Don Cook][produced by Ron Chancey][3[11].Country Chart]
Come On In/Morning Glory Do	Oak Ridge Boys	12.1978	-	3[10].Country Chart	ABC 12 434	[written by Michael Clark][produced by Ron Chancey]
Sail Away/The Only One	Oak Ridge Boys	04.1979	-	2[11].Country Chart	MCA 12 463	[written by Rafe Van Hoy][produced by Ron Chancey]
Rhythm Guitar/All Our Favorite Songs	Oak Ridge Boys	06.1979	-	94[1].Country Chart	Columbia 11009	[written by T. A. Hill]
Dream On/Dr. Rock and Roll	Oak Ridge Boys	08.1979	-	7[9].Country Chart	MCA 41 078	[written by Dennis Lambert, Brian Potter][produced by Ron Chancey]
Leaving Louisiana in the Broad Daylight/I Gotta Get Over This	Oak Ridge Boys	12.1979	-	1[1][11].Country Chart	MCA 41 154	[written by Rodney Crowell, Donivan Cowart][produced by Ron Chancey]
Trying to Love Two Women/Hold On Til Sunday	Oak Ridge Boys	04.1980	-	1[1][12].Country Chart	MCA 41 217	[written by Sonny Throckmorton][produced by Ron Chancey]
Heart of Mine/Love takes two	Oak Ridge Boys	08.1980	-	105[1]	MCA 41 280	[written by Michael Foster][produced by Ron Chancey][3[11].Country Chart]
Beautiful You/Ready to Take My Chances	Oak Ridge Boys	11.1980	-	3[12].Country Chart	MCA 51 022	[written by Dave Hanner][produced by Ron Chancey]
Elvira/Woman like you	Oak Ridge Boys	05.1981	-	5[22]	MCA 51 084	[1[1][9].Country Chart][platinum-US][Written by: Dallas Frazier ][produced by Ron Chancey]
(I'm Settin') Fancy Free/How Long Has It Been	Oak Ridge Boys	09.1981	-	104[2]	MCA 51 169	[written by Roy August, Jimbeau Hinson][produced by Ron Chancey][1[1][9].Country Chart]
Bobbie Sue/Live in love	Oak Ridge Boys	01.1982	-	12[14]	MCA 51 231	[gold-US][1[1][11].Country Chart][Written by:Jerry Leiber,Mike Stoller,Wood Newton, Dan Tyler,Adele Tyler][produced by Ron Chancey]
So Fine/I wish you were here [Oh,my darlin']	Oak Ridge Boys	06.1982	-	76[4]	MCA 52 065	[22[7].Country Chart][Written by: Johnny Otis][produced by Ron Chancey]
I Wish You Could Have Turned My Head (And Left My Heart Alone)/Back In Your Arms Again	Oak Ridge Boys	08.1982	-	2[17].Country Chart	MCA 52 095	[Written by: Sonny Throckmorton][produced by Ron Chancey]
Thank God For Kids/Christmas Is Paintin' The Town	Oak Ridge Boys	12.1982	-	3[10].Country Chart	MCA 52 145	[Written by: Eddy Raven][produced by Ron Chancey]
American Made/The cure for my broken heart	Oak Ridge Boys	02.1983	-	72[5]	MCA 52 179	[written by Bob DiPiero,Pat McManus][produced by Ron Chancey][1[1][13].Country Chart]
Love Song/Heart on the Line (Operator, Operator)	Oak Ridge Boys	06.1983	-	1[1][12].Country Chart	MCA 52 224	[written by Steven Runkle][produced by Ron Chancey]
Ozark Mountain Jubilee/Down Deep Inside	Oak Ridge Boys	11.1983	-	5[13].Country Chart	MCA 52 288	[written by Scott Anders, Roger Murrah][produced by Ron Chancey]
I Guess It Never Hurts To Hurt Sometimes/Through My Eyes	Oak Ridge Boys	03.1984	-	1[1][12].Country Chart	MCA 52 342	[written by Randy VanWarmer][produced by Ron Chancey]
Everyday/Ain't No Cure for the Rock and Roll	Oak Ridge Boys	07.1984	-	1[1][13].Country Chart	MCA 52 419	[written by Dave Loggins,J.D. Martin][produced by Ron Chancey]
Make My Life With You/Break My Mind	Oak Ridge Boys	12.1984	-	1[1][14].Country Chart	MCA 52 488	[written by Gary Burr][produced by Ron Chancey]
Little Things/The Secret of Love	Oak Ridge Boys	04.1985	-	1[1][13].Country Chart	MCA 52 556	[written by Billy Barber][produced by Ron Chancey]
Touch a Hand, Make a Friend	Oak Ridge Boys	08.1985	-	1[1][13].Country Chart	MCA 52 646	[written by Homer Banks, Raymond Jackson, Carl Hampton][produced by Ron Chancey]
Come On In (You Did The Best You Could Do)/Roll Tennessee River	Oak Ridge Boys	12.1985	-	3[14].Country Chart	MCA 52 722	[written by Rick Giles, George Green][produced by Ron Chancey]
Juliet/Everybody Wins	Oak Ridge Boys	04.1986	-	15[8].Country Chart	MCA 52 801	[written by John Hall, Larry Hoppen][produced by Ron Chancey]
When You Get to the Heart	Barbara Mandrell with Oak Ridge Boys	04.1986	-	20[6].Country Chart	MCA 52 802	[written by N. Wilson, T. Brown, W. Holyfield][produced by Tom Collins]
You Made A Rock Out Of A Rolling Stone/Hidin' Place	Oak Ridge Boys	08.1986	-	24[7].Country Chart	MCA 52 873	[written by Kix Brooks, Chris Waters][produced by Ron Chancey]
It Takes A Little Rain (To Make Love Grow)/Looking for Love	Oak Ridge Boys	03.1987	-	1[1][14].Country Chart	MCA 53 010	[written by Roger Murrah, Steve Dean, James Dean Hicks][produced by Jimmy Bowen]
This Crazy Love/Where the Fast Lane Ends	Oak Ridge Boys	06.1987	-	1[1][15].Country Chart	MCA 53 023	[written by Roger Murrah, James Dean Hicks][produced by Jimmy Bowen]
Time In/A Little Coal on the Fire	Oak Ridge Boys	11.1987	-	17[7].Country Chart	MCA 53 175	[written by Rich Alves, Roger Murrah, James Dean Hicks][produced by Jimmy Bowen]
True Heart/Love Without Mercy	Oak Ridge Boys	03.1988	-	5[13].Country Chart	MCA 53 272	[written by Michael Clark, Don Schlitz][produced by Jimmy Bowen]
Gonna Take a Lot of River (Mississippi, Monongahela, Ohio)/Private Lives	Oak Ridge Boys	08.1988	-	1[1][15].Country Chart	MCA 53 381	[written by Mark Henley, John Kurhajetz][produced by Jimmy Bowen]
Bridges And Walls/Never Together (But Close Sometimes)	Oak Ridge Boys	12.1988	-	10[12].Country Chart	MCA 53 460	[written by Roger Murrah,Randy VanWarmer][produced by Jimmy Bowen]
Beyond Those Years/Too Many Heartaches	Oak Ridge Boys	04.1989	-	7[13].Country Chart	MCA 53 625	[written by Troy Seals, Eddie Setser][produced by Jimmy Bowen]
An American Family/Too Many Heartaches	Oak Ridge Boys	09.1989	-	4[12].Country Chart	MCA 53 705	[written by Bob Corbin][produced by Jimmy Bowen]
No Matter How High/Bed of Roses	Oak Ridge Boys	01.1990	-	1[1][21].Country Chart	MCA 53 757	[written by Joey Scarbury,Even Stevens][produced by Jimmy Bowen]
Baby, You'll Be My Baby/Cajun Girl	Oak Ridge Boys	01.1990	-	71[3].Country Chart	MCA 79 006	[written by Gene Pistilli, Troy Seals][produced by Jimmy Bowen]
(You're My) Soul And Inspiration	Oak Ridge Boys	12.1990	-	31[6].Country Chart	RCA 2665	[written by Barry Mann, Cynthia Weil][produced by Richard Landis]
Lucky Moon/Walkin' After Midnight	Oak Ridge Boys	04.1991	-	6[17].Country Chart	RCA 2779	[written by Doug Johnson, Mark Wright][produced by Richard Landis]
Change My Mind/Our Love Is Here To Stay	Oak Ridge Boys	08.1991	-	70[5].Country Chart	RCA 07863 62013	[written by A. J. Masters, Jason Blume][produced by Ron Chancey]
Baby on Board/When It Comes To You	Oak Ridge Boys	10.1991	-	44[13].Country Chart	RCA 07863 62099	[written by J. C. Crowley, Jeff Silbar][produced by Richard Landis]
Fall/Until You're Back In My Arms Again	Oak Ridge Boys	06.1992	-	69[4].Country Chart	RCA 62228	[written by Don Von Tress][produced by Joe Scaife, Jim Cotton, Oak Ridge Boys]
Ain't No Short Way Home	Oak Ridge Boys	10.1999	-	71[1].Country Chart	Platinum 9355	[written by Bob DiPiero, Jim Photoglo][produced by Ron Chancey]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Y'all Come Back Saloon	Oak Ridge Boys	02.1978	-	120[9]	ABC/Dot 2093	[gold-US][produced by Ron Chancey]
Room Service	Oak Ridge Boys	06.1978	-	164[11]	ABC 1065	[gold-US][produced by Ron Chancey]
Together	Oak Ridge Boys	03.1980	-	154[6]	MCA 3220	[gold-US][produced by Ron Chancey]
Greatest Hits	Oak Ridge Boys	11.1980	-	99[21]	MCA 5150	[platinum-US][produced by Ron Chancey]
Fancy Free	Oak Ridge Boys	06.1981	-	14[48]	MCA 5209	[2x-platinum-US][produced by Ron Chancey]
Bobbie Sue	Oak Ridge Boys	02.1982	-	20[21]	MCA 5294	[gold-US][produced by Ron Chancey]
Christmas	Oak Ridge Boys	12.1982	-	73[7]	MCA 5365	[gold-US][produced by Ron Chancey]
American Made	Oak Ridge Boys	02.1983	-	51[23]	MCA 5390	[gold-US][produced by Ron Chancey]
Deliver	Oak Ridge Boys	11.1983	-	121[14]	MCA 5455	[gold-US][produced by Ron Chancey]
Greatest Hits 2	Oak Ridge Boys	09.1984	-	71[24]	MCA 5496	[platinum-US][produced by Ron Chancey]
Step on Out	Oak Ridge Boys	04.1985	-	156[5]	MCA 5555	[gold-US][produced by Ron Chancey]
A Gospel Journey	Oak Ridge Boys	05.2009	-	156[1]	Gaither Music	[produced by Duane Allen ]
The Boys Are Back	Oak Ridge Boys	06.2009	-	77[1]	Spring Hill 1145	[produced by Duane Allen, Dave Cobb]
It's Only Natural	Oak Ridge Boys	10.2011	-	70[7]	Cracker Barrel Music	[produced by Michael Sykes, Duane Allen, Ron Chancey]