Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Soul. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Soul. Pokaż wszystkie posty

środa, 11 lutego 2026

Barbara Pennington

Barbara Pennington (1954–2023) była amerykańską artystką muzyki hi-nrg
  i soul, aktywną w latach 70. i 80-tych XX wieku. 

 Pennington urodziła się w Greenville w stanie Missisipi w 1954 roku, a jej rodzina przeprowadziła się do Chicago, gdy była bardzo młoda. Swoją karierę muzyczną rozpoczęła w tym mieście jako członkini kwartetu Feminiques, który powstał w 1969 roku. Zespół wydał jedną płytę w chicagowskiej wytwórni B&L do 1970 roku, a następnie rozpadł się w następnym roku. Pennington występowała z kilkoma innymi zespołami w kolejnych latach, zanim w 1973 roku rozpoczęła karierę solową.

  Pennington nabrała rozpędu po nawiązaniu kontaktu z brytyjskim autorem tekstów i producentem Ianem Levine'em, który przyjechał do Chicago w 1975 roku, głównie po to, by się z nią spotkać. Zaintrygowało go, jak bardzo jej głos przypominał głos Lindy Jones (co było celowe, ponieważ ćwiczyła swój głos, naśladując Jones, Chakę Khan i inne znane wokalistki soulowe tamtej epoki), i docenił, że jednocześnie wnosiła do swojej muzyki własny styl, dlatego podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Island Records. 

Według Levine'a, pierwsze wydawnictwa Pennington w Island Records nie odniosły tak dużego sukcesu, jak wydawnictwa Evelyn Thompson i L.J. Johnson, które również podpisały kontrakt z wytwórnią mniej więcej w tym samym czasie. Następnie, w 1976 roku, Pennington wydała singiel „Twenty Four Hours A Day”, który zyskał znaczną popularność wśród fanów Northern Soul w Wielkiej Brytanii. Martin Davis podpisał kontrakt z wytwórnią United Artists Records, po czym singiel został wydany w USA i w 1977 roku osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Disco Chart. 

Później tego samego roku Pennington osiągnęła 20. miejsce ze swoim singlem „You Are The Music Within Me”. W 1985 roku jej single „Fan The Flame” i „On A Crowded Street” znalazły się odpowiednio na 62. i 57. miejscu list przebojów. Barbara przeszła na emeryturę na początku lat 90-tych i zmarła w 2023 roku po walce z demencją. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Twenty Four Hours A Day/I Can't Erase The Thoughts Of YouBarbara Pennington02.1977--United Artists UP 36170[written by Ian Levine, Danny Raye Leake][produced by Ian Levine, Danny Raye Leake][4[15].Hot Disco/Dance;United Artists 928 12"]
You Are The Music Within Me/Running In Another DirectionBarbara Pennington08.1977--United Artists UP 36234[written by Ian Levine, Danny Raye Leake][produced by Ian Levine, Danny Raye Leake][20[10].Hot Disco/Dance;United Artists 1040 12"]
Fan The FlameBarbara Pennington04.198562[5]-Record Shack SOHO 37[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
On A Crowded StreetBarbara Pennington07.198557[5]-Record Shack SOHO 49[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]

piątek, 6 lutego 2026

Johnny Bristol

John William Bristol (ur. 3 lutego 1939r -zm. 21 marca 2004r)  był amerykańskim muzykiem,
znanym przede wszystkim jako autor tekstów i producent muzyczny wytwórni Motown pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych. Pochodził z Morganton w Karolinie Północnej, o którym napisał piosenkę o tym samym tytule. Jego kompozycja „Love Me for a Reason” odniosła globalny sukces, gdy została nagrana przez The Osmonds, osiągając pierwsze miejsce na brytyjskich listach przebojów w 1974 roku.  

Jego najsłynniejszym solowym nagraniem był utwór „Hang On in There Baby” z 1974 roku, który dotarł do pierwszej dziesiątki w Stanach Zjednoczonych i trzeciego miejsca w Wielkiej Brytanii. Oba single znalazły się jednocześnie w pierwszej piątce brytyjskich list przebojów. Producent Motown Bristol po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w Detroit jako członek duetu soulowego Johnny & Jackey, którego współpracownikiem był Jackey Beavers, którego Bristol poznał w Siłach Powietrznych USA. Para nagrała dwa single w 1959 roku dla Anna Records, wytwórni należącej do Gwen Gordy (siostry Berry'ego Gordy'ego) i Billy'ego Davisa, oraz cztery płyty 45-calowe dla wytwórni Tri-Phi Gwen Gordy i Harveya Fuquy, z których żaden nie odniósł sukcesu poza Środkowym Zachodem Stanów Zjednoczonych. 

W połowie lat 60-tych Motown przejął Tri-Phi, a Bristol rozpoczął współpracę z Fuquą jako autor tekstów i producent. Wśród ich sukcesów jako producentów znalazły się przeboje: „Ain't No Mountain High Enough” (1967), „Your Precious Love” (1967) i „If I Could Build My Whole World Around You” (1968) Marvina Gaye’a i Tammi Terrell; „Twenty-Five Miles” (1969) Edwina Starra; oraz „My Whole World Ended (The Moment You Left Me)” Davida Ruffina (1969).

  Bristol rozkwitł w Motown, współpracując z niektórymi z najlepiej sprzedających się zespołów wytwórni. Jego osiągnięcia producenckie i/lub kompozytorskie obejmowały „These Things Will Keep Me Loving You” (1966) zespołu Velvelettes; „I Don't Want to Do Wrong” (1971) i „Daddy Could Swear, I Declare” (1973) zespołu Gladys Knight & the Pips; i Jr. Walker & the All Stars, którzy znaleźli się na listach przebojów dzięki licznym singlom i albumom napisanym przez Bristola, w tym „What Does It Take (To Win Your Love)” (1969), „Gotta Hold On to This Feeling” (1970), „Way Back Home” (1971) i „Walk in the Night” (1971). Jednym z jego ostatnich sukcesów był pierwszy solowy album Jermaine’a Jacksona „That’s How Love Goes” (1972). Co ciekawe, Bristol był producentem i współautorem ostatnich singli zarówno Diany Ross & the Supremes, jak i Smokey Robinson & the Miracles, zanim każdy z zespołów stracił swojego imiennika, głównego wokalistę.

  Podczas gdy utwór „We've Come Too Far to End It Now” (1972) zespołu Miracles był oryginalnym utworem, „Someday We'll Be Together” (1969) zespołu Supremes był remakiem singla Johnny'ego i Jackeya z 1961 roku. Bristol jest męskim głosem w wersji „Someday We'll Be Together” zespołu Supremes, śpiewając w odpowiedzi na główny wokal Diany Ross. (Ross nagrała tę piosenkę jako swój pierwszy solowy album z wokalistkami sesyjnymi Waters Sisters). Producent i solista Bristol opuścił wytwórnię Motown w 1973 roku, aby dołączyć do CBS jako producent. Współpracował z wieloma wschodzącymi wokalistami, w tym z Randym Crawfordem, dla którego Bristol napisał „Caught in Love's Triangle”, a także produkował i komponował dla uznanych wykonawców, takich jak: Tom Jones, Marlena Shaw, Johnny Mathis, Jerry Butler i Boz Scaggs. W 1974 roku napisał i wyprodukował utwór „La La Peace Song” nagrany przez Ala Wilsona i O.C. Smitha. Wokale Bristola można usłyszeć w wersji Ala Wilsona. 

 Mając wówczas nieco ponad 30 lat, pragnął wznowić własną karierę nagraniową i kiedy CBS/Columbia nie wykazało entuzjazmu, podpisał kontrakt płytowy z MGM. W MGM Bristol nagrał dwa udane albumy „Hang On in There Baby” i „Feeling the Magic”, a także znalazł się na listach przebojów z kilkoma singlami, w tym „Hang On in There Baby” (1974, 8. miejsce na liście przebojów pop w USA, 2. miejsce na liście R&B w USA i 3. miejsce na liście w Wielkiej Brytanii), „You and I” (1974, 20. miejsce na liście R&B w USA), „Leave My World” (1975, 23. miejsce na liście R&B w USA) i „Do It to My Mind” (1976, 5. miejsce na liście R&B w USA). Nagrał również oryginalną wersję utworu „Love Me for a Reason”, który później stał się wielkim hitem The Osmonds. 

W 1975 roku był nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy Nowy Artysta”, ostatecznie przegrywając z Marvinem Hamlischem. Bristol nagrał następnie dwa albumy dla wytwórni Atlantic: „Creme” (1976) i „Strangers” (1978). Jeden z utworów z okresu działalności wytwórni Atlantic, „Strangers In The Dark Corners”, zyskał popularność na europejskiej scenie muzyki soul. W tym okresie pełnił również rolę producenta, pracując głównie dla artystów podpisujących kontrakty z wytwórnią Columbia Records, w tym dla Boza Scaggsa. Bristolowi przypisuje się stworzenie blue-eyedowego brzmienia Scaggsa na albumie „Slow Dancer” (1974). Bristol był również producentem albumu Toma Jonesa z 1975 roku, „Memories Don't Leave Like People Do”, który zawierał pięć coverów piosenek Bristola, w tym utwór tytułowy. Nadal cieszył się dużym uznaniem jako producent, a wśród innych artystów, z którymi współpracował, byli m.in.: Tavares, Margie Joseph, The Jackson Sisters oraz dwa duety z Lindą Evans, „Sweet and Deep” i „Share with Me My Dream” na albumie „Free to Be Me” z 1981 roku. Na początku lat 80-tych głównym rynkiem zbytu Bristolu była Europa. Jego duet z Amii Stewart na  medley „My Guy – My Girl” osiągnął 39. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1980 roku.

  Umowa z Ariola/Hansa zaowocowała klubowymi hitami „Love No Longer Has a Hold on Me” i „Take Me Down”. Towarzyszący album nie zdołał ugruntować jego pozycji i minęło osiem lat, zanim pojawił się nowy produkt Bristola - singiel „I'm Just a Musician” dla Hansa. Współpraca z brytyjską wytwórnią Motorcity Records w 1989 roku była krótka, ale zaowocowała jednym z najpopularniejszych wydawnictw Bristola, „Man Up in the Sky”, oraz jego wersją utworu „What Does It Take to Win Your Love”, pierwotnie hitu Jr. Walkera & the All Stars. Ostatnimi wydawnictwami Bristola były singiel „Come to Me” z 1991 roku dla Whichway Records oraz album „Life & Love”, wydany na rynek japoński w 1993 roku przez Blues Interactions (P-Vine Records). Na tym ostatnim znalazł się utwór „That's the Way of the World” zespołu Earth, Wind & Fire w duecie z córką, Shanną J. Bristol. Album ukazał się w USA trzy lata później pod tytułem „Come To Me”. 

 Bristol zmarł 21 marca 2004 roku w swoim domu w Brighton Township w stanie Michigan z przyczyn naturalnych, w wieku 65 lat. Bristol został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Karoliny Północnej w 2009 roku. Bristol był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Maude Perry. Mieli dwoje dzieci. Jego drugą żoną była Iris Gordy. Mieli jedno dziecko, Karlę Gordy Bristol, która jest komisarzem miasta Beverly Hills. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Hang On In There Baby/Take Care Of You For MeJohnny Bristol06.19743[11]8[17]MGM 14 715[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][79[5].R&B; Chart]
You And I/It Don't Hurt No MoreJohnny Bristol11.1974-48[7]MGM 14 762[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][20[13].R&B; Chart]
Leave My World/All Goodbyes Aren't GoneJohnny Bristol04.1975-104[1]MGM 14 792[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][23[10].R&B; Chart]
Love Takes Tears/Go On And DreamJohnny Bristol07.1975--MGM 14 814[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][72[8].R&B; Chart]
Do It To My Mind/Love To Have A Chance To Taste The WineJohnny Bristol11.1976-43[11]Atlantic 3360[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][5[20].R&B; Chart]
You Turned Me On To Love/I Sho Like Groovin' With YaJohnny Bristol03.1977-106[1]Atlantic 3391[A&B:written by Johnny Bristol][A&B:produced by Johnny Bristol, D2TP][A:36[10].R&B; Chart][B:47[10].R&B; Chart]
Waiting On Love/She's So AmazingJohnny Bristol04.1978--Atlantic 3421[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][27[14].R&B; Chart]
Hang On In There BabyAlton And Johnny02.1980--Polydor 2050[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][73[3].R&B; Chart]
My Guy / My Girl/NowAmii Stewart And Johnny Bristol10.198039[5]63[8]MGM 14715[written by William Smokey Robinson, Ronald White][produced by Barry Long, Simon May][76[3].R&B; Chart]
Love No Longer Has A Hold On Me/Until I See You AgainJohnny Bristol02.1981--Handshake 5304[written by Johnny Bristol, Hense Powell][produced by Johnny Bristol][75[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Hang On in There BabyJohnny Bristol08.197412[7]82[17]MGM 4959[produced by Johnny Bristol]
Bristol's CremeJohnny Bristol12.1976-154[11]Atlantic 18 197[produced by Johnny Bristol]
                                        Kompozycje Johnny Bristola na listach przebojów


 
 

[with  Harvey Fuqua] 
01/1966 I Can't Believe You Love Me Tammi Terrell 72.US
05/1966 Come On and See Me Tammi Terrell 80.US



[with  Harvey Fuqua,Sylvia Moy] 
10/1966 These Things Will Keep Me Loving You The Velvelettes 102.US/34.UK


[with   Danny Coggins, Harvey Fuqua] 
02/1967 Pucker Up Buttercup Jr. Walker & The All-Stars 31.US

[with  Harvey Fuqua,Warren Harris & Richard Street] 
02/1967 Since I Lost You Girl The Monitors 117.US 

[with Harvey Fuqua, Vernon Bullock] 
12/1967 If I Could Build My Whole World Around You Marvin Gaye & Tammi Terrell 41.UK/10.US
05/1969 What Does It Take (to Win Your Love) Jr. Walker & The All-Stars 4.US/13.UK
11/1969 What Does It Take (To Win Your Love) Motherlode 111.US
04/1983 What Does It Take (To Win Your Love) Garland Jeffreys 107.US
08/1986 What Does It Take (To Win Your Love) Kenny G 64.UK

[with  Harvey Fuqua,  Pam Sawyer & Jimmy Roach] 
02/1969 My Whole World Ended (the Moment You Left Me) David Ruffin 9.US/51.UK
  
[with   Harvey Fuqua & Edwin Starr] 
02/1969 Twenty-Five Miles Edwin Starr 6.US/36.UK

[with  Doris McNeil] 
05/1969 What Is a Man Four Tops 16.UK/53.US
06/1969 I'm Still a Strugglin' Man Edwin Starr 80.US
12/2000 What Is a Man? Tindersticks 90.UK


[with  Thomas Kemp] 
07/1969 I've Lost Everything I've Ever Loved David Ruffin  58.US

[with  Jackey Beavers & Harvey Fuqua] 
11/1969 Someday We'll Be Together The Supremes 13.UK/1.US
02/1971 Carry Your Own Load Jr. Walker & The All-Stars 117.US


[with Pam Sawyer, Joe Hinton] 
02/1970 Gotta Hold On to This Feeling Jr. Walker & The All-Stars 21.US/52.UK

[with  Robert Beavers] 
07/1970 Do You See My Love (For You Growing) Jr. Walker & The All-Stars 51.UK/32.US


[with   Bubba Knight, Gladys Knight,  Katherine Schaffner & William Guest] 
06/1971 I Don't Want to Do Wrong Gladys Knight & the Pips 17.US


[with   Gloria Jones,Pam Sawyer] 
08/1971 Take Me Girl, I'm Ready Jr. Walker & The All-Stars 16.UK/50.US


[with  Wilton Felder, Gladys Knight ] 
12/1971 Way Back Home Jr. Walker & The All-Stars 35.UK/52.US


[with  Stephen Bowden & Joyce Chambers] 
03/1972 I'm Someone Who Cares The Originals 16.UK/53.US


[with Wade Brown, David Jones Jr.] 
06/1972 We've Come Too Far to End It Now The Miracles 46.US
09/1972 That's How Love Goes Jermaine Jackson 46.US/51.UK
12/1972 I Can't Stand to See You Cry The Miracles 45.US

[with  Anette Minor, Jack Alan Goga,Peter Green] 
03/1973 No One There Martha Reeves 52.UK


[with Wade Brown, David Jones Jr.] 
06/1972 We've Come Too Far to End It Now The Miracles 46.US
08/1974 Love Me for a Reason The Osmonds 10.US/1.UK
12/1994 Love Me for a Reason As We Speak 85.UK
12/1994 Love Me for a Reason Boyzone 2.UK

[solo] 
04/1973 Daddy Could Swear (I Declare) Gladys Knight & the Pips 19.US
06/1974 Hang On in There Baby Johnny Bristol 8.US/3.UK
11/1974 You and I Johnny Bristol 48.US
11/1974 We Got Love Buddy Miles 108.US
03/1975 Touch Me Baby (Reaching Out for Your Love) Tamiko Jones 60.US
03/1975 Leave My World Johnny Bristol 104.US/53.UK
10/1976 Do It to My Mind Johnny Bristol 43.US
03/1977 You Turned Me On to Love Johnny Bristol 106.US
04/1992 Hang On in There Baby Curiosity Killed the Cat 3.UK

[with  James Dean & John Glover] 
01/1974 That's the Sound That Lonely Makes Tavares 70.US


[with Liz Martin] 
09/1974 La La Peace Song O.C. Smith  62.US
09/1974 La La Peace Song Al Wilson 30.US


[with  Candice Ghant, Marilyn McLeod] 
02/1974 Don't Blame the Children Jr. Walker & The All-Stars 53.UK


[with  Jerry Butler, James Dean & John Glover] 
11/1974 Memories Don't Leave Like People Do Johnny Bristol 52.UK



[with Marilyn McLeod] 
04/1988 Walk in the Night Paul Hardcastle 54.UK


[with  Edwin Starr, Harvey Fuqua, Marc Williams, Josh Powell & Milroy Nadarajah] 
03/2001 25 Miles 2001 The Three Amigos 30.UK


[with  Onika Maraj, Georges Olivier, Habib Defoundoux, Moses Davis, 
Lynford Marshall, Colin York,Jerry Butler, James Dean & John Glover] 
12/2023 Just the Memories Nicki Minaj 123.US


czwartek, 5 lutego 2026

Brides of Funkenstein

The Brides of Funkenstein to amerykański dziewczęcy zespół soulowo-funkowy, pierwotnie
składający się z wokalistek Dawn Silvy i Lynn Mabry.

  Wcześniej wokalistki w zespole Sly Stone, wokalistki Sly and the Family Stone, Lynn Mabry i Dawn Silva dołączyły do ​​kolektywu P-funk w połowie lat 70-tych. George Clinton nadał grupie nazwę nawiązującą do fabuły i postaci z albumu zespołu Parliament The Clones of Dr. Funkenstein. The Brides zaśpiewały na albumie Game, Dames and Guitar Thangs z 1977 roku, autorstwa gitarzysty P-funk, Eddiego Hazela. Clinton wyprodukował ich debiutancki album Funk Or Walk dla wytwórni Atlantic Records w 1978 roku. Duet został supportem podczas tras koncertowych Parliament-Funkadelic, a także śpiewał chórki w samym zespole. 

Mabry opuściła zespół w 1979 roku, podobno z powodu nieporozumień finansowych i chęci skupienia się na rodzinie; Po jej odejściu narodziny córki, której ojcem jest klawiszowiec P-Funk, Junie Morrison, nastąpiły po jej odejściu. George Clinton zreorganizował Brides jako trio, dodając byłe druhny Sheilę Horne i Jeanette McGruder, które dołączyły do ​​Dawn Silvy podczas nagrywania ich drugiego albumu, Never Buy Texas From A Cowboy. Ten skład zdobył nagrodę Cashbox Rhythm & Blues Award dla Najlepszego Zespołu Żeńskiego, przewyższając takie znane zespoły jak Pointer Sisters, Sister Sledge i Cheryl Lynn.

 W 1980 roku trio nagrało trzeci album, Shadows On The Wall, Shaped Like The Hat You Wore, który nigdy nie został wydany. Wiele utworów z niewydanych sesji zostało później przerobionych i pojawiło się w innych miejscach w katalogu P-Funk. Mabry powróciła w 1984 roku jako wokalistka wspierająca Talking Heads, występując w uznanym filmie koncertowym Stop Making Sense u boku kolegi z P-Funk, Berniego Worrella.

  Silva i Mabry na krótko spotkali się ponownie w 1981 roku jako **New Wave Brides**, supportując Grace Jones, a później dołączając do Was (Not Was) na trasie.Silva koncertowała i nagrywała z Gap Band od 1983 do 1991 roku, a później współpracowała z Ice Cube'em. W 2000 roku wydała swój solowy album All My Funky Friends, który został dobrze przyjęty w Europie i Azji. Silva nadal występuje i koncertuje jako Dawn Silva & The Brides.

] Po odejściu z Brides, Sheila Horne (później znana jako Amuka) w latach 90-tych i 2000. zbudowała solową karierę jako wokalistka muzyki dance i house, wydając pod pseudonimem Amuka single takie jak „Appreciate Me” i „Craving”Jeanette McGruder, obecnie znana jako Satori Shakoor, została artystką spoken word, dramatopisarką i prezenterką radiową. Założyła nagradzaną serię Grown Folks Stories w Detroit i nadal występuje oraz organizuje lokalne wydarzenia z zakresu opowiadania historii. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Disco To Go/When You're GoneBrides of Funkenstein09.1978--Atlantic 3498[written by G. Clinton, W. Collins][produced by George Clinton, William Collins][7[16].R&B; Chart]
Amorous/War Ship TouchanteBrides of Funkenstein02.1979--Atlantic 3556[written by G. Shider, R. Dunbar, R. Curtis][produced by George Clinton][76[4].R&B; Chart]
Never Buy Texas From A Cowboy Pt. 1/Never Buy Texas From A Cowboy Pt. 2Brides of Funkenstein01.1980--Atlantic 3640[written byG. Clinton, R. Dunbar][produced by George Clinton][67[8].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Funk or WalkBrides of Funkenstein11.1978-70[13]Atlantic 19 201[produced by George Clinton]
Never Buy Texas from a CowboyBrides of Funkenstein02.1980-93[7]Atlantic 19 261[produced by George Clinton]

sobota, 31 stycznia 2026

Five Du-Tones

Five Du-Tones to amerykańska grupa wokalna grająca soul, która odniosła sukces w okresie
szaleństwa tanecznego na początku lat 60-tych. W jej skład wchodzili Willie Guest, Robert Hopkins, LeRoy Joyce, Oscar Watson i James West.
 Grupa powstała w 1957 roku, gdy uczęszczała do liceum Patrick Henry High School w St. Louis w stanie Missouri.
 
  Po przeprowadzce matki Joyce'a do Chicago w stanie Illinois większość zespołu postanowiła tam pójść. Gdy Hopkins i Watson zdecydowali się pozostać w St. Louis, w 1960 roku skład zespołu z Chicago został uzupełniony o Andrew Butlera i Franka McCurreya.W latach 1963–1966 Five Du-Tones nagrało dziewięć singli w wytwórni One-derful Records George'a Leanera. Utwór „Please Change Your Mind” nie znalazł się na listach przebojów, podobnie jak „Come Back Baby”. 
 
 Trzeci album zespołu z 1963 roku w końcu przyniósł im rozgłos: „Shake a Tail Feather” (napisany wspólnie przez Andre Williamsa i Othę Hayesa) był grany w stacjach R&B w całym kraju, ale nie osiągnął sprzedaży ani pozycji na listach przebojów, na jakie zasługiwała jego obecność w radiu. Utwór osiągnął 28. miejsce na liście przebojów R&B magazynu Billboard w USA i 51. miejsce na liście Billboard Hot 100. Grupa kontynuowała nagrywanie zabawnych, tanecznych kawałków, które pomagały załagodzić lukę między doo-wop a soulem.
 
 Utwór „The Chicken Astronaut” z 1963 roku był wzorcowym utworem z krótkotrwałego podgatunku muzyki kosmicznej „reluctant astronaut” Ciągłe trasy koncertowe odcisnęły piętno na zespole pod względem kreatywności i śmiertelności. West zmarł w 1963 roku w wieku 26 lat z powodu niewydolności serca. Zastąpił go David Scott, który był członkiem zespołu The Exciters, towarzyszącego The Five Du-Tones podczas tras koncertowych. Następnym utworem był „The Gouster” z utworem „Monkey See Monkey Do”. Strona B zyskała trochę rozgłosu, ale żaden z nich nie dorównał sukcesowi swojego poprzednika. „Nobody But (My Baby)” poradził sobie jeszcze gorzej, więc spróbowali kolejnego tanecznego hitu, „The Cool Bird”. 
 
W 1965 roku ukazały się „Sweet Lips” i „The Woodbine Twine”. Ostatni singiel Five Du-Tones, ballada zatytułowana „Mountain of Love”, został wydany w 1966 roku; zespół rozpadł się w 1967 roku. Główny wokalista zespołu, Andrew Butler, ostatecznie przeniósł się do Los Angeles i dołączył do późniejszej wersji The Rivingtons. Po rozpadzie zespołu z powodu choroby, Butler występował w różnych wersjach innych zespołów doo-wop z lat 50-tych, takich jak Billy Richard's Coasters i The Robins. Utwór „Shake a Tail Feather” został wykonany w 1969 roku przez Ike'a i Tinę Turner, Raya Charlesa i Blues Brothers, a także wykorzystany w ważnej scenie choreograficznej w filmie „The Blues Brothers” (1980). Znalazł się również na ścieżce dźwiękowej filmu „Hairspray” z 1988 roku.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Shake A Tail Feather/Divorce CourtFive Du-Tones05.1963-51[12]One-derful 4815[written by Hayes, Williams, Rice][produced by Hayes, Williams][28[2].R&B; Chart]

piątek, 30 stycznia 2026

Leroy Hutson

Leroy Hutson (ur. 4 czerwca 1945r) to amerykański wokalista soul i R&B,
autor tekstów, aranżer, producent i instrumentalista, najbardziej znany jako były wokalista zespołu wokalnego R&B The Impressions. Jego muzyka nawiązuje do soulu lat 70-tych, o czym wspomniano w numerze magazynu Rolling Stone z 29 czerwca 2006 roku. Jest ojcem producenta JR Hutsona.

 Jako nastolatek Hutson założył Nu-Tones, czteroosobowy zespół wokalny z siedzibą w New Jersey. Wygrali kilka konkursów talentów w czasie jego nauki w szkole średniej. Pozostałymi członkami Nu-Tones byli Ronald King, Bernard Ransom, Ed Davis i Irving Jenkins. W 1968 roku, jako część duetu Sugar & Spice, Lee Hutson i Deborah Rollins nagrywali dla Kapp Records. Nagrali kilka singli z pewnym sukcesem. Ich singiel „In Love Forever” został uznany za „Najlepszą Nową Płytę Tygodnia” w lokalnej gazecie „Soul Sauce”. Dwa inne nagrane single to „Ah Ha Yeah” i „Dreams”. 

 Początkowo studiował stomatologię na Uniwersytecie Howarda w Waszyngtonie. Hutson mieszkał w jednym pokoju z Donnym Hathawayem, który wcześnie przerwał studia, aby zostać dyrektorem muzycznym Curtisa Mayfielda. Hutson zdecydował się zmienić kierunek studiów na teorię muzyki i kompozycję. To właśnie za sprawą Hathawaya Hutson zastąpił Curtisa w zespole The Impressions. Na Uniwersytecie Howarda Hutson dołączył do The Mayfield Singers, zespołu założonego na kampusie Uniwersytetu Howarda przez muzyka Curtisa Mayfielda, który występował w słynnym nowojorskim Apollo Theater i filadelfijskim Uptown Theater. Grupa wydała jeden singiel dla Mayfielda w 1967 roku. Tam Hutson współpracował z Donnym Hathawayem przy utworze „The Ghetto”, dając zmarłemu gwiazdorowi pierwszy przebój na początku 1970 roku. 

 W 1971 roku, trzy miesiące po studiach, Hutson został poproszony o zastąpienie Curtisa Mayfielda jako wokalista The Impressions. Pozostał z nimi przez dwa i pół roku i nagrał z nimi dwa albumy, po czym w zgodzie odszedł, aby poświęcić się własnej karierze kompozytora, producenta, aranżera i muzyka. Pierwszy singiel zespołu Impressions z Hutsonem w roli głównego wokalisty nosił tytuł „Love Me” i został wydany przez Curtom Records w Ameryce Północnej w czerwcu 1971 roku. 27 sierpnia 2013 roku Hutson złożył skargę przeciwko Young Jeezy'emu i innym, zarzucając, że utwór Young Jeezy'ego „Time” zawierał niewłaściwą instrumentalną część utworu The Impressions „Getting it On”, zarejestrowanego w Urzędzie ds. Praw Autorskich Stanów Zjednoczonych w 1973 roku.

  W 1973 roku Hutson napisał, wyprodukował, zaaranżował i nagrał swój pierwszy solowy album „Love Oh Love”, na którym znalazł się singiel „So In Love With You”. Album został wydany przez Curtom Records. W latach 1973–1992 Hutson nagrał osiem albumów i trzynaście singli trafiło na listy przebojów w Stanach Zjednoczonych.Dzięki temu zyskał kultową rzeszę fanów na scenie soulowej. Po albumie Love Oh Love Hutson wydał albumy The Man!, Hutson, Feel the Spirit, Hutson II, Closer to the Source i Unforgettable. Ostatnia płyta Hutsona, 12-calowa EP-ka „Share Your Love”, została wydana przez brytyjską wytwórnię Expansion Records

 W 2008 roku Hutson powrócił do nagrywania pod pseudonimem Lee Hutson, wydając album „Soothe You Groove You” we własnej wytwórni Triumph oraz do pobrania. Dwa lata później, w sierpniu 2010 roku, Hutson powrócił na europejskie sceny, występując na festiwalu Suncebeat w Zadarze w Chorwacji, na festiwalu Vintage at Goodwood oraz na Indigo2 w Londynie. Wspierał go brytyjski zespół The Third Degree. Od 2017 roku twórczość Hutsona jest licencjonowana przez brytyjską niezależną wytwórnię Acid Jazz Records, która wydała album „Anthology” z jego największymi hitami, takimi jak „I Think I'm Falling In Love”, „Lucky Fellow” i „Don't It Make You Feel Good”, a także wcześniej niepublikowany utwór „Positive Forces”, na którym znalazł się instrumentalny utwór „All Because of You”. na stronie B.

 Następnie wydali kolejny niewydany singiel „Now That I Found You”. W lutym 2018 roku wznowili zarówno albumy Hutson, jak i Hutson II, a obecnie są w trakcie wydawania czteroczęściowego internetowego dokumentu zatytułowanego „Leroy Hutson: The Man!”, w którym występują wieloletni fani Hutsona, tacy jak aktor i DJ radiowy Craig Charles oraz założyciel i dyrektor zarządzający Acid Jazz, Eddie Piller. Mówi się, że Piller oparł swój styl produkcji muzycznej na stylu Hutsona i wykorzystuje instrumentalny utwór „Cool Out” jako utwór otwierający jego obecny program radiowy, Eddie Piller's Eclectic Soul Show. 

Konsekwentnie koncertując pod koniec lat 70. i 80-tych, Hutson wykorzystywał również swoją muzykalność do współpracy z innymi artystami Curtom: Lindą Clifford, Arnoldem Blairem i The Natural Four. Jako autor i producent współpracował z Robertą Flack („Tryin' Times”, „Gone Away”), The Natural Four („You Bring Out the Best in Me”, „Can This Be Real”), Lindą Clifford, Voices of East Harlem („Giving Love”), Arnoldem Blairem („Trying to Get Next to You”) i Next Movement („Let's Work It Out"), a ostatnio jeden z jego kultowych singli „Lucky Fellow” został przerobiony przez Snowboya na albumie Acid Jazz. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Love Oh Love/I'm In Love With You GirlLeroy Hutson07.1973--Curtom 1983[written by A. Hutson, M. Hawkins, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][75[2].R&B; Chart]
When You Smile/Getting It On (Theme For "Jay Johnson Affair")Leroy Hutson10.1973--Curtom 1989[written by Hutson, Commander, Reeves][produced by Leroy Hutson][81[5].R&B; Chart]
Ella Weez/Could This Be LoveLeroy Hutson06.1974--Curtom 1996[written by L. Hutson, M. Hawkins][produced by Leroy Hutson][81[5].R&B; Chart]
All Because Of YouLeroy Hutson03.1975--Curtom 0100[written by L. Hutson][produced by Leroy Hutson][31[12].R&B; Chart]
Can't Stay Away/Cool Out (instrumental)Leroy Hutson09.1975--Curtom 0107[written by L. Hutson, M. Hawkins][produced by Leroy Hutson][66[8].R&B; Chart]
Feel The Spirit (In '76)Leroy Hutson And The Free Spirit Symphony02.1976--Curtom 0112[written by LeRoy Hutson ][produced by Leroy Hutson][26[10].R&B; Chart]
Lover's Holiday/So Much LoveLeroy Hutson05.1976--Curtom 0117[written by M. Hawkins, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][68[7].R&B; Chart]
I Do, I Do (Want To Make Love To You)/Don't It Make You Feel GoodLeroy Hutson11.1976--Curtom 0121[written by L. Hutson, S. Harris][produced by Leroy Hutson][55[13].R&B; Chart]
Blackberry Jam/I Think I'm Falling In LoveLeroy Hutson05.1977--Curtom 0124[written by Leroy Hutson][produced by Leroy Hutson][82[3].R&B; Chart]
Where Did Love Go/You're A WinnerLeroy Hutson03.1978--Curtom 0134[written by Gil Askey][produced by Gil Askey][45[11].R&B; Chart]
In The Mood/Never Know What You Can Do (Give It A Try)Leroy Hutson05.1978--Curtom 0139[written by J. Mendell][produced by Leroy Hutson][56[7].R&B; Chart]
Right Or Wrong/More Where That Came FromLeroy Hutson11.1979--RSO 1011[written by N. Hutson, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][47[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Feel the SpiritLeroy Hutson03.1976-170[8]Curtom 5010[produced by LeRoy Hutson]

niedziela, 25 stycznia 2026

Miquel Brown

Miquel Brown (ur. 8 lutego 1945r jako Michael Brown) to kanadyjska aktorka,
wokalistka disco/soul, była tancerka i reżyserka teledysków. W latach 70. i 80-tych XX wieku zdobyła popularność dzięki piosence „Close to Perfection” oraz utworom Hi-NRG „So Many Men - So Little Time” i „He's a Saint, He's a Sinner”.
Pierwotnie miała na imię Michael, ale rodzice zmienili pisownię (ale zachowali wymowę), aby nie mylić jej z ówczesnym producentem i autorem książek dla dzieci (Michaelem Brownem). Brown jest matką piosenkarki Sinitty i przyrodnią siostrą Amii Stewart.
 
Brown urodziła się w Montrealu w prowincji Quebec i wychowała w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Urodziła bliźniaczki Sinittę i Gretę w wieku 14 lat, chociaż Sinitta publicznie podała rok urodzenia jako 1963, a nie 1959. Brown zdecydowała się na opuszczenie uniwersytetu po przesłuchaniu do amerykańskiej grupy musicalu Hair, która koncertowała w tym samym miejscu, i otrzymała rolę Sheili. Pod koniec trasy Hair odwiedziła Australię. W 1973 roku Brown została obsadzona w głównej roli w spektaklu Decameron '73 w Roadhouse w Londynie. Następnie udzieliła wywiadu w programie Michaela Parkinsona. W 1975 roku zagrała w filmie Rollerball z Jamesem Caanem, a także w roli Miriam w filmie telewizyjnym Regan z 1974 roku, w ramach pasma Armchair Cinema ITV, które było w istocie odcinkiem pilotażowym serialu telewizyjnego The Sweeney. 
 
Przez dwa lata współpracowała również z zespołem wokalno-tanecznym „Second Generation”. Przez kolejne dwa lata Brown grała różne role w Bubbling Brown Sugar oraz występowała w programach telewizyjnych: Seaside Special (w sobotę 25 czerwca 1977 r.), Supersonic (w sobotę 5 marca 1977 r.- program 40), The Ronnie Corbett Show, Jack Parnell's Show, Musical Time Machine Vince'a Hilla oraz Bring on the Girls Bruce'a Forsytha.
 
  W 1976 roku Brown zagrała Siostrę Annę w musicalu Mardi Gras (którego premiera odbyła się 18 marca w Prince of Wales Theatre w Londynie). Dzięki temu została dostrzeżona i podpisała kontrakt na wydanie swojej pierwszej płyty, „First Time Around”. To doprowadziło ją do muzyka Alana Hawkshawa (z Emile Ford and the Checkmates, The Shadows i Love De-Luxe), który podpisał z nią kontrakt płytowy. Album „Symphony of Love” (1978) zawierał utwory tytułowe, „Dancin' with the Lights Down Low”, „This is Something New to Me”, „The Day They Got Disco in Brazil”, „Do It” i „Something Made of Love”. 
 
Również w 1978 roku Brown wystąpiła w amerykańskim filmie „Superman”, grając niemówiącego ósmego reportera w scenie po pierwszym zauważeniu Supermana. Potrzebując nowego producenta na początku lat 80-tych, Brown w 1983 roku skrzyżował ścieżki z Ianem Levine’em i Fiachrą Trenchem. Wraz z Record Shack Records stworzyli album „Manpower”, wydany w formacie Hi-NRG. Pierwszy singiel z albumu, „So Many Men -So Little Time”, osiągnął 88. miejsce na brytyjskiej liście przebojów 11 czerwca 1983 roku i zajął 2. miejsce na liście klubowej. 
 
W ciągu dwóch lat po Manpower, Brown wystąpiła w produkcjach teatralnych „Only in America”, musicalu Leibera i Stollera; „The Best Little Whorehouse in Texas” i „One Mo' Time”, a także w licznych klubach międzynarodowych, ale nie wydała kolejnych albumów aż do 1985 roku. Album „Close to Perfection” (również wyprodukowany przez Levine’a i Trencha) nie zdołał dorównać jej pierwszemu sukcesowi. Album zawierał dwa hity z amerykańskich stacji radiowych i list przebojów, „Black Leather” i „Close to Perfection”, z których ten drugi zapewnił jej najwyższą pozycję na brytyjskiej liście przebojów (63. miejsce) przez siedem tygodni.
 
  W 1986 roku Brown zastąpiła Helen Scott, wokalistkę zespołu The Three Degrees, gdy ta była w ciąży. Brown pomogła zespołowi, promując w Europie singiel „This Is the House”. Późniejsze utwory to „On the Radio”, „Footprints in the Sand” i „This Time It's Real”, wszystkie nagrane dla Nightmare Records. W 1989 roku Brown zagrała rolę Jill w drugim odcinku czwartej serii brytyjskiego serialu „Casualty”, zatytułowanym „Accidents Happen”. 
 
 W 1990 roku Brown wydała utwory „I Was Strong (My Moment)” i „Which Way Is Up” w wytwórni Hansa. W 1995 roku zagrała gospodynię w serialu „Solomon and Sheba” z Halle Berry. Również w tym samym roku zagrała sierżanta Pattona w serialu „French Kiss” z Meg Ryan i Kevinem Kline. Można ją usłyszeć w londyńskich nagraniach obsady „Elegies for Angels, Punks and Raging Queens” (1993) oraz „Fame” (1995) (jako Miss Sherman, nauczycielka angielskiego). Brown zagrała Murzynkę w sztuce Tramwaj zwany pożądaniem z 2001 roku wystawionej w Royal National Theatre (Lyttelton) w Londynie, w reżyserii Trevora Nunna, z Glenn Close w roli Blanche DuBois. Wystąpiła również w filmie z 2001 roku Wit.
 
W 2004 roku Brown zagrała Idellę w londyńskiej inscenizacji Purlie w Bridewell Theatre w Londynie (rolę tę pierwotnie grała Helen Martin z amerykańskiego sitcomu 227). Spektakl „Miquel Brown: The Lady, Her Loves and Her Lord” został zaprezentowany w Bullion Room Theatre w Londynie w 2005 roku. W 2005 roku Brown zagrała Chloe, starą pannę, w filmie „An American Haunting” z Sissy Spacek. W następnym roku, 2006, zagrała u boku Roberta Ashe w dramacie „11 września: Bliźniacze Wieże”. W 2006 roku Brown zagrała Lolo w filmie „London Successor”. W 2007 roku zagrała w oryginalnej londyńskiej inscenizacji musicalu „Menopause The Musical”. W marcu 2008 roku Brown pojawiła się w brytyjskim programie Celebrity Wife Swap, gdzie jej córka Sinitta zamieniła się partnerkami z byłym aktorem serialu Coronation Street, Brucem Jonesem. W 2008 roku zagrała w filmie „Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi” jako asystentka Harding, u boku Jeffa Bridgesa. Zagrała w filmie „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”, który miał premierę w 2016 roku, w roli Kata 2. 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Symphony Of Love/When Did It All Begin To End?Miquel Brown01.1979--Pye 7N 45658[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][28[7].Hot Disco/Dance;Polydor 058 12"]
So Many Men, So Little Time/ManpowerMiquel Brown06.198388[4]-Record Shack SOHO 6[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine][2[19].Hot Disco/Dance;TSR 828 12"]
He's A Saint, He's A Sinner/Maybe He ForgotMiquel Brown02.198468[4]-Record Shack SOHO 15[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][29[10].Hot Disco/Dance;TSR 1216 LP]
So Many Men, So Little Time/ManpowerMiquel Brown05.198478[4]-Record Shack SOHO 17[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine]
BeelineMiquel Brown06.1984--TSR 832 [US][written by Fiachra Trench, Ian Levine][produced by Ian Levine][44[6].Hot Disco/Dance;TSR 832 12"]
Black Leather/Sunny DayMiquel Brown10.198485[3]-Record Shack SOHO 27[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Close To PerfectionMiquel Brown08.198563[7]-Record Shack SOHO 48[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]

sobota, 24 stycznia 2026

Angela Bofill

Angela Tomasa Bofill (ur. 2 maja 1954r - zm. 13 czerwca 2024r) była amerykańską wokalistką,
autorką tekstów i kompozytorką kubańsko-portorykańskich korzeni. Urodzona w Nowym Jorku, rozpoczęła karierę zawodową w połowie lat 70-tych XX wieku i jest najbardziej znana z takich singli jak „This Time I'll Be Sweeter”, „Angel of the Night” i „I Try”. Jej kariera trwała ponad cztery dekady. 

 Angela Tomasa Bofill urodziła się 2 maja 1954 roku w dzielnicy Brooklyn w Nowym Jorku, jej ojciec był Kubańczykiem, a matka Portorykanką. Wychowując się w Bronksie, Bofill dorastała słuchając muzyki latynoskiej, a także inspirowała się amerykańskimi wykonawcami. W dzieciństwie Bofill spędzała weekendy na nauce muzyki klasycznej i śpiewaniu w nowojorskim chórze All City Chorus, w którym występowali najlepsi śpiewacy ze wszystkich szkół średnich w pięciu dzielnicach. Uczęszczała do Hunter College High School, którą ukończyła w 1972 roku.Później Bofill studiowała w Manhattan School of Music, uzyskując tytuł licencjata muzyki w 1976 roku. 

 Bofill rozpoczęła karierę zawodową od śpiewania w okresie nastoletnim. Występowała z chórem Ricardo Marrero & the Group oraz Dance Theater of Harlem, zanim Dave Valentin, jej przyjaciel i flecista jazzowy, przedstawił ją Dave'owi Grusinowi i Larry'emu Rosenowi z wytwórni jazzowej GRP Records. Grusin i Rosen podpisali kontrakt z Bofill i wyprodukowali jej pierwszy album, „Angie”, w 1978 roku. „Angie” została dobrze przyjęta zarówno przez krytyków, jak i komercyjnie, a na jej płycie znalazł się singiel „This Time I'll Be Sweeter” (napisany wspólnie przez Gwen Guthrie i Harasa Fyre’a) oraz rozbudowana kompozycja jazzowa Bofill „Under the Moon and Over the Sky”. 

Niecały rok później ukazał się drugi album, „Angel of the Night”, który przebił poprzednika. Album zawierał single „What I Wouldn't Do (For the Love of You)” i szybki utwór tytułowy, a także utwór „I Try”, napisany przez Bofill i coverowany przez Willa Downinga w 1991 roku. Odbiór tych albumów uczynił Bofill jedną z pierwszych latynoskich wokalistek, które odniosły sukces na rynkach R&B i jazzu.

  Bofill zagrała wyprzedany koncert w Avery Fisher Hall w ramach Newport Jazz Festival 20 czerwca 1980 roku. Jej dyrektorem muzycznym był Onaje Allen Gumbs (klawisze), Sammy Figueroa (perkusja), 9-osobowy zespół oraz goście, w tym Steve Khan (gitara), Eddie Daniels (saksofon tenorowy i flet) oraz 24-osobowy chór. Clive Davis, szef Arista Records, wyraził zainteresowanie Bofill. Arista miała umowę dystrybucyjną z GRP. Bofill zmieniła wytwórnię na potrzeby swojego kolejnego albumu, Something About You (1981). Album, wyprodukowany przez Naradę Michaela Waldena, był próbą wprowadzenia Bofill do głównego nurtu R&B i popu. Nie odniósł on sukcesu tak dużego jak poprzednie wydawnictwa, pomimo singli „Holdin' Out for Love” i utworu tytułowego, które znalazły się na liście Top 40 R&B.

 W następnym roku Bofill i Walden ponownie połączyli siły, wydając album „Too Tough”. Utwór tytułowy osiągnął 5. miejsce na liście przebojów R&B i spędził cztery tygodnie na 2. miejscu na liście przebojów Dance. Kolejny singiel, „Tonight I Give In”, dotarł do Top 20. Kilka miesięcy później Bofill wydała swój ostatni wspólny album z Waldenem, „Teaser”. Album nie dorównał sukcesowi „Too Tough”, ale przyniósł jeden hit R&B z Top 20, „I'm On Your Side”, który został coverowany przez wielu artystów, w tym przez Jennifer Holliday, która w 1991 roku miała z nim hit w Top 10.

  Bofill nagrała jeszcze dwa albumy dla Aristy z pomocą The System i George'a Duke'a, zanim opuściła wytwórnię w połowie lat 80-tych. Po narodzinach córki przeniosła się do Capitol Records i producenta Normana Connorsa, wydając „Intuition” (1988), który przyniósł jej ostatni znaczący sukces na listach przebojów - cover utworu Gino Vannelliego „I Just Wanna Stop”, który dotarł do 11. miejsca na liście przebojów R&B. W ciągu kolejnych ośmiu lat nagrała trzy kolejne albumy, a także śpiewała chórki na płytach Diany Ross i Kirka Whaluma oraz na płycie Connorsa „Eternity” (2000).  

Występowała na żywo (przed liczną publicznością na całym świecie, szczególnie w Azji) i wystąpiła w sztukach teatralnych „God Don't Like Ugly” i „What a Man Wants, What a Man Needs”. Koncertowała również w Stanach Zjednoczonych i Europie, występując z wieloma artystami jazzowymi.Bofill powróciła na scenę, za namową Engela, w programie „The Angela Bofill Experience” po tym, jak w 2007 roku straciła zdolność śpiewania po drugim udarze. W programie Bofill opowiedziała o swoim życiu i karierze, a dołączyli do niej Maysa Leak, Phil Perry i Melba Moore, którzy wykonali jej największe hity i autorskie piosenki. W 2012 roku Bofill została zaprezentowana i zaproszona na wywiad do serialu dokumentalnego TVOne „Unsung”. W 2023 roku Bofill została wpisana do Galerii Sław Autorek Tekstów Piosenek.

  Bofill była żoną rolnika Richarda Vincenta od 1984 do 1994 roku i razem mają córkę o imieniu Shauna, urodzoną w listopadzie 1984 roku.

  Bofill doznała udaru 10 stycznia 2006 roku i była sparaliżowana po lewej stronie ciała. Przeszła rekonwalescencję w szpitalu Sutter w Santa Rosa w Kalifornii i została wypisana z oddziału intensywnej terapii 15 stycznia. 

Wymagała terapii logopedycznej i fizjoterapii. Bofill nie miała ubezpieczenia zdrowotnego, więc zorganizowano koncert charytatywny, aby opłacić jej rachunki szpitalne. Występ został zaplanowany przez Richa Engela, jej menedżera, oraz nowojorskie stacje radiowe Kiss FM i WFAN-FM. Odbył się 11 marca 2006 roku w Bergen Performing Arts Center w Englewood w stanie New Jersey. Później odbyły się podobne wydarzenia, a także zwrócono się o pomoc do Fundacji Rhythm and Blues. W tym czasie ukazał się jej album „Live from Manila” (nagrany we wrześniu 2004 roku). Bofill doznała drugiego udaru w lipcu 2007 roku, który wymagał terapii i spowodował upośledzenie mowy i sprawności ruchowej. Zmarła 13 czerwca 2024 roku w wieku 70 lat w domu swojej córki w Vallejo w Kalifornii. Msza żałobna Bofill odbyła się 28 czerwca 2024 roku w kościele katolickim św. Dominika w Benicia w Kalifornii. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
This Time I'll Be Sweeter/Baby, I Need Your LoveAngela Bofill05.1979-104[2]Arista GRP 2500[written by G. Guthrie, P. Grant][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][23[15].R&B; Chart]
What I Wouldn't Do (For The Love Of You)/Rainbow Child (Little Pas)Angela Bofill12.1979--Arista GRP 2503[written by Denise Utt][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][18[16].R&B; Chart]
Angel Of The Night/Rainbow Child (Little Pas)Angela Bofill05.1980--Arista GRP 2504[written by B. Hull, J. Devlin][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][67[5].R&B; Chart]
Something About You/Time To Say GoodbyeAngela Bofill11.1981--Arista 0636[written by John Lewis Parker, Allee Willis, Robert Wright][produced by Narada Michael Walden][21[13].R&B; Chart]
Holdin' Out For Love/Only LoveAngela Bofill02.1982--Arista 0662[written by Cynthia Weil, Tom Snow][produced by Narada Michael Walden][26[12].R&B; Chart]
Too Tough/Rainbow Inside My HeartAngela Bofill01.1983--Arista 1031[written by Narada Michael Walden, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden][5[18].R&B; Chart][2[15].Hot Disco/Dance;Arista 729 12"]
Tonight I Give In/Song For A Rainy DayAngela Bofill05.1983--Arista 1060[written by Lana Bogan, Donnie Shelton][produced by Narada Michael Walden][12[20].R&B; Chart]
I'm On Your Side/Gotta Make It Up To YouAngela Bofill11.1983--Arista 9109[written by Narada Michael Walden, Angela Bofill, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden ][20[16].R&B; Chart]
Special Delivery/Gotta Make It Up To YouAngela Bofill03.1984--Arista 9156[written by Narada Michael Walden, Preston Glass, Jeffrey Cohen ][produced by Narada Michael Walden][65[6].R&B; Chart][34[6].Hot Disco/Dance;Arista 9186 12"]
Can't Slow Down/No Love In SightAngela Bofill11.1984--Arista 9270[written by David Frank, Mic Murphy ][produced by David Frank, Mic Murphy][59[9].R&B; Chart][15[12].Hot Disco/Dance;Arista 9277 12"]
Let Me Be The One/Love Me For TodayAngela Bofill02.1985--Arista 9312[written by Angela Bofill, Alan Palanker, Rick Suchow][produced by David Frank, Mic Murphy][84[2].R&B; Chart]
Tell Me Tomorrow/(If You Wanna Love Me) "You're On"Angela Bofill10.1985--Arista 9414[written by David Lasley, Randy Goodrum][produced by George Duke][72[6].R&B; Chart]
I Just Wanna Stop/Everlasting LoveAngela Bofill10.1988--Capitol 44169[written by Ross Vannelli][produced by Norman Connors][11[15].R&B; Chart]
Love Was NeverMarion Meadows Featuring Gene Rice And Angela Bofill 02.1992--Novus 64006[written by Eliot Lewis][produced by Eliot Lewis][70[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
AngieAngela Bofill02.1979-47[26]GRP 5000[produced by Dave Grusin, Larry Rosen]
Angel of the NightAngela Bofill11.1979-34[33]GRP 5501[produced by Dave Grusin, Larry Rosen]
Something About YouAngela Bofill11.1981-61[22]Arista 9576[produced by Narada Michael Walden]
Too ToughAngela Bofill02.1983-40[32]Arista 9616[produced by Angela Bofill,Narada Michael Walden]
TeaserAngela Bofill11.1983-81[21]Arista 8198[produced by Narada Michael Walden,Denny Diante]