Z archiwum...rocka : Soul

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Soul. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 25 stycznia 2026

Miquel Brown

Miquel Brown (ur. 8 lutego 1945r jako Michael Brown) to kanadyjska aktorka,
wokalistka disco/soul, była tancerka i reżyserka teledysków. W latach 70. i 80-tych XX wieku zdobyła popularność dzięki piosence „Close to Perfection” oraz utworom Hi-NRG „So Many Men - So Little Time” i „He's a Saint, He's a Sinner”. Pierwotnie miała na imię Michael, ale rodzice zmienili pisownię (ale zachowali wymowę), aby nie mylić jej z ówczesnym producentem i autorem książek dla dzieci (Michaelem Brownem). Brown jest matką piosenkarki Sinitty i przyrodnią siostrą Amii Stewart.

Brown urodziła się w Montrealu w prowincji Quebec i wychowała w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Urodziła bliźniaczki Sinittę i Gretę w wieku 14 lat, chociaż Sinitta publicznie podała rok urodzenia jako 1963, a nie 1959. Brown zdecydowała się na opuszczenie uniwersytetu po przesłuchaniu do amerykańskiej grupy musicalu Hair, która koncertowała w tym samym miejscu, i otrzymała rolę Sheili. Pod koniec trasy Hair odwiedziła Australię. W 1973 roku Brown została obsadzona w głównej roli w spektaklu Decameron '73 w Roadhouse w Londynie. Następnie udzieliła wywiadu w programie Michaela Parkinsona. W 1975 roku zagrała w filmie Rollerball z Jamesem Caanem, a także w roli Miriam w filmie telewizyjnym Regan z 1974 roku, w ramach pasma Armchair Cinema ITV, które było w istocie odcinkiem pilotażowym serialu telewizyjnego The Sweeney.

Przez dwa lata współpracowała również z zespołem wokalno-tanecznym „Second Generation”. Przez kolejne dwa lata Brown grała różne role w Bubbling Brown Sugar oraz występowała w programach telewizyjnych: Seaside Special (w sobotę 25 czerwca 1977 r.), Supersonic (w sobotę 5 marca 1977 r.- program 40), The Ronnie Corbett Show, Jack Parnell's Show, Musical Time Machine Vince'a Hilla oraz Bring on the Girls Bruce'a Forsytha.

W 1976 roku Brown zagrała Siostrę Annę w musicalu Mardi Gras (którego premiera odbyła się 18 marca w Prince of Wales Theatre w Londynie). Dzięki temu została dostrzeżona i podpisała kontrakt na wydanie swojej pierwszej płyty, „First Time Around”. To doprowadziło ją do muzyka Alana Hawkshawa (z Emile Ford and the Checkmates, The Shadows i Love De-Luxe), który podpisał z nią kontrakt płytowy. Album „Symphony of Love” (1978) zawierał utwory tytułowe, „Dancin' with the Lights Down Low”, „This is Something New to Me”, „The Day They Got Disco in Brazil”, „Do It” i „Something Made of Love”.

Również w 1978 roku Brown wystąpiła w amerykańskim filmie „Superman”, grając niemówiącego ósmego reportera w scenie po pierwszym zauważeniu Supermana. Potrzebując nowego producenta na początku lat 80-tych, Brown w 1983 roku skrzyżował ścieżki z Ianem Levine’em i Fiachrą Trenchem. Wraz z Record Shack Records stworzyli album „Manpower”, wydany w formacie Hi-NRG. Pierwszy singiel z albumu, „So Many Men -So Little Time”, osiągnął 88. miejsce na brytyjskiej liście przebojów 11 czerwca 1983 roku i zajął 2. miejsce na liście klubowej.

W ciągu dwóch lat po Manpower, Brown wystąpiła w produkcjach teatralnych „Only in America”, musicalu Leibera i Stollera; „The Best Little Whorehouse in Texas” i „One Mo' Time”, a także w licznych klubach międzynarodowych, ale nie wydała kolejnych albumów aż do 1985 roku. Album „Close to Perfection” (również wyprodukowany przez Levine’a i Trencha) nie zdołał dorównać jej pierwszemu sukcesowi. Album zawierał dwa hity z amerykańskich stacji radiowych i list przebojów, „Black Leather” i „Close to Perfection”, z których ten drugi zapewnił jej najwyższą pozycję na brytyjskiej liście przebojów (63. miejsce) przez siedem tygodni.

W 1986 roku Brown zastąpiła Helen Scott, wokalistkę zespołu The Three Degrees, gdy ta była w ciąży. Brown pomogła zespołowi, promując w Europie singiel „This Is the House”. Późniejsze utwory to „On the Radio”, „Footprints in the Sand” i „This Time It's Real”, wszystkie nagrane dla Nightmare Records. W 1989 roku Brown zagrała rolę Jill w drugim odcinku czwartej serii brytyjskiego serialu „Casualty”, zatytułowanym „Accidents Happen”.

W 1990 roku Brown wydała utwory „I Was Strong (My Moment)” i „Which Way Is Up” w wytwórni Hansa. W 1995 roku zagrała gospodynię w serialu „Solomon and Sheba” z Halle Berry. Również w tym samym roku zagrała sierżanta Pattona w serialu „French Kiss” z Meg Ryan i Kevinem Kline. Można ją usłyszeć w londyńskich nagraniach obsady „Elegies for Angels, Punks and Raging Queens” (1993) oraz „Fame” (1995) (jako Miss Sherman, nauczycielka angielskiego). Brown zagrała Murzynkę w sztuce Tramwaj zwany pożądaniem z 2001 roku wystawionej w Royal National Theatre (Lyttelton) w Londynie, w reżyserii Trevora Nunna, z Glenn Close w roli Blanche DuBois. Wystąpiła również w filmie z 2001 roku Wit.

W 2004 roku Brown zagrała Idellę w londyńskiej inscenizacji Purlie w Bridewell Theatre w Londynie (rolę tę pierwotnie grała Helen Martin z amerykańskiego sitcomu 227). Spektakl „Miquel Brown: The Lady, Her Loves and Her Lord” został zaprezentowany w Bullion Room Theatre w Londynie w 2005 roku. W 2005 roku Brown zagrała Chloe, starą pannę, w filmie „An American Haunting” z Sissy Spacek. W następnym roku, 2006, zagrała u boku Roberta Ashe w dramacie „11 września: Bliźniacze Wieże”. W 2006 roku Brown zagrała Lolo w filmie „London Successor”. W 2007 roku zagrała w oryginalnej londyńskiej inscenizacji musicalu „Menopause The Musical”. W marcu 2008 roku Brown pojawiła się w brytyjskim programie Celebrity Wife Swap, gdzie jej córka Sinitta zamieniła się partnerkami z byłym aktorem serialu Coronation Street, Brucem Jonesem. W 2008 roku zagrała w filmie „Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi” jako asystentka Harding, u boku Jeffa Bridgesa. Zagrała w filmie „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”, który miał premierę w 2016 roku, w roli Kata 2.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Symphony Of Love/When Did It All Begin To End?	Miquel Brown	01.1979	-	-	Pye 7N 45658	[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][28[7].Hot Disco/Dance;Polydor 058 12"]
So Many Men, So Little Time/Manpower	Miquel Brown	06.1983	88[4]	-	Record Shack SOHO 6	[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine][2[19].Hot Disco/Dance;TSR 828 12"]
He's A Saint, He's A Sinner/Maybe He Forgot	Miquel Brown	02.1984	68[4]	-	Record Shack SOHO 15	[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][29[10].Hot Disco/Dance;TSR 1216 LP]
So Many Men, So Little Time/Manpower	Miquel Brown	05.1984	78[4]	-	Record Shack SOHO 17	[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine]
Beeline	Miquel Brown	06.1984	-	-	TSR 832 [US]	[written by Fiachra Trench, Ian Levine][produced by Ian Levine][44[6].Hot Disco/Dance;TSR 832 12"]
Black Leather/Sunny Day	Miquel Brown	10.1984	85[3]	-	Record Shack SOHO 27	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Close To Perfection	Miquel Brown	08.1985	63[7]	-	Record Shack SOHO 48	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]

sobota, 24 stycznia 2026

Angela Bofill

Angela Tomasa Bofill (ur. 2 maja 1954r - zm. 13 czerwca 2024r) była amerykańską wokalistką,
autorką tekstów i kompozytorką kubańsko-portorykańskich korzeni. Urodzona w Nowym Jorku, rozpoczęła karierę zawodową w połowie lat 70-tych XX wieku i jest najbardziej znana z takich singli jak „This Time I'll Be Sweeter”, „Angel of the Night” i „I Try”. Jej kariera trwała ponad cztery dekady.

Angela Tomasa Bofill urodziła się 2 maja 1954 roku w dzielnicy Brooklyn w Nowym Jorku, jej ojciec był Kubańczykiem, a matka Portorykanką. Wychowując się w Bronksie, Bofill dorastała słuchając muzyki latynoskiej, a także inspirowała się amerykańskimi wykonawcami. W dzieciństwie Bofill spędzała weekendy na nauce muzyki klasycznej i śpiewaniu w nowojorskim chórze All City Chorus, w którym występowali najlepsi śpiewacy ze wszystkich szkół średnich w pięciu dzielnicach. Uczęszczała do Hunter College High School, którą ukończyła w 1972 roku.Później Bofill studiowała w Manhattan School of Music, uzyskując tytuł licencjata muzyki w 1976 roku.

Bofill rozpoczęła karierę zawodową od śpiewania w okresie nastoletnim. Występowała z chórem Ricardo Marrero & the Group oraz Dance Theater of Harlem, zanim Dave Valentin, jej przyjaciel i flecista jazzowy, przedstawił ją Dave'owi Grusinowi i Larry'emu Rosenowi z wytwórni jazzowej GRP Records. Grusin i Rosen podpisali kontrakt z Bofill i wyprodukowali jej pierwszy album, „Angie”, w 1978 roku. „Angie” została dobrze przyjęta zarówno przez krytyków, jak i komercyjnie, a na jej płycie znalazł się singiel „This Time I'll Be Sweeter” (napisany wspólnie przez Gwen Guthrie i Harasa Fyre’a) oraz rozbudowana kompozycja jazzowa Bofill „Under the Moon and Over the Sky”.

Niecały rok później ukazał się drugi album, „Angel of the Night”, który przebił poprzednika. Album zawierał single „What I Wouldn't Do (For the Love of You)” i szybki utwór tytułowy, a także utwór „I Try”, napisany przez Bofill i coverowany przez Willa Downinga w 1991 roku. Odbiór tych albumów uczynił Bofill jedną z pierwszych latynoskich wokalistek, które odniosły sukces na rynkach R&B i jazzu.

Bofill zagrała wyprzedany koncert w Avery Fisher Hall w ramach Newport Jazz Festival 20 czerwca 1980 roku. Jej dyrektorem muzycznym był Onaje Allen Gumbs (klawisze), Sammy Figueroa (perkusja), 9-osobowy zespół oraz goście, w tym Steve Khan (gitara), Eddie Daniels (saksofon tenorowy i flet) oraz 24-osobowy chór. Clive Davis, szef Arista Records, wyraził zainteresowanie Bofill. Arista miała umowę dystrybucyjną z GRP. Bofill zmieniła wytwórnię na potrzeby swojego kolejnego albumu, Something About You (1981). Album, wyprodukowany przez Naradę Michaela Waldena, był próbą wprowadzenia Bofill do głównego nurtu R&B i popu. Nie odniósł on sukcesu tak dużego jak poprzednie wydawnictwa, pomimo singli „Holdin' Out for Love” i utworu tytułowego, które znalazły się na liście Top 40 R&B.

W następnym roku Bofill i Walden ponownie połączyli siły, wydając album „Too Tough”. Utwór tytułowy osiągnął 5. miejsce na liście przebojów R&B i spędził cztery tygodnie na 2. miejscu na liście przebojów Dance. Kolejny singiel, „Tonight I Give In”, dotarł do Top 20. Kilka miesięcy później Bofill wydała swój ostatni wspólny album z Waldenem, „Teaser”. Album nie dorównał sukcesowi „Too Tough”, ale przyniósł jeden hit R&B z Top 20, „I'm On Your Side”, który został coverowany przez wielu artystów, w tym przez Jennifer Holliday, która w 1991 roku miała z nim hit w Top 10.

Bofill nagrała jeszcze dwa albumy dla Aristy z pomocą The System i George'a Duke'a, zanim opuściła wytwórnię w połowie lat 80-tych. Po narodzinach córki przeniosła się do Capitol Records i producenta Normana Connorsa, wydając „Intuition” (1988), który przyniósł jej ostatni znaczący sukces na listach przebojów - cover utworu Gino Vannelliego „I Just Wanna Stop”, który dotarł do 11. miejsca na liście przebojów R&B. W ciągu kolejnych ośmiu lat nagrała trzy kolejne albumy, a także śpiewała chórki na płytach Diany Ross i Kirka Whaluma oraz na płycie Connorsa „Eternity” (2000).

Występowała na żywo (przed liczną publicznością na całym świecie, szczególnie w Azji) i wystąpiła w sztukach teatralnych „God Don't Like Ugly” i „What a Man Wants, What a Man Needs”. Koncertowała również w Stanach Zjednoczonych i Europie, występując z wieloma artystami jazzowymi.Bofill powróciła na scenę, za namową Engela, w programie „The Angela Bofill Experience” po tym, jak w 2007 roku straciła zdolność śpiewania po drugim udarze. W programie Bofill opowiedziała o swoim życiu i karierze, a dołączyli do niej Maysa Leak, Phil Perry i Melba Moore, którzy wykonali jej największe hity i autorskie piosenki. W 2012 roku Bofill została zaprezentowana i zaproszona na wywiad do serialu dokumentalnego TVOne „Unsung”. W 2023 roku Bofill została wpisana do Galerii Sław Autorek Tekstów Piosenek.

Bofill była żoną rolnika Richarda Vincenta od 1984 do 1994 roku i razem mają córkę o imieniu Shauna, urodzoną w listopadzie 1984 roku.

Bofill doznała udaru 10 stycznia 2006 roku i była sparaliżowana po lewej stronie ciała. Przeszła rekonwalescencję w szpitalu Sutter w Santa Rosa w Kalifornii i została wypisana z oddziału intensywnej terapii 15 stycznia.

Wymagała terapii logopedycznej i fizjoterapii. Bofill nie miała ubezpieczenia zdrowotnego, więc zorganizowano koncert charytatywny, aby opłacić jej rachunki szpitalne. Występ został zaplanowany przez Richa Engela, jej menedżera, oraz nowojorskie stacje radiowe Kiss FM i WFAN-FM. Odbył się 11 marca 2006 roku w Bergen Performing Arts Center w Englewood w stanie New Jersey. Później odbyły się podobne wydarzenia, a także zwrócono się o pomoc do Fundacji Rhythm and Blues. W tym czasie ukazał się jej album „Live from Manila” (nagrany we wrześniu 2004 roku). Bofill doznała drugiego udaru w lipcu 2007 roku, który wymagał terapii i spowodował upośledzenie mowy i sprawności ruchowej. Zmarła 13 czerwca 2024 roku w wieku 70 lat w domu swojej córki w Vallejo w Kalifornii. Msza żałobna Bofill odbyła się 28 czerwca 2024 roku w kościele katolickim św. Dominika w Benicia w Kalifornii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Time I'll Be Sweeter/Baby, I Need Your Love	Angela Bofill	05.1979	-	104[2]	Arista GRP 2500	[written by G. Guthrie, P. Grant][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][23[15].R&B; Chart]
What I Wouldn't Do (For The Love Of You)/Rainbow Child (Little Pas)	Angela Bofill	12.1979	-	-	Arista GRP 2503	[written by Denise Utt][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][18[16].R&B; Chart]
Angel Of The Night/Rainbow Child (Little Pas)	Angela Bofill	05.1980	-	-	Arista GRP 2504	[written by B. Hull, J. Devlin][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][67[5].R&B; Chart]
Something About You/Time To Say Goodbye	Angela Bofill	11.1981	-	-	Arista 0636	[written by John Lewis Parker, Allee Willis, Robert Wright][produced by Narada Michael Walden][21[13].R&B; Chart]
Holdin' Out For Love/Only Love	Angela Bofill	02.1982	-	-	Arista 0662	[written by Cynthia Weil, Tom Snow][produced by Narada Michael Walden][26[12].R&B; Chart]
Too Tough/Rainbow Inside My Heart	Angela Bofill	01.1983	-	-	Arista 1031	[written by Narada Michael Walden, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden][5[18].R&B; Chart][2[15].Hot Disco/Dance;Arista 729 12"]
Tonight I Give In/Song For A Rainy Day	Angela Bofill	05.1983	-	-	Arista 1060	[written by Lana Bogan, Donnie Shelton][produced by Narada Michael Walden][12[20].R&B; Chart]
I'm On Your Side/Gotta Make It Up To You	Angela Bofill	11.1983	-	-	Arista 9109	[written by Narada Michael Walden, Angela Bofill, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden ][20[16].R&B; Chart]
Special Delivery/Gotta Make It Up To You	Angela Bofill	03.1984	-	-	Arista 9156	[written by Narada Michael Walden, Preston Glass, Jeffrey Cohen ][produced by Narada Michael Walden][65[6].R&B; Chart][34[6].Hot Disco/Dance;Arista 9186 12"]
Can't Slow Down/No Love In Sight	Angela Bofill	11.1984	-	-	Arista 9270	[written by David Frank, Mic Murphy ][produced by David Frank, Mic Murphy][59[9].R&B; Chart][15[12].Hot Disco/Dance;Arista 9277 12"]
Let Me Be The One/Love Me For Today	Angela Bofill	02.1985	-	-	Arista 9312	[written by Angela Bofill, Alan Palanker, Rick Suchow][produced by David Frank, Mic Murphy][84[2].R&B; Chart]
Tell Me Tomorrow/(If You Wanna Love Me) "You're On"	Angela Bofill	10.1985	-	-	Arista 9414	[written by David Lasley, Randy Goodrum][produced by George Duke][72[6].R&B; Chart]
I Just Wanna Stop/Everlasting Love	Angela Bofill	10.1988	-	-	Capitol 44169	[written by Ross Vannelli][produced by Norman Connors][11[15].R&B; Chart]
Love Was Never	Marion Meadows Featuring Gene Rice And Angela Bofill	02.1992	-	-	Novus 64006	[written by Eliot Lewis][produced by Eliot Lewis][70[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Angie	Angela Bofill	02.1979	-	47[26]	GRP 5000	[produced by Dave Grusin, Larry Rosen]
Angel of the Night	Angela Bofill	11.1979	-	34[33]	GRP 5501	[produced by Dave Grusin, Larry Rosen]
Something About You	Angela Bofill	11.1981	-	61[22]	Arista 9576	[produced by Narada Michael Walden]
Too Tough	Angela Bofill	02.1983	-	40[32]	Arista 9616	[produced by Angela Bofill,Narada Michael Walden]
Teaser	Angela Bofill	11.1983	-	81[21]	Arista 8198	[produced by Narada Michael Walden,Denny Diante]

piątek, 23 stycznia 2026

Biddu

Pierwszy producent z Indii Wschodnich, który został obsypany lawiną pochwał
i zachwytów poza granicami swojego kraju, a następnie stał się guru hindi-popu w swoim kraju, Biddu, o oryginalnym imieniu, pracował przez lata w swojej ojczyźnie, zarówno w branży muzycznej (był członkiem zespołu popowego w stylu The Rolling Stones), jak i poza nią, zanim przeniósł się do Anglii, by na poważnie realizować swoje muzyczne ambicje. Jako imigrant, który pod koniec lat 60-tych wylądował w Londynie, Biddu szybko odkrył jednak, że aby otworzyć drzwi, których pragnął, będzie musiał oszczędzać pieniądze. Przez jakiś czas pracował jako szef kuchni w ambasadzie amerykańskiej, a następnie, mając funty w kieszeni, wynajął studio i nagrał swój debiutancki singiel.

Utwór nie odniósł sukcesu, co spotkało kilka innych wczesnych wydawnictw, w tym „Hey! What's Wrong with England” z 1971 roku, wydany przez DJM. Jednak w 1972 roku Biddu skomponował muzykę do filmu „Embassy” z Richardem Roundtree w roli głównej. Pod koniec następnego roku poznał przesiedlonego jamajskiego piosenkarza Carla Douglasa, który zwerbował wizjonerskiego Biddu do nagrania kolejnej płyty - 45-minutowej, pełnej rozmachu ballady Larry'ego Weissa „I Want to Give You My Everything”. Strona B utworu została natomiast nagrana w zaledwie dziesięć minut pod koniec sesji. Kiedy Robin Blanchflower, specjalista od A&R Douglasa, ją usłyszał, natychmiast nalegał, aby stała się stroną A. Był to oczywiście „Kung Fu Fighting”. Klasyk kung fu Douglasa, z przymrużeniem oka, sprzedał się błyskawicznie, wspinając się na szczyty list przebojów, ostatecznie sprzedając się w ponad dziewięciu milionach egzemplarzy na całym świecie.

Utrzymując się na fali tego sukcesu, Biddu nie tylko kontynuował produkcję Douglasa na potrzeby swojej debiutanckiej płyty „Kung Fu Fighting & Other Great Love Songs”, ale także po to, by pełniej zgłębiać własne pragnienia na scenie. W 1975 roku Biddu wyszedł z cienia i zaczął zajmować się własnym materiałem. Ze swoją orkiestrą Biddu nagrał i wydał znakomity instrumentalny album Blue Eyed Soul, a jego gwiazda rosła jeszcze bardziej, gdy pierwszy singiel z albumu, „Summer of „42”, wspiął się na 14. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, ostatecznie spędzając tam całe dwa miesiące. Z tą wciąż świeżą piosenką, Biddu wyniósł na szczyt wokalistkę 5000 Volts, Tinę Charles, a jej niekwestionowany zwycięzca „I Love to Love (But my Baby Just Loves to Dance)” zapoczątkował jej udaną karierę solową na początku 1976 roku.

Dwa miesiące później Biddu powrócił z własnym albumem „Rain Forest”, a następnie w 1977 roku ukazał się „Eastern Man”, nagrany przez Biddu & His Orchestra. W międzyczasie dołączył do swojej elitarnej grupy weterana soulu, Jimmy'ego Jamesa, a tegoroczny album „Life” przyniósł dwa wielkie hity disco: „I'll Go Where Your Music Takes Me” i „Disco Fever”. Producent powrócił następnie do solowego hitu w lutym 1978 roku, kiedy kolejny singiel, „Journey to the Moon”, wywołał poruszenie przed ukazaniem się ostatniego brytyjskiego albumu Biddu, „Futuristic Journey”.

W 1979 roku Biddu wrócił do Indii uzbrojony w pomysły, napędzany elektryzującą iskrą zachodniego disco, i zapoczątkował nową erę w lokalnym popie, najpierw nagrywając utwory do indyjskiego filmu „Qurbani”. Utwór „Aap Jaise Koi”, skomponowany specjalnie na potrzeby ścieżki dźwiękowej, nagrał z 15-letnią wokalistką Nazią Hassan. Iskra brzmienia była namacalna i Biddu najwyraźniej znalazł swojego kolejnego protegowanego. Współpracując z Hassan i jej bratem Zohebem, producent stał za czterema niezwykle udanymi albumami duetu, a po ich dyskotekowym debiucie „Disco Deewane” pojawiły się trzy kolejne hity: „Star” w 1982 roku, „Young Tarang” dwa lata później i „Hotline” w 1987 roku.

Po dekadzie współpracy z tym duetem, Biddu zwrócił następnie uwagę na wokalistkę Shwetę Shetty, która w 1993 roku napisała i wyprodukowała płytę Johnny Joker. W 1995 roku Biddu wydał niezwykły album taneczny zatytułowany „Made in India”. Album z udziałem Alishy Chinoy stał się najlepiej sprzedającym się albumem z muzyką hindi w historii i zawierał kilka efektownych teledysków w stylu zachodnim - pewny atut dla nowo powstałej indyjskiej platformy MTV. Biddu, który już wtedy był ugruntowaną marką stojącą za współczesną muzyką taneczną w Indiach, spędzał czas pisząc piosenki dla innych artystów, zanim w 1995 roku ponownie znalazł się w centrum uwagi, remiksując klasyczny już materiał Hassana na zupełnie nowy album taneczny „The Biddu Experience”. Album, przerobiony z elementami techno i prawdziwie współczesnego tańca, nie tylko ożywił i całkowicie zaktualizował ulubione utwory Biddu, ale także kontynuował rozwój hindi-popu.

Nowy protegowany zakończył karierę wraz z odkryciem kolejnego rodzeństwa, Shaana Shantanu Mukherjee i Sagariki Mukherjee, którzy odnieśli sukces dzięki wyprodukowanej przez Biddu płycie Naujawan w 1996 roku. Z pozornie nieskończonym zasobem pomysłów i wizji, Biddu spędził resztę lat 90-tych, współpracując z różnymi muzykami, w tym z indyjskim girlsbandem The Models i Sonu Nigam, a także kontynuując współpracę z Chinoy przy jej płycie Dil Ki Rani. Wkraczając w nowe tysiąclecie, wyprodukował dwa przebojowe albumy z Sansarą, Yeh Dil Sun Raha Hai i Habibi.

Kontynuował również rozwijanie własnych zainteresowań solowych, wydając w 1999 roku album „Eastern Journey”, ambitny eksperyment, który łączył indyjski pop z zachodnim stylem i mocnymi elementami jazzu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summer Of '42/Northern Dancer	The Biddu Orchestra	10.1975	14[8]	57[6]	Epic 50 139	[written by M. Legrand][produced by Biddu][12[5].Hot Disco/Dance;Epic 50 139 7"]
I Could Have Danced All Night/Jump For Joy	The Biddu Orchestra	01.1976	-	72[4]	Epic 50 173	[written by A. J. Lerner, F. Loewe][produced by Biddu][5[11].Hot Disco/Dance;Epic 50 173 7"]
Rainforest/Hot Ice	The Biddu Orchestra	04.1976	39[4]	-	Epic 50 212	[written by Biddu][produced by Biddu][18[2].Hot Disco/Dance;Epic 219 12"]
Funky Tropical/Nirvana	The Biddu Orchestra	06.1977	-	-	Epic 50 387	[written by L. Vanderbilt][produced by Biddu][34[4].Hot Disco/Dance;Epic 50 397 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Biddu Orchestra	Biddu Orchestra	02.1976	-	170[3]	Epic 33 903	[produced by Biddu]

Bell and James

Bell and James to amerykański zespół soulowy z Filadelfii w Pensylwanii,
założony przez LeRoya Bella (perkusja, gitara) i Caseya Jamesa (gitara, bas, instrumenty klawiszowe).

Zarówno LeRoy Bell, jak i Casey James grali w Special Blend, zanim zaczęli wspólnie pisać piosenki. Wujek Bella, Thom Bell, załatwił im kontrakt z wytwórnią Gamble & Huff jako autorami tekstów dla Philadelphia International Records. Komponowali utwory dla Eltona Johna, MFSB, The O'Jays, Gladys Knight & the Pips, Fredy Payne, Phyllis Hyman, The Three Degrees i innych, zanim A&M Records zwróciło na nich uwagę i podpisało z nimi kontrakt na pełny album w 1978 roku.

Potem ukazały się trzy albumy i kilka przebojowych singli, w tym „Livin' It Up (Friday Night)”, który w 1979 roku zajął 7. miejsce na liście Billboard R&B Singles i 15. miejsce na liście Billboard Hot 100. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych, a ten sam utwór dotarł do 59. miejsca na brytyjskiej liście przebojów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Livin' It Up (Friday Night)/Don't Let The Man Get You	Bell and James	01.1979	-	15[16]	A&M 2069	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James][7[24].R&B; Chart]
You Never Know What You've Got/Just Can't Get Enough (Of Your Love)	Bell and James	05.1979	-	103[4]	A&M 2137	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James][54[8].R&B; Chart]
Shakedown/Nobody Knows It	Bell and James	10.1979	-	-	A&M 2185	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James,Thom Bell][65[5].R&B; Chart]
Only Make Believe/Stay	Bell and James	12.1979	-	-	A&M 2204	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James,Thom Bell][50[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bell and James	Bell and James	02.1979	-	31[19]	A&M 4728	[produced by Leroy Bell & Casey James]
Only Make Believe	Bell and James	11.1979	-	125[4]	A&M 4784	[produced by Leroy Bell & Casey James]

czwartek, 22 stycznia 2026

J. J. Barnes

James Jay Barnes (ur. 30 listopada 1943r - zm. 10 grudnia 2022r)
był amerykańskim piosenkarzem R&B i autorem tekstów.[1] Biografia Nagrał kilka singli, począwszy od 1960 roku.Jego wczesne wydawnictwa, w tym „Just One More Time” i „Please Let Me In”, wydane przez wytwórnie płytowe Mickay i Ric-Tic, odniosły stosunkowo niewielki sukces, ale później stały się ulubionymi utworami muzyki soul w Wielkiej Brytanii.

Później podpisał kontrakt z wytwórnią Motown Records, gdzie współpracował jako autor tekstów, ale nie nagrał żadnych utworów jako wokalista. Część jego materiału dla Motown została później wydana na kompilacji „A Cellarful of Motown!”. Barnes był członkiem Holidays, tria, w którym grali również Edwin Starr i Steve Mancha. W czerwcu 1966 roku ich przebój R&B „I'll Love You Forever” zajął 7. miejsce na liście przebojów (43. miejsce w Kanadzie).

Największy przebój Barnesa pojawił się w 1967 roku wraz z piosenką „Baby Please Come Back Home” wydaną przez wytwórnię Groovesville, którą, podobnie jak wiele jego płyt, współtworzył. Utwór dotarł do 9. miejsca na liście R&B magazynu Billboard w USA i 25. miejsca w Kanadzie. Jednak kolejne single wydane przez różne wytwórnie, w tym covery „Black Ivory” w Today/Perception Records, nie powtórzyły sukcesu. Z polecenia przyjaciela Edwina Starra, Barnes przeprowadził się do Anglii w latach 70-tych, gdzie zyskał popularność. Starr zaaranżował występy Barnesa w serii koncertów, co doprowadziło do podpisania przez niego kontraktu z Contempo Records.

Stał się ulubionym artystą brytyjskiej sceny northern soulu i często występował w Wielkiej Brytanii.Wczesne nagrania Barnesa, takie jak „Please Let Me In” i „Real Humdinger”, zostały ponownie wydane w Wielkiej Brytanii przez wytwórnię Tamla Motown, aby sprostać oczekiwaniom nabywców płyt northern soulu. W latach 70-tych wytwórnia Contempo Records wydała siedem singli i album „Sara Smile from Barnes”, które jednak nie odniosły sukcesu na listach przebojów.

W latach 80-tych Barnes wydał pięć kolejnych płyt, w tym wersję ulubionego utworu soulowego Franka Wilsona „Do I Love You (Indeed I Do)”, a w latach 90-tych nagrywał z producentem Ianem Levine’em. Jego piosenka „Chains of Love”, pierwotnie strona B jego przeboju z 1967 roku „Baby Please Come Back Home”, zyskała jeszcze większą popularność, gdy w 2001 roku zespół Dirtbombs wykonał jej cover na albumie „Ultraglide in Black”.

Barnes zmarł 10 grudnia 2022 roku w wieku 79 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Real Humdinger/I Ain't Gonna Do It	J. J. Barnes	04.1966	-	80[5]	Ric-Tic 110	[written by A. Hamilton, R. Morris, B. Hamilton][produced by Al Kent, Richard Morris][18[11].R&B; Chart]
Baby Please Come Back Home/Chains Of Love	J. J. Barnes	05.1967	-	61[10]	Groovesville 1006	[written by Davis, Barnes][produced by Davis, Barnes][9[15].R&B; Chart]
Now That I Got You Back/Forgive Me	J. J. Barnes	11.1967	-	-	Groovesville 1008	[written by Davis, Barker, Bridges, Barnes][produced by Bullet Productions][44[3].R&B; Chart]

niedziela, 18 stycznia 2026

Steve Brookstein

Wokalista soulowy Steve Brookstein zdobył rekordowe sześć milionów głosów, wygrywając
inauguracyjną serię programu The X-Factor w 2004 roku i osiągając pierwsze miejsce na listach przebojów dzięki swoim debiutanckim wydawnictwom. Urodzony w południowym Londynie w 1968 roku, Brookstein odkrył swoje muzyczne ambicje w wieku 20 lat, po tym jak występ w lokalnym barze karaoke zainspirował go do kariery w branży. Stał się stałym bywalcem różnych klubów, śpiewając covery utworów Luthera Vandrossa, Ala Greena i George'a Bensona, a w 1996 roku podpisał kontrakt z wytwórnią MCA Records.

Jego pierwszy singiel, przeróbka utworu „Only You” Teddy'ego Pendergrassa, nie doczekał się premiery po zamknięciu wytwórni MCA, podobnie jak materiał, który napisał dla innych artystów w ramach umowy wydawniczej z nowojorską wytwórnią EMI. Po tych niepowodzeniach Brookstein wrócił do Londynu, ale po tym, jak poproszono go o supportowanie Dionne Warwick podczas jej trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii, w 2004 roku wziął udział w przesłuchaniach do pierwszej edycji programu Simona Cowella „The X-Factor”. Jego występy pomogły mu dotrzeć do finału, gdzie został ogłoszony pierwszym zwycięzcą programu.

Brookstein podpisał kontrakt z Sony BMG i osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów dzięki swojemu pierwszemu singlowi, coverowi utworu Phila Collinsa „Against All Odds”, oraz kolejnemu albumowi studyjnemu „Heart & Soul”. Osiem miesięcy później został porzucony przez swoją wytwórnię po konflikcie z byłym mentorem Cowellem na tle różnic twórczych i osobistych. W 2006 roku niezależnie wydał swój drugi album „40,000 Things”. Był również producentem debiutanckiego albumu żony Eileen Hunter, dołączył do obsady musicalu „Our House”, nagrodzonego nagrodą Olivier, oraz nagrał utwór z niemieckim duetem tanecznym Boogie Pimps.

W latach 2010. występował w klubach jazzowych, małych teatrach i na imprezach prywatnych. Jeśli chodzi o nagrania, nagrał swój trzeci album, sfinansowany przez fanów, „Forgotten Man”, który ukazał się w marcu 2014 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Against All Odds	Steve Brookstein	01.2005	1[1][10]	-	Syco Music 82876672732	[written by Phil Collins][produced by Steve Mac]
Fighting Butterflies	Steve Brookstein	10.2006	193[1]	-	Numunu CDNUMU 1P	[written by Livingstone Brown, Steve Brookstein][produced by Livingstone Brown]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heart and Soul	Steve Brookstein	05.2005	1[1][6]	-	Syco Music 82876691852	[gold-UK]
40,000 Things	Steve Brookstein	10.2006	165[1]	-	Numunu Records NUMUCD 1P	[produced by Livingstone Brown]

sobota, 17 stycznia 2026

Jean Knight

Jean Audrey Knight (z domu Caliste; ur. 26 stycznia 1943r - ur. 22 listopada 2023)
była amerykańską piosenkarką R&B i soul pochodzącą z Nowego Orleanu w Luizjanie. Rozpoczynając karierę zawodową w połowie lat 60--tych, Knight była najbardziej znana z przeboju z 1971 roku „Mr. Big Stuff”, wydanego przez Stax Records.

Jean Audrey Caliste urodziła się 26 stycznia 1943 roku w Nowym Orleanie. Po ukończeniu szkoły średniej zaczęła śpiewać w Laura's Place, barze swojego kuzyna, i zwróciła na siebie uwagę wielu zespołów, które chętnie jej towarzyszyły. W 1965 roku nagrała demo coveru utworu Jackie Wilsona „Stop Doggin' Me Around”. Jej demo przyciągnęło uwagę producenta muzycznego Hueya Meaux, który podpisał z nią kontrakt płytowy z wytwórniami Jetstream/Tribe.

Wkrótce potem przyjęła pseudonim artystyczny „Jean Knight”, ponieważ uważała, że jej nazwisko Caliste jest zbyt trudne do wymówienia. Knight nagrała cztery single, zyskując lokalną sławę, ale nie udało jej się zdobyć rozgłosu w całym kraju. Pod koniec lat 60-tych stało się oczywiste, że kariera Knight nie spełnia jej wysokich oczekiwań, więc podjęła pracę jako piekarka w kawiarni St. Mary's Dominican College w Nowym Orleanie. Wychowała się w wierze katolickiej. Sukces w Stax Na początku 1970 roku Knight została odkryta przez autora tekstów piosenek Ralpha Williamsa, który chciał, aby nagrywała piosenki.

Dzięki kontaktom Williamsa Knight nawiązała kontakt z producentem muzycznym Wardellem Quezergue. W maju tego roku Knight udała się do Malaco Studios w Jackson w stanie Missisipi na sesję nagraniową, podczas której nagrała „Mr. Big Stuff”. Po zakończeniu sesji utwór został zaprezentowany producentom z kilku krajowych wytwórni, którzy jednak go odrzucili. Jednak kiedy na początku 1971 roku przebój King Floyda „Groove Me” (również nagrany w Malaco Studios) stał się przebojem numer 1 na listach przebojów R&B, producent ze Stax Records, pamiętając nagranie „Mr. Big Stuff” przez Knight, wydał je. Utwór również okazał się natychmiastowym hitem w 1971 roku, osiągając 2. miejsce na liście przebojów i stając się przebojem numer 1 na listach przebojów R&B.

Utwór uzyskał podwójną platynę i nominację do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy wokalny występ R&B, kobieta”; przegrał z wersją „Bridge Over Troubled Water” Arethy Franklin. Sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy i został nagrodzony złotą płytą przez R.I.A.A. Knight wykonała przebój w programie Soul Train. Album o tym samym tytule okazał się sporym sukcesem. Potem pojawiło się kilka mniejszych hitów, ale nieporozumienia z producentem i wytwórnią zakończyły współpracę Knight ze Stax.

Po odejściu ze Stax, Knight nagrywała piosenki dla różnych małych wytwórni, ale nie udało jej się zdobyć większego uznania i ostatecznie występowała i koncertowała w lokalnych klubach z przebojami. Sytuacja zmieniła się w 1981 roku, kiedy Knight poznała lokalnego producenta Isaaca Boldena, który podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Soulin'. Wspólnie stworzyli piosenkę zatytułowaną „You Got the Papers but I Got the Man”, będącą odpowiedzią na płytę Richarda „Dimplesa” Fieldsa „She's Got Papers On Me”; utwór ten został wydzierżawiony wytwórni Atlantic Records do wydania w całym kraju. Wkrótce Knight zaczęła regularnie koncertować.

W 1985 roku Knight zyskała jeszcze większe uznanie, wykonując cover hitu zydeco Rockin' Sidney'a „My Toot Toot” i walcząc o listy przebojów z wersją Denise LaSalle. Podczas gdy wersja LaSalle dotarła do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii, wersja Knight odniosła większy sukces w Stanach Zjednoczonych, osiągając 50. miejsce na liście przebojów. Knight otrzymała szansę wykonania utworu w telewizyjnym programie rozrywkowym „Solid Gold”. Utwór stał się również jedynym hitem Knight w RPA, osiągając 3. miejsce. Chociaż Knight czekała dwanaście lat na wydanie kolejnego nagrania, kontynuowała trasy koncertowe i występy na całym świecie, szczególnie w stanach południowych.

W 2003 roku Knight wykonała swój największy przebój, „Mr. Big Stuff”, w specjalnym programie stacji PBS „Soul Comes Home”. Knight kontynuowała trasy koncertowe i występy na żywo, często z takimi artystami jak Gloria Gaynor. W październiku 2007 roku Louisiana Music Hall of Fame uhonorowała Knight za jej wkład w muzykę Luizjany, wprowadzając ją do Galerii Sław Muzyki Luizjany. Piosenka Knight „Do Me” znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu Supersamiec z 2007 roku.

Knight była co najmniej dwukrotnie zamężna i miała co najmniej jedno dziecko. Knight wyszła za mąż za Thomasa Commedore'a i razem mieli syna. Na początku lat 70-tych wyszła za mąż za dokera z Nowego Orleanu, Earla Harrisa. Knight zmarła w szpitalu w Tampie na Florydzie 22 listopada 2023 roku w wieku 80 lat. Jej rodzina wydała oświadczenie: „Poza trasami koncertowymi i studiami nagraniowymi, pani Knight uwielbiała gotować pyszne dania kreolskie dla rodziny i przyjaciół, świętować Mardi Gras z kilkoma lokalnymi krewes i z dumą zasiadać w Komisji Muzycznej Luizjany.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. Big Stuff/Why I Keep Living These Memories	Jean Knight	05.1971	-	2[16]	Stax 0088	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Joseph Broussard,Carrol Washington,Ralph George Williams][produced by Wardell Quezergue][1[5][16].R&B; Chart]
You Think You're Hot Stuff/Don't Talk About Jody	Jean Knight	10.1971	-	57[5]	Stax 0105	[written by Joe Broussard, Ralph Williams, Carrol Washington][produced by Wardell Quezergue][19[7].R&B; Chart]
Carry On/Call Me Your Fool (If You Want To)	Jean Knight	03.1972	-	-	Stax 0116	[written by Maria Tynes, Wardell Quezergue][produced by Wardell Quezergue][44[1].R&B; Chart]
You Got The Papers (But I Got The Man)/Anything You Can Do (I Can Do As Well As You)	Jean Knight And Premium	08.1981	-	57[5]	Cotillion 46020	[written by Isaac Bolden, J. Harris][produced by Isaac Bolden][56[7].R&B; Chart]
My Toot Toot/My Heart Is Willing (And My Body Is Too)	Jean Knight	05.1985	-	50[15]	Mirage 99643	[written by Sidney Simien][produced by Isaac Bolden][59[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. Big Stuff	Jean Knight	08.1971	-	60[11]	Stax 2045	[produced by Wardell Quezergue]
My Toot Toot	Jean Knight	08.1985	-	180[4]	Mirage 90 282	[produced by Isaac Bolden]

czwartek, 15 stycznia 2026

Betty Harris

Betty Harris (ur. 9 września 1939r w Orlando na Florydzie, Stany Zjednoczone) to amerykańska
wokalistka soul. Jej kariera nagraniowa w latach 60-tych XX wieku zaowocowała trzema przebojami, które trafiły na listy Billboard R&B i Billboard Hot 100 w USA: „Cry to Me” (1963), „His Kiss” (1964) i „Nearer to You” (1967). Jednak jej reputacja wśród koneserów muzyki soul znacznie przewyższa jej komercyjny sukces z lat 60-tych, a jej nagrania dla wytwórni Jubilee i Sansu są w latach 2000. niezwykle pożądane przez fanów soulu .

W 1963 roku, po kilku latach w branży muzycznej, Betty Harris nagrała spowolnioną wersję przeboju Solomona Burke'a z poprzedniego roku, „Cry to Me”, wyprodukowaną przez producenta oryginalnego albumu, Berta Bernsa, i wydaną przez wytwórnię płytową Jubilee. Wykonanie Harris sprawiło, że piosenka znalazła się na 23. miejscu listy Billboard Hot 100, a na 10. miejscu na liście R&B, stając się klasykiem deep soulu. Trzy kolejne single, w tym reedycja „Cry to Me”, zostały wydane przez wytwórnię Jubilee, również wyprodukowaną przez Berta Bernsa, wraz z utworem „His Kiss”, który ukazał się 4 stycznia 1964 roku. Była to kolejna ballada deep soul, która dotarła do dolnych rejonów list przebojów Billboard Pop i R&B.

W 1964 roku Betty Harris zmieniła wytwórnię płytową na Sansu, wytwórnię z Nowego Orleanu, gdzie jej producentem był Allen Toussaint. Jej nagrania z Sansu zaowocowały dziesięcioma singlami. Z nich tylko „Nearer to You”, nastrojowa, dramatyczna ballada soul, obecnie uważana za jeden z kamieni milowych deep soulu, osiągnęła sukces na amerykańskiej liście przebojów (85. miejsce na liście Billboard). Jednak praktycznie wszystkie jej nagrania dla Sansu, zarówno szybkie utwory, jak i ballady, zawierające surowe, ale wyrafinowane aranżacje Southern soul Toussainta z bogatym, charakterystycznym wokalem Harris, są uważane za najlepsze okazy klasycznej ery soul; niektóre godne uwagi nagrania to „I'm Evil Tonight”, beat ballada preferowana w kręgach northern soulu ; „I Don't Want to Hear It”, „Show It” i „Twelve Red Roses”, poruszające szybkie utwory; oraz „Can't Last Much Longer” i „What'd I Do Wrong”, poruszające ballady w stylu deep soul.

Harris wycofała się z kariery w 1970 roku, aby założyć rodzinę.Wszystkie nagrania Sansu zostały zebrane na albumie wydanym w Wielkiej Brytanii (ale nie w Stanach Zjednoczonych) w 1969 roku, zatytułowanym „Soul Perfection”, którego cena w wersji winylowej, choć nie jest wyjątkowo rzadka, wynosi dziś od 200 do 300 dolarów. Kompleksowa kompilacja płyt CD nagrań Harris, zatytułowana „Soul Perfection Plus”, została wydana w 1999 roku przez brytyjską wytwórnię reedycyjną Westside. W 2005 roku Harris powróciła do branży muzycznej po długiej przerwie. Betty od dziesięcioleci toczy batalię o prawa autorskie do swojej muzyki. Allen Toussaint i Marshall Sehorn nigdy nie wypłacili jej należnych tantiem, a ona sama jest właścicielką praw autorskich do wszystkich utworów nagranych z Sansu, w tym do „Nearer to You”.

Wystąpiła kilkakrotnie publicznie w Stanach Zjednoczonych i Europie, w tym na festiwalu Porretta Soul Festival we Włoszech w 2007 roku, i nagrała nowy album „Intuition”. Harris odbyła tournée po Australii w 2006 roku i wystąpiła w programie telewizyjnym RocKwiz, gdzie wykonała „Cry to Me” oraz duet „Love Lots of Lovin'” z australijskim piosenkarzem Johnem Paulem Youngiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cry To Me/I'll Be A Liar	Betty Harris	09.1963	-	23[11]	Jubilee 5456	[written by Bert Russell][produced by Leiber, Stoller][10[9].R&B; Chart]
His Kiss/It's Dark Outside	Betty Harris	01.1964	-	89[4]	Jubilee 5465	[written by Edith Neary, Wes Farrell][produced by Bert Berns][15[8].R&B; Chart]
Nearer To You/I'm Evil Tonight	Betty Harris	07.1967	-	85[4]	Sansu 466	[written by Allen Toussaint][produced by A. Toussaint, M. Sehorn][16[11].R&B; Chart]
Cry To Me/I'll Be A Liar	Betty Harris	06.1969	-	-	Jubilee 5658	[written by Bert Russell][produced by Leiber, Stoller][44[5].R&B; Chart]

niedziela, 11 stycznia 2026

Sly Stone

Sly Stone wł. Sylvester Stewart (ur. 15 marca 1943r w Denton, zm. 9 czerwca 2025r w Los Angeles[1]) – amerykański muzyk, autor tekstów, producent muzyczny.

Sly Stone był frontmanem Sly and the Family Stone, odgrywając kluczową rolę w rozwoju psychodelicznego soulu i funku dzięki swojej pionierskiej fuzji soulu, rocka, psychodelii i gospel w latach 60. i 70-tych XX wieku. AllMusic stwierdził, że „James Brown wynalazł funk, ale Sly Stone go udoskonalił” i przypisał mu „stworzenie serii euforycznych, ale naładowanych politycznie płyt, które wywarły ogromny wpływ na artystów ze wszystkich środowisk muzycznych i kulturowych”. Crawdaddy! uznał go za założyciela ruchu „postępowej duszy”.

Urodzony w Denton w Teksasie i wychowany w mieście Vallejo w północnej Kalifornii w Bay Area, Stone już w młodym wieku opanował kilka instrumentów i jako dziecko wykonywał muzykę gospel ze swoim rodzeństwem (i przyszłymi członkami zespołu) Freddiem i Rose. W połowie lat 60-tych pracował zarówno jako producent muzyczny dla Autumn Records, jak i disc jockey dla stacji radiowej KDIA w San Francisco. W 1966 roku Stone i jego brat Freddie połączyli swoje zespoły, tworząc Sly and the Family Stone, zintegrowany rasowo zespół mieszany płci. Grupa nagrała takie hity, jak „Dance to the Music” (1968), „Everyday People” (1968), „Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)” (1969), „I Want to Take You Higher” (1969), „Family Affair” (1971) i „If You Want Me to Stay” (1973) oraz uznane albumy, w tym Stand! (1969), There’s a Riot Goin’ On (1971) i Fresh (1973).

W połowie lat 70-tych zażywanie narkotyków i nieobliczalne zachowanie Stone’a skutecznie zakończyły działalność grupy, pozostawiając go z nagraniem kilku nieudanych solowych albumów. Koncertował lub współpracował z takimi artystami jak Parliament-Funkadelic, Bobby Womack i Jesse Johnson. W 1993 roku jako członek grupy został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Wziął udział w hołdzie dla Sly and the Family Stone podczas rozdania nagród Grammy w 2006 roku, co było jego pierwszym występem na żywo od 1987 roku.

Wydał swoją autobiografię „Thank You” (Falettinme Be Mice Elf Agin) w 2023 roku.

Zmarł w 9 czerwca 2025 roku w Los Angeles w wieku 82 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Get High On You/That's Lovin' You	Sly Stone	09.1975	-	52[9]	Epic 50135	[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][3[15].R&B; Chart]
Le Lo Li/Who Do You Love?	Sly Stone	12.1975	-	-	Epic 50175	[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][75[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
High on You	Sly Stone	11.1975	-	45[10]	Epic 33 835	[produced by Sly Stone]

wtorek, 6 stycznia 2026

Johnny Johnson and the Bandwagon

Johnny Johnson and the Bandwagon to amerykański zespół wokalno-soulowy,
popularny pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych Liderem zespołu był wokalista Johnny Johnson. Zespół jest prawdopodobnie najbardziej znany z chwytliwego przeboju „(Blame It) On the Pony Express”.

Johnson urodził się jako John A. Mathis 20 lipca 1942 roku w Belle Glade na Florydzie, jako syn Lillie Kate Mathis, która później wyszła za mąż za Lucine'a Johnsona. Jako dziecko przeprowadził się do Rochester w stanie Nowy Jork, a później śpiewał w kilku lokalnych zespołach, w tym w Bandwagons [sic]. Inni pierwsi członkowie zespołu to Terry Lewis (urodzony w Baltimore w stanie Ohio), Jerry Ferguson i Wade Davis. Ferguson i Davis opuścili grupę, a po odkryciu przez producenta muzycznego Denny'ego Randella z Epic Records, do Johnsona i Lewisa dołączyli inni wokaliści Arthur "Artie" Fullilove (ur. w Nowym Jorku) i Billy Bradley (William Dillard Bradley, ur. w Rzymie w Alabamie, 16 października 1941 r.).

W marcu 1968 r. w Nowym Jorku grupa nagrała "Breakin' Down the Walls of Heartache", piosenkę napisaną i wyprodukowaną przez Randella i jego stałą partnerkę Sandy Linzer. Płyta była grana w Filadelfii, ale odniosła większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, gdzie koncertowali. Swój pierwszy duży przebój w Wielkiej Brytanii mieli w październiku 1968 r. z piosenką "Breakin' Down the Walls of Heartache", wydaną przez wytwórnię Direction, część CBS, która osiągnęła 4. miejsce na UK Singles Chart.Utwór „Breakin' Down the Walls of Heartache” zyskał nowe życie w 1980 roku, kiedy to został coverowany przez Dexys Midnight Runners na stronie B utworu „Geno”, a w 1981 roku znalazł się na solowym albumie Brama Czajkowskiego, byłego członka The Motors. Utwór cieszył się popularnością w brytyjskich klubach soulowych na początku lat 80-tych.

W numerze magazynu „Melody Maker” z 9 listopada, gdy „Breaking Down the Walls of a Heartache” zajmował 17. miejsce na liście przebojów „Melody Maker Pop 30”, pojawiła się informacja o planowanym pięciotygodniowym tournée po Wielkiej Brytanii, rozpoczynającym się pod koniec miesiąca. W skład zespołu wchodzili wówczas John Johnson, Arthur Fullilove, Terry Lewis i Billy Bradley. W 1969 roku pierwotny zespół rozpadł się, a wszystkie kolejne wydawnictwa były reklamowane jako Johnny Johnson and His Bandwagon.W rzeczywistości zespół składał się zasadniczo z Johnsona plus dodatkowych wokalistów, którzy byli zatrudniani do nagrywania, tras koncertowych i występów telewizyjnych. Ponieważ odnieśli o wiele większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, osiedlili się w Londynie, a autor tekstów piosenek Tony Macaulay był głównym odpowiedzialnym za kolejny etap ich kariery.

Ich przeboje znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów dzięki „Sweet Inspiration” (1970) i „(Blame It) On the Pony Express” (1970). Ten ostatni utwór został napisany przez Macaulaya, Rogera Cooka i Rogera Greenawaya. Ich kariera nagraniowa trwała przez lata 70-tych XX wieku, kiedy to ukazał się album „Soul Survivor” z 1971 roku, wyprodukowany przez Macaulaya, a także kolejne, mniej udane single z tego samego roku, w tym „Sally Put Your Red Shoes On” i cover utworu Boba Dylana „Mr Tambourine Man” nagrany dla wytwórni Bell.

Odeszli z Bell, by wydać kolejne single, w tym „Honey Bee” (1972) dla Stateside Records oraz „Music to My Heart” (1975), cover singla Patti Austin z lat 60-tych dla ABC Records, nagranego dla Epic Records, wyprodukowanego przez Biddu. Został on również wydany jako strona B reedycji „Breakin' Down The Walls Of Heartache” z 1975 roku, również nakładem Epic. Ich sukces komercyjny w Wielkiej Brytanii osłabł, ponieważ ich styl stał się przewidywalny i mniej modny. Jednak ich wczesne hity nadal były cenione jako klasyka muzyki northern soul , ponieważ opowiadali się za bardziej komercyjnym stylem pop-soul, podobnym w brzmieniu do wczesnego Tamla Motown, w przeciwieństwie do bardziej funkowego, progresywnego stylu preferowanego przez współczesnych artystów, takich jak Sly & the Family Stone i The Isley Brothers.

Johnson od kilku lat nie czuł się dobrze, a malejący sukces komercyjny i presja związana z trasami koncertowymi na początku lat 70-tych odcisnęły na nim swoje piętno. Przeszedł na emeryturę z branży muzycznej, a później pracował w różnych zawodach, między innymi jako kierowca autobusu szkolnego. Johnson zmarł w Rochester w stanie Nowy Jork 2 marca 2023 roku w wieku 80 lat. Członek grupy, William Bradley, został działaczem społecznym i pastorem działającym w International Missionary Outreach Society w Nowym Jorku. W 2011 roku opublikował wspomnienia pt. „Look Where He Brought Me From: From Darkness to Light”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby Make Your Own Sweet Music/On the Day We Fall in Love	Bandwagon	05.1968	-	-	Epic 10 255 [US]	[written by D. Randell, S. Linzer][produced by D. Randell, S. Linzer][48[2].R&B; Chart]
Breakin' Down the Walls of Heartache/Dancin' Master	Bandwagon	08.1968	4[15]	115[1]	Direction 583 670	[written by Sandy Linzer, Denny Randell][produced by Sandy Linzer, Denny Randell]
You/You Blew Your Cool And Lost Your Fool	Johnny Johnson and the Bandwagon	02.1969	34[4]	-	Direction 583 923	[written by Denny Randell][produced by Denny Randell]
Let's Hang On/I Ain't Lyin'	Johnny Johnson and the Bandwagon	06.1969	36[6]	-	Direction 584 180	[written by D. Randell, S. Linzer, B. Crewe][produced by Denny Randell]
Sweet Inspiration/Pride Comes Before A Fall	Johnny Johnson and the Bandwagon	07.1970	10[13]	-	Bell BLL 1111	[written by John Cameron][produced by Tony Macaulay]
(Blame It) On The Pony Express/Never Let Her Go	Johnny Johnson and the Bandwagon	11.1970	7[12]	-	Bell BLL 1128	[written by Tony Macaulay, Greenaway, Cook ][produced by Tony Macaulay]