Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Soul. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Soul. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 16 czerwca 2026

Craig T. Cooper

 „The Reds” to jedyne trafne określenie płynnego, zmysłowego stylu gry na gitarze, który opanował
Craig T. Cooper. Nie tylko blues, nie tylko jazz - Craig T. to „Uncola Jazzu”. Craig T. Cooper to artysta nagrywający, producent, autor tekstów, aranżer, lekarz, inżynier dźwięku, programista, mistrz miksu i remiksów, właściciel CRAIGLAND Studios w Los Angeles i absolutnie dobry muzyk. Jego dorobek jest nieograniczony, a doświadczenie nieocenione. Zacznijmy więc od początku… Kim jest Craig T. Cooper? 

Craig T. Cooper, najmłodszy z siedmiorga dzieci, urodził się i wychował w Los Angeles w Kalifornii. Już jako małe dziecko przejawiał oznaki ogromnego talentu muzycznego. Jego talent muzyczny ujawnił się po raz pierwszy w wieku czterech lat. Wkrótce po rozpoczęciu nauki gry na wiolonczeli miał nadzieję pójść w ślady swojego brata Rona, światowej sławy wiolonczelisty. Pragnienie muzyki Craiga było nienasycone i przeszedł od wiolonczeli do trąbki, perkusji i fortepianu, a w końcu gitary -swojego ulubionego instrumentu. Nie tylko miał wyjątkowy talent do gry na gitarze, ale także szybko ugruntował swoją tożsamość jako muzyk studyjny i solista. W połączeniu z jego siłą twórczą, z którą musiał się liczyć już na początku swojej kariery muzycznej.

  Rok 1984 był początkiem jego kariery jako muzyka studyjnego. Jego pierwszy wielki przełom z El DeBarge doprowadził następnie do nieustannej pracy w studiu. Doskonalił swoje umiejętności i styl, pracując z takimi luminarzami muzyki jak: Anita Baker, Bob Dylan, Barry Manilow, The Boys, Tiffany, The O'Jays, George Duke, Patrice Rushen, Lalah Hathaway, Klymaxx, LeVert, The Jacksons, The Crusaders i Tone Loc. Aby urozmaicić swoją działalność, pracował nad licznymi ścieżkami dźwiękowymi do filmów i własnymi „ulubionymi projektami”.

  Czasami Craig T. również ruszał w trasę koncertową z takich jak Cheryl Lynn, Billy Preston, Ronnie Laws i wielu innych. Po zakończeniu tras koncertowych, Craig T. podpisał w 1989 roku kontrakt z wytwórnią Valley Vue Records, co zaowocowało czterema uznanymi przez krytyków albumami: „CRAIG T. COOPER PROJECT” (1989), „GOT THAT THANG” (1990), „DARKM'N” (1991) i „GREATEST HITS” (1994). Jego współpraca z wokalistką i autorką tekstów Denise Stewart doprowadziła do powstania singla „Quality Time” z albumu „GOT THAT THANG”. Craig T. napisał i wyprodukował materiał, grał na wszystkich instrumentach, a także programował, miksował i remiksował albumy. Te unikalne umiejętności pozwoliły mu na inżynierię dźwięku i miksowanie innych płyt. Wielu artystów, by wymienić tylko kilku, wnosiło swój talent do jego oryginalnych projektów na przestrzeni lat, takich jak Joe Sample, Bobby Lyle, George Duke i Patrice Rushen, Jazz Crusaders, Gerald Albright, Gerald LeVert, a najbardziej niezwykłym było solo na harmonijce z udziałem Mykeltiego Williamsona z „Forresta Gumpa” i „Waiting to Exhale”. 

 Jego sukces w Valley Vue Records zainspirował wytwórnię SIN-DROME do podpisania z nim kontraktu w 1995 roku. Craig wydał dwa wspaniałe wydawnictwa dla tej wytwórni; pierwszym był „TOUCH-TONE” (1995), na którym w przebojowym singlu „Can I Still Play With The Band?” wystąpili jego koledzy z wytwórni, Wayne Henderson i Wilton Felder. Drugi, zatytułowany „ROMANTIC LETTER” (1996), zawierał covery takie jak „Sensitivity” (autorstwa Jimmy'ego Jama i Terry'ego Lewisa) i „Never Too Much” (autorstwa Luthera Vandrossa), spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem samych Mastersów! W rzeczywistości byli oni całkowicie zachwyceni niezwykle odważnym potraktowaniem ich utworu przez Craiga. hity. Co ostatnio robił ten impresario? No cóż, delikatnie mówiąc, jest gościem na kolejnym, już multiplatynowym albumie LSG. Nawet George Benson musiał spróbować - z którym właśnie skończył nagrywać. 

Craig T. właśnie ukończył swój siódmy album i z niecierpliwością czeka na letnią premierę z duetem z Geraldem LeVertem. Craig T. właśnie zakończył 18-miesięczny kontrakt z Adrianą Evans jako dyrektorem muzycznym. Adriana (artystka nagrywająca w LOUD RECORDS) polubiła go tak bardzo, że praktycznie zabrała go ze sobą w podróż dookoła świata, a także wystąpiła z nim w programie BET. Jego długotrwała przyjaźń i współpraca muzyczna z Geraldem LeVertem zapewniły mu rezydenturę w studiu Geralda w Ohio, a także trasę koncertową z obecnie bardzo popularną (multiplatynowską) trasą LSG (Gerald Levert, Keith Sweat i Johnny Gill).

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Love DuesCraig T. Cooper02.1989--Valley Vue 75 707[written by Denise Stewart,Craig T. Cooper][produced by Craig T. Cooper][79[5].R&B Chart]

poniedziałek, 15 czerwca 2026

Cookies

The Cookies to amerykański girlsband R&B działający w dwóch odrębnych składach:
pierwszym w latach 1954-1958, który później przekształcił się w Raelettes, oraz drugim w latach 1961-1967. Kilka członkiń obu składów pochodziło z tej samej rodziny. Oba składy były najbardziej znane jako wokalistki sesyjne i wokalistki wspierające. 

 Zespół The Cookies, założony w 1954 roku w Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych, pierwotnie składał się z Dorothy Jones, Darlene McCrea i kuzynki Dorothy, Beulah Robertson. W 1956 roku Robertson została zastąpiona przez Margie Hendrix. Zespół poznał Raya Charlesa dzięki pracy sesyjnej dla Atlantic Records. W 1958 roku The Cookies wystąpili z Rayem Charlesem i Ann Fisher na koncercie Cavalcade of Jazz, wyprodukowanym przez Leona Hefflina Sr., który odbył się w Shrine Auditorium w Los Angeles 3 sierpnia. Pozostałymi gwiazdami byli Little Willie John, Sam Cooke, Ernie Freeman i Bo Rhambo. Sammy Davis Jr. był obecny, aby ukoronować zwyciężczynię konkursu piękności Miss Cavalcade of Jazz.

  Po wspieraniu Charlesa i innych artystów Atlantic Records, McCrea i Hendricks pomogli w utworzeniu Raelettes w 1958 roku. W 1961 roku w Nowym Jorku pojawiła się nowa wersja The Cookies, a Dorothy Jones dołączyła do debiutantów Earl-Jean McCrea (młodszej siostry Darlene) i innej kuzynki Dorothy, Margaret Ross. Jones nagrała również jedno solowe nagranie dla Columbii w 1961 roku. To trio odniosło największy sukces jako The Cookies: pod własnym nazwiskiem; jako wokale wspierające dla innych artystów, w tym przebojów Neila Sedaki „Breaking Up Is Hard to Do”, „The Dreamer” i „Bad Girl”; a także nagrywali dema dla Aldon Music pod dyrekcją Carole King i Gerry'ego Goffina. Zaśpiewali chórki w przeboju Little Eva „The Loco-Motion”, a także w jej kolejnym hicie „Let's Turkey Trot”, oba z 1962 roku; oraz w przebojowej wersji „Comin' Home Baby” Mela Tormégo.

  Swój największy hit odnieśli w 1963 roku utworem „Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)”, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B i 7. miejsce na liście Billboard Hot 100. Przebój z 1962 roku, „Chains”, został nagrany przez Beatlesów na ich debiutanckim albumie „Please Please Me”. Earl-Jean McCrea opuściła zespół w 1965 roku po wydaniu dwóch solowych singli, na których znalazł się pierwszy utwór Goffina/Kinga „I'm Into Something Good”, rozsławiony przez Herman's Hermits. 

The Cookies wydali również kilka płyt pod innymi nazwami, głównie z Margaret Ross jako wokalistką. Ich alternatywne nazwy na nagraniach to Palisades (Chairman), Stepping Stones (Philips), Cinderellas (Dimension) i Honey Bees (Fontana 1939); nazwy wytwórni podano w nawiasach. W kwietniu 1967 roku wydali swój ostatni album, wyprodukowany przez The Tokens. Darlene McCrea powróciła, aby zastąpić siostrę w tym nagraniu. 

 Margie Hendrix zmarła 14 lipca 1973 roku w wieku 38 lat. Dorothy Jones zmarła w Columbus w stanie Ohio 25 grudnia 2010 roku w wieku 76 lat z powodu powikłań choroby Alzheimera. Darlene McCrea zmarła na raka 4 lutego 2013 roku w wieku 76 lat. Margaret Ross Williams kontynuowała trasę koncertową jako The Cookies z wokalistkami wspierającymi. Okazjonalnie występowała również z Barbarą Harris i zespołem The Toys. Ross Williams zmarła 23 stycznia 2026 roku w wieku 83 lat. Earl-Jean McCrea zmarła 7 maja 2026 roku w wieku 83 lat. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
In Paradise/Passing TimeCookies03.1956--Atlantic 1084[written by Eddie Floyd,Carmen Taylor,Willis Carroll][9[2].R&B Chart]
Chains/Stranger In My ArmsCookies11.196250[1]17[12]Dimension 1002[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][6[10].R&B Chart]
Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)/Softly In The NightCookies03.1963-7[13]Dimension 1008[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][3[10].R&B Chart]
Will Power/I Want A Boy For My BirthdayCookies07.1963-72[5]Dimension 1012[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin]
Girls Grow Up Faster Than Boys/Only To Other PeopleCookies11.1963-33[11]Dimension 1020[written by Gerry Goffin,Jack Keller][produced by Gerry Goffin][18[7].R&B Chart]

sobota, 13 czerwca 2026

Conway Brothers

Conway Brothers byli amerykańską wokalno-instrumentalną grupą funk i soul z Chicago
w stanie Illinois, utworzoną na początku lat 80-tych XX wieku. W jej skład wchodzili czterej bracia: Frederick Conway (instrumenty klawiszowe), Hiawatha Conway (perkusja), Huston Conway (gitara basowa i wokal) oraz James Conway (gitara).
Działali głównie w latach 1982-1987, specjalizowali się w energicznych, imprezowych utworach łączących funkowe rytmy z soulowym wokalem, wydając muzykę w niezależnych wytwórniach, takich jak Paula Records i Ichiban Records. Ich brzmienie czerpało z wpływów electro-funk i dance tamtej epoki, przyczyniając się do rozwoju undergroundowej sceny R&B.
 
  Największy sukces grupy przyszedł wraz z ich singlem z 1985 roku "Turn It Up", który osiągnął szczyt na nr 11 na UK Singles Chart i nr 81 na US R&B chart, prezentując ich energetyczny styl z zaraźliwymi rytmami i wielowarstwowymi harmoniami napisanymi wspólnie przez braci. Ten utwór pojawił się na ich debiutanckim albumie Turn It Up! (1986), który zawierał także kolejne single, takie jak "Raise the Roof" (1986, nr 81 US R&B) i podkreślił ich samodzielnie wyprodukowane podejście do funku gotowego do gry w klubach. Następnie wydali drugi album, Lady in Red (1987), zawierający singiel "I Can't Fight It" (nr 84 US R&B), zanim rozpadli się w obliczu zmieniającego się krajobrazu muzycznego końca lat 80-tych. Późniejsze kompilacje, takie jak Dance Club Hits Vol. 1 (1996), pomógł zachować ich dziedzictwo w retrospektywach funku i soulu.
 
  Choć osiągnęli skromny wpływ na amerykańskie listy przebojów, wkład Conway Brothers w niezależny R&B lat 80-tych podkreśla dynamikę regionalnych zespołów funkowych, a ich muzyka nadal przyciąga kolekcjonerów i DJ-ów surową, taneczną energią.
 
  Conway Brothers byli amerykańskim zespołem R&B i funku założonym przez czwórkę rodzeństwa, pochodzącego z Hot Springs w Arkansas, gdzie urodzili się wszyscy członkowie. Ich matka, szukając lepszych możliwości, przeniosła rodzinę do Chicago w stanie Illinois i podjęła pracę w szatni lokalnego klubu. Tam bracia- James, Frederick, Hiawatha i Huston- uzupełniali dochody rodziny, sprzątając lokal po godzinach, podczas których odkrywali porzucone instrumenty i zaczęli uczyć się grać samodzielnie. Podczas gdy inne dzieci bawiły się na świeżym powietrzu, bracia pozostawali w domu, pilnie ćwicząc swój warsztat.W 1985 roku członkami zespołu byli James Conway (26 lat, gitara), Huston Conway (25 lat, bas i wokal), Hiawatha Conway (24 lata, perkusja) i Frederick Conway (23 lata, instrumenty klawiszowe). Poprzedzał ich piąty brat, Willie Conway, który pełnił funkcję muzycznego lidera rodziny, ale zmarł przed powstaniem grupy; żyjący bracia czcili jego pamięć, często czując jego obecność podczas występów. Hiawatha, samookreślony „żartowniś” rodziny, nosił niezwykłe imię wybrane przez rodziców ze względu na jego śmiałe i prowokacyjne konotacje, które często wzbudzały ciekawość publiczności. Bracia podkreślali, że ich bliska dynamika rodzeństwa była centralna dla ich procesu twórczego, przy czym wszyscy czterej przyczyniali się do pisania, produkcji i aranżacji ich materiału.
 
  Skromne początki rodziny na scenie muzycznej Chicago ukształtowały ich wczesną determinację; Wygrali wiele lokalnych konkursów talentów, ale podkreślali potrzebę wychodzenia poza konkursy, aby osiągnąć prawdziwy sukces. Aby sfinansować swoje nagrania, podejmowali się nisko płatnych koncertów, odzwierciedlając surowy, samowystarczalny etos, który definiował ich korzenie. To podwaliny w Hot Springs i Chicago pielęgnowały brzmienie zakorzenione w soulowym, energetycznym R&B, inspirowanym tętniącym życiem klubowym otoczeniem, w którym pracowała ich matka i gdzie po raz pierwszy eksperymentowali z muzyką. Ich powstanie miało swoje korzenie w rodzinnej współpracy, a grupa zadebiutowała na płycie w 1982 roku singlem „Set It Out” / „Gonna Refuse Your Love” wydanym przez wytwórnię Gerim, który uwydatnił ich optymistyczne, imprezowe brzmienie. Konkretne osobiste inspiracje muzyczne braci pozostają słabo udokumentowane. To połączenie regionalnych korzeni i współczesnego R&B pomogło ukształtować ich charakterystyczny styl przed przełomem w 1985 roku.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Turn It UpConway Brothers06.198511[10]-10 Records TEN 57[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers, 'Hotmix' Hudson][81[5].R&B Chart]
Raise The RoofConway Brothers12.198577[2]-10 Records TEN 83[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][81[5].R&B Chart]
I Can't Fight ItConway Brothers03.1987--Ichiban 112[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][84[7].R&B Chart]

piątek, 12 czerwca 2026

Controllers

 The Controllers to amerykańska grupa wokalna grająca soul i R&B,
pochodząca z Birmingham w Alabamie, która nagrała serię udanych nagrań pod koniec lat 70. i 80-tych XX wieku.
 

Początkowo stanowili ośmioosobową grupę gospel, a do czasu rozpoczęcia nauki w gimnazjum zespół liczył już czterech członków: Reginalda McArthura (baryton), Rickeya Lewisa (tenor), Larry'ego McArthura i Lenarda Browna.  Rosnąca renoma w Birmingham doprowadziła do spotkania z Clevelandem Eatonem, basistą Ramsey Lewis Trio. Pod przewodnictwem Eatona, Soul Controllers, jak się wówczas nazywali,  nagrali swój pierwszy singiel zatytułowany „Right on Brother, Right On”. Stał się on regionalnym hitem, gdy zespół uczęszczał jeszcze do Fairfield High School. 

  W 1976 roku grupa zwróciła na siebie uwagę wytwórni Juana Records, prowadzonej przez Fredericka Knighta, również z Birmingham. Nagrywając w Malaco Studios w Jackson w stanie Missisipi, ich pierwszy singiel z płyty Juana trafił na listy przebojów, ale to ich drugi album, „Somebody's Gotta Win, Somebody's Gotta Lose”, ugruntował ich pozycję. Utwór, trwająca ponad osiem minut ballada, wspiął się na 8. miejsce na liście Billboard R&B w USA i na 3. miejsce na liście Cash Box soul w 1977 roku (103. miejsce na liście BB Pop). Występy sceniczne grupy pomogły im również supportować Raya Charlesa, Nancy Wilson, B.B. Kinga i The Temptations. 

 Następna ballada, „Heaven Is Only a Step Away”, wspięła się na 37. miejsce na liście R&B, ale pomimo wydania dwóch kolejnych albumów w Juana, grupie nie udało się odnieść kolejnego wielkiego sukcesu singlowego. W 1983 roku grupa podpisała kontrakt z nieżyjącym już Jimmym Bee, menedżerem z San Francisco, i podpisała kontrakt płytowy z MCA Records. Ich pierwszy singiel wydany przez wytwórnię, „Crushed” (z udziałem Steviego Wondera grającego na harmonijce ustnej), przywrócił im miejsce na listach przebojów, osiągając 30. miejsce na liście R&B w 1984 roku, a dwa lata później „Stay” wspiął się na 12. miejsce. Ich cover utworu Marvina Gaye'a „Distant Lover” również okazał się popularny. Te przeboje zaowocowały serią występów w programie Soul Train oraz w Radio City Music Hall i Carnegie Hall. W tym czasie grupa występowała również w MTV, w programie BET Video Soul oraz na antenie HBO. 

 Pod wodzą Bee, Controllers przenieśli się w 1989 roku do wytwórni Capitol Records, aby wydać album „Just in Time”, którego współproducentami byli Donnell Spencer Jr., Sam Sims, Ollie E. Brown i Vassal Benford. Album nie znalazł się w pierwszej czterdziestce list przebojów, ale przywrócił im popularność wśród wiernych fanów. Jednak dwa utwory z albumu trafiły na listy przebojów. Kompozycja Donnella Spencera, „Temporary Lovers”, dotarła do 43. miejsca na liście Billboard R&B, a kolejny utwór „Just in Time”, skomponowany wspólnie przez Spencera i Simsa, dotarł do 87. miejsca. Po przerwie w koncertowaniu i nagrywaniu, czwórka powróciła pod koniec lat 90-tych i dołączyła do Malaco Records, aby nagrać swój samodzielnie wyprodukowany album „Clear View”, który zawierał cover utworu Steviego Wondera „Superstition” oraz poprawioną wersję „Somebody's Gotta Win”.

 Reginald McArthur (urodzony jako Reginald Duwayne McArthur 25 września 1954 r.) zmarł 19 kwietnia 2018 r. w wieku 63 lat.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The People Want Music/Feeling A FeelingControllers08.1976--Juana 3406[written by Mary Holland Bryant][produced by Frederick Knight][82[5].R&B Chart]
Somebody's Gotta Win, Somebody's Gotta Lose/Feeling A FeelingControllers10.1977-102[2]Juana 3414[written by David Camon][produced by Frederick Knight][8[19].R&B Chart]
Heaven Is Only One Step Away/Sho Nuff A Blessin'Controllers02.1978--Juana 3416[written by David Camon][produced by Frederick Knight][37[10].R&B Chart]
If Somebody Cares/The ReaperControllers12.1978--Juana 3419[written by David Camon][produced by Frederick Knight][65[9].R&B Chart]
I Can't Turn The Boogie Loose/I'll Miss You AlwaysControllers09.1979--Juana 3424[written by F. Knight, M. Ward][produced by Frederick Knight][90[4].R&B Chart]
We Don't/Gunning For LoveControllers02.1980--Juana 3426[written by J. Sahmwell, T. Tate][produced by Frederick Knight][43[9].R&B Chart]
My Love Is Real/Ankle ChainControllers04.1982--Juana 3701[written by David Camon][produced by Frederick Knight][76[5].R&B Chart]
Crushed/Nothing Can Stop This FeelingControllers09.1984--MCA 52450[written by Michael Watson][produced by Nick Johnson][30[14].R&B Chart]
Just For You/Leaving MeThe Controllers With Valerie DeNece02.1985--MCA 52511[written by Nick Johnson,Grady Young][85[3].R&B Chart]
Stay/Undercover LoverControllers03.1986--MCA 52704[written by Vernon Jeffrey Smith,Barry J. Eastmond][produced by Kenny Thomas][12[16].R&B Chart]
Distant Lover/Got A ThangControllers07.1986--MCA 52865[written by Marvin Gaye,Sandra Greene,Gwen Fuqua][produced by Galen Senogles, Ralph Benatar, The Controllers][34[12].R&B Chart]
Sleeping Alone/Deeper In LoveControllers08.1987--MCA 53149[written by Victor Burns][produced by Galen L. Senogles, Ralph Benatar][24[12].R&B Chart]
Play TimeControllers02.1988--MCA 53214[written by Sam Dees, Janet DuBois][produced by Ralph Benatar, Galen L. Senogles][69[7].R&B Chart]
Temporary LoversControllers04.1989--Capitol 44329[written by D. Spencer, Jr., S. Sims][produced by Donnell Spencer Jr., Sam Sims, Jimmy Bee, Michael J. Brown][43[10].R&B Chart]
Just In Time/Temporary LoversControllers08.1989--Capitol 44414[written by D. Spencer, Jr., S. Sims][produced by Donnell Spencer, Jr., Sam Sims, Jimmy Bee][87[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
In ControlControllers12.1977-146[6]Juana 200 001[produced by Frederick Knight]

sobota, 6 czerwca 2026

Contours

Zespół powstał w Detroit w 1959 r. jako rhythm and bluesowa grupa wokalna w składzie Billy
Gordon, Billy Hoggs, Joe Billingslea i Sylvester Potts
. W 1960 r. dołączył do nich Hubert Johnson, i właśnie kuzyn Johnsona - Jackie Wilson zapewnił kwintetowi przesłuchanie, a następnie kontrakt w wytwórni Tamla Motown w 1961 r.
 

Pierwsze single nie przyniosły powodzenia, ale w 1962 r. taneczny numer "Do You Love Me" stał się jednym z największych jak dotąd hitów wytwórni, wchodząc na szczyt notowań rhythm and bluesowych i dochodząc do 3. miejsca na amerykańskiej liście pop.
Taka sama frenetyczna mieszanka rhythm and bluesa i szalonego twista stanowiła o sile kolejnego nagrania "Shake Sherry" z 1963 r. Obie kompozycje wpłynęły w dużym stopniu na brytyjskie grupy beatowe; piosenkę "Do You Love Me" nagrali Brian Poole And The Tremeloes, Faron's Flamingos i The Dave Clark Five.
 

Niestety The Contours nie zdołali wykorzystać swojego szybko osiągniętego sukcesu. Ich ekscytujące, nieco chaotyczne brzmienie przestało się podobać w Motown, gdzie preferowano choreograficzną rutynę i zwarte harmonie grup takich jak The Temptations and The Four Tops. The Contours weszli w okres częstych zmian składu, zaliczając sporadyczne sukcesy w notowaniach rhythm and bluesowych nagraniami "Can You Jerk Like Me", dowcipną piosenką "First I Look At The Purse" Smokey Robinsona i tanecznym numerem "Just A Little Misunderstanding".
 

Ostatnim oficjalnym singlem zespołu był "It's So Hard Being A Loser" (z 1967 r.), ale pamięć o grupie przetrwała dzięki płytom jakie ukazywały się, szczególnie w Wielkiej Brytanii, również po jej rozwiązaniu. Jeden z wokalistów, Dennis Edwards, odniósł później duży sukces w zespole The Temptations oraz jako solista.
W 1972 r. na fali nostalgii do lat 60-tych pojawiło się nowe wcielenie The Contours i choć Johnson popełnił 11 lipca 1981 r. samobójstwo, to jednak trio w składzie Billingslea, Potts i Jerry Green występowało jeszcze aż do lat 80-tych.
 

W 1988 r. piosenka "Do You Love Me" powróciła do amerykańskiej Top 20, po wykorzystaniu jej w filmie "Dirty Dancing".
Aktualny skład grupy: Joe Billingslea, Sylvester Potts, Arthur Hinson, Charles Davis i Darrel Nunlee nagrał w 1990 r. album Running In Circles dla w wytwórni Motor City Iana Levine'a. Jeden z byłych członków formacji Joe Stubbs nagrał, również dla tej wytwórni, longplay Round And Round.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Do You Love Me / Move Mr. ManContours08.1962-3[18]Gordy 7005[gold-US][written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.][1[3][17].R&B; Chart]
Shake Sherry / You Better Get in LineContours12.1962-43[9]Gordy 7012[written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.][21[4].R&B; Chart]]
Don't Let Her Be Your Baby / It Must Be LoveContours04.1963-64[6]Gordy 7016[written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.]
Can You Do It / I'll Stand By YouContours04.1964-41[6]Gordy 7029[16[9].R&B; Chart][written by Thelma Gordy/Richard Street][produced by Richard Street]
Can You Jerk Like Me / That Day When She Needed MeContours12.1964-47[7]Gordy 7037[A:15[10].R&B; Chart][B:37[1].R&B; Chart][A:written by Ivory Joe Hunter/Mickey Stevenson][B:written by William "Smokey" Robinson][B:produced by William "Smokey" Robinson]
First I Look at the Purse / Searching for a GirlContours08.1965-57[8]Gordy 7044[written by Smokey Robinson ,Bobby Rogers][produced by Smokey Robinson][12[11].R&B; Chart]
Just a Little Misunderstanding / DeterminationContours05.196631[6]85[2]Gordy 7052[written by Stevie Wonder,Clarence Paul, Morris Broadnax,Luvel Broadnax][produced by Ivy Jo Hunter][18[6].R&B; Chart]
It's So Hard Being a Loser / Your Love Grows More Precious EverydayContours04.1967-79[3]Gordy 7059[written by James Dean,William Weatherspoon][produced by James Dean,William Weatherspoon][35[7].R&B; Chart]
Do you love meContours06.1988-11[16]Motown Yesteryear 448[written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.][wersja z filmu "Dirty dancing"]

Continental IV

Continental IV był   kwartetem soulowym z początku lat 70-tych i jednym z najlepszych
zespołów o „słodkim” falsecie.
Lider Freddie Kelly nie zdobył ani pochwał, ani przebojów Williama Harta z Delfonics, Teda Millsa z Blue Magic, Harry'ego Raya z Moments, ani Russella Tompkinsa Jr. ze Stylistics, ale dysponował równie porywającym, eterycznym falsetem. Kelly, Ronnie i Larry McGregor oraz Anthony Burke nagrywali dla wytwórni Jay Walking. 
 
Ich singiel „Day By Day (Every Minute of the Hour)” z 1971 roku pozostaje ulubioną balladą, choć dotarł dopiero do 19. miejsca na listach przebojów soul. Współczesny wokalista soulowy Chuck Stanley nagrał cover tego utworu pod koniec lat 80-tych. Single Continental IV zostały wznowione na płycie CD „Dream World” wydawnictwa Collectables. 
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I Don't Have You/The Way I Love YouContinental 403.1971--Jay-Walking 009[written by Sandra McGregor][produced by Bobby Martin ][49[2].R&B Chart]
Day By Day (Every Minute Of The Hour)/What You Gave UpContinental 405.1971-84[5]Jay-Walking 011[written by Robert L. Martin, Eugene Lemon][produced by Bobby Martin ][19[8].R&B Chart]

niedziela, 31 maja 2026

Rodger Collins

Rodger Collins Jr. (ur. 20 sierpnia 1940 r.) znany również jako Hajji Rajah Kasim Sabrie, to
amerykański wokalista i muzyk soulowo-funkowy.
 
 
 Collins urodził się w Santa Anna w Teksasie, a jako nastolatek przeprowadził się do San Francisco w Kalifornii. Wygrał konkurs talentów w Oakland, zanim studiował aktorstwo w San Francisco. Śpiewał w klubach, a na początku lat 60-tych podpisał kontrakt z wytwórnią Fantasy Records, która wydawała jego płyty w swojej filii, wytwórni Galaxy. Chociaż jego dwa pierwsze single nie odniosły sukcesu, jego trzeci singiel, „She's Looking Good”, napisany przez Collinsa i zaaranżowany przez Raya Shanklina, osiągnął 44. miejsce na liście Billboard R&B i 101. miejsce na liście przebojów pop w 1966 roku. Utwór stał się później większym hitem Wilsona Picketta, a nagrali go również David Lee Roth oraz Jack Mack and the Heart Attack do filmu Tuff Turf z 1985 roku.
 
  Do innych znaczących nagrań Collinsa należały: „Foxy Girls in Oakland” z 1970 roku, napisany przez Joe Crane'a z Hoodoo Rhythm Devils, oraz „You Sexy Sugar Plum” wydany przez Fantasy Records w 1973 roku. Ten ostatni utwór osiągnął 22. miejsce na brytyjskiej liście przebojów po wznowieniu w 1976 roku, w odpowiedzi na zapotrzebowanie północnej sceny soulowej.
 
  Collins był znany ze swoich energicznych występów, w tym jako support przed Elvisem Presleyem oraz Ike'em i Tiną Turner w Las Vegas w Nevadzie w połowie lat 70-tych. Pisał również piosenki nagrywane przez innych wokalistów, w tym Charlesa Browna i Sugar Pie DeSanto. Po trasie koncertowej z Joe Texem, Collins przeszedł na islam i zmienił nazwisko na Rajah Kasim Sabrie. W 1974 roku całkowicie wycofał się z występów, a później założył firmę zajmującą się naprawą sprzętu AGD w Oakland. Założył również Garden Tree Music, aby wydawać własne nagrania, wydając albumy „Through My Eyes” (2009) i „Just One More Time” (2013).

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
She's Looking Good/I'm Serving TimeRodger Collins02.1967--Galaxy 750[written by Rodger Collins][produced by David Lee Roth][44[5].R&B Chart]
You Sexy Sugar Plum (But I Like It)/I'll Be Here (When The Morning Comes)Rodger Collins04.1976--Fantasy FTC 132[written by Rodger Collins][produced by Rodger Collins]

sobota, 30 maja 2026

Lyn Collins

Gloria Lavern Collins (ur. 12 czerwca 1948r - zm. 13 marca 2005r), lepiej znana jako
Lyn Collins, była amerykańską wokalistką soulową, najbardziej znaną ze współpracy z Jamesem Brownem w latach 70-tych i wpływowego funkowego singla z 1972 roku „Think (About It)”. Collins, od dziesięcioleci ulubiona artystka hip-hopowa, R&B i taneczna, jest zdecydowanie najczęściej samplowaną artystką wszech czasów, a fragmenty jej nagrań wykorzystano w ponad 3500 utworach.

  Collins rozpoczęła karierę nagraniową w wieku 14 lat. Grała z Charles  Pike & The Scholars. Wysłała swoją taśmę demo Jamesowi Brownowi, który początkowo traktował ją priorytetowo po Marvie Whitney i Vicki Anderson. Po tym, jak Anderson po raz drugi opuściła Browna, Collins otrzymała szansę zostania wokalistką w jego trasie koncertowej. Jej pierwszym singlem był „Wheel of Life” wydany w 1971 roku przez King Records. Kiedy Brown odszedł z wytwórni, Collins przeszła do Polydor i People, co sprawiło, że płyta została zaniedbana.

  Collins nagrała „What My Baby Needs Now Is a Little More Lovin'” z Jamesem Brownem w 1972 roku. Jej największym solowym hitem był wyprodukowany przez Jamesa Browna utwór w stylu gospel „Think (About It)” z jej albumu o tym samym tytule z 1972 roku, wydanego przez People Records. Utwór zawiera pięć breaków, które były szeroko samplowane w hip-hopie i drum'n'bassie, z których najbardziej znanym jest „Yeah! Woo!” i „It takes two to make a thing go right” w utworze Roba Base'a i DJ-a E-Z Rocka „It Takes Two”, który jest skomponowany niemal w całości z sampli z utworu Think, w tym kilku wersów wokalnych Collinsa.

  Nagrała również funkowy utwór z 1974 roku „Rock Me Again and Again and Again and Again and Again and Again”. W 1975 roku wydała album Check Me Out If You Don't Know Me by Now. Później śpiewała w chórkach u boku Dionne Warwick i Roda Stewarta. Pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych. Collins próbowała powrócić jako diwa taneczno-klubowa, nagrywając singiel house „Shout” dla belgijskiej wytwórni ARS. W tym okresie zakończyła trasę koncertową po Europie i koncert w 1987 roku u boku Funky People Jamesa Browna, na którym nie wystąpił sam Brown.  

W 1993 roku popularność Collins wzrosła dzięki wokalistce dancehall Patrze, która zaprosiła Collins do występu w jej przebojowym remake'u „Think (About It)”; częściowo dzięki temu zainteresowaniu, jej dwa oficjalne albumy zostały wznowione w Anglii i Holandii. W lutym 2005 roku Collins wyruszyła w swoją pierwszą solową trasę koncertową. Przez trzy tygodnie występowała w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech, Austrii i Szwajcarii. 

 Krótko po powrocie z europejskiej trasy koncertowej w 2005 roku Collins zmarła w Pasadenie w Kalifornii w wieku 56 lat z powodu ataku padaczki związanego z arytmią serca. Inna wokalistka wspierająca Jamesa Browna, Martha High, towarzyszyła Collins w jej ostatnich dniach życia. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Think (About It)/Ain't No SunshineLyn Collins09.1972-66[7]People 608[written by James Brown][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
Me And My Baby Got A Good Thing Going/I'll Never Let You Break My Heart AgainLyn Collins12.1972-86[4]People 615[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
What My Baby Needs Now Is A Little More Lovin'/This Guy-This Girl's In LoveJames Brown And Lyn Collins12.1972-56[7]Polydor 14157[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins,Dave Matthews][produced by James Brown][17[10].R&B Chart]
Mama Feelgood/Fly Me To The MoonLyn Collins03.1973--People 618[written by James Brown,Lyn Collins][produced by James Brown][37[4].R&B Chart][piosenka z filmu "Black Ceasar"]
How Long Can I Keep It Up Part I/How Long Can I Keep It Up Part I & IlLyn Collins07.1973--People 623[written by James Brown, Fred Wesley][produced by James Brown][45[9].R&B Chart][piosenka z filmu "Slaughters Big Riff Off"]
Take Me Just As I Am/People Make The World A Better PlaceLyn Collins09.1973--People 626[written by James Brown][produced by James Brown][35[9].R&B Chart]
We Want To Parrty, Parrty, Parrty/You Can't Beat Two People In LoveLyn Collins11.1973--People 630[written by James Brown][produced by James Brown][64[8].R&B Chart]
Give It Up Or Turnit A Loose/What The World Needs Now Is LoveLyn Collins05.1974--People 636[written by Charles Bobbit][produced by James Brown][77[8].R&B Chart]
Rock Me Again And Again And Again And Again And Again And Again (6 Times)/ Wide Awake In A DreamLyn Collins08.1974--People 641[written by J. Brown, L. Austin][produced by James Brown][53[9].R&B Chart]
If You Don't Know Me By Now/Baby Don't Do ItLyn Collins10.1975--People 659[written by Kenny Gamble][produced by James Brown][82[5].R&B Chart]

Mitty Collier

Mitty Lene Collier (ur. 21 czerwca 1941 r.)  to amerykańska pastorka, piosenkarka gospel
i była piosenkarka rhythm and bluesowa. W latach 60-tych XX wieku wydała wiele udanych płyt, z których prawdopodobnie najbardziej znanym jest „I Had A Talk With My Man”. 

 Mitty Collier urodziła się w Birmingham w stanie Alabama w Stanach Zjednoczonych,[1] jako siódme dziecko Rufusa i Gertrude Collier. Uczęszczała do Western-Olin High School, Alabama A & M College oraz Miles College, gdzie studiowała anglistykę.Zaczęła śpiewać w kościele jako nastolatka i koncertowała z zespołami gospel, Hayes Ensemble i Lloyd Reese Singers, zanim zaczęła śpiewać rhythm and bluesa w lokalnych klubach, aby opłacić studia. W 1959 roku, podczas wizyty w Chicago, wzięła udział w programie talent show DJ-a Ala Bensona w Teatrze Regal, wygrywając przez sześć tygodni z rzędu i zdobywając miejsce w programie z B. B. Kingiem i Ettą James jako nagrodę. To zwróciło na nią uwagę Ralpha Bassa z Chess Records, który zaproponował jej kontrakt płytowy.

  Nagrywała dla wytwórni Chess w latach 1961-1968, wydając 15 singli i jeden album, w większości wyprodukowane przez Billy'ego Davisa. Jej pierwszym albumem był „Gotta Get Away From It All”, który nie odniósł sukcesu. Jej pierwszy prawdziwy sukces przyniósł w 1963 roku utwór „I'm Your Part Time Love”, będący odpowiedzią na „Part Time Love” Little Johnny'ego Taylora. Utwór osiągnął 20. miejsce na liście Billboard R&B, a następnie ukazał się utwór „I Had A Talk With My Man”, zsekularyzowana wersja gospelowej piosenki Jamesa Clevelanda „I Had A Talk With God Last Night”. Zaaranżowana ballada osiągnęła 41. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 3. miejsce na liście Cash Box R&B i stała się jej najbardziej znaną piosenką , którą później coverowali m.in. Dusty Springfield, Jackie Ross i Shirley Brown.  

Jej kolejny utwór, „No Faith, No Love”, był również przeróbką utworu Jamesa Clevelanda „No Cross, No Crown” i osiągnął 29. miejsce na liście Billboard R&B i 91. miejsce na liście przebojów pop. W 1965 roku wydała album Shades Of A Genius. Jej ostatnim przebojem z 1966 roku był „Sharing You” (10. miejsce na liście R&B, 97. miejsce na liście przebojów pop). Odeszła z Chess w 1968 roku po nagraniu singla, nowej wersji „Gotta Get Away From It All” w FAME Studios w Muscle Shoals z producentem muzycznym Rickiem Hallem.

 Następnie nagrała pięć kolejnych singli i album dla wytwórni Peachtree Records Williama Bella w Atlancie w stanie Georgia. Jednak w 1971 roku na jej strunach głosowych pojawiły się polipy, co spowodowało utratę głosu i porzucenie świeckiej kariery muzycznej.

  Potem zaczęła poświęcać się wierze chrześcijańskiej. Po odzyskaniu głosu nagrała kilka albumów z muzyką gospel, z których pierwszy, The Warning z 1972 roku, zawierał utwór „I Had A Talk With God Last Night”. Późniejsze albumy obejmowały Hold The Light (1977) i I Am Love (1987). Założyła również linię modlitewną do studiowania Biblii oraz program pomocy społecznej „Feed-A-Neighbor” (FAN), za który w 1987 roku otrzymała klucz do miasta Birmingham. Została kaznodzieją i przyjęła święcenia kapłańskie w 1989 roku, a później została mianowana pastorem More Like Christ (MLC) Christian Fellowship Ministries w Chicago. Pracowała również na Uniwersytecie Chicagowskim, a także pisała sztuki teatralne i kontynuowała śpiewanie muzyki gospel. Otrzymała wiele innych nagród humanitarnych i innych, w tym nagrodę Woman of Wonder Award przyznawaną przez National Council of Negro Women (NCNW) w 2000 roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I'm Your Part Time Love/Don't You Forget ItMitty Collier10.1963--Chess 1871[written by A. Smith, C. Hammond][20[2].R&B Chart]
I Had A Talk With My Man/Free Girl (In The Morning)Mitty Collier09.1964-41[10]Chess 1907[written by B. Davis, L. Caston,James Cleveland][produced by Roquel Davis,Riley Hampton][3[13].R&B Chart]
No Faith, No Love/TogetherMitty Collier01.1965-91[5]Chess 1918[written by B. Davis, L. Caston][produced by Roquel Davis][26[6].R&B Chart]
Sharing You/Walk AwayMitty Collier03.1966-97[2]Chess 1953[written by Ronald Saunders][produced by Billy Davis][10[9].R&B Chart]

piątek, 29 maja 2026

Durell Coleman

Amerykański wokalista soulowy i autor tekstów piosenek. Urodzony w 1958 roku w Roanoke
w stanie Wirginia w USA.
Wystąpił w 15 odcinkach amerykańskiego talent show Star Search w latach 1984-85, zdobywając tytuł mistrza wokalisty w drugim sezonie.
 

Durell Coleman stał się rozpoznawalny jako jeden z pierwszych zwycięzców programu Star Search na początku lat 80-tych. Jego nieco dramatyczna prezencja sceniczna została pięknie złagodzona na jego pierwszym (i jedynym) albumie, wydanym w 1985 roku Durell Coleman, kolejnym znakomitym produkcie Al McKaya. Chociaż Island Records było dziwnym miejscem dla nowoczesnego artysty soul w połowie lat 80-tych, Durell Coleman i utwór „Somebody Took My Love” odnieśli umiarkowany sukces - jednak najwyraźniej nie na tyle duży, by nagrać kontynuację. 

Coleman o potężnym głosie był supportem na trasie Anita Baker Rapture Tour, a także koncertował z B.B. Kingiem, The Temptations, Sister Sledge i innymi pod koniec lat 80-tych. Około 1990 roku dołączył do Al McKay’s All-Stars, obsypanego gwiazdami zespołu złożonego z najlepszych muzyków z L.A., prowadzonego przez byłego gitarzystę Earth, Wind & Fire. Coleman pełnił w zespole rolę dyrektora wokalnego i solowego wokalisty. W połowie lat 90-tych Coleman założył Durell Coleman Band, „zespół na specjalne wydarzenia”, który stał się jednym z najpopularniejszych występów na imprezach prywatnych z dużymi nazwiskami w południowej Kalifornii. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Somebody Took My Love/When A Man Loves A WomanDurell Coleman09.1985--Island 99 605[written by D. Pomeranz, R. Marx][produced by David Kershenbaum][25[13].R&B Chart]
Do You Love Me/Take Me Back To My Love In ChinaDurell Coleman12.1985--Island 99 586[written by A. Hampton, F. R. Hamilton III][produced by Albert Phillip MaKay, Clarence McDonald][37[13].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Durell ColemanDurell Coleman09.1985-155[7]Island 90 293[produced by David Kershenbaum, Gary Skardina, Marti Sharron]

piątek, 8 maja 2026

Timmy Thomas

Timothy Earle Thomas (ur. 13 listopada 1944r - zm. 11 marca 2022r) był amerykańskim
wokalistą R&B, klawiszowcem, autorem tekstów i producentem muzycznym, znanym przede wszystkim z przeboju „Why Can't We Live Together”.
 
 
 Thomas urodził się 13 listopada 1944 roku w Evansville w stanie Indiana jako jedno z dwanaściorga rodzeństwa. Początkowo zainteresował się pracą jako akompaniator z Donaldem Byrdem i Cannonballem Adderleyem, a następnie pracował jako muzyk sesyjny w Memphis w stanie Tennessee i wydawał single w wytwórni Goldwax Records. Jego solowe sukcesy były niewielkie, dopóki nie przeniósł się do Glades Records w Miami na Florydzie, gdzie pod koniec 1972 roku wydał płytę „Why Can't We Live Together”. 
 
Płyta znalazła się na szczycie listy przebojów R&B magazynu Billboard w USA, znalazła się w pierwszej trójce listy przebojów Billboard Hot 100 oraz w pierwszej dwudziestce w innych krajach, w tym w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnęła 12. miejsce na liście UK Singles Chart. Sprzedano ją w ponad dwóch milionach egzemplarzy. Wcześniej był częścią zespołu Phillip & the Faithfuls, do którego należał również wokalista Phillip Reynolds, wydającego materiał dla wytwórni Goldwax, w tym „Love Me”, „What'Cha Gonna Do” i „'If You Love Her” (wszystkie w 1964 roku). 
 
Następnie został muzykiem sesyjnym w Memphis, kontynuując wydawanie solowych stron dla Goldwax, w tym „Have Some Boogaloo”. Wydał również „It's My Life” w 1967 roku. W 1970 roku zmienił wytwórnię na Climax, a jedną ze stron zatytułowaną „What's Bothering Me”.  Po przeprowadzce do Miami na Florydzie w 1972 roku Thomas grał sesje dla wytwórni grupy TK, podpisując kontrakt z wytwórnią Glades Records, gdzie później tego samego roku wydał „Why Can't We Live Together” Thomas wydał po tym wydawnictwie utwór „People Are Changin'” (strona B „Rainbow Power”), który trafił na listy przebojów w 1973 roku. 
 
W 1974 roku wydał album „You're the Song I've Always Wanted to Sing”.Następnie wydał sześć kolejnych singli Glades, a w 1975 roku nagrał duet z Betty Wright zatytułowany „It's What They Can't See”. W latach 1976-1980 Thomas nagrywał single zarówno dla wytwórni Glades, jak i dla T.K. Nagrywał disco, w tym „Stone to the Bone”, „Africano”, „Touch to Touch”, „The Magician”, „Freak In, Freak Out” i „Drown in My Own Tears” oraz albumy „The Magician” (Glades, 1976) i „Touch to Touch” (Glades, 1977).
 
 Kontynuował również pracę nad sesjami dla artystów TK Records, w tym Gwen McCrae, a w późniejszych latach jako producent. Thomas nagrał kilka hitów R&B, zwieńczając je utworem „Gotta Give a Little Love (Ten Years After)”, który w 1984 roku znalazł się w pierwszej trzydziestce listy przebojów soul w USA dla Gold Mountain Records. Thomas wystąpił na albumie Nicole McCloud „What About Me?” z 1985 roku, śpiewając z nią w duecie utwór „New York Eyes”. Utwór ten osiągnął 41. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.
 
  W latach 90-tych pracował jako producent dla wytwórni LaFace Records i wydał album „With Heart and Soul” dla DTM Records. Jego piosenka „(Dying Inside) To Hold You” stała się hitem na Filipinach i zyskała na popularności w 2017 roku, kiedy to Darren Espanto wykonał ją w swoim coverze do filmu „All of You”.  W 2015 roku Drake wykorzystał w swoim singlu „Hotline Bling” samplowany utwór Thomasa, „Why Can't We Live Together”. 
 
Thomas zmarł na raka 11 marca 2022 roku w wieku 77 lat.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Why Can't We Live TogetherTimmy Thomas11.197212[11]3[15]Glades 1703[written by Timothy Thomas][produced by Timothy Thomas][1[2][18].R&B Chart]
People Are Changin'/Rainbow PowerTimmy Thomas04.1973-75[5]Glades 1709[written by Timothy Thomas][produced by Steve Alaimo, Timmy Thomas][23[7].R&B Chart]
Let Me Be Your Eyes/Cold Cold PeopleTimmy Thomas07.1973-107[5]Glades 1712[written by Timmy Thomas, H. W. Casey][produced by Steve Alaimo, Timmy Thomas][48[6].R&B Chart]
What Can I Tell Her/OpportunityTimmy Thomas11.1973-102[13]Glades 1717[written by C. Reid, W. Clarke, B. Shapiro][produced by Steve Alaimo][19[14].R&B Chart]
One Brief Moment/Rio GirlTimmy Thomas03.1974--Glades 1719[written by Timothy Thomas][produced by Steve Alaimo][62[9].R&B Chart]
I've Got To See You Tonight/You'are The Song (I've Always Wanted To Sing)Timmy Thomas11.1974--Glades 1723[A:written by Willie Hale][B:written by T. Thomas, S. McKenney][A:produced by Steve Alaimo][B:produced by Steve Aalaimo, Willie Clarke][A:31[12].R&B Chart][B:78[7].R&B Chart]
Sexy Woman/Sweet Brown SugarTimmy Thomas06.1975--Glades 1727[written by Timothy Thomas][produced by Willie Clarke][69[6].R&B Chart]
Stone To The Bone/Watch It! Watch It! Watch It! For Dudley Dudley DoriteTimmy Thomas04.1977--Glades 1740[written by Pinchot, Thomas][produced by Willie Clarke][74[7].R&B Chart]
Freak In, Freak Out/Say Love, Can You Chase Away My Blues?Timmy Thomas10.1978--Glades 1749[written by Clarence Reid, I. J. Kitts][produced by Clarence Reid, Freddy Stonewall][92[3].R&B Chart]
Are You Crazy??? (Pt. 1)/Are You Crazy??? (Pt. 2)Timmy Thomas04.1981--Marlin 3348[written by T. Thomas, I.J. Kitts][produced by Freddy Stonewall, Henry Stone][73[6].R&B Chart]
Gotta Give A Little Love (Ten Years After)/Same Ole SongTimmy Thomas04.1984-80[3]Gold Mountain 82004[written by Timmy Thomas][produced by Lou Pace][29[11].R&B Chart]
Love Is Never Too Late/Let It FlowTimmy Thomas08.1984--Gold Mountain 82008[written by Timmy Thomas][produced by Lou Pace][90[2].R&B Chart]
New York Eyes/Ordinary GirlNicole With Timmy Thomas12.198541[8]-Portrait A 6805 [UK][written by Timmy Thomas][produced by Lou Pace]
Why Can't We Live TogetherTimmy Thomas07.199054[2]-TK TKR 1 [UK][written by Timothy Thomas][produced by Steve Alaimo, Timmy Thomas]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Why Can't We Live TogetherTimmy Thomas01.1973-53[15]Glades 6501[produced by Timmy Thomas ,Steve Alaimo]