Mac and Katie Kissoon

Mac and Katie Kissoon to duet wykonujący muzykę z pogranicza popu i soulu,
tworzony przez rodzeństwo: Maca Kissoona (urodzonego jako Gerald Farthing, 11 listopada 1943 r. w Port-of-Spain na Trynidadzie i Tobago) oraz Katie Kissoon (urodzoną jako Katherine Farthing, 11 marca 1951 r. w Port-of-Spain). 

 W 1962 roku Mac i Katie Kissoon wyemigrowali wraz z rodziną do Wielkiej Brytanii. Katie rozpoczęła nagrywanie w 1965 roku, wydając cztery single pod pseudonimem Peanut; później była członkinią grupy Rag Dolls, która wydała po jednym singlu w latach 1967 i 1968. Mac Kissoon w latach 1966–1967 występował w zespole Marionettes, a następnie stanął na czele własnej formacji, która koncertowała w amerykańskich bazach wojskowych w Europie. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1969 roku nagrał solowy utwór „Get Down With It Satisfaction” - składankę piosenek Bobby’ego Marchana oraz zespołu The Rolling Stones. Utwór ten dotarł do pierwszej trzydziestki list przebojów w Holandii, zajmując w lutym 1970 roku 29. miejsce.

  W 1969 roku Mac Kissoon wydał singiel „Get Down with It” (ze stroną B „Care About You”) nakładem wytwórni Young Blood (numer katalogowy 1001). Nagranie, opublikowane w formacie stereo, zostało zrecenzowane w wydaniu „Record Retailer” z 16 sierpnia. Autor recenzji zwrócił uwagę na wysoki głos Kissoona oraz interesującą aranżację. Wspomniał również o fragmentach utworu „Satisfaction” wplecionych w kompozycję, podsumowując ją jako utrzymaną w bluesowym, intensywnym klimacie, choć momentami nieco przesadzoną.W notowaniu z 20 września singiel zadebiutował na 13. miejscu listy przebojów R&B magazynu „Record Mirror”. W 1970 roku Mac nagrał swój solowy album „Souled Out” (znany również jako „Sole Satisfaction”), na którym znalazły się m.in. utwory „Get Down With It / Satisfaction”, „Baby I Love You” oraz „I Can Feel It”.

  Mac i Katie Kissoon nagrali swój pierwszy wspólny utwór - cover piosenki Lally’ego Stotta „Chirpy Chirpy Cheep Cheep” - z myślą o brytyjskim rynku. Wydana w lipcu 1971 roku wersja rodzeństwa Kissoon przegrała w Wielkiej Brytanii rywalizację z inną interpretacją tego utworu, wykonaną przez grupę Middle of the Road, która dotarła na szczyt brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart), podczas gdy nagranie Kissoonów zatrzymało się na 41. miejscu. Jednak w Stanach Zjednoczonych wersja „Chirpy Chirpy Cheep Cheep” w wykonaniu Kissoonów odniosła sukces, docierając w październiku 1971 roku do 20. miejsca na liście Billboard Hot 100. 

 Mac i Katie Kissoon kontynuowali współpracę muzyczną. Choć ich kolejny singiel, „Freedom”, nie trafił na listy przebojów ani w Wielkiej Brytanii, ani w USA, zyskał popularność w innych krajach Europy, osiągając sprzedaż szacowaną na blisko milion egzemplarzy. W 1973 roku Neil Sedaka wydał utwór „Love Will Keep Us Together”, który w tym samym roku doczekał się coveru w wykonaniu duetu Mac & Katie Kissoon (w USA wydanego w 1974 roku). W 1975 roku własną wersję nagrał również duet Captain & Tennille, czyniąc z tej piosenki światowy przebój. Kissoonowie wciąż odnosili sukcesy na europejskich listach przebojów - zwłaszcza w Holandii oraz we flamandzkiej części Belgii - a w 1975 roku w końcu zaistnieli również w Wielkiej Brytanii, gdzie ich singiel „Sugar Candy Kisses” dotarł do 3. miejsca.

  W 1976 roku wydali nowy album, „The Two of Us”, promowany singlem „Dream of Me”. W latach 1979 i 1980 Mac Kissoon odnotował w Holandii trzy solowe przeboje, w tym „Lavender Blue” oraz „Love and Understanding” - oba dotarły do ​​pierwszej dziesiątki zestawień. Gdy na początku lat 80-tych ich kariera w nurcie pop-soul zaczęła słabnąć, Katie i Mac Kissoonowie stali się rozchwytywanymi wokalistami wspierającymi oraz muzykami sesyjnymi. W latach 80-tych Katie śpiewała w zespole towarzyszącym Jamesowi Lastowi, a jej brat Mac pozostał w tej grupie aż do śmierci Lasta. 

Jako wokalistka wspierająca, Katie Kissoon współpracowała m.in. z Vanem Morrisonem (od 1978 roku), zespołem Dexys Midnight Runners (1982), Elkie Brooks (1982), Erikiem Claptonem (od 1986 roku), Rogerem Watersem (od 1984 roku), Eltonem Johnem (1985), Erosem Ramazzottim (1990), George’em Harrisonem (1991), grupą Big Country (1991), duetem Pet Shop Boys (1994), George’em Michaelem (podczas występu w ramach serii MTV Unplugged w 1996 roku), Robbiem Williamsem (od 2000 roku) oraz Markiem Knopflerem (2018).

  W 1997 roku Mac i Katie Kissoonowie wydali album z nowym materiałem, zatytułowany „From Now On”. W 2002 roku Katie Kissoon wystąpiła na scenie podczas koncertu „Concert for George”. W latach 2006–2007 była również członkinią grupy wokalistów wspierających podczas światowej trasy koncertowej Rogera Watersa „The Dark Side of the Moon Live”. Trasa była kontynuowana w 2008 roku (obejmując dziewięć koncertów), jednak Katie nie mogła wziąć w niej udziału i została zastąpiona przez Sylvię Mason-James. W 2006 roku Katie nagrała partie wokalne na album Andy’ego Fairweathera Low „Sweet Soulful Music”. Katie Kissoon wykonała partie wokalne na płycie Vana Morrisona „The Healing Game” (1997). W 2008 roku pojawiła się na jego albumie „Keep It Simple” oraz wystąpiła wraz z jego zespołem podczas kilku koncertów w tym samym roku. Wystąpiła jako jedna z kilkorga gości Erica Claptona podczas jego koncertu w Royal Albert Hall 7 maja 2022 roku. Kontynuowała współpracę z Claptonem, śpiewając w chórkach podczas jego trasy koncertowej w latach 2024–2025. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chirpy Chirpy Cheep Cheep/Walking Around	Mac and Katie Kissoon	06.1971	41[1]	20[15]	Young Blood YB 1026	[written by Giuseppe Cassia ,Harold Stott][produced by Miki Dallon]
Sugar Candy Kisses/Black Rose	Mac and Katie Kissoon	01.1975	3[10]	-	Polydor 2058 531	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
Don't Do It Baby/Hold On (To Me Babe)	Mac and Katie Kissoon	05.1975	9[8]	-	State STAT 4	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
Like A Butterfly/A Beautiful Day	Mac and Katie Kissoon	08.1975	18[9]	-	State STAT 9	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
The Two Of Us/Darling I Love You	Mac and Katie Kissoon	05.1976	46[5]	-	State STAT 21	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]

Legacy

 Legacy to amerykański, pięcioosobowy zespół soulowy założony w 1979 roku.
W skład grupy wchodzili: producent i autor piosenek Ben McCray, perkusista Al McCray oraz wokalistki Barbara Hernandez, Rita Saunders i Deborah McGriff. 

Pierwszym singlem zespołu Legacy był utwór „Word Up”. Magazyn „Billboard” pisał: „Utwór »Word Up« grupy Legacy (wydany przez Brunswick na płycie 12-calowej) łączy w sobie najlepsze, kontrastujące elementy ostatnich przebojów formacji Slave: solidną, stabilną perkusję, uroczy chórki żeńskie oraz umiejętny, nieco przeciągany wokal męski. Nie brakuje tu również kilku chwytliwych motywów”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Word Up	Legacy	07.1982	-	-	Brunswick 222	[written by Ben McCray Jr.][produced by Bayyan Internationale, Ben McCray Jr.][71[7].R&B Chart]
Don't Waste The Night	Legacy	03.1985	-	-	Private I 04794	[written by Ben McCray Jr.][produced by Marquis "Hami" Dair, Shaundre Dream][44[12].R&B Chart]
Someone Else's Girl	Legacy	10.1985	-	-	Private I 05630	[written by B. Wright, R. Dixon, V. Thomas][produced by Benjamin Wright][71[6].R&B Chart]

Dee C. Lee

Diane Catherine Sealy (ur. 6 czerwca 1961r), znana jako Dee C. Lee lub Dee C Lee,
to brytyjska wokalistka. Urodziła się w rodzinie pochodzącej z Saint Lucia i dorastała w południowo-zachodnim Londynie. Na początku kariery, w latach 1981–1983, była członkinią brytyjskiego zespołu Central Line, występując pod pseudonimami Dee Sealy (1981) oraz Dee C. Lee (1983). Śpiewała w chórkach grupy Wham!, a w 1984 roku wydała swój pierwszy solowy singiel „Selina Wow Wow”. W tym samym roku rozpoczęła współpracę z zespołem The Style Council, kontynuując jednocześnie karierę solową. 

 W latach 1981–1983 Lee należała do funkowo-soulowego zespołu Central Line, występując najpierw jako Dee Sealy, a następnie pod swoim obecnym pseudonimem scenicznym - Dee C. Lee. Na początku lat 80-tych była chórzystką w popowym zespole Wham! i wystąpiła w teledyskach do utworów: „Wham Rap! (Enjoy What You Do)”, „Young Guns (Go for It)” oraz „Club Tropicana”. Po odejściu z Wham! Lee wydała w 1984 roku swój pierwszy solowy singiel „Selina Wow Wow”. W 1984 roku nawiązała współpracę z grupą The Style Council i wzięła udział w nagrywaniu ich debiutanckiego albumu studyjnego *Café Bleu* (wydanego w Ameryce Północnej pod tytułem *My Ever Changing Moods*); wcześniej, w połowie 1983 roku, nagrała już partie wokalne do utworu „Money Go Round”. Głos Lee można usłyszeć w utworach: „Headstart for Happiness”, „It Didn't Matter”, „The Lodgers”, „Walls Come Tumbling Down” oraz „Shout to the Top”.

  W tym okresie Lee nagrywała również materiał solowy, jednak single „Yippee Yi Yay!” oraz „Don't Do It Baby” nie trafiły na listy przebojów. W 1985 roku Lee wystąpiła gościnnie w nagranej przez grupę Masquerade wersji utworu „Set It Off”. W tym samym roku, po wydaniu drugiego albumu grupy Style Council zatytułowanego *Our Favourite Shop* oraz krótkiej współpracy z zespołem Animal Nightlife, Lee wydała kolejny solowy singiel - napisaną przez siebie balladę „See the Day”. Utwór ten stał się przebojem, docierając w grudniu 1985 roku do 3. miejsca brytyjskiej listy przebojów; sprzedał się w nakładzie ćwierć miliona egzemplarzy w samej Wielkiej Brytanii, zapewniając artystce srebrną płytę. Dwadzieścia lat później własną wersję tego utworu nagrał zespół Girls Aloud; w grudniu 2005 roku dotarła ona do 9. miejsca brytyjskiego zestawienia singli. 

Kolejne single Lee - cover piosenki Judie Tzuke „Come Hell or Waters High” oraz „Hold On” - nie zdołały jednak wejść do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów. Wszystkie te utwory znalazły się na jej albumie *Shrine* z 1986 roku. Przez resztę lat 80-tych Lee kontynuowała współpracę z grupą Style Council, biorąc udział w nagrywaniu albumów *The Cost of Loving* (1987) oraz *Confessions of a Pop Group* (1988). Współpracowała z zespołem również przy płycie *Modernism: A New Decade* (1989), jednak materiał ten został odrzucony przez wytwórnię Polydor i ukazał się dopiero niemal dekadę później, wchodząc w skład zestawu *The Complete Adventures of The Style Council*. W latach 1989–1991 Lee nawiązała współpracę z Robertem Howardem z zespołu Blow Monkeys, tworząc duet Slam Slam. Odnieśli oni kilka mniejszych sukcesów na brytyjskiej scenie klubowej dzięki utworom takim jak „Move (Dance All Night)” czy „Free Your Feelings” (ten drugi wyprodukowała grupa Young Disciples). W 1993 roku Lee współpracowała z Guru - liderem formacji Gang Starr - przy singlu „No Time to Play”, pochodzącym z jego solowego projektu *Jazzmatazz*; w nagraniu udział wziął również gitarzysta Ronny Jordan. Utwór dotarł do 25. miejsca brytyjskiej listy przebojów w listopadzie 1993 roku.  

W późniejszym okresie lat 90-tych Lee wydała dwa kolejne albumy solowe: *Things Will Be Sweeter* (1994) oraz *Smiles* (1998). W 2006 roku Lee zagrała niewielką rolę gwiazdy muzyki pop w filmie *Rabbit Fever*. We wrześniu 2007 roku wykonała swój przebój „See the Day” w programie *Loose Women* na antenie ITV1. W tym samym miesiącu wystąpiła również na imprezie charytatywnej poświęconej walce z przemocą domową. Lee wcieliła się także w postać Preaching Nut-Nut w krótkometrażowym filmie z 2008 roku pt. *The Town That Boars Me*. Obraz ten opowiada historię „Świńskiego Chłopca” (Pig Boy), stworzonego przez samotnego miejscowego rzeźnika. Wygnany z miasta bohater powraca po zmroku, by dręczyć miejscowe kobiety i zaspokajać swój nienasycony fetysz na punkcie butów na wysokim obcasie. Premiera filmu odbyła się w Londynie 28 sierpnia 2008 roku.

  31 maja 2009 roku Lee dołączyła do byłych muzyków grupy Level 42 - Mike’a Lindupa i Phila Goulda - by wziąć udział w koncercie powrotnym formacji Favoured Nations w londyńskim klubie Ginglik w dzielnicy Shepherd’s Bush. W październiku tego samego roku wystąpiła w klubie Dingwalls w Camden Town. W 2010 roku kontynuowała sporadyczne występy w londyńskich lokalach, a w marcu 2011 roku zagrała koncert w Chelsea. W styczniu 2018 roku zamieściła na swojej stronie internetowej noworoczną wiadomość, w której wyraziła smutek z powodu śmierci George’a Michaela- jej dawnego kolegi z zespołu Wham! - oraz poinformowała o współpracy z klawiszowcem i kompozytorem Ardenem Hartem, wyrażając nadzieję na nagranie nowego materiału i powrót do koncertowania.

  W latach 1987–1998 Lee była żoną Paula Wellera, z którym wspólnie występowała w zespole Style Council. Para doczekała się dwojga dzieci: Nathaniela i Leah. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Selina Wow Wow/Hey What Do You Say	Dee C. Lee	03.1984	88[3]	-	CBS A 4192	[written by Dee C. Lee][produced by Roy Carter]
See The Day/The Paris Match	Dee C. Lee	11.1985	3[13]	-	CBS A 6570	[written by Dee C. Lee][produced by Brian Robson]
Come Hell Or Waters High/I Don't Mess	Dee C. Lee	03.1986	46[5]	-	CBS A 6869	[written by Paul Muggleton][produced by Brian Robson]

Laura Lee

Laura Lee (właśc. Laura Lee Newton; ur. 9 marca 1945r w Chicago w stanie Illinois)
to amerykańska wokalistka i autorka tekstów wykonująca muzykę soul i gospel. Największe sukcesy odnosiła w latach 60. i 70-tych XX wieku, a jej nagrania - poruszające tematykę kobiecych doświadczeń i będące ich celebracją - wywarły istotny wpływ na muzykę tamtego okresu.

 

  Lee urodziła się w Chicago, lecz jako dziecko przeprowadziła się wraz z matką, Helen Bethel, do Detroit. Jej zaufaną mentorką była Ernestine Rundless - założycielka czołowej grupy gospel The Meditation Singers. Zespół ten, w którego składzie występowała również Della Reese, był pierwszą grupą gospel z Detroit koncertującą z akompaniamentem instrumentalnym. Formacja nagrywała dla wytwórni Specialty w połowie lat 50-tych, pojawiła się na albumie *Della Reese Presents The Meditation Singers* (1958), a na początku lat 60-tych rejestrowała materiał dla wytwórni Checker Records. W 1956 roku, występując pod nazwiskiem Laura Lee Rundless, zastąpiła Reese w składzie The Meditation Singers i przez kolejne lata intensywnie koncertowała po całym kraju.  

 

W 1965 roku, już jako Laura Lee, rozpoczęła solową karierę w nurcie R&B, występując w klubach Detroit, choć okazjonalnie nadal nagrywała z The Meditation Singers. Jej pierwszy solowy singiel, „To Win Your Heart”, ukazał się nakładem wytwórni Ric-Tic Records w 1966 roku.W tym samym okresie nagrała interesującą, dynamiczną (w szybkim tempie) adaptację niepublikowanego wcześniej utworu Little Richarda pt. „You'd Better Stop”, zmieniając jego tytuł na „Stop Giving Your Man Away”. Był to utwór ukazujący typową dla artystki „dojrzałą”, filozoficzną stronę twórczości.

 

  W kolejnym roku podpisała kontrakt z wytwórnią Chess Records. Po początkowych sesjach nagraniowych z producentami wytwórni w Chicago, zdecydowano o wysłaniu jej do studia FAME Studios w Muscle Shoals (należącego do Ricka Halla) w celu nagrania piosenki „Dirty Man”. Utwór ten stał się jej pierwszym przebojem, docierając do 13. miejsca na liście R&B oraz 68. miejsca na liście pop. Współpracowała z Chess do 1969 roku; w tym czasie nagrała również takie utwory jak „Up Tight, Good Man” (16. miejsce na liście R&B) oraz „As Long As I Got You” (31. miejsce na liście R&B). Krótka współpraca z należącą do Atlantic wytwórnią Cotillion zaowocowała dwoma singlami, a w 1970 roku Lee przeniosła się do założonej w Detroit przez byłych producentów Motown - Hollanda, Doziera i Hollanda - wytwórni Hot Wax.Jedno z jej pierwszych nagrań dla Hot Wax, „Women's Love Rights”, stało się jednym z jej największych przebojów, docierając w 1971 roku do 11. miejsca na liście R&B oraz 36. miejsca na liście przebojów pop.

 

  W 1972 roku utwór „Rip Off” stał się jej największym hitem R&B (osiągając 3. miejsce), choć na liście Billboard Hot 100 dotarł jedynie do 68. pozycji.Nagrała również album *Two Sides of Laura Lee* w okresie, gdy była związana z piosenkarzem Alem Greenem. Za produkcję większości materiału dla Hot Wax odpowiadał William Weatherspoon, wcześniej związany z wytwórnią Motown. „Millie Jackson określa się mianem »Lady Funk«, jednak jak dotąd nie nagrała albumu choćby w połowie tak satysfakcjonującego jak ta niekonwencjonalna kompilacja, stworzona naprędce z zaledwie dwóch płyt długogrających - z których druga nigdy nie trafiła na listy przebojów. Głos Lee nie jest tak potężny jak głos Jackson, ale artystka dysponuje porównywalną skalą emocjonalną i barwową, a także lepszym materiałem muzycznym. Z jednej strony bywa bezkompromisowa i twarda, z drugiej- ujmująca; miejmy nadzieję, że nie zostanie zapomniana”. 

 

 Lee odeszła z wytwórni Invictus / Hot Wax w 1975 roku i podpisała kontrakt z Ariola Records, jednak wkrótce potem poważnie zachorowała i na kilka lat wycofała się z branży muzycznej. Powróciła w 1983 roku albumem gospel *Jesus Is The Light Of My Life*, przy którym współpracowała z Alem Greenem. Do 1990 roku artystka wróciła do zdrowia i została wyświęcona na duchowną. Kontynuowała nagrywanie muzyki, głównie w nurcie gospel. Szwedzki zespół grający garage rock złożył nieoczekiwany hołd Lee, przyjmując nazwę Division of Laura Lee. Wystąpiła w filmie nurtu blaxploitation z 1973 roku pt. *Detroit 9000*, wcielając się w rolę piosenkarki w scenach otwierających.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dirty Man/It's Mighty Hard	Laura Lee	09.1967	-	68[7]	Chess 2013	[written by Bobby Miller][produced by Rick Hall][13[11].R&B Chart]
Wanted: Lover, No Experience Necessary/Up Tight, Good Man	Laura Lee	12.1967	-	A:84[2];B:93[6]	Chess 2030	[A:written by L. Caston, L. Webber][B:written by D. Penn, L. Oldham][produced by Rick Hall][B:16[7].R&B Chart]
As Long As I Got You/A Man With Some Backbone	Laura Lee	04.1968	-	123[5]	Chess 2041	[written by Gene Barge, Laura Lee][produced by Rick Hall And Staff][31[5].R&B Chart]
Need To Belong/He Will Break Your Heart	Laura Lee	08.1968	-	-	Chess 2052	[written by Curtis Mayfield][produced by Rick Hall And Staff][44[5].R&B Chart]
Hang It Up/It's How You Make It Good	Laura Lee	01.1969	-	-	Chess 2062	[written by Bobby Miller][produced by Rick Hall][48[3].R&B Chart]
Wedlock Is A Padlock/Her Picture Matches Mine	Laura Lee	01.1971	-	-	Hot Wax 7007	[written by G. Johnson, A. Bond, G. Perry][produced by Greg Perry][37[3].R&B Chart]
Women's Love Rights/Her Picture Matches Mine	Laura Lee	09.1971	-	36[11]	Hot Wax 7105	[written by W. Weatherspoon, A. Bond][produced by William Weatherspoon][11[16].R&B Chart]
Love And Liberty/I Don't Want Nothing Old (But Money)	Laura Lee	01.1972	-	94[1]	Hot Wax 7111	[written by William Weatherspoon, Angelo Bond][produced by William Weatherspoon ][23[6].R&B Chart]
Since I Fell For You/I Don't Want Nothing Old (But Money)	Laura Lee	03.1972	-	76[5]	Hot Wax 7201	[written by Buddy Johnson][produced by William Weatherspoon][24[6].R&B Chart]
Rip Off/Two Lovely Pillows	Laura Lee	06.1972	-	68[11]	Hot Wax 7204	[written by William Weatherspoon, Angelo Bond][produced by William Weatherspoon][3[12].R&B Chart]
If You Can Beat Me Rockin' (You Can Have My Chair)/If I'm Good Enough To Love (I'm Good Enough To Marry)	Laura Lee	09.1972	-	65[8]	Hot Wax 7207	[written by Holland, Dozier, R. Dunbar][produced by Ronald Dunbar][34[6].R&B Chart]
Crumbs Off The Table/You've Got To Save Me	Laura Lee	12.1972	-	107[3]	Hot Wax 7210	[written by S. Payne, R. Dunbar, E. Wayne][produced by Holland, Dozier][40[5].R&B Chart]
I'll Catch You When You Fall/I Can't Hold On Much Longer	Laura Lee	09.1973	-	-	Hot Wax 7305	[written by M. Smith, R. Dunbar][produced by Ronald Dunbar][49[12].R&B Chart]
I Need It Just As Bad As You/If I'm Good Enough To Love (I'm Good Enough To Marry)	Laura Lee	07.1974	-	-	Invictus 1264	[written by E. Holland, B. Holland, R. Wylie][produced by Brian Holland][55[10].R&B Chart]
Love's Got Me Tired (But I Ain't Tired Of Love)/You're Barking Up The Wrong Tree	Laura Lee	11.1976	-	-	Ariola America 7652	[written by Perry, Bond, Smith][produced by Greg Perry][61[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Women's Love Rights	Laura Lee	01.1972	-	117[11]	Hot Wax 708	[produced by Adonis,Dez,DJ Ron-Ski,Eric "Quicksilver" Johnson,Humphrey Riley,I-Roc,Jammin' James Carter,Karl F. Stephenson,Tony Joseph,Wiz1]

Jackie Lee

Earl Lee Nelson (ur. 8 września 1928r - zm. 12 lipca 2008r), występujący również pod
pseudonimem Jackie Lee, był amerykańskim piosenkarzem soulowym i autorem piosenek. Karierę rozpoczął w latach 50-tych w grupie doo-wopowej Hollywood Flames, a następnie wraz z Bobbym Byrdem założył duet R&B o nazwie Bob & Earl. Jako Jackie Lee zasłynął przede wszystkim z przeboju „The Duck” (14. miejsce na liście Pop, 4. miejsce na liście R&B). 

 

 Earl Lee Nelson urodził się 8 września 1928 roku w Lake Charles w stanie Luizjana. W młodości śpiewał w kościelnym chórze gospel, zanim w 1937 roku jego rodzina przeniosła się do Los Angeles. W wieku 17 lat Nelson wstąpił do armii amerykańskiej i pracował przy budowie Kanału Panamskiego. W latach 50-tych zaczął śpiewać muzykę doo-wop i dołączył do grupy Hollywood Flames. Wykonywał główną partię wokalną w singlu „Buzz Buzz Buzz” z 1957 roku, który dotarł do 11. miejsca listy Billboard Hot 100 oraz 5. miejsca listy R&B. Nelson i Bobby Byrd (którego nie należy mylić z Bobbym Byrdem z grupy Famous Flames) współpracowali w ramach projektów Bobby „Baby Face” Byrd & the Birds oraz Bobby Day & the Satellites. 

 

W 1957 roku Nelson wydał swój pierwszy solowy singiel „Oh Gee Oh Golly” / „I Bow To You” nakładem wytwórni Class Records. W tym samym roku Nelson i Byrd opublikowali swój pierwszy singiel jako duet Bob & Earl - „You Made a Boo-Boo” (również dla Class). W 1958 roku Nelson zaśpiewał w chórkach w singlu Daya „Rockin' Robin” (2. miejsce na liście Pop, 1. miejsce na liście R&B). Następnie obaj opuścili Hollywood Flames, jednak po kilku latach Byrd odszedł z duetu Bob & Earl, by skupić się na karierze solowej. Bob Relf z grupy The Laurels zastąpił Byrda, a nowy skład duetu Bob & Earl nagrywał dla różnych wytwórni, zanim w 1963 roku wydał utwór „Harlem Shuffle” nakładem Marc Records. Singiel ten dotarł do pierwszej pięćdziesiątki list przebojów w USA, a po latach - do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii. Kolejne single duetu nie odniosły już takiego sukcesu.  

 

W 1965 roku Nelson wznowił karierę solową w wytwórni Mira Records, wydając singiel „Ooh Honey Baby” pod pseudonimem Earl Cosby. Jeszcze w tym samym roku podpisał kontrakt z Mirwood Records i zaczął nagrywać jako Jackie Lee; imię Jackie należało do jego żony, a Lee było jego własnym drugim imieniem. W listopadzie 1965 roku wydał swój największy przebój, „The Duck”, który w styczniu następnego roku dotarł do 14. miejsca listy Billboard Hot 100 oraz 4. miejsca zestawienia R&B. W 1966 roku ukazał się jego jedyny album, *The Duck*, który uplasował się na 85. miejscu listy Billboard Top LP's oraz na 8. miejscu listy R&B Choć Nelson nie odniósł już kolejnych sukcesów na listach przebojów, jego późniejsze single wydane w Mirwood cieszą się popularnością w kręgach miłośników muzyki Northern soul.

 

 Później Nelson nagrywał dla wytwórni ABC-Paramount i Uni Records. Barry White wyprodukował jego singiel „Strange Funky Games and Things” (wydany w 1974 roku przez Warner Bros. pod pseudonimem Jay Dee). Nelson kontynuował występy w okolicach Los Angeles, jednak później zdiagnozowano u niego chorobę Alzheimera. 

 

 Zmarł 12 lipca 2008 roku w Los Angeles w wieku 79 lat. W chwili śmierci był trzykrotnie żonaty i pozostawił po sobie siedmioro żyjących dzieci (dwoje zmarło przed nim).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Isle Of Capri/By The Light Of The Silvery Moon	Jackie Lee	05.1954	-	17[11]	Coral 61149	[written by Will Grosz, Jimmy Kennedy]
The Duck/Let Your Conscience Be Your Guide	Jackie Lee	11.1965	-	68[15]	Mirwood 5502	[written by Earl Nelson,Fred Smith ][produced by Fred Smith ][4[16].R&B Chart]
Your P-E-R-S-O-N-A-L-I-T-Y/Try My Method	Jackie Lee	03.1966	-	111[4]	Mirwood 5509	[written by Earl Nelson,Fred Smith,Sherlie Matthews ][produced by Fred Smith ]
Do The Temptation Walk/The Shotgun And The Duck	Jackie Lee	04.1966	-	113[3]	Mirwood 5510	[written by Earl Nelson,Fred Smith ][produced by Fred Smith ]
African Boo-Ga-Loo/Bring It Home	Jackie Lee	03.1968	-	121[3]	Keymen 114	[written by E. Nelson ][produced by Fred Smith ][43[2].R&B Chart]
White Horses/Too Many Chiefs (Not Enough Indians)	Jacky	04.1968	10[14]	-	Philips BF 1647 [UK]	[written by Michael Carr, Ben Nisbett]
The Chicken/I Love You	Jackie Lee	08.1970	-	-	Uni 55206	[written by F. Smith, R. Relf, E. Nelson][produced by Bob Relf, Earl Nelson][47[3].R&B Chart]
Rupert/Going To The Circus	Jackie Lee	01.1971	14[17]	-	Pye 7N 45003	[written by Frank Weston, Ron Roker][produced by Len Beadle]
Strange Funky Games And Things	Jay Dee	05.1974	-	-	Mirwood 5502	[written by Barry White][produced by Barry White][88[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Duck	Jackie Lee	02.1966	-	85[9]	Mirwood 7000	[produced by Fred Smith]

Kenny Lattimore

Kenneth Lee Lattimore (ur. 10 kwietnia 1970r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Znany jest ze swojego łagodnego, pełnego duszy głosu i romantycznych ballad. Zdobył sławę w połowie lat 90-tych XX wieku, wydając swój album zatytułowany po prostu „Kenny Lattimore”. W 2024 roku Lattimore został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Rhythm and Blues. 

Kenny Lattimore urodził się w Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych. Zainteresował się muzyką już w młodym wieku, śpiewając w chórach szkolnych i kościelnych oraz w zespole muzycznym w Eleanor Roosevelt High School w Greenbelt w stanie Maryland. Często wspomina dr Barbarę Baker za to, że wskazała mu drogę. Lattimore przemawiał podczas uroczystości ukończenia szkoły Eleanor Roosevelt High School w 2005 roku. Jest absolwentem Uniwersytetu Howarda w Waszyngtonie. 

 Po pracy jako wokalista sesyjny w zespole R&B Maniquin, Lattimore ostatecznie został głównym wokalistą grupy.  D'Extra Wiley, znany z członkostwa w zespole R&B II D Extreme z lat 90-tych, był również krótko członkiem Maniquin, zanim podpisał kontrakt z MCA Records. W 1989 roku Maniquin wydał swój jedyny album o tym samym tytule w wytwórni Epic Records. Główny singiel z albumu, „I Wanna Ride”, był odpowiedzią na przebój Pebbles „Mercedes Boy” zarówno pod względem stylu, jak i tekstu. Oba utwory zostały wyprodukowane i współtworzone przez Charliego Wilsona z The Gap Band. Lattimore później opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową, co doprowadziło do rozpadu Maniquin.

  Lattimore podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records pod koniec 1994 roku i wydał swój debiutancki album „Kenny Lattimore” w 1996 roku.Na tym albumie znalazły się dwa hity z pierwszej dwudziestki: „Never Too Busy” i nominowany do nagrody Grammy „For You”, napisany przez przyjaciela z liceum, Kenny'ego Leruma. Album przyniósł Lattimore'owi nagrodę dla Najlepszego Nowego Artysty na NAACP Image Awards w 1996 roku i ostatecznie uzyskał status Złotej Płyty. Po debiucie, w 1998 roku, ukazał się album „From the Soul of Man”, kolejny uznany przez krytyków zestaw klasycznej muzyki soul, zawierający przeboje „Days Like This” i „If I Lose My Woman”, a także wyróżniający się cover utworu The Beatles „While My Guitar Gently Weeps”. 

 Po krótkiej przerwie piosenkarz ponownie pojawił się w Arista Records, gdy ówczesny prezes Clive Davis podpisał z nim nowy kontrakt. Ostatecznie wydał bardziej współczesny album R&B, „Weekend” z 2001 roku, pod rządami L.A. Reida, ponieważ Davis mógł zabrać ze sobą tylko niewielką, określoną liczbę artystów do swojego kolejnego przedsięwzięcia, J Records. Tytułowy utwór i pierwszy singiel były oparte na samplu „Rapture” Blondie i stały się ulubioną rozgłośnią radiową po obu stronach Atlantyku.Davis mógł mieć inną wizję swojej kariery, ale ostatecznie nagrał trzy albumy dla Arista Records, ponieważ Reid również miał wizję, która obejmowała nowoczesną wersję klasycznego duetu soulowego ze swoją nową żoną, artystką z listy Gold, Chante Moore, z którą nagrał dwa albumy duetowe, które spotkały się z uznaniem krytyków i komercyjnym. Zgodnie z wizerunkiem „kochanka”, który ugruntował się dzięki hitom, które zapoczątkowały jego karierę, Lattimore znany jest z dramatycznych występów scenicznych, wokalnej zwinności i romantycznej atmosfery. „New York Times” nazwał go na scenie „nowoczesnym soulmanem”

  Piosenkarz od dawna podkreśla w wywiadach swoją osobistą misję, jaką jest pokazywanie „silnej, ale wrażliwej i troskliwej strony czarnoskórych mężczyzn”. W 2003 roku Lattimore i jego ówczesna żona Chante Moore wydali duet zatytułowany „Things That Lovers Do”, na którym znalazły się klasyczne utwory soulowe z lat 70. i 80-tych oraz dwa nowe, autorskie utwory. Wśród singli wyróżniały się płynny i współczesny „Loveable (From Your Head to Your Toes)” oraz cover utworu René i Angeli „You Don't Have To Cry”. Lattimore i Moore kontynuowali promocję albumu, grając udany koncert sceniczny. Po „Things That Lovers Do” Lattimore wydał kolejny wspólny album z Moore. Duet wydał swój drugi wspólny album zatytułowany „Uncovered/Covered” (2006). Album osiągnął dziesiąte miejsce na liście Billboard R&B Charts i drugie miejsce na liście Billboard Gospel Charts. Cover utworu „You're All I Need to Get By” duetu posłużył za motyw przewodni reality show stacji BET „The Family Crews”. 

 Ostatnie działania Lattimore wydał album z coverami dla Verve Records zatytułowany „Timeless” 9 września 2008 roku. Główny singel „You Are My Starship” został pierwotnie wykonany przez Normana Connora z udziałem Michaela Hendersona. Lattimore wystąpił również w szybkim utworze tanecznym „Another Love” Briana Culbertsona. 

 Lattimore założył własną wytwórnię płytową SincereSoul Records w 2012 roku. Swój album „Back 2 Cool” wydał 22 stycznia 2013 roku. Pierwszy singiel z albumu „Find a Way” (wyprodukowany przez Ivana „Orthodox” Bariasa i Carvina „Ransum” Higginsa) trafił do radia w Walentynki 2012 roku. W drugim singlu „Back 2 Cool” gościnnie wystąpiła Kelly Price.

 W styczniu 2002 roku Lattimore poślubił piosenkarkę Chanté Moore na Jamajce. 10 kwietnia 2003 roku Moore urodziła ich syna Kenny Lattimore Jr. W lipcu 2011 roku ogłoszono, że para się rozwiodła. 8 marca 2020 roku Lattimore poślubił amerykańską sędzię Faith Jenkins. Pod koniec 2022 roku ogłoszono, że spodziewają się pierwszego wspólnego dziecka. Para powitała córkę w styczniu 2023 roku. W maju 2026 roku para powitała na świecie chłopca, ich drugie wspólne dziecko i trzecie Lattimore.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never Too Busy	Kenny Lattimore	07.1996	-	89[4]	Columbia 78 245	[written by Dave "Jam" Hall, K. Jones][produced by Dave "Jam" Hall][19[22].R&B Chart]
Just What It Takes	Kenny Lattimore	09.1996	-	-	Columbia 78 340	[written by Keith Crouch & Kipper Jones][produced by Keith Crouch][55[14].R&B Chart]
For You	Kenny Lattimore	03.1997	-	33[20]	Columbia 78 456	[written by Kenny Lerum][produced by Barry Eastmond][6[40].R&B Chart]
If I Lose My Woman/Days Like This	Kenny Lattimore	01.1999	-	-	Columbia 79 120	[A:written by Daryl Simmons][B:written by Tim Motzer, Vidal Davis][produced by Kenny "Dope" Gonzalez, "Little" Louie Vega][A:50[20].R&B Chart][B:84[1].R&B Chart]
Weekend	Kenny Lattimore	08.2001	-	-	Arista 50 001	[written by C. Farrar, C. Stein, D. Harry, E. Laues, K. Lattimore, T. Taylor][produced by Charles Farrar, The Characters, Troy Taylor][51[16].R&B Chart]
Find A Way	Kenny Lattimore	07.2012	-	-	Columbia 78 245	[written by Brandon Hines, Carvin "Ransum" Haggins, Ivan "Orthodox" Barias, Leonard "E-Flat" Stevens, Raheem DeVaughn][produced by Carvin "Ransum" Haggins, Ivan "Orthodox" Barias][55[15].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kenny Lattimore	Kenny Lattimore	07.1996	-	92[14]	Columbia 67 125	[gold-US][produced by Jimmy Abney, Keith Crouch, J. Dibbs, Barry J. Eastmond ,Dave Hall, Sam Kendrick, Kenny Lattimore, Kenny Lerum, Herb Middleton ,Oji Pierce]
From the Soul of Man	Kenny Lattimore	11.1998	-	71[8]	Columbia 68 854	[produced by Walter Afanasieff, Dre & Vidal, Barry J. Eastmond, David Foster, Carvin Haggins, Kipper Jones, Kenny Lattimore, Kenny Lerum ,James Poyser, Guy Roche, Daryl Simmons, Jeff Townes]
Weekend	Kenny Lattimore	10.2001	-	63[4]	Arista 14 668	[produced by Battlecat, The Characters, Dre & Vidal, Drop Squad, George Duke, Travon Potts, Raphael Saadiq ,Joshua P. Thompson ,Reed Vertelney]
Things That Lovers Do	Kenny Lattimore & Chanté Moore	03.2003	-	31[15]	Arista 14 751	[produced by Junius Bervine, Jamey Jaz ,Jimmy Jam & Terry Lewis ,James Poyser, Daryl Simmons ,Richard Jon Smith]
Uncovered/Covered	Kenny Lattimore & Chanté Moore	10.2006	-	95[2]	Verity 67926	[produced by Larry Campbell, Carvin & Ivan ,Eddie Cole, Bryan-Michael Cox, Barry Eastmond, Lamont Fleming ,Donell Hogan ,Mark Hamilton, Nicole Hamilton, Fred Hammond ,Kenny Lattimore, Jamal McCoy, WyldCard]
Timeless	Kenny Lattimore	09.2008	-	54[2]	Verve 0115000	[produced by Barry J. Eastmond]
Anatomy of a Love Song	Kenny Lattimore	05.2015	-	177[1]	eOne 9487	[produced by Carvin & Ivan ,Vidal Davis, J.R. Hutson, Jamal McCoy ,Courtney Peebles, Dra-kkar Wesley]

Pat Lundy

 Pat Lundy  była amerykańską wokalistką soul z Nowego Jorku, która wydała pięć singli
w latach sześćdziesiątych w małych wytwórniach i podpisała kontrakt z wytwórnią Columbia na swój debiutancki album z 1968 roku, „Soul Ain’t Nothin’ but the Blues”. Po wydaniu czterech singli De Luxe, powróciła na scenę z albumem RCA „Only Love Spoken Here” z 1973 roku. W 1976 roku trafiła do wytwórni Pyramid Records, gdzie wydała swoje dwa ostatnie albumy, „The Lady Has Arrived” i „Loving You: The Funkiest Feeling”. 

 Pat Lundy urodziła się 9 lipca 1941 roku. Pochodziła z Columbus w stanie Ohio, gdzie jako nastolatka zdobyła nagrodę wokalną w lokalnym centrum społecznym. Nagroda zapewniła jej dziesięciodniowy kontrakt z klubem nocnym, a kontrakt trwał osiem miesięcy. Lundy dołączyła do zespołu Symbols po występie w klubie w Columbus. Później koncertowała z Carlem Sally i zespołem Madisons, a następnie występowała w Nowym Jorku pod własnym nazwiskiem. 

Lundy osiągnęła swój pierwszy sukces dzięki singlowi nagranemu dla Toto z lipca 1962 roku „Play It Again” (z utworem „I’ll Keep Pressing On”). Leopard wydała w 1963 roku „You Hit Me Where It Hurts” (z utworem „Walkin’ By the River”) i „It’s Rainin’ Outside” (z utworem „Hal’s Belles”). W 1965 roku Heidi wydała single „Make It for the Door” (z utworem „Come to Me”) i „We Got A Thing Goin’ On” (z utworem „I Really Love You”), w tym ostatnim Lundy wystąpiła z Bobbym Harrisem. 

John Hammond, dyrektor wytwórni Columbia, usłyszał Lundy w okresie jej nowojorskiej kariery. Do Columbii trafiła ze styczniowym singlem „Wildfire” (z utworem „City of Stone”) w 1967 roku. Lundy wydała następnie „Nothing But Tears” (z utworem „Any Day Now”) i „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” (z utworem „Another Rainy Day”), a następnie album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” z 1968 roku, wydany przez wytwórnię Columbia. Pat Lundy wydała swój debiutancki album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” w styczniu 1968 roku nakładem wytwórni Columbia. Lundy łączy w swojej twórczości wokalne brzmienia soul, standardy popu i blues-ballady, a utwór tytułowy i „Another Rainy Day” zestawione są z długo krążącymi utworami repertuarowymi. Buddy Scott i Jimmy Radcliffe dostarczyli cztery utwory, a pozostała część sekwencji czerpie z materiału Gilberta Bécauda, ​​Pierre'a Delanoë, Carla Sigmana, Johna Lennona, Paula McCartneya, Duke'a Ellingtona, Macka Gordona, Buddy'ego Johnsona, Billie Holiday, Arthura Herzoga Jr., Lewa Browna i Raya Hendersona. 

W 1975 roku Pat Lundy (pod zmienionym nazwiskiem Lundi) nawiązała współpracę z wytwórnią Vigor Records i wydała „Party Music”, jednorazowy singiel napisany przez Melissę Manchester.Pat Lundy wydała swój trzeci album, „The Lady Has Arrived”, w 1976 roku nakładem wytwórni Pyramid. Utwór „Who Are You Now” pojawił się w filmie „Hurry Up Or I’ll Be Thirsty”. 

Wytwórnia Pyramid wydała singiel „Let’s Get Down to Business” w kwietniu 1976 roku z piosenką „Ain’t No Pity in the Naked City” na odwrocie. Singiel „Let’s Get Down to Business” osiągnął 94. miejsce na liście przebojów R&B w USA, a „Ain’t No Pity in the Naked City” 96. miejsce na tej liście. W 1976 roku zespół Pyramid wydał również singiel „One On One” z piosenką „Baby Don’t Let Me Down” na odwrocie. Utwór „Day By Day / My Sweet Lord” znalazł się na odwrocie dwunastocalowego singla D.C. LaRue z 1976 roku „Cathedrals”.

 

Pat Lundy wydała swój czwarty album, „Loving You: The Funkiest Feeling”, w 1977 roku nakładem wytwórni Pyramid. Album umiejscawia Lundy w soulowych klimatach późnych lat siedemdziesiątych, z rozbudowanymi sekcjami rytmicznymi, refrenami z instrumentami dętymi i balladami z akompaniamentem instrumentów smyczkowych. Pyramid wydała singiel „Work Song” w 1977 roku z piosenką „Put a Little Love Back” na odwrocie. W marcu 1977 roku „Work Song” osiągnął 17. miejsce na amerykańskiej liście przebojów dance.

 

Po ślubie z aktorem i obrońcą praw człowieka Chuckiem Pattersonem, Lundy została oddaną członkinią Soka Gakkai International (SGI), organizacji buddyjskiej. W późniejszych latach życia skierowała swoją energię na inicjatywy na rzecz pokoju na świecie.Lundy kontynuowała działalność muzyczną aż do śmierci.

  Pat Lundy zmarła na raka mózgu 30 listopada 1994 roku, w dniu swoich 53. urodzin.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
He's The Father Of My Children/Thank Heaven For You	Pat Lundy	07.1973	-	-	RCA Victor 0951	[Medley][produced by Buddy Scott, Herb Lovelle][90[4].R&B Chart]
Party Music	Pat Lundi	09.1975	-	78[5]	Vigor 1723	[written by Melissa Manchester, David Wolfert][produced by Denis Ganim, Buddy Scott, Pete Mollico][65[8].R&B Chart]
Let's Get Down To Business/Ain't No Pity In The Naked City	Pat Lundy	04.1976	-	-	Pyramid 8001	[A:written by James Coleman Dugan][B:written by Buddy Scott, Phil Medley][produced by Dennis Ganim, Buddy Scott][A:94[3].R&B Chart][B:98[3].R&B Chart]
Work Song/Put A Little Love Back	Pat Lundi	03.1977	-	-	Pyramid 8013	[written by O. Brown Jr., N. Adderley][produced by Buddy Scott][17[7].Hot Disco/Dance;Pyramid 8010 12"]

Enchantment

Enchantment to zespół soul/r&b założony w Detroit w stanie Michigan przez
Emanuela „EJ” Johnsona, Joe „Jobiego” Thomasa, Bobby'ego Greena, Edgara „Mickeya” Clantona i Davida Banksa. Najbardziej znani są z przebojów z połowy lat 70-tych, takich jak „Gloria”, „Sunshine” i „It's You That I Need”.

  Zespół Enchantment powstał pod koniec lat 60-tych w liceum Pershing w Detroit, a jego głównym wokalistą był niewidomy Emanuel „EJ” Johnson. W 1971 roku Enchantment zwrócił na siebie uwagę Dicka Scotta, byłego dyrektora wytwórni Motown, który kierował własną firmą rozwoju artystów, Artists International. W 1973 roku nawiązali współpracę z Michaelem Stokesem, producentem przeboju Creative Source „Who Is He (And What Is He To You)”. 

 Do 1976 roku Stokes wynegocjował kontrakt płytowy dzięki współpracy z Fredem Frankiem, ówczesnym szefem Roadshow Records, który kierował również karierą B.T. Express i Brass Construction. Po utworze „Come On And Ride” w klimacie disco zespół skupił się na pisaniu ballad. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Enchantment”, zawierał dwa single w tym stylu, które dobrze radziły sobie na liście Billboard R&B - „Gloria” na piątym miejscu i „Sunshine” na trzecim. Ich drugi album, „Once Upon a Dream”, znacznie przewyższył swojego poprzednika, zajmując 8. miejsce na liście albumów R&B i 46. miejsce na liście albumów pop. Zawierał on balladę crossoverową „It's You That I Need”, która znalazła się na szczycie list R&B.

  Ogólnie rzecz biorąc, ich próby zróżnicowania brzmienia poprzez odwołanie się do publiczności disco zakończyły się niepowodzeniem, ale ich piosenka „If You're Ready (Here It Comes)” osiągnęła 14. miejsce na listach przebojów R&B. W 1978 roku Roadshow zakończyło umowę dystrybucyjną z United Artists i nawiązało współpracę z RCA Records. W 1979 roku Enchantment wydało swój trzeci album, Journey to the Land Of... Enchantment, który był ich ostatnim nagraniem dla Roadshow Records. 

Do 1980 roku Roadshow zakończył działalność jako wytwórnia, a Enchantment podpisało kontrakt z RCA Records, gdzie nagrali swój czwarty album, Soft Lights, Sweet Music, z czołowym producentem R&B Donem Davisem. Oba single znalazły się na 47. miejscu na listach przebojów w 1981 roku. W 1982 roku podpisali kontrakt z Columbia Records i wydali dwa kolejne albumy: Enchanted Lady (1982) i Utopia (1984). Pod koniec lat 80-tych rozkwit funku i rapu praktycznie położył kres grupom balladowym. Wszystkie trzy albumy ledwo zajęły miejsca na listach przebojów.

  W 2003 roku Enchantment wydało utwór „God Bless America” ku czci żołnierzy walczących w Iraku. Dochód z singla został przekazany na rzecz organizacji United Way. Jobie Thomas później opuścił zespół i założył własną grupę Enchantment z udziałem Jobiego Thomasa. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come On And Ride/Hold On	Enchantment	07.1976	-	-	Desert Moon DM 6403	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][67[6].R&B Chart]
Gloria/Dance To The Music	Enchantment	01.1977	-	25[13]	Roadshow 912	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][5[24].R&B Chart]
Sunshine/Sexy Lady	Enchantment	08.1977	-	45[10]	Roadshow 991	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][3[22].R&B Chart]
It's You That I Need/Sunny Shine Feeling	Enchantment	02.1978	-	33[11]	Roadshow 1124	[written by M. Stokes, V. Lanier][produced by Michael Stokes ][1[1][19].R&B Chart]
If You're Ready (Here It Comes)/Angel In My Life	Enchantment	06.1978	-	-	Roadshow 1212	[written by M. Stokes, V. Lanier][produced by Michael Stokes ][14[11].R&B Chart]
Anyway You Want It/Oasis Of Love	Enchantment	03.1979	-	109[2]	Roadshow 11481	[written by Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][38[9].R&B Chart]
Where Do We Go From Here/I Wanna Boogie	Enchantment	06.1979	-	-	Roadshow 11609	[written by Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][29[13].R&B Chart]
Moment Of Weakness/I Can't Fake It	Enchantment	02.1981	-	-	RCA 12163	[written by David T. Garner, Anita Jones][produced by Don Davis][47[8].R&B Chart]
I Know Your Hot Spot/Only You	Enchantment	09.1982	-	-	Columbia 03079	[written by S. Boardley][produced by William Anderson, Raymond Reid][45[10].R&B Chart]
Don't Fight The Feeling/Get It While It's Hot	Enchantment	02.1984	-	-	Columbia 04332	[written by J. Thomas, M. Stokes ][produced by Michael Stokes ][64[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Enchantment	Enchantment	03.1977	-	104[19]	United Artists 682	[produced by Michael Stokes]
Once Upon a Dream	Enchantment	01.1978	-	46[21]	Roadshow 811	[produced by Michael Stokes]
Journey to the Land Of... Enchantment	Enchantment	03.1979	-	145[8]	Roadshow 3269	[produced by Michael Stokes]

Billy Crawford

Billy Joe Crawford (ur. 16 maja 1982r w Manili na Filipinach) to filipiński piosenkarz,
tancerz, producent, autor tekstów i aktor, związany z wytwórnią V2 Music. 

Crawford śpiewa soul, R&B i pop, pod silnym wpływem takich artystów jak Michael Jackson. Jego talent został odkryty w wieku dwóch lat, kiedy zaczął tańczyć na stole do kręgli. Następnie występował w filipińskich reklamach, a później w komediach i tragediach, gdzie „zawsze grał syna”. Jego popularność gwałtownie spadła, gdy w wieku jedenastu lat przeprowadził się do Teksasu, aby zamieszkać z ojcem. Znudzony, wziął udział w konkursie talentów i wygrał. Jego obecny producent i menedżer zabrał go do Nowego Jorku i zapewnił mu kontrakt z wytwórnią V2 Music. 

Jego pierwszy album ukazał się, gdy miał 16 lat. Jego znakiem rozpoznawczym były wówczas długie włosy. W 2002 roku ukazał się jego drugi album, „Ride”, z nowym wyglądem i brzmieniem, ale poza Francją odniósł mniejszy sukces. Wydany wcześniej singiel „Trackin'” stał się wielkim hitem (osiągając 5. miejsce na listach przebojów we Francji i Szwajcarii) i przyniósł mu uznanie również w Niemczech. W latach 2003-2004 mieszkał głównie w Paryżu ze swoją narzeczoną Lorie, francuską piosenkarką pop, z którą rozstał się latem 2004 roku. Produkował muzykę wyłącznie dla Francji, a do tego czasu również dla Wielkiej Brytanii. Największą nagrodą, jaką do tej pory zdobył, była prawdopodobnie nagroda Energy Award w 2002 roku dla najlepszego wokalisty. Jego trzeci album, „Big City”, również ukazał się tam w 2004 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Urgently in Love	Billy Crawford	10.1998	48[2]	-	V2 VVR 5003063	[written by Bernadette O'Reilly, Eve Nelson][produced by Eve Nelson]
Supernatural	Billy Crawford	06.1999	124[1]	-	V2 VVR 5005283	[written by A. Bagge, A. Barren, A. Birgisson, B.J.Crawford, N. Windahl][produced by Bag, Bandit , Nick Nice]
Mary Lopez	Billy Crawford	08.1999	82[1]	-	V2 VVR 5005150	[written by B.O'Reilly, B.J.Crawford, E.Nelson][produced by Eve Nelson]
You Didn't Expect That	Billy Crawford	05.2003	35[2]	-	V2 VVR 5022083	[written by A. Tennant, S. Robson, W. Hector][produced by Steve Robson, Wayne Hector]
Trackin'	Billy Crawford	08.2003	32[2]	-	V2 VVR 5023103	[written by A. Anders, A. Barrén, J. Schella, N. Hassman][produced by Anders Barrén, Jany Schella]

Crampton Sisters

 Crampton  Sisters, to Peggy i Pat. Dorastały w Bloomfield w stanie New Jersey.
Peggy wygrała wiele konkursów talentów już w wieku dziesięciu lat. Po ukończeniu szkoły średniej uczęszczała do prestiżowej Julliard School of Music w Nowym Jorku i uczyła się gry na fortepianie klasycznym. Uczyła się u Milesa Davisa, Theloniousa Monka, Oscara Petersona i innych. To właśnie wtedy wraz z siostrą Pat założyły zespół Crampton Sisters, który zyskał sporą popularność w okolicy. Wystąpiły nawet w programie American Bandstand. 

 Ich jedyny przebój  I Didn't Know What Time It Was został pierwotnie nagrany w 1939 roku przez Benny'ego Goodmana i Jimmy'ego Dorseya. Napisali go Richard Rodgers i Lorenz Hart. Wersja Crampton Sisters osiągnęła 92. miejsce na liście przebojów Hot 100 magazynu Billboard w 1964 roku. W grudniu 1963 roku, w ankiecie WWIN Radio 140 w Baltimore, na 38. miejscu, znalazła się grupa The Crampton Sisters z piosenką „I Didn’t Know What Time It Was” wydaną przez wytwórnię Dona Costy DCP.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Didn't Know What Time It Was / I Cried When I Found You Gone	Crampton Sisters	02.1964	-	92[2]	DCP 1001	[written by Richard Rodgers,Lorenz Hart ][produced by Upsonic Productions]