Johnny Johnson and the Bandwagon

Johnny Johnson and the Bandwagon to amerykański zespół wokalno-soulowy,
popularny pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych Liderem zespołu był wokalista Johnny Johnson. Zespół jest prawdopodobnie najbardziej znany z chwytliwego przeboju „(Blame It) On the Pony Express”. 

 Johnson urodził się jako John A. Mathis 20 lipca 1942 roku w Belle Glade na Florydzie, jako syn Lillie Kate Mathis, która później wyszła za mąż za Lucine'a Johnsona. Jako dziecko przeprowadził się do Rochester w stanie Nowy Jork, a później śpiewał w kilku lokalnych zespołach, w tym w Bandwagons [sic]. Inni pierwsi członkowie zespołu to Terry Lewis (urodzony w Baltimore w stanie Ohio), Jerry Ferguson i Wade Davis. Ferguson i Davis opuścili grupę, a po odkryciu przez producenta muzycznego Denny'ego Randella z Epic Records, do Johnsona i Lewisa dołączyli inni wokaliści Arthur "Artie" Fullilove (ur. w Nowym Jorku) i Billy Bradley (William Dillard Bradley, ur. w Rzymie w Alabamie, 16 października 1941 r.).

 W marcu 1968 r. w Nowym Jorku grupa nagrała "Breakin' Down the Walls of Heartache", piosenkę napisaną i wyprodukowaną przez Randella i jego stałą partnerkę Sandy Linzer. Płyta była grana w Filadelfii, ale odniosła większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, gdzie koncertowali. Swój pierwszy duży przebój w Wielkiej Brytanii mieli w październiku 1968 r. z piosenką "Breakin' Down the Walls of Heartache", wydaną przez wytwórnię Direction, część CBS, która osiągnęła 4. miejsce na UK Singles Chart.Utwór „Breakin' Down the Walls of Heartache” zyskał nowe życie w 1980 roku, kiedy to został coverowany przez Dexys Midnight Runners na stronie B utworu „Geno”, a w 1981 roku znalazł się na solowym albumie Brama Czajkowskiego, byłego członka The Motors. Utwór cieszył się popularnością w brytyjskich klubach soulowych na początku lat 80-tych.

W numerze magazynu „Melody Maker” z 9 listopada, gdy „Breaking Down the Walls of a Heartache” zajmował 17. miejsce na liście przebojów „Melody Maker Pop 30”, pojawiła się informacja o planowanym pięciotygodniowym tournée po Wielkiej Brytanii, rozpoczynającym się pod koniec miesiąca. W skład zespołu wchodzili wówczas John Johnson, Arthur Fullilove, Terry Lewis i Billy Bradley.   W 1969 roku pierwotny zespół rozpadł się, a wszystkie kolejne wydawnictwa były reklamowane jako Johnny Johnson and His Bandwagon.W rzeczywistości zespół składał się zasadniczo z Johnsona plus dodatkowych wokalistów, którzy byli zatrudniani do nagrywania, tras koncertowych i występów telewizyjnych. Ponieważ odnieśli o wiele większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, osiedlili się w Londynie, a autor tekstów piosenek Tony Macaulay był głównym odpowiedzialnym za kolejny etap ich kariery.

 Ich przeboje znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów dzięki „Sweet Inspiration” (1970) i ​​„(Blame It) On the Pony Express” (1970).  Ten ostatni utwór został napisany przez Macaulaya, Rogera Cooka i Rogera Greenawaya.  Ich kariera nagraniowa trwała przez lata 70-tych XX wieku, kiedy to ukazał się album „Soul Survivor” z 1971 roku, wyprodukowany przez Macaulaya, a także kolejne, mniej udane single z tego samego roku, w tym „Sally Put Your Red Shoes On” i cover utworu Boba Dylana „Mr Tambourine Man” nagrany dla wytwórni Bell.  

Odeszli z Bell, by wydać kolejne single, w tym „Honey Bee” (1972) dla Stateside Records oraz „Music to My Heart” (1975), cover singla Patti Austin z lat 60-tych dla ABC Records, nagranego dla Epic Records, wyprodukowanego przez Biddu. Został on również wydany jako strona B reedycji „Breakin' Down The Walls Of Heartache” z 1975 roku, również nakładem Epic. Ich sukces komercyjny w Wielkiej Brytanii osłabł, ponieważ ich styl stał się przewidywalny i mniej modny. Jednak ich wczesne hity nadal były cenione jako klasyka muzyki northern soul , ponieważ opowiadali się za bardziej komercyjnym stylem pop-soul, podobnym w brzmieniu do wczesnego Tamla Motown, w przeciwieństwie do bardziej funkowego, progresywnego stylu preferowanego przez współczesnych artystów, takich jak Sly & the Family Stone i The Isley Brothers. 

Johnson od kilku lat nie czuł się dobrze, a malejący sukces komercyjny i presja związana z trasami koncertowymi na początku lat 70-tych odcisnęły na nim swoje piętno. Przeszedł na emeryturę z branży muzycznej, a później pracował w różnych zawodach, między innymi jako kierowca autobusu szkolnego. Johnson zmarł w Rochester w stanie Nowy Jork 2 marca 2023 roku w wieku 80 lat.   Członek grupy, William Bradley, został działaczem społecznym i pastorem działającym w International Missionary Outreach Society w Nowym Jorku. W 2011 roku opublikował wspomnienia pt. „Look Where He Brought Me From: From Darkness to Light”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby Make Your Own Sweet Music/On the Day We Fall in Love	Bandwagon	05.1968	-	-	Epic 10 255 [US]	[written by D. Randell, S. Linzer][produced by D. Randell, S. Linzer][48[2].R&B; Chart]
Breakin' Down the Walls of Heartache/Dancin' Master	Bandwagon	08.1968	4[15]	115[1]	Direction 583 670	[written by Sandy Linzer, Denny Randell][produced by Sandy Linzer, Denny Randell]
You/You Blew Your Cool And Lost Your Fool	Johnny Johnson and the Bandwagon	02.1969	34[4]	-	Direction 583 923	[written by Denny Randell][produced by Denny Randell]
Let's Hang On/I Ain't Lyin'	Johnny Johnson and the Bandwagon	06.1969	36[6]	-	Direction 584 180	[written by D. Randell, S. Linzer, B. Crewe][produced by Denny Randell]
Sweet Inspiration/Pride Comes Before A Fall	Johnny Johnson and the Bandwagon	07.1970	10[13]	-	Bell BLL 1111	[written by John Cameron][produced by Tony Macaulay]
(Blame It) On The Pony Express/Never Let Her Go	Johnny Johnson and the Bandwagon	11.1970	7[12]	-	Bell BLL 1128	[written by Tony Macaulay, Greenaway, Cook ][produced by Tony Macaulay]

Al Johnson

Alfred Orlando Johnson (ur. 11 lutego 1948r -zm. 26 października 2013r) był amerykańskim
wokalista R&B, kompozytorem, aranżerem i producentem. Współtworzył piosenkę „We Have Love for You” z Deniece Williams z jej albumu „Songbird” z 1977 roku. 

Urodzony w Newport News w stanie Wirginia w 1948 roku, Johnson studiował na Uniwersytecie Howarda w Waszyngtonie, gdzie współtworzył zespół soulowy Unifics. Zespół, z Johnsonem jako wokalistą, zdobył trzy przeboje na liście Billboard Hot 100 w 1968 i 1969 roku dla wytwórni Kapp Records. Pierwszy z nich, „Court of Love”, wspiął się na 25. miejsce, ale osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B w USA. Kolejny, „The Beginning of My End”, dotarł do 36. miejsca na liście Hot 100 i 9. miejsca na liście R&B. Dwa kolejne wydawnictwa z 1969 roku trafiły na listy przebojów R&B. 

Johnson kontynuował pisanie piosenek dla innych artystów w latach 70-tych, w tym dla gwiazdy Sparkle Lonette McKee, Taty Vegi i Deniece Williams. W 1978 roku nagrał swój debiutancki solowy album „Peaceful”, którego był współproducentem, a także aranżerem i współautorem, dla małej wytwórni Marina, której współwłaścicielem był były wokalista Lloyd Price. W 1980 roku Johnson nawiązał współpracę z producentem jazzowo-soulowym Normanem Connorsem przy swoim drugim solowym albumie „Back For More” dla Columbia Records. Nastąpiło to po tym, jak w 1979 roku zaśpiewał na albumie Normana Connorsa „Invitation” dla Arista Records, śpiewając główny utwór „Your Love”. Album „Back for More” osiągnął 48. miejsce na liście Billboard Black Albums.  

Pierwszy singiel z albumu, „I'm Back for More”, duet z Jean Carn, osiągnął 26. miejsce na liście R&B, a kolejny, „I've Got My Second Wind”, dotarł do 58. miejsca -oba w 1980 roku. W tym samym roku utwór „Second Wind” został zaśpiewany w szybszym rytmie przez Tatę Vegę z udziałem G. C. Camerona dla Motown Records. 

W tym czasie Johnson komponował, aranżował i grał na klawiszach podczas sesji nagraniowych, między innymi dla zespołu producenckiego Willie Lester-Rodney Brown, który wydał kilka udanych albumów disco/soul w wytwórni Prelude na początku lat 80-tych, z takimi artystami jak Sharon Redd, Bobby Thurston i Gayle Adams. 

 W latach 90-tych Johnson współpracował z The Whispers przy kilku albumach, a w 1998 roku wydał swój ostatni solowy album „My Heart Is an Open Book” dla niezależnej wytwórni CLOUT Entertainment. Johnson reaktywował Unifics z Tomem Fauntleroyem, członkiem pierwotnego zespołu, i odbył również trasę koncertową z solowym koncertem gospel. W 2005 roku zespół wydał nowy album, Unifics Return.   Johnson, w wieku 65 lat, zmarł 26 października 2013 roku. 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Back For More/You Are My Personal Angel	Al Johnson (With Jean Carn)	03.1980	-	-	Columbia 11207	[written by K. Stover][produced by Norman Connors][26[15].R&B; Chart]
I've Got My Second Wind/Peaceful	Al Johnson	06.1980	-	-	Columbia 11287	[written by T. Fauntleroy, A. Johnson][produced by Norman Connors][58[8].R&B; Chart]

Gloria Jones

Kiedy nazwisko Glorii Jones pojawia się w rozmowach o rocku, zazwyczaj jest to pytanie
z gatunku quizu. Po pierwsze, w połowie lat 60-tych nagrała oryginalną wersję utworu „Tainted Love”, który w 1982 roku został coverowany przez Soft Cell i stał się wielkim międzynarodowym hitem. Była również dziewczyną brytyjskiego glam rockera Marca Bolana, a oprócz tego śpiewała i grała na klawiszach w jego zespole T. Rex. Jej niemały talent soulowy ginie w tłumie, zwłaszcza że niewiele jej nagrań jest obecnie dostępnych. 

 

 Jones zapisała się w historii rocka już dzięki utworowi „Tainted Love”. Ten porywający soulowy hit z połowy lat 60-tych, zupełnie niepodobny do słabiutkiego synthpopowego coveru Soft Cell, jest jednym z największych hitów lat 60-tych, który nigdy nie zaistniał. „Heartbeat” to kolejny pulsujący utwór, który niemalże zaliczył sukces, nagrany, co dziwne, z producentem Edem Cobbem, znanym głównie ze współpracy z zespołami garażowo-popowymi, takimi jak The Standells i The Chocolate Watch Band. Zarówno „Heartbeat”, jak i „Tainted Love” zostały napisane przez Cobba, choć Jones nie była pozbawiony talentu kompozytorskiego - współtworzyła duet Marvina Gaye’a i Diany Ross z 1974 roku, „My Mistake”.  

 

Jones nigdy nie odniosła sukcesu wykraczającego poza region i (podobnie jak kilku innych mniej znanych amerykańskich wokalistów soulowych) przeniosła się do Wielkiej Brytanii, gdzie kultowe oddanie fanów Northern Soul zapewniło jej stałą pracę. 

 

 W 1974 roku Jones dołączyła do T. Rex (który w tym czasie szybko podupadał) jako klawiszowiec i wokalistka wspierająca. Nawiązując romans z piosenkarzem, pomogła mu również w przejściu na bardziej soulowo-taneczny kierunek. Bolan z kolei pomógł jej w nagraniu solowego albumu „Vixen”, grając na gitarze i pisząc piosenki. Po narodzinach dziecka ich wspólny czas zakończył się tragicznie, gdy Bolan zginął w wypadku samochodowym w 1977 r., za kierownicą siedziała Jones.

 

Po stracie dobytku Jones przeprowadziła się z synem z powrotem do Los Angeles, gdzie zamieszkali z rodziną Jones.  W 1978 roku wydała album „Windstorm”, który poświęciła pamięci Bolana: na tylnej okładce widnieje napis: „Specjalna dedykacja ku pamięci ojca mojego syna, Marca Bolana, za którym bardzo tęsknimy”. Jej singiel „Bring on the Love” odniósł sukces na amerykańskiej liście przebojów R&B.

 

  Jones pozostała w branży muzycznej przez kilka lat, wydając w 1981 roku album wyprodukowany przez Eda Cobba, zatytułowany „Reunited”. Ponownie współpracowała również z Billym Prestonem i innymi członkami Cogic Singers przy albumie „The Cogic's” z 1984 roku. Od tego czasu pracowała jako kierownik muzyczny przy filmach. Na swoim albumie „Reunited” z 1982 roku została okrzyknięta „Królową Northern Soulu”. W 2010 roku wraz z synem Rolanem założyła Szkołę Muzyki i Filmu im. Marca Bolana w Makeni w Sierra Leone. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heartbeat Part 1/Heartbeat Part 2	Gloria Jones	11.1965	-	128[3]	Uptown 712	[written by Ed Cobb][produced by Ed Cobb]

Kompozycje Glorii Jones na listach przebojów

[with Clay McMurray & Pam Sawyer] 11/1970 If I Were Your Woman Gladys Knight & the Pips 9.US [with Robert Bateman, Brian Holland] 08/1971 Take Me Girl, I'm Ready Jr. Walker & The All-Stars 50.US/16.UK [with Pam Sawyer] 02/1974 My Mistake (Was to Love You) Diana Ross & Marvin Gaye 19.US/51.UK 11/1974 The Zoo (The Human Zoo) The Commodores 44.UK [solo] 11/1978 Haven't Stopped Dancing Yet Gonzalez 26.US/15.UK 03/1989 I Haven't Stopped Dancing Yet Pat & Mick 9.UK [with Dominic Smith, Joe Cole, Elephant Man & Stone] 07/2004 World of Dynamite – Room 1 Dynamite MC 115.UK [with Jermaine Cole,Pamela Sawyer] 05/2021 Close J. Cole 33.US

Robert Knight

Robert Knight (ur. jako Robert Henry Peebles;ur.  21 kwietnia 1940r - zm. 5 listopada 2017r) był
amerykańskim piosenkarzem, najbardziej znanym z nagrania utworu „Everlasting Love” z 1967 roku. 

 Robert Peebles urodził się w Franklin w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych w 1940 roku, według danych rodzinnych i oficjalnych, choć niektóre źródła podają rok 1945.  Jako Robert Knight zadebiutował jako wokalista w zespole Paramounts, kwintecie złożonym z przyjaciół ze szkoły. Podpisali kontrakt z wytwórnią Dot Records w 1960 roku, a w 1961 roku nagrali „Free Me”, amerykański przebój R&B, który sprzedał się lepiej niż wersja Johnny'ego Prestona. Po tym początkowym sukcesie, ich kolejne wydawnictwa okazały się klapą, co doprowadziło do rozpadu zespołu. Zerwali również kontrakt płytowy z Dot i przez 4 i pół roku nie mogli nagrywać.

  Knight studiował chemię na Uniwersytecie Stanowym Tennessee i śpiewał z Fairlanes, trio wokalnym. W 1967 roku, po tym jak Knighta zauważono podczas występu z Fairlanes w Nashville w bractwie studenckim Uniwersytetu Vanderbilt, wytwórnia Rising Sons zaproponowała mu kontrakt solowy. Jego pierwsze nagranie, „Everlasting Love”, napisane przez właścicieli wytwórni, Buzza Casona i Maca Gaydena, odniosło sukces, osiągając 14. miejsce na amerykańskiej liście przebojów R&B i 13. miejsce na liście Hot 100 w dniach 18–25 listopada 1967 roku. Ta ponadczasowa piosenka odniosła jeszcze większy sukces w Wielkiej Brytanii w następnym roku, kiedy wersja Love Affair dotarła do 1. miejsca, uniemożliwiając wersji Knighta awans powyżej 40. miejsca.

 Knight nagrał dwa kolejne przeboje popowe na własnym podwórku: „Blessed Are the Lonely” i „Isn't It Lonely Together”. W latach 70-tych ponownie trafił na brytyjską listę przebojów dzięki reedycji swojego singla z 1968 roku „Love on a Mountain Top”, który na początku 1974 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Utwór został również napisany przez Casona i Gaydena. Reedycja „Everlasting Love” odniosła jeszcze większy sukces w Wielkiej Brytanii w 1974 roku, docierając do Top 20, a wersja Carla Carltona osiągnęła szczyt na 6. miejscu listy przebojów Hot 100 w dniach 23–30 listopada 1974 roku, siedem lat po tym, jak wersja Knighta osiągnęła szczyt. 

Jego ostatnim utworem na brytyjskiej liście przebojów był „Better Get Ready for Love”, który w maju 1974 roku osiągnął 53. miejsce. Pracował również na Uniwersytecie Vanderbilt jako technik laboratoryjny, nauczyciel chemii i członek obsługi technicznej. Knight zmarł w domu w Nashville w stanie Tennessee w wieku 77 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everlasting Love/Somebody's Baby	Robert Knight	09.1967	40[2]	13[12]	Rising Sons 705	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden][14[11].R&B; Chart]
Blessed Are The Lonely/It's Been Worth It All	Robert Knight	01.1968	-	97[2]	Rising Sons 707	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Isn't It Lonely Together/We'd Better Stop	Robert Knight	10.1968	-	97[2]	Elf 90,019	[written by Ray Stevens][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Love On A Mountain Top/Power Of Love	Robert Knight	11.1973	10[16]	-	Monument MNT 1875	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Everlasting Love/Never My Love	Robert Knight	03.1974	19[8]	-	Monument MNT 2106	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everlasting Love	Robert Knight	12.1967	-	196[2]	Rising Sons 17 000	[produced by Buzz Cason, Mac Gayden]

Otis Leavill

Otis Leavill (ur. 8 lutego 1937r- zm. 17 lipca 2002r) był amerykańskim wokalistą R&B,
autorem tekstów piosenek i dyrektorem wytwórni płytowej. 

 

 Otis Leavill Cobb urodził się w Dewey Rose w hrabstwie Elbert w stanie Georgia i w wieku dwóch lat przeprowadził się z rodziną na West Side w Chicago. Jego ojciec był pastorem kościoła First Church of Deliverance przy South Wabash Avenue, a on sam zaczął śpiewać w rodzinnym zespole gospel, Cobb Quartet.  W wieku nastoletnim uprawiał boks amatorski ze swoim przyjacielem Majorem Lancem, ukończył liceum Crane High School i studiował. Z Lancem i Barbarą Tyson założył krótkotrwały zespół wokalny The Floats, który nagrał niewydany album demo w latach 1958/59.

 

  W 1963 roku wydał swoją pierwszą płytę, „Rise Sally Rise”, wraz z utworem „I Gotta Right To Cry” - napisanym przez innego przyjaciela, Curtisa Mayfielda - w małej wytwórni Lucky, a następnie dwa single w wytwórni Limelight. Jego czwarta płyta, „Let Her Love Me”, napisana przez Billy'ego Butlera, wyprodukowana przez Majora Lance'a, z The Impressions w chórkach, została wydana przez Blue Rock Records pod koniec 1964 roku i osiągnęła 31. miejsce na liście Billboard R&B, a jej sukces doprowadził do trasy koncertowej Leavilla z zespołem Caravan of Stars Dicka Clarka. Jednak kolejne płyty w Blue Rock nie odniosły sukcesu i w latach 60-tych nagrywał dla kilku innych wytwórni.

 

  Jako łowca talentów i asystent producenta współpracował z Carlem Davisem w Okeh i Brunswick, gdzie przypisuje mu się odkrycie The Chi-Lites, Tyrone'a Davisa, Hamiltona Bohannona i Yvette Stevens, która stała się bardziej znana jako Chaka Khan.W 1967 roku Davis założył wytwórnię Dakar Records, a Leavill dołączył do niego jako wiceprezes. Leavill również nagrywał z wytwórnią Dakar, a w 1969 roku utwór „I Love You”, napisany przez Eugene'a Recorda z The Chi-Lites z chórkami w wykonaniu Recorda i Barbary Acklin, stał się jego największym przebojem, osiągając 10. miejsce na liście R&B. Kolejny utwór, „Love Uprising”, również napisany przez Recorda (i przypisywany „Otisowi Leaville’owi”), ponownie trafił na listy R&B.

 

  Jego późniejsze płyty nie odniosły sukcesu, ale Leavill kontynuował współpracę i pisanie piosenek dla takich artystów jak Major Lance, Tyrone Davis i Gene Chandler w wytwórniach płytowych, w tym Brunswick i Chi-Sound. Przez kilka lat był również trenerem futbolu w Hyde Park High i pracował jako policjant. W 1999 roku odbył trasę koncertową po Europie z The Dells, a w 2000 roku założył wytwórnię płytową OK Records. 

Zmarł w Chicago na zawał serca w 2002 roku w wieku 65 lat. Pozostawił żonę Minnie i syna Dericka.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let Her Love Me/When The Music Grooves	Otis Leavill	02.1965	-	116[1]	Blue Rock 4002	[written by B. Butler][produced by Major Lance][31[3].R&B; Chart]
To Be Or Not To Be/Boomerang	Otis Leavill	05.1965	-	128[1]	Blue Rock 4015	[written by B. Butler][produced by Andre Williams]
I Love You/I Need You	Otis Leavill	11.1969	-	63[9]	Dakar 614	[written by Eugene Record, Carl Davis][produced by Willie Henderson][10[10].R&B; Chart]
Love Uprising/I Need You	Otis Leaville	09.1970	-	72[7]	Dakar 620	[written by Eugene Record][produced by Willie Henderson][19[11].R&B; Chart]

Kompozycje Otisa Leavilla na listach przebojów

[with Carl H. Davis] 09/1967 There Goes the Lover Gene Chandler 98.US [with Carl Davis, Leo Graham] 11/1974 I Enjoy Loving You Sidney Joe Qualls 47.R&B Chart [with Andre Miller, Cornell Ward, Harold Currington] 01/1989 Thought of You a Little Too Much The Dells 66.R&B Chart

Barbara Lewis

Barbara Ann Lewis (ur. 9 lutego 1943 r.) to amerykańska wokalistka i autorka tekstów,
której płynny styl wywarł wpływ na r&b.

  Lewis urodziła się w Salem w stanie Michigan w Stanach Zjednoczonych. Jako nastolatka lata pisała i nagrywała z producentem muzycznym Ollie McLaughlinem, czarnoskórym DJ-em w stacji radiowej WHRV w Ann Arbor, obecnie WAAM. Pierwszy singiel Lewis, szybki utwór „My Heart Went Do Dat Da” z 1962 roku, nie trafił na listy przebojów w całym kraju, ale był lokalnym hitem w okolicach Detroit w stanie Michigan. Napisała wszystkie utwory na swoim debiutanckim albumie, w tym hit „Hello Stranger”, który osiągnął 3. miejsce na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA, i zawierał obszerne wykorzystanie organów Hammonda. Lewis miała kolejne, umiarkowane przeboje, takie jak „Straighten Up Your Heart” (nr 43) i jej oryginalny „Puppy Love” (nr 38), zanim Bert Berns wyprodukował jej sprzedany w milionach egzemplarzy utwór „Baby I'm Yours” (nr 11 w USA), napisany przez Vana McCoya. 

Berns wyprodukował również kolejny utwór „Make Me Your Baby” (nr 11 w USA), pierwotnie nagrany przez Pixies Three, oraz ostatni hit Lewis, który znalazł się w Top 40, „Make Me Belong to You” (nr 28 w 1966 roku), napisany przez Chipa Taylora i Billy'ego Verę. Pod koniec dekady wydała album o bardziej surowym brzmieniu w Stax Records. W ciągu następnej dekady wielu innych artystów odniosło sukces dzięki piosenkom Lewis. Jej własna kompozycja „Hello Stranger” - którą w 1966 roku zremiksował zespół Capitols - stała się regionalnym hitem w 1973 roku, gdy została przerobiona przez Fire & Rain, a w 1977 roku wersja Yvonne Elliman dotarła do US Top 20 i UK Singles Chart Top 30. Wersja Elliman przez cztery tygodnie utrzymywała się również na szczycie amerykańskiej listy przebojów Easy Listening.  

W 1985 roku remake utworu „Hello Stranger” w wykonaniu Carrie Lucas znalazł się w Top 20 R&B, a w 2004 roku Queen Latifah przerobiła utwór „Hello Stranger” na swój album „The Dana Owens Album”. Lewis zniknęła z życia publicznego na lata po tym, jak jej kariera zwolniła w latach 60-tych. Dopiero po hicie Elliman w 1977 roku została odnaleziona przez Caseya Kasema na potrzeby jego audycji w AT40 4 czerwca tego samego roku. Według Kasema nikt nie wiedział, gdzie się podziała, nawet jej agent, który nie wiedział nawet, gdzie wysyłać jej czeki za cover Elliman. Według Kasema, miała nadzieję, że zostanie ponownie odnaleziona w Michigan, kiedy ją znalazł. 

 Problemy zdrowotne zmusiły Lewis do przejścia na emeryturę w 2017 roku. Utwór „Baby I'm Yours” trafił na listy przebojów w wersjach piosenkarki country Jody Miller i Debby Boone (strona B jej singla „God Knows”). W Kanadzie Suzanne Stevens odniosła sukces w 1975 roku dzięki disco-wersji „Make Me Your Baby”. Covery jej piosenek są kontynuowane w nowym tysiącleciu, a zespół Arctic Monkeys umieścił wersję „Baby I'm Yours” na stronie B swojego singla z 2006 roku „Leave Before the Lights Come On”. W 1995 roku utwór „Baby I'm Yours” Lewis znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Co się wydarzyło w Madison County”, a w 2016 roku „Hello Stranger” znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Moonlight”. W 2019 roku utwór „Hello Stranger” pojawił się pod koniec ostatniego odcinka brytyjskiego serialu telewizyjnego „Giri/Haji”. 

W 1999 roku otrzymała nagrodę Pioneer Award od Rhythm and Blues Foundation. W 2016 roku Barbara Lewis została wpisana do Galerii Sław Rock and Rolla w Michigan. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hello Stranger/Think A Little Sugar	Barbara Lewis	05.1963	-	3[14]	Atlantic 2184	[written by Barbara Lewis][produced by Ollie McLaughlin][1[2][14].R&B; Chart]
Straighten Up Your Heart/If You Love Her	Barbara Lewis	08.1963	-	A:43[7];B:131[1]	Atlantic 2200	[A:written by Sharron McMahan][B:written by Valvano, Szilagy][produced by Ollie McLaughlin]
Puppy Love/Snap Your Fingers	Barbara Lewis	01.1964	-	A:38[12];B:71[5]	Atlantic 2214	[A:written by Barbara Lewis][B:written by Martin, Zanetis][produced by Ollie McLaughlin][A:14[12].R&B; Chart][B:21[8].R&B; Chart]
Spend A Little Time/Someday We're Gonna Love Again	Barbara Lewis	05.1964	-	A:119[4];B:124[2]	Atlantic 2227	[A:written by Eddie Singleton][B:written by Sharon McMahan][produced by Ollie McLaughlin][A:26[6].R&B; Chart][B:34[3].R&B; Chart]
Pushin' A Good Thing Too Far/Come Home	Barbara Lewis	10.1964	-	113[3]	Atlantic 2255	[written by Bob Crewe,Sandy Linzer,Denny Randell][produced by Ollie McLaughlin][47[3].R&B; Chart]
Baby I'm Yours/I Say Love	Barbara Lewis	06.1965	-	11[14]	Atlantic 2283	[written by Van McCoy][produced by Ollie McLaughlin][5[17].R&B; Chart]
Make Me Your Baby/Love To Be Loved	Barbara Lewis	09.1965	-	11[12]	Atlantic 2300	[written by H. Miller, R. Atkins][produced by Bert Berns][9[10].R&B; Chart]
Don't Forget About Me/It's Magic	Barbara Lewis	01.1966	-	91[3]	Atlantic 2316	[written by Gerry Goffin, Carole King ][produced by Bert Berns]
Make Me Belong To You/Girls Need Loving Care	Barbara Lewis	07.1966	-	28[8]	Atlantic 2346	[written by Billy Vera,Chip Taylor][produced by Bert Berns ][36[6].R&B; Chart]
Baby What Do You Want Me To Do/I Remember The Feeling	Barbara Lewis	10.1966	-	74[6]	Atlantic 2361	[written by Grant Higgins][produced by Bert Berns]
I'll Make Him Love Me/Love Makes The World Go Round	Barbara Lewis	04.1967	-	72[5]	Atlantic 2400	[written by Howard Greenfield, Helen Miller ][produced by Bob Gallo, Ollie McLaughlin]
Hello Stranger	Barbara Lewis	04.2023	75[1]	-	Atlantic USAT 20100900	[written by Barbara Lewis][produced by Ollie McLaughlin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby, I'm Yours	Barbara Lewis	09.1965	-	118[7]	Atlantic 8110	-