Pat Lundy

 Pat Lundy  była amerykańską wokalistką soul z Nowego Jorku, która wydała pięć singli
w latach sześćdziesiątych w małych wytwórniach i podpisała kontrakt z wytwórnią Columbia na swój debiutancki album z 1968 roku, „Soul Ain’t Nothin’ but the Blues”. Po wydaniu czterech singli De Luxe, powróciła na scenę z albumem RCA „Only Love Spoken Here” z 1973 roku. W 1976 roku trafiła do wytwórni Pyramid Records, gdzie wydała swoje dwa ostatnie albumy, „The Lady Has Arrived” i „Loving You: The Funkiest Feeling”. 

 Pat Lundy urodziła się 9 lipca 1941 roku. Pochodziła z Columbus w stanie Ohio, gdzie jako nastolatka zdobyła nagrodę wokalną w lokalnym centrum społecznym. Nagroda zapewniła jej dziesięciodniowy kontrakt z klubem nocnym, a kontrakt trwał osiem miesięcy. Lundy dołączyła do zespołu Symbols po występie w klubie w Columbus. Później koncertowała z Carlem Sally i zespołem Madisons, a następnie występowała w Nowym Jorku pod własnym nazwiskiem. 

Lundy osiągnęła swój pierwszy sukces dzięki singlowi nagranemu dla Toto z lipca 1962 roku „Play It Again” (z utworem „I’ll Keep Pressing On”). Leopard wydała w 1963 roku „You Hit Me Where It Hurts” (z utworem „Walkin’ By the River”) i „It’s Rainin’ Outside” (z utworem „Hal’s Belles”). W 1965 roku Heidi wydała single „Make It for the Door” (z utworem „Come to Me”) i „We Got A Thing Goin’ On” (z utworem „I Really Love You”), w tym ostatnim Lundy wystąpiła z Bobbym Harrisem. 

John Hammond, dyrektor wytwórni Columbia, usłyszał Lundy w okresie jej nowojorskiej kariery. Do Columbii trafiła ze styczniowym singlem „Wildfire” (z utworem „City of Stone”) w 1967 roku. Lundy wydała następnie „Nothing But Tears” (z utworem „Any Day Now”) i „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” (z utworem „Another Rainy Day”), a następnie album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” z 1968 roku, wydany przez wytwórnię Columbia. Pat Lundy wydała swój debiutancki album „Soul Ain’t Nothin’ But the Blues” w styczniu 1968 roku nakładem wytwórni Columbia. Lundy łączy w swojej twórczości wokalne brzmienia soul, standardy popu i blues-ballady, a utwór tytułowy i „Another Rainy Day” zestawione są z długo krążącymi utworami repertuarowymi. Buddy Scott i Jimmy Radcliffe dostarczyli cztery utwory, a pozostała część sekwencji czerpie z materiału Gilberta Bécauda, ​​Pierre'a Delanoë, Carla Sigmana, Johna Lennona, Paula McCartneya, Duke'a Ellingtona, Macka Gordona, Buddy'ego Johnsona, Billie Holiday, Arthura Herzoga Jr., Lewa Browna i Raya Hendersona. 

W 1975 roku Pat Lundy (pod zmienionym nazwiskiem Lundi) nawiązała współpracę z wytwórnią Vigor Records i wydała „Party Music”, jednorazowy singiel napisany przez Melissę Manchester.Pat Lundy wydała swój trzeci album, „The Lady Has Arrived”, w 1976 roku nakładem wytwórni Pyramid. Utwór „Who Are You Now” pojawił się w filmie „Hurry Up Or I’ll Be Thirsty”. 

Wytwórnia Pyramid wydała singiel „Let’s Get Down to Business” w kwietniu 1976 roku z piosenką „Ain’t No Pity in the Naked City” na odwrocie. Singiel „Let’s Get Down to Business” osiągnął 94. miejsce na liście przebojów R&B w USA, a „Ain’t No Pity in the Naked City” 96. miejsce na tej liście. W 1976 roku zespół Pyramid wydał również singiel „One On One” z piosenką „Baby Don’t Let Me Down” na odwrocie. Utwór „Day By Day / My Sweet Lord” znalazł się na odwrocie dwunastocalowego singla D.C. LaRue z 1976 roku „Cathedrals”.

 

Pat Lundy wydała swój czwarty album, „Loving You: The Funkiest Feeling”, w 1977 roku nakładem wytwórni Pyramid. Album umiejscawia Lundy w soulowych klimatach późnych lat siedemdziesiątych, z rozbudowanymi sekcjami rytmicznymi, refrenami z instrumentami dętymi i balladami z akompaniamentem instrumentów smyczkowych. Pyramid wydała singiel „Work Song” w 1977 roku z piosenką „Put a Little Love Back” na odwrocie. W marcu 1977 roku „Work Song” osiągnął 17. miejsce na amerykańskiej liście przebojów dance.

 

Po ślubie z aktorem i obrońcą praw człowieka Chuckiem Pattersonem, Lundy została oddaną członkinią Soka Gakkai International (SGI), organizacji buddyjskiej. W późniejszych latach życia skierowała swoją energię na inicjatywy na rzecz pokoju na świecie.Lundy kontynuowała działalność muzyczną aż do śmierci.

  Pat Lundy zmarła na raka mózgu 30 listopada 1994 roku, w dniu swoich 53. urodzin.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
He's The Father Of My Children/Thank Heaven For You	Pat Lundy	07.1973	-	-	RCA Victor 0951	[Medley][produced by Buddy Scott, Herb Lovelle][90[4].R&B Chart]
Party Music	Pat Lundi	09.1975	-	78[5]	Vigor 1723	[written by Melissa Manchester, David Wolfert][produced by Denis Ganim, Buddy Scott, Pete Mollico][65[8].R&B Chart]
Let's Get Down To Business/Ain't No Pity In The Naked City	Pat Lundy	04.1976	-	-	Pyramid 8001	[A:written by James Coleman Dugan][B:written by Buddy Scott, Phil Medley][produced by Dennis Ganim, Buddy Scott][A:94[3].R&B Chart][B:98[3].R&B Chart]
Work Song/Put A Little Love Back	Pat Lundi	03.1977	-	-	Pyramid 8013	[written by O. Brown Jr., N. Adderley][produced by Buddy Scott][17[7].Hot Disco/Dance;Pyramid 8010 12"]

Enchantment

Enchantment to zespół soul/r&b założony w Detroit w stanie Michigan przez
Emanuela „EJ” Johnsona, Joe „Jobiego” Thomasa, Bobby'ego Greena, Edgara „Mickeya” Clantona i Davida Banksa. Najbardziej znani są z przebojów z połowy lat 70-tych, takich jak „Gloria”, „Sunshine” i „It's You That I Need”.

  Zespół Enchantment powstał pod koniec lat 60-tych w liceum Pershing w Detroit, a jego głównym wokalistą był niewidomy Emanuel „EJ” Johnson. W 1971 roku Enchantment zwrócił na siebie uwagę Dicka Scotta, byłego dyrektora wytwórni Motown, który kierował własną firmą rozwoju artystów, Artists International. W 1973 roku nawiązali współpracę z Michaelem Stokesem, producentem przeboju Creative Source „Who Is He (And What Is He To You)”. 

 Do 1976 roku Stokes wynegocjował kontrakt płytowy dzięki współpracy z Fredem Frankiem, ówczesnym szefem Roadshow Records, który kierował również karierą B.T. Express i Brass Construction. Po utworze „Come On And Ride” w klimacie disco zespół skupił się na pisaniu ballad. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Enchantment”, zawierał dwa single w tym stylu, które dobrze radziły sobie na liście Billboard R&B - „Gloria” na piątym miejscu i „Sunshine” na trzecim. Ich drugi album, „Once Upon a Dream”, znacznie przewyższył swojego poprzednika, zajmując 8. miejsce na liście albumów R&B i 46. miejsce na liście albumów pop. Zawierał on balladę crossoverową „It's You That I Need”, która znalazła się na szczycie list R&B.

  Ogólnie rzecz biorąc, ich próby zróżnicowania brzmienia poprzez odwołanie się do publiczności disco zakończyły się niepowodzeniem, ale ich piosenka „If You're Ready (Here It Comes)” osiągnęła 14. miejsce na listach przebojów R&B. W 1978 roku Roadshow zakończyło umowę dystrybucyjną z United Artists i nawiązało współpracę z RCA Records. W 1979 roku Enchantment wydało swój trzeci album, Journey to the Land Of... Enchantment, który był ich ostatnim nagraniem dla Roadshow Records. 

Do 1980 roku Roadshow zakończył działalność jako wytwórnia, a Enchantment podpisało kontrakt z RCA Records, gdzie nagrali swój czwarty album, Soft Lights, Sweet Music, z czołowym producentem R&B Donem Davisem. Oba single znalazły się na 47. miejscu na listach przebojów w 1981 roku. W 1982 roku podpisali kontrakt z Columbia Records i wydali dwa kolejne albumy: Enchanted Lady (1982) i Utopia (1984). Pod koniec lat 80-tych rozkwit funku i rapu praktycznie położył kres grupom balladowym. Wszystkie trzy albumy ledwo zajęły miejsca na listach przebojów.

  W 2003 roku Enchantment wydało utwór „God Bless America” ku czci żołnierzy walczących w Iraku. Dochód z singla został przekazany na rzecz organizacji United Way. Jobie Thomas później opuścił zespół i założył własną grupę Enchantment z udziałem Jobiego Thomasa. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come On And Ride/Hold On	Enchantment	07.1976	-	-	Desert Moon DM 6403	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][67[6].R&B Chart]
Gloria/Dance To The Music	Enchantment	01.1977	-	25[13]	Roadshow 912	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][5[24].R&B Chart]
Sunshine/Sexy Lady	Enchantment	08.1977	-	45[10]	Roadshow 991	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][3[22].R&B Chart]
It's You That I Need/Sunny Shine Feeling	Enchantment	02.1978	-	33[11]	Roadshow 1124	[written by M. Stokes, V. Lanier][produced by Michael Stokes ][1[1][19].R&B Chart]
If You're Ready (Here It Comes)/Angel In My Life	Enchantment	06.1978	-	-	Roadshow 1212	[written by M. Stokes, V. Lanier][produced by Michael Stokes ][14[11].R&B Chart]
Anyway You Want It/Oasis Of Love	Enchantment	03.1979	-	109[2]	Roadshow 11481	[written by Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][38[9].R&B Chart]
Where Do We Go From Here/I Wanna Boogie	Enchantment	06.1979	-	-	Roadshow 11609	[written by Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][29[13].R&B Chart]
Moment Of Weakness/I Can't Fake It	Enchantment	02.1981	-	-	RCA 12163	[written by David T. Garner, Anita Jones][produced by Don Davis][47[8].R&B Chart]
I Know Your Hot Spot/Only You	Enchantment	09.1982	-	-	Columbia 03079	[written by S. Boardley][produced by William Anderson, Raymond Reid][45[10].R&B Chart]
Don't Fight The Feeling/Get It While It's Hot	Enchantment	02.1984	-	-	Columbia 04332	[written by J. Thomas, M. Stokes ][produced by Michael Stokes ][64[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Enchantment	Enchantment	03.1977	-	104[19]	United Artists 682	[produced by Michael Stokes]
Once Upon a Dream	Enchantment	01.1978	-	46[21]	Roadshow 811	[produced by Michael Stokes]
Journey to the Land Of... Enchantment	Enchantment	03.1979	-	145[8]	Roadshow 3269	[produced by Michael Stokes]

Billy Crawford

Billy Joe Crawford (ur. 16 maja 1982r w Manili na Filipinach) to filipiński piosenkarz,
tancerz, producent, autor tekstów i aktor, związany z wytwórnią V2 Music. 

Crawford śpiewa soul, R&B i pop, pod silnym wpływem takich artystów jak Michael Jackson. Jego talent został odkryty w wieku dwóch lat, kiedy zaczął tańczyć na stole do kręgli. Następnie występował w filipińskich reklamach, a później w komediach i tragediach, gdzie „zawsze grał syna”. Jego popularność gwałtownie spadła, gdy w wieku jedenastu lat przeprowadził się do Teksasu, aby zamieszkać z ojcem. Znudzony, wziął udział w konkursie talentów i wygrał. Jego obecny producent i menedżer zabrał go do Nowego Jorku i zapewnił mu kontrakt z wytwórnią V2 Music. 

Jego pierwszy album ukazał się, gdy miał 16 lat. Jego znakiem rozpoznawczym były wówczas długie włosy. W 2002 roku ukazał się jego drugi album, „Ride”, z nowym wyglądem i brzmieniem, ale poza Francją odniósł mniejszy sukces. Wydany wcześniej singiel „Trackin'” stał się wielkim hitem (osiągając 5. miejsce na listach przebojów we Francji i Szwajcarii) i przyniósł mu uznanie również w Niemczech. W latach 2003-2004 mieszkał głównie w Paryżu ze swoją narzeczoną Lorie, francuską piosenkarką pop, z którą rozstał się latem 2004 roku. Produkował muzykę wyłącznie dla Francji, a do tego czasu również dla Wielkiej Brytanii. Największą nagrodą, jaką do tej pory zdobył, była prawdopodobnie nagroda Energy Award w 2002 roku dla najlepszego wokalisty. Jego trzeci album, „Big City”, również ukazał się tam w 2004 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Urgently in Love	Billy Crawford	10.1998	48[2]	-	V2 VVR 5003063	[written by Bernadette O'Reilly, Eve Nelson][produced by Eve Nelson]
Supernatural	Billy Crawford	06.1999	124[1]	-	V2 VVR 5005283	[written by A. Bagge, A. Barren, A. Birgisson, B.J.Crawford, N. Windahl][produced by Bag, Bandit , Nick Nice]
Mary Lopez	Billy Crawford	08.1999	82[1]	-	V2 VVR 5005150	[written by B.O'Reilly, B.J.Crawford, E.Nelson][produced by Eve Nelson]
You Didn't Expect That	Billy Crawford	05.2003	35[2]	-	V2 VVR 5022083	[written by A. Tennant, S. Robson, W. Hector][produced by Steve Robson, Wayne Hector]
Trackin'	Billy Crawford	08.2003	32[2]	-	V2 VVR 5023103	[written by A. Anders, A. Barrén, J. Schella, N. Hassman][produced by Anders Barrén, Jany Schella]

Crampton Sisters

 Crampton  Sisters, to Peggy i Pat. Dorastały w Bloomfield w stanie New Jersey.
Peggy wygrała wiele konkursów talentów już w wieku dziesięciu lat. Po ukończeniu szkoły średniej uczęszczała do prestiżowej Julliard School of Music w Nowym Jorku i uczyła się gry na fortepianie klasycznym. Uczyła się u Milesa Davisa, Theloniousa Monka, Oscara Petersona i innych. To właśnie wtedy wraz z siostrą Pat założyły zespół Crampton Sisters, który zyskał sporą popularność w okolicy. Wystąpiły nawet w programie American Bandstand. 

 Ich jedyny przebój  I Didn't Know What Time It Was został pierwotnie nagrany w 1939 roku przez Benny'ego Goodmana i Jimmy'ego Dorseya. Napisali go Richard Rodgers i Lorenz Hart. Wersja Crampton Sisters osiągnęła 92. miejsce na liście przebojów Hot 100 magazynu Billboard w 1964 roku. W grudniu 1963 roku, w ankiecie WWIN Radio 140 w Baltimore, na 38. miejscu, znalazła się grupa The Crampton Sisters z piosenką „I Didn’t Know What Time It Was” wydaną przez wytwórnię Dona Costy DCP.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Didn't Know What Time It Was / I Cried When I Found You Gone	Crampton Sisters	02.1964	-	92[2]	DCP 1001	[written by Richard Rodgers,Lorenz Hart ][produced by Upsonic Productions]

Nikka Costa

Domenica „Nikka” Costa (ur. 4 czerwca 1972r) to amerykańska piosenkarka,
której muzyka łączy w sobie elementy popu, soulu i bluesa. Swoją karierę rozpoczęła jako dziecięca piosenkarka na początku lat 80-tych. Jest córką producenta muzycznego Dona Costy. 

 

 Nikka Costa urodziła się w Tokio w Japonii, w rodzinie włosko-amerykańskiej. Od dzieciństwa stykała się z muzyką, często otaczając się znanymi artystami podczas podróży z ojcem, producentem i muzykiem Donem Costą. W wieku pięciu lat Nikka nagrała singiel z hawajskim piosenkarzem Donem Ho. W wieku dziewięciu lat nagrała album z ojcem akompaniującym na gitarze i wystąpiła z Frankiem Sinatrą na trawniku przed Białym Domem. Również w wieku dziewięciu lat nagrała z ojcem piosenkę „(Out Here) on My Own” (z filmu „Sława”). Singiel osiągnął 1. miejsce na listach przebojów we Włoszech, 72. miejsce w Niemczech, 7. miejsce w Szwajcarii, 32. miejsce w Holandii i 13. miejsce we Flandrii w Belgii. Album Nikka Costa został wydany (poza Stanami Zjednoczonymi) w 1981 roku. 

 

Jej drugi album, Fairy Tales (cuentos de hadas), ukazał się w 1983 roku. Don Costa zmarł na zawał serca wkrótce po nagraniu albumu. Popowy album Here I Am... Yes, It's Me (Loca Tentación) został wydany w 1989 roku.

 

Na początku lat 90-tych Costa odeszła od muzyki pop na rzecz soulu. Wyszła za mąż za australijskiego producenta i autora tekstów Justina Stanleya i przeprowadziła się do jego ojczyzny; para miała córkę o imieniu Sugar McQueen. Podczas pobytu w Australii Costa zaczęła pisać piosenki i założyła zespół „happy funk” o nazwie Little Mona & the Shag Daddies, który rozpadł się po czterech koncertach w Sydney. W wieku 22 lat kolejnym przedsięwzięciem Costy był zespół Sugarbone, który odbył trasę koncertową po Australii w 1994 roku; o tym doświadczeniu Costa opowiadał: „To było naprawdę przerażające, ale reakcja była pozytywna. To pomogło mi nabrać pewności siebie”. Po trasie koncertowej z Sugarbone podpisała kontrakt z australijską wytwórnią Mushroom Records. W 1996 roku wydała w Australii album „Butterfly Rocket”, który przyniósł jej nominację do nagrody ARIA Music Award w kategorii „Przełomowa Artystka” w tym samym roku, a w 1997 roku - „Najlepsza Artystka”.

 

 W 2000 roku piosenka Costy „Like a Feather” została wykorzystana w telewizyjnej kampanii reklamowej Tommy'ego Hilfigera. Ta popularność, w połączeniu z teledyskiem do utworu, pomogła jej zdobyć przyczółek w amerykańskim przemyśle muzycznym. Album Everybody Got Their Something został wydany w 2001 roku i wszedł na 120. miejsce na liście Billboard 200. Utwór tytułowy i „Like a Feather” były hitami radiowymi, osiągając 53. miejsce w Wielkiej Brytanii. W 2002 roku Costa była supportem trasy Britney Spears „Dream Within a Dream” w USA i Kanadzie. W 2005 roku Costa wydała album „can'tneverdidnothin'”. Koncertowała z Lennym Kravitzem, który również wystąpił na płycie.  

 

W 2006 roku wraz z mężem Justinem Stanleyem nagrała i wykonała motyw przewodni do krótkotrwałego sitcomu CBS „Courting Alex”. Costa była gościnną wokalistką w programie Marka Ronsona. Jej piosenka „Push & Pull” (z albumu Everybody Got Their Something) znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu Blow z 2001 roku. Utwór „Everybody Got Their Something” został wykorzystany w ścieżce dźwiękowej filmu All About Steve z 2009 roku. Jej piosenka „Stuck To You” (z albumu Pebble to a Pearl) pojawiła się w odcinku piątego sezonu serialu Grey’s Anatomy oraz w filmie The Peanuts Movie. Costa podpisała kontrakt z wytwórnią Stax Records w 2008 roku.

 

  Wydała album studyjny Pebble to a Pearl 14 października 2008 roku. W 2010 roku wydała w Europie singiel „Ching Ching Ching”, co stanowiło znaczącą zmianę gatunku z soulu/funku na electro-pop. Singiel osiągnął 69. miejsce na niemieckiej liście przebojów, stając się pierwszym singlem Costy, który znalazł się na niemieckiej liście przebojów od czasu „On My Own” z 1981 roku. W 2011 roku ukazała się nowa EP-ka zatytułowana „Pro Whoa”. Costa był współautorem utworu „Diamonds Made from Rain” z albumu Erica Claptona z 2010 roku „Clapton”. Album „Nikka & Strings: Underneath and in Between”, zawierający covery rockowych standardów, ukazał się 2 czerwca 2017 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Like a Feather	Nikka Costa	08.2001	53[2]	-	Virgin VUSCD 199	[written by Nikka Costa ,Justin Stanley, Mark Ronson][produced by Nikka Costa ,Justin Stanley, Mark Ronson,Dominique Trenier]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everybody Got Their Something	Nikka Costa	06.2001	109[1]	120[9]	Cheeba Sound 10 096	[produced by Justin Stanley, Mark Ronson, Nikka Costa]
Can'tneverdidnothin'	Nikka Costa	06.2005	-	157[1]	Virgin 80 429	[produced by Justin Stanley, Nikka Costa]
Pebble to a Pearl	Nikka Costa	10.2008	-	157	Stax 31021	[produced by Justin Stanley, Nikka Costa]

Cory

Cory Braverman to amerykańska wokalistka soulowo-rockowa, która wydała w 1976 roku
album „Fire Sign”. W 1982 roku powróciła na scenę z singlem „The Smirf”.  Niewiele wiadomo o Braverman przed jej pojawieniem się na Wschodnim Wybrzeżu. Występowała w pobliżu The Band na scenie Woodstock w północnej części stanu, gdzie urodziły się również jej rówieśniczki Libby Titus i Martee LeBous. Braverman pojawiła się również na koncercie Raya Charlesa w Constitution Hall w Waszyngtonie. Pod koniec 1975 roku podpisała kontrakt z Phantom Records, krótko działającą spółką zależną RCA, założoną przez byłego gitarzystę Mountain, Leslie Westa.  Cory Braverman wydała swój jedyny album „Fire Sign” w 1976 roku nakładem Phantom. Jej wokal łączy w sobie elementy R&B i ballady, a jej głęboki, powściągliwy głos przypomina styl Patti Austin i Phoebe Snow. Pierwsze dwa utwory oraz „I Wanna Do It Over Again” prezentują ostre granie z uciętymi akcentami, płynnymi zwrotami refrenu i zewnętrznymi przekazami społecznymi. „Let Me Be the First One” i „Honey I Will Be There” kierują uwagę do wewnątrz przyciszonymi wstępami, opadającymi liniami i emocjonalnymi refrenami. „Take It or Leave It” i „Beyond the Hurt” przywracają rytmiczne uderzenie na stronie drugiej. „I Saw the Light” i „One Step Away” zamykają set delikatnym frazowaniem, kanciastym konturem i powolnym narastaniem. Pięć utworów napisała wspólnie z Rickiem Ulfikiem, późniejszym klawiszowcem disco (Celia Bee, Lemon). Płyta „Fire Sign” zawiera również dwa utwory wyprodukowane przez zespół produkcyjny Braverman oraz materiał Todda Rundgrena i basisty Rufusa, Dennisa Belfielda. Na albumie występuje trzynastu muzyków wspierających, w tym basista Catalyst Anthony Jackson, klawiszowiec Cosmic Echoes Leon Pendarvis, gitarzysta pomocniczy Steely Dan Elliot Randall, perkusista Stuff Steve Gadd, weteran jazzowego wibrafonu George Devens i były perkusista seryjny Ambergris Jimmy Maelen. 

   Sesje zdjęciowe odbywały się w nowojorskim Hit Factory z aranżerem Dave'em Appellem i współzałożycielem Tokens, Hankiem Medressem, zespołem produkcyjnym stojącym za ostatnimi albumami Frankiego Valliego i Melissy Manchester. Bill Radice, były akustyk Lemon Pipers i Left Banke, odpowiadał za brzmienie Fire Sign w sekwencji z albumami Carol Douglas, Diamond Reo, Enchantment i Fireballet. Fire Sign przedstawia Cory'ego pozującego wśród antycznych mebli w strojach z lat 20. XX wieku, sfotografowanego przez Nicka Sangiano, którego zdjęcia zdobią okładki płyt Flame z lat 1976/77, Carolyn Franklin, Henry'ego Gaffneya i Faith Hope & Charity. Projektant, Craig DeCamp, nadzorował oprawę wizualną z połowy lat 70-tych dla 21st Century, Blue Mitchell, Vickie Sue Robinson i Zulemy. Phantom wydał singiel „I Saw the Light” (czarno-biały „Beyond the Hurt”). Wykonany przez Cory'ego cover klasycznego utworu Rundgrena z 1972 roku zbiegł się z wersją „It Wouldn’t Have Made Any Difference” w wykonaniu Laurela Massé z albumu Manhattan Transfer, kolejnym utworem Something/Anything. „Party King” ukazał się jako singiel w grudniu 1976 roku, wspierany przez „Fire Sign”, który sam ukazał się jako singiel promocyjny mono/stereo i osiągnął 84. miejsce na liście Billboard Hot 100. „Fire Sign” był jednym z sześciu albumów długogrających wydanych przez Phantom, na którym ukazał się również album międzynarodowej piosenkarki Dany Valery oraz po dwa albumy Leslie West i The Deadly Nightshade, feministycznego tria folkowego. 

 „I Saw the Light” ukazał się w Discocot , brazylijskiej składance RCA z 1977 roku, na której znalazły się utwory LA Jets i Sons of Champlin. „The „Smirf” / „The Smirf (Instr.)” W 1982 roku Cory powróciła z samodzielnym, 12-calowym albumem „The Smirf” (6:00) z utworem „The Smirf (Instr.)” (4:05) na płycie The Sound of Brooklyn, napisanym i wyprodukowanym przez Y. Daha (znanego również jako Kenton Nix).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fire Sign/ Party King	Cory	03.1977	-	89[3]	Phantom 10 856	[written by Cory Braverman, Rick Ulfik][produced by Dave Appell, Hank Medress]

Cornelius Brothers & Sister Rose

Cornelius Brothers & Sister Rose to amerykański rodzinny zespół soulowy z Dania Beach na
Florydzie w Stanach Zjednoczonych. Powstał w 1970 roku i zyskał popularność na początku lat 70-tych. W jego skład wchodziło rodzeństwo Carter, Eddie i Rose Cornelius, do których w 1972 roku dołączyła ich siostra Billie Jo Cornelius. Cleveland E. Barrett (przyjaciel z dzieciństwa), pierwszy członek zespołu, zginął w wypadku samochodowym, zanim zespół osiągnął sukces na listach przebojów. 

 

Zespół powstał pierwotnie w połowie lat 60-tych XX wieku z Eddiem i Carterem Cornelius jako Cornelius Brothers. Po zobaczeniu ogłoszenia o poszukiwaniu talentów w gazecie, duet udał się na przesłuchanie do producenta Boba Archibalda, który następnie podpisał z nimi kontrakt ze swoją wytwórnią. Rose Cornelius wystąpiła już w programie The Ed Sullivan Show w czerwcu 1967 roku i występowała w Las Vegas i na całym świecie, koncertując w 1970 roku z zespołem Gospel Jazz Singers. Na prośbę matki wróciła na Florydę, aby pomóc w założeniu zespołu. 

 

 Grupa trafiła na listy przebojów w 1971 roku z singlem „Treat Her Like a Lady” (miejsce 20 na liście R&B w USA, 3. miejsce na liście Billboard Hot 100). Płyta uzyskała status złotej płyty przyznany przez Recording Industry Association of America 2 sierpnia 1971 roku. Zespół odniósł kolejny sukces w 1972 roku z utworem „Too Late to Turn Back Now” (5. miejsce na liście R&B w USA, 2. miejsce na liście Hot 100); oba utwory napisał Eddie Cornelius.Płyta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy, a w sierpniu 1972 roku otrzymała status złotej płyty.Chociaż grupie nie udało się osiągnąć sukcesu na skalę dwóch pierwszych singli, dwa wydawnictwa, „Don't Ever Be Lonely” i „I'm Never Gonna Be Alone Anymore”, dotarły do ​​listy Billboard Top 40.

 

  Ich ostatnim singlem na listach przebojów był „Since I Found My Baby” z 1974 roku, pochodzący z ich trzeciego i ostatniego albumu. Wszystkie ich płyty zostały wyprodukowane przez Boba Archibalda w Music Factory w Miami. 

 

 Grupa rozpadła się w 1976 roku, kiedy Carter Cornelius dołączył do czarnej hebrajskiej sekty w Miami i przyjął nazwę Prince Gideon Israel. Pisał, nagrywał i miksował muzykę oraz teledyski dla tej grupy przez kolejne 15 lat. Zmarł na zawał serca 7 listopada 1991 roku. Eddie Cornelius został odrodzonym chrześcijaninem, a później wyświęconym pastorem, który kontynuował śpiewanie, produkcję i komponowanie muzyki. W czerwcu 2020 roku wydał autobiografię zatytułowaną „It's Not Too Late To Turn Back Now (Back To The Open Arms Of God)”. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Treat Her Like A Lady/Over At My Place	Cornelius Brothers & Sister Rose	01.1971	-	3[18]	United Artists 50 721	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][20[8].R&B Chart]
Too Late To Turn Back Now/Lift Your Love Higher	Cornelius Brothers & Sister Rose	05.1972	-	2[14]	United Artists 50 910	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][5[13].R&B Chart]
Don't Ever Be Lonely (A Poor Little Fool Like Me)/I'm So Glad (To Be Loved By You)	Cornelius Brothers & Sister Rose	09.1972	-	23[11]	United Artists 50 924	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][28[7].R&B Chart]
I'm Never Gonna Be Alone Anymore/Let's Stay Together	Cornelius Brothers & Sister Rose	12.1972	-	37[9]	United Artists 50 996	[written by E. Cornelius, C. Cornelius][produced by Bob Archibald ][43[3].R&B Chart]
Let Me Down Easy/Gonna Be Sweet For You	Cornelius Brothers & Sister Rose	04.1973	-	96[2]	United Artists 208	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ]
I Just Can't Stop Loving You/These Lonely Nights	Cornelius Brothers & Sister Rose	10.1973	-	104[11]	United Artists 313	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][79[5].R&B Chart]
Big Time Lover/A Wonderful Tune	Cornelius Brothers & Sister Rose	02.1974	-	-	United Artists 377	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][88[4].R&B Chart]
Since I Found My Baby/I Love Music	Cornelius Brothers & Sister Rose	12.1974	-	-	United Artists 534	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][59[10].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cornelius Brothers & Sister Rose	Cornelius Brothers & Sister Rose	07.1972	-	29[25]	United Artists 5568	[produced by Bob Archibald]

Craig T. Cooper

 „The Reds” to jedyne trafne określenie płynnego, zmysłowego stylu gry na gitarze, który opanował
Craig T. Cooper. Nie tylko blues, nie tylko jazz - Craig T. to „Uncola Jazzu”. Craig T. Cooper to artysta nagrywający, producent, autor tekstów, aranżer, lekarz, inżynier dźwięku, programista, mistrz miksu i remiksów, właściciel CRAIGLAND Studios w Los Angeles i absolutnie dobry muzyk. Jego dorobek jest nieograniczony, a doświadczenie nieocenione. Zacznijmy więc od początku… Kim jest Craig T. Cooper? 

Craig T. Cooper, najmłodszy z siedmiorga dzieci, urodził się i wychował w Los Angeles w Kalifornii. Już jako małe dziecko przejawiał oznaki ogromnego talentu muzycznego. Jego talent muzyczny ujawnił się po raz pierwszy w wieku czterech lat. Wkrótce po rozpoczęciu nauki gry na wiolonczeli miał nadzieję pójść w ślady swojego brata Rona, światowej sławy wiolonczelisty. Pragnienie muzyki Craiga było nienasycone i przeszedł od wiolonczeli do trąbki, perkusji i fortepianu, a w końcu gitary -swojego ulubionego instrumentu. Nie tylko miał wyjątkowy talent do gry na gitarze, ale także szybko ugruntował swoją tożsamość jako muzyk studyjny i solista. W połączeniu z jego siłą twórczą, z którą musiał się liczyć już na początku swojej kariery muzycznej.

  Rok 1984 był początkiem jego kariery jako muzyka studyjnego. Jego pierwszy wielki przełom z El DeBarge doprowadził następnie do nieustannej pracy w studiu. Doskonalił swoje umiejętności i styl, pracując z takimi luminarzami muzyki jak: Anita Baker, Bob Dylan, Barry Manilow, The Boys, Tiffany, The O'Jays, George Duke, Patrice Rushen, Lalah Hathaway, Klymaxx, LeVert, The Jacksons, The Crusaders i Tone Loc. Aby urozmaicić swoją działalność, pracował nad licznymi ścieżkami dźwiękowymi do filmów i własnymi „ulubionymi projektami”.

  Czasami Craig T. również ruszał w trasę koncertową z takich jak Cheryl Lynn, Billy Preston, Ronnie Laws i wielu innych. Po zakończeniu tras koncertowych, Craig T. podpisał w 1989 roku kontrakt z wytwórnią Valley Vue Records, co zaowocowało czterema uznanymi przez krytyków albumami: „CRAIG T. COOPER PROJECT” (1989), „GOT THAT THANG” (1990), „DARKM'N” (1991) i „GREATEST HITS” (1994). Jego współpraca z wokalistką i autorką tekstów Denise Stewart doprowadziła do powstania singla „Quality Time” z albumu „GOT THAT THANG”. Craig T. napisał i wyprodukował materiał, grał na wszystkich instrumentach, a także programował, miksował i remiksował albumy. Te unikalne umiejętności pozwoliły mu na inżynierię dźwięku i miksowanie innych płyt. Wielu artystów, by wymienić tylko kilku, wnosiło swój talent do jego oryginalnych projektów na przestrzeni lat, takich jak Joe Sample, Bobby Lyle, George Duke i Patrice Rushen, Jazz Crusaders, Gerald Albright, Gerald LeVert, a najbardziej niezwykłym było solo na harmonijce z udziałem Mykeltiego Williamsona z „Forresta Gumpa” i „Waiting to Exhale”. 

 Jego sukces w Valley Vue Records zainspirował wytwórnię SIN-DROME do podpisania z nim kontraktu w 1995 roku. Craig wydał dwa wspaniałe wydawnictwa dla tej wytwórni; pierwszym był „TOUCH-TONE” (1995), na którym w przebojowym singlu „Can I Still Play With The Band?” wystąpili jego koledzy z wytwórni, Wayne Henderson i Wilton Felder. Drugi, zatytułowany „ROMANTIC LETTER” (1996), zawierał covery takie jak „Sensitivity” (autorstwa Jimmy'ego Jama i Terry'ego Lewisa) i „Never Too Much” (autorstwa Luthera Vandrossa), spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem samych Mastersów! W rzeczywistości byli oni całkowicie zachwyceni niezwykle odważnym potraktowaniem ich utworu przez Craiga. hity. Co ostatnio robił ten impresario? No cóż, delikatnie mówiąc, jest gościem na kolejnym, już multiplatynowym albumie LSG. Nawet George Benson musiał spróbować - z którym właśnie skończył nagrywać. 

Craig T. właśnie ukończył swój siódmy album i z niecierpliwością czeka na letnią premierę z duetem z Geraldem LeVertem. Craig T. właśnie zakończył 18-miesięczny kontrakt z Adrianą Evans jako dyrektorem muzycznym. Adriana (artystka nagrywająca w LOUD RECORDS) polubiła go tak bardzo, że praktycznie zabrała go ze sobą w podróż dookoła świata, a także wystąpiła z nim w programie BET. Jego długotrwała przyjaźń i współpraca muzyczna z Geraldem LeVertem zapewniły mu rezydenturę w studiu Geralda w Ohio, a także trasę koncertową z obecnie bardzo popularną (multiplatynowską) trasą LSG (Gerald Levert, Keith Sweat i Johnny Gill).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Dues	Craig T. Cooper	02.1989	-	-	Valley Vue 75 707	[written by Denise Stewart,Craig T. Cooper][produced by Craig T. Cooper][79[5].R&B Chart]

Cookies

The Cookies to amerykański girlsband R&B działający w dwóch odrębnych składach:
pierwszym w latach 1954-1958, który później przekształcił się w Raelettes, oraz drugim w latach 1961-1967. Kilka członkiń obu składów pochodziło z tej samej rodziny. Oba składy były najbardziej znane jako wokalistki sesyjne i wokalistki wspierające. 

 Zespół The Cookies, założony w 1954 roku w Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych, pierwotnie składał się z Dorothy Jones, Darlene McCrea i kuzynki Dorothy, Beulah Robertson. W 1956 roku Robertson została zastąpiona przez Margie Hendrix. Zespół poznał Raya Charlesa dzięki pracy sesyjnej dla Atlantic Records. W 1958 roku The Cookies wystąpili z Rayem Charlesem i Ann Fisher na koncercie Cavalcade of Jazz, wyprodukowanym przez Leona Hefflina Sr., który odbył się w Shrine Auditorium w Los Angeles 3 sierpnia. Pozostałymi gwiazdami byli Little Willie John, Sam Cooke, Ernie Freeman i Bo Rhambo. Sammy Davis Jr. był obecny, aby ukoronować zwyciężczynię konkursu piękności Miss Cavalcade of Jazz.

  Po wspieraniu Charlesa i innych artystów Atlantic Records, McCrea i Hendricks pomogli w utworzeniu Raelettes w 1958 roku. W 1961 roku w Nowym Jorku pojawiła się nowa wersja The Cookies, a Dorothy Jones dołączyła do debiutantów Earl-Jean McCrea (młodszej siostry Darlene) i innej kuzynki Dorothy, Margaret Ross. Jones nagrała również jedno solowe nagranie dla Columbii w 1961 roku. To trio odniosło największy sukces jako The Cookies: pod własnym nazwiskiem; jako wokale wspierające dla innych artystów, w tym przebojów Neila Sedaki „Breaking Up Is Hard to Do”, „The Dreamer” i „Bad Girl”; a także nagrywali dema dla Aldon Music pod dyrekcją Carole King i Gerry'ego Goffina. Zaśpiewali chórki w przeboju Little Eva „The Loco-Motion”, a także w jej kolejnym hicie „Let's Turkey Trot”, oba z 1962 roku; oraz w przebojowej wersji „Comin' Home Baby” Mela Tormégo.

  Swój największy hit odnieśli w 1963 roku utworem „Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)”, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B i 7. miejsce na liście Billboard Hot 100. Przebój z 1962 roku, „Chains”, został nagrany przez Beatlesów na ich debiutanckim albumie „Please Please Me”. Earl-Jean McCrea opuściła zespół w 1965 roku po wydaniu dwóch solowych singli, na których znalazł się pierwszy utwór Goffina/Kinga „I'm Into Something Good”, rozsławiony przez Herman's Hermits. 

The Cookies wydali również kilka płyt pod innymi nazwami, głównie z Margaret Ross jako wokalistką. Ich alternatywne nazwy na nagraniach to Palisades (Chairman), Stepping Stones (Philips), Cinderellas (Dimension) i Honey Bees (Fontana 1939); nazwy wytwórni podano w nawiasach. W kwietniu 1967 roku wydali swój ostatni album, wyprodukowany przez The Tokens. Darlene McCrea powróciła, aby zastąpić siostrę w tym nagraniu. 

 Margie Hendrix zmarła 14 lipca 1973 roku w wieku 38 lat. Dorothy Jones zmarła w Columbus w stanie Ohio 25 grudnia 2010 roku w wieku 76 lat z powodu powikłań choroby Alzheimera. Darlene McCrea zmarła na raka 4 lutego 2013 roku w wieku 76 lat. Margaret Ross Williams kontynuowała trasę koncertową jako The Cookies z wokalistkami wspierającymi. Okazjonalnie występowała również z Barbarą Harris i zespołem The Toys. Ross Williams zmarła 23 stycznia 2026 roku w wieku 83 lat. Earl-Jean McCrea zmarła 7 maja 2026 roku w wieku 83 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Paradise/Passing Time	Cookies	03.1956	-	-	Atlantic 1084	[written by Eddie Floyd,Carmen Taylor,Willis Carroll][9[2].R&B Chart]
Chains/Stranger In My Arms	Cookies	11.1962	50[1]	17[12]	Dimension 1002	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][6[10].R&B Chart]
Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)/Softly In The Night	Cookies	03.1963	-	7[13]	Dimension 1008	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][3[10].R&B Chart]
Will Power/I Want A Boy For My Birthday	Cookies	07.1963	-	72[5]	Dimension 1012	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin]
Girls Grow Up Faster Than Boys/Only To Other People	Cookies	11.1963	-	33[11]	Dimension 1020	[written by Gerry Goffin,Jack Keller][produced by Gerry Goffin][18[7].R&B Chart]

Conway Brothers

Conway Brothers byli amerykańską wokalno-instrumentalną grupą funk i soul z Chicago
w stanie Illinois, utworzoną na początku lat 80-tych XX wieku. W jej skład wchodzili czterej bracia: Frederick Conway (instrumenty klawiszowe), Hiawatha Conway (perkusja), Huston Conway (gitara basowa i wokal) oraz James Conway (gitara).Działali głównie w latach 1982-1987, specjalizowali się w energicznych, imprezowych utworach łączących funkowe rytmy z soulowym wokalem, wydając muzykę w niezależnych wytwórniach, takich jak Paula Records i Ichiban Records. Ich brzmienie czerpało z wpływów electro-funk i dance tamtej epoki, przyczyniając się do rozwoju undergroundowej sceny R&B.

 

  Największy sukces grupy przyszedł wraz z ich singlem z 1985 roku "Turn It Up", który osiągnął szczyt na nr 11 na UK Singles Chart i nr 81 na US R&B chart, prezentując ich energetyczny styl z zaraźliwymi rytmami i wielowarstwowymi harmoniami napisanymi wspólnie przez braci. Ten utwór pojawił się na ich debiutanckim albumie Turn It Up! (1986), który zawierał także kolejne single, takie jak "Raise the Roof" (1986, nr 81 US R&B) i podkreślił ich samodzielnie wyprodukowane podejście do funku gotowego do gry w klubach. Następnie wydali drugi album, Lady in Red (1987), zawierający singiel "I Can't Fight It" (nr 84 US R&B), zanim rozpadli się w obliczu zmieniającego się krajobrazu muzycznego końca lat 80-tych. Późniejsze kompilacje, takie jak Dance Club Hits Vol. 1 (1996), pomógł zachować ich dziedzictwo w retrospektywach funku i soulu.

 

  Choć osiągnęli skromny wpływ na amerykańskie listy przebojów, wkład Conway Brothers w niezależny R&B lat 80-tych podkreśla dynamikę regionalnych zespołów funkowych, a ich muzyka nadal przyciąga kolekcjonerów i DJ-ów surową, taneczną energią.

 

  Conway Brothers byli amerykańskim zespołem R&B i funku założonym przez czwórkę rodzeństwa, pochodzącego z Hot Springs w Arkansas, gdzie urodzili się wszyscy członkowie. Ich matka, szukając lepszych możliwości, przeniosła rodzinę do Chicago w stanie Illinois i podjęła pracę w szatni lokalnego klubu. Tam bracia- James, Frederick, Hiawatha i Huston- uzupełniali dochody rodziny, sprzątając lokal po godzinach, podczas których odkrywali porzucone instrumenty i zaczęli uczyć się grać samodzielnie. Podczas gdy inne dzieci bawiły się na świeżym powietrzu, bracia pozostawali w domu, pilnie ćwicząc swój warsztat.W 1985 roku członkami zespołu byli James Conway (26 lat, gitara), Huston Conway (25 lat, bas i wokal), Hiawatha Conway (24 lata, perkusja) i Frederick Conway (23 lata, instrumenty klawiszowe). Poprzedzał ich piąty brat, Willie Conway, który pełnił funkcję muzycznego lidera rodziny, ale zmarł przed powstaniem grupy; żyjący bracia czcili jego pamięć, często czując jego obecność podczas występów. Hiawatha, samookreślony „żartowniś” rodziny, nosił niezwykłe imię wybrane przez rodziców ze względu na jego śmiałe i prowokacyjne konotacje, które często wzbudzały ciekawość publiczności. Bracia podkreślali, że ich bliska dynamika rodzeństwa była centralna dla ich procesu twórczego, przy czym wszyscy czterej przyczyniali się do pisania, produkcji i aranżacji ich materiału.

 

  Skromne początki rodziny na scenie muzycznej Chicago ukształtowały ich wczesną determinację; Wygrali wiele lokalnych konkursów talentów, ale podkreślali potrzebę wychodzenia poza konkursy, aby osiągnąć prawdziwy sukces. Aby sfinansować swoje nagrania, podejmowali się nisko płatnych koncertów, odzwierciedlając surowy, samowystarczalny etos, który definiował ich korzenie. To podwaliny w Hot Springs i Chicago pielęgnowały brzmienie zakorzenione w soulowym, energetycznym R&B, inspirowanym tętniącym życiem klubowym otoczeniem, w którym pracowała ich matka i gdzie po raz pierwszy eksperymentowali z muzyką. Ich powstanie miało swoje korzenie w rodzinnej współpracy, a grupa zadebiutowała na płycie w 1982 roku singlem „Set It Out” / „Gonna Refuse Your Love” wydanym przez wytwórnię Gerim, który uwydatnił ich optymistyczne, imprezowe brzmienie. Konkretne osobiste inspiracje muzyczne braci pozostają słabo udokumentowane. To połączenie regionalnych korzeni i współczesnego R&B pomogło ukształtować ich charakterystyczny styl przed przełomem w 1985 roku.

 W 1987 roku grupa przeszła do Ichiban Records, wytwórni soulowej z siedzibą w Atlancie, gdzie nagrali swój drugi i ostatni album Lady in Red. To wydanie łączyło współczesne techniki produkcji lat 80-tych z tradycyjnymi wpływami southern soul. Lista utworów zawierała tytułowy utwór „Lady in Red”, „Por-Sha”, „I Can't Fight It” oraz instrumentalny jam „Ohio Jam” nawiązujący do stylu Ohio Players. Singiel „I Can't Fight It” osiągnął 84. miejsce na listach przebojów R&B w USA. Pomimo zaprezentowania ewoluującego brzmienia z mocnymi aranżacjami wokalnymi i rytmicznymi groove'ami, album nie doczekał się promocji.

 

  Po „Lady in Red” Conway Brothers nie wydali już żadnych kolejnych nagrań, co doprowadziło do rozpadu zespołu w 1987 roku po pięciu latach działalności. Brak kolejnych wydawnictw pod szyldem grupy oznaczał koniec ich wspólnej kariery, choć poszczególni członkowie w kolejnych latach realizowali się w innych dziedzinach muzycznych.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn It Up	Conway Brothers	06.1985	11[10]	-	10 Records TEN 57	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers, 'Hotmix' Hudson][81[5].R&B Chart]
Raise The Roof	Conway Brothers	12.1985	77[2]	-	10 Records TEN 83	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][81[5].R&B Chart]
I Can't Fight It	Conway Brothers	03.1987	-	-	Ichiban 112	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][84[7].R&B Chart]

Controllers

 The Controllers to amerykańska grupa wokalna grająca soul i R&B,
pochodząca z Birmingham w Alabamie, która nagrała serię udanych nagrań pod koniec lat 70. i 80-tych XX wieku. 

Początkowo stanowili ośmioosobową grupę gospel, a do czasu rozpoczęcia nauki w gimnazjum zespół liczył już czterech członków: Reginalda McArthura (baryton), Rickeya Lewisa (tenor), Larry'ego McArthura i Lenarda Browna.  Rosnąca renoma w Birmingham doprowadziła do spotkania z Clevelandem Eatonem, basistą Ramsey Lewis Trio. Pod przewodnictwem Eatona, Soul Controllers, jak się wówczas nazywali,  nagrali swój pierwszy singiel zatytułowany „Right on Brother, Right On”. Stał się on regionalnym hitem, gdy zespół uczęszczał jeszcze do Fairfield High School. 

  W 1976 roku grupa zwróciła na siebie uwagę wytwórni Juana Records, prowadzonej przez Fredericka Knighta, również z Birmingham. Nagrywając w Malaco Studios w Jackson w stanie Missisipi, ich pierwszy singiel z płyty Juana trafił na listy przebojów, ale to ich drugi album, „Somebody's Gotta Win, Somebody's Gotta Lose”, ugruntował ich pozycję. Utwór, trwająca ponad osiem minut ballada, wspiął się na 8. miejsce na liście Billboard R&B w USA i na 3. miejsce na liście Cash Box soul w 1977 roku (103. miejsce na liście BB Pop). Występy sceniczne grupy pomogły im również supportować Raya Charlesa, Nancy Wilson, B.B. Kinga i The Temptations. 

 Następna ballada, „Heaven Is Only a Step Away”, wspięła się na 37. miejsce na liście R&B, ale pomimo wydania dwóch kolejnych albumów w Juana, grupie nie udało się odnieść kolejnego wielkiego sukcesu singlowego. W 1983 roku grupa podpisała kontrakt z nieżyjącym już Jimmym Bee, menedżerem z San Francisco, i podpisała kontrakt płytowy z MCA Records. Ich pierwszy singiel wydany przez wytwórnię, „Crushed” (z udziałem Steviego Wondera grającego na harmonijce ustnej), przywrócił im miejsce na listach przebojów, osiągając 30. miejsce na liście R&B w 1984 roku, a dwa lata później „Stay” wspiął się na 12. miejsce. Ich cover utworu Marvina Gaye'a „Distant Lover” również okazał się popularny. Te przeboje zaowocowały serią występów w programie Soul Train oraz w Radio City Music Hall i Carnegie Hall. W tym czasie grupa występowała również w MTV, w programie BET Video Soul oraz na antenie HBO. 

 Pod wodzą Bee, Controllers przenieśli się w 1989 roku do wytwórni Capitol Records, aby wydać album „Just in Time”, którego współproducentami byli Donnell Spencer Jr., Sam Sims, Ollie E. Brown i Vassal Benford. Album nie znalazł się w pierwszej czterdziestce list przebojów, ale przywrócił im popularność wśród wiernych fanów. Jednak dwa utwory z albumu trafiły na listy przebojów. Kompozycja Donnella Spencera, „Temporary Lovers”, dotarła do 43. miejsca na liście Billboard R&B, a kolejny utwór „Just in Time”, skomponowany wspólnie przez Spencera i Simsa, dotarł do 87. miejsca. Po przerwie w koncertowaniu i nagrywaniu, czwórka powróciła pod koniec lat 90-tych i dołączyła do Malaco Records, aby nagrać swój samodzielnie wyprodukowany album „Clear View”, który zawierał cover utworu Steviego Wondera „Superstition” oraz poprawioną wersję „Somebody's Gotta Win”.

 Reginald McArthur (urodzony jako Reginald Duwayne McArthur 25 września 1954 r.) zmarł 19 kwietnia 2018 r. w wieku 63 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The People Want Music/Feeling A Feeling	Controllers	08.1976	-	-	Juana 3406	[written by Mary Holland Bryant][produced by Frederick Knight][82[5].R&B Chart]
Somebody's Gotta Win, Somebody's Gotta Lose/Feeling A Feeling	Controllers	10.1977	-	102[2]	Juana 3414	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][8[19].R&B Chart]
Heaven Is Only One Step Away/Sho Nuff A Blessin'	Controllers	02.1978	-	-	Juana 3416	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][37[10].R&B Chart]
If Somebody Cares/The Reaper	Controllers	12.1978	-	-	Juana 3419	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][65[9].R&B Chart]
I Can't Turn The Boogie Loose/I'll Miss You Always	Controllers	09.1979	-	-	Juana 3424	[written by F. Knight, M. Ward][produced by Frederick Knight][90[4].R&B Chart]
We Don't/Gunning For Love	Controllers	02.1980	-	-	Juana 3426	[written by J. Sahmwell, T. Tate][produced by Frederick Knight][43[9].R&B Chart]
My Love Is Real/Ankle Chain	Controllers	04.1982	-	-	Juana 3701	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][76[5].R&B Chart]
Crushed/Nothing Can Stop This Feeling	Controllers	09.1984	-	-	MCA 52450	[written by Michael Watson][produced by Nick Johnson][30[14].R&B Chart]
Just For You/Leaving Me	The Controllers With Valerie DeNece	02.1985	-	-	MCA 52511	[written by Nick Johnson,Grady Young][85[3].R&B Chart]
Stay/Undercover Lover	Controllers	03.1986	-	-	MCA 52704	[written by Vernon Jeffrey Smith,Barry J. Eastmond][produced by Kenny Thomas][12[16].R&B Chart]
Distant Lover/Got A Thang	Controllers	07.1986	-	-	MCA 52865	[written by Marvin Gaye,Sandra Greene,Gwen Fuqua][produced by Galen Senogles, Ralph Benatar, The Controllers][34[12].R&B Chart]
Sleeping Alone/Deeper In Love	Controllers	08.1987	-	-	MCA 53149	[written by Victor Burns][produced by Galen L. Senogles, Ralph Benatar][24[12].R&B Chart]
Play Time	Controllers	02.1988	-	-	MCA 53214	[written by Sam Dees, Janet DuBois][produced by Ralph Benatar, Galen L. Senogles][69[7].R&B Chart]
Temporary Lovers	Controllers	04.1989	-	-	Capitol 44329	[written by D. Spencer, Jr., S. Sims][produced by Donnell Spencer Jr., Sam Sims, Jimmy Bee, Michael J. Brown][43[10].R&B Chart]
Just In Time/Temporary Lovers	Controllers	08.1989	-	-	Capitol 44414	[written by D. Spencer, Jr., S. Sims][produced by Donnell Spencer, Jr., Sam Sims, Jimmy Bee][87[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Control	Controllers	12.1977	-	146[6]	Juana 200 001	[produced by Frederick Knight]