Nikka Costa

Domenica „Nikka” Costa (ur. 4 czerwca 1972r) to amerykańska piosenkarka,
której muzyka łączy w sobie elementy popu, soulu i bluesa. Swoją karierę rozpoczęła jako dziecięca piosenkarka na początku lat 80-tych. Jest córką producenta muzycznego Dona Costy. 

 

 Nikka Costa urodziła się w Tokio w Japonii, w rodzinie włosko-amerykańskiej. Od dzieciństwa stykała się z muzyką, często otaczając się znanymi artystami podczas podróży z ojcem, producentem i muzykiem Donem Costą. W wieku pięciu lat Nikka nagrała singiel z hawajskim piosenkarzem Donem Ho. W wieku dziewięciu lat nagrała album z ojcem akompaniującym na gitarze i wystąpiła z Frankiem Sinatrą na trawniku przed Białym Domem. Również w wieku dziewięciu lat nagrała z ojcem piosenkę „(Out Here) on My Own” (z filmu „Sława”). Singiel osiągnął 1. miejsce na listach przebojów we Włoszech, 72. miejsce w Niemczech, 7. miejsce w Szwajcarii, 32. miejsce w Holandii i 13. miejsce we Flandrii w Belgii. Album Nikka Costa został wydany (poza Stanami Zjednoczonymi) w 1981 roku. 

 

Jej drugi album, Fairy Tales (cuentos de hadas), ukazał się w 1983 roku. Don Costa zmarł na zawał serca wkrótce po nagraniu albumu. Popowy album Here I Am... Yes, It's Me (Loca Tentación) został wydany w 1989 roku.

 

Na początku lat 90-tych Costa odeszła od muzyki pop na rzecz soulu. Wyszła za mąż za australijskiego producenta i autora tekstów Justina Stanleya i przeprowadziła się do jego ojczyzny; para miała córkę o imieniu Sugar McQueen. Podczas pobytu w Australii Costa zaczęła pisać piosenki i założyła zespół „happy funk” o nazwie Little Mona & the Shag Daddies, który rozpadł się po czterech koncertach w Sydney. W wieku 22 lat kolejnym przedsięwzięciem Costy był zespół Sugarbone, który odbył trasę koncertową po Australii w 1994 roku; o tym doświadczeniu Costa opowiadał: „To było naprawdę przerażające, ale reakcja była pozytywna. To pomogło mi nabrać pewności siebie”. Po trasie koncertowej z Sugarbone podpisała kontrakt z australijską wytwórnią Mushroom Records. W 1996 roku wydała w Australii album „Butterfly Rocket”, który przyniósł jej nominację do nagrody ARIA Music Award w kategorii „Przełomowa Artystka” w tym samym roku, a w 1997 roku - „Najlepsza Artystka”.

 

 W 2000 roku piosenka Costy „Like a Feather” została wykorzystana w telewizyjnej kampanii reklamowej Tommy'ego Hilfigera. Ta popularność, w połączeniu z teledyskiem do utworu, pomogła jej zdobyć przyczółek w amerykańskim przemyśle muzycznym. Album Everybody Got Their Something został wydany w 2001 roku i wszedł na 120. miejsce na liście Billboard 200. Utwór tytułowy i „Like a Feather” były hitami radiowymi, osiągając 53. miejsce w Wielkiej Brytanii. W 2002 roku Costa była supportem trasy Britney Spears „Dream Within a Dream” w USA i Kanadzie. W 2005 roku Costa wydała album „can'tneverdidnothin'”. Koncertowała z Lennym Kravitzem, który również wystąpił na płycie.  

 

W 2006 roku wraz z mężem Justinem Stanleyem nagrała i wykonała motyw przewodni do krótkotrwałego sitcomu CBS „Courting Alex”. Costa była gościnną wokalistką w programie Marka Ronsona. Jej piosenka „Push & Pull” (z albumu Everybody Got Their Something) znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu Blow z 2001 roku. Utwór „Everybody Got Their Something” został wykorzystany w ścieżce dźwiękowej filmu All About Steve z 2009 roku. Jej piosenka „Stuck To You” (z albumu Pebble to a Pearl) pojawiła się w odcinku piątego sezonu serialu Grey’s Anatomy oraz w filmie The Peanuts Movie. Costa podpisała kontrakt z wytwórnią Stax Records w 2008 roku.

 

  Wydała album studyjny Pebble to a Pearl 14 października 2008 roku. W 2010 roku wydała w Europie singiel „Ching Ching Ching”, co stanowiło znaczącą zmianę gatunku z soulu/funku na electro-pop. Singiel osiągnął 69. miejsce na niemieckiej liście przebojów, stając się pierwszym singlem Costy, który znalazł się na niemieckiej liście przebojów od czasu „On My Own” z 1981 roku. W 2011 roku ukazała się nowa EP-ka zatytułowana „Pro Whoa”. Costa był współautorem utworu „Diamonds Made from Rain” z albumu Erica Claptona z 2010 roku „Clapton”. Album „Nikka & Strings: Underneath and in Between”, zawierający covery rockowych standardów, ukazał się 2 czerwca 2017 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Like a Feather	Nikka Costa	08.2001	53[2]	-	Virgin VUSCD 199	[written by Nikka Costa ,Justin Stanley, Mark Ronson][produced by Nikka Costa ,Justin Stanley, Mark Ronson,Dominique Trenier]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everybody Got Their Something	Nikka Costa	06.2001	109[1]	120[9]	Cheeba Sound 10 096	[produced by Justin Stanley, Mark Ronson, Nikka Costa]
Can'tneverdidnothin'	Nikka Costa	06.2005	-	157[1]	Virgin 80 429	[produced by Justin Stanley, Nikka Costa]
Pebble to a Pearl	Nikka Costa	10.2008	-	157	Stax 31021	[produced by Justin Stanley, Nikka Costa]

Cory

Cory Braverman to amerykańska wokalistka soulowo-rockowa, która wydała w 1976 roku
album „Fire Sign”. W 1982 roku powróciła na scenę z singlem „The Smirf”.  Niewiele wiadomo o Braverman przed jej pojawieniem się na Wschodnim Wybrzeżu. Występowała w pobliżu The Band na scenie Woodstock w północnej części stanu, gdzie urodziły się również jej rówieśniczki Libby Titus i Martee LeBous. Braverman pojawiła się również na koncercie Raya Charlesa w Constitution Hall w Waszyngtonie. Pod koniec 1975 roku podpisała kontrakt z Phantom Records, krótko działającą spółką zależną RCA, założoną przez byłego gitarzystę Mountain, Leslie Westa.  Cory Braverman wydała swój jedyny album „Fire Sign” w 1976 roku nakładem Phantom. Jej wokal łączy w sobie elementy R&B i ballady, a jej głęboki, powściągliwy głos przypomina styl Patti Austin i Phoebe Snow. Pierwsze dwa utwory oraz „I Wanna Do It Over Again” prezentują ostre granie z uciętymi akcentami, płynnymi zwrotami refrenu i zewnętrznymi przekazami społecznymi. „Let Me Be the First One” i „Honey I Will Be There” kierują uwagę do wewnątrz przyciszonymi wstępami, opadającymi liniami i emocjonalnymi refrenami. „Take It or Leave It” i „Beyond the Hurt” przywracają rytmiczne uderzenie na stronie drugiej. „I Saw the Light” i „One Step Away” zamykają set delikatnym frazowaniem, kanciastym konturem i powolnym narastaniem. Pięć utworów napisała wspólnie z Rickiem Ulfikiem, późniejszym klawiszowcem disco (Celia Bee, Lemon). Płyta „Fire Sign” zawiera również dwa utwory wyprodukowane przez zespół produkcyjny Braverman oraz materiał Todda Rundgrena i basisty Rufusa, Dennisa Belfielda. Na albumie występuje trzynastu muzyków wspierających, w tym basista Catalyst Anthony Jackson, klawiszowiec Cosmic Echoes Leon Pendarvis, gitarzysta pomocniczy Steely Dan Elliot Randall, perkusista Stuff Steve Gadd, weteran jazzowego wibrafonu George Devens i były perkusista seryjny Ambergris Jimmy Maelen. 

   Sesje zdjęciowe odbywały się w nowojorskim Hit Factory z aranżerem Dave'em Appellem i współzałożycielem Tokens, Hankiem Medressem, zespołem produkcyjnym stojącym za ostatnimi albumami Frankiego Valliego i Melissy Manchester. Bill Radice, były akustyk Lemon Pipers i Left Banke, odpowiadał za brzmienie Fire Sign w sekwencji z albumami Carol Douglas, Diamond Reo, Enchantment i Fireballet. Fire Sign przedstawia Cory'ego pozującego wśród antycznych mebli w strojach z lat 20. XX wieku, sfotografowanego przez Nicka Sangiano, którego zdjęcia zdobią okładki płyt Flame z lat 1976/77, Carolyn Franklin, Henry'ego Gaffneya i Faith Hope & Charity. Projektant, Craig DeCamp, nadzorował oprawę wizualną z połowy lat 70-tych dla 21st Century, Blue Mitchell, Vickie Sue Robinson i Zulemy. Phantom wydał singiel „I Saw the Light” (czarno-biały „Beyond the Hurt”). Wykonany przez Cory'ego cover klasycznego utworu Rundgrena z 1972 roku zbiegł się z wersją „It Wouldn’t Have Made Any Difference” w wykonaniu Laurela Massé z albumu Manhattan Transfer, kolejnym utworem Something/Anything. „Party King” ukazał się jako singiel w grudniu 1976 roku, wspierany przez „Fire Sign”, który sam ukazał się jako singiel promocyjny mono/stereo i osiągnął 84. miejsce na liście Billboard Hot 100. „Fire Sign” był jednym z sześciu albumów długogrających wydanych przez Phantom, na którym ukazał się również album międzynarodowej piosenkarki Dany Valery oraz po dwa albumy Leslie West i The Deadly Nightshade, feministycznego tria folkowego. 

 „I Saw the Light” ukazał się w Discocot , brazylijskiej składance RCA z 1977 roku, na której znalazły się utwory LA Jets i Sons of Champlin. „The „Smirf” / „The Smirf (Instr.)” W 1982 roku Cory powróciła z samodzielnym, 12-calowym albumem „The Smirf” (6:00) z utworem „The Smirf (Instr.)” (4:05) na płycie The Sound of Brooklyn, napisanym i wyprodukowanym przez Y. Daha (znanego również jako Kenton Nix).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fire Sign/ Party King	Cory	03.1977	-	89[3]	Phantom 10 856	[written by Cory Braverman, Rick Ulfik][produced by Dave Appell, Hank Medress]

Cornelius Brothers & Sister Rose

Cornelius Brothers & Sister Rose to amerykański rodzinny zespół soulowy z Dania Beach na
Florydzie w Stanach Zjednoczonych. Powstał w 1970 roku i zyskał popularność na początku lat 70-tych. W jego skład wchodziło rodzeństwo Carter, Eddie i Rose Cornelius, do których w 1972 roku dołączyła ich siostra Billie Jo Cornelius. Cleveland E. Barrett (przyjaciel z dzieciństwa), pierwszy członek zespołu, zginął w wypadku samochodowym, zanim zespół osiągnął sukces na listach przebojów. 

 

Zespół powstał pierwotnie w połowie lat 60-tych XX wieku z Eddiem i Carterem Cornelius jako Cornelius Brothers. Po zobaczeniu ogłoszenia o poszukiwaniu talentów w gazecie, duet udał się na przesłuchanie do producenta Boba Archibalda, który następnie podpisał z nimi kontrakt ze swoją wytwórnią. Rose Cornelius wystąpiła już w programie The Ed Sullivan Show w czerwcu 1967 roku i występowała w Las Vegas i na całym świecie, koncertując w 1970 roku z zespołem Gospel Jazz Singers. Na prośbę matki wróciła na Florydę, aby pomóc w założeniu zespołu. 

 

 Grupa trafiła na listy przebojów w 1971 roku z singlem „Treat Her Like a Lady” (miejsce 20 na liście R&B w USA, 3. miejsce na liście Billboard Hot 100). Płyta uzyskała status złotej płyty przyznany przez Recording Industry Association of America 2 sierpnia 1971 roku. Zespół odniósł kolejny sukces w 1972 roku z utworem „Too Late to Turn Back Now” (5. miejsce na liście R&B w USA, 2. miejsce na liście Hot 100); oba utwory napisał Eddie Cornelius.Płyta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy, a w sierpniu 1972 roku otrzymała status złotej płyty.Chociaż grupie nie udało się osiągnąć sukcesu na skalę dwóch pierwszych singli, dwa wydawnictwa, „Don't Ever Be Lonely” i „I'm Never Gonna Be Alone Anymore”, dotarły do ​​listy Billboard Top 40.

 

  Ich ostatnim singlem na listach przebojów był „Since I Found My Baby” z 1974 roku, pochodzący z ich trzeciego i ostatniego albumu. Wszystkie ich płyty zostały wyprodukowane przez Boba Archibalda w Music Factory w Miami. 

 

 Grupa rozpadła się w 1976 roku, kiedy Carter Cornelius dołączył do czarnej hebrajskiej sekty w Miami i przyjął nazwę Prince Gideon Israel. Pisał, nagrywał i miksował muzykę oraz teledyski dla tej grupy przez kolejne 15 lat. Zmarł na zawał serca 7 listopada 1991 roku. Eddie Cornelius został odrodzonym chrześcijaninem, a później wyświęconym pastorem, który kontynuował śpiewanie, produkcję i komponowanie muzyki. W czerwcu 2020 roku wydał autobiografię zatytułowaną „It's Not Too Late To Turn Back Now (Back To The Open Arms Of God)”. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Treat Her Like A Lady/Over At My Place	Cornelius Brothers & Sister Rose	01.1971	-	3[18]	United Artists 50 721	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][20[8].R&B Chart]
Too Late To Turn Back Now/Lift Your Love Higher	Cornelius Brothers & Sister Rose	05.1972	-	2[14]	United Artists 50 910	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][5[13].R&B Chart]
Don't Ever Be Lonely (A Poor Little Fool Like Me)/I'm So Glad (To Be Loved By You)	Cornelius Brothers & Sister Rose	09.1972	-	23[11]	United Artists 50 924	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][28[7].R&B Chart]
I'm Never Gonna Be Alone Anymore/Let's Stay Together	Cornelius Brothers & Sister Rose	12.1972	-	37[9]	United Artists 50 996	[written by E. Cornelius, C. Cornelius][produced by Bob Archibald ][43[3].R&B Chart]
Let Me Down Easy/Gonna Be Sweet For You	Cornelius Brothers & Sister Rose	04.1973	-	96[2]	United Artists 208	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ]
I Just Can't Stop Loving You/These Lonely Nights	Cornelius Brothers & Sister Rose	10.1973	-	104[11]	United Artists 313	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][79[5].R&B Chart]
Big Time Lover/A Wonderful Tune	Cornelius Brothers & Sister Rose	02.1974	-	-	United Artists 377	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][88[4].R&B Chart]
Since I Found My Baby/I Love Music	Cornelius Brothers & Sister Rose	12.1974	-	-	United Artists 534	[written by E. Cornelius][produced by Bob Archibald ][59[10].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cornelius Brothers & Sister Rose	Cornelius Brothers & Sister Rose	07.1972	-	29[25]	United Artists 5568	[produced by Bob Archibald]

Craig T. Cooper

 „The Reds” to jedyne trafne określenie płynnego, zmysłowego stylu gry na gitarze, który opanował
Craig T. Cooper. Nie tylko blues, nie tylko jazz - Craig T. to „Uncola Jazzu”. Craig T. Cooper to artysta nagrywający, producent, autor tekstów, aranżer, lekarz, inżynier dźwięku, programista, mistrz miksu i remiksów, właściciel CRAIGLAND Studios w Los Angeles i absolutnie dobry muzyk. Jego dorobek jest nieograniczony, a doświadczenie nieocenione. Zacznijmy więc od początku… Kim jest Craig T. Cooper? 

Craig T. Cooper, najmłodszy z siedmiorga dzieci, urodził się i wychował w Los Angeles w Kalifornii. Już jako małe dziecko przejawiał oznaki ogromnego talentu muzycznego. Jego talent muzyczny ujawnił się po raz pierwszy w wieku czterech lat. Wkrótce po rozpoczęciu nauki gry na wiolonczeli miał nadzieję pójść w ślady swojego brata Rona, światowej sławy wiolonczelisty. Pragnienie muzyki Craiga było nienasycone i przeszedł od wiolonczeli do trąbki, perkusji i fortepianu, a w końcu gitary -swojego ulubionego instrumentu. Nie tylko miał wyjątkowy talent do gry na gitarze, ale także szybko ugruntował swoją tożsamość jako muzyk studyjny i solista. W połączeniu z jego siłą twórczą, z którą musiał się liczyć już na początku swojej kariery muzycznej.

  Rok 1984 był początkiem jego kariery jako muzyka studyjnego. Jego pierwszy wielki przełom z El DeBarge doprowadził następnie do nieustannej pracy w studiu. Doskonalił swoje umiejętności i styl, pracując z takimi luminarzami muzyki jak: Anita Baker, Bob Dylan, Barry Manilow, The Boys, Tiffany, The O'Jays, George Duke, Patrice Rushen, Lalah Hathaway, Klymaxx, LeVert, The Jacksons, The Crusaders i Tone Loc. Aby urozmaicić swoją działalność, pracował nad licznymi ścieżkami dźwiękowymi do filmów i własnymi „ulubionymi projektami”.

  Czasami Craig T. również ruszał w trasę koncertową z takich jak Cheryl Lynn, Billy Preston, Ronnie Laws i wielu innych. Po zakończeniu tras koncertowych, Craig T. podpisał w 1989 roku kontrakt z wytwórnią Valley Vue Records, co zaowocowało czterema uznanymi przez krytyków albumami: „CRAIG T. COOPER PROJECT” (1989), „GOT THAT THANG” (1990), „DARKM'N” (1991) i „GREATEST HITS” (1994). Jego współpraca z wokalistką i autorką tekstów Denise Stewart doprowadziła do powstania singla „Quality Time” z albumu „GOT THAT THANG”. Craig T. napisał i wyprodukował materiał, grał na wszystkich instrumentach, a także programował, miksował i remiksował albumy. Te unikalne umiejętności pozwoliły mu na inżynierię dźwięku i miksowanie innych płyt. Wielu artystów, by wymienić tylko kilku, wnosiło swój talent do jego oryginalnych projektów na przestrzeni lat, takich jak Joe Sample, Bobby Lyle, George Duke i Patrice Rushen, Jazz Crusaders, Gerald Albright, Gerald LeVert, a najbardziej niezwykłym było solo na harmonijce z udziałem Mykeltiego Williamsona z „Forresta Gumpa” i „Waiting to Exhale”. 

 Jego sukces w Valley Vue Records zainspirował wytwórnię SIN-DROME do podpisania z nim kontraktu w 1995 roku. Craig wydał dwa wspaniałe wydawnictwa dla tej wytwórni; pierwszym był „TOUCH-TONE” (1995), na którym w przebojowym singlu „Can I Still Play With The Band?” wystąpili jego koledzy z wytwórni, Wayne Henderson i Wilton Felder. Drugi, zatytułowany „ROMANTIC LETTER” (1996), zawierał covery takie jak „Sensitivity” (autorstwa Jimmy'ego Jama i Terry'ego Lewisa) i „Never Too Much” (autorstwa Luthera Vandrossa), spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem samych Mastersów! W rzeczywistości byli oni całkowicie zachwyceni niezwykle odważnym potraktowaniem ich utworu przez Craiga. hity. Co ostatnio robił ten impresario? No cóż, delikatnie mówiąc, jest gościem na kolejnym, już multiplatynowym albumie LSG. Nawet George Benson musiał spróbować - z którym właśnie skończył nagrywać. 

Craig T. właśnie ukończył swój siódmy album i z niecierpliwością czeka na letnią premierę z duetem z Geraldem LeVertem. Craig T. właśnie zakończył 18-miesięczny kontrakt z Adrianą Evans jako dyrektorem muzycznym. Adriana (artystka nagrywająca w LOUD RECORDS) polubiła go tak bardzo, że praktycznie zabrała go ze sobą w podróż dookoła świata, a także wystąpiła z nim w programie BET. Jego długotrwała przyjaźń i współpraca muzyczna z Geraldem LeVertem zapewniły mu rezydenturę w studiu Geralda w Ohio, a także trasę koncertową z obecnie bardzo popularną (multiplatynowską) trasą LSG (Gerald Levert, Keith Sweat i Johnny Gill).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Dues	Craig T. Cooper	02.1989	-	-	Valley Vue 75 707	[written by Denise Stewart,Craig T. Cooper][produced by Craig T. Cooper][79[5].R&B Chart]

Cookies

The Cookies to amerykański girlsband R&B działający w dwóch odrębnych składach:
pierwszym w latach 1954-1958, który później przekształcił się w Raelettes, oraz drugim w latach 1961-1967. Kilka członkiń obu składów pochodziło z tej samej rodziny. Oba składy były najbardziej znane jako wokalistki sesyjne i wokalistki wspierające. 

 Zespół The Cookies, założony w 1954 roku w Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych, pierwotnie składał się z Dorothy Jones, Darlene McCrea i kuzynki Dorothy, Beulah Robertson. W 1956 roku Robertson została zastąpiona przez Margie Hendrix. Zespół poznał Raya Charlesa dzięki pracy sesyjnej dla Atlantic Records. W 1958 roku The Cookies wystąpili z Rayem Charlesem i Ann Fisher na koncercie Cavalcade of Jazz, wyprodukowanym przez Leona Hefflina Sr., który odbył się w Shrine Auditorium w Los Angeles 3 sierpnia. Pozostałymi gwiazdami byli Little Willie John, Sam Cooke, Ernie Freeman i Bo Rhambo. Sammy Davis Jr. był obecny, aby ukoronować zwyciężczynię konkursu piękności Miss Cavalcade of Jazz.

  Po wspieraniu Charlesa i innych artystów Atlantic Records, McCrea i Hendricks pomogli w utworzeniu Raelettes w 1958 roku. W 1961 roku w Nowym Jorku pojawiła się nowa wersja The Cookies, a Dorothy Jones dołączyła do debiutantów Earl-Jean McCrea (młodszej siostry Darlene) i innej kuzynki Dorothy, Margaret Ross. Jones nagrała również jedno solowe nagranie dla Columbii w 1961 roku. To trio odniosło największy sukces jako The Cookies: pod własnym nazwiskiem; jako wokale wspierające dla innych artystów, w tym przebojów Neila Sedaki „Breaking Up Is Hard to Do”, „The Dreamer” i „Bad Girl”; a także nagrywali dema dla Aldon Music pod dyrekcją Carole King i Gerry'ego Goffina. Zaśpiewali chórki w przeboju Little Eva „The Loco-Motion”, a także w jej kolejnym hicie „Let's Turkey Trot”, oba z 1962 roku; oraz w przebojowej wersji „Comin' Home Baby” Mela Tormégo.

  Swój największy hit odnieśli w 1963 roku utworem „Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)”, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B i 7. miejsce na liście Billboard Hot 100. Przebój z 1962 roku, „Chains”, został nagrany przez Beatlesów na ich debiutanckim albumie „Please Please Me”. Earl-Jean McCrea opuściła zespół w 1965 roku po wydaniu dwóch solowych singli, na których znalazł się pierwszy utwór Goffina/Kinga „I'm Into Something Good”, rozsławiony przez Herman's Hermits. 

The Cookies wydali również kilka płyt pod innymi nazwami, głównie z Margaret Ross jako wokalistką. Ich alternatywne nazwy na nagraniach to Palisades (Chairman), Stepping Stones (Philips), Cinderellas (Dimension) i Honey Bees (Fontana 1939); nazwy wytwórni podano w nawiasach. W kwietniu 1967 roku wydali swój ostatni album, wyprodukowany przez The Tokens. Darlene McCrea powróciła, aby zastąpić siostrę w tym nagraniu. 

 Margie Hendrix zmarła 14 lipca 1973 roku w wieku 38 lat. Dorothy Jones zmarła w Columbus w stanie Ohio 25 grudnia 2010 roku w wieku 76 lat z powodu powikłań choroby Alzheimera. Darlene McCrea zmarła na raka 4 lutego 2013 roku w wieku 76 lat. Margaret Ross Williams kontynuowała trasę koncertową jako The Cookies z wokalistkami wspierającymi. Okazjonalnie występowała również z Barbarą Harris i zespołem The Toys. Ross Williams zmarła 23 stycznia 2026 roku w wieku 83 lat. Earl-Jean McCrea zmarła 7 maja 2026 roku w wieku 83 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Paradise/Passing Time	Cookies	03.1956	-	-	Atlantic 1084	[written by Eddie Floyd,Carmen Taylor,Willis Carroll][9[2].R&B Chart]
Chains/Stranger In My Arms	Cookies	11.1962	50[1]	17[12]	Dimension 1002	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][6[10].R&B Chart]
Don't Say Nothin' Bad (About My Baby)/Softly In The Night	Cookies	03.1963	-	7[13]	Dimension 1008	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin][3[10].R&B Chart]
Will Power/I Want A Boy For My Birthday	Cookies	07.1963	-	72[5]	Dimension 1012	[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Gerry Goffin]
Girls Grow Up Faster Than Boys/Only To Other People	Cookies	11.1963	-	33[11]	Dimension 1020	[written by Gerry Goffin,Jack Keller][produced by Gerry Goffin][18[7].R&B Chart]

Conway Brothers

Conway Brothers byli amerykańską wokalno-instrumentalną grupą funk i soul z Chicago
w stanie Illinois, utworzoną na początku lat 80-tych XX wieku. W jej skład wchodzili czterej bracia: Frederick Conway (instrumenty klawiszowe), Hiawatha Conway (perkusja), Huston Conway (gitara basowa i wokal) oraz James Conway (gitara).Działali głównie w latach 1982-1987, specjalizowali się w energicznych, imprezowych utworach łączących funkowe rytmy z soulowym wokalem, wydając muzykę w niezależnych wytwórniach, takich jak Paula Records i Ichiban Records. Ich brzmienie czerpało z wpływów electro-funk i dance tamtej epoki, przyczyniając się do rozwoju undergroundowej sceny R&B.

 

  Największy sukces grupy przyszedł wraz z ich singlem z 1985 roku "Turn It Up", który osiągnął szczyt na nr 11 na UK Singles Chart i nr 81 na US R&B chart, prezentując ich energetyczny styl z zaraźliwymi rytmami i wielowarstwowymi harmoniami napisanymi wspólnie przez braci. Ten utwór pojawił się na ich debiutanckim albumie Turn It Up! (1986), który zawierał także kolejne single, takie jak "Raise the Roof" (1986, nr 81 US R&B) i podkreślił ich samodzielnie wyprodukowane podejście do funku gotowego do gry w klubach. Następnie wydali drugi album, Lady in Red (1987), zawierający singiel "I Can't Fight It" (nr 84 US R&B), zanim rozpadli się w obliczu zmieniającego się krajobrazu muzycznego końca lat 80-tych. Późniejsze kompilacje, takie jak Dance Club Hits Vol. 1 (1996), pomógł zachować ich dziedzictwo w retrospektywach funku i soulu.

 

  Choć osiągnęli skromny wpływ na amerykańskie listy przebojów, wkład Conway Brothers w niezależny R&B lat 80-tych podkreśla dynamikę regionalnych zespołów funkowych, a ich muzyka nadal przyciąga kolekcjonerów i DJ-ów surową, taneczną energią.

 

  Conway Brothers byli amerykańskim zespołem R&B i funku założonym przez czwórkę rodzeństwa, pochodzącego z Hot Springs w Arkansas, gdzie urodzili się wszyscy członkowie. Ich matka, szukając lepszych możliwości, przeniosła rodzinę do Chicago w stanie Illinois i podjęła pracę w szatni lokalnego klubu. Tam bracia- James, Frederick, Hiawatha i Huston- uzupełniali dochody rodziny, sprzątając lokal po godzinach, podczas których odkrywali porzucone instrumenty i zaczęli uczyć się grać samodzielnie. Podczas gdy inne dzieci bawiły się na świeżym powietrzu, bracia pozostawali w domu, pilnie ćwicząc swój warsztat.W 1985 roku członkami zespołu byli James Conway (26 lat, gitara), Huston Conway (25 lat, bas i wokal), Hiawatha Conway (24 lata, perkusja) i Frederick Conway (23 lata, instrumenty klawiszowe). Poprzedzał ich piąty brat, Willie Conway, który pełnił funkcję muzycznego lidera rodziny, ale zmarł przed powstaniem grupy; żyjący bracia czcili jego pamięć, często czując jego obecność podczas występów. Hiawatha, samookreślony „żartowniś” rodziny, nosił niezwykłe imię wybrane przez rodziców ze względu na jego śmiałe i prowokacyjne konotacje, które często wzbudzały ciekawość publiczności. Bracia podkreślali, że ich bliska dynamika rodzeństwa była centralna dla ich procesu twórczego, przy czym wszyscy czterej przyczyniali się do pisania, produkcji i aranżacji ich materiału.

 

  Skromne początki rodziny na scenie muzycznej Chicago ukształtowały ich wczesną determinację; Wygrali wiele lokalnych konkursów talentów, ale podkreślali potrzebę wychodzenia poza konkursy, aby osiągnąć prawdziwy sukces. Aby sfinansować swoje nagrania, podejmowali się nisko płatnych koncertów, odzwierciedlając surowy, samowystarczalny etos, który definiował ich korzenie. To podwaliny w Hot Springs i Chicago pielęgnowały brzmienie zakorzenione w soulowym, energetycznym R&B, inspirowanym tętniącym życiem klubowym otoczeniem, w którym pracowała ich matka i gdzie po raz pierwszy eksperymentowali z muzyką. Ich powstanie miało swoje korzenie w rodzinnej współpracy, a grupa zadebiutowała na płycie w 1982 roku singlem „Set It Out” / „Gonna Refuse Your Love” wydanym przez wytwórnię Gerim, który uwydatnił ich optymistyczne, imprezowe brzmienie. Konkretne osobiste inspiracje muzyczne braci pozostają słabo udokumentowane. To połączenie regionalnych korzeni i współczesnego R&B pomogło ukształtować ich charakterystyczny styl przed przełomem w 1985 roku.

 W 1987 roku grupa przeszła do Ichiban Records, wytwórni soulowej z siedzibą w Atlancie, gdzie nagrali swój drugi i ostatni album Lady in Red. To wydanie łączyło współczesne techniki produkcji lat 80-tych z tradycyjnymi wpływami southern soul. Lista utworów zawierała tytułowy utwór „Lady in Red”, „Por-Sha”, „I Can't Fight It” oraz instrumentalny jam „Ohio Jam” nawiązujący do stylu Ohio Players. Singiel „I Can't Fight It” osiągnął 84. miejsce na listach przebojów R&B w USA. Pomimo zaprezentowania ewoluującego brzmienia z mocnymi aranżacjami wokalnymi i rytmicznymi groove'ami, album nie doczekał się promocji.

 

  Po „Lady in Red” Conway Brothers nie wydali już żadnych kolejnych nagrań, co doprowadziło do rozpadu zespołu w 1987 roku po pięciu latach działalności. Brak kolejnych wydawnictw pod szyldem grupy oznaczał koniec ich wspólnej kariery, choć poszczególni członkowie w kolejnych latach realizowali się w innych dziedzinach muzycznych.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn It Up	Conway Brothers	06.1985	11[10]	-	10 Records TEN 57	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers, 'Hotmix' Hudson][81[5].R&B Chart]
Raise The Roof	Conway Brothers	12.1985	77[2]	-	10 Records TEN 83	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][81[5].R&B Chart]
I Can't Fight It	Conway Brothers	03.1987	-	-	Ichiban 112	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][84[7].R&B Chart]

Controllers

 The Controllers to amerykańska grupa wokalna grająca soul i R&B,
pochodząca z Birmingham w Alabamie, która nagrała serię udanych nagrań pod koniec lat 70. i 80-tych XX wieku. 

Początkowo stanowili ośmioosobową grupę gospel, a do czasu rozpoczęcia nauki w gimnazjum zespół liczył już czterech członków: Reginalda McArthura (baryton), Rickeya Lewisa (tenor), Larry'ego McArthura i Lenarda Browna.  Rosnąca renoma w Birmingham doprowadziła do spotkania z Clevelandem Eatonem, basistą Ramsey Lewis Trio. Pod przewodnictwem Eatona, Soul Controllers, jak się wówczas nazywali,  nagrali swój pierwszy singiel zatytułowany „Right on Brother, Right On”. Stał się on regionalnym hitem, gdy zespół uczęszczał jeszcze do Fairfield High School. 

  W 1976 roku grupa zwróciła na siebie uwagę wytwórni Juana Records, prowadzonej przez Fredericka Knighta, również z Birmingham. Nagrywając w Malaco Studios w Jackson w stanie Missisipi, ich pierwszy singiel z płyty Juana trafił na listy przebojów, ale to ich drugi album, „Somebody's Gotta Win, Somebody's Gotta Lose”, ugruntował ich pozycję. Utwór, trwająca ponad osiem minut ballada, wspiął się na 8. miejsce na liście Billboard R&B w USA i na 3. miejsce na liście Cash Box soul w 1977 roku (103. miejsce na liście BB Pop). Występy sceniczne grupy pomogły im również supportować Raya Charlesa, Nancy Wilson, B.B. Kinga i The Temptations. 

 Następna ballada, „Heaven Is Only a Step Away”, wspięła się na 37. miejsce na liście R&B, ale pomimo wydania dwóch kolejnych albumów w Juana, grupie nie udało się odnieść kolejnego wielkiego sukcesu singlowego. W 1983 roku grupa podpisała kontrakt z nieżyjącym już Jimmym Bee, menedżerem z San Francisco, i podpisała kontrakt płytowy z MCA Records. Ich pierwszy singiel wydany przez wytwórnię, „Crushed” (z udziałem Steviego Wondera grającego na harmonijce ustnej), przywrócił im miejsce na listach przebojów, osiągając 30. miejsce na liście R&B w 1984 roku, a dwa lata później „Stay” wspiął się na 12. miejsce. Ich cover utworu Marvina Gaye'a „Distant Lover” również okazał się popularny. Te przeboje zaowocowały serią występów w programie Soul Train oraz w Radio City Music Hall i Carnegie Hall. W tym czasie grupa występowała również w MTV, w programie BET Video Soul oraz na antenie HBO. 

 Pod wodzą Bee, Controllers przenieśli się w 1989 roku do wytwórni Capitol Records, aby wydać album „Just in Time”, którego współproducentami byli Donnell Spencer Jr., Sam Sims, Ollie E. Brown i Vassal Benford. Album nie znalazł się w pierwszej czterdziestce list przebojów, ale przywrócił im popularność wśród wiernych fanów. Jednak dwa utwory z albumu trafiły na listy przebojów. Kompozycja Donnella Spencera, „Temporary Lovers”, dotarła do 43. miejsca na liście Billboard R&B, a kolejny utwór „Just in Time”, skomponowany wspólnie przez Spencera i Simsa, dotarł do 87. miejsca. Po przerwie w koncertowaniu i nagrywaniu, czwórka powróciła pod koniec lat 90-tych i dołączyła do Malaco Records, aby nagrać swój samodzielnie wyprodukowany album „Clear View”, który zawierał cover utworu Steviego Wondera „Superstition” oraz poprawioną wersję „Somebody's Gotta Win”.

 Reginald McArthur (urodzony jako Reginald Duwayne McArthur 25 września 1954 r.) zmarł 19 kwietnia 2018 r. w wieku 63 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The People Want Music/Feeling A Feeling	Controllers	08.1976	-	-	Juana 3406	[written by Mary Holland Bryant][produced by Frederick Knight][82[5].R&B Chart]
Somebody's Gotta Win, Somebody's Gotta Lose/Feeling A Feeling	Controllers	10.1977	-	102[2]	Juana 3414	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][8[19].R&B Chart]
Heaven Is Only One Step Away/Sho Nuff A Blessin'	Controllers	02.1978	-	-	Juana 3416	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][37[10].R&B Chart]
If Somebody Cares/The Reaper	Controllers	12.1978	-	-	Juana 3419	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][65[9].R&B Chart]
I Can't Turn The Boogie Loose/I'll Miss You Always	Controllers	09.1979	-	-	Juana 3424	[written by F. Knight, M. Ward][produced by Frederick Knight][90[4].R&B Chart]
We Don't/Gunning For Love	Controllers	02.1980	-	-	Juana 3426	[written by J. Sahmwell, T. Tate][produced by Frederick Knight][43[9].R&B Chart]
My Love Is Real/Ankle Chain	Controllers	04.1982	-	-	Juana 3701	[written by David Camon][produced by Frederick Knight][76[5].R&B Chart]
Crushed/Nothing Can Stop This Feeling	Controllers	09.1984	-	-	MCA 52450	[written by Michael Watson][produced by Nick Johnson][30[14].R&B Chart]
Just For You/Leaving Me	The Controllers With Valerie DeNece	02.1985	-	-	MCA 52511	[written by Nick Johnson,Grady Young][85[3].R&B Chart]
Stay/Undercover Lover	Controllers	03.1986	-	-	MCA 52704	[written by Vernon Jeffrey Smith,Barry J. Eastmond][produced by Kenny Thomas][12[16].R&B Chart]
Distant Lover/Got A Thang	Controllers	07.1986	-	-	MCA 52865	[written by Marvin Gaye,Sandra Greene,Gwen Fuqua][produced by Galen Senogles, Ralph Benatar, The Controllers][34[12].R&B Chart]
Sleeping Alone/Deeper In Love	Controllers	08.1987	-	-	MCA 53149	[written by Victor Burns][produced by Galen L. Senogles, Ralph Benatar][24[12].R&B Chart]
Play Time	Controllers	02.1988	-	-	MCA 53214	[written by Sam Dees, Janet DuBois][produced by Ralph Benatar, Galen L. Senogles][69[7].R&B Chart]
Temporary Lovers	Controllers	04.1989	-	-	Capitol 44329	[written by D. Spencer, Jr., S. Sims][produced by Donnell Spencer Jr., Sam Sims, Jimmy Bee, Michael J. Brown][43[10].R&B Chart]
Just In Time/Temporary Lovers	Controllers	08.1989	-	-	Capitol 44414	[written by D. Spencer, Jr., S. Sims][produced by Donnell Spencer, Jr., Sam Sims, Jimmy Bee][87[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In Control	Controllers	12.1977	-	146[6]	Juana 200 001	[produced by Frederick Knight]

Contours

Zespół powstał w Detroit w 1959 r. jako rhythm and bluesowa grupa wokalna w składzie Billy
Gordon, Billy Hoggs, Joe Billingslea i Sylvester Potts. W 1960 r. dołączył do nich Hubert Johnson, i właśnie kuzyn Johnsona - Jackie Wilson zapewnił kwintetowi przesłuchanie, a następnie kontrakt w wytwórni Tamla Motown w 1961 r.
 

Pierwsze single nie przyniosły powodzenia, ale w 1962 r. taneczny numer "Do You Love Me" stał się jednym z największych jak dotąd hitów wytwórni, wchodząc na szczyt notowań rhythm and bluesowych i dochodząc do 3. miejsca na amerykańskiej liście pop.
Taka sama frenetyczna mieszanka rhythm and bluesa i szalonego twista stanowiła o sile kolejnego nagrania "Shake Sherry" z 1963 r. Obie kompozycje wpłynęły w dużym stopniu na brytyjskie grupy beatowe; piosenkę "Do You Love Me" nagrali Brian Poole And The Tremeloes, Faron's Flamingos i The Dave Clark Five.
 

Niestety The Contours nie zdołali wykorzystać swojego szybko osiągniętego sukcesu. Ich ekscytujące, nieco chaotyczne brzmienie przestało się podobać w Motown, gdzie preferowano choreograficzną rutynę i zwarte harmonie grup takich jak The Temptations and The Four Tops. The Contours weszli w okres częstych zmian składu, zaliczając sporadyczne sukcesy w notowaniach rhythm and bluesowych nagraniami "Can You Jerk Like Me", dowcipną piosenką "First I Look At The Purse" Smokey Robinsona i tanecznym numerem "Just A Little Misunderstanding".
 

Ostatnim oficjalnym singlem zespołu był "It's So Hard Being A Loser" (z 1967 r.), ale pamięć o grupie przetrwała dzięki płytom jakie ukazywały się, szczególnie w Wielkiej Brytanii, również po jej rozwiązaniu. Jeden z wokalistów, Dennis Edwards, odniósł później duży sukces w zespole The Temptations oraz jako solista.
W 1972 r. na fali nostalgii do lat 60-tych pojawiło się nowe wcielenie The Contours i choć Johnson popełnił 11 lipca 1981 r. samobójstwo, to jednak trio w składzie Billingslea, Potts i Jerry Green występowało jeszcze aż do lat 80-tych.
 

W 1988 r. piosenka "Do You Love Me" powróciła do amerykańskiej Top 20, po wykorzystaniu jej w filmie "Dirty Dancing".
Aktualny skład grupy: Joe Billingslea, Sylvester Potts, Arthur Hinson, Charles Davis i Darrel Nunlee nagrał w 1990 r. album Running In Circles dla w wytwórni Motor City Iana Levine'a. Jeden z byłych członków formacji Joe Stubbs nagrał, również dla tej wytwórni, longplay Round And Round.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do You Love Me / Move Mr. Man	Contours	08.1962	-	3[18]	Gordy 7005	[gold-US][written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.][1[3][17].R&B; Chart]
Shake Sherry / You Better Get in Line	Contours	12.1962	-	43[9]	Gordy 7012	[written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.][21[4].R&B; Chart]]
Don't Let Her Be Your Baby / It Must Be Love	Contours	04.1963	-	64[6]	Gordy 7016	[written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.]
Can You Do It / I'll Stand By You	Contours	04.1964	-	41[6]	Gordy 7029	[16[9].R&B; Chart][written by Thelma Gordy/Richard Street][produced by Richard Street]
Can You Jerk Like Me / That Day When She Needed Me	Contours	12.1964	-	47[7]	Gordy 7037	[A:15[10].R&B; Chart][B:37[1].R&B; Chart][A:written by Ivory Joe Hunter/Mickey Stevenson][B:written by William "Smokey" Robinson][B:produced by William "Smokey" Robinson]
First I Look at the Purse / Searching for a Girl	Contours	08.1965	-	57[8]	Gordy 7044	[written by Smokey Robinson ,Bobby Rogers][produced by Smokey Robinson][12[11].R&B; Chart]
Just a Little Misunderstanding / Determination	Contours	05.1966	31[6]	85[2]	Gordy 7052	[written by Stevie Wonder,Clarence Paul, Morris Broadnax,Luvel Broadnax][produced by Ivy Jo Hunter][18[6].R&B; Chart]
It's So Hard Being a Loser / Your Love Grows More Precious Everyday	Contours	04.1967	-	79[3]	Gordy 7059	[written by James Dean,William Weatherspoon][produced by James Dean,William Weatherspoon][35[7].R&B; Chart]
Do you love me	Contours	06.1988	-	11[16]	Motown Yesteryear 448	[written by Berry Gordy, Jr.][produced by Berry Gordy, Jr.][wersja z filmu "Dirty dancing"]

Continental IV

Continental IV był   kwartetem soulowym z początku lat 70-tych i jednym z najlepszych
zespołów o „słodkim” falsecie. Lider Freddie Kelly nie zdobył ani pochwał, ani przebojów Williama Harta z Delfonics, Teda Millsa z Blue Magic, Harry'ego Raya z Moments, ani Russella Tompkinsa Jr. ze Stylistics, ale dysponował równie porywającym, eterycznym falsetem. Kelly, Ronnie i Larry McGregor oraz Anthony Burke nagrywali dla wytwórni Jay Walking. 

 

Ich singiel „Day By Day (Every Minute of the Hour)” z 1971 roku pozostaje ulubioną balladą, choć dotarł dopiero do 19. miejsca na listach przebojów soul. Współczesny wokalista soulowy Chuck Stanley nagrał cover tego utworu pod koniec lat 80-tych. Single Continental IV zostały wznowione na płycie CD „Dream World” wydawnictwa Collectables. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Don't Have You/The Way I Love You	Continental 4	03.1971	-	-	Jay-Walking 009	[written by Sandra McGregor][produced by Bobby Martin ][49[2].R&B Chart]
Day By Day (Every Minute Of The Hour)/What You Gave Up	Continental 4	05.1971	-	84[5]	Jay-Walking 011	[written by Robert L. Martin, Eugene Lemon][produced by Bobby Martin ][19[8].R&B Chart]

Rodger Collins

Rodger Collins Jr. (ur. 20 sierpnia 1940 r.) znany również jako Hajji Rajah Kasim Sabrie, to
amerykański wokalista i muzyk soulowo-funkowy. 

 

 Collins urodził się w Santa Anna w Teksasie, a jako nastolatek przeprowadził się do San Francisco w Kalifornii. Wygrał konkurs talentów w Oakland, zanim studiował aktorstwo w San Francisco. Śpiewał w klubach, a na początku lat 60-tych podpisał kontrakt z wytwórnią Fantasy Records, która wydawała jego płyty w swojej filii, wytwórni Galaxy. Chociaż jego dwa pierwsze single nie odniosły sukcesu, jego trzeci singiel, „She's Looking Good”, napisany przez Collinsa i zaaranżowany przez Raya Shanklina, osiągnął 44. miejsce na liście Billboard R&B i 101. miejsce na liście przebojów pop w 1966 roku. Utwór stał się później większym hitem Wilsona Picketta, a nagrali go również David Lee Roth oraz Jack Mack and the Heart Attack do filmu Tuff Turf z 1985 roku.

 

  Do innych znaczących nagrań Collinsa należały: „Foxy Girls in Oakland” z 1970 roku, napisany przez Joe Crane'a z Hoodoo Rhythm Devils, oraz „You Sexy Sugar Plum” wydany przez Fantasy Records w 1973 roku. Ten ostatni utwór osiągnął 22. miejsce na brytyjskiej liście przebojów po wznowieniu w 1976 roku, w odpowiedzi na zapotrzebowanie północnej sceny soulowej.

 

  Collins był znany ze swoich energicznych występów, w tym jako support przed Elvisem Presleyem oraz Ike'em i Tiną Turner w Las Vegas w Nevadzie w połowie lat 70-tych. Pisał również piosenki nagrywane przez innych wokalistów, w tym Charlesa Browna i Sugar Pie DeSanto. Po trasie koncertowej z Joe Texem, Collins przeszedł na islam i zmienił nazwisko na Rajah Kasim Sabrie. W 1974 roku całkowicie wycofał się z występów, a później założył firmę zajmującą się naprawą sprzętu AGD w Oakland. Założył również Garden Tree Music, aby wydawać własne nagrania, wydając albumy „Through My Eyes” (2009) i „Just One More Time” (2013).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's Looking Good/I'm Serving Time	Rodger Collins	02.1967	-	-	Galaxy 750	[written by Rodger Collins][produced by David Lee Roth][44[5].R&B Chart]
You Sexy Sugar Plum (But I Like It)/I'll Be Here (When The Morning Comes)	Rodger Collins	04.1976	-	-	Fantasy FTC 132	[written by Rodger Collins][produced by Rodger Collins]

Lyn Collins

Gloria Lavern Collins (ur. 12 czerwca 1948r - zm. 13 marca 2005r), lepiej znana jako
Lyn Collins, była amerykańską wokalistką soulową, najbardziej znaną ze współpracy z Jamesem Brownem w latach 70-tych i wpływowego funkowego singla z 1972 roku „Think (About It)”. Collins, od dziesięcioleci ulubiona artystka hip-hopowa, R&B i taneczna, jest zdecydowanie najczęściej samplowaną artystką wszech czasów, a fragmenty jej nagrań wykorzystano w ponad 3500 utworach.

  Collins rozpoczęła karierę nagraniową w wieku 14 lat. Grała z Charles  Pike & The Scholars. Wysłała swoją taśmę demo Jamesowi Brownowi, który początkowo traktował ją priorytetowo po Marvie Whitney i Vicki Anderson. Po tym, jak Anderson po raz drugi opuściła Browna, Collins otrzymała szansę zostania wokalistką w jego trasie koncertowej. Jej pierwszym singlem był „Wheel of Life” wydany w 1971 roku przez King Records. Kiedy Brown odszedł z wytwórni, Collins przeszła do Polydor i People, co sprawiło, że płyta została zaniedbana.

  Collins nagrała „What My Baby Needs Now Is a Little More Lovin'” z Jamesem Brownem w 1972 roku. Jej największym solowym hitem był wyprodukowany przez Jamesa Browna utwór w stylu gospel „Think (About It)” z jej albumu o tym samym tytule z 1972 roku, wydanego przez People Records. Utwór zawiera pięć breaków, które były szeroko samplowane w hip-hopie i drum'n'bassie, z których najbardziej znanym jest „Yeah! Woo!” i „It takes two to make a thing go right” w utworze Roba Base'a i DJ-a E-Z Rocka „It Takes Two”, który jest skomponowany niemal w całości z sampli z utworu Think, w tym kilku wersów wokalnych Collinsa.

  Nagrała również funkowy utwór z 1974 roku „Rock Me Again and Again and Again and Again and Again and Again”. W 1975 roku wydała album Check Me Out If You Don't Know Me by Now. Później śpiewała w chórkach u boku Dionne Warwick i Roda Stewarta. Pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych. Collins próbowała powrócić jako diwa taneczno-klubowa, nagrywając singiel house „Shout” dla belgijskiej wytwórni ARS. W tym okresie zakończyła trasę koncertową po Europie i koncert w 1987 roku u boku Funky People Jamesa Browna, na którym nie wystąpił sam Brown.  

W 1993 roku popularność Collins wzrosła dzięki wokalistce dancehall Patrze, która zaprosiła Collins do występu w jej przebojowym remake'u „Think (About It)”; częściowo dzięki temu zainteresowaniu, jej dwa oficjalne albumy zostały wznowione w Anglii i Holandii. W lutym 2005 roku Collins wyruszyła w swoją pierwszą solową trasę koncertową. Przez trzy tygodnie występowała w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech, Austrii i Szwajcarii. 

 Krótko po powrocie z europejskiej trasy koncertowej w 2005 roku Collins zmarła w Pasadenie w Kalifornii w wieku 56 lat z powodu ataku padaczki związanego z arytmią serca. Inna wokalistka wspierająca Jamesa Browna, Martha High, towarzyszyła Collins w jej ostatnich dniach życia. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Think (About It)/Ain't No Sunshine	Lyn Collins	09.1972	-	66[7]	People 608	[written by James Brown][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
Me And My Baby Got A Good Thing Going/I'll Never Let You Break My Heart Again	Lyn Collins	12.1972	-	86[4]	People 615	[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins][produced by James Brown][9[17].R&B Chart]
What My Baby Needs Now Is A Little More Lovin'/This Guy-This Girl's In Love	James Brown And Lyn Collins	12.1972	-	56[7]	Polydor 14157	[written by James Brown,Fred Wesley,Lyn Collins,Dave Matthews][produced by James Brown][17[10].R&B Chart]
Mama Feelgood/Fly Me To The Moon	Lyn Collins	03.1973	-	-	People 618	[written by James Brown,Lyn Collins][produced by James Brown][37[4].R&B Chart][piosenka z filmu "Black Ceasar"]
How Long Can I Keep It Up Part I/How Long Can I Keep It Up Part I & Il	Lyn Collins	07.1973	-	-	People 623	[written by James Brown, Fred Wesley][produced by James Brown][45[9].R&B Chart][piosenka z filmu "Slaughters Big Riff Off"]
Take Me Just As I Am/People Make The World A Better Place	Lyn Collins	09.1973	-	-	People 626	[written by James Brown][produced by James Brown][35[9].R&B Chart]
We Want To Parrty, Parrty, Parrty/You Can't Beat Two People In Love	Lyn Collins	11.1973	-	-	People 630	[written by James Brown][produced by James Brown][64[8].R&B Chart]
Give It Up Or Turnit A Loose/What The World Needs Now Is Love	Lyn Collins	05.1974	-	-	People 636	[written by Charles Bobbit][produced by James Brown][77[8].R&B Chart]
Rock Me Again And Again And Again And Again And Again And Again (6 Times)/ Wide Awake In A Dream	Lyn Collins	08.1974	-	-	People 641	[written by J. Brown, L. Austin][produced by James Brown][53[9].R&B Chart]
If You Don't Know Me By Now/Baby Don't Do It	Lyn Collins	10.1975	-	-	People 659	[written by Kenny Gamble][produced by James Brown][82[5].R&B Chart]