producent i DJ. Popularyzator muzyki northern soul Wielkiej Brytanii i twórca stylu hi-NRG, współtworzył i współprodukował płyty, których sprzedaż przekroczyła 40 milionów egzemplarzy
Ian Geoffrey Levine urodził się 22 czerwca 1953 r. w Blackpool w hrabstwie Lancashire w Anglii. Jego rodzice byli właścicielami i prowadzili kompleks „Lemon Tree” w Blackpool, w tym kasyno i klub nocny.Levine jest otwarcie homoseksualny. W lipcu 2014 r. doznał poważnego udaru, w wyniku którego ma poważne ograniczenia ruchomości lewej strony ciała. Levine pokonał również raka nosa, raka pęcherza moczowego, sepsę i sarkoidozę.Levine spędził dekady na odnalezieniu 3000 swoich krewnych. Przez lata zorganizował kilka spotkań z setkami członków rodziny, które były relacjonowane przez media. Levine napisał książki o swoich poszukiwaniach genealogicznych.
Dj Levine zaczął kolekcjonować płyty Motown w wieku 13 lat, budując kolekcję w sklepach z płytami w Wielkiej Brytanii oraz w tych, które jego rodzina odwiedzała podczas wakacji w USA. Później stał się zapalonym kolekcjonerem soulu, R&B i muzyki Northern soul. Po tym, jak jego rodzice wyemigrowali na Karaiby w 1979 roku, Levine sprzedał większość swoich płyt, aby sfinansować zakup domu w Londynie. Uczestnicząc w pierwszych nocnych imprezach Northern soul w klubie nocnym „The Twisted Wheel” w Manchesterze z DJ-em Lesem Cokellem], po ukończeniu szkoły w 1971 roku został didżejem w Blackpool Mecca z Tonym Jebbem. Levine wraz z innymi DJ-ami udał się do Stoke-on-Trent, aby wziąć udział w nocnym klubie Northern soul „Torch”. Impreza została szybko zamknięta, ale była prekursorem wydarzeń w Wigan Casino, na których Levine był DJ-em podczas trzeciej nocy.
Współpracując z innym DJ-em, Colinem Curtisem, para ta była odpowiedzialna za odwrócenie sceny Northern soul od polityki skupiającej się wyłącznie na starych przebojach, w stronę nowoczesnego soulu i disco. W rezultacie DJ John Peel z BBC Radio 1 udał się do Blackpool, aby przeprowadzić wywiad z Levine’em. Po otwarciu 6 grudnia 1979 roku Levine został pierwszym rezydentem klubu, który w swojej siedzibie, w londyńskiej gejowskiej dyskotece Heaven, pozostał tam przez prawie całe lata 80-te. Ostatecznie odszedł w 1989 roku. Levine był również pierwszym DJ-em urodzonym w Wielkiej Brytanii, który miksował płyty.
W 1973 roku Levine zwrócił na siebie uwagę, gdy utwór Roberta Knighta „Love on a Mountain Top” trafił do pierwszej dziesiątki brytyjskich list przebojów. W kolejnym roku asystował Dave'owi McAleerowi w kompilacji albumu „Solid Soul Sensations”, który został wydany przez brytyjską wytwórnię Disco Demand i osiągnął 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Dzięki wsparciu ojca, Levine udał się do Nowego Jorku i współprodukował płytę „Reaching for the Best” z dziewczęcym zespołem Exciters, która osiągnęła 31. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, sprzedając 80 000 płyt. To pozwoliło Levine’owi na wyjazd do Chicago, gdzie odbył przesłuchania i podpisał kontrakty z trzema nieznanymi wokalistkami: Postmanem L.J. Johnsonem, Barbarą Pennington i Evelyn Thomas.
Debiutanckie płyty Thomas i Johnson znalazły się na brytyjskiej liście Top 30, zapewniając im występ w programie „Top of the Pops” 19 lutego 1976 roku. Barbara Pennington odniosła sukces disco w Stanach Zjednoczonych w następnym roku dzięki piosence „24 Hours a Day” (4. miejsce na liście Billboard Disco Charts), podobnie jak James Wells, którego „My Claim to Fame” osiągnął tę samą pozycję w 1978 roku. Po serii albumów pod koniec 1979 roku, produkcja płyt Levine'a ustała, gdy cztery jego kontrakty płytowe upadły z powodu upadku disco, co pozostawiło go w długach z powodu wysokich kosztów produkcji.
Według Levine'a, w 1983 roku londyński sklep z płytami Record Shack zaoferował Levine'owi 2000 funtów za założenie nowej, wspólnej wytwórni płytowej Record Shack Records, chociaż Record Shack dystrybuował płyty już od 1980 roku Dzięki przyjacielowi Jean-Philippe'owi Iliesco, wykorzystał on swoje Trident Studios i po trzyletniej przerwie w nagrywaniu wznowił współpracę z Fiachrą Trenchem w zakresie pisania piosenek. Pierwszym albumem tej wytwórni był „So Many Men, So Little Time” Miquel Brown , który sprzedał się w dwóch milionach egzemplarzy i dotarł do drugiego miejsca na liście przebojów American Dance Club Songs.
Szybko pojawił się „High Energy” Evelyn Thomas, największy hit Levine’a, który sprzedał się w ponad 7 milionach egzemplarzy na całym świecie.Po nim nastąpiło kilka kolejnych singli tanecznych, zanim współpraca z Record Shack zakończyła się w 1985 roku. Po kilku kolejnych wydawnictwach w różnych wytwórniach w 1986 roku, Levine założył w grudniu własną wytwórnię Nightmare Records, która w ciągu kolejnych trzech lat wydała 90 singli Hi-NRG Zmiksował również liczne hity dance-popowe dla różnych artystów, w tym Pet Shop Boys, Bucks Fizz, Erasure, Kim Wilde, Bronski Beat, Amanda Lear, Bananarama, Tiffany, Dollar i Hazell Dean.
W okresie współpracy z wytwórnią Nightmare Records Levine nawiązał współpracę z byłą wokalistką Motown, Kim Weston, w 1987 roku. Współpraca ta doprowadziła do nagrania przez Levine'a kilku innych byłych artystów Motown, w tym Mary Wilson z The Supremes, Jimmy'ego Ruffina i Brendy Holloway. Po spotkaniu 60 gwiazd Motown, w tym Edwina Starra i Leviego Stubbsa, na dachu hotelu Pontchartrain, niedaleko oryginalnego budynku Hitsville USA, Motorcity Records zostało uruchomione jako wytwórnia płytowa. Początkowo dystrybuowana przez PRT, następnie Pacific, Charly i w końcu Total/BMG, wytwórnia zakończyła działalność w 1992 roku z powodu poważnych strat finansowych.Nagrano 750 utworów, a kolejne 107 zostało dodanych pod koniec lat 90-tych przez Pat Lewis i Brendę Holloway. Wytwórnia miała na swoim koncie tylko jeden przebój popowy - „Footsteps Following Me”, który w 1991 roku znalazł się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy przebojów, autorstwa Frances Nero.
Po finansowej porażce Motorcity Records Levine współtworzył i współprodukował single oparte na hi-NRG dla różnych zespołów, w tym Take That (współprodukował trzy utwory na ich debiutanckim albumie, w tym cover utworu „Could It Be Magic”, który zdobył nagrodę dla najlepszego brytyjskiego singla na Brit Awards w 1993 roku, a także współtworzył z Billym Griffinem ich hit „I Found Heaven”, który znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów) oraz The Pasadenas (współprodukował z Billym Griffinem trzy utwory na ich albumie „Yours Sincerely” z 1992 roku, w tym przebój numer 4 w Wielkiej Brytanii „I'm Doing Fine Now”) Po rozstaniu z Take That Management, Levine założył w 1993 roku zespół Bad Boys Inc., który wydał 6 singli w Wielkiej Brytanii i album, który znalazł się w pierwszej dwudziestce, a następnie kolejne hity z „Upside Down”, „Gemini” i „Optimistyc”. Amerykańska wytwórnia Hot Productions od 1993 roku wznawiała na płytach CD cały katalog Levine'a z lat 70. i 80-tych, a także znaczną część jego katalogu „Motorcity”, zanim zakończyła działalność w 1998 roku.
Levine był również współautorem i współproducentem muzyki przewodniej do programu telewizyjnego Donny Summer „Discomania” z 2004 roku. W 2010 roku Levine założył nowy boysband o nazwie Inju5tice. Po komercyjnym niepowodzeniu debiutanckiego „A Long Long Way from Home” wydanie albumu zostało anulowane, a zespół i Levine się rozstali.
Do 1998 roku Levine odnalazł w Stanach Zjednoczonych 179 byłych wokalistów soulowych z Northern soul na potrzeby swojego czterogodzinnego filmu dokumentalnego „The Strange World of Northern Soul” . Po wydaniu w 2006 roku albumu „Solid Ground” (nazwanego tak na cześć jego współpracy z Sidneyem Barnesem w 2001 roku, która stała się ulubionym albumem na scenie Northern soul), Levine założył w 2007 roku wytwórnię Centre City Records specjalnie po to, by nagrać serię albumów z muzyką soul szytą na miarę. W latach 2007–2012 wydał dziewięć albumów, każdy po 24 utwory.
Po 12-letniej przerwie Levine wydał w tej wytwórni swój dziesiąty album, „Northern Soul 2024”, w marcu 2024 roku na którym wznowił współpracę z Fiachrą Trench, swoim poprzednim współpracownikiem z lat 70. i 80-tych. Levine jest fanem serialu science fiction BBC „Doktor Who”. i twierdzi, że w 1978 roku wstrzymał niszczenie starych odcinków, a także przywrócił brakujące odcinki.W połowie lat 80. członkowie zespołu produkcyjnego przez pewien czas konsultowali się z Levine'em w sprawie ciągłości serialu, ale tylko nieoficjalnie. W 1985 roku, kiedy BBC ogłosiło osiemnastomiesięczną przerwę w emisji serialu, a plotki o jego anulowaniu były szeroko rozpowszechnione, Levine był mocno zaangażowany w protest medialny, potajemnie zorganizowany przez producenta serialu Johna Nathana-Turnera. Wystąpił w programie „News at One” stacji ITN, sprzeciwiając się tej decyzji, i wraz z kierownikiem produkcji serialu, Garym Downie, zebrał grupę aktorów z serialu, aby nagrać „Doktor w potrzebie”. Singiel został powszechnie skrytykowany.[44] Levine zorganizował również prywatny projekt odtworzenia nieukończonej historii Doktora Who z 1979 roku, pt. Shada, z animacją i nowo nagranymi dialogami wielu żyjących członków obsady. Levine miał nadzieję, że projekt zostanie wydany na DVD, ale redaktor zlecający serię DVD Doktora Who nie wykorzystał animacji Levine'a w wydaniu DVD Ukończona wersja Levine'a pojawiła się na stronach torrentowych prawie dwa lata później, 12 października 2013 roku. Levine był odpowiedzialny za produkcję wielu materiałów dodatkowych do wydań DVD Doktora Who: dokumenty Over the Edge i Inside the Spaceship znalazły się na trzypłytowym zestawie The Beginning, a Genesis of a Classic pojawił się na wydaniu Genesis of the Daleks. Był również współautorem muzyki przewodniej do K-9 and Company, odcinka pilotażowego proponowanego spin-offu Doktora Who z udziałem psa-robota i Sarah Jane Smith.
Kompozycje Iana Levine na listach przebojów
| [with Herb Rooney] 10/1975 Reaching for the Best The Exciters 31.UK [with Paul Wilson] 01/1976 Weak Spot Evelyn Thomas 26.UK [with Danny Leake] 02/1976 Your Magic Put a Spell on Me L.J. Johnson 27.UK 04/1976 Doomsday Evelyn Thomas 41.UK 02/1977 Twenty-Four Hours a Day Barbara Pennington 107.US 11/1992 24 Hours a Day Nomad 61.UK [with Fiachra Trench] 06/1983 So Many Men, So Little Time Miquel Brown 107.US 04/1984 High Energy Evelyn Thomas 85.US/5.UK 08/1984 Masquerade Evelyn Thomas 60.UK 12/1984 Heartless Evelyn Thomas 95.UK 06/1985 Sorry Wrong Number Evelyn Thomas 100.UK 02/1986 Cold Shoulder Evelyn Thomas 81.UK 11/2003 High Energy Axwell 113.UK [with Steven Wagner] 07/1989 All Over the World Chuck Jackson 97.UK 10/1992 All Over the World Junior 74.UK [with Ivy Jo Hunter & Steven Wagner] 04/1991 Footsteps Following Me Frances Nero 17.UK [with Billy Griffin] 08/1992 I Found Heaven Take That 15.UK 08/1992 Moving in the Right Direction The Pasadenas 49.UK [with Desmond Dyer & Clive Scott] 12/1993 Walking on Air Bad Boys Inc 24.UK [with Nigel Stock, John Reid & Graham Wilson] 05/1994 More to This World Bad Boys Inc 8.UK 06/1994 Lead Me On Milan 82.UK 07/1994 Take Me Away (I'll Follow You) Bad Boys Inc 15.UK 09/1994 Caught Up in My Heart Optimystic 49.UK 09/1994 Love Here I Come Bad Boys Inc 26.UK 01/1996 Change Your Mind Upside Down 11.UK 02/1996 Steal Your Love Away Gemini 37.UK [with Darren Pearce, Fiachra Trench & Steve McCutcheon] 09/1994 Lifting Me Higher Gems for Jem 28.Uk [with Clive Scott, Nigel Stock] 06/1996 Never Found a Love Like This Before Upside Down 19.UK [with Dean Marriott, Neil Hinde, Loleatta Holloway, Manu Dibango, James Roach, George Morel, Ralph Tee, Steve Wagner] 08/1996 Do That to Me The Lisa Marie Experience 33.UK [with Clive Scott ] 05/2003 Tabloid Queen Jamie Pearce 126.UK [with Brian Dogg, Clive Scott,Jacques Offenbach] 12/2004 Do the Can Can Skandi Girls 38.UK [with Glenn Keiles, Matt Baldwin] 10/2010 Long Long Way from Home Inju5tice 179.UK |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz