Outta Control

Outta Control, a później Killer Bunnies, był kanadyjskim projektem house/eurodance z
siedzibą w Toronto w Ontario. 

 

 DJ/remikser/producent Barry Harris  i Rachid Wehbi wraz z wokalistką Kimberley Wetmore początkowo połączyli siły i zaczęli nagrywać pod nazwą Outta Control. W latach 1995-1997 grupa miała trzy przeboje na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play magazynu Billboard: „Tonight It's Party Time”, „One of Us” (cover Joan Osborne)  i „Sinful Wishes” (cover Kon Kan). 

 

 Po zmianie nazwy zespołu na Killer Bunnies, Harris i Wehbi nagrali czwarty singiel, który znalazł się na listach przebojów z wokalistką Simone Denny, „I Can't Take the Heartbreak”, zawierający sample z utworu „Weekend” zespołu Class Action.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tonight It's Party Time	Outta Control	09.1995	-	-	Interhit 10158	[written by B. Harris, J. Calloway, L. Jackson][produced by Barry Harris, Terry Kelly][42[4].Hot Disco/Dance;Interhit 10 158 12"]
One Of Us	Outta Control	06.1996	-	-	Interhit 10160	[written by E. Bazilian][produced by Barry Harris, Rachid Wehbi][36[7].Hot Disco/Dance;Interhit 10 160 12"][#4 hit for Joan Osborne in 1996]
Sinful Wishes	Outta Control	01.1997	-	-	Interhit 10162	[written by B. Harris, B. Mitchell][produced by Barry Harris, Rachid][45[6].Hot Disco/Dance;Interhit 10 162 12"]
I Can't Take The Heartbreak	Killer Bunnies	01.1998	-	-	Universal 56162	[written by B. Harris, J. Calloway, L. Burgess, R. Wehbi][36[6].Hot Disco/Dance;Uptown 56 132 12"]

Miquel Brown

Miquel Brown (ur. 8 lutego 1945r jako Michael Brown) to kanadyjska aktorka,
wokalistka disco/soul, była tancerka i reżyserka teledysków. W latach 70. i 80-tych XX wieku zdobyła popularność dzięki piosence „Close to Perfection” oraz utworom Hi-NRG „So Many Men - So Little Time” i „He's a Saint, He's a Sinner”. Pierwotnie miała na imię Michael, ale rodzice zmienili pisownię (ale zachowali wymowę), aby nie mylić jej z ówczesnym producentem i autorem książek dla dzieci (Michaelem Brownem). Brown jest matką piosenkarki Sinitty i przyrodnią siostrą Amii Stewart.

 

Brown urodziła się w Montrealu w prowincji Quebec i wychowała w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Urodziła bliźniaczki Sinittę i Gretę w wieku 14 lat, chociaż Sinitta publicznie podała rok urodzenia jako 1963, a nie 1959. Brown zdecydowała się na opuszczenie uniwersytetu po przesłuchaniu do amerykańskiej grupy musicalu Hair, która koncertowała w tym samym miejscu, i otrzymała rolę Sheili. Pod koniec trasy Hair odwiedziła Australię. W 1973 roku Brown została obsadzona w głównej roli w spektaklu Decameron '73 w Roadhouse w Londynie. Następnie udzieliła wywiadu w programie Michaela Parkinsona. W 1975 roku zagrała w filmie Rollerball z Jamesem Caanem, a także w roli Miriam w filmie telewizyjnym Regan z 1974 roku, w ramach pasma Armchair Cinema ITV, które było w istocie odcinkiem pilotażowym serialu telewizyjnego The Sweeney. 

 

Przez dwa lata współpracowała również z zespołem wokalno-tanecznym „Second Generation”. Przez kolejne dwa lata Brown grała różne role w Bubbling Brown Sugar oraz występowała w programach telewizyjnych: Seaside Special (w sobotę 25 czerwca 1977 r.), Supersonic (w sobotę 5 marca 1977 r.- program 40), The Ronnie Corbett Show, Jack Parnell's Show, Musical Time Machine Vince'a Hilla oraz Bring on the Girls Bruce'a Forsytha.

 

  W 1976 roku Brown zagrała Siostrę Annę w musicalu Mardi Gras (którego premiera odbyła się 18 marca w Prince of Wales Theatre w Londynie). Dzięki temu została dostrzeżona i podpisała kontrakt na wydanie swojej pierwszej płyty, „First Time Around”. To doprowadziło ją do muzyka Alana Hawkshawa (z Emile Ford and the Checkmates, The Shadows i Love De-Luxe), który podpisał z nią kontrakt płytowy. Album „Symphony of Love” (1978) zawierał utwory tytułowe, „Dancin' with the Lights Down Low”, „This is Something New to Me”, „The Day They Got Disco in Brazil”, „Do It” i „Something Made of Love”. 

 

Również w 1978 roku Brown wystąpiła w amerykańskim filmie „Superman”, grając niemówiącego ósmego reportera w scenie po pierwszym zauważeniu Supermana. Potrzebując nowego producenta na początku lat 80-tych, Brown w 1983 roku skrzyżował ścieżki z Ianem Levine’em i Fiachrą Trenchem. Wraz z Record Shack Records stworzyli album „Manpower”, wydany w formacie Hi-NRG. Pierwszy singiel z albumu, „So Many Men -So Little Time”, osiągnął 88. miejsce na brytyjskiej liście przebojów 11 czerwca 1983 roku i zajął 2. miejsce na liście klubowej. 

 

W ciągu dwóch lat po Manpower, Brown wystąpiła w produkcjach teatralnych „Only in America”, musicalu Leibera i Stollera; „The Best Little Whorehouse in Texas” i „One Mo' Time”, a także w licznych klubach międzynarodowych, ale nie wydała kolejnych albumów aż do 1985 roku. Album „Close to Perfection” (również wyprodukowany przez Levine’a i Trencha) nie zdołał dorównać jej pierwszemu sukcesowi. Album zawierał dwa hity z amerykańskich stacji radiowych i list przebojów, „Black Leather” i „Close to Perfection”, z których ten drugi zapewnił jej najwyższą pozycję na brytyjskiej liście przebojów (63. miejsce) przez siedem tygodni.

 

  W 1986 roku Brown zastąpiła Helen Scott, wokalistkę zespołu The Three Degrees, gdy ta była w ciąży. Brown pomogła zespołowi, promując w Europie singiel „This Is the House”. Późniejsze utwory to „On the Radio”, „Footprints in the Sand” i „This Time It's Real”, wszystkie nagrane dla Nightmare Records. W 1989 roku Brown zagrała rolę Jill w drugim odcinku czwartej serii brytyjskiego serialu „Casualty”, zatytułowanym „Accidents Happen”. 

 

 W 1990 roku Brown wydała utwory „I Was Strong (My Moment)” i „Which Way Is Up” w wytwórni Hansa. W 1995 roku zagrała gospodynię w serialu „Solomon and Sheba” z Halle Berry. Również w tym samym roku zagrała sierżanta Pattona w serialu „French Kiss” z Meg Ryan i Kevinem Kline. Można ją usłyszeć w londyńskich nagraniach obsady „Elegies for Angels, Punks and Raging Queens” (1993) oraz „Fame” (1995) (jako Miss Sherman, nauczycielka angielskiego). Brown zagrała Murzynkę w sztuce Tramwaj zwany pożądaniem z 2001 roku wystawionej w Royal National Theatre (Lyttelton) w Londynie, w reżyserii Trevora Nunna, z Glenn Close w roli Blanche DuBois. Wystąpiła również w filmie z 2001 roku Wit.

 

W 2004 roku Brown zagrała Idellę w londyńskiej inscenizacji Purlie w Bridewell Theatre w Londynie (rolę tę pierwotnie grała Helen Martin z amerykańskiego sitcomu 227). Spektakl „Miquel Brown: The Lady, Her Loves and Her Lord” został zaprezentowany w Bullion Room Theatre w Londynie w 2005 roku. W 2005 roku Brown zagrała Chloe, starą pannę, w filmie „An American Haunting” z Sissy Spacek. W następnym roku, 2006, zagrała u boku Roberta Ashe w dramacie „11 września: Bliźniacze Wieże”. W 2006 roku Brown zagrała Lolo w filmie „London Successor”. W 2007 roku zagrała w oryginalnej londyńskiej inscenizacji musicalu „Menopause The Musical”. W marcu 2008 roku Brown pojawiła się w brytyjskim programie Celebrity Wife Swap, gdzie jej córka Sinitta zamieniła się partnerkami z byłym aktorem serialu Coronation Street, Brucem Jonesem. W 2008 roku zagrała w filmie „Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi” jako asystentka Harding, u boku Jeffa Bridgesa. Zagrała w filmie „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”, który miał premierę w 2016 roku, w roli Kata 2. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Symphony Of Love/When Did It All Begin To End?	Miquel Brown	01.1979	-	-	Pye 7N 45658	[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][28[7].Hot Disco/Dance;Polydor 058 12"]
So Many Men, So Little Time/Manpower	Miquel Brown	06.1983	88[4]	-	Record Shack SOHO 6	[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine][2[19].Hot Disco/Dance;TSR 828 12"]
He's A Saint, He's A Sinner/Maybe He Forgot	Miquel Brown	02.1984	68[4]	-	Record Shack SOHO 15	[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][29[10].Hot Disco/Dance;TSR 1216 LP]
So Many Men, So Little Time/Manpower	Miquel Brown	05.1984	78[4]	-	Record Shack SOHO 17	[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine]
Beeline	Miquel Brown	06.1984	-	-	TSR 832 [US]	[written by Fiachra Trench, Ian Levine][produced by Ian Levine][44[6].Hot Disco/Dance;TSR 832 12"]
Black Leather/Sunny Day	Miquel Brown	10.1984	85[3]	-	Record Shack SOHO 27	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Close To Perfection	Miquel Brown	08.1985	63[7]	-	Record Shack SOHO 48	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]

France Joli

France Joli   z domu Joly; ur. 2 lutego 1963 r.)  to kanadyjska wokalistka,
znana przede wszystkim z przebojów disco „Come to Me” i „Gonna Get Over You”. Gwiazda wśród nastolatków Urodzona jako France Joli w Montrealu w prowincji Quebec w Kanadzie, Joli dorastała w Dorion. Jej ojciec był handlarzem sprzętu, a matka nauczycielką. 

 Już w wieku czterech lat Joli występowała przed rodziną, układając usta do piosenek Barbry Streisand, a jednocześnie trzymając skakankę jak mikrofon; w wieku sześciu lat pojawiła się w telewizji. W wieku 11 lat Joli opuściła szkołę publiczną (matka udzielała jej korepetycji), aby skupić się na karierze scenicznej, regularnie występując w reklamach telewizyjnych i programach typu talent show. Wspólny znajomy zasugerował Joli spotkanie z muzykiem Tonym Greenem, którego Joli podeszła za kulisami po koncercie, proponując Greenowi objęcie stanowiska producenta muzycznego. Green nie traktował 13-letniej Joli poważnie: wspominał: „Aby się jej pozbyć, [powiedziałem] jej, żeby utrzymywała kontakt”.  

Według jednego ze źródeł, Joli ostatecznie odwiedziła dom Greena, aby dla niego zaśpiewać; podaje się również, że Green po raz pierwszy usłyszał Joli śpiewającą z widowni „koncertu kończącego rok szkolny”, w którym wystąpiła jesienią 1978 roku. Obie relacje są zgodne co do tego, że Green po raz pierwszy usłyszał Joli śpiewającą do płyty Streisand. Następnego dnia Green napisał dla Joli piosenkę „Come to Me”.  Kiedy producent, któremu Green pierwotnie zlecił nagranie Joli, wyraził chęć rozwinięcia Joli jako francuskojęzycznej piosenkarki, sam Green przejął obowiązki produkcyjne Joli. Utwory Joli nagrane z Greenem zostały przejęte przez Prelude i wydane 17 kwietnia 1979 roku jako album France Joli.

  Utwór „Come to Me” zyskał na popularności, gdy Joli wykonała go w ostatniej chwili jako zastępstwo za Donnę Summer na imprezie Beach '79, która odbyła się na Fire Island 7 lipca 1979 roku i zgromadziła 5000 gejów.„Come to Me” rozpoczęło trzytygodniowe panowanie na szczycie listy przebojów Billboard Hot Dance Club Play 22 września 1979 roku, a album France Joli dotarł do 26. miejsca. Na liście Billboard Hot 100. „Come to Me” osiągnął   15. miejsce 17 listopada 1979 roku. Joli zadebiutowała w telewizji 26 października 1979 roku w programie The Midnight Special, a 7 grudnia była współprowadzącą tego odcinka. Jej inne role telewizyjne obejmowały odcinki programów typu talk-show Mike'a Douglasa, Merva Griffina i Dinah Shore, a także specjalny program Boba Hope'a.

  W 1980 roku ukazał się drugi album Joli, „Tonight”, z balladą „This Time (I'm Giving All I've Got)” wydaną jako singiel, która przez dwa tygodnie utrzymywała się na szczycie listy przebojów, osiągając 103. miejsce. Ta próba zdobycia popularności na rynku mainstreamowym zakończyła się niepowodzeniem, a Joli zyskała wsparcie jedynie w klubach tanecznych, gdzie utwory „The Heart to Break the Heart” i „Feel Like Dancing” osiągnęły ex aequo 3. miejsce. „Tonight” znalazł się na 175. miejscu listy przebojów magazynu Billboard. 

W 1981 roku trzeci album Joli, Now - wyprodukowany przez Raya Reida i Williama Andersona z Crown Heights Affair, a nie przez Tony'ego Greena  - nie osiągnął nawet niskich pozycji na listach przebojów. Sukces ujawnił się dopiero po kolejnym hicie klubów tanecznych, utworze „Gonna Get Over You”, który przez dwa tygodnie utrzymywał się na drugim miejscu na amerykańskich listach przebojów. Jednak Joli, o czym świadczy jej support przed Commodores podczas ich amerykańskiej trasy koncertowej w 1981 roku, nadal była postrzegana jako gwiazda: opuściła wytwórnię Prelude, zorientowaną na muzykę taneczną, i przeszła do Epic Records. 

 Utwór „Your Good Lovin'” został zaaranżowany i wyprodukowany przez stałych bywalców Prelude, Erica Matthew i Darryla Payne'a.  „Gonna Get Over You” osiągnął 43. miejsce na francuskiej liście przebojów.  Debiutancki album Joli w Epic, Attitude (1983), został wyprodukowany przez Pete'a Bellotte'a; Giorgio Moroder został wymieniony jako producent wykonawczy. W skład zespołu albumu weszli Martin Page na gitarze elektrycznej, Brian Fairweather, sideman Page'a z Q-Feel, na basie elektrycznym, oraz Richie Zito na basie elektrycznym i gitarze elektrycznej. Zito zajął się również aranżacją.  

Wśród utworów znalazł się oryginalny utwór Joli „Dumb Blond” (napisany wspólnie z Danielem Vailem) oraz remake utworu „Standing in the Shadows of Love” zespołu Four Tops, w którym wystąpił zespół The Pips, akompaniujący Gladys Knight; ten ostatni odniósł umiarkowany sukces klubowy, podobnie jak utwory „Girl in the 80s” i „Blue Eyed Technology”, ale pomimo występu Joli na płycie Solid Gold, singiel „Girl in the 80s” - napisany przez Jaya Fergusona i Deborah Neal- nie zyskał wyraźnego zainteresowania. 

 Kolejnym wydawnictwem Joli na płycie Epic był „Witch of Love” (1985)[2], wyprodukowany przez George’a Duke’a: przed premierą albumu Joli wykonała utwór Duke’a „Party Lights” na Yamaha Music Festival w 1984 roku i zdobyła Grand Prix. Tytułowy utwór „Wich of Love” był kompozycją Joli i Vaila, podobnie jak utwór „What About Me”. Jednak, podobnie jak w przypadku Attitude, wybór singla padł na kompozycję Fergusona i Neala: dość osobliwy „Does He Dance”, który ponownie nie odniósł sukcesu w amerykańskim radiu - choć stał się hitem kanadyjskiej rozgłośni - stając się jednocześnie umiarkowanym hitem klubowym, wzmocnionym remiksem Shepa Pettibona. 

Komercyjne niepowodzenie obu jej albumów Epic doprowadziło do tego, że wytwórnia porzuciła Joli, która przez następne dziesięć lat skupiała się na występach, a nie na nagrywaniu. 

 W 1996 roku Joli ponownie połączyła siły z Tonym Greenem, wydając singiel „Touch” w Popular Records. Pierwotne wydanie singla było wydane na płycie CD z remiksami w stylu Eurodance/Hi-NRG, przeznaczone do radia, ale miało ograniczony zasięg. Utwór z opóźnieniem stał się hitem w klubach, osiągając 24. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play, kiedy to nowe remiksy Darrina „Spike’a” Friedmana zostały wydane na 12-calowym winylu. Wydano również dwa oddzielne 12-calowe single, każdy z innym remiksem Darrina Friedmana, a także pozostałe miksy z płyty CD, podzielone na oba albumy. Utwór stał się regionalnym hitem w aglomeracji nowojorskiej, a także ulubionym utworem DJ-ów takich jak Jonathan Peters i Junior Vasquez podczas ich cotygodniowych rezydencji. 

 Kolejny singiel „Breakaway” zawierał remiksy nastawione na kluby undergroundowe. Wydano dwa różne single CD z utworem „Breakaway” - część 1 i część 2. Część 1 zawierała miksy „Breakaway” Juniora Vasqueza i Eddiego Baeza, a część 2 zawierała dodatkowe remiksy „Breakaway”, w tym remiks Andy'ego the Lamboya, a także jeden z miksów „Touch” Darrina Friedmana i wcześniej niepublikowany miks „Touch” Juniora Vasqueza. Zarówno „Touch”, jak i „Breakaway” znalazły się na pierwszym od 13 lat albumie Joli, „If You Love Me” (1998). 

W ostatnich latach  Joli występowała w klubach i na imprezach prywatnych, głównie w okolicach Nowego Jorku: wielokrotnie pojawiała się na dorocznym balu KTU Disco Ball w Trump Plaza w Atlantic City w stanie New Jersey. Utwór Joli „Come to Me” jest prezentowany w filmie dokumentalnym „When Ocean Meets Sky” (2003), przedstawiającym 50-letnią historię społeczności Fire Island Pines. Film - którego telewizyjna premiera odbyła się 10 czerwca 2006 roku - zawiera wiele wcześniej niepublikowanych materiałów archiwalnych, ale występ Joli z lipca 1979 roku z utworem „Come to Me” jest przedstawiony jedynie na fotografiach z podkładem muzycznym, co sugeruje, że nie istnieje żaden materiał filmowy z tego wydarzenia. Sekwencja zawierała wywiady z osobami, które pamiętają występ Joli na Fire Island w 1979 roku. „When Ocean Meets Sky” jest okazjonalnie emitowany na kanale Logo. Ponadto, utwór ten pojawił się również w filmie „54” ​​z 1998 roku, przedstawiającym wydarzenia w Studio 54 w Nowym Jorku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come To Me/Let Go	France Joli	09.1979	-	15[16]	Prelude 8001	[written by Tony Green][produced by Tony Green][36[10].R&B; Chart]
Come To Me/Don't stop dancing/Playboy	France Joli	08.1979	-	-	-	[written by Tony Green][produced by Tony Green][1[3][20].Hot Disco/Dance;Prelude 12 170 LP]
The Heart To Break The Heart/Feel Like Dancing	France Joli	06.1980	-	-	Prelude 8016	[written by Tony Green][produced by Tony Green][3[21].Hot Disco/Dance;Prelude 12 179 LP]
This Time (I'm Giving All I've Got)/Tough Luck	France Joli	07.1980	-	103[2]	Prelude 8013	[written by S. Minsky, D. Springer][produced by Tony Green]
Gonna Get Over You	France Joli	06.1981	-	-	Prelude 8030	[written by William Anderson][produced by Raymond Reid, William Anderson][2[17].Hot Disco/Dance;Prelude 610 12"]
Your Good Lovin'/Can We Fall in Love Again	France Joli	04.1982	-	-	-	[written by E. Matthew, D. Payne][produced by Darryl Payne, Eric Matthew][53[7].Hot Disco/Dance;Prelude 14 103 LP]
Girl in the 80's/Standing in the shadows of love	France Joli	11.1983	-	-	-	[written by William Anderson][produced by Raymond Reid, William Anderson][46[8].Hot Disco/Dance;Epic 38 829 LP]
Blue Eyed Technology/Inside My Mind	France Joli	01.1984	-	-	Epic 04254	[written by P. Bellotte, R. Zito][produced by Pete Bellotte][61[4].Hot Disco/Dance;Epic 04255 12"]
Does He Dance/Attitude	France Joli	06.1985	-	-	Epic 04863	[written by D. Neal, J. Ferguson][produced by George Duke][40[5].Hot Disco/Dance;Epic 05191 12"]
Touch/td>	France Joli	01.1997	-	-	-	[written by Tony Green][produced by Tony Green][24[12].Hot Disco/Dance;Popular 26 035 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
France Joli	France Joli	09.1979	-	26[17]	Prelude 12 170	[produced by Tony Green]
Tonight	France Joli	06.1980	-	175[3]	Prelude 12 179	[produced by Tony Green]

Shania Twain

W przypadku Shanii, droga do sukcesu nie była prosta i łatwa - wymagała trudu i wyrzeczeń,
tym bardziej, że w wieku 21 lat Shania straciła w wypadku samochodowym obydwoje rodziców i musiała dodatkowo zaopiekować się rodzeństwem.
 

Shania Twain (właściwie Eileen Edwards) urodziła się 28 sierpnia, 1965 roku w Kanadzie (Windsor, prow. Ontario). Po rozwodzie rodziców matka dwuletniej wtedy Shanii - Sharon, przeprowadziła się do Timmins, Ontario - ok. 500 mil na północ od Toronto. Podczas gdy Sharon wyszła za leśniczego Jerry'ego Twaina, Eileen zagłębiała się w świecie indian Ojibwa, do których plemienia należał Jerry. Imię "Shania" nadała sobie dopiero później. Był to indiański odpowiednik do "jestem na swojej drodze". Wtedy jednak nic na to nie wskazywało. Życie rodziny często toczyło się na marginesie finansowym. Jerry nie zawsze znajdował pracę, a Sharon musiała zajmować się czworgiem dzieci, z których Shania była drugą w kolejności wiekowej. Jedyną rzeczą, której nigdy nie brakowało była muzyka. Shania wspomina, że często zamykała się w swoim pokoju, aby pisać piosenki. Słuchała bardzo zróżnicowanej muzyki (m.in. takich wykonawców jak: Waylon Jennings, Willie Nelson, Dolly Parton, Tammy Wynette, także z poza country: The Mamas And The Papas, The Carpenters, Glady's Knight, Supremes, Stevie Wonder). Ta różnorodność stylów miała także wpływ "nie tyle na mój sposób śpiewania, co na styl pisania własnych piosenek" - wspomina dziś Shania.
Matka rozpoznała u córki talent muzyczny i postanowiła rozwijać go, jak tylko to było możliwe - prowadzała Shanię do każdego dostępnego radia i programu telewizyjnego, do domu starców i na wiele różnych przyjęć. Shania wykorzystywała każdą okazję do śpiewania. Opowiadała o tym, jak w wieku ośmiu lat, pewnego razu została przebudzona o północy przez muzyków lokalnego klubu aby wyszła z nimi na scenę. Póżniej, latem pracowała jako kierownik 12 osobowego zespołu odnawiającego zalesienia w kanadyjskiej puszczy, posługując się siekierą i piłą łańcuchową równie dobrze jak każdy mężczyzna. Zimą mogła występować w klubach, programach radiowych i telewizyjnych, tak często jak pozwalała nauka w szkole.
 

Pierwszego listopada 1987 roku drastycznie zmieniło się życie Shanii. Na polnej drodze jej rodzice ulegli wypadkowi samochodowemu - zginęli na miejscu. 21 letnia Shania postanowiła zrobić wszystko, aby nie dopuścić do adopcji swojego rodzeństwa. Od tego momentu była odpowiedzialna za trójkę młodszego rodzeństwa, gospodarstwo domowe i za wszystkie pozostałe sprawy. Znajdując pracę w kurorcie Deerhurst (Ontario), zdobywała potrzebne pieniądze na utrzymanie swojej rodziny, prezentując repertuar od George'a Gershwina po Andrew Lloyda Webbera i muzykę country. Wkrótce za zarobione pieniądze kupiła dom, gdzie zamieszkała z braćmi. W 1990 roku jej rodzeństwo stanęło wreszcie na własnych nogach. Teraz nadszedł czas na muzyczną karierę.
 

Po nagraniu kasety demo, wybrała się do Nashville. W branży muzycznej, w której liczy się bardzo wygląd zewnętrzny, piękna Shania została przyjęta z otwartymi ramionami. Shania bez wątpienia wiedziała, że nie jest brzydka i postanowiła to wykorzystać. W 1993 roku zawarła umowę na nagranie płyty i mogła wreszcie wydać swój pierwszy album. Chociaż dostała kontrakt od wytwórni Mercury, na podstawie własnego, oryginalnego materiału, jej debiutancka, imienna płyta wydana w 1993 roku, zawierała tylko jedną z jej piosenek - uduchowioną "God Ain't Gonna Getcha for That". Single "What Made You Say That" i "Dance With the One That Brought You" dotarły zaledwie do 55 miejsca na liście singli country tygodnika Billboard.
 

Wtedy właśnie zatelefonował do niej "odległy wielbiciel", znany producent rockowy John "Mutt" Lange (AC/DC, Foreigner, Def Leppard, Bryan Adams i wielu innych). Oznajmił Shanii, że prawdziwie wierzy w jej głos i oryginalne piosenki. Wkrótce spotkali się osobiście w na Fan Fair w Nashville. W sześć miesięcy później wzięli ze sobą ślub, mając już napisane wspólnie piosenki, wystarczające na pół płyty. W 1994 roku dużo razem podróżowali po Stanach, Kanadzie, Hiszpanii, Anglii, Włoszech i Karaibach, pisząc wspólnie piosenki. Zaczęli także składać w Nashville podstawowe ścieżki na nowy album Shanii. Brakujące wokale dograli i zmiksowali później w Quebec w Kanadzie.
 

Pierwszy rezultat ich współpracy - piosenka "Whose Bed Have Your Boots Been Under?" zadebiutowała na liście singli country Billboardu w styczniu 1995 roku, osiągając 11 miejsce. W następnym miesiącu, na liście albumów country pojawił się drugi album Shanii - "The Woman in Me". Sprzedany w ilości 18 mln. egz. uczynił Shanię najlepiej sprzedającą się artystką country wszechczasów. Dzięki tej płycie Shania była porównywana do takich mega-gwiazd amerykańskiego rynku muzycznego jak Garth Brooks. Singiel "Any Man of Mine" zagościł na liście w maju i był pierwszym z czterech hitów nr 1, włączając "(If You're Not in It for Love) I'm Outta Here!," "You Win My Love" i "No One Needs to Know". Album zdobył Grammy w kategorii country - został płytą roku. Również Academy of Country Music uznała go za płytę roku 1995.
 

"Come on Over" - jej trzecia płyta, została wydana przez wytwórnię Mercury w 1997 roku, dwa lata po ostatnim albumie. Projekt kontynuował pasmo sukcesów, produkując takie hity - numery 1 jak: "Honey, I'm Home" i "Love Gets Me Every Time". "Gorąca" i "duszna" ballada "You're Still the One" dotarła do 1 miejsca na liście singli country oraz do 2 miejsca na liście Billboardu - hot 100 pop chart, utwierdzając pozycję Shanii, jako artystki wykraczajacej poza country. Lekka i zabawna piosenka "Man! I Feel Like a Woman" - numer 5 na liście przebojów country, pomogła Shanii uzyskać kontrakt z firmą kosmetyczną Revlon, która wykorzystała melodię w telewizyjnej reklamie z udziałem samej artystki. Album sprzedał się dotychczas w ponad 38 mln. egz., co jest absolutnym światowym rekordem, jeżeli chodzi o artystki.
 

Odkąd album "The Woman In Me" złamał reguły konserwatywnego country i uczynił z Shanii międzynarodową gwiazdę, krytycy nie za bardzo wiedzieli, co sądzić o jej seksownym wizerunku scenicznym i niezależnym podejściu do muzycznego marketingu. Zamiast jeździć z koncertami aby wypromować płytę, Shania zrobiła serię seksownych teledysków, w tym jeden nakręcony w egipskich plenerach. Artystka w końcu rozpoczęła w 1988 roku swoją pierwszą wielką trasę koncertową, którą otwarło wydanie singla "Come on Over". Sukces komercyjny i bardzo dobre przyjęcie przez publiczność pomogły jej zdobyć w 1999 roku podwójny tytuł "Entertainer of the Year" (Artysta Estradowy Roku), przyznany przez ACM i The Country Music Association. Shania zdobyła także pięć nagród Grammy, w tym dwie dla najlepszej piosenki country ("Come on Over" i "You're Still the One") oraz dwie dla najlepszego kobiecego wykonania piosenki country ("Man! I Feel Like a Woman!" i "You're Still the One"). Shania została doceniona również w swojej ojczyźnie, zdobywając trofea Canadian Country Music Awards, Canada's JUNO Awards i American Music Awards. W tym samym 1999 roku, Broadcast Music, Inc. (BMI) ogłosił Shanię najlepszym autorem piosenek w obu gatunkach: country i pop. Jej ballada, "You're Still the One" została uznana przez BMI piosenką roku - country i pop.
 

Pod koniec 1999 roku, będąc u szczytu kariery artystycznej, Shania wycofała się z rynku muzycznego i wraz ze swoim mężem przeniosła się do Szwajcarii. W lecie 2001 roku, w trakcie pracy nad następną płytą Up!, urodziło się im pierwsze dziecko - syn Eja. Wydany w 2002 roku album "Up!" przynióśł pierwszy hit - singiel "I'm Gonna Getcha Good". Z początkiem 2003 roku, Shania rozpoczęła przygotowania produkcyjne do nowej trasy koncertowej, zamierzając oprzeć ją ponownie na osobistym kontakcie z fanami, co już wcześniej zaowocowało sensacyjnym wynikiem światowej trasy "Come on Over".  

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What Made You Say That	Shania Twain	03.1993	-	-	Mercury 864 992	[55[18].Country Chart][Written by: Tony HaseldenStan Munsey, Jr.][produced by Harold Shedd,Norro Wilson]
Dance with the One That Brought You/When He Leaves You	Shania Twain	07.1993	-	-	Mercury 862 346	[55[11].Country Chart][Written by: Sam Hogin,Gretchen Peters][produced by Harold Shedd,Norro Wilson]
Any man of mine/Whose bed have your boots been under?	Shania Twain	05.1995	187[1]	31[19] side B:87[19]	Mercury 856448	[2x-platinum-US][silver-UK][1[2][17].Country Chart][B:11[11].Country Chart][A:Written by: Mutt Lange/Shania Twain][B:Written by: Robert John "Mutt" Lange,Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
[If you' re not in it for love] I' m outta here!/The woman in me [Needs the man in you]	Shania Twain	12.1995	-	74[9] side B:90[15]	Mercury 852206	[1[2][18].Country Chart][B:14[12].Country Chart][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
You Win My Love/Home Ain't Where His Heart Is (Anymore)	Shania Twain	01.1996	-	108[12]	Mercury 852138	[1[2][18].Country Chart][B:28[7].Country Chart][Written by: Mutt Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
No One Needs to Know/Leaving Is the Only Way Out	Shania Twain	05.1996	-	-	Mercury 852 986	[1[1][18].Country Chart][Written by: Robert John "Mutt" Lange,Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
God bless the child/If it don' t take two	Shania Twain	12.1996	-	75[5]	Mercury 578748	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][48[9].Country Chart]
Love gets me every time	Shania Twain	10.1997	-	25[20]	Mercury 568062	[gold-US][1[5][20].Country Chart][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Don' t be stupid [You know i love you]/If it don' t take two	Shania Twain	12.1997	-	40[16]	Mercury 568242	[silver-US][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][6[18].Country Chart]
You' re still the one/Don' t be stupid [You know i love you]	Shania Twain	02.1998	10[36]	2[42]	Mercury 568452	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][1[1][19].Country Chart]
When/Don' t be stupid [You know i love you]	Shania Twain	06.1998	18[11]	-	Mercury 5688412 [UK]	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
From this moment on	Shania Twain	12.1998	9[16]	4[14]	Mercury 566450	[platinum-US][gold-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][6[14].Country Chart]
Honey, I'm Home	Shania Twain	08.1998	-	-	Mercury	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][1[1][21].Country Chart]
That don' t impress me much	Shania Twain	01.1999	3[42]	7[28]	Mercury 172118	[platinum-US][2x-platinum-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][8[17].Country Chart]
Man ! I feel like a woman!	Shania Twain	04.1999	3[28][10.99]	23[28]	Mercury 56 2324 2 [UK]	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][piosenka z filmu "Nothing hill"][4[17].Country Chart]
You' ve got a way	Shania Twain	07.1999	-	49[13]	Album cut	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][13[16].Country Chart]
Come on over/Man! I Feel Like a Woman!	Shania Twain	10.1999	-	58[10]	Album cut	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][6[18].Country Chart]
Rock This Country!	Shania Twain	01.2000	-	-	Mercury	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][30[9].Country Chart]
Don' t be stupid [You know i love you]/If you' re not in it for love	Shania Twain	02.2000	5[15]	40[16]	Mercury 172149-2 [UK]	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange]
I'm Holdin' On to Love (To Save My Live)/Rock This Country!	Shania Twain	09.2000	-	102[9]	Mercury 562 582	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][17[12].Country Chart]
I' m gonna getcha good!	Shania Twain	10.2002	4[15]	34[20]	Album cut	[gold-US][silver-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][7[18].Country Chart]
Up!	Shania Twain	02.2003	21[6]	63[10]	Mercury	[gold-US][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][12[16].Country Chart]
Ka-Ching	Shania Twain	03.2003	8[8]	-	Mercury 172287 2 [UK]	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Forever and for always/Nah!	Shania Twain	06.2003	6[12]	20[23]	Mercury 9807733 [UK]	[platinum-US][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][4[24].Country Chart]
Thank you baby! [For makin' someday come so soon]	Shania Twain	09.2003	11[7]	-	Mercury 9810627 [UK]	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
When you kiss me/Up!	Shania Twain	11.2003	21[8]	-	Mercury 9814003 [UK]	[written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][60[1].Country Chart]
Coat Of Many Colors	Shania Twain with Alison Krauss & Union Station	12.2003	-	-	Mercury	[57[2].Country Chart]
It only hurts when i' m breathing	Shania Twain	05.2004	-	71[7]	Mercury	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][18[17].Country Singles & Track]
She' s just not a pretty face	Shania Twain	12.2003	-	56[13]	Mercury	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][9[18].Country Singles & Track]
Party for two	Shania Twain with Mark McGrath	12.2004	10[13]	58[14]	Mercury 2103239 [UK]	[platinum-US][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][7[20].Country Chart]
Don' t	Shania Twain	03.2005	30[3]	122[4]	Mercury 9880434	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][24[12].Country Chart]
I Ain't No Quitter	Shania Twain	05.2005	-	-	Mercury	[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][45[8].Country Chart]
Shoes	Shania Twain	10.2005	-	-	Hollywood	[Written by: Robert John "Mutt" Lange,Shania Twain,Tammy Hyler,Joie Scott,Kim Tribble][produced by Robert John "Mutt" Lange][29[13].Country Chart]
Today Is Your Day	Shania Twain	07.2011	-	66[1]	Mercury Nashville	[Written by: Shania Twain][produced by David Foster,Nathan Chapman,Shania Twain][36[6].Country Chart]
Endless Love	Lionel Richie Featuring Shania Twain	02.2012	-	116[1]	Mercury Nashville	[Written by: Lionel Richie][produced by Nathan Chapman,Lionel Richie]
Life's About To Get Good	Shania Twain	07.2017	-	-	Mercury Nashville	[Written by: Shania Twain][produced by Ron Aniello,Matthew Koma,Shania Twain][33[2].Country Chart]
Unhealthy	Anne-Marie featuring Shania Twain	06.2023	18[20]	-	Atlantic/Asylum/EMI GBAHS 2300381	[gold-UK][Written by: Anne-Marie Nicholson ,Connor McDonough ,Riley McDonough, Castle][produced by Connor, McDonough Riley McDonough]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The woman in me	Shania Twain	03.1995	7[56][07.1999]	5[107]	Mercury 522886	[12x-platinium-US][platinum-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Shania Twain	Shania Twain	02.1996	113[10][04.2000]	-	Mercury 514422	[platinium-US][silver-UK][produced by Harold Shedd, Norro Wilson]
Come on over	Shania Twain	11.1997	1[3][236][03.98]	2[179]	Mercury 536003	[20x-platinium-US][12-platinum-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Wild & wicked	Shania Twain	07.2000	62[23]	-	Neon De Luxe NEX 34701 [UK]	[produced by Harry Hinde]
Up !	Shania Twain	11.2002	4[64]	1[5][93]	Mercury 170344 2	[11x-platinum][2x-platinium-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange, Simon & Diamond Duggal]
Greatest Hits	Shania Twain	11.2004	6[44]	2[65]	Mercury Nashville 000307202	[4x-platinum][3x-platinum-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Still The One: Live From Las Vegas	Shania Twain	03.2015	-	55[3]	Mercury Nashville	-
Now	Shania Twain	10.2017	1[1][7]	1[1][7]	EMI 5780676 [UK]	[silver-UK][produced by Ron Aniello, Jake Gosling, Jacquire King, Matthew Koma ,Shania Twain]
Not Just A Girl: The Highlights (Soundtrack)	Shania Twain	09.2022	48[1]	131[1]	EMI 8247469 [UK]	[silver-UK]
Queen of Me	Shania Twain	02.2023	1[1][3]	10[2]	EMI 4860855 [UK]	[produced by David Stewart,Mark Crew,Daniel Priddy,Adam Messinger,Mark Ralph,Shania Twain,Tyler Joseph]

Ugly Ducklings

Świetna, kanadyjska formacja grająca klasycznego garage-rocka w klimacie Electric Prunes,
The Pretty Things i Q 65. Ugly Ducklings, bo o nich mowa, założyła piątka przyjaciół z Toronto w Kanadzie w 1965 roku jako The Strolling Bones zainspirowani dokonaniami Rolling Stones.Po debiucie koncertem w Cedarbrae High School w Toronto,gdzie studiowała większość członków zespołu zmienili nazwę na The Ugly Ducklings.Pod koniec 1965r zwrócili na siebie uwagę wytwórni Yorktown,gdzie nagrali debiutancki singiel Nothin'/I Can Tell.Singiel stał się lokalnym przebojem w marcu następnego roku,a grupa zrealizowała swoje marzenie otwierając koncert Rolling Stones w Maple Leaf Gardens w czerwcu 1966r.
 

Skład grupy przedstawiał się następująco: Dave Byngham (wokal, harmonijka), Glynn Bell (gitara rytmiczna), Rodger Mayne (gitara), John Read (bas) oraz Robin Boers (perkusja). Kapela nagrała 6 singli w latach 1966-1967 dla wytwórni York Town oraz Yorkville.
W 1966 wydali jednego longoplaya, zatytułowanego "Somewhere Outside". Rok później nagrali singel Gaslight, który dotarł do 17 miejsca kanadyjskiej listy przebojów. Zespół przestał istnieć w 1969 roku.
 

Później kilkukrotnie się reaktywowali, po raz ostatni w 1999 roku. Na prezentowanej kompilacji, oprócz garażowych standardów typu My Little Read Book, najlepiej wg mnie prezentuje się kawałek I Need Your Love, w którym słychać fascynację rockiem psychodelicznym.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Can	US	Wytwórnia [Can]	Komentarz
Nothin'/I Can Tell	Ugly Ducklings	07.1966	70	-	Yorktown 45001	[written by Bingham, Mayne][produced by Tommy Graham]
She Ain't No Use To Me/10:30 Train	Ugly Ducklings	09.1966	59	-	Yorktown Y-45002	[written by Bingham, Mayne][produced by Bill Huard]
Just In Case You Wonder/That's Just A Thought I Had In My Mind	Ugly Ducklings	11.1966	68	-	Yorktown Y-45003	[written by Byngham, Bell][produced by Bill Huard]
Postman's Fancy/Not For Long	Ugly Ducklings	.1967	-	-	Yorktown Y-45005	[written by Byngham, Mayne]
Gaslight/Rimb Nugget	Ugly Ducklings	08.1967	17	-	Yorktown YV-45013	[written by Bob Halley][produced by Bob Halley]
Epilogue/I Know What To Say	Ugly Ducklings	.1968	-	-	Yorktown YV-45017	[written by Ahern, Redmond, Rhymer][produced by Ahern, Gilliland]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Can	US	Wytwórnia [Can]	Komentarz
Somewhere outside	Ugly Ducklings	.1966	-	-	Yorktown YT 500 01	-

Cindy Valentine

Cindy Valentine ,urodziła się we Włoszech,dorastając w Kanadzie i we Włoszech.
Uczyła się w Królewskim Konserwatorium Muzycznym w Toronto, a później wygrała konkurs śpiewu.Powróciła do swego rodzinnego miasta we Włoszech, aby kontynuować studia.
 

Spotkanie z producentem Tony Greenem ,póżniej jej mężem,[producent nagrań Alty Dustin]zaowocowało jej zainteresowaniem się muzyką disco i podpisaniem kontraktu z wytwórnią Columbia. W połowie lat 80-tych wydaje solowy album "Rock & Roll Hard-Rock".Utwory z tej płyty "Victim" i "Make It Through The Night" były często odtwarzane w kanadyjskim radio.
 

Trzy lata póżniej zmienia swoje emploi stając się divą muzyki dance-pop co potwierdza wydany w 1989r album dla Polydoru Secret Rendez-Vous.Nagrany w 1989r dla Aristy singiel "Pick Up Piece" trafił na 11 pozycję Hot 100 Disco/Dance w USA;piosenka znalazła się również na ścieżce dżwiękowej filmu "Maniquinn.Part.II".Śpiewa też gościnnie na płycie Jellybean-"Spillin The Beans ".
 

Zajmuje się także komponowaniem piosenek pisząc minn. hit "Midnight Hour" nagrany dla Polydoru przez C.C.Catch z Niemiec,czy "Into The Night" dla Alicii.Zajmuje się też robieniem filmów i aktorstwem;jest też frontmanką zespołu Anonymous.
 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Secret Rendez-Vous	Cindy Valentine	10.1987	-	43[2].Hot Disco/Dance	Polydor 885 967-1	[written by C. Valentine / T. Green ][produced by Tony Green]
Pick Up The Pieces (To My Heart)	Cindy Valentine	10.1989	-	11[12].Hot Disco/Dance	Arista ADI-9857	[written by C. Valentine / T. Green ][produced by Tony Green]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Secret Rendez-Vous	Cindy Valentine	.1987	-	-	Polydor 422-831 668-1 Y-1	[produced by Tony Green]

Roch Voisine

Roch Voisine (ur. 26 marca 1963r w Saint-Basile-Edmundston) jako Joseph Armand.
Roch Voisine to kanadyjski kompozytor, muzyk, aktor oraz prezenter radiowy i telewizyjny.Voisine dorastał w Saint-Basile jako syn Zélande Robichaud i Réala Voisine. Ma dwoje rodzeństwa. Uczęszczał do École technique de métiers de Lauzon w prowincji Quebec oraz Polyvalente   w Lévis; ukończył naukę w Cégep Limoilou, college'u w Quebecu. W tym czasie kontynuował karierę hokeisty na lodzie, którą musiał porzucić w wieku osiemnastu lat z powodu kontuzji. 

 

 W latach 2002-2007 był żonaty z Myriam Saint-Jean. Para ma dwoje dzieci. Od 2012 roku pozostaje w związku z Myriam Chantal, z którą ma córkę 

 

 Po skromnych początkach, swój pierwszy hit osiągnął w 1989 roku piosenką „Hélène”. W kolejnych latach odbył udane trasy koncertowe, a jego album „Double” sprzedał się w nakładzie 650 000 egzemplarzy. Szczyt kariery osiągnął w 1992 roku, kiedy jego koncert na Polu Marsowym w Paryżu, przed 75 000 widzów, był transmitowany na żywo przez francuską telewizję (TF1) i obejrzało go 14 milionów widzów. Od tego czasu nadal odnosi sukcesy dzięki trasom koncertowym i albumom. W 2022 roku wystąpił w paryskiej La Cigale.

 

  Podczas Igrzysk Olimpijskich w Vancouver w 2010 roku pracował jako konsultant dla różnych kanałów France Télévisions, komentował ceremonie otwarcia i zamknięcia, a także mecze hokejowe Kanady.  Roch Voisin występował na koncertach charytatywnych Les Enfoirés na rzecz Restos du Cœur w 1997, 1999-2002 i 2005 roku. Był ambasadorem UNICEF w 2000 i 2001 roku.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	Bel	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Hélène/Ton Blues	Roch Voisine	04.1989	1[9][27]	9[17]	Ariola 112 628	[written by Roch Voisine,Stefan Lessard][produced by Georges Mary]
Pourtant	Roch Voisine	07.1990	3[14]	-	Georges Mary 663 092	[written by Roch Voisine,Marcel Lefèvre]
Avant de partir	Roch Voisine	07.1990	7[21]	-	Georges Mary 663 478	[written by Germain Gauthier,Roch Voisine,Yvan Décary][produced by Georges Mary,Roch Voisine]
La berceuse du petit diable	Roch Voisine	11.1990	3[18]	-	Georges Mary 663 740	[written by Roch Voisine,Yvan Décary][produced by Roch Voisine, André Di Cesare]
Darlin'	Roch Voisine	03.1991	2[19]	-	Georges Mary 114 068	[written by Roch Voisine,Tino Izzo,Yvan Décary,Rosanna Ciciola][produced by Roch Voisine, André Di Cesare]
On The Outside	Roch Voisine	06.1991	10[14]	38[1]	Georges Mary 664 333	[written by Roch Voisine,James Campbell][produced by Roch Voisine, André Di Cesare]
Waiting	Roch Voisine	10.1991	16[10]	-	Georges Mary 114 543	[written by Roch Voisine][produced by Roch Voisine, André Di Cesare]
La promesse	Roch Voisine	02.1992	3[15]	-	Georges Mary 115015	[written by Roch Voisine,Marcel Lefebvre][produced by Roch Voisine, André Di Cesare]
Avec tes yeux Pretty Face/Pretty Face	Roch Voisine	05.1992	3[13]	-	Georges Mary 115282	[written by Roch Voisine,Yvan Décary][produced by Roch Voisine, André Di Césare]
La légende Oochigeas	Roch Voisine	10.1992	4[20]	-	RCA 74321112192	[written by Roch Voisine]
I'll Always Be There	Roch Voisine	09.1993	20[18]	2[19]	Georges Mary 74321 16383 2	[written by Roch Voisine,David Foster][produced by David Foster]
There's No Easy Way	Roch Voisine	02.1994	48[1]	17[10]	Georges Mary	[written by Leo Kay]
Laisse-la rêver/ La légende Oochigeas	Roch Voisine	02.1995	47[1]	-	Georges Mary 74321 25111 2	[written by Roch Voisine,Yvan Décary,Maryse Reynaud][produced by Roch Voisine, André Di Césare]
Je resterai là	Roch Voisine	05.1999	69[8]	-	RCA	[written by Erick Benzi,Canada]
Comme...	Roch Voisine	03.2000	47[8]	-	RV 74321721552	-
Petit Papa Noël	Roch Voisine	12.2000	49[5]	-	RCA	-
Dis-lui	Roch Voisine	03.2002	26[13]	20[6]	RCA 74321 88671 2	[written by Frédéric Kocourek,J. Kapler][produced by Roch Voisine]
Julia	Roch Voisine	10.2002	74[5]	-	RCA 74321 93599 2	[written by J. Kapler][produced by Roch Voisine]
Tant pis	Roch Voisine	02.2004	8[38]	33[3]	RV 82876575772	[written by Claudio Guidetti,Léa Ivanne]
Je l'ai vu	Roch Voisine	11.2004	16[18]	-	RV 82876663942	[written by Léa Ivanne,Bill Ghiglione]
Une femme	Roch Voisine	02.2006	24[11]	-	RCA 82576 740 192	[written by Léa Ivanne,Bill Ghiglione][produced by Guy Tourville]
Hélène	Roch Voisine et Cœur de Pirate	03.2013	72[4]	-	Jive Epic	[written by Roch Voisine,Stéphane Lessard][produced by Roch Voisine, Marc Ouellette]
La belle vie	Dany Brillant - Damien Sargue - Roch Voisine	11.2013	95[2]	-	TF1	[written by Jean Broussolle,Sacha Distel][produced by Sinclair ]
Tout me ramène à toi	Roch Voisine	02.2017	181[1]	-	Smart	[written by Patxi Garat,Benjamin Dantes][produced by Roch Voisine,Jay Lefebvre]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Bel	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Hélène	Roch Voisine	12.1989	1[2][116]	26[2]	Georges Mary 260 453	[diamond][produced by Luc Gilbert]
Double	Roch Voisine	12.1990	2[70]	-	Georges Mary 353977	[2x-platinum][produced by André Di Cesare, Roch Voisine]
Europe Tour	Roch Voisine	10.1992	2[20]	-	Georges Mary	[platinum][produced by André Di Cesare, Roch Voisine]
I'll Always Be There	Roch Voisine	10.1993	7[15]	-	Georges Mary 74321 16382 2	[2x-gold]
Coup de tête	Roch Voisine	09.1994	2[70]	-	Georges Mary 74321 22490 2	[2x-gold]
Chaque feu...	Roch Voisine	05.1999	9[14]	13[16]	RCA 74321 66257 2	[gold][produced by André Di Cesare, Roch Voisine]
L'album de Noël	Roch Voisine	11.2000	24[7]	29[5]	RCA 74321798892	[gold]
Roch Voisine	Roch Voisine	11.2001	10[22]	24[10]	RCA 74321 88817 2	[gold][produced by Christophe Battaglia,J. Kapler,Marc Pérusse,Roch Voisine]
Je te serai fidèle	Roch Voisine	05.2005	5[87]	11[28]	BMG 82876575592	[2x-gold]
Le Noël de Roch	Roch Voisine	11.2004	63[5]	-	RV International	-
Sauf si l'amour..	Roch Voisine	10.2005	6[63]	11[20]	RCA 82876 740 182	[gold][produced by André Di Cesare, Roch Voisine]
Americana	Roch Voisine	08.2008	3[19]	9[24]	RCA 88697 31475 2	[gold]
AmerIIcana	Roch Voisine	06.2009	9[40]	5[21]	Jive 88697548522	[gold]
Americana III	Roch Voisine	06.2010	18[18]	18[15]	Jive 88697736162	-
Confidences	Roch Voisine	12.2010	72[3]	37[12]	Jive 88697806892	[gold]
Duophonique	Roch Voisine	03.2013	9[14]	85[2]	Jive Epic 88765432012	-
Devant nous	Roch Voisine	04.2017	16[10]	71[2]	RCA 88697 31475 2	[gold]