Marc Hamilton

Marc Hamilton (ur. 2 lutego 1944r - zm. 17 lutego 2022r) był kanadyjskim piosenkarzem,
znanym przede wszystkim z singla z 1970 roku „Comme j'ai toujours envie d'aimer”. 

 W 1963 roku, w wieku 19 lat, u szczytu sukcesu The Beatles w latach sześćdziesiątych i popularności inspirowanych Beatlesami zespołów francuskojęzycznych, Hamilton założył czteroosobowy zespół Les Shadols, pisząc sześć autorskich piosenek, które ukazały się na trzech kolejnych singlach. W 1965 roku założył swój zespół Les Monstres. Jako solowy artysta odniósł pewien sukces dzięki singlowi „Je n'apprendrai pas le violon”. W 1969 roku dołączył do kolegi z zespołu Shadol, Normanda Boucharda, wydając dwa single „Nous avons marché” i „J'irai un jour à Paris”. 

 

Hamilton jest najbardziej znany ze swojego singla z 1970 roku „Comme j'ai toujours envie d'aimer”, który odniósł wielki sukces w Quebecu i we Francji, gdzie 12 września 1970 roku osiągnął 1. miejsce na francuskiej liście przebojów, utrzymując się na szczycie przez trzy kolejne tygodnie. Był również numerem 1 w Belgii, numerem 2 w Szwajcarii i osiągnął 14. miejsce na holenderskiej liście przebojów. Singiel doczekał się kolejnych coverów Jeana-François Michaëla w 1970 roku, coverów muzycznych Grand Orchestre de Paul Mauriat i Georges'a Jouvina, a także anglojęzycznego coveru zatytułowanego „Time” kanadyjskiego piosenkarza Marty'ego Butlera. Wśród późniejszych coverów znalazły się m.in. jeden autorstwa Rocha Voisine'a z 1993 roku i kolejny autorstwa Mitsou z 1994 roku. 

 

W 2003 roku utwór został uhonorowany na liście „Grands Classiques de la chanson québécoise” (Wielkie klasyki quebeckiej piosenki) przez SOCAN. SODRAC (Stowarzyszenie Prawa Reprodukcji Autorów, Kompozytorów i Edytorów Kanady) uznało go za wielką piosenkę Quebecu. Z okazji 50. rocznicy flagi Quebecu, utwór został uznany za jedną z 50 piosenek Quebecu w historii. Został również uhonorowany przez minister kultury Quebecu Line Beauchamp oraz Fundację SPAC. 27 stycznia 2007 roku utwór został wpisany do Galerii Sław Kanadyjskich Autorów Piosenek. Kontynuując sławę utworu „Comme j'ai toujours envie d'aimer”, Hamilton wydał również singiel „Tapis magique”. 

 

Na początku lat 70-tych wydał trzy albumy: „Marc Hamilton” w 1970 roku, „Comme j'ai toujours envie d'aimer” również w 1970 roku, z jego słynną piosenką tytułową, oraz „Au fond des choses” w 1972 roku. W 1973 roku, w wyniku wypadku, stracił lewe oko, ale kontynuował projekty muzyczne, zwłaszcza programowanie dla Grand Salon de Mascouche. Na początku lat 80-tych odniósł pewien sukces, wydając m.in. singiel „Peau de femmes”. W tym okresie wydał trzy albumy: „Peau de femmes” (1981), „J'ai un bon deal” (1984) - komedię muzyczną w reżyserii Rogera Pilona oraz „J'ai un rendez-vous d'amour” (1987). Opublikował również autobiografię zatytułowaną „La chanson qui m'a tué”. 

 

Jako producent współpracował z wieloma artystami i brał udział w filmach. Dyrygował Orkiestrą Opery Narodowej w Paryżu. Pod koniec lat 80-tych otworzył bar muzyczny Le Soph. W 2003 roku wydał album z coverami zatytułowany „Marc Hamilton chante Aznavour” w hołdzie francuskiemu piosenkarzowi Charlesowi Aznavourowi. W 2007 roku trio JohnE-5, w którego skład wchodzili Jonathan Gauthier (znany również jako JohnE) jako wokalista oraz Yannick Brosseau (znany również jako Yann So) i Charles Dauphin (znany również jako Carlito) jako muzycy, wydało album w hołdzie Hamiltonowi, interpretując wiele jego utworów pod tytułem „Comment ça va Marc Hamilton”. Album został zainspirowany autobiograficzną książką Hamiltona i po raz pierwszy zaprezentowany na festiwalu Francouvertes w 2007 roku.

 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Can

Hol

Aut

Sve

Bel

Wytwórnia [Can]

Komentarz

Comme J'ai Toujours Envie D'aimer/Tapis Magique

Marc Hamilton

01.1970

1

2[18]

-

-

14[7]

-

-

1[28]

Trans-Canada TC 3323

[written by Marc Hamilton ]

Viens/J'Ai Fait Le Tour D'La Gaspesie

Marc Hamilton

07.1972

-

-

-

6

-

-

-

-

Trans-Canada TC 4109

[written by Hamilton, Doyon, Hamilton]

Voggue

Voggue to żeński duet wokalny disco z Kanady, w którego skład wchodziły Chantal Condor ]
i Angela Songui. Grupa nagrała dwa albumy i wydała wiele singli, w tym „Love Buzz” i „Dancin' the Night Away”, które pojawiły się na amerykańskich listach przebojów muzyki tanecznej.

 

  W 1980 roku duet wydał swój pierwszy album o tym samym tytule, który zawierał single „Love Buzz”, „Here We Are” oraz ich najpopularniejszy singiel „Dancin' the Night Away”, wydany przez wytwórnię Celsius. Chociaż single zostały dobrze przyjęte, niektóre inne utwory na albumie zostały skrytykowane jako mniej dopracowane i pozbawione energii.

 

 W 1981 roku ich najpopularniejszy singiel, „Dancin' the Night Away”, napisany przez Denisa LePage'a, spędził trzy tygodnie na 1. miejscu listy przebojów Hot Dance Club Play w USA, osiągnął 109. miejsce na liście Bubbling Under. Dotarł również do 39. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. Zajął również 4. miejsce w Belgii, a kolejny singiel „Movin' Up” osiągnął 35. miejsce w Belgii. 

 

W 1983 roku ukazał się drugi album wydany przez Matra Records, zawierający single „I Love to Dance” i „Sun Struck Lovers”. Voggue rozpadł się w 1984 roku. W kulturze popularnej W sztuce Kevina Elyota „Coming Clean” znajduje się scena, w której w tle gra „Dancin' the Night Away”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dancin' The Night Away/Roller Boogie	Voggue	08.1981	39[6]	109[1]	Atlantic 3847	[written by Denis LePage, Denyse LePage][produced by Trans-Canada Disques][1[3][26].Hot Disco/Dance;Atlantic 3847 7"]
Love Buzz/Go For It	Voggue	03.1982	-	-	Atlantic 4011	[written by M. Daigle, F. L'Herbier, R. Rome, G. Leone, G. Kerri][produced by Michel Daigle, Francois L'Herbier][16[12].Hot Disco/Dance;Atlantic 40 844 7"]

Johnny Cowell

Johnny Cowell (ur. 11 stycznia 1926r w Tillsonburg, Ontario - zm. 22 stycznia 2018r)
był kanadyjskim trębaczem, kompozytorem i aranżerem.  Ojciec Cowella  i trzej wujkowie byli członkami orkiestry miejskiej Tillsonburg, a Cowell zagrał swoje pierwsze solo na trąbce w tym zespole w wieku sześciu lat. Cowell dołączył do Toronto Symphony Band w 1941 roku w wieku 15 lat jako solista trębacz .[2] Cowell był w dużej mierze samoukiem, ale po dołączeniu do Toronto Symphony Band krótko uczył się u Edwarda Smeale'a w Toronto.

  Podczas II wojny światowej służył jako solista w orkiestrze Royal Canadian Navy w Victorii w Kolumbii Brytyjskiej, a w latach 1943–1945 był pierwszym trębaczem w Victoria Symphony Orchestra. Później studiował kompozycję w Królewskim Konserwatorium Muzycznym (RCMT) u Oskara Morawetza i Johna Weinzweiga. W latach 1952–1991 grał z Orkiestrą Symfoniczną w Toronto. Cowell skomponował ponad 200 utworów, z czego prawie 150 zostało nagranych, a kilka z nich zyskało rozgłos. Wśród nich znalazły się „Walk Hand in Hand”, „His Girl” i „(These Are) the Young Years” z Floydem Cramerem.

  Jego piosenka „Walk Hand in Hand” (1956) została nagrana ponad 90 razy  , co czyni Cowella jednym z najbardziej utytułowanych kanadyjskich autorów piosenek . Skomponował instrumentalny utwór na trąbkę Our Winter Love  , który Bill Pursell później zaaranżował na fortepian, a przebój ten zajął 9. miejsce na liście Billboard Hot 100, a także 4. miejsce na liście Easy Listening i 20. miejsce na liście Hot R&B Singles   wiosną 1963 roku. 

 Cowell poślubił swoją żonę Joan 26 września 1953 roku. Poznali się sześć lat wcześniej, kiedy zaczął grać na trąbce w zespole tanecznym, w którym Joan była wokalistką. Cowell i jego żona mają córkę Marcie i troje wnucząt.  Zmarł 22 stycznia 2018 roku. 

                                        Kompozycje Johnny'ego Cowella na listach przebojów

[solo] 04/1956 Walk Hand in Hand Andy Williams 54.US 04/1956 Walk Hand in Hand Tony Martin 10.US/2.UK 05/1956 Walk Hand in Hand Denny Vaughn 70.US 07/1956 Walk Hand in Hand Ronnie Carroll 13.UK 08/1956 Walk Hand in Hand Jimmy Parkinson 26.UK 02/1963 Our Winter Love Bill Pursell 9.US 05/1963 (These Are) The Young Years Floyd Cramer 129.US 11/1965 Walk Hand in Hand Gerry & the Pacemakers 103.US/29.UK 02/1967 His Girl The Guess Who 45.UK [with Bob Tubert] 01/1967 Our Winter Love The Lettermen 72.US

Our Lady Peace

Our Lady Peace to jeden z najbardziej utytułowanych kanadyjskich zespołów
ery post-grunge, który wydał kolejne platynowe albumy, ciesząc się jednocześnie sporym uznaniem w Ameryce. Wywodząc się z Led Zeppelin w 1994 roku, wraz z albumem „Naveed”, na którym znalazł się ich przełomowy singiel „Starseed”, zespół spędził kolejną dekadę na szczycie kanadyjskich list przebojów - i zdobył cztery nagrody Juno - dzięki takim utworom jak „Clumsy”, „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, „Spiritual Machines”, „Gravity” i „Healthy in Paranoid Times”.  

 

OLP zrobiło sobie dłuższą przerwę, zanim wróciło do studia na album „Burn Burn” z 2009 roku i kontynuowało działalność, wydając serię albumów z późnego okresu kariery, takich jak „Somethingness” (2018) i „Spiritual Machines II” (2022), łączących hymniczny post-grunge z poważnym, stadionowym, nowoczesnym rockiem. 

 

Grupa powstała na Uniwersytecie w Toronto w 1992 roku, gdzie wokalistka Raine Maida i gitarzysta Mike Turner (brytyjski emigrant) początkowo połączyli siły pod nazwą „As If”. Później dołączyli do nich basista Chris Eacrett i perkusista jazzowy Jeremy Taggart, a kwartet zmienił nazwę na Our Lady Peace na cześć wiersza Marka Van Dorena. Po nawiązaniu współpracy z kanadyjskim oddziałem Sony Records, Our Lady Peace wydało w 1995 roku album „Naveed”, mocny debiutancki album, który zapoczątkował współczesny rockowy hit „Starseed”. Mniejsza wytwórnia, Relativity, wydała album w Ameryce, a Our Lady Peace zdobyło popularność w Ameryce Północnej, koncertując latem tego roku z rodaczką z Kanady, Alanis Morissette. 

 

 Po tym, jak zespół zastąpił Eacretta basistą Duncanem Couttsem, w 1997 roku ukazał się drugi album studyjny „Clumsy”. Napędzany unikalnym wokalem Raine Maidy, opartym w dużej mierze na falsecie wokalistki, „Clumsy” odniósł ogromny sukces, zdobywając status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych i rzadki diamentowy certyfikat w Kanadzie. Our Lady Peace powrócił dwa lata później z „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, lżejszym albumem z nowym dodatkiem syntezatorów, a w 2001 roku ukazał się „Spiritual Machines”. Wkrótce potem gitarzysta-założyciel Mike Turner opuścił zespół z powodu różnic twórczych, a jego miejsce zajął pochodzący z Michigan Steve Mazur. 

 

 Z Mazurem na pokładzie, Our Lady Peace współpracowało z producentem Bobem Rockiem, aby wypracować komercyjne, mainstreamowe brzmienie na albumie „Gravity” z 2002 roku. Falset Maidy zniknął z albumu, co zszokowało niektórych wieloletnich fanów zespołu. Niemniej jednak, dopracowana lista utworów na „Gravity” zaowocowała kilkoma międzynarodowymi singlami, z których najbardziej znane to „Somewhere Out There” i „Innocent”. Zespół koncertował w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, promując te przeboje, a ten wyjazd został udokumentowany albumem koncertowym („Live from Calgary and Edmonton”). Our Lady Peace powrócił następnie do studia z Bobem Rockiem, zamierzając powtórzyć owocną współpracę kolejnym albumem. Tym razem sesje nagraniowe okazały się jednak trudne i zespół omal nie rozpadł się w trakcie ich trwania. „Healthy in Paranoid Times” ukazał się ostatecznie pod koniec sierpnia 2005 roku i osiągnął status platynowej płyty, choć nie dorównał sukcesowi żadnego z poprzednich albumów OLP. Raine Maida później zdystansował się od płyty, twierdząc, że zespół poświęcił zbyt wiele czasu na wypełnianie albumu potencjalnymi singlami dla amerykańskiego radia. 

 

„A Decade”, album z największymi przebojami, celebrujący pierwsze dziesięć lat kariery Our Lady Peace, przywrócił zespołowi wysokie pozycje na listach przebojów w 2006 roku. Kompilacja uzyskała status platynowej płyty w Ameryce i, podobnie jak „Clumsy” z 1997 roku, status diamentowej płyty w Kanadzie. Dwa lata później Our Lady Peace odnotowało kolejny wzrost popularności, tym razem z nieoczekiwanego źródła: amerykańskiego programu telewizyjnego „American Idol”. Uczestnik David Cook był ewidentnie wiernym fanem zespołu i entuzjastycznie promował muzykę OLP podczas konkursu. Cook ostatecznie wygrał program, a Maida na krótko przeniosła się do Ameryki, aby współpracować z wschodzącym muzykiem przy jego debiutanckim albumie, który pokrył się platyną. Wkrótce potem Maida ponownie skupił się na zespole Our Lady Peace, a w 2009 roku zespół wydał album „Burn Burn”. Ósmy album studyjny zespołu pokazał, jak alt-rockerzy poszerzają swoje horyzonty, oferując dziewięcioutworowy set, który Maida określił jako „bardziej eksperymentalny i ambitny” niż którykolwiek z ich poprzednich albumów. W rezultacie powstał album „Curve”, poprzedzony pierwszym singlem „Heavyweights”, który ukazał się wiosną 2012 roku. Długoletni perkusista Taggart odszedł z zespołu w 2014 roku, a zespół zaprosił Jasona Pierce’a (The Weekend), który po raz pierwszy pojawił się w studiu na płycie „Somethingness” z 2017 roku, składającej się z dwóch wcześniej wydanych EP-ek.  

 

Zespół OLP wydał swój dziesiąty studyjny album, Spiritual Machines II, w 2022 roku. Wyprodukowany przez Dave'a Sitka z TV on the Radio, 15-utworowy zestaw został zapowiedziany jako bezpośrednia kontynuacja ich artrockowego albumu koncepcyjnego Spiritual Machines z 2000 roku. W głównym singlu „Stop Making Stupid People Famous” gościnnie wystąpiła Pussy Riot. Zapowiadał on również powrót współzałożyciela i gitarzysty Mike Turnera.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Starseed	Our Lady Peace	03.1995	-	7[16].Mainstream Rock Airplay	Epic	[written by Our Lady Peace][produced by Arnold Lanni]
Superman' s dead	Our Lady Peace	10.1997	-	74[2].Hot 100 Airplay	Columbia	[written by Raine Maida ,Mike Turner][produced by Arnold Lanni]
Clumsy	Our Lady Peace	12.1997	-	59[16].Hot 100 Airplay	Columbia 2935	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni][piosenka z filmu "I know what you did last summer"]
4am	Our Lady Peace	07.1998	-	38[2].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
One man army	Our Lady Peace	01.2000	70[1]	16[11].Modern Rock Tracks	Epic 6688662 [UK]	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Is anybody home?	Our Lady Peace	01.2000	-	27[9].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Somewhere out there	Our Lady Peace	08.2002	-	44[20]	Columbia	[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]
Innocent	Our Lady Peace	10.2002	-	35[5].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Clumsy	Our Lady Peace	09.1997	-	76[39]	Columbia 67 940	[platinum-US][produced by Arnold Lanni]
Happiness...Is not a fish that you can catch	Our Lady Peace	10.1999	-	69[4]	Columbia 63 707	[produced by Arnold Lanni]
Spiritual machines	Our Lady Peace	03.2001	-	81[4]	Columbia 85 368	[produced by Arnold Lanni, Raine Maida, Brendan O'Brien]
Gravity	Our Lady Peace	06.2002	-	9[27]	Columbia 86585	[gold-US][produced by Bob Rock]
Live from Calgary and Edmonton	Our Lady Peace	06.2003	-	112[1]	Columbia 85 855
Healthy in paranoid times	Our Lady Peace	09.2005	-	45[2]	Columbia 94 7777	[produced by Bob Rock, Our Lady Peace]
Burn Burn	Our Lady Peace	08.2009	-	41[2]	Coalition Entertainment 519895	[produced by Raine Maida]
Curve	Our Lady Peace	05.2012	-	184[1]	Coalition Music 2423	[produced by Raine Maida, Jason Lader]

Silverstein

Popularny kanadyjski zespół rockowy, którego brzmienie łączy elementy emo,
ostrego post-hardcore'u i dynamicznego indie rocka, Silverstein powstał w 2000 roku i odniósł sukces dzięki wydaniu nominowanego do nagrody Juno drugiego albumu z 2005 roku, „Discovering the Waterfront”. Powrócili na listy przebojów w 2015 roku z uznanym albumem koncepcyjnym „I Am Alive in Everything I Touch”. Silverstein nadal doskonali swój przesiąknięty krzykiem, melodyjny hardcore, czego przykładem są nominowane do nagrody Juno w 2020 roku „A Beautiful Place to Drown” i „Misery Made Me” z 2022 roku. Trzy lata później zespół wydał „Antibloom”, pierwszą odsłonę podwójnego albumu. 

 

Zespół Silverstein, pierwotnie założony w 2000 roku jako projekt poboczny, został założony przez wokalistę Shane'a Tolda, gitarzystę Josha Bradforda, perkusistę Paula Koehlera, gitarzystę Richarda McWaltera i basistę Billa Hamiltona w Ontario w Kanadzie. Po wejściu na scenę hardcore/emo w Ontario - na której działały również takie zespoły jak Moneen i Grade - Silverstein znalazł odbiorców dla swojego specyficznego gatunku migoczącego emo i gorącego post-hardcore'u. Wydana własnym sumptem EP-ka Silversteina, „Summer's Stellar Gaze”, została dość dobrze przyjęta po premierze w 2000 roku, a zespół wkrótce stał się pełnoetatowym projektem jego członków. 

 

Po zmianie składu, w wyniku której McWaltera zastąpił były gitarzysta Maharahj, Neil Boshart, grupa rozpoczęła na dobre tournée po wschodnich prowincjach Kanady.  Silverstein wydał drugą EP-kę w kwietniu 2002 roku zatytułowaną „When the Shadows Beam”. Płyta wzbudziła zainteresowanie szefa Victory Records, Tony'ego Brummela, który podpisał z zespołem kontrakt ze swoją szanowaną wytwórnią w Chicago w październiku tego samego roku. „When Broken Is Easily Fixed”, debiutancki album Silversteina, ukazał się w maju 2003 roku; Rok później ukazało się wznowienie albumu z dodatkowymi utworami i DVD. Silverstein spędził lato 2005 roku grając na trasie Warped Tour, a ich kolejny album, „Discovering the Waterfront”, ukazał się w sierpniu tego samego roku. Silverstein wystąpił również na trasie Take Action Tour w 2006 roku u boku Matchbook Romance, Chidos i Early November. 

 

Album „18 Candles: The Early Years” ukazał się w maju, łącząc wznowiony materiał z dwóch pierwszych, niezależnie wydanych EP-ek zespołu z kilkoma utworami na żywo, występami akustycznymi, obszernymi notatkami i rzadkimi zdjęciami zespołu. Jesienią 2006 roku Victory wydało specjalne wydanie „Discovering the Waterfront” z dodatkowym DVD na żywo, nową okładką i dodatkowym utworem. 

 

 Po zakończeniu trasy Silverstein rozpoczął współpracę z producentem Markiem Trombino, który wcześniej współpracował z Jimmy Eat World i blink-182. Tytuł powstałego w 2007 roku albumu „Arrivers & Departures” nawiązywał do podtrzymywania osobistych relacji w trasie. Zawierał on również bardziej emocjonalne teksty, inspirowane końcem siedmioletniego związku Tolda tuż przed jego powrotem do studia. Silverstein podróżował po całym świecie, promując album, grając tradycyjne koncerty w Ameryce Północnej, a także koncertując w Europie, Australii, Japonii i Ameryce Południowej. Znaleźli również czas na powrót do studia, a „A Shipwreck in the Sand” był czwartym studyjnym albumem zespołu w 2009 roku. Wyruszyli w trasę promującą album, zatrzymując się w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Transitions 

 

W następnym roku Silverstein ogłosił odejście z wieloletniej wytwórni Victory na rzecz Hopeless Records, która wydała EP-kę „Transitions” w 2010 roku, a rok później ich piąty album „Rescue”. Silverstein zmienił nieco styl na swoim szóstym albumie, podwójnym CD „Short Songs”, zawierającym autorskie kompozycje trwające poniżej 90 sekund na jednej płycie oraz covery zespołów, które miały na nich wpływ - Dead Kennedys, Descendents i Promise Ring- na drugiej, dodatkowo wzbogacone gościnnymi występami takich artystów jak Mike Hranica (The Devil Wears Prada), Tim McIlrath (Rise Against) i Chris Hannah (Propagandhi). 

 

 W 2012 roku Silverstein rozstał się z wieloletnim członkiem Neilem Boshartem, którego wkrótce potem zastąpił Paul-Marc Rousseau. Pierwszy album Rousseau z zespołem, „This Is How the Wind Shifts”, ukazał się na początku 2013 roku.  Zespół intensywnie koncertował w Ameryce Północnej, Europie oraz niektórych częściach Japonii i Australii przez kolejne dwa lata, a także w ramach trasy Vans Warped Tour w 2013 roku. Album koncepcyjny „I Am Alive in Everything I Touch”, zawierający nagrania dźwiękowe z plenerów, związane z tłem utworu, oraz z niezwykle osobistymi tekstami, skupiającymi się na samotności i stracie, został wydany wiosną 2015 roku przez New Damage Records w Kanadzie oraz Rise Records w innych krajach. W październiku 2016 roku zespół wydał nowy singiel „Ghost”. W maju następnego roku ukazał się drugi singiel „Retrograde”, zapowiadający ósmy album studyjny zespołu, „Dead Reflection”, który ukazał się w lipcu tego samego roku. W 2019 roku ukazał się „Redux: The First 10 Years”, zawierający ponownie nagrane wersje utworów z pierwszych czterech albumów zespołu. „A Beautiful Place to Drown”,to  dziesiąty pełnowymiarowy album zespołu.

 

Album, który ukazał się w 2020 roku, zawierał gościnne występy wokalisty Underoath, Aarona Gillespiego, Princess Nokia i Caleba Shomo z Beartooth. Zajął piąte miejsce na liście Billboard Top Hard Rock Albums i zdobył nominację do nagrody Juno w kategorii Najlepszy Album Rockowy. Później pojawiły się kolejne single, w tym „Bankrupt”, „It's Over” i „Ultraviolet”, które doprowadziły do ​​wydania w 2022 roku albumu „Misery Made Me”. Silverstein świętował 25-lecie istnienia w 2025 roku, wydając ambitny podwójny album. Po singlach „Skin & Bones” i „Confession”, „Antibloom” ukazał się w lutym, a „Pink Moon” miał ukazać się jeszcze w tym samym roku. 

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Discovering the Waterfront	Silverstein	09.2005	-	34[6]	Victory 257	[produced by Cameron Webb]
18 Candles: The Early Years	Silverstein	06.2006	-	148[1]	Victory 291	[produced by Scott Komer ,Justin Koop, Cameron Webb, Shane Told]
Arrivals & Departures	Silverstein	07.2007	-	25[8]	Victory 350	[produced by Mark Trombino]
A Shipwreck in the Sand	Silverstein	04.2009	-	33[4]	Victory 458	[produced by Cameron Webb]
Rescue	Silverstein	05.2011	-	38[2]	Hopeless 9726	[produced by Jordan Valeriote]
This Is How the Wind Shifts	Silverstein	02.2013	-	59[1]	Hopeless 764	[produced by Jordan Valeriote]
I Am Alive in Everything I Touch	Silverstein	06.2015	-	33[1]	Rise 274	[produced by Jordan Valeriote]
Dead Reflection	Silverstein	08.2017	-	46[1]	Rise 380	[produced by Derek Hoffman, Paul Marc Rousseau]
A Beautiful Place to Drown	Silverstein	03.2020	-	122[1]	UNFD 134	[produced by Sam Guaiana]

Vanity

Vanity, właśc. Denise Katrina Matthews (ur. 4 stycznia 1959r w Niagara Falls,
zm. 15 lutego 2016 w Fremont) - kanadyjska piosenkarka, autorka tekstów, tancerka, modelka i aktorka, która z czasem porzuciła się karierę muzyczną i aktorską, aby skoncentrować się na ewangelizacji.

Jej kariera estradowa trwała od wczesnych lat 80-tych do połowy lat 90-tych. W latach 1981–1983 była wokalistką kobiecego trio Vanity 6. Była znana z hitu R&B / funk „Nasty Girl” z 1982r. 

Vanity obejmowała również dwa solowe albumy wytwórni Motown Records - Wild Animal (1984) i Skin on Skin (1986), a także piosenki - „Pretty Mess” (1984), „Mechanical Emotion” (1985), „Under the Influence” (1986) oraz „Undress” (1988) z filmu Szalony Jackson.

Miała także udaną karierę filmową, występując w filmach Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986) i Szalony Jackson (1987). W latach 80-tych i na początku lat 90-tych pojawiła się w wielu czasopismach na całym świecie.

Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat z powodu niewydolności nerek.

Urodziła się w Niagara Falls w Ontario jako córka Helgi Senyk i Levii Jamesa Matthewsa. Jej matka była pochodzenia polskiego, niemieckiego i żydowskiego, urodziła się w Niemczech, podczas gdy jej ojciec był pochodzenia afroamerykańskiego i urodził się w Wilmington w Karolinie Północnej. Matthews miał dwie siostry, Patricię i Renay. W 1993 ujawniła Jetowi, że jej ojciec znęcał się fizycznie i słownie przez lata. Nadużycie sprawiło, że miała negatywny obraz siebie. „Przez 15 lat bardzo mnie bił. Chciałbym widzieć mojego ojca w niebie, ale nie chcę. Jest w piekle” – powiedziała.

Vanity zaczęła brać udział w lokalnych konkursach piękności, zanim przeprowadziła się do Toronto, gdzie podjęła pracę jako modelka. W 1977 zdobyła tytuł Miss Niagara Hospitality, a następnie w 1978 rywalizowała podczas wyborów Miss Kanady. W wieku 17 lat przeprowadziła się do Nowego Jorku, aby kontynuować karierę. Podpisała umowę z Zoli Model Agency. Ponieważ była niskiego wzrostu, jej kariera modelki była ograniczona do reklam i sesji zdjęciowych i nie obejmowała pracy na wybiegu. Wystąpiła w reklamach pasty do zębów Pearl Drops, zanim ukończyła sesję zdjęciową w Japonii.

Zadebiutowała na kinowym ekranie pod pseudonimem D.D. Winters z Benem Johnsonem i Jamie Lee Curtis w slasherze Rogera Spottiswoode Terror w pociągu (1980), który został zrealizowany w Montrealu. Następnie pojechała do Toronto, aby zagrać główną rolę w filmie klasy B Wyspa Tanyi (1980). Poznała Prince’a, kiedy była ze swoim ówczesnym partnerem Rickiem Jamesem na rozdaniu American Music Award. Dowiedziawszy się, że Vanity może śpiewać, Prince poprosił ją, aby została wokalistką grupy Vanity 6, nagrała jeden album i odniosła międzynarodowy sukces z singlem „Nasty Girl” w 1982r. Następnie opuściła grupę i podpisała kontrakt z Motown Records jako artystka solowa w 1984r. W połowie lat 80-tych wydała dwa albumy dla Motown - Skin on Skin i Wild Animal - i odniosła niewielki sukces na amerykańskich listach pop i R&B.

Powróciła na kinowy ekran w roli Laury Charles w komediodramacie sensacyjnym Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), jednak jej filmowa piosenka „7th Heaven” wykonana w duecie z Billem Wolferem została nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza piosenka. Rola drugoplanowa Dorren w dramacie kryminalnym Johna Frankenheimera Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986)[13] z Royem Scheiderem i Ann-Margret przyniosła jej nominację do nagrody Saturna. W filmie sensacyjno-przygodowym Larry’ego Cohena Złudzenie (Deadly Illusion, 1987) wystąpiła jako Rina u boku Billy’ego Dee Williamsa i Morgan Fairchild. Za rolę Sydney Ash w komedii sensacyjnej Szalony Jackson (1988) z Carlem Weathersem, Craigiem T. Nelsonem i Sharon Stone była nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza aktorka. W kwietniu 1988 była na okładce magazynu „Playboy”.

W 2010 wydano jej autobiografię pt. Blame It On Vanity.

Na początku 1992 została ponownie narodzoną chrześcijanką, wstąpiła do kościoła ewangelicznego i na dobre porzuciła świecką muzykę. Z powodu zażywania narkotyków od lat 90-tych chorowała na niewydolność nerek i poddawano ją dializie. Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat w Fremont w Kalifornii. Przyczyną śmierci była niewydolność nerek oraz choroba jamy brzusznej.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pretty Mess	Vanity	09.1984	-	75[7]	Motown 1752	[written by Vanity, Bill Wolfer][produced by Vanity, Bill Wolfer][15[14].R&B; Chart][13[8].Hot Disco/Dance;Motown 4526 12"]
Mechanical Emotion/Crazy Maybe	Vanity	01.1985	-	107[3]	Motown 1767	[written by Vanity][produced by Vanity, Bill Wolfer][23[13].R&B; Chart]
Under The Influence/Wild Animal	Vanity	04.1986	-	56[7]	Motown 1833	[written by T. Faragher, R. Nevil, T. Haynes][produced by Skip Drinkwater, Tommy Faragher][9[14].R&B; Chart][6[8].Hot Disco/Dance;Motown 4558 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wild Animal	Vanity	09.1984	-	62[23]	Motown 6102	[produced by Bill Wolfer,Vanity]
Skin on Skin	Vanity	03.1986	-	66[20]	Motown 6167	[produced by Skip Drinkwater,Tommy Faragher]