Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kanada. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kanada. Pokaż wszystkie posty

piątek, 13 marca 2026

Our Lady Peace

Our Lady Peace to jeden z najbardziej utytułowanych kanadyjskich zespołów
ery post-grunge, który wydał kolejne platynowe albumy, ciesząc się jednocześnie sporym uznaniem w Ameryce. Wywodząc się z Led Zeppelin w 1994 roku, wraz z albumem „Naveed”, na którym znalazł się ich przełomowy singiel „Starseed”, zespół spędził kolejną dekadę na szczycie kanadyjskich list przebojów - i zdobył cztery nagrody Juno - dzięki takim utworom jak „Clumsy”, „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, „Spiritual Machines”, „Gravity” i „Healthy in Paranoid Times”.  
 
OLP zrobiło sobie dłuższą przerwę, zanim wróciło do studia na album „Burn Burn” z 2009 roku i kontynuowało działalność, wydając serię albumów z późnego okresu kariery, takich jak „Somethingness” (2018) i „Spiritual Machines II” (2022), łączących hymniczny post-grunge z poważnym, stadionowym, nowoczesnym rockiem. 
 
Grupa powstała na Uniwersytecie w Toronto w 1992 roku, gdzie wokalistka Raine Maida i gitarzysta Mike Turner (brytyjski emigrant) początkowo połączyli siły pod nazwą „As If”. Później dołączyli do nich basista Chris Eacrett i perkusista jazzowy Jeremy Taggart, a kwartet zmienił nazwę na Our Lady Peace na cześć wiersza Marka Van Dorena. Po nawiązaniu współpracy z kanadyjskim oddziałem Sony Records, Our Lady Peace wydało w 1995 roku album „Naveed”, mocny debiutancki album, który zapoczątkował współczesny rockowy hit „Starseed”. Mniejsza wytwórnia, Relativity, wydała album w Ameryce, a Our Lady Peace zdobyło popularność w Ameryce Północnej, koncertując latem tego roku z rodaczką z Kanady, Alanis Morissette. 
 
 Po tym, jak zespół zastąpił Eacretta basistą Duncanem Couttsem, w 1997 roku ukazał się drugi album studyjny „Clumsy”. Napędzany unikalnym wokalem Raine Maidy, opartym w dużej mierze na falsecie wokalistki, „Clumsy” odniósł ogromny sukces, zdobywając status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych i rzadki diamentowy certyfikat w Kanadzie. Our Lady Peace powrócił dwa lata później z „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, lżejszym albumem z nowym dodatkiem syntezatorów, a w 2001 roku ukazał się „Spiritual Machines”. Wkrótce potem gitarzysta-założyciel Mike Turner opuścił zespół z powodu różnic twórczych, a jego miejsce zajął pochodzący z Michigan Steve Mazur. 
 
 Z Mazurem na pokładzie, Our Lady Peace współpracowało z producentem Bobem Rockiem, aby wypracować komercyjne, mainstreamowe brzmienie na albumie „Gravity” z 2002 roku. Falset Maidy zniknął z albumu, co zszokowało niektórych wieloletnich fanów zespołu. Niemniej jednak, dopracowana lista utworów na „Gravity” zaowocowała kilkoma międzynarodowymi singlami, z których najbardziej znane to „Somewhere Out There” i „Innocent”. Zespół koncertował w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, promując te przeboje, a ten wyjazd został udokumentowany albumem koncertowym („Live from Calgary and Edmonton”). Our Lady Peace powrócił następnie do studia z Bobem Rockiem, zamierzając powtórzyć owocną współpracę kolejnym albumem. Tym razem sesje nagraniowe okazały się jednak trudne i zespół omal nie rozpadł się w trakcie ich trwania. „Healthy in Paranoid Times” ukazał się ostatecznie pod koniec sierpnia 2005 roku i osiągnął status platynowej płyty, choć nie dorównał sukcesowi żadnego z poprzednich albumów OLP. Raine Maida później zdystansował się od płyty, twierdząc, że zespół poświęcił zbyt wiele czasu na wypełnianie albumu potencjalnymi singlami dla amerykańskiego radia. 
 
„A Decade”, album z największymi przebojami, celebrujący pierwsze dziesięć lat kariery Our Lady Peace, przywrócił zespołowi wysokie pozycje na listach przebojów w 2006 roku. Kompilacja uzyskała status platynowej płyty w Ameryce i, podobnie jak „Clumsy” z 1997 roku, status diamentowej płyty w Kanadzie. Dwa lata później Our Lady Peace odnotowało kolejny wzrost popularności, tym razem z nieoczekiwanego źródła: amerykańskiego programu telewizyjnego „American Idol”. Uczestnik David Cook był ewidentnie wiernym fanem zespołu i entuzjastycznie promował muzykę OLP podczas konkursu. Cook ostatecznie wygrał program, a Maida na krótko przeniosła się do Ameryki, aby współpracować z wschodzącym muzykiem przy jego debiutanckim albumie, który pokrył się platyną. Wkrótce potem Maida ponownie skupił się na zespole Our Lady Peace, a w 2009 roku zespół wydał album „Burn Burn”. Ósmy album studyjny zespołu pokazał, jak alt-rockerzy poszerzają swoje horyzonty, oferując dziewięcioutworowy set, który Maida określił jako „bardziej eksperymentalny i ambitny” niż którykolwiek z ich poprzednich albumów. W rezultacie powstał album „Curve”, poprzedzony pierwszym singlem „Heavyweights”, który ukazał się wiosną 2012 roku. Długoletni perkusista Taggart odszedł z zespołu w 2014 roku, a zespół zaprosił Jasona Pierce’a (The Weekend), który po raz pierwszy pojawił się w studiu na płycie „Somethingness” z 2017 roku, składającej się z dwóch wcześniej wydanych EP-ek.  
 
Zespół OLP wydał swój dziesiąty studyjny album, Spiritual Machines II, w 2022 roku. Wyprodukowany przez Dave'a Sitka z TV on the Radio, 15-utworowy zestaw został zapowiedziany jako bezpośrednia kontynuacja ich artrockowego albumu koncepcyjnego Spiritual Machines z 2000 roku. W głównym singlu „Stop Making Stupid People Famous” gościnnie wystąpiła Pussy Riot. Zapowiadał on również powrót współzałożyciela i gitarzysty Mike Turnera.

 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
StarseedOur Lady Peace03.1995-7[16].Mainstream Rock AirplayEpic[written by Our Lady Peace][produced by Arnold Lanni]
Superman' s deadOur Lady Peace10.1997-74[2].Hot 100 AirplayColumbia[written by Raine Maida ,Mike Turner][produced by Arnold Lanni]
ClumsyOur Lady Peace12.1997-59[16].Hot 100 AirplayColumbia 2935[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni][piosenka z filmu "I know what you did last summer"]
4amOur Lady Peace07.1998-38[2].Modern Rock TracksColumbia [written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
One man armyOur Lady Peace01.200070[1]16[11].Modern Rock TracksEpic 6688662 [UK][written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Is anybody home?Our Lady Peace01.2000-27[9].Modern Rock TracksColumbia [written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Somewhere out thereOur Lady Peace08.2002-44[20]Columbia[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]
InnocentOur Lady Peace10.2002-35[5].Modern Rock TracksColumbia[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
ClumsyOur Lady Peace09.1997-76[39]Columbia 67 940[platinum-US][produced by Arnold Lanni]
Happiness...Is not a fish that you can catchOur Lady Peace10.1999-69[4]Columbia 63 707[produced by Arnold Lanni]
Spiritual machinesOur Lady Peace03.2001-81[4]Columbia 85 368[produced by Arnold Lanni, Raine Maida, Brendan O'Brien]
GravityOur Lady Peace06.2002-9[27]Columbia 86585[gold-US][produced by Bob Rock]
Live from Calgary and EdmontonOur Lady Peace06.2003-112[1]Columbia 85 855
Healthy in paranoid timesOur Lady Peace09.2005-45[2]Columbia 94 7777[produced by Bob Rock, Our Lady Peace]
Burn BurnOur Lady Peace08.2009-41[2] Coalition Entertainment 519895[produced by Raine Maida]
CurveOur Lady Peace05.2012-184[1]Coalition Music 2423[produced by Raine Maida, Jason Lader]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 1 marca 2026

Silverstein

Popularny kanadyjski zespół rockowy, którego brzmienie łączy elementy emo,
ostrego post-hardcore'u i dynamicznego indie rocka, Silverstein powstał w 2000 roku i odniósł sukces dzięki wydaniu nominowanego do nagrody Juno drugiego albumu z 2005 roku, „Discovering the Waterfront”. Powrócili na listy przebojów w 2015 roku z uznanym albumem koncepcyjnym „I Am Alive in Everything I Touch”. Silverstein nadal doskonali swój przesiąknięty krzykiem, melodyjny hardcore, czego przykładem są nominowane do nagrody Juno w 2020 roku „A Beautiful Place to Drown” i „Misery Made Me” z 2022 roku. Trzy lata później zespół wydał „Antibloom”, pierwszą odsłonę podwójnego albumu. 
 
Zespół Silverstein, pierwotnie założony w 2000 roku jako projekt poboczny, został założony przez wokalistę Shane'a Tolda, gitarzystę Josha Bradforda, perkusistę Paula Koehlera, gitarzystę Richarda McWaltera i basistę Billa Hamiltona w Ontario w Kanadzie. Po wejściu na scenę hardcore/emo w Ontario - na której działały również takie zespoły jak Moneen i Grade - Silverstein znalazł odbiorców dla swojego specyficznego gatunku migoczącego emo i gorącego post-hardcore'u. Wydana własnym sumptem EP-ka Silversteina, „Summer's Stellar Gaze”, została dość dobrze przyjęta po premierze w 2000 roku, a zespół wkrótce stał się pełnoetatowym projektem jego członków. 
 
Po zmianie składu, w wyniku której McWaltera zastąpił były gitarzysta Maharahj, Neil Boshart, grupa rozpoczęła na dobre tournée po wschodnich prowincjach Kanady.  Silverstein wydał drugą EP-kę w kwietniu 2002 roku zatytułowaną „When the Shadows Beam”. Płyta wzbudziła zainteresowanie szefa Victory Records, Tony'ego Brummela, który podpisał z zespołem kontrakt ze swoją szanowaną wytwórnią w Chicago w październiku tego samego roku. „When Broken Is Easily Fixed”, debiutancki album Silversteina, ukazał się w maju 2003 roku; Rok później ukazało się wznowienie albumu z dodatkowymi utworami i DVD. Silverstein spędził lato 2005 roku grając na trasie Warped Tour, a ich kolejny album, „Discovering the Waterfront”, ukazał się w sierpniu tego samego roku. Silverstein wystąpił również na trasie Take Action Tour w 2006 roku u boku Matchbook Romance, Chidos i Early November. 
 
Album „18 Candles: The Early Years” ukazał się w maju, łącząc wznowiony materiał z dwóch pierwszych, niezależnie wydanych EP-ek zespołu z kilkoma utworami na żywo, występami akustycznymi, obszernymi notatkami i rzadkimi zdjęciami zespołu. Jesienią 2006 roku Victory wydało specjalne wydanie „Discovering the Waterfront” z dodatkowym DVD na żywo, nową okładką i dodatkowym utworem. 
 
 Po zakończeniu trasy Silverstein rozpoczął współpracę z producentem Markiem Trombino, który wcześniej współpracował z Jimmy Eat World i blink-182. Tytuł powstałego w 2007 roku albumu „Arrivers & Departures” nawiązywał do podtrzymywania osobistych relacji w trasie. Zawierał on również bardziej emocjonalne teksty, inspirowane końcem siedmioletniego związku Tolda tuż przed jego powrotem do studia. Silverstein podróżował po całym świecie, promując album, grając tradycyjne koncerty w Ameryce Północnej, a także koncertując w Europie, Australii, Japonii i Ameryce Południowej. Znaleźli również czas na powrót do studia, a „A Shipwreck in the Sand” był czwartym studyjnym albumem zespołu w 2009 roku. Wyruszyli w trasę promującą album, zatrzymując się w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Transitions 
 
W następnym roku Silverstein ogłosił odejście z wieloletniej wytwórni Victory na rzecz Hopeless Records, która wydała EP-kę „Transitions” w 2010 roku, a rok później ich piąty album „Rescue”. Silverstein zmienił nieco styl na swoim szóstym albumie, podwójnym CD „Short Songs”, zawierającym autorskie kompozycje trwające poniżej 90 sekund na jednej płycie oraz covery zespołów, które miały na nich wpływ - Dead Kennedys, Descendents i Promise Ring- na drugiej, dodatkowo wzbogacone gościnnymi występami takich artystów jak Mike Hranica (The Devil Wears Prada), Tim McIlrath (Rise Against) i Chris Hannah (Propagandhi). 
 
 W 2012 roku Silverstein rozstał się z wieloletnim członkiem Neilem Boshartem, którego wkrótce potem zastąpił Paul-Marc Rousseau. Pierwszy album Rousseau z zespołem, „This Is How the Wind Shifts”, ukazał się na początku 2013 roku.  Zespół intensywnie koncertował w Ameryce Północnej, Europie oraz niektórych częściach Japonii i Australii przez kolejne dwa lata, a także w ramach trasy Vans Warped Tour w 2013 roku. Album koncepcyjny „I Am Alive in Everything I Touch”, zawierający nagrania dźwiękowe z plenerów, związane z tłem utworu, oraz z niezwykle osobistymi tekstami, skupiającymi się na samotności i stracie, został wydany wiosną 2015 roku przez New Damage Records w Kanadzie oraz Rise Records w innych krajach. W październiku 2016 roku zespół wydał nowy singiel „Ghost”. W maju następnego roku ukazał się drugi singiel „Retrograde”, zapowiadający ósmy album studyjny zespołu, „Dead Reflection”, który ukazał się w lipcu tego samego roku. W 2019 roku ukazał się „Redux: The First 10 Years”, zawierający ponownie nagrane wersje utworów z pierwszych czterech albumów zespołu. „A Beautiful Place to Drown”,to  dziesiąty pełnowymiarowy album zespołu.
 
Album, który ukazał się w 2020 roku, zawierał gościnne występy wokalisty Underoath, Aarona Gillespiego, Princess Nokia i Caleba Shomo z Beartooth. Zajął piąte miejsce na liście Billboard Top Hard Rock Albums i zdobył nominację do nagrody Juno w kategorii Najlepszy Album Rockowy. Później pojawiły się kolejne single, w tym „Bankrupt”, „It's Over” i „Ultraviolet”, które doprowadziły do ​​wydania w 2022 roku albumu „Misery Made Me”. Silverstein świętował 25-lecie istnienia w 2025 roku, wydając ambitny podwójny album. Po singlach „Skin & Bones” i „Confession”, „Antibloom” ukazał się w lutym, a „Pink Moon” miał ukazać się jeszcze w tym samym roku. 

 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Discovering the WaterfrontSilverstein09.2005-34[6]Victory 257[produced by Cameron Webb]
18 Candles: The Early Years Silverstein06.2006-148[1]Victory 291[produced by Scott Komer ,Justin Koop, Cameron Webb, Shane Told]
Arrivals & DeparturesSilverstein07.2007-25[8]Victory 350[produced by Mark Trombino]
A Shipwreck in the SandSilverstein04.2009-33[4]Victory 458[produced by Cameron Webb]
RescueSilverstein05.2011-38[2]Hopeless 9726[produced by Jordan Valeriote]
This Is How the Wind ShiftsSilverstein02.2013-59[1]Hopeless 764[produced by Jordan Valeriote]
I Am Alive in Everything I TouchSilverstein06.2015-33[1] Rise 274[produced by Jordan Valeriote]
Dead ReflectionSilverstein08.2017-46[1]Rise 380[produced by Derek Hoffman, Paul Marc Rousseau]
A Beautiful Place to DrownSilverstein03.2020-122[1]UNFD 134[produced by Sam Guaiana]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

niedziela, 22 lutego 2026

Vanity

Vanity, właśc. Denise Katrina Matthews (ur. 4 stycznia 1959r w Niagara Falls,
zm. 15 lutego 2016 w Fremont) - kanadyjska piosenkarka, autorka tekstów, tancerka, modelka i aktorka, która z czasem porzuciła się karierę muzyczną i aktorską, aby skoncentrować się na ewangelizacji.

Jej kariera estradowa trwała od wczesnych lat 80-tych do połowy lat 90-tych. W latach 1981–1983 była wokalistką kobiecego trio Vanity 6. Była znana z hitu R&B / funk „Nasty Girl” z 1982r. 

Vanity obejmowała również dwa solowe albumy wytwórni Motown Records - Wild Animal (1984) i Skin on Skin (1986), a także piosenki - „Pretty Mess” (1984), „Mechanical Emotion” (1985), „Under the Influence” (1986) oraz „Undress” (1988) z filmu Szalony Jackson.

Miała także udaną karierę filmową, występując w filmach Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986) i Szalony Jackson (1987). W latach 80-tych i na początku lat 90-tych pojawiła się w wielu czasopismach na całym świecie.

Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat z powodu niewydolności nerek.

Urodziła się w Niagara Falls w Ontario jako córka Helgi Senyk i Levii Jamesa Matthewsa. Jej matka była pochodzenia polskiego, niemieckiego i żydowskiego, urodziła się w Niemczech, podczas gdy jej ojciec był pochodzenia afroamerykańskiego i urodził się w Wilmington w Karolinie Północnej. Matthews miał dwie siostry, Patricię i Renay. W 1993 ujawniła Jetowi, że jej ojciec znęcał się fizycznie i słownie przez lata. Nadużycie sprawiło, że miała negatywny obraz siebie. „Przez 15 lat bardzo mnie bił. Chciałbym widzieć mojego ojca w niebie, ale nie chcę. Jest w piekle” – powiedziała.

Vanity zaczęła brać udział w lokalnych konkursach piękności, zanim przeprowadziła się do Toronto, gdzie podjęła pracę jako modelka. W 1977 zdobyła tytuł Miss Niagara Hospitality, a następnie w 1978 rywalizowała podczas wyborów Miss Kanady. W wieku 17 lat przeprowadziła się do Nowego Jorku, aby kontynuować karierę. Podpisała umowę z Zoli Model Agency. Ponieważ była niskiego wzrostu, jej kariera modelki była ograniczona do reklam i sesji zdjęciowych i nie obejmowała pracy na wybiegu. Wystąpiła w reklamach pasty do zębów Pearl Drops, zanim ukończyła sesję zdjęciową w Japonii.

Zadebiutowała na kinowym ekranie pod pseudonimem D.D. Winters z Benem Johnsonem i Jamie Lee Curtis w slasherze Rogera Spottiswoode Terror w pociągu (1980), który został zrealizowany w Montrealu. Następnie pojechała do Toronto, aby zagrać główną rolę w filmie klasy B Wyspa Tanyi (1980). Poznała Prince’a, kiedy była ze swoim ówczesnym partnerem Rickiem Jamesem na rozdaniu American Music Award. Dowiedziawszy się, że Vanity może śpiewać, Prince poprosił ją, aby została wokalistką grupy Vanity 6, nagrała jeden album i odniosła międzynarodowy sukces z singlem „Nasty Girl” w 1982r. Następnie opuściła grupę i podpisała kontrakt z Motown Records jako artystka solowa w 1984r. W połowie lat 80-tych wydała dwa albumy dla Motown - Skin on Skin i Wild Animal - i odniosła niewielki sukces na amerykańskich listach pop i R&B.

Powróciła na kinowy ekran w roli Laury Charles w komediodramacie sensacyjnym Ostatni smok (The Last Dragon, 1985), jednak jej filmowa piosenka „7th Heaven” wykonana w duecie z Billem Wolferem została nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza piosenka. Rola drugoplanowa Dorren w dramacie kryminalnym Johna Frankenheimera Ostra rozgrywka (52 Pick-Up, 1986)[13] z Royem Scheiderem i Ann-Margret przyniosła jej nominację do nagrody Saturna. W filmie sensacyjno-przygodowym Larry’ego Cohena Złudzenie (Deadly Illusion, 1987) wystąpiła jako Rina u boku Billy’ego Dee Williamsa i Morgan Fairchild. Za rolę Sydney Ash w komedii sensacyjnej Szalony Jackson (1988) z Carlem Weathersem, Craigiem T. Nelsonem i Sharon Stone była nominowana do Złotej Maliny jako najgorsza aktorka. W kwietniu 1988 była na okładce magazynu „Playboy”.

W 2010 wydano jej autobiografię pt. Blame It On Vanity.

Na początku 1992 została ponownie narodzoną chrześcijanką, wstąpiła do kościoła ewangelicznego i na dobre porzuciła świecką muzykę. Z powodu zażywania narkotyków od lat 90-tych chorowała na niewydolność nerek i poddawano ją dializie. Zmarła 15 lutego 2016 w wieku 57 lat w Fremont w Kalifornii. Przyczyną śmierci była niewydolność nerek oraz choroba jamy brzusznej.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Pretty MessVanity09.1984-75[7]Motown 1752[written by Vanity, Bill Wolfer][produced by Vanity, Bill Wolfer][15[14].R&B; Chart][13[8].Hot Disco/Dance;Motown 4526 12"]
Mechanical Emotion/Crazy MaybeVanity01.1985-107[3]Motown 1767[written by Vanity][produced by Vanity, Bill Wolfer][23[13].R&B; Chart]
Under The Influence/Wild AnimalVanity04.1986-56[7]Motown 1833[written by T. Faragher, R. Nevil, T. Haynes][produced by Skip Drinkwater, Tommy Faragher][9[14].R&B; Chart][6[8].Hot Disco/Dance;Motown 4558 12"]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Wild AnimalVanity09.1984-62[23]Motown 6102[produced by Bill Wolfer,Vanity]
Skin on SkinVanity03.1986-66[20]Motown 6167[produced by Skip Drinkwater,Tommy Faragher]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

środa, 11 lutego 2026

Suzy Q

Suzy Q to kanadyjski projekt studyjny stworzony przez Jerry'ego Cucuzzellę.
Wśród wokalistek znalazły się Michelle Mills, Angie Vileno i Carol Jiani.Grupa jest najbardziej znana z utworu „Get on Up and Do It Again”, który dwukrotnie trafił na listy przebojów Billboardu.
 
  Pierwotnie utwór „Get on Up and Do It Again” został nagrany w 1981 roku z Carol Jiani jako wokalistką i pod koniec czerwca tego samego roku osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Club. Singiel osiągnął również 64. miejsce na liście R&B. W grudniu 1981 roku, z Michelle Mills jako wokalistką, utwór „With Your Love”/„Tonight” osiągnął 12. miejsce na liście Billboard Club. W 1985 roku Suzy Q nagrała cover utworu „Harmony”, którego autorami byli Geoff Bastow i Giorgio Moroder. 
 
 W 1986 roku Suzy Q nagrała piosenkę i klubowy hit w stylu italo-disco/Hi-NRG zatytułowany „Can't Live Without Your Love”, który osiągnął 19. miejsce na liście Billboard Club. Autorami utworu byli Giovanni D'Orazio i Antonio Bentivegna, a wokalistką Angie Vileno.
 
  W latach 1987–1989 Suzy Q nagrała kilka utworów w stylu eurobeat/hi-NRG dla wytwórni J.C. Records, po czym zespół się rozpadł.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Get On Up Do It Again/Get On Up Do It Again Pt. IISuzy Q08.1981--Atlantic 3837[written by S. Panzera, G. D'Orazio, J. Cucuzzella ][produced by Jerry Cucuzzella][64[8].R&B; Chart][4[19].Hot Disco/Dance;RFC/Atlantic 4813 12"]
With Your Love/I Can't Give You MoreSuzy Q12.1981--Atlantic 4002[written by S. Panzera, G. D'Orazio][produced by Jerry Cucuzzella][12[16].Hot Disco/Dance;RFC/Atlantic 4813 12"]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 26 stycznia 2026

Outta Control

Outta Control, a później Killer Bunnies, był kanadyjskim projektem house/eurodance z
siedzibą w Toronto w Ontario. 
 
 DJ/remikser/producent Barry Harris  i Rachid Wehbi wraz z wokalistką Kimberley Wetmore początkowo połączyli siły i zaczęli nagrywać pod nazwą Outta Control. W latach 1995-1997 grupa miała trzy przeboje na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play magazynu Billboard: „Tonight It's Party Time”, „One of Us” (cover Joan Osborne)  i „Sinful Wishes” (cover Kon Kan). 
 
 Po zmianie nazwy zespołu na Killer Bunnies, Harris i Wehbi nagrali czwarty singiel, który znalazł się na listach przebojów z wokalistką Simone Denny, „I Can't Take the Heartbreak”, zawierający sample z utworu „Weekend” zespołu Class Action.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Tonight It's Party TimeOutta Control09.1995-- Interhit 10158[written by B. Harris, J. Calloway, L. Jackson][produced by Barry Harris, Terry Kelly][42[4].Hot Disco/Dance;Interhit 10 158 12"]
One Of UsOutta Control06.1996-- Interhit 10160[written by E. Bazilian][produced by Barry Harris, Rachid Wehbi][36[7].Hot Disco/Dance;Interhit 10 160 12"][#4 hit for Joan Osborne in 1996]
Sinful WishesOutta Control01.1997-- Interhit 10162[written by B. Harris, B. Mitchell][produced by Barry Harris, Rachid][45[6].Hot Disco/Dance;Interhit 10 162 12"]
I Can't Take The HeartbreakKiller Bunnies01.1998-- Universal 56162[written by B. Harris, J. Calloway, L. Burgess, R. Wehbi][36[6].Hot Disco/Dance;Uptown 56 132 12"]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 25 stycznia 2026

Miquel Brown

Miquel Brown (ur. 8 lutego 1945r jako Michael Brown) to kanadyjska aktorka,
wokalistka disco/soul, była tancerka i reżyserka teledysków. W latach 70. i 80-tych XX wieku zdobyła popularność dzięki piosence „Close to Perfection” oraz utworom Hi-NRG „So Many Men - So Little Time” i „He's a Saint, He's a Sinner”. Pierwotnie miała na imię Michael, ale rodzice zmienili pisownię (ale zachowali wymowę), aby nie mylić jej z ówczesnym producentem i autorem książek dla dzieci (Michaelem Brownem). Brown jest matką piosenkarki Sinitty i przyrodnią siostrą Amii Stewart.
 
Brown urodziła się w Montrealu w prowincji Quebec i wychowała w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Urodziła bliźniaczki Sinittę i Gretę w wieku 14 lat, chociaż Sinitta publicznie podała rok urodzenia jako 1963, a nie 1959. Brown zdecydowała się na opuszczenie uniwersytetu po przesłuchaniu do amerykańskiej grupy musicalu Hair, która koncertowała w tym samym miejscu, i otrzymała rolę Sheili. Pod koniec trasy Hair odwiedziła Australię. W 1973 roku Brown została obsadzona w głównej roli w spektaklu Decameron '73 w Roadhouse w Londynie. Następnie udzieliła wywiadu w programie Michaela Parkinsona. W 1975 roku zagrała w filmie Rollerball z Jamesem Caanem, a także w roli Miriam w filmie telewizyjnym Regan z 1974 roku, w ramach pasma Armchair Cinema ITV, które było w istocie odcinkiem pilotażowym serialu telewizyjnego The Sweeney. 
 
Przez dwa lata współpracowała również z zespołem wokalno-tanecznym „Second Generation”. Przez kolejne dwa lata Brown grała różne role w Bubbling Brown Sugar oraz występowała w programach telewizyjnych: Seaside Special (w sobotę 25 czerwca 1977 r.), Supersonic (w sobotę 5 marca 1977 r.- program 40), The Ronnie Corbett Show, Jack Parnell's Show, Musical Time Machine Vince'a Hilla oraz Bring on the Girls Bruce'a Forsytha.
 
  W 1976 roku Brown zagrała Siostrę Annę w musicalu Mardi Gras (którego premiera odbyła się 18 marca w Prince of Wales Theatre w Londynie). Dzięki temu została dostrzeżona i podpisała kontrakt na wydanie swojej pierwszej płyty, „First Time Around”. To doprowadziło ją do muzyka Alana Hawkshawa (z Emile Ford and the Checkmates, The Shadows i Love De-Luxe), który podpisał z nią kontrakt płytowy. Album „Symphony of Love” (1978) zawierał utwory tytułowe, „Dancin' with the Lights Down Low”, „This is Something New to Me”, „The Day They Got Disco in Brazil”, „Do It” i „Something Made of Love”. 
 
Również w 1978 roku Brown wystąpiła w amerykańskim filmie „Superman”, grając niemówiącego ósmego reportera w scenie po pierwszym zauważeniu Supermana. Potrzebując nowego producenta na początku lat 80-tych, Brown w 1983 roku skrzyżował ścieżki z Ianem Levine’em i Fiachrą Trenchem. Wraz z Record Shack Records stworzyli album „Manpower”, wydany w formacie Hi-NRG. Pierwszy singiel z albumu, „So Many Men -So Little Time”, osiągnął 88. miejsce na brytyjskiej liście przebojów 11 czerwca 1983 roku i zajął 2. miejsce na liście klubowej. 
 
W ciągu dwóch lat po Manpower, Brown wystąpiła w produkcjach teatralnych „Only in America”, musicalu Leibera i Stollera; „The Best Little Whorehouse in Texas” i „One Mo' Time”, a także w licznych klubach międzynarodowych, ale nie wydała kolejnych albumów aż do 1985 roku. Album „Close to Perfection” (również wyprodukowany przez Levine’a i Trencha) nie zdołał dorównać jej pierwszemu sukcesowi. Album zawierał dwa hity z amerykańskich stacji radiowych i list przebojów, „Black Leather” i „Close to Perfection”, z których ten drugi zapewnił jej najwyższą pozycję na brytyjskiej liście przebojów (63. miejsce) przez siedem tygodni.
 
  W 1986 roku Brown zastąpiła Helen Scott, wokalistkę zespołu The Three Degrees, gdy ta była w ciąży. Brown pomogła zespołowi, promując w Europie singiel „This Is the House”. Późniejsze utwory to „On the Radio”, „Footprints in the Sand” i „This Time It's Real”, wszystkie nagrane dla Nightmare Records. W 1989 roku Brown zagrała rolę Jill w drugim odcinku czwartej serii brytyjskiego serialu „Casualty”, zatytułowanym „Accidents Happen”. 
 
 W 1990 roku Brown wydała utwory „I Was Strong (My Moment)” i „Which Way Is Up” w wytwórni Hansa. W 1995 roku zagrała gospodynię w serialu „Solomon and Sheba” z Halle Berry. Również w tym samym roku zagrała sierżanta Pattona w serialu „French Kiss” z Meg Ryan i Kevinem Kline. Można ją usłyszeć w londyńskich nagraniach obsady „Elegies for Angels, Punks and Raging Queens” (1993) oraz „Fame” (1995) (jako Miss Sherman, nauczycielka angielskiego). Brown zagrała Murzynkę w sztuce Tramwaj zwany pożądaniem z 2001 roku wystawionej w Royal National Theatre (Lyttelton) w Londynie, w reżyserii Trevora Nunna, z Glenn Close w roli Blanche DuBois. Wystąpiła również w filmie z 2001 roku Wit.
 
W 2004 roku Brown zagrała Idellę w londyńskiej inscenizacji Purlie w Bridewell Theatre w Londynie (rolę tę pierwotnie grała Helen Martin z amerykańskiego sitcomu 227). Spektakl „Miquel Brown: The Lady, Her Loves and Her Lord” został zaprezentowany w Bullion Room Theatre w Londynie w 2005 roku. W 2005 roku Brown zagrała Chloe, starą pannę, w filmie „An American Haunting” z Sissy Spacek. W następnym roku, 2006, zagrała u boku Roberta Ashe w dramacie „11 września: Bliźniacze Wieże”. W 2006 roku Brown zagrała Lolo w filmie „London Successor”. W 2007 roku zagrała w oryginalnej londyńskiej inscenizacji musicalu „Menopause The Musical”. W marcu 2008 roku Brown pojawiła się w brytyjskim programie Celebrity Wife Swap, gdzie jej córka Sinitta zamieniła się partnerkami z byłym aktorem serialu Coronation Street, Brucem Jonesem. W 2008 roku zagrała w filmie „Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi” jako asystentka Harding, u boku Jeffa Bridgesa. Zagrała w filmie „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”, który miał premierę w 2016 roku, w roli Kata 2. 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Symphony Of Love/When Did It All Begin To End?Miquel Brown01.1979--Pye 7N 45658[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][28[7].Hot Disco/Dance;Polydor 058 12"]
So Many Men, So Little Time/ManpowerMiquel Brown06.198388[4]-Record Shack SOHO 6[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine][2[19].Hot Disco/Dance;TSR 828 12"]
He's A Saint, He's A Sinner/Maybe He ForgotMiquel Brown02.198468[4]-Record Shack SOHO 15[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][29[10].Hot Disco/Dance;TSR 1216 LP]
So Many Men, So Little Time/ManpowerMiquel Brown05.198478[4]-Record Shack SOHO 17[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine]
BeelineMiquel Brown06.1984--TSR 832 [US][written by Fiachra Trench, Ian Levine][produced by Ian Levine][44[6].Hot Disco/Dance;TSR 832 12"]
Black Leather/Sunny DayMiquel Brown10.198485[3]-Record Shack SOHO 27[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Close To PerfectionMiquel Brown08.198563[7]-Record Shack SOHO 48[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , ,

France Joli

France Joli   z domu Joly; ur. 2 lutego 1963 r.)  to kanadyjska wokalistka,
znana przede wszystkim z przebojów disco „Come to Me” i „Gonna Get Over You”. Gwiazda wśród nastolatków Urodzona jako France Joli w Montrealu w prowincji Quebec w Kanadzie, Joli dorastała w Dorion. Jej ojciec był handlarzem sprzętu, a matka nauczycielką. 

 Już w wieku czterech lat Joli występowała przed rodziną, układając usta do piosenek Barbry Streisand, a jednocześnie trzymając skakankę jak mikrofon; w wieku sześciu lat pojawiła się w telewizji. W wieku 11 lat Joli opuściła szkołę publiczną (matka udzielała jej korepetycji), aby skupić się na karierze scenicznej, regularnie występując w reklamach telewizyjnych i programach typu talent show. Wspólny znajomy zasugerował Joli spotkanie z muzykiem Tonym Greenem, którego Joli podeszła za kulisami po koncercie, proponując Greenowi objęcie stanowiska producenta muzycznego. Green nie traktował 13-letniej Joli poważnie: wspominał: „Aby się jej pozbyć, [powiedziałem] jej, żeby utrzymywała kontakt”.  

Według jednego ze źródeł, Joli ostatecznie odwiedziła dom Greena, aby dla niego zaśpiewać; podaje się również, że Green po raz pierwszy usłyszał Joli śpiewającą z widowni „koncertu kończącego rok szkolny”, w którym wystąpiła jesienią 1978 roku. Obie relacje są zgodne co do tego, że Green po raz pierwszy usłyszał Joli śpiewającą do płyty Streisand. Następnego dnia Green napisał dla Joli piosenkę „Come to Me”.  Kiedy producent, któremu Green pierwotnie zlecił nagranie Joli, wyraził chęć rozwinięcia Joli jako francuskojęzycznej piosenkarki, sam Green przejął obowiązki produkcyjne Joli. Utwory Joli nagrane z Greenem zostały przejęte przez Prelude i wydane 17 kwietnia 1979 roku jako album France Joli.

  Utwór „Come to Me” zyskał na popularności, gdy Joli wykonała go w ostatniej chwili jako zastępstwo za Donnę Summer na imprezie Beach '79, która odbyła się na Fire Island 7 lipca 1979 roku i zgromadziła 5000 gejów.„Come to Me” rozpoczęło trzytygodniowe panowanie na szczycie listy przebojów Billboard Hot Dance Club Play 22 września 1979 roku, a album France Joli dotarł do 26. miejsca. Na liście Billboard Hot 100. „Come to Me” osiągnął   15. miejsce 17 listopada 1979 roku. Joli zadebiutowała w telewizji 26 października 1979 roku w programie The Midnight Special, a 7 grudnia była współprowadzącą tego odcinka. Jej inne role telewizyjne obejmowały odcinki programów typu talk-show Mike'a Douglasa, Merva Griffina i Dinah Shore, a także specjalny program Boba Hope'a.

  W 1980 roku ukazał się drugi album Joli, „Tonight”, z balladą „This Time (I'm Giving All I've Got)” wydaną jako singiel, która przez dwa tygodnie utrzymywała się na szczycie listy przebojów, osiągając 103. miejsce. Ta próba zdobycia popularności na rynku mainstreamowym zakończyła się niepowodzeniem, a Joli zyskała wsparcie jedynie w klubach tanecznych, gdzie utwory „The Heart to Break the Heart” i „Feel Like Dancing” osiągnęły ex aequo 3. miejsce. „Tonight” znalazł się na 175. miejscu listy przebojów magazynu Billboard. 

W 1981 roku trzeci album Joli, Now - wyprodukowany przez Raya Reida i Williama Andersona z Crown Heights Affair, a nie przez Tony'ego Greena  - nie osiągnął nawet niskich pozycji na listach przebojów. Sukces ujawnił się dopiero po kolejnym hicie klubów tanecznych, utworze „Gonna Get Over You”, który przez dwa tygodnie utrzymywał się na drugim miejscu na amerykańskich listach przebojów. Jednak Joli, o czym świadczy jej support przed Commodores podczas ich amerykańskiej trasy koncertowej w 1981 roku, nadal była postrzegana jako gwiazda: opuściła wytwórnię Prelude, zorientowaną na muzykę taneczną, i przeszła do Epic Records. 

 Utwór „Your Good Lovin'” został zaaranżowany i wyprodukowany przez stałych bywalców Prelude, Erica Matthew i Darryla Payne'a.  „Gonna Get Over You” osiągnął 43. miejsce na francuskiej liście przebojów.  Debiutancki album Joli w Epic, Attitude (1983), został wyprodukowany przez Pete'a Bellotte'a; Giorgio Moroder został wymieniony jako producent wykonawczy. W skład zespołu albumu weszli Martin Page na gitarze elektrycznej, Brian Fairweather, sideman Page'a z Q-Feel, na basie elektrycznym, oraz Richie Zito na basie elektrycznym i gitarze elektrycznej. Zito zajął się również aranżacją.  

Wśród utworów znalazł się oryginalny utwór Joli „Dumb Blond” (napisany wspólnie z Danielem Vailem) oraz remake utworu „Standing in the Shadows of Love” zespołu Four Tops, w którym wystąpił zespół The Pips, akompaniujący Gladys Knight; ten ostatni odniósł umiarkowany sukces klubowy, podobnie jak utwory „Girl in the 80s” i „Blue Eyed Technology”, ale pomimo występu Joli na płycie Solid Gold, singiel „Girl in the 80s” - napisany przez Jaya Fergusona i Deborah Neal- nie zyskał wyraźnego zainteresowania. 

 Kolejnym wydawnictwem Joli na płycie Epic był „Witch of Love” (1985)[2], wyprodukowany przez George’a Duke’a: przed premierą albumu Joli wykonała utwór Duke’a „Party Lights” na Yamaha Music Festival w 1984 roku i zdobyła Grand Prix. Tytułowy utwór „Wich of Love” był kompozycją Joli i Vaila, podobnie jak utwór „What About Me”. Jednak, podobnie jak w przypadku Attitude, wybór singla padł na kompozycję Fergusona i Neala: dość osobliwy „Does He Dance”, który ponownie nie odniósł sukcesu w amerykańskim radiu - choć stał się hitem kanadyjskiej rozgłośni - stając się jednocześnie umiarkowanym hitem klubowym, wzmocnionym remiksem Shepa Pettibona. 

Komercyjne niepowodzenie obu jej albumów Epic doprowadziło do tego, że wytwórnia porzuciła Joli, która przez następne dziesięć lat skupiała się na występach, a nie na nagrywaniu. 

 W 1996 roku Joli ponownie połączyła siły z Tonym Greenem, wydając singiel „Touch” w Popular Records. Pierwotne wydanie singla było wydane na płycie CD z remiksami w stylu Eurodance/Hi-NRG, przeznaczone do radia, ale miało ograniczony zasięg. Utwór z opóźnieniem stał się hitem w klubach, osiągając 24. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play, kiedy to nowe remiksy Darrina „Spike’a” Friedmana zostały wydane na 12-calowym winylu. Wydano również dwa oddzielne 12-calowe single, każdy z innym remiksem Darrina Friedmana, a także pozostałe miksy z płyty CD, podzielone na oba albumy. Utwór stał się regionalnym hitem w aglomeracji nowojorskiej, a także ulubionym utworem DJ-ów takich jak Jonathan Peters i Junior Vasquez podczas ich cotygodniowych rezydencji. 

 Kolejny singiel „Breakaway” zawierał remiksy nastawione na kluby undergroundowe. Wydano dwa różne single CD z utworem „Breakaway” - część 1 i część 2. Część 1 zawierała miksy „Breakaway” Juniora Vasqueza i Eddiego Baeza, a część 2 zawierała dodatkowe remiksy „Breakaway”, w tym remiks Andy'ego the Lamboya, a także jeden z miksów „Touch” Darrina Friedmana i wcześniej niepublikowany miks „Touch” Juniora Vasqueza. Zarówno „Touch”, jak i „Breakaway” znalazły się na pierwszym od 13 lat albumie Joli, „If You Love Me” (1998). 

W ostatnich latach  Joli występowała w klubach i na imprezach prywatnych, głównie w okolicach Nowego Jorku: wielokrotnie pojawiała się na dorocznym balu KTU Disco Ball w Trump Plaza w Atlantic City w stanie New Jersey. Utwór Joli „Come to Me” jest prezentowany w filmie dokumentalnym „When Ocean Meets Sky” (2003), przedstawiającym 50-letnią historię społeczności Fire Island Pines. Film - którego telewizyjna premiera odbyła się 10 czerwca 2006 roku - zawiera wiele wcześniej niepublikowanych materiałów archiwalnych, ale występ Joli z lipca 1979 roku z utworem „Come to Me” jest przedstawiony jedynie na fotografiach z podkładem muzycznym, co sugeruje, że nie istnieje żaden materiał filmowy z tego wydarzenia. Sekwencja zawierała wywiady z osobami, które pamiętają występ Joli na Fire Island w 1979 roku. „When Ocean Meets Sky” jest okazjonalnie emitowany na kanale Logo. Ponadto, utwór ten pojawił się również w filmie „54” ​​z 1998 roku, przedstawiającym wydarzenia w Studio 54 w Nowym Jorku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Come To Me/Let GoFrance Joli09.1979-15[16]Prelude 8001[written by Tony Green][produced by Tony Green][36[10].R&B; Chart]
Come To Me/Don't stop dancing/PlayboyFrance Joli08.1979---[written by Tony Green][produced by Tony Green][1[3][20].Hot Disco/Dance;Prelude 12 170 LP]
The Heart To Break The Heart/Feel Like DancingFrance Joli06.1980--Prelude 8016[written by Tony Green][produced by Tony Green][3[21].Hot Disco/Dance;Prelude 12 179 LP]
This Time (I'm Giving All I've Got)/Tough LuckFrance Joli07.1980-103[2]Prelude 8013[written by S. Minsky, D. Springer][produced by Tony Green]
Gonna Get Over YouFrance Joli06.1981--Prelude 8030[written by William Anderson][produced by Raymond Reid, William Anderson][2[17].Hot Disco/Dance;Prelude 610 12"]
Your Good Lovin'/Can We Fall in Love AgainFrance Joli04.1982---[written by E. Matthew, D. Payne][produced by Darryl Payne, Eric Matthew][53[7].Hot Disco/Dance;Prelude 14 103 LP]
Girl in the 80's/Standing in the shadows of loveFrance Joli11.1983---[written by William Anderson][produced by Raymond Reid, William Anderson][46[8].Hot Disco/Dance;Epic 38 829 LP]
Blue Eyed Technology/Inside My MindFrance Joli01.1984--Epic 04254[written by P. Bellotte, R. Zito][produced by Pete Bellotte][61[4].Hot Disco/Dance;Epic 04255 12"]
Does He Dance/AttitudeFrance Joli06.1985--Epic 04863[written by D. Neal, J. Ferguson][produced by George Duke][40[5].Hot Disco/Dance;Epic 05191 12"]
Touch/td>France Joli01.1997---[written by Tony Green][produced by Tony Green][24[12].Hot Disco/Dance;Popular 26 035 12"]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
France JoliFrance Joli09.1979-26[17]Prelude 12 170[produced by Tony Green]
TonightFrance Joli06.1980-175[3]Prelude 12 179[produced by Tony Green]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

wtorek, 9 grudnia 2025

Shania Twain

W przypadku Shanii, droga do sukcesu nie była prosta i łatwa - wymagała trudu i wyrzeczeń,
tym bardziej, że w wieku 21 lat Shania straciła w wypadku samochodowym obydwoje rodziców i musiała dodatkowo zaopiekować się rodzeństwem.
 

Shania Twain (właściwie Eileen Edwards) urodziła się 28 sierpnia, 1965 roku w Kanadzie (Windsor, prow. Ontario). Po rozwodzie rodziców matka dwuletniej wtedy Shanii - Sharon, przeprowadziła się do Timmins, Ontario - ok. 500 mil na północ od Toronto. Podczas gdy Sharon wyszła za leśniczego Jerry'ego Twaina, Eileen zagłębiała się w świecie indian Ojibwa, do których plemienia należał Jerry. Imię "Shania" nadała sobie dopiero później. Był to indiański odpowiednik do "jestem na swojej drodze". Wtedy jednak nic na to nie wskazywało. Życie rodziny często toczyło się na marginesie finansowym. Jerry nie zawsze znajdował pracę, a Sharon musiała zajmować się czworgiem dzieci, z których Shania była drugą w kolejności wiekowej. Jedyną rzeczą, której nigdy nie brakowało była muzyka. Shania wspomina, że często zamykała się w swoim pokoju, aby pisać piosenki. Słuchała bardzo zróżnicowanej muzyki (m.in. takich wykonawców jak: Waylon Jennings, Willie Nelson, Dolly Parton, Tammy Wynette, także z poza country: The Mamas And The Papas, The Carpenters, Glady's Knight, Supremes, Stevie Wonder). Ta różnorodność stylów miała także wpływ "nie tyle na mój sposób śpiewania, co na styl pisania własnych piosenek" - wspomina dziś Shania.
Matka rozpoznała u córki talent muzyczny i postanowiła rozwijać go, jak tylko to było możliwe - prowadzała Shanię do każdego dostępnego radia i programu telewizyjnego, do domu starców i na wiele różnych przyjęć. Shania wykorzystywała każdą okazję do śpiewania. Opowiadała o tym, jak w wieku ośmiu lat, pewnego razu została przebudzona o północy przez muzyków lokalnego klubu aby wyszła z nimi na scenę. Póżniej, latem pracowała jako kierownik 12 osobowego zespołu odnawiającego zalesienia w kanadyjskiej puszczy, posługując się siekierą i piłą łańcuchową równie dobrze jak każdy mężczyzna. Zimą mogła występować w klubach, programach radiowych i telewizyjnych, tak często jak pozwalała nauka w szkole.
 

Pierwszego listopada 1987 roku drastycznie zmieniło się życie Shanii. Na polnej drodze jej rodzice ulegli wypadkowi samochodowemu - zginęli na miejscu. 21 letnia Shania postanowiła zrobić wszystko, aby nie dopuścić do adopcji swojego rodzeństwa. Od tego momentu była odpowiedzialna za trójkę młodszego rodzeństwa, gospodarstwo domowe i za wszystkie pozostałe sprawy. Znajdując pracę w kurorcie Deerhurst (Ontario), zdobywała potrzebne pieniądze na utrzymanie swojej rodziny, prezentując repertuar od George'a Gershwina po Andrew Lloyda Webbera i muzykę country. Wkrótce za zarobione pieniądze kupiła dom, gdzie zamieszkała z braćmi. W 1990 roku jej rodzeństwo stanęło wreszcie na własnych nogach. Teraz nadszedł czas na muzyczną karierę.
 

Po nagraniu kasety demo, wybrała się do Nashville. W branży muzycznej, w której liczy się bardzo wygląd zewnętrzny, piękna Shania została przyjęta z otwartymi ramionami. Shania bez wątpienia wiedziała, że nie jest brzydka i postanowiła to wykorzystać. W 1993 roku zawarła umowę na nagranie płyty i mogła wreszcie wydać swój pierwszy album. Chociaż dostała kontrakt od wytwórni Mercury, na podstawie własnego, oryginalnego materiału, jej debiutancka, imienna płyta wydana w 1993 roku, zawierała tylko jedną z jej piosenek - uduchowioną "God Ain't Gonna Getcha for That". Single "What Made You Say That" i "Dance With the One That Brought You" dotarły zaledwie do 55 miejsca na liście singli country tygodnika Billboard.
 

Wtedy właśnie zatelefonował do niej "odległy wielbiciel", znany producent rockowy John "Mutt" Lange (AC/DC, Foreigner, Def Leppard, Bryan Adams i wielu innych). Oznajmił Shanii, że prawdziwie wierzy w jej głos i oryginalne piosenki. Wkrótce spotkali się osobiście w na Fan Fair w Nashville. W sześć miesięcy później wzięli ze sobą ślub, mając już napisane wspólnie piosenki, wystarczające na pół płyty. W 1994 roku dużo razem podróżowali po Stanach, Kanadzie, Hiszpanii, Anglii, Włoszech i Karaibach, pisząc wspólnie piosenki. Zaczęli także składać w Nashville podstawowe ścieżki na nowy album Shanii. Brakujące wokale dograli i zmiksowali później w Quebec w Kanadzie.
 

Pierwszy rezultat ich współpracy - piosenka "Whose Bed Have Your Boots Been Under?" zadebiutowała na liście singli country Billboardu w styczniu 1995 roku, osiągając 11 miejsce. W następnym miesiącu, na liście albumów country pojawił się drugi album Shanii - "The Woman in Me". Sprzedany w ilości 18 mln. egz. uczynił Shanię najlepiej sprzedającą się artystką country wszechczasów. Dzięki tej płycie Shania była porównywana do takich mega-gwiazd amerykańskiego rynku muzycznego jak Garth Brooks. Singiel "Any Man of Mine" zagościł na liście w maju i był pierwszym z czterech hitów nr 1, włączając "(If You're Not in It for Love) I'm Outta Here!," "You Win My Love" i "No One Needs to Know". Album zdobył Grammy w kategorii country - został płytą roku. Również Academy of Country Music uznała go za płytę roku 1995.
 

"Come on Over" - jej trzecia płyta, została wydana przez wytwórnię Mercury w 1997 roku, dwa lata po ostatnim albumie. Projekt kontynuował pasmo sukcesów, produkując takie hity - numery 1 jak: "Honey, I'm Home" i "Love Gets Me Every Time". "Gorąca" i "duszna" ballada "You're Still the One" dotarła do 1 miejsca na liście singli country oraz do 2 miejsca na liście Billboardu - hot 100 pop chart, utwierdzając pozycję Shanii, jako artystki wykraczajacej poza country. Lekka i zabawna piosenka "Man! I Feel Like a Woman" - numer 5 na liście przebojów country, pomogła Shanii uzyskać kontrakt z firmą kosmetyczną Revlon, która wykorzystała melodię w telewizyjnej reklamie z udziałem samej artystki. Album sprzedał się dotychczas w ponad 38 mln. egz., co jest absolutnym światowym rekordem, jeżeli chodzi o artystki.
 

Odkąd album "The Woman In Me" złamał reguły konserwatywnego country i uczynił z Shanii międzynarodową gwiazdę, krytycy nie za bardzo wiedzieli, co sądzić o jej seksownym wizerunku scenicznym i niezależnym podejściu do muzycznego marketingu. Zamiast jeździć z koncertami aby wypromować płytę, Shania zrobiła serię seksownych teledysków, w tym jeden nakręcony w egipskich plenerach. Artystka w końcu rozpoczęła w 1988 roku swoją pierwszą wielką trasę koncertową, którą otwarło wydanie singla "Come on Over". Sukces komercyjny i bardzo dobre przyjęcie przez publiczność pomogły jej zdobyć w 1999 roku podwójny tytuł "Entertainer of the Year" (Artysta Estradowy Roku), przyznany przez ACM i The Country Music Association. Shania zdobyła także pięć nagród Grammy, w tym dwie dla najlepszej piosenki country ("Come on Over" i "You're Still the One") oraz dwie dla najlepszego kobiecego wykonania piosenki country ("Man! I Feel Like a Woman!" i "You're Still the One"). Shania została doceniona również w swojej ojczyźnie, zdobywając trofea Canadian Country Music Awards, Canada's JUNO Awards i American Music Awards. W tym samym 1999 roku, Broadcast Music, Inc. (BMI) ogłosił Shanię najlepszym autorem piosenek w obu gatunkach: country i pop. Jej ballada, "You're Still the One" została uznana przez BMI piosenką roku - country i pop.
 

Pod koniec 1999 roku, będąc u szczytu kariery artystycznej, Shania wycofała się z rynku muzycznego i wraz ze swoim mężem przeniosła się do Szwajcarii. W lecie 2001 roku, w trakcie pracy nad następną płytą Up!, urodziło się im pierwsze dziecko - syn Eja. Wydany w 2002 roku album "Up!" przynióśł pierwszy hit - singiel "I'm Gonna Getcha Good". Z początkiem 2003 roku, Shania rozpoczęła przygotowania produkcyjne do nowej trasy koncertowej, zamierzając oprzeć ją ponownie na osobistym kontakcie z fanami, co już wcześniej zaowocowało sensacyjnym wynikiem światowej trasy "Come on Over".  

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
What Made You Say ThatShania Twain03.1993--Mercury 864 992[55[18].Country Chart][Written by: Tony HaseldenStan Munsey, Jr.][produced by Harold Shedd,Norro Wilson]
Dance with the One That Brought You/When He Leaves YouShania Twain07.1993--Mercury 862 346[55[11].Country Chart][Written by: Sam Hogin,Gretchen Peters][produced by Harold Shedd,Norro Wilson]
Any man of mine/Whose bed have your boots been under?Shania Twain05.1995187[1]31[19] side B:87[19]Mercury 856448[2x-platinum-US][silver-UK][1[2][17].Country Chart][B:11[11].Country Chart][A:Written by: Mutt Lange/Shania Twain][B:Written by: Robert John "Mutt" Lange,Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
[If you' re not in it for love] I' m outta here!/The woman in me [Needs the man in you]Shania Twain12.1995-74[9] side B:90[15]Mercury 852206[1[2][18].Country Chart][B:14[12].Country Chart][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
You Win My Love/Home Ain't Where His Heart Is (Anymore)Shania Twain01.1996-108[12]Mercury 852138[1[2][18].Country Chart][B:28[7].Country Chart][Written by: Mutt Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
No One Needs to Know/Leaving Is the Only Way OutShania Twain05.1996--Mercury 852 986[1[1][18].Country Chart][Written by: Robert John "Mutt" Lange,Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
God bless the child/If it don' t take twoShania Twain12.1996-75[5]Mercury 578748[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][48[9].Country Chart]
Love gets me every timeShania Twain10.1997-25[20]Mercury 568062[gold-US][1[5][20].Country Chart][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Don' t be stupid [You know i love you]/If it don' t take twoShania Twain12.1997-40[16]Mercury 568242[silver-US][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][6[18].Country Chart]
You' re still the one/Don' t be stupid [You know i love you]Shania Twain02.199810[36]2[42]Mercury 568452[2x-platinum-US][gold-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][1[1][19].Country Chart]
When/Don' t be stupid [You know i love you]Shania Twain06.199818[11]-Mercury 5688412 [UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
From this moment onShania Twain12.19989[16]4[14]Mercury 566450[platinum-US][gold-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][6[14].Country Chart]
Honey, I'm HomeShania Twain08.1998--Mercury [written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][1[1][21].Country Chart]
That don' t impress me muchShania Twain01.19993[42]7[28]Mercury 172118[platinum-US][2x-platinum-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][8[17].Country Chart]
Man ! I feel like a woman!Shania Twain04.19993[28][10.99]23[28]Mercury 56 2324 2 [UK][3x-platinum-US][2x-platinum-UK][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][piosenka z filmu "Nothing hill"][4[17].Country Chart]
You' ve got a wayShania Twain07.1999-49[13]Album cut[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][13[16].Country Chart]
Come on over/Man! I Feel Like a Woman!Shania Twain10.1999-58[10]Album cut[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][6[18].Country Chart]
Rock This Country!Shania Twain01.2000--Mercury[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][30[9].Country Chart]
Don' t be stupid [You know i love you]/If you' re not in it for loveShania Twain02.20005[15]40[16]Mercury 172149-2 [UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange]
I'm Holdin' On to Love (To Save My Live)/Rock This Country!Shania Twain09.2000-102[9]Mercury 562 582[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][17[12].Country Chart]
I' m gonna getcha good!Shania Twain10.20024[15]34[20]Album cut[gold-US][silver-UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][7[18].Country Chart]
Up!Shania Twain02.200321[6]63[10]Mercury[gold-US][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][12[16].Country Chart]
Ka-ChingShania Twain03.20038[8]-Mercury 172287 2 [UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Forever and for always/Nah!Shania Twain06.20036[12]20[23]Mercury 9807733 [UK][platinum-US][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][4[24].Country Chart]
Thank you baby! [For makin' someday come so soon]Shania Twain09.200311[7]-Mercury 9810627 [UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange]
When you kiss me/Up!Shania Twain11.200321[8]-Mercury 9814003 [UK][written by Shania Twain/Robert John 'Mutt' Lange][produced by Robert John "Mutt" Lange][60[1].Country Chart]
Coat Of Many Colors Shania Twain with Alison Krauss & Union Station12.2003--Mercury [57[2].Country Chart]
It only hurts when i' m breathingShania Twain05.2004-71[7]Mercury[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][18[17].Country Singles & Track]
She' s just not a pretty faceShania Twain12.2003-56[13]Mercury[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][9[18].Country Singles & Track]
Party for twoShania Twain with Mark McGrath12.200410[13]58[14]Mercury 2103239 [UK][platinum-US][Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][7[20].Country Chart]
Don' tShania Twain03.200530[3]122[4] Mercury 9880434[Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][24[12].Country Chart]
I Ain't No Quitter Shania Twain05.2005-- Mercury [Written by: Mutt Lange/Shania Twain][produced by Robert John "Mutt" Lange][45[8].Country Chart]
ShoesShania Twain10.2005--Hollywood[Written by: Robert John "Mutt" Lange,Shania Twain,Tammy Hyler,Joie Scott,Kim Tribble][produced by Robert John "Mutt" Lange][29[13].Country Chart]
Today Is Your Day Shania Twain07.2011-66[1] Mercury Nashville[Written by: Shania Twain][produced by David Foster,Nathan Chapman,Shania Twain][36[6].Country Chart]
Endless LoveLionel Richie Featuring Shania Twain02.2012-116[1] Mercury Nashville[Written by: Lionel Richie][produced by Nathan Chapman,Lionel Richie]
Life's About To Get Good Shania Twain07.2017-- Mercury Nashville[Written by: Shania Twain][produced by Ron Aniello,Matthew Koma,Shania Twain][33[2].Country Chart]
UnhealthyAnne-Marie featuring Shania Twain06.202318[20]-Atlantic/Asylum/EMI GBAHS 2300381[gold-UK][Written by: Anne-Marie Nicholson ,Connor McDonough ,Riley McDonough, Castle][produced by Connor, McDonough Riley McDonough]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The woman in meShania Twain03.19957[56][07.1999]5[107]Mercury 522886[12x-platinium-US][platinum-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Shania TwainShania Twain02.1996113[10][04.2000]-Mercury 514422[platinium-US][silver-UK][produced by Harold Shedd, Norro Wilson]
Come on overShania Twain11.19971[3][236][03.98]2[179]Mercury 536003[20x-platinium-US][12-platinum-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Wild & wickedShania Twain07.200062[23]-Neon De Luxe NEX 34701 [UK] [produced by Harry Hinde]
Up !Shania Twain11.20024[64]1[5][93]Mercury 170344 2[11x-platinum][2x-platinium-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange, Simon & Diamond Duggal]
Greatest HitsShania Twain11.20046[44]2[65]Mercury Nashville 000307202[4x-platinum][3x-platinum-UK][produced by Robert John "Mutt" Lange]
Still The One: Live From Las VegasShania Twain03.2015-55[3]Mercury Nashville -
NowShania Twain10.20171[1][7]1[1][7]EMI 5780676 [UK][silver-UK][produced by Ron Aniello, Jake Gosling, Jacquire King, Matthew Koma ,Shania Twain]
Not Just A Girl: The Highlights (Soundtrack)Shania Twain09.202248[1]131[1]EMI 8247469 [UK][silver-UK]
Queen of MeShania Twain02.20231[1][3]10[2]EMI 4860855 [UK][produced by David Stewart,Mark Crew,Daniel Priddy,Adam Messinger,Mark Ralph,Shania Twain,Tyler Joseph]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)