Cooper Brothers

 Cooper Brothers to kanadyjski zespół grający southern rock południowy, założony w Ottawie w
Ontario przez braci Briana Coopera i Dicka Coopera oraz ich wieloletniego przyjaciela Terry'ego Kinga. 

 Pierwszy singiel zespołu, „From Day to Day”, został wydany w 1973 roku pod szyldem lokalnej wytwórni Diana. W następnym roku zespół wydał dwa kolejne single pod kierownictwem Lesa Emmersona dla Polydor; „Finally (With You)” i „Miss Lonely Heart”. Uważa się, że przełom w karierze zespołu nastąpił, gdy w 1978 roku nawiązali współpracę z Garym Cape'em i podpisali kontrakt z wytwórnią Capricorn Records. Zaowocowało to dwoma albumami: „The Cooper Brothers” i „Pitfalls of the Ballroom”. Oba albumy sprzedały się dobrze, a single „The Dream Never Dies”, „Show Some Emotion” i „I'll Know Her When I See Her” znalazły się na liście Billboard Hot 100. 

Cooper Brothers zostali wybrani przez Canadian Contemporary Music Programmers najlepszym nowym zespołem w 1978 roku, najlepszym zespołem MOR w 1979 roku i najlepszym zespołem w 1980 roku. W 1980 roku utwór „The Dream Never Dies” zdobył również nagrodę ASCAP jako jeden z najczęściej wykonywanych utworów w amerykańskim radiu. Utwór został następnie nagrany przez kilku innych artystów, w tym Billa Andersona i Juice'a Newtona, a także był tematem przewodnim pełnometrażowego filmu dokumentalnego o kanadyjskiej reprezentacji w narciarstwie. U szczytu kariery zespół intensywnie koncertował w Ameryce Północnej, supportując takich artystów jak The Doobie Brothers, Black Oak Arkansas, Joe Cocker, Charlie Daniels, Atlanta Rhythm Section, McGuinn, Clark & ​​Hillman oraz Seals and Crofts. Zespół współpracował również z Chuckiem Leavellem, który zagrał w utworze Cooper Brothers „Ridin' High”. 

 Zespół przeszedł dramatyczną transformację w 1980 roku, kiedy wytwórnia Capricorn Records upadła. W 1982 roku wrócili do studia z Cape, do którego dołączył Les Emmerson z Five Man Electrical Band, i wyprodukowali album „Learning to Live with It”, który odniósł niewielki sukces. Bracia Cooper wyprodukowali kolejny album z Lesem Emmersonem, „Reach for the Sky”, ale ten nie został wydany. Członkowie zespołu rozstali się w 1983 roku. 

Dick Cooper przeszedł z muzyki do kariery scenarzysty programów telewizyjnych dla dzieci, w tym „You Can't Do That on Television”. Pracując w ottawskiej stacji telewizyjnej CJOH, stworzył własny serial dla młodzieży „Highschool Confidential”. W październiku 2006 roku bracia Cooper zjednoczyli się ponownie, aby wydać płytę CD ze swoimi najpopularniejszymi utworami zatytułowaną „The Best of the Cooper Brothers” pod szyldem wytwórni Pacemaker. Zespół wystąpił na żywo po raz pierwszy od ponad dwudziestu lat. Występ ten zaowocował kilkoma wyprzedanymi koncertami w południowym Ontario, w tym koncertem na Ottawa Bluesfest, gdzie zespół wystąpił przed Jamesem Taylorem przed publicznością liczącą ponad 25 000 osób. Po tym Richard Cooper ponownie zaczął pisać piosenki, a bracia zwrócili się do Colina Lindena z zamiarem nagrania kolejnego albumu. 

We wrześniu 2009 roku, z Colinem u steru, bracia udali się do Masterlink Studio w Nashville, aby rozpocząć nagrywanie z muzykami sesyjnymi, takimi jak Audley Freed, Dan Dugmore, Lynn Williams i Steve Mackey. Po kolejnych nagraniach w Ottawie i Toronto, płyta została zmiksowana w Los Angeles przez Johna Whynota. W lutym 2010 roku ukazał się nowy album Cooper Brothers, „In From the Cold”, zawierający 12 nowych utworów. Na płycie wystąpili również gościnnie, m.in. Jim Cuddy z Blue Rodeo, Delbert McClinton i Chuck Leavell. W czerwcu 2013 roku bracia Cooper wydali album „Southbound”, który został nagrany w studiu Tragically Hip w Bath w Ontario, a jego producentem był Colin Cripps. Album zawierał jedenaście nowych utworów autorstwa Richarda Coopera, w tym pierwszy singiel „Southbound”. Album zawiera również utwory „Love's Been a Stranger” w duecie z Brianem i laureatką nagrody Juno, Kellylee Evans, a także „Maybe This is the Night” i „Bridges”. 

W składzie zespołu grającego na żywo w tamtym czasie znaleźli się Ed Bimm, Rob Holtz, Jeff Rogers, Darwin Demers i John Steele. Inni muzycy sesyjni to Gary Craig, Topher Stott i Carey Blackwell. Radio Silence, siódmy album studyjny braci Cooper, ukazał się w 2017 roku. Był to ósmy album w karierze zespołu i pierwszy, który nagrali w swojej rodzinnej Ottawie - w Audiovalley Studios. Bracia spędzili ponad rok nad tym projektem. Polegali na swoim zespole koncertowym, w którego skład wchodzili Jeff Rogers, Darwin Demers, Ed Bimm, Rob Holtz i John Steele. Wśród gości specjalnych na nagraniu znaleźli się Colin Cripps, Ray Legere i Rebecca Noelle. Bracia Cooper otrzymali nagrodę Mayor's City Builder Award od burmistrza Ottawy Jima Watsona w uznaniu ich działalności charytatywnej. Wśród nich było bycie członkami-założycielami organizacji Ringside for Youth, która zebrała 3,5 miliona dolarów w latach 1993-2019.  

Były członek zespołu, Al Serwa, zmarł 30 grudnia 2021 r. Były członek zespołu, Glenn Bell (ur. 3 września 1954 r.) zmarł we śnie 16 lutego 2019 r. w wieku 64 lat.Inny były członek zespołu, Ed Bimm (ur. 9 lipca 1951 r.), zmarł 6 października 2019 r. w wieku 68 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Dream Never Dies/Crazy Sunday	Cooper Brothers	10.1978	-	48[13]	Capricorn 0308	[written by Richard Cooper][produced by Gary Cope]
I'll Know Her When I See Her/Heroes	Cooper Brothers	06.1979	-	79[4]	Capricorn 0325	[written by Richard Cooper][produced by Gary Cope]

Coney Hatch

 Coney Hatch to kanadyjski zespół hardrockowy, który wydał trzy albumy w latach
80-tych XX wieku, a w 2013 roku ukazał się album „Four”, a w 2023 roku podwójny album koncertowy na winylu „Postcard From Germany”. Zespół ma siedzibę w Toronto w Ontario w Kanadzie. W jego skład wchodzili: wokalista i gitarzysta Carl Dixon, wokalista i basista Andy Curran, gitarzysta Steve Shelski oraz perkusista Dave „Thumper” Ketchum. Zespół znany był z głośnych koncertów.W 2023 roku zespół zagrał na festiwalu Sweden Rock Festival, zdobywając pozytywne recenzje. Zespół koncertuje w ograniczonym zakresie z trzema oryginalnymi członkami. Sean Kelly dołączył do składu w 2014 roku, zastępując Steve'a Shelskiego. 

 Zespół Coney Hatch powstał w 1981 roku  i zaczął występować oraz tworzyć autorski materiał. Nazwa zespołu pochodzi od szpitala psychiatrycznego Colney Hatch (1851–1993) w Londynie. Pierwszy album zespołu został wyprodukowany przez Kima Mitchella z Max Webster i wydany w 1982 roku. Ketchum opuścił zespół w 1983 roku, a jego miejsce zajął Barry Connors, który wcześniej grał na perkusji w zespole Toronto.W 1983 roku Coney Hatch supportował Iron Maiden na czterdziestu koncertach w ramach trasy World Piece Tour.Zespół wystąpił w Hollywood Palladium w 1985 roku z Rough Cutt  i Accept . W kwietniu 2008 roku Carl Dixon doznał poważnego urazu mózgu w wypadku samochodowym w Australii, w wyniku którego doznał urazu mózgu, wszczepiono mu rozległe implanty tytanowe i wykonano mu szklane oko. 5 sierpnia 2010 roku oryginalny skład Coney Hatch, w tym kontuzjowany Carl Dixon, zagrał koncert reaktywacyjny w Phoenix Concert Theatre w Toronto. Był to pierwszy występ oryginalnego składu od 1993 roku. Dwa dni później zagrali w Hamilton w Ontario na Festiwalu Przyjaciół. Byli przedostatnim zespołem na głównej scenie. Ostatnim występem wieczoru był Gord Downie. Kolejny koncert zaplanowano na 23 października 2011 roku na festiwalu rockowym Firefest w Nottingham w Anglii. Coney Hatch wystąpił na weekendowym wydarzeniu Rock n' Roar w sierpniu 2013 roku w Spanish w Ontario. Coney Hatch ponownie wystąpił na Firefest w Nottingham w październiku 2014 roku. W 2018 roku Coney Hatch ogłosił ośmiodniową trasę koncertową od października do grudnia, z Seanem Kellym na gitarze prowadzącej zamiast Steve'a Shelskiego. Coney Hatch koncertował w wypełnionych po brzegi salach z British Lion Steve'a Harrisa w Ontario i Quebecu. W listopadzie 2023 roku Coney Hatch wystąpił na festiwalu Firefest (10 Years After) w Wielkiej Brytanii w Manchester Academy w dniach 11–13 października 2024 roku. W piątkowy wieczór zespół wyprzedził Heavy Pettin, gwiazdę wieczoru.

 Dixon później grał z April Wine i był wokalistą Guess Who przez osiem lat, aż do niemal śmiertelnego wypadku samochodowego w 2008 roku w Australii. Kolega z Coney Hatch, Curran, rozmawiał z Dixonem przez telefon, gdy Dixon był jeszcze w śpiączce. Curran powiedział Dixonowi, że musi przeżyć, ponieważ „Coney Hatch ma przed sobą jeszcze więcej rocka”. Dixon przeżył z licznymi urazami i latami rehabilitacji. Pełnoetatowo koncertuje jako muzyk w różnych wcieleniach: solo, w duecie (z kolegą z Coney Hatch, Seanem Kellym); z pięcioosobowym zespołem i Coney Hatch. Wydał siedem solowych albumów. W 2016 roku spełnił swoje ambicje po wypadku, wracając do The Guess Who na dwa wyprzedane koncerty w USA. W 2017 roku Dixon wydał swój debiutancki album country Whole 'Nother Thing. Dzięki przeżyciu wypadku samochodowego Dixon stał się inspirującym mówcą. Jest zarejestrowany w kanadyjskim Krajowym Biurze Mówców.W 2015 roku nakładem Dundurn Press ukazała się jego pierwsza książka zatytułowana A Strange Way to Live, która zawiera między innymi jego doświadczenia z występami w Coney Hatch. 

 Dixon komponował utwory instrumentalne do seriali telewizyjnych, takich jak „Tornado Hunters” (Netflix), a jego piosenki pojawiały się w takich produkcjach jak „Degrassi High”, „Słoneczny patrol” („Smak miłości” napisany wspólnie z Brettem Walkerem) oraz w serialu telewizyjnym „The Saddle Club”. Curran wydał także solowy album i dwa przebojowe single, był nominowany do dwóch nagród Juno i otrzymał nagrodę dla „Najbardziej obiecującego wokalisty” w 1991 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Outa Hand	Coney Hatch	09.1983	-	186[2]	Mercury 812 869	[produced by Max Norman]

Len

Len to kanadyjski duet rocka alternatywnego z siedzibą w Toronto w Ontario. W skład zespołu
wchodzą rodzeństwo Marc Costanzo (wokal, gitara) i Sharon Costanzo (wokal, gitara basowa) oraz zmienny skład muzyków koncertowych i studyjnych. Grupa jest najbardziej znana z singla „Steal My Sunshine” z 1999 roku. 

 Marc Costanzo zaczął nagrywać muzykę rekreacyjnie w wieku 13 lat. Nagrania te były głównie prowadzone przez Marca, chociaż jego starsza siostra Sharon czasami dodawała wokale do nagrań. W 1991 roku Marc rozpoczął produkcję muzyki pod pseudonimem Len jako solowy projekt. Nazwę zapożyczył od przyjaciela Marca z liceum, Lenny'ego. Sharon oficjalnie dołączyła do projektu rok później, co oznaczało pierwszą iterację Len jako duetu. Len zaczynał jako zespół punkrockowy, z wpływami muzyki pop.

 W latach 1992–1997 duet rodzeństwa niezależnie wydał EP-kę o tym samym tytule oraz dwa albumy studyjne: „Superstar” (1995) i „Get Your Legs Broke” (1997). W 1994 roku nagrano utwór „Candy Pop”, który wykorzystano jako motyw przewodni najnowszego sezonu programu „Streetcents” stacji CBC.W marcu 1994 roku zespół wydał split-kasetę w wytwórni No Records, w której zagrali również Hip Club Groove, Zoltar i Chaz Rules. Ponieważ „Superstar” nagrywano w Halifaxie, zespół nakręcił kilka teledysków do utworów „Candy Pop”, „Show Off” i „Slacker”. Na albumie wystąpiło wielu byłych członków halifaxskiej sceny muzycznej, takich jak Joel Plaskett, Michael Catano i Chris Murphy.

  Zespół wystąpił na festiwalu Halifax Pop Explosion w 1995 roku, na pokazie No Cases No Records, z którym wówczas podpisali kontrakt. Marc oszacował, że zarówno „Superstar”, jak i „Get Your Legs Broke” sprzedały się w nakładzie około 10–15 000 egzemplarzy.Chociaż te dwa albumy spotkały się z minimalnym zainteresowaniem w Kanadzie, duetowi trudno było przyciągnąć uwagę dużych wytwórni płytowych. Zespół po raz pierwszy poczuł smak sukcesu, gdy otrzymał uznanie za piosenkę „Candy Pop”.W 1998 roku Len podpisał kontrakt z amerykańską wytwórnią Work Group.

  W 1999 roku Len wydał album o bardziej hiphopowym charakterze, „You Can't Stop the Bum Rush”. Utwór z albumu, „Steal My Sunshine”, zawierający fragment utworu disco „More, More, More” zespołu Andrea True Connection, został wydany jako singiel. Utwór osiągnął trzecie miejsce na liście przebojów RPM Top Singles, a także znalazł się w pierwszej dziesiątce w wielu innych krajach, w tym w Australii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, stając się największym hitem Len. Len został nominowany do nagrody Juno w 2000 roku w kategorii najlepszy nowy zespół, a album został nominowany w kategorii najlepszy album alternatywny. Po wydaniu utworu popularność Lena spadła, ale zespół kontynuował wydawanie albumów do 2005 roku, po czym nastąpiła siedmioletnia przerwa. Podczas tej przerwy Marc ogłosił rozwiązanie zespołu w wiadomości na MySpace z 2008 roku. 

 Zapowiedział jednak, że on i Sharon nagrają razem kolejny album. Mimo to Len powrócił z Markiem i Sharon w październiku 2012 roku, wydając swój piąty album studyjny „It's Easy If You Try”. Album promował jeden singiel „It's My Neighborhood”, do którego powstał teledysk przedstawiający mieszkańców Toronto wykonujących playback do utworu.  W 2016 roku Marc ogłosił, że prawdopodobnie nie nagrają kolejnego albumu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Steal My Sunshine	Len	08.1999	-	9[25]	Work	[platinum-US][platinum-UK][written by Marc Costanzo, Gregg Diamond][produced by Mumble C]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Stop the Bum Rush	Len	07.1999	-	46[27]	Work 69 528	[gold-US][produced by Mumble C ,Fisher, Big King]

Marc Hamilton

Marc Hamilton (ur. 2 lutego 1944r - zm. 17 lutego 2022r) był kanadyjskim piosenkarzem,
znanym przede wszystkim z singla z 1970 roku „Comme j'ai toujours envie d'aimer”. 

 W 1963 roku, w wieku 19 lat, u szczytu sukcesu The Beatles w latach sześćdziesiątych i popularności inspirowanych Beatlesami zespołów francuskojęzycznych, Hamilton założył czteroosobowy zespół Les Shadols, pisząc sześć autorskich piosenek, które ukazały się na trzech kolejnych singlach. W 1965 roku założył swój zespół Les Monstres. Jako solowy artysta odniósł pewien sukces dzięki singlowi „Je n'apprendrai pas le violon”. W 1969 roku dołączył do kolegi z zespołu Shadol, Normanda Boucharda, wydając dwa single „Nous avons marché” i „J'irai un jour à Paris”. 

 

Hamilton jest najbardziej znany ze swojego singla z 1970 roku „Comme j'ai toujours envie d'aimer”, który odniósł wielki sukces w Quebecu i we Francji, gdzie 12 września 1970 roku osiągnął 1. miejsce na francuskiej liście przebojów, utrzymując się na szczycie przez trzy kolejne tygodnie. Był również numerem 1 w Belgii, numerem 2 w Szwajcarii i osiągnął 14. miejsce na holenderskiej liście przebojów. Singiel doczekał się kolejnych coverów Jeana-François Michaëla w 1970 roku, coverów muzycznych Grand Orchestre de Paul Mauriat i Georges'a Jouvina, a także anglojęzycznego coveru zatytułowanego „Time” kanadyjskiego piosenkarza Marty'ego Butlera. Wśród późniejszych coverów znalazły się m.in. jeden autorstwa Rocha Voisine'a z 1993 roku i kolejny autorstwa Mitsou z 1994 roku. 

 

W 2003 roku utwór został uhonorowany na liście „Grands Classiques de la chanson québécoise” (Wielkie klasyki quebeckiej piosenki) przez SOCAN. SODRAC (Stowarzyszenie Prawa Reprodukcji Autorów, Kompozytorów i Edytorów Kanady) uznało go za wielką piosenkę Quebecu. Z okazji 50. rocznicy flagi Quebecu, utwór został uznany za jedną z 50 piosenek Quebecu w historii. Został również uhonorowany przez minister kultury Quebecu Line Beauchamp oraz Fundację SPAC. 27 stycznia 2007 roku utwór został wpisany do Galerii Sław Kanadyjskich Autorów Piosenek. Kontynuując sławę utworu „Comme j'ai toujours envie d'aimer”, Hamilton wydał również singiel „Tapis magique”. 

 

Na początku lat 70-tych wydał trzy albumy: „Marc Hamilton” w 1970 roku, „Comme j'ai toujours envie d'aimer” również w 1970 roku, z jego słynną piosenką tytułową, oraz „Au fond des choses” w 1972 roku. W 1973 roku, w wyniku wypadku, stracił lewe oko, ale kontynuował projekty muzyczne, zwłaszcza programowanie dla Grand Salon de Mascouche. Na początku lat 80-tych odniósł pewien sukces, wydając m.in. singiel „Peau de femmes”. W tym okresie wydał trzy albumy: „Peau de femmes” (1981), „J'ai un bon deal” (1984) - komedię muzyczną w reżyserii Rogera Pilona oraz „J'ai un rendez-vous d'amour” (1987). Opublikował również autobiografię zatytułowaną „La chanson qui m'a tué”. 

 

Jako producent współpracował z wieloma artystami i brał udział w filmach. Dyrygował Orkiestrą Opery Narodowej w Paryżu. Pod koniec lat 80-tych otworzył bar muzyczny Le Soph. W 2003 roku wydał album z coverami zatytułowany „Marc Hamilton chante Aznavour” w hołdzie francuskiemu piosenkarzowi Charlesowi Aznavourowi. W 2007 roku trio JohnE-5, w którego skład wchodzili Jonathan Gauthier (znany również jako JohnE) jako wokalista oraz Yannick Brosseau (znany również jako Yann So) i Charles Dauphin (znany również jako Carlito) jako muzycy, wydało album w hołdzie Hamiltonowi, interpretując wiele jego utworów pod tytułem „Comment ça va Marc Hamilton”. Album został zainspirowany autobiograficzną książką Hamiltona i po raz pierwszy zaprezentowany na festiwalu Francouvertes w 2007 roku.

 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Can

Hol

Aut

Sve

Bel

Wytwórnia [Can]

Komentarz

Comme J'ai Toujours Envie D'aimer/Tapis Magique

Marc Hamilton

01.1970

1

2[18]

-

-

14[7]

-

-

1[28]

Trans-Canada TC 3323

[written by Marc Hamilton ]

Viens/J'Ai Fait Le Tour D'La Gaspesie

Marc Hamilton

07.1972

-

-

-

6

-

-

-

-

Trans-Canada TC 4109

[written by Hamilton, Doyon, Hamilton]

Voggue

Voggue to żeński duet wokalny disco z Kanady, w którego skład wchodziły Chantal Condor ]
i Angela Songui. Grupa nagrała dwa albumy i wydała wiele singli, w tym „Love Buzz” i „Dancin' the Night Away”, które pojawiły się na amerykańskich listach przebojów muzyki tanecznej.

 

  W 1980 roku duet wydał swój pierwszy album o tym samym tytule, który zawierał single „Love Buzz”, „Here We Are” oraz ich najpopularniejszy singiel „Dancin' the Night Away”, wydany przez wytwórnię Celsius. Chociaż single zostały dobrze przyjęte, niektóre inne utwory na albumie zostały skrytykowane jako mniej dopracowane i pozbawione energii.

 

 W 1981 roku ich najpopularniejszy singiel, „Dancin' the Night Away”, napisany przez Denisa LePage'a, spędził trzy tygodnie na 1. miejscu listy przebojów Hot Dance Club Play w USA, osiągnął 109. miejsce na liście Bubbling Under. Dotarł również do 39. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. Zajął również 4. miejsce w Belgii, a kolejny singiel „Movin' Up” osiągnął 35. miejsce w Belgii. 

 

W 1983 roku ukazał się drugi album wydany przez Matra Records, zawierający single „I Love to Dance” i „Sun Struck Lovers”. Voggue rozpadł się w 1984 roku. W kulturze popularnej W sztuce Kevina Elyota „Coming Clean” znajduje się scena, w której w tle gra „Dancin' the Night Away”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dancin' The Night Away/Roller Boogie	Voggue	08.1981	39[6]	109[1]	Atlantic 3847	[written by Denis LePage, Denyse LePage][produced by Trans-Canada Disques][1[3][26].Hot Disco/Dance;Atlantic 3847 7"]
Love Buzz/Go For It	Voggue	03.1982	-	-	Atlantic 4011	[written by M. Daigle, F. L'Herbier, R. Rome, G. Leone, G. Kerri][produced by Michel Daigle, Francois L'Herbier][16[12].Hot Disco/Dance;Atlantic 40 844 7"]

Johnny Cowell

Johnny Cowell (ur. 11 stycznia 1926r w Tillsonburg, Ontario - zm. 22 stycznia 2018r)
był kanadyjskim trębaczem, kompozytorem i aranżerem.  Ojciec Cowella  i trzej wujkowie byli członkami orkiestry miejskiej Tillsonburg, a Cowell zagrał swoje pierwsze solo na trąbce w tym zespole w wieku sześciu lat. Cowell dołączył do Toronto Symphony Band w 1941 roku w wieku 15 lat jako solista trębacz .[2] Cowell był w dużej mierze samoukiem, ale po dołączeniu do Toronto Symphony Band krótko uczył się u Edwarda Smeale'a w Toronto.

  Podczas II wojny światowej służył jako solista w orkiestrze Royal Canadian Navy w Victorii w Kolumbii Brytyjskiej, a w latach 1943–1945 był pierwszym trębaczem w Victoria Symphony Orchestra. Później studiował kompozycję w Królewskim Konserwatorium Muzycznym (RCMT) u Oskara Morawetza i Johna Weinzweiga. W latach 1952–1991 grał z Orkiestrą Symfoniczną w Toronto. Cowell skomponował ponad 200 utworów, z czego prawie 150 zostało nagranych, a kilka z nich zyskało rozgłos. Wśród nich znalazły się „Walk Hand in Hand”, „His Girl” i „(These Are) the Young Years” z Floydem Cramerem.

  Jego piosenka „Walk Hand in Hand” (1956) została nagrana ponad 90 razy  , co czyni Cowella jednym z najbardziej utytułowanych kanadyjskich autorów piosenek . Skomponował instrumentalny utwór na trąbkę Our Winter Love  , który Bill Pursell później zaaranżował na fortepian, a przebój ten zajął 9. miejsce na liście Billboard Hot 100, a także 4. miejsce na liście Easy Listening i 20. miejsce na liście Hot R&B Singles   wiosną 1963 roku. 

 Cowell poślubił swoją żonę Joan 26 września 1953 roku. Poznali się sześć lat wcześniej, kiedy zaczął grać na trąbce w zespole tanecznym, w którym Joan była wokalistką. Cowell i jego żona mają córkę Marcie i troje wnucząt.  Zmarł 22 stycznia 2018 roku. 

                                        Kompozycje Johnny'ego Cowella na listach przebojów

[solo] 04/1956 Walk Hand in Hand Andy Williams 54.US 04/1956 Walk Hand in Hand Tony Martin 10.US/2.UK 05/1956 Walk Hand in Hand Denny Vaughn 70.US 07/1956 Walk Hand in Hand Ronnie Carroll 13.UK 08/1956 Walk Hand in Hand Jimmy Parkinson 26.UK 02/1963 Our Winter Love Bill Pursell 9.US 05/1963 (These Are) The Young Years Floyd Cramer 129.US 11/1965 Walk Hand in Hand Gerry & the Pacemakers 103.US/29.UK 02/1967 His Girl The Guess Who 45.UK [with Bob Tubert] 01/1967 Our Winter Love The Lettermen 72.US

Our Lady Peace

Our Lady Peace to jeden z najbardziej utytułowanych kanadyjskich zespołów
ery post-grunge, który wydał kolejne platynowe albumy, ciesząc się jednocześnie sporym uznaniem w Ameryce. Wywodząc się z Led Zeppelin w 1994 roku, wraz z albumem „Naveed”, na którym znalazł się ich przełomowy singiel „Starseed”, zespół spędził kolejną dekadę na szczycie kanadyjskich list przebojów - i zdobył cztery nagrody Juno - dzięki takim utworom jak „Clumsy”, „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, „Spiritual Machines”, „Gravity” i „Healthy in Paranoid Times”.  

 

OLP zrobiło sobie dłuższą przerwę, zanim wróciło do studia na album „Burn Burn” z 2009 roku i kontynuowało działalność, wydając serię albumów z późnego okresu kariery, takich jak „Somethingness” (2018) i „Spiritual Machines II” (2022), łączących hymniczny post-grunge z poważnym, stadionowym, nowoczesnym rockiem. 

 

Grupa powstała na Uniwersytecie w Toronto w 1992 roku, gdzie wokalistka Raine Maida i gitarzysta Mike Turner (brytyjski emigrant) początkowo połączyli siły pod nazwą „As If”. Później dołączyli do nich basista Chris Eacrett i perkusista jazzowy Jeremy Taggart, a kwartet zmienił nazwę na Our Lady Peace na cześć wiersza Marka Van Dorena. Po nawiązaniu współpracy z kanadyjskim oddziałem Sony Records, Our Lady Peace wydało w 1995 roku album „Naveed”, mocny debiutancki album, który zapoczątkował współczesny rockowy hit „Starseed”. Mniejsza wytwórnia, Relativity, wydała album w Ameryce, a Our Lady Peace zdobyło popularność w Ameryce Północnej, koncertując latem tego roku z rodaczką z Kanady, Alanis Morissette. 

 

 Po tym, jak zespół zastąpił Eacretta basistą Duncanem Couttsem, w 1997 roku ukazał się drugi album studyjny „Clumsy”. Napędzany unikalnym wokalem Raine Maidy, opartym w dużej mierze na falsecie wokalistki, „Clumsy” odniósł ogromny sukces, zdobywając status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych i rzadki diamentowy certyfikat w Kanadzie. Our Lady Peace powrócił dwa lata później z „Happiness Is Not a Fish That You Can Catch”, lżejszym albumem z nowym dodatkiem syntezatorów, a w 2001 roku ukazał się „Spiritual Machines”. Wkrótce potem gitarzysta-założyciel Mike Turner opuścił zespół z powodu różnic twórczych, a jego miejsce zajął pochodzący z Michigan Steve Mazur. 

 

 Z Mazurem na pokładzie, Our Lady Peace współpracowało z producentem Bobem Rockiem, aby wypracować komercyjne, mainstreamowe brzmienie na albumie „Gravity” z 2002 roku. Falset Maidy zniknął z albumu, co zszokowało niektórych wieloletnich fanów zespołu. Niemniej jednak, dopracowana lista utworów na „Gravity” zaowocowała kilkoma międzynarodowymi singlami, z których najbardziej znane to „Somewhere Out There” i „Innocent”. Zespół koncertował w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, promując te przeboje, a ten wyjazd został udokumentowany albumem koncertowym („Live from Calgary and Edmonton”). Our Lady Peace powrócił następnie do studia z Bobem Rockiem, zamierzając powtórzyć owocną współpracę kolejnym albumem. Tym razem sesje nagraniowe okazały się jednak trudne i zespół omal nie rozpadł się w trakcie ich trwania. „Healthy in Paranoid Times” ukazał się ostatecznie pod koniec sierpnia 2005 roku i osiągnął status platynowej płyty, choć nie dorównał sukcesowi żadnego z poprzednich albumów OLP. Raine Maida później zdystansował się od płyty, twierdząc, że zespół poświęcił zbyt wiele czasu na wypełnianie albumu potencjalnymi singlami dla amerykańskiego radia. 

 

„A Decade”, album z największymi przebojami, celebrujący pierwsze dziesięć lat kariery Our Lady Peace, przywrócił zespołowi wysokie pozycje na listach przebojów w 2006 roku. Kompilacja uzyskała status platynowej płyty w Ameryce i, podobnie jak „Clumsy” z 1997 roku, status diamentowej płyty w Kanadzie. Dwa lata później Our Lady Peace odnotowało kolejny wzrost popularności, tym razem z nieoczekiwanego źródła: amerykańskiego programu telewizyjnego „American Idol”. Uczestnik David Cook był ewidentnie wiernym fanem zespołu i entuzjastycznie promował muzykę OLP podczas konkursu. Cook ostatecznie wygrał program, a Maida na krótko przeniosła się do Ameryki, aby współpracować z wschodzącym muzykiem przy jego debiutanckim albumie, który pokrył się platyną. Wkrótce potem Maida ponownie skupił się na zespole Our Lady Peace, a w 2009 roku zespół wydał album „Burn Burn”. Ósmy album studyjny zespołu pokazał, jak alt-rockerzy poszerzają swoje horyzonty, oferując dziewięcioutworowy set, który Maida określił jako „bardziej eksperymentalny i ambitny” niż którykolwiek z ich poprzednich albumów. W rezultacie powstał album „Curve”, poprzedzony pierwszym singlem „Heavyweights”, który ukazał się wiosną 2012 roku. Długoletni perkusista Taggart odszedł z zespołu w 2014 roku, a zespół zaprosił Jasona Pierce’a (The Weekend), który po raz pierwszy pojawił się w studiu na płycie „Somethingness” z 2017 roku, składającej się z dwóch wcześniej wydanych EP-ek.  

 

Zespół OLP wydał swój dziesiąty studyjny album, Spiritual Machines II, w 2022 roku. Wyprodukowany przez Dave'a Sitka z TV on the Radio, 15-utworowy zestaw został zapowiedziany jako bezpośrednia kontynuacja ich artrockowego albumu koncepcyjnego Spiritual Machines z 2000 roku. W głównym singlu „Stop Making Stupid People Famous” gościnnie wystąpiła Pussy Riot. Zapowiadał on również powrót współzałożyciela i gitarzysty Mike Turnera.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Starseed	Our Lady Peace	03.1995	-	7[16].Mainstream Rock Airplay	Epic	[written by Our Lady Peace][produced by Arnold Lanni]
Superman' s dead	Our Lady Peace	10.1997	-	74[2].Hot 100 Airplay	Columbia	[written by Raine Maida ,Mike Turner][produced by Arnold Lanni]
Clumsy	Our Lady Peace	12.1997	-	59[16].Hot 100 Airplay	Columbia 2935	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni][piosenka z filmu "I know what you did last summer"]
4am	Our Lady Peace	07.1998	-	38[2].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
One man army	Our Lady Peace	01.2000	70[1]	16[11].Modern Rock Tracks	Epic 6688662 [UK]	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Is anybody home?	Our Lady Peace	01.2000	-	27[9].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ,Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Somewhere out there	Our Lady Peace	08.2002	-	44[20]	Columbia	[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]
Innocent	Our Lady Peace	10.2002	-	35[5].Modern Rock Tracks	Columbia	[written by Raine Maida ][produced by Bob Rock]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Clumsy	Our Lady Peace	09.1997	-	76[39]	Columbia 67 940	[platinum-US][produced by Arnold Lanni]
Happiness...Is not a fish that you can catch	Our Lady Peace	10.1999	-	69[4]	Columbia 63 707	[produced by Arnold Lanni]
Spiritual machines	Our Lady Peace	03.2001	-	81[4]	Columbia 85 368	[produced by Arnold Lanni, Raine Maida, Brendan O'Brien]
Gravity	Our Lady Peace	06.2002	-	9[27]	Columbia 86585	[gold-US][produced by Bob Rock]
Live from Calgary and Edmonton	Our Lady Peace	06.2003	-	112[1]	Columbia 85 855
Healthy in paranoid times	Our Lady Peace	09.2005	-	45[2]	Columbia 94 7777	[produced by Bob Rock, Our Lady Peace]
Burn Burn	Our Lady Peace	08.2009	-	41[2]	Coalition Entertainment 519895	[produced by Raine Maida]
Curve	Our Lady Peace	05.2012	-	184[1]	Coalition Music 2423	[produced by Raine Maida, Jason Lader]

Silverstein

Popularny kanadyjski zespół rockowy, którego brzmienie łączy elementy emo,
ostrego post-hardcore'u i dynamicznego indie rocka, Silverstein powstał w 2000 roku i odniósł sukces dzięki wydaniu nominowanego do nagrody Juno drugiego albumu z 2005 roku, „Discovering the Waterfront”. Powrócili na listy przebojów w 2015 roku z uznanym albumem koncepcyjnym „I Am Alive in Everything I Touch”. Silverstein nadal doskonali swój przesiąknięty krzykiem, melodyjny hardcore, czego przykładem są nominowane do nagrody Juno w 2020 roku „A Beautiful Place to Drown” i „Misery Made Me” z 2022 roku. Trzy lata później zespół wydał „Antibloom”, pierwszą odsłonę podwójnego albumu. 

 

Zespół Silverstein, pierwotnie założony w 2000 roku jako projekt poboczny, został założony przez wokalistę Shane'a Tolda, gitarzystę Josha Bradforda, perkusistę Paula Koehlera, gitarzystę Richarda McWaltera i basistę Billa Hamiltona w Ontario w Kanadzie. Po wejściu na scenę hardcore/emo w Ontario - na której działały również takie zespoły jak Moneen i Grade - Silverstein znalazł odbiorców dla swojego specyficznego gatunku migoczącego emo i gorącego post-hardcore'u. Wydana własnym sumptem EP-ka Silversteina, „Summer's Stellar Gaze”, została dość dobrze przyjęta po premierze w 2000 roku, a zespół wkrótce stał się pełnoetatowym projektem jego członków. 

 

Po zmianie składu, w wyniku której McWaltera zastąpił były gitarzysta Maharahj, Neil Boshart, grupa rozpoczęła na dobre tournée po wschodnich prowincjach Kanady.  Silverstein wydał drugą EP-kę w kwietniu 2002 roku zatytułowaną „When the Shadows Beam”. Płyta wzbudziła zainteresowanie szefa Victory Records, Tony'ego Brummela, który podpisał z zespołem kontrakt ze swoją szanowaną wytwórnią w Chicago w październiku tego samego roku. „When Broken Is Easily Fixed”, debiutancki album Silversteina, ukazał się w maju 2003 roku; Rok później ukazało się wznowienie albumu z dodatkowymi utworami i DVD. Silverstein spędził lato 2005 roku grając na trasie Warped Tour, a ich kolejny album, „Discovering the Waterfront”, ukazał się w sierpniu tego samego roku. Silverstein wystąpił również na trasie Take Action Tour w 2006 roku u boku Matchbook Romance, Chidos i Early November. 

 

Album „18 Candles: The Early Years” ukazał się w maju, łącząc wznowiony materiał z dwóch pierwszych, niezależnie wydanych EP-ek zespołu z kilkoma utworami na żywo, występami akustycznymi, obszernymi notatkami i rzadkimi zdjęciami zespołu. Jesienią 2006 roku Victory wydało specjalne wydanie „Discovering the Waterfront” z dodatkowym DVD na żywo, nową okładką i dodatkowym utworem. 

 

 Po zakończeniu trasy Silverstein rozpoczął współpracę z producentem Markiem Trombino, który wcześniej współpracował z Jimmy Eat World i blink-182. Tytuł powstałego w 2007 roku albumu „Arrivers & Departures” nawiązywał do podtrzymywania osobistych relacji w trasie. Zawierał on również bardziej emocjonalne teksty, inspirowane końcem siedmioletniego związku Tolda tuż przed jego powrotem do studia. Silverstein podróżował po całym świecie, promując album, grając tradycyjne koncerty w Ameryce Północnej, a także koncertując w Europie, Australii, Japonii i Ameryce Południowej. Znaleźli również czas na powrót do studia, a „A Shipwreck in the Sand” był czwartym studyjnym albumem zespołu w 2009 roku. Wyruszyli w trasę promującą album, zatrzymując się w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Transitions 

 

W następnym roku Silverstein ogłosił odejście z wieloletniej wytwórni Victory na rzecz Hopeless Records, która wydała EP-kę „Transitions” w 2010 roku, a rok później ich piąty album „Rescue”. Silverstein zmienił nieco styl na swoim szóstym albumie, podwójnym CD „Short Songs”, zawierającym autorskie kompozycje trwające poniżej 90 sekund na jednej płycie oraz covery zespołów, które miały na nich wpływ - Dead Kennedys, Descendents i Promise Ring- na drugiej, dodatkowo wzbogacone gościnnymi występami takich artystów jak Mike Hranica (The Devil Wears Prada), Tim McIlrath (Rise Against) i Chris Hannah (Propagandhi). 

 

 W 2012 roku Silverstein rozstał się z wieloletnim członkiem Neilem Boshartem, którego wkrótce potem zastąpił Paul-Marc Rousseau. Pierwszy album Rousseau z zespołem, „This Is How the Wind Shifts”, ukazał się na początku 2013 roku.  Zespół intensywnie koncertował w Ameryce Północnej, Europie oraz niektórych częściach Japonii i Australii przez kolejne dwa lata, a także w ramach trasy Vans Warped Tour w 2013 roku. Album koncepcyjny „I Am Alive in Everything I Touch”, zawierający nagrania dźwiękowe z plenerów, związane z tłem utworu, oraz z niezwykle osobistymi tekstami, skupiającymi się na samotności i stracie, został wydany wiosną 2015 roku przez New Damage Records w Kanadzie oraz Rise Records w innych krajach. W październiku 2016 roku zespół wydał nowy singiel „Ghost”. W maju następnego roku ukazał się drugi singiel „Retrograde”, zapowiadający ósmy album studyjny zespołu, „Dead Reflection”, który ukazał się w lipcu tego samego roku. W 2019 roku ukazał się „Redux: The First 10 Years”, zawierający ponownie nagrane wersje utworów z pierwszych czterech albumów zespołu. „A Beautiful Place to Drown”,to  dziesiąty pełnowymiarowy album zespołu.

 

Album, który ukazał się w 2020 roku, zawierał gościnne występy wokalisty Underoath, Aarona Gillespiego, Princess Nokia i Caleba Shomo z Beartooth. Zajął piąte miejsce na liście Billboard Top Hard Rock Albums i zdobył nominację do nagrody Juno w kategorii Najlepszy Album Rockowy. Później pojawiły się kolejne single, w tym „Bankrupt”, „It's Over” i „Ultraviolet”, które doprowadziły do ​​wydania w 2022 roku albumu „Misery Made Me”. Silverstein świętował 25-lecie istnienia w 2025 roku, wydając ambitny podwójny album. Po singlach „Skin & Bones” i „Confession”, „Antibloom” ukazał się w lutym, a „Pink Moon” miał ukazać się jeszcze w tym samym roku. 

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Discovering the Waterfront	Silverstein	09.2005	-	34[6]	Victory 257	[produced by Cameron Webb]
18 Candles: The Early Years	Silverstein	06.2006	-	148[1]	Victory 291	[produced by Scott Komer ,Justin Koop, Cameron Webb, Shane Told]
Arrivals & Departures	Silverstein	07.2007	-	25[8]	Victory 350	[produced by Mark Trombino]
A Shipwreck in the Sand	Silverstein	04.2009	-	33[4]	Victory 458	[produced by Cameron Webb]
Rescue	Silverstein	05.2011	-	38[2]	Hopeless 9726	[produced by Jordan Valeriote]
This Is How the Wind Shifts	Silverstein	02.2013	-	59[1]	Hopeless 764	[produced by Jordan Valeriote]
I Am Alive in Everything I Touch	Silverstein	06.2015	-	33[1]	Rise 274	[produced by Jordan Valeriote]
Dead Reflection	Silverstein	08.2017	-	46[1]	Rise 380	[produced by Derek Hoffman, Paul Marc Rousseau]
A Beautiful Place to Drown	Silverstein	03.2020	-	122[1]	UNFD 134	[produced by Sam Guaiana]