Blaze

Blaze to amerykański zespół grający muzykę house, założony w New Jersey w 1984 roku. 

 Zespół został założony przez Josha Milana, Kevina Hedge'a i Chrisa Herberta, kiedy Herbert przedstawił Milana, członka swojego chóru kościelnego, Hedge'owi, swojemu przyjacielowi z dzieciństwa. Herbert opuścił zespół w 1991 roku, pozostawiając Milana i Hedge'a, aby kontynuowali wspólną pracę. Dorobek zespołu składa się głównie z utworów house. Na początku istnienia zespołu Herbert był wokalistą, Milan grał na pianinie, a Hedge zajmował się produkcją. Po odejściu Herberta, Hedge i Milan zaczęli dzielić się obowiązkami produkcyjnymi, wokalem i grą na większości instrumentów w utworach i albumach zespołu. 

Grupa zyskała rozgłos dzięki remiksowi utworu Lisy Stansfield „People Hold On” w 1989 roku, po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Motown/MCA Records. Blaze wydali swój debiutancki album „25 Years Later” w 1990 roku, po czym Herbert postanowił skupić się na karierze bardziej zorientowanej na R&B, podczas gdy dwaj pozostali członkowie zaangażowali się w rodzącą się kulturę klubową, otwierając klub nocny o nazwie Shelter.  

W 1994 roku grupa odniosła swój pierwszy duży międzynarodowy sukces produkcyjny utworem „Hideaway” De'Lacy, który później został zremiksowany przez Deep Dish. Od tego czasu Blaze wydali trzy kolejne albumy, a także kilka rozproszonych kompilacji wcześniejszych produkcji i utworów oraz niezliczone single. Rozpoczęli również współpracę z innymi znanymi nazwiskami, takimi jak „Little” Louie Vega, Barbara Tucker, Jody Watley i Full Intention.  

Współczesnej publiczności zespół jest najbardziej znany z singli z udziałem Palmera Browna na wokalu, często remiksowanego „My Beat” oraz hymnu w hołdzie dla niego „I Remember House”. Najnowszy album Blaze, wydany w 2005 roku, to składanka miksów zatytułowana „Found Love”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Whatcha Gonna Do	Blaze	02.1987	92[1]	-	Champion CHAMP 36	[written by Blaze, Terry Edwards][produced by Blaze][17[10].Hot Disco/Dance;Quark 1 12"]
If You Should Need A Friend	Blaze	11.1987	-	-	Debut DEBTX 3032	[written by C. Herbert, J. Milan, K. Hedge][produced by Blaze][23[7.Hot Disco/Dance;Quark 6 12"]
So Special/Mission	Blaze	05.1990	76[2]	-	Motown ZB 43709	[written by William K. Hedge, Joshua Milan, Christopher A. Herbert][produced by Blaze][24[6].Hot Disco/Dance;Motown 4752 12"]
My Beat	Blaze with Palmer Brown	03.2001	53[2]	-	Kickin NEO 12053	[written by Blaze][produced by Blaze][19[11].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 2230 12"]
When I Fall In Love	Blaze Featuring Sybil	02.2002	91[1]	-	Kickin KICK 115	[written by Josh Milan, Kevin Hedge, Tee Alford][produced by Josh Milan, Kevin Hedge, Tee Alford]
Do You Remember House?	Blaze Feat. Palmer Brown	09.2002	55[2]	-	Slip 'n' Slide SLIP 151	[written by Josh Milan, Kevin Hedge][produced by Blaze]
Breathe	Blaze	11.2002	89[1]	-	Slip 'n' Slide SLIP 137	[written by Josh Milan, Kevin Hedge][produced by Blaze]
Most Precious Love	Blaze Presents Underground Dance Artists United For Life Feat. Barbara Tucker	05.2005	17[9]	-	Defected DFTD 100	[written by Blaze][produced by Blaze]

Sunset Strippers

Sunset Strippers to brytyjski zespół muzyki elektronicznej. Najbardziej znany jest z utworu „Falling Stars” z 2005 roku, który zawiera sample z przeboju „Waiting for a Star to Fall” zespołu Boy Meets Girl z 1988 roku. Zespół brał udział w bitwie na sample z Cabin Crew. „Falling Stars” osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w marcu 2005 roku. 

 

 Członkowie zespołu, Sergei Forster-Hall i Kieron McTernan, poznali się w Northbrook College. W 2004 roku Sunset Strippers zremiksowali przebój „Cry Little Sister” z 25 najlepszych miejsc na listach przebojów, pierwotnie napisany przez Gerarda McMahona (pod pseudonimem „Gerard McMann”) jako motyw przewodni filmu „Straceni chłopcy”. W 2005 roku zremiksowali utwór Planet Funk „The Switch”, który pojawił się w reklamach telewizyjnych Mitsubishi, a w 2007 roku zremiksowali utwór irlandzkiego zespołu popowego Westlife „Total Eclipse of the Heart” na album „The Love Album”.  

 

Ostatnim wydawnictwem grupy pod nazwą Sunset Strippers był utwór „Step Right Up” z 2008 roku, który pojawił się w dostępnej do pobrania wersji Clubbers Guide '08 wydawnictwa Ministry of Sound. Forster-Hall i McTernan rozpoczęli wydawanie remiksów pod nazwą My Digital Enemy w 2006 roku, aż do zmiany nazwy na MDE w 2017 roku. Tworzą głównie muzykę tech house i deep house.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Falling Stars (Waiting For A Star To Fall)	Sunset Strippers	03.2005	3[15]	-	Direction 6758312	[written by George Robert Merrill, Shannon Alexandria Rubicam][produced by Harry Diamond, Kieron McTernan, Sergei Hall, The Sunset Strippers]

Nightcrawlers

The Nightcrawlers to brytyjski projekt muzyki house, którego twórcą był producent,
DJ i piosenkarz John Robinson Reid (ur. 6 września 1963r w Glasgow; zm. 15 czerwca 2025r), wraz z Hugh Jude Brankinem, Rossem Campbellem i Grahamem McMillanem Wilsonem. 

 

Pod koniec lat 80-tychh John Reid założył duet This Way Up z Royem Hayem, byłym członkiem Culture Club, a następnie pracował jako autor tekstów dla Bad Boys Inc. i Eternal. Na początku lat 90-tych założył swój projekt taneczny Nightcrawlers. Przełom nastąpił w 1993 roku wraz z drugim singlem „Push the Feeling On”, który osiągnął 80. miejsce na liście Billboard Hot 100 i utrzymywał się na listach przebojów przez 15 tygodni. Oryginalna wersja osiągnęła jedynie 22. miejsce na UK Singles Chart. Przełom nastąpił dwa lata później wraz z albumem Marca Kinchena „MK Mixes” z 1995 roku, który wspiął się na 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i dotarł do pierwszej dziesiątki w całej Europie.  

 

Od tego czasu występowali jako Nightcrawlers z Johnem Reidem. Kolejny singiel, „Surrender Your Love”, kontynuował ich sukces, zdobywając kolejne miejsca na listach przebojów, w tym drugi w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii. Później jednak międzynarodowe zainteresowanie osłabło, a kolejne hity z pierwszej czterdziestki, takie jak „Don't Let the Feeling Go”, „Let's Push It”, „Should I Ever (Fall in Love)” i „Keep On Pushing Our Love”, nagrane we współpracy z piosenkarką Alyshą Warren, pozostały w dużej mierze ograniczone do ich ojczyzny. Po tym sukcesy Nightcrawlers nieco przycichły, a na listy przebojów powrócili dopiero w 1999 roku z utworem „Never Knew Love”.  

 

Klasyczny utwór taneczny „Push the Feeling On” powrócił na niemieckie listy przebojów w 2003 roku z nowym remiksem, a następnie w 2012 roku z nowym nagraniem Glamrock Brothers z udziałem Sunloverz. Miks Rosabel i JCA zapewnił utworowi pierwsze miejsce na liście przebojów US Dance/Club Play Songs w 2004 roku. Próba powrotu Nightcrawlers w 2011 roku z singlem „Cryin' over You” z udziałem Taio Cruza zakończyła się niepowodzeniem. Jednak ich kolejna próba w 2021 roku z singlem „Friday” z udziałem Ritona i zawierającym sample z utworu „Push the Feeling On” okazała się dużym sukcesem. Utwór dotarł do 4. miejsca na brytyjskich listach przebojów, stając się ich pierwszym hitem w pierwszej dziesiątce od czasu „Surrender Your Love” 25 lat wcześniej. Muzycznie Nightcrawlers inspirowali się takimi zespołami jak Latin Head Hunters, C+C Music Factory, Bobby Orlando i Man Parrish.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Living Inside a Dream	Nightcrawlers	07.1992	82	-	4th & Broadway BRW 250	[written by Jon Reed, Tom Wilson][produced by John Waddell]
Push the feeling on	Nightcrawlers	.1992	86	-	4th & Broadway BRW 258	[written by Ross Campbell, John Reid, Hugh Brankin, Graham Wilson][produced by Ian Morrow, Phil Chill, Marc Kinchen]
Push the feeling on	Nightcrawlers	10.1994	22[8]	80[15]	Ffrr FX 245	[written by Ross Campbell, John Reid, Hugh Brankin, Graham Wilson][produced by Ian Morrow, Phil Chill, Marc Kinchen]
Push the feeling on	Nightcrawlers	02.1995	3[21]	-	ffrr F 257	[platinum-UK][written by Ross Campbell, John Reid, Hugh Brankin, Graham Wilson][produced by Ian Morrow, Phil Chill, Marc Kinchen]
Surrender your love	Nightcrawlers feat John Reid	05.1995	7[13]	-	Final Vinyl 74321283981	[written by John Reid, Marc Kinchen][produced by John Reid, Marc Kinchen]
Don' t let the feeling go	Nightcrawlers feat John Reid	09.1995	13[16]	-	Final Vinyl 74321298821	[written by John Reid, Marc Kinchen, Graham Wilson][Produced by John Reid, Marc Kinchen]
Let' s push it	Nightcrawlers	01.1996	23[8]	-	Final Vinyl 74321328142	[written by John Reid,Michael J McEvoy,Ronald Wilson,Stepz-3][Produced by John Reid]
Should I Ever [Fall in love]	Nightcrawlers feat John Reid	04.1996	34[11]	-	Arista 74321358071	[written by John Reid,Stuart Crichton,Ronald Wilson][Produced by Bump & Grind]
Keep on pushing our love	Nightcrawlers Feat. John Reid With Alysha Warren	07.1996	30[11]	-	Arista 74321390421	[written by G. Meland,S. Tracey]
Never Knew Love	Nightcrawlers	07.1999	59[2]	-	Riverhorse RIVHCD 1	[Written by John Reid,Cliff Masterson][Produced by Metro]
Friday	Riton and Nightcrawlers featuring Mufasa & Hypeman	01.2021	4[37]	-	Ministry Of Sound GBCEN 2000164	[2x-platinum-UK][Written by Graham McMillan Wilson, Hugh Jude Brankin, John Robinson ,Reid Ross, Alexander Campbell, Samantha Harper][Produced by The Invisible Men, Riton]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let' s push it	Nighcrawlers	09.1995	14[8]	-	Final Vinyl 74321309702	[produced by Marc Kinchen]

N-Trance

N-Trance   to brytyjski zespół muzyki elektronicznej, założony w 1990 roku przez
Kevina O'Toole'a i Dale'a Longwortha. Zespół znany jest z europejskich hitów „Set You Free” i „Electronic Pleasure”, a także z coverów disco z lat 70-tych„"Stayin' Alive”, „D.I.S.C.O.”, „Shake Ya Body” i „Da Ya Think I'm Sexy?”. W latach 1994–2004 wydali 14 singli, które znalazły się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii.

  Kevin O'Toole i Dale Longworth założyli N-Trance w 1990 roku, po tym jak poznali się w Oldham College w Greater Manchester, gdzie obaj studiowali inżynierię dźwięku. Podpisali kontrakt z wytwórnią 380 Records Pete'a Watermana (sub-label PWL). Wokalistka Kelly Llorenna dołączyła do zespołu około rok później i zaśpiewała w ich pierwszym utworze „Set You Free”, nagranym w Revolution Studios w Cheadle Hulme w lipcu 1992 roku. Utwór nie został wydany jako singiel, a N-Trance wykupił kontrakt z 380 Records.

 Następnie, we wrześniu 1993 roku, podpisali kontrakt z nową wytwórnią, All Around the World. W tym czasie N-Trance rozwinęło swoje występy na żywo i zyskało popularność. W ich nowej wytwórni, „Set You Free” został wydany jako singiel w 1993 roku, awansując na 82. miejsce na listach przebojów. W 1994 roku utwór „Set You Free” został ponownie wydany, osiągając wyższą pozycję na listach przebojów, 39. miejsce.Kolejnym singlem N-Trance był utwór eurodance zatytułowany „Turn Up the Power”. W miksie radiowym i oficjalnym singlu znalazł się wokal Viveen Wray oraz rap T-1K. Utwór osiągnął 23. miejsce na listach przebojów.

  Po kilku latach występów na żywo w Wielkiej Brytanii, popularność N-Trance i odbiór „Set You Free” znacznie wzrosły. Utwór został ponownie wydany w 1995 roku i stał się wielkim hitem, osiągając 2. miejsce na listach przebojów i uzyskując status platynowej płyty w Wielkiej Brytanii po sprzedaży ponad 600 000 egzemplarzy.Singiel został wydany również w innych krajach europejskich i Australii. Grupa nagrała swój pierwszy pełnometrażowy album, „Electronic Pleasure”, w listopadzie 1995 roku, na którym wystąpiło siedmiu wokalistów, w tym David Grant, Viveen Wray oraz tacy muzycy jak Vinny Burns i Snake Davis.

  Ich kolejny singiel, cover hitu Bee Gees „Stayin' Alive”, nie tylko odniósł ogromny sukces na arenie międzynarodowej, ale także przedstawił bardziej znanego wokalistę i producenta, który w przyszłości miał pomóc zdefiniować brzmienie N-Trance - Ricardo da Force’a, byłego rapera i producenta The KLF. Po wydaniu w Wielkiej Brytanii, utwór zadebiutował na 2. miejscu listy przebojów, a na arenie międzynarodowej stał się jednym z największych brytyjskich hitów eksportowych 1995 roku, osiągając 1. miejsce w Australii i plasując się w pierwszej piątce na wielu europejskich listach przebojów. 

 Ich drugi album długogrający, „Happy Hour”, ukazał się w 1999 roku. Single z albumu zawierały covery utworów Roda Stewarta „Da Ya Think I'm Sexy?” (numer 7 w październiku 1997) oraz Ottawan „D.I.S.C.O.” (numer 11 w maju 1997), oba utwory z wokalem Kelly Llorenny, a ten drugi z rapem Ricardo da Force. Llorenna zaśpiewała również w utworze hardcore techno „The Mind of the Machine”, w którym znalazły się fragmenty mówione aktora Stevena Berkoffa; utwór nie znalazł się na listach przebojów. Wray zaśpiewał z Garym Crowleyem w utworze „Paradise City”, który również zawierał rapową sekcję da Force; singiel osiągnął 28. miejsce na liście przebojów we wrześniu 1998 roku.

 W lutym 2009 roku grupa wydała The Mind of the Machine jako swój trzeci album. Nagrano dwa nowe utwory („Free Running” i „The Earth Is Dying”), które miały uzupełnić nagrania z 1997 roku. Album został wydany wyłącznie w wersji cyfrowej. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Set You Free	N-Trance feat Kelly Llorenna	.1993	83	-	All Around The World 12 GLOBE 121	[written by Mike Lewis, Dale Longworth, Kevin O'Toole][produced by N-Trance]
Set You Free	N-Trance	05.1994	39[6]	-	All Around The World JB GLOBE 126	[written by Mike Lewis, Dale Longworth, Kevin O'Toole][produced by N-Trance]
Turn Up The Power	N-Trance	10.1994	23[7]	-	All Around The World 12 GLOBE 125	[written by Kevin O'Toole,Dale Longworth][produced by Kevin O'Toole,Dale Longworth]
Set You Free	N-Trance	01.1995	2[20]	-	All Around The World 12 GLOBE 183	[2x-platinum-UK][written by Mike Lewis, Dale Longworth, Kevin O'Toole][produced by N-Trance]
Stayin' Alive	N-Trance feat. Ricardo da Force	09.1995	2[18]	62[17]	All Around The World 12 GLOBE 131	[silver-UK][written by Barry, Robin and Maurice Gibb][produced by Kevin O'Toole,Dale Longworth]
Electronic Pleasure	N-Trance	02.1996	11[12]	-	All Around The World GLOBE CD 2	[written by Dale Longworth, Kevin O'Toole,Ricky Lyte][produced by Dale Longworth, Kevin O'Toole]
D.I.S.C.O.	N-Trance	04.1997	11[13]	-	All Around The World 12 GLOBE 153	[written by Daniel Vangarde,Kevin O'Toole,Dale Longworth,Jean Kluger,Richard Lyte][produced by Curds And Whey]
The Mind Of The Machine	N-Trance	08.1997	15[12]	-	All Around The World 12 GLOBE 159	[written by Dale Longworth, Kevin O'Toole][produced by N-Trance]
Da Ya Think I'm Sexy?	N-Trance feat. Rod Stewart	11.1997	7[17]	-	All Around The World 12 GLOBE 150	[written by Rod Stewart,Carmine Appice,Duane Hitchings][produced by Curds And Whey]
Paradise City	N-Trance	09.1998	28[10]	-	All Around The World 12 GLOBE 140	[written by Rose , McKagen , Stradlin , Slash , Adler][produced by N-Trance]
Tears In The Rain	N-Trance	12.1998	53[5]	-	All Around The World 12 GLOBE 185	[written by Dale Longworth, Kevin O'Toole][produced by N-Trance]
Shake Ya Body	N-Trance	05.2000	37[3]	-	All Around The World 12 GLOBE 204	[written by Michael Jackson/Jacksons ][produced by Kevin O'Toole ]
Set You Free 2001	N-Trance	09.2001	4[40]	-	All Around The World 12 GLOBE 242	[written by Mike Lewis, Dale Longworth, Kevin O'Toole][produced by Kevin O'Toole/Dale Longworth ]
Forever	N-Trance	09.2002	6[26]	-	All Around The World 12 GLOBE 257	[written by Kevin O'Toole ][produced by Kevin O'Toole ]
Destiny	N-Trance	07.2003	37[2]	-	All Around The World 12 GLOBE 282	[written by Kevin O'Toole ][produced by Kevin O'Toole ]
I'm In Heaven	N-Trance	05.2004	46[6]	-	All Around The World 12 GLOBE 343	[written by Kevin O'Toole ][produced by N-Trance]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Electronic Pleasure	N-Trance	11.1995	99[2]	-	All Around The World 2002534	][produced by N-Trance]

Narcotic Thrust

Narcotic Thrust to angielski duet grający muzykę elektroniczną, w którego skład
wchodzą producenci Stuart Crichton i Andy Morris. Nazwa Narcotic Thrust jest anagramem słowa „Stuart Crichton”. Ich piosenka „Safe from Harm” zajęła 1. miejsce na amerykańskiej liście przebojów Hot Dance Club Play w 2002 roku, a główną wokalistką była Yvonne John Lewis. Był to również pierwszy utwór wydany przez wytwórnię Yoshitoshi Records należącą do Deep Dish, który znalazł się na szczycie amerykańskiej listy przebojów dance. 

 

 W połowie 2004 roku Narcotic Thrust odniósł jeszcze większy sukces, gdy ich singiel „I Like It” osiągnął 9. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W trzecim singlu zespołu z 2005 roku, zatytułowanym „When the Dawn Breaks”, wokalistą był Gary Clark (wokalista szkockiego zespołu Danny Wilson). W 2006 roku Narcotic Thrust wydał swój czwarty singiel „Waiting for You”, w którym ponownie zaśpiewała Yvonne John Lewis. 

 

Narcotic Thrust zremiksował również utwory „The Sound of Violence” Cassiusa, „Red Blooded Woman” Kylie Minogue oraz „Suffer Well” Depeche Mode.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Funky acid baby	Narcotic Thrust	04.1996	96[1]	-	Indochina ID 041 T	[written by A. Morris, S. Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
Safe from harm	Narcotic Thrust	08.2002	24[4]	-	FFRR FX 406	[written by Andy Morris, Kim Miller, Raymond Earl, Rob Davis, Stuart Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
I like it	Narcotic Thrust feat. Yvonne John-Lewis	04.2004	9[6]	83	Free 2 air 0153650F2AP	[written by Andy Morris, Stuart Crichton, Robert de Fresnes][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
When the dawn breaks	Narcotic Thrust	01.2005	28[2]	-	Free 2 Air F2A3CDX	[ written by Andy Morris , Gary Clark , Stuart Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton,Gary Clark]

Brat Pack

Brat Pack był amerykańskim duetem wokalnym z New Jersey.
Jego członkami byli Patrick Donovan (urodzony 26 lipca 1958r w Passaic, New Jersey) i Ray Ray Frazier. Donovan był gitarzystą artystów house/gospel CeCe Rogers i Curtisa Hairstona. Ray Ray był klawiszowcem i wokalistą w różnych nowojorskich zespołach. Produkcją Brat Pack zajęli się Robert Clivillés i David Cole, którzy stali się założycielami multiplatynowej wytwórni C+C Music Factory.

 

  Zaczynali jako klubowi artyści muzyki house, a po sukcesie swojego pierwszego singla, Clivillés i Cole poczuli, że mają atrakcyjność dla crossoverów popu. Odbyli liczne trasy koncertowe w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych oraz wystąpili w wielu programach telewizyjnych, w tym w Soul Train, Club MTV i brytyjskim programie tanecznym The Hitman and Her. W 1990 roku wydali jeden album o tym samym tytule w wytwórni Vendetta Records, należącej do A&M Records i zajmującej się muzyką taneczną. Znalazły się na nim trzy single: „So Many Ways (Do It Properly Pt. II)”, „You're the Only Woman” i „I'm Never Gonna Give You Up”. Album „You're the Only Woman” trafił na listę Billboard Hot 100, zajmując 36. miejsce.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Many Ways	Brat Pack	10.1988	81[2]	-	Breakout USA 646 [UK]	[written by Robert Clivilles, David Cole][produced by Robert Clivilles, David Cole ][7[11].Hot Disco/Dance;Vendetta 7008 12"]
You're The Only Woman	Brat Pack	02.1990	-	36[12]	Vendetta 1447	[written by David Pack][produced by Robert Clivilles, David Cole ][27[6].Hot Disco/Dance;Vendetta 7027 12"]
I'm Never Gonna Give You Up	Brat Pack	06.1990	-	71[7]	Vendetta 1502	[written by David Cole][produced by Robert Clivilles, David Cole ][32[4].Hot Disco/Dance;Vendetta 75 021 12"]

Dhar Braxton

Dhar Braxton (urodzona w Harlem Hospital Center na Manhattanie w Nowym Jorku)
jest wokalistką muzyki house. W 1986 roku jej singiel „Jump Back (Set Me Free)” zajął pierwsze miejsce na liście przebojów US Hot Dance Music/Club Play. Braxton nie jest spokrewniona z zespołem The Braxtons ani nie jest jego członkinią. Jest młodszą córką piosenkarki Byrdie Green. Braxton nagrała również kolejny singiel dla wytwórni Sleeping Bag Records zatytułowany „Illusions”. 

 

 Przed rozpoczęciem kariery solowej brała udział w nagraniu „E Street Beat” zespołu Chocolette. Nagrania Braxton zostały licencjonowane przez brytyjską wytwórnię 4th & B'way Records. „Jump Back (Set Me Free)” był jedynym singlem Braxton, który znalazł się na listach przebojów, utrzymując się na nich przez trzynaście tygodni i zajmując pierwsze miejsce przez dwa tygodnie. Singiel osiągnął również 61. miejsce na liście przebojów R&B w USA. Dodatkowe wokale w singlu wykonała Chocolette. Wydany przez wytwórnię Fourth and Broadway, utwór zadebiutował na brytyjskiej liście przebojów 31 maja 1986 roku; osiągnął 32. miejsce i utrzymywał się na niej przez 8 tygodni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jump Back (Set Me Free)	Dhar Braxton	07.1986	32[8]	-	Sleeping Bag 19	[written by Jhon Fair][produced by Jhon Fair][61[8].R&B; Chart][1[2][13].Hot Disco/Dance;Sleeping Bag 19 12"]

Outta Control

Outta Control, a później Killer Bunnies, był kanadyjskim projektem house/eurodance z
siedzibą w Toronto w Ontario. 

 

 DJ/remikser/producent Barry Harris  i Rachid Wehbi wraz z wokalistką Kimberley Wetmore początkowo połączyli siły i zaczęli nagrywać pod nazwą Outta Control. W latach 1995-1997 grupa miała trzy przeboje na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play magazynu Billboard: „Tonight It's Party Time”, „One of Us” (cover Joan Osborne)  i „Sinful Wishes” (cover Kon Kan). 

 

 Po zmianie nazwy zespołu na Killer Bunnies, Harris i Wehbi nagrali czwarty singiel, który znalazł się na listach przebojów z wokalistką Simone Denny, „I Can't Take the Heartbreak”, zawierający sample z utworu „Weekend” zespołu Class Action.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tonight It's Party Time	Outta Control	09.1995	-	-	Interhit 10158	[written by B. Harris, J. Calloway, L. Jackson][produced by Barry Harris, Terry Kelly][42[4].Hot Disco/Dance;Interhit 10 158 12"]
One Of Us	Outta Control	06.1996	-	-	Interhit 10160	[written by E. Bazilian][produced by Barry Harris, Rachid Wehbi][36[7].Hot Disco/Dance;Interhit 10 160 12"][#4 hit for Joan Osborne in 1996]
Sinful Wishes	Outta Control	01.1997	-	-	Interhit 10162	[written by B. Harris, B. Mitchell][produced by Barry Harris, Rachid][45[6].Hot Disco/Dance;Interhit 10 162 12"]
I Can't Take The Heartbreak	Killer Bunnies	01.1998	-	-	Universal 56162	[written by B. Harris, J. Calloway, L. Burgess, R. Wehbi][36[6].Hot Disco/Dance;Uptown 56 132 12"]

Jaydee

Robin Albers, występujący pod pseudonimem Jaydee, jest holenderskim producentem
muzyki house i DJ-em. 

 Po ukończeniu studiów komercyjnych, Albers grał w holenderskiej reprezentacji baseballowej i był trzykrotnym mistrzem Holandii w siłowaniu na rękę. Następnie rozpoczął karierę DJ-a i przez jedenaście lat był prezenterem radiowym w holenderskich programach muzycznych i sportowych. Jego oryginalnym pseudonimem scenicznym było Jei D. 

 

W 1992 roku (R&S Records) pod pseudonimem JayDee wydał „Plastic Dreams”, który osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play w USA. Utwór, instrumentalny, zawierał wyraźną melodię syntezatora w stylu organów Hammonda, graną w jazzowy, improwizowany sposób. „Plastic Dreams” jest nadal remiksowany i wydawany ponownie, głównie przez niezamawiane białe etykiety. Utwór dwukrotnie znalazł się na brytyjskiej liście przebojów; najpierw we wrześniu 1997 r., kiedy osiągnął 18. miejsce, a następnie w styczniu 2004 r., kiedy osiągnął 35. miejsce

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Plastic Dreams	Jaydee	05.1993	-	-	-	[written by Robin Albers][produced by Robin Albers][1[1][12].Hot Disco/Dance;Epic 74992 12"]
Plastic Dreams	Jaydee	09.1997	18[5]	-	R&S RS 97117	[written by Robin Albers][produced by Robin Albers]
Plastic Dreams [Revisited]	Jaydee	02.1998	96[1]	-	R&S RS 97125	[written by Robin Albers][produced by Robin Albers]
Plastic Dreams	Jaydee	01.2004	35[4]	-	Positiva CDTIVS 198	[written by Robin Albers][produced by Robin Albers]

Armand Van Helden

 Był najpopularniejszym autorem remiksów, ale już tym się nie zajmuje.
Uważany za mistrza klubowej muzyki, nie przepada za imprezowiczami. Zrobił wielkie pieniądze na swoich produkcjach, ale ostro atakuje wytwórnie płytowe i media. Twierdzi, że tworzy muzykę brudnych ulic Nowego Jorku, choć bawią się przy niej w snobistycznych lokalach. Swój nowy album porównuje do Sex Pistols. Czy znacie Armanda Van Heldena?
 

Na początku był hip-hop. Przynajmniej dla AVH, który b-boyem został w wieku dziesięciu lat. Miał jednak okazję poznać również inne style, przemieszczając się po rozmieszczonych w różnych krajach amerykańskich bazach wojskowych, w których stacjonował jego ojciec. W Holandii zainteresował się miksowaniem muzyki, używając do tego... dwóch magnetofonów kasetowych. Potem kupił gramofony i zaczął grać w klubie dla amerykańskich lotników. Po powrocie do ojczyzny zamieszkał w Bostonie, gdzie kontynuował didżejkę, ale oprócz tego uczęszczał do dwuletniej szkoły, w której studiował techniki medialne i reżyserię dźwięku. Dzięki temu za pieniądze zarobione przy okazji uczynienia z klubu Loft najpopularniejszego undergroundowego lokalu w mieście, kupił syntezator oraz sampler i zaczął produkować swoje pierwsze dźwięki. Wtedy też (1989) trafił na house i swoje zainteresowania zaczął dzielić między obydwoma gatunkami. Do dzisiaj uważa hip-hop za najważniejszą muzykę na świecie, chociaż mimo wszystko nagrywa więcej house'u. Mówi, że ożenił się z hip-hopem, a house to jego pani.
 

Z Bostonu przeniósł się do Nowego Jorku, aby być bliżej interesujących go klubów i wytwórni. Tworzone przez niego nagrania trafiały na single wydawane pod różnymi nazwami (np. Mole People, Hardhead) najpierw przez Nervous, później tanecznego potentata - Strictly Rhythm. W 1994 pojawił się "Witch Doctor" który był jego pierwszym prawdziwym hitem. House Armanda powstawał na hip-hopowych regułach: był twardy, oparty na mocnym beacie i basie. I podobnie jak pierwotny hip hop - eklektyczny.

 Łączenie techno z disco nie było dla niego poronionym pomysłem - przeciwnie, z czasem do swojej muzycznej mikstury włączał nowe style. Ale najbardziej stał się znany dzięki remiksom cudzych utworów. Umiejętność przekształcania dowolnego nagrania w solidny hard house przyniosła mu sławę, klientów i pieniądze. Kiedy w 1996 roku wydał album "Old School Junkies" przeszedł on właściwie niezauważony, może z wyjątkiem singlowego przeboju "Funk Phenomena". Za to remiksy "Spin Spin Sugar" Sneaker Pimps, "Sugar Is Sweeter" CJ Bollanda i przede wszystkim "Professional Widow" Tori Amos, spowodowały, iż stał się prawdziwą gwiazdą. Później remiksował wszystkich, od Rolling Stones, poprzez Real McCoy, 2 Unlimited i Janet Jackson po Puff Daddy'ego i Prodigy.
Jego autorski album, który ukazał się rok później, został zignorowany i potraktowany jako wybryk. "Enter The Meat Market" zawierał bowiem instrumentalny hip-hop. Dopiero następna produkcja została owacyjnie przyjęta na - głównie europejskich - parkietach. Chodzi o płytę "2Future4U", a właściwie o znajdujących się na niej hitach "You Don't Know Me" i "Flowers". Big-beatowy "Rock Da Spot" , minimalowy "Necessary Evil" czy house'owy - ale z ponurym, tech-stepowym basem "Alienz" potraktowano z przymrużeniem oka. Z wydanym w tym roku albumem "Killing Puritans" jest tak samo - na Ibizie grywane jest "Flyaway Love", ale "Breakdancers Call" albo "Little Black Spiders" to już muzyka dla innych odbiorców.
 

Armand Van Helden nadal postrzegany jest poprzez pryzmat house'u, remiksów i "U Don't Know Me". Nieważne, iż tekst tego hitu, jest adresowany do odbiorców jego muzyki: "Nie znacie mnie", a jemu samemu podoba się w nim najbardziej to, że brzmi jak utwór surowy, niedokończony: "The best shit is the raw shit. I'm a raw individual. I live raw, I'm a minimalist" (Jockey Slut). Ten cytat pozostawmy bez tłumaczenia. Za to spróbujmy odbrązowić wizerunek didżeja - gwiazdora.
Jak to się stało, że producent związany z nowojorskim muzycznym undergroundem brał na warsztat nagrania niezależnie od ich charakteru i stylistyki? Otóż tworzenie remiksów traktował jako zwyczajną komercyjną działalność - przerabiał wszystkie taśmy, które dostarczał jego menadżer. Poza tym większość europejskich wykonawców, których produkcje remiksował, była mu zupełnie nieznana - Sneaker Pimps i Jimmy Sommerville byli dla niego bez różnicy... Sposób pracy AVH również nie przypomina reguł rządzących house'm. Styl ten od strony technicznej nie interesował go, jako zbyt ograniczony. Od samego początku używał głównie samplera, nic dziwnego, że bardzo zafascynował drum'n'bass, a typowe dla tego gatunku techniki, strukturę nagrań, brzmienia itd. zaczął wykorzystywać w house'owych numerach i remiksach. Odradzano mu to i twierdzono, że nikt nie będzie zainteresowany takim house'm. Stało się inaczej.
 

Swoimi wersjami "Spin Spin Sugar" i "Sugar Is Sweeter" nie tylko zyskał sobie popularność, ale też zainspirował twórców brytyjskiego speed garage. Jednak, kiedy później zaczęto określać go ojcem chrzestnym tego gatunku, powtarzał, że pierwsze płyty z speed garage nagrywało LFO dla Warp! I oczywiście uważa, że sam z garage nie ma nic wspólnego, a jego eksperymenty z d'n'b mają zupełnie odmienny charakter. Inna kwestia, to ceny remiksów "made by AVH". W czasie gdy pracował nad "Enter The Meat Market", chciał mieć spokój i ustalił ze swoim menadżerem zaporową stawkę za remiks w wysokości 30 tysięcy dolarów, aby zniechęcić potencjalnych klientów. Bez skutku. Dalsze podwyżki niewiele pomogły i w ten sposób za jedno przerobione nagranie otrzymywał 50 tysięcy... Jednak ostatnio całkowicie zaprzestał przerabiania cudzych nagrań i nie zgadza się też na majstrowanie przy własnych. Zorientował się, że teraz większość starych utworów, można znaleźć tylko w wersjach zremiksowanych, a te nie interesują go. Uważa, że dobre nagrania nie wymagają żadnych przeróbek...
Jak na gwiazdora przystało, Van Helden mieszka w sporym apartamencie na Manhattanie, a na zdjęciach prezentuje się zwykle modnie ubrany i obwieszony biżuterią. Jednak jego garderoba jest sponsorowana przez firmę Ecko, której po prostu robi reklamę (zapewne dlatego, że sam pragnie projektować dla niej kreacje...). A jego mieszkanie wyposażone jest bardzo skromnie. Mieszka w pomieszczeniu, które stanowi jego studio nagraniowe, wyposarzone w niezbędny sprzęt i sofę, na której sypia. Pozostałe pokoje wypełnione są głównie półkami z tysiącami płyt. Oprócz sypialni nie ma też kuchni - jada w tanich restauracjach, do których chodzi pieszo - samochodu jak dotychczas nie zakupił.
 

Brak miłości do pieniędzy nie oznacza jednak identyfikowania się z muzycznym podziemiem, które uważa za zbyt jednostronne i ograniczone, a samych "undergroundowców" za purytanów nienawidzących wszystkiego, czego nie rozumieją. Zamykanie się na jakiekolwiek gatunki muzyki i brak znajomości jej historii to według Van Heldena niewybaczalny błąd. Przyznaje się do tego, że kiedyś też słuchał tylko hip-hopu i house'u, ale w końcu dotarło do niego, że w muzyce dzieje się też wiele innych rzeczy. Teraz każdą niedzielę spędza w sklepach płytowych nadrabiając zaległości (od Briana Eno i Fletwood Mac po muzykę latynoską, reggae i metal): "Jeśli ktoś nie jest otwarty na inne style, to jest to zwykły mainstream a nie żaden underground. Wszystko stało się posegregowane - słuchacze dzielą się na zamknięte społeczności. Jedno tempo, każda nowa płyta podobna do poprzedniej" (Jockey Slut). Być może dla mieszkającego w Nowym Jorku artysty (sam nie uważa się za muzyka), który zwiedził kawał świata, a jego rodzice to urodzony w Holandii Indonezyjczyk i pochodząca z Libanu Francuzka, różnorodność jest czymś naturalnym. Ale jego opinia o undergroundzie nie jest czczą gadaniną, wystarczy posłuchać płyt AVH w całości, a nie tylko singlowych hitów.
 

Kiedy stał się popularny w house'owych klubach, nie zrobiło to na nim wrażenia: "Mogę grać dla 25 tysięcy osób, wszyscy będą wydzierać się z zachwytu i rwać sobie włosy głowy - nie rusza mnie to. Nie jestem showmanem i nie lubię przedstawień - żadnych przedstawień" (DMA Magazine). Od blisko trzech lat praktycznie nie zajmuje się didżejką, z wyjątkiem kilku imprez, na których zagrał (np. pamiętny "pojedynek" z Normanem Cookiem). Główny powód to wspomniany już "underground", a z drugiej strony hedonizm panujący w superklubach: "Ludzie dookoła wydają się mieć do powiedzenia tylko tyle - 'Wszystko czego pragnę, to łyknąć ecstasy i szaleć przy Digweedzie i Sashy - oto całe moje życie'. Zupełnie oderwali się od rzeczywistości, żyją w tym cudownym bąbelku, który sobie stworzyli - nienawidzę ich" (Sonicnet)
 

Obecnie związany jest kontraktem z brytyjskim ffrr, ale w Stanach nie podpisał umowy z żadną wytwórnią. Tam płyty wydaje poprzez własną firmę - Armed. Zrezygnował też z promocji - nie wydaje pieniędzy na reklamy. A wideo do "U Don't Know Me" zrealizował za śmieszną, jak na jego możliwości, kwotę 20 tysięcy dolarów. Kontakty z ffrr również nie układają się po myśli wytwórni, która widzi w Van Heldenie potencjalnego następcę Chemical Brothers czy Fatboy Slima. Amerykańskie stacje radiowe także nie przepadają za AVH, ponieważ oskarża je o ignorowanie niezależnej muzyki i łapownictwo. Nie omieszkał nawet porównać szefów wielkich wytwórni płytowych i mediów do Hitlera i Pol Pota, robiących ludziom wodę z mózgów i planujących podbój świata...
 

Najnowsza płyta Van Heldena jest kolejnym przykładem jego wojowniczej postawy. Sam tytuł - "Killing Puritans", kontrowersyjna okładka i gorzkie monologi poprzedzające niektóre nagrania mają skłaniać do myślenia: "Jeśli ludzie tacy jak ja nie będą próbowali powstrzymać tego, co się dzieje, wszyscy będziemy tumanieni, a prawnicy, politycy i media będą rządzić planetą" (Sonicnet). Czy DJ i producent jest w stanie cokolwiek zmienić? Van Helden uważa, że tak, gdyż muzyka taneczna ma wpływ na młodzież i powinien on zostać odpowiednio wykorzystany. Nazwa jego oficyny - Armed (ang. uzbrojony), ma sugerować, że DJ-e "uzbrojeni w płyty" mają rzucać je na parkiety niczym bomby... Rzeczywiście, numery AVH bombardują z klubowych sound systemów, ale czy z zamierzonym skutkiem?
 

Jednak artysta nie zraża się. Zaraz po zabiciu purytanów zabrał się za kolejny album - wciąż jeszcze house'owy... Ma on być gotowy już w październiku i firmowany będzie nazwą Ghandi-Khan, do której AVH przywiązuje duże znaczenie. Połączenie taktycznego geniuszu i bezwzględności Dżyngis-chana z intelektem i siłą (s)pokoju Ghandiego - w takiej widzi się roli.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cha cha	Armand Van Helden	07.1996	180[1]	-	Logic LUK 083	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden][10[11].Hot Disco/Dance;Logic 59 042 12"]
The funk phenomena	Armand Van Helden presents Old School Junkies Pt.2	03.1997	38[9]	-	ZYX ZYX 8523U8	[written by Armand Van Helden, Method Man][Produced By Armand Van Helden]
Witch doctor	Armand Van Helden	08.1997	79[1]	-	ZYX ZYX 86628	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden][3[15].Hot Disco/Dance;Strictly Rhythm 12 295 12"]
Ultrafunkula	Armand Van Helden	11.1997	46[4]	-	FFRR FCD 317	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden]
Flowerz	Armand Van Helden	01.1999	108[6]	-	FFRR FCD 361
You don' t know me	Armand Van Helden feat Duane Harden	02.1999	1[1][36]	-	FFRR FCD 357	[platinum-UK][written by Duane Harden,Armand van Helden,Kossi Gardner][Produced By Armand Van Helden][2[20].Hot Disco/Dance;Armed 002 12"]
Flowerz	Armand Van Helden feat Roland Clark	02.1999	89[1]	-	White Label DJAH 4	[written by Armand van Helden, Roland Clark][Produced By Armand Van Helden]
Koochy	Armand Van Helden	05.2000	4[12]	-	FFRR FCD 379	[written by Armand van Helden, Gary Numan][Produced By Armand Van Helden]
Full moon	Armand Van Helden Feat. Common	07.2000	133[2]	-	Armed ZARM 12 [US]	[written by Armand Van Helden, James Bedford, Lonnie Lynn][Produced By Armand Van Helden]
Why can' t you free some time	Armand Van Helden	08.2001	34[9]	-	London FCD 402	[written by Armand Van Helden, Dave Mason][Produced By Armand Van Helden]
You can' t change me	Roger Sanchez feat Armand Van Helden & N' dea Davenport	12.2001	25[4]	-	Defected DFECT 41	[written by Roger Sanchez, Armand Van Helden, N'Dea Davenport][Produced By Armand Van Helden,Roger Sanchez]
Hear my name	Armand Van Helden featuring Spalding Rockwell	05.2004	34[20]	-	Southern Fried ECB 64CDS	[written by Armand Van Helden, Mary Louise Platt and Nicole Lombardi][Produced By Armand Van Helden]
My my my	Armand Van Helden	09.2004	15[46]	-	Southern Fried ECB 67CD	[platinum-UK][written by Barry Mann, Cynthia Weil, Armand van Helden, Gary Wright, Andreas S. Jensen, Joe Killington][Produced By Armand Van Helden]
Into your eyes	Armand Van Helden	07.2005	48[12]	-	Southern Fried ECB 78CDS	[written by Armand Van Helden,Andy Taylor][Produced By Armand Van Helden]
When the lights go down	Armand Van Helden	10.2005	70[5]	-	Southern Fried ECB 85CDS	[written by Armand Van Helden ,Nick Gilder, James McCulloch][Produced By Armand Van Helden]
Sugar	Armand Van Helden	03.2006	103[2]	-	Southern Fried Records ECB 94	[written by Jessy Moss, Armand Van Helden]
My my my	Armand Van Helden featuring Tara McDonald	06.2006	12[31]	-	Southern Fried ECB 97	[written by Andreas S Jensen, Armand Van Helden, Wright, Joe Killington, Mann, Weil][Produced By Andreas S Jensen]
Touch Your Toes	Armand Van Helden featuring Featuring Fat Joe And Bl	03.2007	145[3]	-	Southern Fried ECB 108	[written by Armand Van Helden, Joseph Cartagena, Bryan LaMontagne][Produced By Armand Van Helden]
NYC Beat	Armand Van Helden	05.2007	22[9]	-	Southern Fried ECB 113	[written by Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden]
I Want Your Soul	Armand Van Helden	08.2007	38[5]	-	Southern Fried ECB 125	[written by China Burton,Nick Straker][Produced By Armand Van Helden]
Je t'aime	Armand Van Helden	01.2008	163	-	Southern Fried ECB 137	[written by Eddie Smith, Armand Van Helden, Kenny Jason, Nicole Roux][Produced By Armand Van Helden]
Bonkers	Dizzee Rascal and Armand van Helden	05.2009	1[2][37]	-	Dirtee Stank STANK 005CDS	[written by Dizzee Rascal, Armand Van Helden][Produced By Armand Van Helden]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
2 future 4 U EP	Armand Van Helden	12.1998	92[1]	-	FFRR FX 354
2 future 4 U	Armand Van Helden	04.1999	22[6]	-	FFRR 5560902	[silver-UK][produced by Armand Van Helden,Neil Pettricone]
Killing puritans	Armand Van Helden	06.2000	38[1]	-	FFRR 8573833192	[produced by Armand Van Helden]
You Don't Know Me: The Best of Armand Van Helden	Armand Van Helden	10.2008	41[2]	-	Rhino/UMTV 5312525	[produced by Armand Van Helden]

Sonny Fodera

 Sonny Fodera to mieszkający w Londynie australijski DJ i producent muzyki house. Znany ze swoich
popowych, wokalnie nastawionych piosenek, Fodera wydał 5 albumów. Współpracował i remiksował z takimi artystami jak Calvin Harris, Glass Animals, MK, Green Velvet, Diplo, Sinéad Harnett i Ella Eyre. 

Fodera dorastał w Adelajdzie w Australii, gdzie w wieku kilkunastu lat zaczął tworzyć hiphopowe bity. W wieku 18 lat zainspirował się do tworzenia muzyki house po obejrzeniu występu amerykańskiego DJ-a Derricka Cartera w klubie nocnym. W wieku 23 lat rozpoczął trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.DJ Gene Farris poprosił Foderę o zremiksowanie jego utworu „Dance Warriors” dla wytwórni Green Velvet Cajual Records, która wydała dwa pierwsze albumy Fodery: Moving Forward w 2013 r. i After Parties & Aeroplanes w 2014 r. W 2013 r. magazyn MixMag umieścił Foderę na liście „Hot Six”

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One Night	MK & Sonny Fodera feat. Raphaella	11.2019	51[14]	-	Columbia GBARL 1901144	[gold-UK][written by Marc Kinchen, Sonny Fodera, Raphaélla Mazaheri-Asadi][produced by MK ,Sonny Fodera]
Asking	Sonny Fodera / MK feat. Clementine Douglas	07.2023	7[47]	-	Solotoko US39N 2307761	[platinum-UK][written by Sonny Fodera, Marc Kinchen, Clementine Douglas][produced by Sonny Fodera ,Marc Kinchen]
Never Be Alone	Becky Hill / Sonny Fodera	02.2024	23[13]	-	Polydor GBUM 72205897	[silver-UK][written by Becky Hill, Sonny Fodera ,Karen Poole ,Daniel Thomas, Clare Dylan ,Lewis Nile May ,Mark Foster][produced by Sonny Fodera, Mark Ralph, Maur]
Mind Still	Sonny Fodera feat. Blythe	05.2024	68[9]	-	Solotoko US38Y 2406973	[silver-UK]
Somedays	Sonny Fodera / Jazzy / D.O.D	08.2024	5[55]	-	Solotoko US38Y 2414974	[platinum-UK][written by Sonny Fodera, Clementine Douglas, Yasmine Byrne, D.O.D.][produced by D.O.D. ,Sonny Fodera]
Tell Me	Sonny Fodera / Clementine Douglas	02.2025	23[23]	-	Solotoko US38Y 2434929	[written by Sonny Fodera, Clementine Douglas, Ruth-Anne Cunningham ,Stuart Crichton][produced by Sonny Fodera ,Clementine Douglas ,Stuart Chricton]
All This Time	Sonny Fodera / Jazzy	07.2025	51[11]	-	Solotoko US38Y 2554108	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wide Awake	Sonny Fodera	11.2021	47[1]	-	Solotoko 5060202595662	[produced by Sonny Fodera]

Ben Shaw

 Ben Shaw jest brytyjskim producentem muzyki house, remikserem i DJ-em, który wydał płyty pod własnym nazwiskiem, a także pod pseudonimami Sunscape i Gradient. 

Jego największy przebój jako artysty pojawił się w 2001 r., kiedy „So Strong”, utwór z udziałem Adele Holness jako wokalistki, znalazł się na szczycie listy przebojów US Billboard Hot Dance Music/Club Play. W lipcu 2001 r. osiągnął 72. miejsce na liście przebojów UK Singles Chart.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
So Strong	Ben Shaw Featuring Adele Holness	07.2001	72[2]	-	Fire Recordings ERIF 009CDS	[written by Ben Shaw, Romain Whyte][produced by Ben Shaw, Romain Whyte][13[3].Indie Chart]
Celebrate	Ben Shaw	04.2002	-	-	Fire Recordings ERIF 017	[38[1].Indie Chart]

Seamus Haji

 SEAMUS HAJI - londyński dj, producent, dziennikarz prasowy i radiowy, właściciel wytwórni płytowej Soul Love. Swoją bogatą karierę zaczął przeszło 11 lat temu, w wieku 16 lat grając mieszankę wczesnego house'u, soul-u oraz hip hopu.

 

Jako pracownik sklepów płytowych: Red Records, Uptown Records oraz Release the Groove miał stały kontakt z nowymi wydawnictwami, rozwijając w tym czasie swoją wiedzę muzyczną. Jego talent w połączeniu z entuzjazmem oraz determinacją szybko został doceniony - Seamus został oficjalnym rezydentem londyńskiego klubu The Satellite. Od tego momentu Seamus Haji regularnie pojawia się na imprezach w klubach: Ministry of Sound, Garage City, Back to Basics, Hard Times, Release the Pressure. Obecnie występuje także w Code, Bed oraz londyńskiej Pachy.
 

Seamus Haji jest dj'em międzynarodowym, przez ostatnie 4 lata był stałym gościem klubu Pacha na Ibizie. Seamus Haji nie ogranicza się tylko do bycia dj'em. Prowadzi autorską audycję w Ministry of Sound Radio, gościnnie można go usłyszeć również na antenie BBC Radio 1, Kiss100, czy radia Galaxy. Jako producent nie ogranicza się do jednego stylu, w jego przesyconej muzyką duszy wyróżnić można następujące strony: Big Bang Theory (BBT) - funky - house'owa strona tego artysty, hit "God's Child" wydany przez bardzo znaną angielską wytwórnię Defected szybko wszedł do kanonu klasyków muzyki House. Drugie wydawnictwo BBT - "Do You Got Funk?" również osiągnęło znaczny sukces komercyjny, Mekkah - soul'owa strona duszy Seamusa.

 Przepełnione wokalami soul house'owe produkcje takie jak "Race of Survival" - pierwsze wydawnictwo labelu Soul Love, "Found a Love", "Dimensions (I'm Happy)" znalazły swoich fanów wśród wiodących artystów klubowych: Jazz-n-Groove, CJ Mackintosh czy Little Louie Vega, 11 Dimension - ciemna strona Seamusa - efekt współpracy z Paulem Emanuelem, rezydentem słynnego klubu Asylum, nagrywający dla znanej brytyjskiej wytwórni Azuli, Get This! - już pierwszy wydany singiel "Ya Undervear" zdobył sobie uznanie publiki na całym świecie, co przyczyniło się do szybkiego wydania kolejnej produkcji: "Work that Sucka", - Heart&Soul; - debiut tego projektu to utwór "Share Your Love", nagrany z udziałem czołowego wokalisty współpracującego z Craigiem Davidem.
 

Seamus Haji jest autorem wielu remiksów. Do najbardziej znanych szerokiej publiczności należą: Artificial Funk - Together, wydany przez angielską wytwórnię Skint, David Ramirez -Freaque On dla Slave Recordings, Splice of Life - 2000 Black, wydany dla Black Vinyl Records. Wraz z upływem lat, Seamus Haji stał się wręcz symbolem jakości. Jego sety znane są z wyjątkowego doboru repertuaru połączonego ze znakomitymi umiejętnościami technicznymi.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
God's Child	Big Bang Theory	03.2002	51[2]	-	Defected DFECT45R	[Written-By - Seamus Haji][Producer - Eric Kupper , Seamus Haji ]
Found A Love	Mekkah	03.2003	158[1]	-	Soul Love SL 002	-
Rhythm	Seamus Haji & Emanuel	09.2004	188[1]	-	UK12	-
Last Night A DJ Saved My Life	Seamus Haji	12.2004	69[2]	-	Big Love BL013	[Written-By - Mike Cleveland][Producer - Seamus Haji ]
Weekend	Haji & Emanuel	03.2005	88[5]	-	Azuli Silver AZNY 201	[Producer - Seamus Haji & Paul Emanuel][written by James Calloway , Leroy Burgess]
Take Me Away	Haji & Emanuel	02.2006	73[4]	-	Big Love BL024	[Written-By - T. Srock, B. Grace , J. Mills][Producer - Seamus Haji & Paul Emanuel]