Tommy Lee

Jako perkusista Mötley Crüe, Tommy Lee spędził lata 80-te jako gwiazda głównego
nurtu metalu. Jego wybryki - zarówno na scenie, jak i poza nią - budowały wokół zespołu legendę dekadencji i rozwiązłości. Gdy era hair metalu ustąpiła miejsca grunge’owi i muzyce alternatywnej lat 90-tych, Lee wraz z kolegami z Crüe przechodzili przez kolejne zmiany składu, rozstania i reaktywacje. Lee udzielał się również poza Mötley Crüe, angażując się w liczne projekty muzyczne i przyciągając uwagę mediów swoim barwnym życiem prywatnym. Fascynację rapem i nu metalem przelał na projekt Methods of Mayhem, a w solowych wydawnictwach eksperymentował z różnymi gatunkami - od pogodnego country-popu na płycie *Tommyland: The Ride* (2005) po surowe brzmienia EDM na albumie *Andro* (2020). 

 Tommy Lee, urodzony jako Thomas Lee Bass 3 października 1962 roku w Atenach w Grecji, przeprowadził się z rodziną do Kalifornii rok po przyjściu na świat. Pierwszy zestaw perkusyjny otrzymał w wieku czterech lat, jednak na poważnie zajął się grą dopiero jako nastolatek, po odkryciu hard rocka i heavy metalu. Po występach w szkolnej orkiestrze marszowej Lee porzucił szkołę w ostatniej klasie, by w pełni poświęcić się realizacji marzenia o dołączeniu do zespołu rockowego. Jego pierwszą prawdziwą grupą było Suite 19, występujące na początku lat 80-tych w klubach przy Sunset Strip w Los Angeles. To właśnie podczas koncertu Suite 19 Lee poznał swojego przyszłego kolegę z zespołu, Nikki’ego Sixxa.  Sixx był basistą poszukującym muzyków do stworzenia teatralnego zespołu grającego hymniczny heavy metal; gdy zobaczył grę Lee, wiedział, że znalazł odpowiedniego perkusistę. Sixx zdołał namówić Lee do odejścia z Suite 19 i założenia trzonu przyszłego Mötley Crüe. Perkusista przyjął pseudonim Tommy Lee (otrzymując od Sixxa przydomek „T-Bone”), a wkrótce potem do rodzącego się zespołu dołączył gitarzysta Mick Mars. Lee zaproponował kandydaturę wokalisty, którego znał jeszcze ze szkoły średniej - Vince’a Neila. Choć początkowo trudno było namówić go na przesłuchanie, Neil ostatecznie zdobył posadę już podczas pierwszej wspólnej sesji.  

Zespół Mötley Crüe szybko zyskał fanatyczne grono lokalnych wielbicieli i wydał swój debiutancki album, *Too Fast for Love*, nakładem własnej, niezależnej wytwórni Leathür. Wkrótce potem wytwórnia Elektra Records zdecydowała się podpisać kontrakt z zespołem i wznowiła jego debiutancki krążek. Grupa rozpoczęła serię przebojowych wydawnictw- *Shout at the Devil* (1983), *Theater of Pain* (1985), *Girls, Girls, Girls* (1987) oraz *Dr. Feelgood* (1989) - dzięki czemu kwartet ten stał się jednym z najważniejszych zespołów hardrockowych i heavymetalowych lat 80-tych. 

Zespół wyniósł rockowe widowisko na zupełnie nowy poziom, zwłaszcza za sprawą Lee, którego solówki perkusyjne opierały się na efektownych sztuczkach - takich jak obracanie się całego zestawu perkusyjnego wokół własnej osi, podczas gdy on nieustannie uderzał w bębny. Choć jego osiągnięcia z Mötley Crüe są imponujące, to głośne małżeństwa z gwiazdami -Heather Locklear w latach 80-tych i Pamelą Anderson w latach 90-tych- uczyniły z Tommy'ego Lee postać powszechnie rozpoznawalną. Jedno z najgłośniejszych wydarzeń z jego udziałem miało miejsce w trakcie burzliwego związku z Anderson; oboje znaleźli się wówczas w centrum szeroko komentowanego skandalu z tzw. sekstaśmą (nagranie wideo skradzione z ich domu zostało ostatecznie upublicznione). W 1998 roku Lee spędził również kilka miesięcy za kratkami, gdy Anderson oskarżyła go o pobicie na oczach ich dzieci. Para rozwiodła się, podczas gdy perkusista Mötley Crüe odbywał karę więzienia, jednak po jego wyjściu na wolność pogodzili się, by następnie ponownie się rozstać. Podczas pobytu w więzieniu Lee postanowił również opuścić Mötley Crüe i dotrzymał tej obietnicy po zakończeniu trasy koncertowej promującej album *Greatest Hits* w 1999 roku. 

Gdy moda na rap-metal nabrała tempa, Lee założył utrzymany w podobnym stylu zespół Methods of Mayhem, wydając w 1999 roku album zatytułowany nazwą grupy. Choć po odejściu z Mötley Crüe muzyk nie był już ściśle związany z zespołem, zgodził się wziąć udział w pracach nad ich szczerą autobiografią *The Dirt*, wydaną w 2001 roku. Oprócz działalności muzycznej w zespołach Crüe i MOM, Lee występował gościnnie na płytach innych artystów (m.in. *The Urge* Stuarta Hamma, *Downward Spiral* Nine Inch Nails czy *Hellbilly Deluxe* Roba Zombie), nagrał solowy utwór „Welcome to Planet Boom” na ścieżkę dźwiękową filmu *Barb Wire* (1996) z udziałem swojej ówczesnej żony Pameli Anderson, a także wyprodukował album grupy Electric Love Hogs - projektu Johna Feldmanna i Simona Williamsa, powstałego przed założeniem przez nich zespołu Goldfinger. Zakończył współpracę z Tilo (partnerem z MOM) i rozpoczął nagrania z członkami zespołów Incubus oraz Deftones. 

Z czasem Lee zaczął nagrywać utwory, w których występował niemal wyłącznie samodzielnie; materiał ten ostatecznie ukazał się jako jego pierwszy solowy album, *Never a Dull Moment*. Wydana w 2002 roku płyta odzwierciedlała jego zamiłowanie do rap-metalu i muzyki elektronicznej, a jednocześnie brakowało jej tej pewności siebie i zadziorności typowej dla Mötley Crüe, z których słynął muzyk. Trzy lata później Lee ponownie połączył siły z Mötley Crüe przy okazji wydania kompilacji największych przebojów *Red, White & Crüe*. Premierze towarzyszyła wielka trasa koncertowa - The Red, White & Crüe Tour 2005: Better Live Than Dead - będąca pierwszym tournée zespołu od sześciu lat. W okresie tym, równolegle z reaktywacją grupy, Lee przygotowywał się również  swój występ w reality show i nowy solowy album. „Tommy Lee Goes to College”, na którym Lee uczęszczał na zajęcia i grał w orkiestrze marszowej na Uniwersytecie Nebraski w Lincoln, miał premierę w sierpniu 2005 roku. Oprócz debiutu w reality show, Lee wydał również autobiografię „Tommyland” oraz drugi solowy album długogrający „Tommyland: The Ride”.  

Album zawierał singiel „Good Times”, popowy utwór w stylu country, który trafił na listę Billboard Hot 100.  Lee przetrwał resztę lat 2000., odchodząc i ponownie dołączając do Mötley Crüe (grając na albumie zespołu „Saints of Los Angeles” z 2008 roku), ponownie łącząc się i rozstając z Anderson oraz angażując się w różne projekty poboczne. W tym czasie rozwinęło się również jego zainteresowanie muzyką elektroniczną i DJ-ingiem, a on sam zaczął występować na żywo jako DJ i tworzyć własne utwory elektroniczne. 

Drugi album Methods of Mayhem ukazał się w 2010 roku wraz z albumem „A Public Disservice Announcement”. Płyta składała się częściowo z pomysłów nadesłanych przez fanów i słuchaczy online, a Lee i producent Scott Humphrey wybrali najbardziej odpowiednie fragmenty spośród ponad 10 000 zgłoszeń. Kolejna dekada przyniosła kolejne trasy koncertowe Crüe, a także gościnny występ jako perkusista na albumie „Monuments to an Elegy” Smashing Pumpkins z 2014 roku oraz w utworze „Over Now” Post Malone'a z 2018 roku. W czerwcu 2020 roku Lee ogłosił, że jego trzeci solowy album, „Andro”, ukaże się w październiku tego samego roku. Będzie to jego pierwszy solowy album od 15 lat, a przed premierą udostępnił dwa utwory z towarzyszącymi im teledyskami, wyreżyserowanymi przez Freda Dursta. Brzmiąc bardziej jak ponura, agresywna muzyka elektroniczna niż imprezowy metal z młodości Lee, Andro posadził Lee na krześle producenta, a jego intensywne partie instrumentalne były rapowane przez takich artystów jak PUSH PUSH i Killvein.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Times	Tommy Lee	10.2005	173[1]	95[1]	TL Education	[written by Tommy Lee ,Scott Humphrey ,Bradley G. Walker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never a Dull Moment	Tommy Lee	06.2002	-	39[8]	MCA 112 856	[produced Scott Humphrey, Tommy Lee]
Tommyland: The Ride	Tommy Lee	08.2005	-	62[7]	TL Educational 90 005	[produced Scott Humphrey, Tommy Lee]
Andro	Tommy Lee	10.2020	-	76	Better Noise Music 856	[produced Tommy Lee]