Z archiwum...rocka : Heavy metal

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Heavy metal. Pokaż wszystkie posty

środa, 8 października 2025

Whitesnake

Brytyjska grupa hardrockowa założona w 1978 r. przez Davida Coverdale'a (ur. 22.09.1951 r. w Salt-bum-by-Sea, Anglia; śpiew). Od 1973 roku do 1976 r. był on wokalistą zespołu Deep Purple, a po
opuszczeniu go - ze względów prawnych - przeniósł się wraz z rodziną do Niemiec, gdzie wiele czasu spędzał na komponowaniu. Efekty swojej pracy przedstawił w 1977 r., kiedy to ukazał się longplay Whitesnake, będący zbiorem rockowych ballad, nagranych z udziałem wielu muzyków, m.in. Rogera Glovera. Płyta nie odniosła sukcesu, ale nie zrażony tym Coverdale nagrał rok później kolejną - Northwinds.

Po powrocie do Anglii powołał do życia własną grupę, David Coverdale's Whitesnake, z zamiarem promowania al bumu. W jej składzie, obok lidera, znaleźli się Bernie Marsden (ur.7.05.1951 r. w Buckingham, Anglia; gitara, eks-UFO,Paice Ashton & Lord,Wild Turkey), Micky Moody (ur. 30.08.1950 r. w Middlesborough, Anglia; gitara, eks-Juicy Lucy), Neil Murray (ur. 27.08.1950 r. w Edynburgu, Szkocja; eks-Colosseum ,National Health), Brian Johnston (klawisze) i David Dowell (ur. 10.10.1952 r. w Londynie; perkusja,ex Streetwalkers).

W kwietniu 1978 r. Johnstona zastąpił Pete Solley i już z jego udziałem powstała EP-ka "Snakebite" (później wydano ją także w wersji z czterema utworami z longplaya Norihwinds jako album Snakebite). W sierpniu odszedł jednak Solley, by zwolnić miejsce dla samego Jona Lorda (Deep Purple).
Debiutancki album Whitesnake, Trouble, dotarł do zaledwie 50. miejsca w Anglii, mimo iż grupa niemal non-stop koncertowała. W lipcu 1979 r. skład Whitesnake zasilił Ian Paice, kolejny były członek Deep Purple. Nagrany jeszcze z Dowlem longplay Lovehunter wzbudził zainteresowanie wyłącznie okładką, na której widać nagą kobietę siedzącą okrakiem na gigantycznym wężu. Pierwszym prawdziwym przebojem zespołu stał się - dopiero w 1980 r. - utwór "Fool For Your Loving", pochodzący z albumu Ready An'Willing. Longplay dotarł do 6. pozycji na liście najpopularniejszych płyt w Anglii. Grupa była gwiazda festiwalu w Reading, a wydany w tym samym roku koncertowy zestaw Live In The Heart Of The City dostał się do pierwszej dziesiątki na Wyspach. Zwichnięcie prawej nogi przez Coverdale'a podczas jednego z występów spowodowało krótką przerwę w działalności formacji.

W 1981 r. Whitesnake powrócił longplayem Come An' Get It, który dotarł do 2. miejsca w Anglii. Po zakończeniu promocyjnego toumee zespół ponownie chwilowo zawiesił działalność. Coverdale opiekował się chorą córką. Lord nagrywał solową płytę, a Murray i Paice grali z Gary Moorem.

W październiku 1982 r. Whitesnake odrodził się w zmienionym składzie. Obok Coverdale'a, Moody'ego i Lorda pojawili się nowi muzycy Mel Galley (ur. 8.08.1948 r. w Cannock, Anglia; gitara, eks-Trapeze), Colin Hodgkinson (ur. 14.10.1945 r. w Peterborough, Anglia; bas, były członek Back Door i zespołu Alexisa Kornera) oraz Cozy Powell (ur. 29.12.1947 r. w Cirencester, Anglia; perkusja, eks-Rainbow).
W tym składzie "odświeżono" utwory powstałe rok wcześniej i wydano na longplayu Saints '-N'Sinners, który szybko wylądował na 9. miejscu w Anglii, choć wybrany z niego na singel "Here I Go Again" stał się wówczas zaledwie umiarkowanym przebojem. Na festiwalu "Monsters Of Rock" w Castle Donington zespół wystąpił w roli gwiazdy.

W kwietniu 1984 r. Moody i Hodgkinson opuścili kolegów. Jeszcze z ich udziałem powstał album Slide It In, wydany na początku 1984 r. Nie przyniósł on zasadniczych zmian w popularności grupy w Europie. W czerwcu do Whitesnake dołączyli gitarzysta John Sykes (ur. 29.07.1959 r. w Reading. Anglia; eks-Thin Lizzy i Tygers Of Pan Tang) oraz ...Neil Murray. Na rynek amerykański zespół przebił się dopiero rok później dzięki dużemu wsparciu ze strony wytwórni Geffen i udanym koncertom u boku Dio i Quiet Riot. W tym czasie odszedł Lord (dołączył do Deep Purple), a zastąpił go Richard Bailey. Latem 1985 r. nowym perkusistą zespołu został Aynsley Dunbar (ur. 10.01.1946 r. w Lancaster w hrabstwie Lancashire, Anglia; eks-Frank Zappa, John Mayall, The Starship).

Choroba gardła Coverdale'a po raz kolejny przyniosła zakłócenia w pracy formacji i jej kolejny longplay ukazał się dopiero w 1987 r. Album zatytułowany po prostu Whitesnake powstał przy współpracy słynnego producenta Keitha Olsena, a w nagraniach wzięli udział - obok Coverdale'a, Sykesa, Murraya i Dunbara - m.in. Adrian Vandenburg (ur. w Holandii, gitara), Bill Cuomo i Don Airey (klawisze). Longplay stał się prawdziwym światowym hitem i został ostatecznie sprzedany w ilości ponad dziesięć milionów egzemplarzy. W dużym stopniu zawdzięczał to przebojowym singlom "Still Of The Night", "Here I Go Again" (w nowej wersji) i "Is This Love". W lutym 1987 r. Coverdale powołał do życia nowy skład zespołu - Vandenburg, Vivian Campbell (ur. w Irlandii; gitara, eks-Dio), Rudy Sarzo (ur. na Kubie; bas, eks-Quiet Riot) i Tommy Aldridge (ur. w Teksasie, USA; perkusja, eks-Black Oak Arkansas, Ozzy Osbourne). Jednak w 1988 r. z Whitesnake rozstał się Campbell, a do grupy dołączył Steve Vai.

W lutym 1989 r. Coverdale ożenił się z Tawny Kitaen, która pojawiła się wcześniej w kilku teledyskach zespołu. Próba powtórzenia sukcesu kolejną płytą Slip Of The Tongue, wydaną w 1989 r., nie w pełni się powiodła. Single "Fool For Your Loving" czy "The Deeper The Love" nie stały się wielkimi przebojami. Po dużym toumee po świecie i występie na festiwalu w Donington wiosną 1991 r. grupa zakończyła działalność. David Coverdale - po okresie kryzysu psychicznego i sporych problemach osobistych związanych z rozwodem - powrócił w 1993 r. znakomitym albumem nagranym wraz z Jimmym Pagem.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Snakebite [EP]	Whitesnake	06.1978	61[3]	-	EMI Int. INEP 751	[produced by Martin Birch,Roger Glover]
Long Way From Home/Trouble	Whitesnake	11.1979	55[2]	-	UA BP 324	[written by D. Coverdale][produced by Martin Birch]
Fool for your loving/Mean business/Don' t mess with me	Whitesnake	05.1980	13[7]	53[8]	UA BP 352	[written by David Coverdale,Micky Moody,Bernie Marsden][produced by Martin Birch]
Ready an' willing/Night hawk	Whitesnake	07.1980	43[4]	-	UA BP 363	[written by Coverdale, Lord, Moody, Murray, Paice][produced by Martin Birch]
Ain' t no love in the heart of the city [live]/Take me with you	Whitesnake	11.1980	51[4]	109[3]	UA BP 381	[written by Michael Price,Dan Walsh][produced by Martin Birch]
Don' t break my heart again/Child of Babylon	Whitesnake	04.1981	17[9]	-	Liberty BP 395	[written by David Coverdale][produced by Martin Birch]
Would lie to you/Girl	Whitesnake	06.1981	37[6]	-	Liberty BP 399	[written by David Coverdale,Bernie Marsden,Mick Moody][produced by Martin Birch]
Here i go again/Bloody luxury	Whitesnake	11.1982	34[11]	-	Liberty BP 416	[platinum-UK][written by David Coverdale,Bernie Marsden][produced by Martin Birch]
Guilty of love/Gambler	Whitesnake	08.1983	31[5]	-	Liberty BP 420	[written by David Coverdale][produced by Eddie Kramer]
Give me more time/Need your love so bad	Whitesnake	01.1984	29[4]	-	Liberty BP 422	[written by David Coverdale][produced by Martin Birch]
Standing in the shadows/All or nothing	Whitesnake	04.1984	62[3]	-	Liberty BP 423	[written by David Coverdale][produced by Martin Birch]
Love ain' t no stranger/Slow an' easy	Whitesnake	08.1984	44[4]	-	Liberty BP 424	[written by David Coverdale, Mel Galley][produced by Martin Birch]
Still of the night/Here i go again [1987]	Whitesnake	03.1987	16[8]	79[7]	EMI W 5606	[written by David Coverdale, John Sykes][produced by Mike Stone, Keith Olsen]
Is this love/Standing in the shadows	Whitesnake	06.1987	9[11]	2[19]	EMI P3	[silver-UK][written by David Coverdale, John Sykes][produced by Mike Stone, Keith Olsen]
Here i go again/Children of the night	Whitesnake	07.1987	9[11]	1[1][28]	EMI EM 35	[silver-UK][written by David Coverdale, Bernie Marsden][produced by Martin Birch]
Give me all your love/Fool for your loving	Whitesnake	01.1988	18[6]	48[11]	EMI W 23	[written by David Coverdale, John Sykes][produced by Mike Stone, Keith Olsen]
Fool for your loving [1989]/Slow poke music	Whitesnake	11.1989	43[2]	37[14]	EMI P 123	[written by David Coverdale,Micky Moody,Bernie Marsden][produced by Martin Birch]
The deeper of love/Judgement day	Whitesnake	01.1990	35[3]	28[14]	EMI PD 128	[written by David Coverdale, Adrian Vandenberg][produced by Mike Clink, Keith Olsen]
Now you' re gone/Wings of the storm	Whitesnake	08.1990	31[4]	96[2]	EMI PD 150	[written by David Coverdale, Adrian Vandenberg][produced by Mike Clink, Keith Olsen]
Is this love/Sweet lady luck	Whitesnake	07.1994	25[4]	-	EMI EM 329	[written by David Coverdale, John Sykes][produced by Mike Stone, Keith Olsen]
Too many tears	David Coverdale & Whitesnake	05.1997	46[2]	-	EMI EM 471	[written by David Coverdale, Adrian Vandenberg][produced by David Coverdale]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Trouble	Whitesnake	11.1978	50[2]	-	EMI Int. INS 3022/-	[produced by Martin Birch]
Lovehunter	Whitesnake	10.1979	29[7]	-	UA UAG 30264/-	[produced by Martin Birch]
Ready and willing	Whitesnake	06.1980	6[15]	90[16]	UA UAG 30 302/Mirage 19 276	[gold-UK][produced by Martin Birch]
Live in the heart of the city	Whitesnake	11.1980	5[15]	146[12]	UA SNAKE 1/Mirage 19 292	[platinum-UK][produced by Martin Birch]
Come and get it	Whitesnake	04.1981	2[23]	151[6]	Liberty LBG 30 327/Mirage 16 043	[gold-UK][produced by Martin Birch]
Saints' N' Sinners	Whitesnake	11.1982	9[9]	-	Liberty LBG 30 354/Geffen 24 173	[silver-UK][produced by Martin Birch]
Slide it in	Whitesnake	02.1984	9[7]	40[85]	Liberty LBG 24 00001/Geffen 4018	[2x-platinum-US][produced by Martin Birch]
1987	Whitesnake	04.1987	8[57]	2[76]	EMI EMC 3528/Geffen 24 099	[8x-platinum-US][platinum-UK][produced by Mike Stone, Keith Olsen]
Slip of the tongue	Whitesnake	11.1989	10[10]	10[34]	EMI EMD 1013/Geffen 24 249	[platinum-US][gold-UK][produced by Mike Clink, Keith Olsen]
Whitesnake Greatest Hits	Whitesnake	08.1994	4[12]	161[2]	EMI EMD 1065/Geffen 24 620	[platinum-US][gold-UK][produced by Martin Birch, Mike Stone, Keith Olsen, Mike Clink]
Restless heart	David Coverdale & Whitesnake	06.1997	34[2]	-	EMI EMD 1104/EMI 56 806	[produced by David Coverdale]
Best of Whitesnake	Whitesnake	04.2003	44[4]	-	EMI 5812452/-	[gold-UK]
Live In The Shadow Of The Blues	Whitesnake	12.2006	141[1]	-	SPV SPV 95700/-	[produced by David Coverdale,Doug Aldrich,Michael McIntyre]
Good to Be Bad	Whitesnake	05.2008	7[4]	62[3]	SPV SPV 98132CD/-	[produced by David Coverdale,Doug Aldrich,Michael McIntyre]
30th Anniversary Collection	Whitesnake	06.2008	38[2]	-	EMI 2126612/-	-
Forevermore	Whitesnake	04.2011	33[1]	49[2]	Frontiers FRCD 509/-	[produced by David Coverdale,Doug Aldrich,Michael McIntyre]
Live at Donington 1990	Whitesnake	06.2011	81[1]	-	Frontiers FRCD 516/-	[produced by David Coverdale]
Made in Japan	Whitesnake	05.2013	67[1]	-	Frontiers FRCDVD 598/-	[produced by David Coverdale,Doug Aldrich,Michael McIntyre]
The Best of Whitesnake: The Millennium Collection	Whitesnake	02.2012	-	194[1]	-/Geffen	[gold-US][produced by Martin Birch, Mike Stone, Keith Olsen, Mike Clink]
The Purple Album	Whitesnake	05.2015	18[2]	87[1]	Frontiers FRCD 683/-	[produced by David Coverdale, Michael McIntyre, Reb Beach]
The Purple Tour	Whitesnake	08.2018	60[1]	87[1]	Rhino 0603497865116/-	-
Flesh & Blood	Whitesnake	05.2019	7[1]	131[1]	Frontiers FRCD 950/-	[produced by David Coverdale,Reb Beach,Joel Hoekstra,Michael McIntyre]
The Rock Album	Whitesnake	07.2020	81[1]	-	Rhino 0190295273255/-	[produced by David Coverdale,Michael McIntyre]
The Blues Album	Whitesnake	03.2021	57[1]	-	Rhino 0190295156169/-	[produced by David Coverdale,Michael McIntyre]

piątek, 3 października 2025

Wintersun

Wintersun - zespół założony przez Jariego Mäenpää, byłego frontmana grupy Ensiferum. Nowa
grupa Jariego skoncentrowała się na graniu black metalu przeplatanego melodyjnym deathem przedstawianymi dzięki skomplikowanym riffom i przemyślanym poskładaniem.

W 2004 roku Wintersun (składający się na początku właściwie tylko z Jariego) wydał debiutancki album "Wintersun", który stał się przyczyną odejścia Jariego z Ensiferum. Album wydany został 13 września 2004 roku przez Nuclear Blast Records. Płyta nagrana została w całości przez Jariego, który wspomagany był jedynie przez perkusistę, Kaia Hahto. Jari śpiewał, grał na basie, gitarze i syntezatorze, zajął się też pisaniem muzyki, tekstami i całą produkcją.

Drugi album zespołu zatytułowany "Time" nagrany został w maju 2006 roku w studiu Sonic Pump Studios. "Time", który ma ukazać się w sierpniu 2007 r., składać ma się z siedmiu epickich i bardzo mocnych kawałków trwających łącznie ponad 65 minut. Muzyka na albumie ma mieć nowy wymiar, ale jednoczneśnie ma zachować rozpoznawalny dla Wintersun charakter. Teksty, również jak poprzednio, dotyczyć mają życia, zmian, emocji, halucynacji i snów.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wintersun	Wintersun	09.2004	-	-	Nuclear Blast 1221	[produced by Jari Mäenpää]
Time I	Wintersun	10.2012	-	-	Nuclear Blast 2106	-
The Forest Seasons	Wintersun	07.2017	-	-	Nuclear Blast 4058	[produced by Wintersun]
Time II	Wintersun	08.2024	-	-	Nuclear Blast 3147	[produced by Jari Mäenpää]

sobota, 14 września 2024

Halford

Halford - angielska grupa muzyczna wykonująca heavy metal. Powstała 1996 roku w Birmingham z inicjatywy znanego z występów w grupie Judas Priest wokalisty Roba Halforda.Początkiem było spotkanie producentem Bobem Marlettem i stwierdzenie, że chciałby zacząć od postaw, czyli grać metal. Rob postanowił nagrać nową płytę jako Halford.

Skonsultował się z Bruce Dickinsonem, a ten polecił mu znanego producenta Roya Z. Rob skompletował zespół i zabrał się do pisania materiału na swój prawdziwie metalowy krążek. Przy tworzeniu pomagali mu Roy Z oraz Bob Halligan jr, z którym współpracował też w Judas Priest. Do tego jeden utwór napisany z Bruce'm Dickinsonem, "The One You Love To Hate", z resztą z nim zaśpiewany.

W końcu w 2000 r. Rob Halford wraz ze swoim zespołem w składzie Mike Chlasciak, Patrick Lachman (gitary), Ray Riendeau (bas) i Bobby Jarzombek (perkusja) wydał album o nazwie "Resurrection" - prawdziwy powrót Metal Goda ze wspaniałym heavy-metalowym dziełem. Wielki sukces! Rob znowu zagościł na szczycie heavy-metalu.

To z pewnością było tym, co chciał tworzyć. "Oczywiście, że tak. To jest to, o czym zawsze marzyłem. Na początku nie spodziewałem się takiego efektu, ale to przerosło moje wyobrażenia. " - mówi Rob o "Resurrection". Do tego trasa koncertowa promująca nową płytę oraz podsumowująca 30-lecie pracy na scenie i wydany w 2001 r. album koncertowy "Live Insurrection", który jest jednym z najlepszych zapisów live w historii metalu. Występ na festiwalu "Rock In Rio" z m.in. Iron Maiden. Ech... Taki powrót mógł należeć tylko do Metal Goda - Roba Halforda.

Drugą swoją płytę Rob wydał w 2002 r. "Crucible" - bo taki jest jej tytuł zawiera dawkę mocniejszego grania, krążek równie świetny jak "Resurrection" chociaż trochę się różniący stylowo. Rob znowu na topie. Szkoda tylko, że podczas swych międzynarodowych wojaży nie zahaczył o Polskę.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Resurrection	Halford	08.2000	128[2]	140[1]	Metal-IS 85 200	[produced by Roy Z]
Live Insurrection	Halford	03.2001	176[1]	-	Metal-IS MISDD 007	[produced by Roy Z]
Crucible	Halford	07.2002	-	144[1]	Metal-IS 85 233	[produced by Roy Z]
Halford IV: Made of Metal	Halford	09.2010	-	160	Metal God 8077192	[produced by Roy Z]

czwartek, 6 czerwca 2024

Mastodon

Mastodon - amerykańska grupa muzyczna wykonująca szeroko pojęty heavy metal. Styl grupy jest trudny do jednoznacznego zaklasyfikowania - w początkowym okresie twórczości szczególnie słyszalne były wpływy sludge metalu. Później zespół coraz bardziej nawiązywał do metalu progresywnego tworząc albumy koncepcyjne oraz zwiększając złożoność utworów. Cechami wyróżniającymi zespół są charakterystyczny, jazzowy styl gry perkusisty Branna Dailora, liczne harmonie wokalne, w których uczestniczą wszyscy członkowie grupy, a także styl gry na gitarze Brenta Hindsa, przypominający nieco grę na banjo.

Zespół powstał w 1999 roku, kiedy perkusista Brann Dailor i gitarzysta Bill Kelliher przeprowadzili się do Atlanty ze swojego rodzinnego miasta Rochester. 3 tygodnie po przybyciu poznali basistę Troya Sandersa i gitarzystę Brenta Hindsa na koncercie High on Fire, który Hinds zorganizował w swojej piwnicy. Muzycy przypadli sobie do gustu i rozpoczęli pracę nad tworzeniem materiału. Kelliher i Dailor mieli już prawie dziesięcioletnie doświadczenie w graniu i koncertowaniu. Sender i Hinds jedynie sześcioletnie.

Zespół nagrał pierwsze demo w lipcu 2000 roku i z tym materiałem wyruszył na trasę po wschodnim wybrzeżu USA. Grali m.in. z Queens of the Stone Age, Morbid Angel i Cannibal Corpse. Ich występy wzbudziły ogromne zainteresowanie, co doprowadziło wkrótce do podpisania kontraktu z wytwórnią płytową Relapse.

Wiosną 2001 roku Mastodon wyruszył w kolejną trasę. We wrześniu 2001 wyszedł ich debiutancki EP Lifesblood. Koncerty cieszyły się ogromną, jak na debiutantów, popularnością. W październiku grupa weszła do studia, by nagrać pierwszy pełny album Remission, wydano go w maju następnego roku. Wkrótce po premierze w maju 2002 roku, zespół spędził w trasach koncertowych (USA i Japonia). W roku 2003 wyruszyli na swoje pierwsze koncerty po Europie oraz na pierwszą trasę po Stanach jako główny zespół, a nie jako support jak dotychczas.

Jesienią 2003 roku utwór March of the Fire Ants ukazał się na dwupłytowej kompilacji sygnowanej przez jeden z programów stacji MTV2: Headbangers Ball. Znaleźli się tam w towarzystwie: Slayer, Deftones, Hatebreed, Killswitch Engage i wielu innych. Płyta sprzedała się w ilości 150,000 egzemplarzy i dała zespołowi nowych fanów.

W listopadzie 2003r March of the Fire Ants doczekał się teledysku nagranego w Atlancie i reżyserowanego przez Chada Rullmana. Ten krok był kolejnym sukcesem. Krąg fanów poszerzał się i wkrótce o grupie pisała większość fachowej prasy określając ją jako jeden z najlepszych debiutów. Zespół dostał się do czołówki ciężkiej muzyki.

Początek roku 2004 Mastodon spędził na krótkich trasach koncertowych (m.in. z Clutch) i wkrótce wszedł do studia w Seattle, by nagrać kolejny album, który ukazał się w sierpniu. Leviathan okazał się sukcesem (płyta roku w magazynach Revolver, Kerrang! and Terrorizer) i grupa wyruszyła na europejską trasę ze Slayerem i Slipknot.

W 2005 roku zespół odbył trasę po Wielkiej Brytanii i innych krajach Europy jako headliner. Podobna trasa odbyła się po powrocie do Stanów.

W połowie 2006 roku zespół wyruszył we wspólną trasę koncertową wraz z zespołami Slayer, Children of Bodom, Lamb of God oraz Thine Eyes Bleed. We wrześniu grupa wydała album zatytułowany Blood Mountain. Pod koniec roku wspierała zespół Tool w trakcie ich europejskiej trasy koncertowej.

We wrześniu 2010 roku, zespół ruszył wraz z grupami Alice in Chains oraz Deftones w trasę koncertową „Blackdiamondskye”, która odbyła się w 19 miastach w północnej Ameryce. Nazwa trasy wzięła się od połączenia nazw trzech albumów zespołów: „Black Gives Way to Blue” (Alice in Chains), „Diamond Eyes” (Deftones) oraz „Crack the Skye” grupy Mastodon. Trasa zakończyła się 16 października 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Capilliarian Crest	Mastodon	09.2006	102[2]	-	Reprise W 734	[written by Mastodon][produced by Mastodon, Matt Bayles]
The Wolf Is Loose	Mastodon	12.2006	122[1]	-	Reprise W 749	[written by Mastodon][produced by Mastodon, Matt Bayles]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Leviathan	Mastodon	09.2004	110[1]	139[1]	Relapse 6622	[produced by Mastodon, Matt Bayles]
Blood Mountain	Mastodon	09.2006	46[2]	32[4]	Reprise 9362443642	[silver-UK][produced by Mastodon, Matt Bayles]
Crack the Skye	Mastodon	04.2009	34[2]	11[10]	Warner Bros 9362498722	[silver-UK][produced by Brendan O'Brien]
Live at the Aragon	Mastodon	03.2011	141[1]	71[1]	Reprise 524864-2	-
The Hunter	Mastodon	10.2011	19[4]	10[6]	Roadrunner RR 76752	[produced by Mike Elizondo]
Once More 'Round the Sun	Mastodon	07.2014	10[4]	6[5]	Reprise 9362493765	[produced by Nick Raskulinecz]
Emperor of Sand	Mastodon	04.2017	11[2]	7[3]	Reprise 0093624914044	[produced by Brendan O'Brien]
Cold Dark Place (EP)	Mastodon	10.2017	-	42[1]	Reprise	[produced by Nick Raskulinecz and Brendan O'Brien]
Hushed and Grim	Mastodon	11.2021	14[1]	20[1]	Reprise 0093624879794	[produced by David Bottrill]

środa, 20 marca 2024

Mountain

Mountain należał do pierwszego pokolenia zespołów heavymetalowych. Założyli go w 1968 r. w Nowym Jorku gitarzysta Leslie West (właśc. Leslie Weinstein, ur. 22.10.1945 r. w nowojorskiej dzielnicy Queens; eks-Vagrants) i basista Felix Pappalardi (ur. 17.04.1938 r. w nowojorskiej dzielnicy Bronx, zm. 18.04.1983 r. w Nowym Jorku). Nazwę zaczerpnęli od tytułu pierwszej solowej płyty Westa, w nagraniu której uczestniczył m.in. Pappalardi. Wspomagani przez perkusistę Corky'ego Lainga (zastąpił szybko Normana „Smarta" Dowa) i klawiszowca Steve'a Knighta, zadebiutowali przed szerszym audytorium w 1969 r. na festiwalu w Woodstock, a wkrótce potem wydali album Mountain Climbing!.

Płyta zawierała .soczystą grę na gitarze w wykonaniu Westa, na tle delikatnych melodii skomponowanych przez Pappalardiego. Stworzyło to w rezultacie ich własne, oryginalne brzmienie, choć miejscami czuć było wpływ tria Cream. Album odniósł ogromny sukces, dochodząc w listopadzie 1970 r. do 17. pozycji na liście „Billboardu". Dwa następne longplaye bazowały na tym sukcesie, ale równocześnie zespół uszlachetnił swój styl, tworząc mieszankę ciężkich riffów, rocka opartego na bluesie i długich solówek granych na gitarze i instrumentach klawiszowych.

Płyty te - Nantucket Sleighride i Flowers Of Evil - zajęły odpowiednio 16. i 35. miejsce na listach „Billboardu". W 1972 r. ukazał się źle przyjęty koncertowy album The Road Goes Ever On, pełen nie kończących się solówek poszczególnych muzyków. Zespół tymczasowo rozwiązał się, a jego członkowie zajęli się przedsięwzięciami indywidualnymi. Pappalardi na powrót został producentem, podczas gdy West i Laing połączyli siły z Jackiem Bruce'em z Cream i nagrywali jako trio West Bruce And Laing.

Jesienią 1974 r. Mountain reaktywowali się, przy czym podczas nagrywania w Japonii longplaya Twin Peaks (Live), Lainga i Knighta zastąpili Alan Schwartzberg i Bob Mann. Ten skład okazał się krótkotrwały i Laing wkrótce powrócił do zespołu, w samą porę, by wziąć udział w nagraniu kolejnego studyjnego albumu Avalanche. Okazał się on kompletnym niewypałem.

Grupa rozpadła się po raz drugi i West ponownie skoncentrował się na karierze solisty. Pappalardi zginął w 1983 r. zastrzelony przez własną żonę. Dwa lata później West i Laing po raz trzeci wskrzesili zespół, zapraszając do współpracy Marka Clarke'a (eks-basistę Rainbow i Uriah Heep). W tym składzie nagrali płytę Go For Your Life i odbyli w 1985 r. tournee po Europie wraz z odrodzonymi Deep Purple. Nie zdobywszy uznania, definitywnie zakończyli działalność.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mississippi Queen/The Laird	Mountain	04.1970	-	21[17]	Windfall 532	[written by Leslie West ,Corky Laing, Felix Pappalardi, David Rea][produced by Felix Pappalardi]
For Yasgur's Farm/To My Friend	Mountain	09.1970	-	107[6]	Windfall 533	[written by Gardos, Laing, Pappalardi, Collins, Ship, Rea][produced by Felix Pappalardi]
The Animal Trainer And The Toad/Tired Angels (For J.M.H.)	Mountain	03.1971	-	76[7]	Windfall 534	[written by West, Palmer][produced by Felix Pappalardi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Climbing!	Mountain	03.1970	-	17[39]	Windfall 4501	[gold-US][produced by Felix Pappalardi]
Nantucket Sleighride	Mountain	02.1971	43[1]	16[29]	Windfall 5500	[gold-US][produced by Felix Pappalardi]
Flowers of Evil	Mountain	12.1971	-	35[16]	Windfall 5501	[produced by Felix Pappalardi]
Mountain Live: The Road Goes Ever On	Mountain	05.1972	21[3]	63[18]	Windfall 5502	[produced by Felix Pappalardi]
The Best of Mountain	Mountain	02.1973	-	72[16]	Columbia 32 079	[gold-US][produced by Felix Pappalardi]
Twin Peaks	Mountain	03.1974	-	142[8]	Columbia 32 818	[produced by Felix Pappalardi]
Avalanche	Mountain	08.1974	-	102[9]	Columbia 33 088	[produced by Felix Pappalardi]
Go for Your Life	Mountain	04.1985	-	166[6]	Scotti Brothers 40 006	[produced by Pete Solley]

sobota, 23 grudnia 2023

Yngwie Malmsteen

Yngwie Malmsteen, właśc. Lars Yngve Johann Lannerbäck (ur. 30 czerwca 1963r w Sztokholmie) – szwedzki gitarzysta-wirtuoz heavymetalowy, kompozytor, autor tekstów.

W 1981 przeniósł się do USA, gdzie występował w zespołach Steeler i Alcatrazz. Od 1983r kolejne grupy firmował własnym nazwiskiem.

Przedstawił odmianę heavy metalu neoklasycznego o indywidualnym rysie, nadanym poprzez wykorzystanie barokowej harmonii i ekspresyjny styl gry na gitarze. Był kolejnym po Eddie Van Halenie gitarzystą, który dokonał wyraźnego przełomu w technice gry. Charakterystyczne cechy jego stylu to szybkie przebiegi oraz pasaże i ich sekwencje, do wykonywania których inspiracją były kaprysy Niccolò Paganiniego. Od początku swojej kariery używa gitary Fender Stratocaster. Wywarł wpływ na gitarzystów lat 80-tych, szczególnie grających różne odmiany muzyki heavy metal.

W 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 17. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów według magazynu Guitar World.

Yngwie Malmsteen urodził się 30 czerwca 1963 roku w Sztokholmie. Jego ojciec był wojskowym w stopniu kapitana, natomiast matka, Rigmor, artystką. Yngwie miał dwójkę starszego rodzeństwa, siostrę Ann Louise oraz brata Bjorna. Rodzice rozwiedli się krótko po jego narodzinach.

Yngwie początkowo nie wykazywał zbytniego zainteresowania muzyką. Przełom nastąpił w dniu śmierci Jimiego Hendriksa - 18 września 1970 roku. Yngwie zobaczył wtedy w szwedzkiej telewizji program poświęcony Hendriksowi, wyemitowany w związku z jego śmiercią. Oryginalny styl gry oraz ekscentryczne zachowanie Jimiego na scenie wpłynęło na młodego Yngwiego tak mocno, iż niemal natychmiast chwycił gitarę i zaczął ćwiczyć. Od tego momentu jego życie było skupione prawie wyłącznie na graniu. Ćwiczył całymi dniami, do później nocy, nieraz zasypiając z gitarą w rękach.

W wieku dziesięciu lat postanowił zmienić nazwisko Lannerbäck na nazwisko panieńskie matki- Malmsten, nadając mu przy tym bardziej angielską pisownię -Malmsteen, oraz zmodyfikować swoje imię Yngve na bardziej angielsko brzmiące - Yngwie. Od tego momentu opuszczał często lekcje w szkole, aby móc w tym czasie ćwiczyć. Jego matka, która zauważyła już wtedy jego muzyczny talent, pozwalała mu na to, wspomagając jednocześnie w doskonaleniu muzycznych umiejętności. Oprócz wspomnianego już wcześniej Jimiego Hendriksa, do pierwszych jego inspiracji należeli również Ritchie Blackmore z Deep Purple oraz Uli Jon Roth ze Scorpions, gitarzyści rockowi, których gra była inspirowana muzyką poważną. Sprawiło to, iż Yngwie zaczął się bardziej interesować muzyką m.in. takich kompozytorów jak Bach, Vivaldi, Beethoven czy Mozart, z którą miał styczność od wczesnego dzieciństwa za sprawą matki.

Kolejnym ważnym momentem, mającym wpływ na jego grę, był dzień, w którym zobaczył w telewizji łotewskiego skrzypka, Gidona Kremera, wykonującego 24 Kaprysy Niccolò Paganiniego. Yngwie miał wtedy trzynaście lat. To wydarzenie pomogło mu znaleźć sposób na połączenie muzyki rockowej z muzyką poważną.

W wieku piętnastu lat Yngwie przestał uczęszczać do szkoły. Przez jakiś czas pracował jako lutnik w sklepie muzycznym. Gdy pewnego razu do sklepu trafiła XVII wieczna lutnia z wyżłobionymi progami, zaintrygowany tym Yngwie postanowił przerobić w podobny sposób swoją starą gitarę. Rezultat na tyle go usatysfakcjonował, że dokonał takiej modyfikacji również w pozostałych swoich gitarach.

W tym czasie Yngwie próbował swych sił na rodzimej scenie. Przez dwa lata występował w zespole Powerhouse. Ich muzyka była pełna instrumentalnych sekcji, w których Yngwie pokazywał swoją wirtuozerię. Jednak szwedzka publiczność nie przyjęła ich zbyt dobrze. Gdy Malsteen skończył 18 lat, zainteresowała się nim szwedzka armia - udało mu się jednak zapobiec poborowi. W tym samym roku wysłał on swoje demo składające się z trzech utworów, nagrane wraz z przyjaciółmi, do szwedzkiej wytwórni CBS. Nagrania nie zostały jednak nigdy wydane. Powodem było między innymi to, iż wytwórnia chciała aby piosenki nagrano jeszcze raz, ale nie w języku angielskim, lecz w szwedzkim. Yngwie nie chciał na to przystać. Sfrustrowany zaczął wysyłać demo za granicę. Jednym z jego adresatów był Mike Varney, założyciel Shrapnel Music. Varney w tym czasie udzielał się, pisząc artykuły dla magazynu Guitar Player. Dał on pozytywną recenzję Yngwiemu, po czym zaprosił go do pracy w zespole Steeler.

W lutym 1983 roku, Yngwie Malmsteen przeprowadził się do Los Angeles, aby przyłączyć się do wspomnianego zespołu. Nie uczestniczył jednak w pisaniu utworów, więc jego udział ograniczał się tylko do partii solowych. Wystarczyło to jednak, aby zwrócono na niego uwagę. Opuścił zespół jeszcze zanim ich debiut trafił do sklepów.

Wspólnie z wokalistą Grahamem Bonnetem utworzyli zespół Alcatrazz. Tym razem to Malmsteen był autorem muzyki, a Bonnett autorem tekstów. Nie usatysfakcjonowało to jednak Yngwiego w pełni i przyczyniło się do podjęcia decyzji o solowej karierze. Rok później zrealizował swoje plany, wydając album Rising Force pod nazwą zespołu Yngwie J. Malmsteen's Rising Force. Pomimo że album nie był promowany w ogóle w mediach, osiągnął 60 miejsce na liście Billboardu, otrzymał nominację do Grammy w kategorii Best Rock Instrumental Performance, a przez Guitar Playera został uznany za najlepszy album roku. Yngwie Malmsteen kontynuował swoją karierę wydając albumy Marching Out oraz Trilogy i zwiększając coraz bardziej swoją popularność.

Kariera Yngwiego została jednak zagrożona, gdy 22 czerwca 1987 roku swoim Jaguarem E-Type uderzył w drzewo. Uderzenie było na tyle silne, że Malmsteen połamał głową kierownicę. Przebywał w stanie śpiączki przez prawie tydzień. Gdy odzyskał przytomność okazało się, że, z powodu uszkodzenia nerwów, stracił władzę w prawej ręce. Nie zamierzał jednak rezygnować ze swojej kariery i zaczął intensywną rehabilitację w celu zregenerowania nerwów. W tym samym roku spotkała go jednak również inna tragedia - jego matka zmarła na raka. Odkrył również, że jego menadżer roztrwonił wszystkie jego pieniądze.

Malmsteenowi udało się jednak powrócić do muzyki i w roku 1988 wydał album Odyssey, na którym zaśpiewał były wokalista Rainbow, Joe Lynn Turner. Pod koniec tego samego roku został wyprodukowany, sygnowany imieniem Malmsteena, Fender Stratocaster. Był to pierwszy, obok Erica Claptona, sygnowany model Fendera.

W lutym 1989 roku Malmsteen zagrał dwa koncerty w Rosji - w Moskwie oraz Leningradzie. Ten drugi został nagrany oraz wydany jako Trial By Fire: Live in Leningrad. Po tej trasie koncertowej rozstał się ze swoim zespołem i przeprowadził do Miami na Florydzie, gdzie skompletował nowy skład i nagrał kolejny album Eclipse.

W maju 1991 roku poślubił szwedzką wokalistkę popową Erike Norberg. Ich małżeństwo trwało niecały rok. Wydany w 1992 roku album Fire & Ice, który najpierw ukazał się w Japonii, okazał się wielkim sukcesem. Już w pierwszym dniu zostało sprzedanych 100 000 jego sztuk i album szybko stał się numerem jeden, osiągając status złotej i platynowej płyty praktycznie w całej Europie i Azji. Pomimo tego, jego sława w Stanach Zjednoczonych zaczynała powoli zanikać, głównie za sprawą popularności innych nurtów w muzyce, takich jak grunge czy nu metal, w których wystrzegano się partii solowych oraz nie wymagano wysokich umiejętności technicznych od artystów.

Rok 1993 okazał się niezbyt szczęśliwy dla Malmsteena. Już pod koniec poprzedniego roku huragan zniszczył jego posiadłość w Miami. W styczniu zmarł na atak serca jego menadżer Nigel Thomas, z którym współpracował przez cztery lata. W lipcu złamał prawą rękę w wypadku, a miesiąc później został aresztowany po tym, jak jego przyszła teściowa, która była przeciwna związkowi swojej córki z nim, oskarżyła go, że groził jej pistoletem, a córkę trzymał wbrew jej woli. Nie znaleziono jednak potwierdzenia tych oskarżeń i podejrzany został wypuszczony. Pod koniec roku, gdy ręka Yngwiego była już w pełni sprawna, podpisał kontrakt z Pony Canyon Records.

Yngwie Malmsteen kontynuował swoją karierę wydając w 1994 roku The Seventh Sign. Zbudował również studio we własnym domu w Miami, nazwane Studio 308, w którym - jak sam mówił - nie ma ograniczeń czasowych, co pozwalało mu na swobodną pracę. Następnymi wydawnictwami były Magnum Opus (1995), Inspiration (1996) (zawierający covery zespołów, które były jego inspiracją), Facing the Animal (1997).

W 1996 roku Malmsteen postanowił wydać album zupełnie odmienny od pozostałych i pokazać, że jego talent nie ogranicza się tylko do rockowej wirtuozerii. W międzyczasie, pomiędzy zwykłymi wydawnictwami, pracował nad swoim Concerto Suite, komponując nie tylko partie gitary, ale całej orkiestry. Malmsteen nie chciał, aby album był podobny do kolaboracji innych artystów rockowych z orkiestrami (jak na przykład Concerto for Group and Orchestra zespołu Deep Purple), gdzie zespół grał z akompaniamentem orkiestry, lecz chciał stworzyć dzieło wzorowane na muzyce poważnej, w którym instrumentem solowym będzie gitara elektryczna. W komponowaniu pomagał mu klawiszowiec z jego zespołu, Mats Olausson. W trakcie nagrywania albumu Inspiration, gdy Concerto Suite było praktycznie skomponowane, Mats przebywał za granicą. Malmsteen nawiązał współpracę z Davidem Rosenthalem, który utworzył transkrypcje partii orkiestry oraz nagrał wstępną ich wersje za pomocą syntezatora. Po dograniu partii gitary, Malmsteen stwierdził, że wszystko brzmi doskonale i rozpoczął poszukiwania dyrygenta oraz orkiestry. Spotkał Yoela Leviego, który był dyrygentem Atlanta Symphony Orchestra i w czerwcu 1997 roku z Czeską Filharmonią nagrali razem w Pradze sekcje orkiestry. Po powrocie do Miami, zostały dograne partie gitary i w lutym 1998 ukazał się album Concerto Suite For Electric Guitar and Orchestra in Eb Minor Op.

W miesiąc później, 6 marca, żona Yngwiego, April, urodziła syna, któremu dali imię Antonio (na cześć Antonio Vivaldiego). W następnych latach Malmsteen kontynuował nagrywanie płyt. Kolejnymi albumami były Alchemy (1999), War to End All Wars (2000) oraz Attack!! (2002).

W 2003 roku wyruszył w trasę koncertową G3 wraz z Joem Satrianim i Steve'em Vaiem. Trasa zaowocowała albumem koncertowym oraz DVD. Do współpracy zaprosił go również Derek Sherinian, u którego udzielił się gościnnie na dwóch albumach, gdzie zagrał w tych samych utworach, w których zagrali Al Di Meola czy Zakk Wylde.

Kolejnymi albumami były, wydana w 2005 roku, Unleash The Fury oraz Perpetual Flame z 2008 roku. W marcu 2009 roku ukazał się w pełni instrumentalny, akustyczny album Angels of Love. Na jego zawartość składają się zaaranżowane akustycznie, znane z poprzednich albumów, utwory artysty (z wyjątkiem jednego, nie publikowanego wcześniej).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heaven Tonight/Riot In The Dungeons	Yngwie J. Malmsteen's Rising Force	05.1988	86[5]	-	Polydor YJMG 1	[written by Yngwie J. Malmsteen, Joe Lynn Turner][produced by Jeff Glixman, Yngwie J. Malmsteen]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rising Force	Yngwie Malmsteen	05.1985	-	60[43]	Polydor 825 324	[produced by Yngwie Malmsteen]
Marching Out	Yngwie Malmsteen	09.1985	-	52[28]	Polydor 825 733	[produced by Yngwie Malmsteen]
Trilogy	Yngwie Malmsteen	10.1986	-	44[23]	Polydor 831 073	[produced by Yngwie Malmsteen]
Odyssey	Yngwie Malmsteen	04.1988	27[7]	40[18]	Polydor 835 451	[produced by Yngwie Malmsteen, Jeff Glixman, Jim Lewis]
Trial by Fire: Live in Leningrad	Yngwie Malmsteen	11.1989	65[1]	128[8]	Polydor 839 726	[produced by Yngwie Malmsteen]
Eclipse	Yngwie Malmsteen	05.1990	43[2]	112[6]	Polydor 843 361	[produced by Yngwie Malmsteen]
Fire & Ice	Yngwie Malmsteen	02.1992	57[1]	121[5]	Elektra 61 137	[produced by Yngwie Malmsteen]

sobota, 9 grudnia 2023

Black Sabbath

Ten jeden z najważniejszych heavyrockowych zespołów wszechczasów powstał w 1967 r. w Birmingham w następującym składzie: Tony Iommi (właśc. Anthony Frank Iommi, ur. 19.02.1948 r. w Birmingham; gitara),"Ozzy" Osbourne (właśc. John Michael Osbourne, ur. 3.12.1948 r. w Birmingham; śpiew), Terry "Geezer" Butler (właśc. Terence Michael Butler, ur. 17,07.1949 r. w Birmingham; bas) i Bill Ward (właśc. William Thomas Ward, ur. 5.05.1948 r. w Birmingham; perkusja).

Rozpoczynał jako bluesowa formacja Polka Tulk, by zmienić póżniej nazwę na Earth i wreszcie - w 1969 r. - na Black Sabbath. Członkowie grupy wychowali się w muzycznie płodnej, środkowej Anglii. Przyjęta nazwa sugerowała ciężki, apokaliptyczny, choć jednocześnie oryginalny styl i stanowiła wyraz fascynacji muzyków - a szczególnie Butlera - magią, okultyzmem i związaną z nimi twórczością literacką Denisa Wheatleya. Wiele utworów z repertuaru zespołu mówiło o alternatywnych religiach i sposobach życia. Po nawiązaniu współpracy z menedżerem Jimem Simpsonem Black Sabbath podpisał kontrakt z firmą Fontana, oddziałem Philips Records.

Debiutancki singel "Evil Woman (Don't Play Your Games With Me)", nowa wersja przeboju grupy Crow, przeszedł zupełnie bez echa. Dużo lepiej poszło pierwszemu albumowi, Black Sabbath, który ukazał się 13 lutego (w piątek) 1970 r. pod szyldem Vertigo innego oddziału koncernu Philips. Dotarł do 9. miejsca na listach najlepiej sprzedawanych albumów w Wielkiej Brytanii i pozostał tam przez pięć miesięcy. Drugi album, Paranoid, wydany jesienią tego samego roku, został uznany póżniej za jedną z najważniejszych płyt w historii heavy metalu. Zawierał tak słynne kompozycje, jak "War Pigs", "Iron Man" czy przebojowy, tytułowy "Paranoid". Po nagraniu kolejnego udanego longplaya, Master Of Reality, zespół rozstał się ze swoim dotychczasowym menedżerem, którego zastąpił Patrick Meehan.

Jednak wytrwał on na stanowisku zaledwie 18 miesięcy, po czym zwolnił je dla Dona Ardena. Wydany w 1972 r. album Black Sabbath Vol 4 osiągnął 8. pozycję na listach brytyjskich i 13. na amerykańskich. Jego następca, Sabbath Bloody Sabbath, nagrany z udziałem Ricka Wakemana i przez wielu uważany za najdojrzalsze dzieło grupy, odniósł jeszcze większy sukces. Dobrą passę podtrzymał longplay Sabotage, wydany jesienią 1975 r. Jednak w zespole powoli zaczął narastać konflikt na linii Iommi - Osbourne. Gitarzysta skłaniał się ku dżwiękowym eksperymentom, bogatym aranżacjom, miał nawet zamiar wykorzystać w nagraniach Black Sabbath sekcję dętą. Osbourne był temu zdecydowanie przeciwny. Choć na albumie Technical Ecstasy styl grupy nie odbiegł drastycznie od prezentowanego wcześniej, niezadowolony wokalista postanowił opuścić kolegów. Podczas promocyjnego tournec pod koniec 1977 r. zastąpił go Dave Walker (eks-Savoy Brown).

W styczniu 1978 r. Osbourne powrócił do Black Sabbath, ale jak się wkrótce okazało nie na długo. Odszedł bowiem na stałe po zrealizowaniu longplaya Never Say Die, rozpoczynając pełną sukcesów karierę solową. W jego ślady poszedł początkowo "Geezer" Butler, zastąpiony przez Geoffa Nichollsa, ale powrócił jeszcze przed rozpoczęciem sesji nagraniowych kolejnego albumu. Na płycie Heaven And Hell zadebiutował w Black Sabbath Ronnie James Dio (ur. 10.07.1940 r. w Portsmouth w stanie New Hampshire, USA), były wokalista Elf i Rainbow. W nowym zespole nie zagrzał jednak długo miejsca, odchodząc w 1982 r. po zarejestrowaniu kolejnych dwóch albumów: Mob Rules i koncertowego Live Evil.

Przez krótki okres (1980-1982) przy perkusji zasiadał Vinnie Appice, brat Carmine'a Appice'a. W 1983 r. wokalistą Black Sabbath został Ian Gillan (z Deep Purple), a rolę perkusisty przejął (tylko na trasie koncertowej) Bev Bevan.
Album Born Again nie wskrzesił wcześniejszej dynamiki zespołu. W 1985 r. skład uległ kolejnej zmianie. Z członków-założycieli został tylko Tony Iommi, a prócz niego grali wówczas: Geoff Nichols (ur. w Birmingham; klawisze), Glenn Hughes (ur. 21.08.1952 r. w Cannock, w Anglii; śpiew), Gordon Copley (bas), zastąpiony wkrótce przez Dave'a Spitza (ur. w Nowym Jorku) i Eric Singer (ur. w Cleveland w stanie Ohio, USA; perkusja). Było to obiecujące zestawienie; Singer grał poprzednio w zespole Lity Ford, zaś Glen Hughes współpracował z legendarnymi grupami Misunderstood, Trapeze i Deep Purple.

W 1986 r. ten skład nagrał album Seventh Star, o zaskakująco bluesowym brzmieniu, z muzyką i tekstami Tony'ego Iommiego. Na początku kolejnej fali zmian składu Hughesa zastąpił Ray Gillen, amerykański wokalista, który nie nagrał jednak z Black Sabbath żadnego utworu.

Na albumach The Eternal Idol z 1987 r. oraz Headless Cross i Tyr, których producentem był znany perkusista Cozy Powell (nowy nabytek zespołu), wokalistą został Tony Martin. W tym okresie przez zespół przewinęło się wielu muzyków, m.in. basiści Bob Daisley, Joe Burt, Laurence Cottle i Neil Murray oraz grający na instrumentach klawiszowych Geoff Nicholls. Pod koniec 1991 r. sprzedaż płyt Black Sabbath spadła znacznie, a zespół coraz bardziej tracił wiarygodność. W związku z tym Iommi postanowił zatrudnić dawnego basistę grupy, Butlera. a także nakłonić do powrotu perkusistę Billa Warda. Ten jednak nie był zainteresowany ofertą. Ponieważ Cozy Powell odbywał rekonwalescencję po upadku z konia, kolejnym perkusistą grupy został... Vinnie Appice. Po wielu spekulacjach powrócił także do zespołu Ronnie Dio, co ostatecznie ustaliło skład. Już wkrótce okazało się jednak, że nic na długo.

Po nagraniu i promocji albumu Dehumanizer, w listopadzie 1992 r. doszło w Costa Mesa w Stanach Zjednoczonych do jednorazowego występu najsłynniejszego składu Black Sabbath, z Ozzym Osbournem i Billem Wardem. Urażony Dio po raz kolejny opuścił zespół. Odszedł także Vinnie Appice. Kwartet Iommi-Osbourne-Butler-Ward miał -wedle szeroko rozpowszechnianych zapowiedzi - nagrać nową płytę i wyruszyć na trasę koncertową. Jednak po dziewięciu miesiącach przygotowań, Osbourne wycofał się z tego przedsięwzięcia, motywując to przeszkodami prawnymi. W tej sytuacji wokalistą zespołu znów został Tony Martin, a perkusistą Bobby Rondinelli.

Pierwszym owocem kolejnej edycji Black Sabbath był album Cross Purposes, wydany na początku 1994 r. W czasie trasy promującej to wydawnictwo zespół zahaczył m.in. o Polskę, gdzie zagrał jeden koncert w Zabrzu. Pod koniec 1994 r. firma EMI wypuściła na rynek zestaw: kaseta wideo + CD, na których znalazł się zapis (wizyjny i dżwiękowy) jednego z koncertów tournee "Cross Purposes". U progu lata 1995 r. zespół powrócił longplayem Forbidden.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Paranoid/The Wizard	Black Sabbath	07.1970	4[14]	61[8]	Vertigo 6059 010	[platinum-UK][written by Geezer Butler ,Tony Iommi, Ozzy Osbourne, Bill Ward][produced by Rodger Bain]
Iron man	Black Sabbath	01.1972	-	52[10]	Warner 7530 [US]	[silver-UK][written by Geezer Butler ,Tony Iommi, Ozzy Osbourne, Bill Ward][produced by Rodger Bain]
Never say die/ She's Gone	Black Sabbath	05.1978	21[6]	-	Vertigo SAB 001	[written by Black Sabbath][produced by Black Sabbath]
Hard road/Symptom Of The Universe	Black Sabbath	09.1978	33[4]	-	Vertigo SAB 002	[written by Black Sabbath][produced by Black Sabbath]
Neon knights/Children Of The Sea	Black Sabbath	06.1980	22[9]	-	Vertigo SAB 003	[written by Butler, Dio, Iommi, Ward][produced by Martin Birch]
Paranoid [reissue]/Snowblind	Black Sabbath	06.1980	14[12]	-	NEMS NESS 101	[written by Geezer Butler ,Tony Iommi, Ozzy Osbourne, Bill Ward][produced by Rodger Bain]
Die young/Heaven and hell	Black Sabbath	11.1980	41[7]	-	Vertigo SAB 004	[written by Butler, Dio, Iommi, Ward][produced by Martin Birch]
Mob rules/Die Young	Black Sabbath	10.1981	46[4]	-	Vertigo SAB 005	[written by Butler, Dio, Iommi][produced by Martin Birch]
Turn up the night/ Lonely Is The Word	Black Sabbath	01.1982	37[5]	-	Vertigo SAB 006	[written by Butler, Dio, Iommi][produced by Martin Birch]
Headless Cross/Cloak And Dagger	Black Sabbath	04.1989	62[2]	-	I.R.S. EIRS 107	[written by Black Sabbath][produced by Tony Iommi, Cozy Powell]
Devil And Daughter	Black Sabbath	07.1989	81[2]	-	I.R.S. EIRS 115	[written by Iommi, Powell, Martin][produced by Tony Iommi, Cozy Powell]
Feels Good To Me/Paranoid (Live)	Black Sabbath	09.1990	79[3]	-	I.R.S. EIRS 148	[written by Black Sabbath, Tony Martin][produced by Tony Iommi, Cozy Powell]
Turn up the night/ Lonely Is The Word	Black Sabbath	01.1982	37[5]	-	Vertigo SAB 006	[written by Butler, Dio, Iommi][produced by Martin Birch]
TV Crimes/Letters From Earth	Black Sabbath	06.1992	33[2]	-	I.R.S. EIRSP 178	[written by Butler, Dio, Iommi][produced by Mack]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Black Sabbath	Black Sabbath	03.1970	8[42]	23[65]	Vertigo VO 6	[platinum-US][gold-UK][produced by Rodger Bain]
Paranoid	Black Sabbath	09.1970	1[1][27]	12[70]	Verigo 6360 011	[4x-platinum-US][platinum-UK][produced by Rodger Bain]
Master of reality	Black Sabbath	08.1971	5[13]	8[43]	Verigo 6360 050	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Rodger Bain]
Black Sabbath Vol.4	Black Sabbath	09.1972	8[10]	13[31]	Verigo 6360 071	[platinum-US][gold-UK][produced by Black Sabbath ,Patrick Meehan]
Sabbath Bloody Sabbath	Black Sabbath	12.1973	4[11]	11[32]	WWA WWA 005	[platinum-US][gold-UK][produced by Black Sabbath ]
Sabotage	Black Sabbath	09.1975	7[7]	28[14]	Nems 9119 001	[gold-US][silver-UK][produced by Black Sabbath,Mike Butcher ]
We sold our sold for rock' n' roll	Black Sabbath	02.1976	35[5]	48[10]	Nems 6641 335	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Rodger Bain, Mike Butcher, Patrick Meehan, Black Sabbath]
Technical ecstazy	Black Sabbath	11.1976	13[6]	51[12]	Verigo 9102 750	[gold-US][produced by Black Sabbath]
Never say die	Black Sabbath	10.1978	12[6]	69[14]	Verigo 9102 751	[gold-US][produced by Black Sabbath]
Heaven and hell	Black Sabbath	04.1980	9[22]	28[24]	Verigo 9102 752	[platinum-US][gold-UK][produced by Martin Birch]
Black Sabbath Live at last	Black Sabbath	07.1980	5[15]	-	Nems BS 001	[produced by Patrick Meehan]
Mob rules	Black Sabbath	11.1981	12[14]	29[18]	Mercury 6V02119	[gold-US][gold-UK][produced by Martin Birch]
Live evil	Black Sabbath	01.1983	13[11]	37[12]	Verigo SAB 10	[produced by Tony Iommi and Geezer Butler]
Born again	Black Sabbath	09.1983	4[7]	39[16]	Verigo VERL 8	[produced by Black Sabbath, Robin Black ]
Seventh star	Black Sabbath	03.1986	27[5]	78[11]	Verigo VERH 29	[produced by Jeff Glixman]
The eternal idol	Black Sabbath	11.1987	66[1]	168[6]	Verigo VERH 51	[produced by Jeff Glixman, Vic Coppersmith-Heaven, Chris Tsangarides]
Headless cross	Black Sabbath	04.1989	31[2]	115[8]	IRS EIRSA 1002	[produced by Tony Iommi, Cozy Powell]
Tyr	Black Sabbath	09.1990	24[3]	-	IRS EIRSA 1038	[produced by Tony Iommi, Cozy Powell]
Dehumanizer	Black Sabbath	07.1992	28[2]	44[8]	IRS EIRSCD 1064	[produced by Reinhold Mack]
Cross purposes	Black Sabbath	02.1994	41[1]	122[2]	I.R.S. EIRSCD 1067	[produced by Leif Mases, Black Sabbath]
Forbidden	Black Sabbath	06.1995	71[1]	-	IRS EIRSCD 1072	[produced by Ernie C]
Reunion	Black Sabbath	10.1998	41[1]	11[18]	Epic 4919549	[platinum-US][silver-UK][produced by Thom Panunzio, Bob Marlette]
The best of	Black Sabbath	06.2000	24[9]	-	Metal Is RAWDD 145	[gold-UK]
Past Lives	Black Sabbath	09.2002	-	114[1]	Divine 84 561 [US]	[produced by Black Sabbath]
Greatest Hits 1970–1978	Black Sabbath	04.2006	-	96[10]	Rhino R2 73365	[produced by Black Sabbath, Rodger Bain, Patrick Meehan, Mike Butcher]
Black Sabbath: The Dio Years	Black Sabbath	04.2007	151[1]	54[9]	Rhino / Warner Bros. 8122-79992-4	[produced by Black Sabbath]
Greatest Hits	Black Sabbath	06.2009	19[5]	-	UMTV 2705880	[gold-UK][produced by Black Sabbath, Rodger Bain, Patrick Meehan, Mike Butcher]
Iron Man: The Best of Black Sabbath	Black Sabbath	06.2012	27[3]	-	UMC 3706150	[produced by Black Sabbath, Rodger Bain, Patrick Meehan, Mike Butcher]
13	Black Sabbath	06.2013	1[1][12]	1[1][15]	Vertigo 3735426	[gold-UK][produced by Rick Rubin]
The Ultimate Collection	Black Sabbath	11.2016	20[4]	-	Sanctuary BMGCAT2CD 83	[gold-UK]
The End: Live in Birmingham	Black Sabbath	11.2017	68[1]	-	Eagle EDGCD 678	[produced by Jeremy Azis]

sobota, 30 lipca 2016

Vinnie Moore

Wirtuoz gitary urodzony w 1965 r., który grał profesjonalnie na tym instrumencie już w wieku dwunastu lat. Odkryty przez łowcę talentów Mike'a Yarneya, zadebiutował w technothrashowym zespole Vicious Rumours, z którym w 1985 r. nagrał longplay Soldiers Of The Night.
Bezpośrednio po ukazaniu się albumu opuścił tę grupę, by skoncentrować się na karierze solisty. Album Mind's Eye, który ukazał się w 1986 roku, zawierał utwory instrumentalne skomponowane wyłącznie przez niego. Były one z jednej strony bardzo melodyjne, z drugiej zaś technicznie doskonałe, dorównujące najlepszym dziełom Joe Satrianiego.
Kolejne dwa albumy gitarzysty trzymały się tej samej formuły, lecz były nieco łagodniejsze. W 1991 r. Moore został zatrudniony jako gitarzysta prowadzący przez Alice Coopera podczas jego tournee "Hey Stoopid".

Albumy


Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mind's Eye	Vinnie Moore	.1987	-	-	Shrapnel SH-1027	[produced by Mike Varney,Steve Fontano]
Time Odyssey	Vinnie Moore	06.1988	-	147[7]	Squawk 834 634	[produced by Vinnie Moore]
Out of Nowhere	Vinnie Moore	04.1996	-	-	Music for Nations CDMFM 194 [UK]	[produced by Vinnie Moore, Paul Hammingson]
The Maze	Vinnie Moore	03.1999	-	-	Shrapnel SH-1123	[produced by Vinnie Moore, Mike Varney]
Live!	Vinnie Moore	01.2000	-	-	Shrapnel SH-1136	[produced by Vinnie Moore]
Defying Gravity	Vinnie Moore	.2001	-	-	Shrapnel SH-1149	[produced by Vinnie Moore]