Z archiwum...rocka : Finlandia

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Finlandia. Pokaż wszystkie posty

piątek, 3 października 2025

Wintersun

Wintersun - zespół założony przez Jariego Mäenpää, byłego frontmana grupy Ensiferum. Nowa
grupa Jariego skoncentrowała się na graniu black metalu przeplatanego melodyjnym deathem przedstawianymi dzięki skomplikowanym riffom i przemyślanym poskładaniem.

W 2004 roku Wintersun (składający się na początku właściwie tylko z Jariego) wydał debiutancki album "Wintersun", który stał się przyczyną odejścia Jariego z Ensiferum. Album wydany został 13 września 2004 roku przez Nuclear Blast Records. Płyta nagrana została w całości przez Jariego, który wspomagany był jedynie przez perkusistę, Kaia Hahto. Jari śpiewał, grał na basie, gitarze i syntezatorze, zajął się też pisaniem muzyki, tekstami i całą produkcją.

Drugi album zespołu zatytułowany "Time" nagrany został w maju 2006 roku w studiu Sonic Pump Studios. "Time", który ma ukazać się w sierpniu 2007 r., składać ma się z siedmiu epickich i bardzo mocnych kawałków trwających łącznie ponad 65 minut. Muzyka na albumie ma mieć nowy wymiar, ale jednoczneśnie ma zachować rozpoznawalny dla Wintersun charakter. Teksty, również jak poprzednio, dotyczyć mają życia, zmian, emocji, halucynacji i snów.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wintersun	Wintersun	09.2004	-	-	Nuclear Blast 1221	[produced by Jari Mäenpää]
Time I	Wintersun	10.2012	-	-	Nuclear Blast 2106	-
The Forest Seasons	Wintersun	07.2017	-	-	Nuclear Blast 4058	[produced by Wintersun]
Time II	Wintersun	08.2024	-	-	Nuclear Blast 3147	[produced by Jari Mäenpää]

środa, 18 września 2024

HIM

HIM- Ville Hermanni Valo - założyciel i niewątpliwie najważniejsza postać fińskiej formacji HIM - przez wielu określany jest jako "chłopiec o anielskiej twarzy i diabelskim uśmiechu". Zresztą nie tylko uśmiechu. Również w jego oczach jest coś mrocznego i tajemniczego. Ten wygląd zaś chyba nie do końca jest dziełem przypadku. Przodkowie jego matki pochodzili (uwaga !) z Transylwanii (tak, tak to ojczyzna Drakuli). Być może właśnie temu Valo zawdzięcza swoje mroczne spojrzenie? Może w jego żyłach płynie jakaś cząstka krwi króla wampirów??? Któż mając takie pochodzenie i taki wygląd, a przy okazji posiadający uzdolnienia muzyczne, nie chciałby tego wykorzystać do zrobienia kariery? .

W wieku 18-tu lat Valo zaczął pomagać ojcu w prowadzeniu rodzinnego interesu, którym był... sex shop. Koledzy zazdrościli mu tej fuchy, ale on sam wiedział, że nie zamierza spędzić reszty życia za ladą sklepu. Kochał muzykę, ale był rozczarowany dźwiękami, które słyszał wokół siebie. Jego zdaniem, brakowało im duszy, nie działały na jego wyobraźnię - uznał, że czas najwyższy to zmienić.

Marzył o stworzeniu muzyki, która poruszy ludzkie dusze i serca, sprawi, że osoby jej słuchająca będą płakały rzewnymi łzami, że każdy, kto ją pozna, zapamięta ją na zawsze. Wkrótce od marzeń przeszedł do czynów. W 1995 r. wraz z kolegami, z którymi łączyły go podobne upodobania muzyczne, założył zespół. Razem mieli wizję nowej odmiany rocka, którą Ville określił mianem "love metalu". Miał on w sobie łączyć dokonania Depeche Mode z Dimmu Borgir, w scenerii rodem z filmów Davida Lyncha.
Nowopowstała grupa zyskała nazwę HIM, a jej członkowie szybko rozszyfrowali ten skrót jako His Infernal Majesty czyli Jego Piekielna Wysokość. Zespół podkreśla jednak, że nie ma to nic wspólnego z jakąkolwiek religią czy ideologią. Zapewne wyszli z założenia, że skoro wokalista ma mroczne spojrzenie i być może przodka rodem z Transylwanii, to i zespół powinien mieć adekwatną nazwę. Z drugiej strony, w wywiadzie dla niemieckiej telewizji powiedzieli, że nazwa HIM nie oznacza absolutnie nic. Wybrali ją dlatego, że jest banalnie prosta do zapamiętania i łatwa do wymówienia we wszystkich językach. Poza tym nie kojarzy się z żadnym konkretnym gatunkiem muzycznym, więc pod tym szyldem mogą grać cokolwiek tylko zechcą. Być może prawda jest taka, że początkowo panowie nie przywiązywali znaczenia do tłumaczenia skrótu HIM i rzeczywiście traktowali go jako żart, ale kiedy zaczęli być z nim identyfikowani, zmienili zdanie.

Istotnym symbolem w twórczości kapeli są trzy szóstki, powszechnie kojarzone z satanizmem - 666 to przecież numer bestii. Także w tym przypadku zespół ma do tego zupełnie inny stosunek. Dla nich 666 to symbol sprzeczności pomiędzy dobrem i złem w miłości. Miłości, która jest ważniejsza od życia i przez to bliska śmierci. Zdaniem Valo 666 symbolizuje pewien rodzaj naszych pragnień, do których dążymy za wszelką cenę, choć mamy świadomość, że w końcu nas zniszczą. Szóstki dość często pojawiają się na debiutanckiej płycie HIM - a. Album nosił tytuł "Greatest Lovesongs vol. 666", a pierwszy utwór na tym krążku to "Your Sweet Six Six Six". Kiedy włożymy kompakt do odtwarzacza to okaże się, że zawiera on ... 66 utworów. Z tego tylko pierwszych dziewięć to piosenki, potem następuje cisza podzielona na 56 fragmentów i na koniec ostatnia, sześćdziesiąta szósta część trwająca prawie osiem minut, w której dopiero po prawie sześciu minutach ciszy pojawiają się pierwsze, dziwne odgłosy. Jak by tego było mało, kiedy płyta ostatecznie się kończy, na wyświetlaczu naszego odtwarzacza widnieją już tylko same szóstki.

Jeszcze jednym ważnym znakiem kojarzonym z zespołem jest tzw. Heartagram. HIM traktuje go jako swój symbol graficzny. Stanowi on połączenie serca i pentagramu. Znak ten zdaniem muzyków wiąże się przede wszystkim z tekstami zespołu, które prezentują miłość od jej ciemnej, beznadziejnej strony.
Ville HIM wydał jak do tej pory dwie płyty. Pierwsza to wspomniany już "Greatest Lovesongs vol. 666". Krążek, który ukazał się w 1997 r., zawiera dziewięć utworów, z czego dwa to covery - "Wicked Game" Chrisa Isaaka i "(Don't Fear) The Reaper" Blue Őyster Cult. Ten pierwszy został wydany na singlu i zjednał grupie wielu fanów. Nie tylko spodobał się w rodzimej Finlandii, ale także przyniósł zespołowi sporą popularność u naszych zachodnich sąsiadów. Wersja HIMa jest bardziej agresywna, dużą rolę odgrywa w niej ostra gra gitar, ale został zachowany melancholijny klimat utworu. "(Don't Fear) The Reaper" jest już nieco mniej znany, ale równie godny polecenia. Odwrotnie niż w przypadku "Wicked Game", zespół postanowił nadać utworowi nieco łagodniejszy charakter niż miał w oryginale.

Osiągnęli to między innymi poprzez dodanie kobiecego wokalu. Inne ciekawe piosenki na płycie, to otwierający album "You Sweet Six Six Six", "For You" - ponoć jeden z ulubionych kawałków Valo, chyba najostrzejszy na krążku "It's All Tears (Drown In This Love) i następująca tuż po nim ballada "When Love And Death Embrace", która podobnie jak "Wicked Game" cieszyła się sporą popularnością.

Na początku 2000 roku na półki sklepów trafiła druga płyta HIMa "Razorblade Romance", zawierająca jedenaście kompozycji - tym razem wszystkie są autorstwa Ville Valo. Album promował singiel "Join Me", który znalazł się także na ścieżce dźwiękowej nowego filmu Rolanda Emmericha - "13th Floor". W oryginale utwór nazywa się "Join Me In Death" i taki tytuł widnieje na okładce płyty. Na singlu zrezygnowano jednak z drugiej jego części, ponoć z powodu cenzury. Sam utwór, zdaniem Valo, to współczesna wersja historii Romea i Julii.

Utwór okazał się strzałem w dziesiątkę. Przez wiele tygodni okupował szczyty list przebojów w wielu europejskich krajach. Szczególną popularność zdobył rzecz jasna w rodzimej Finlandii, ale także w Niemczech, gdzie zapanowała swoista HIMomania. "Razorblade Romance" już w pierwszym tygodniu sprzedaży trafił na szczyt niemieckiej listy przebojów i do tej pory nie opuszcza pierwszej dziesiątki. Bilety na niemal wszystkie zaplanowane w tym kraju koncerty, rozeszły się w okamgnieniu. Organizatorzy, aby umożliwić ich obejrzenie większej ilości fanów, musieli przenosić je do większych sal.

Nieco mniejszy sukces komercyjny odniósł drugi singiel "Right Here In My Arms". Trudno się jednak temu dziwić, biorąc pod uwagę fakt, że jest to nagranie znacznie ostrzejsze od "Join Me" i skierowane raczej do miłośników ostrego, gitarowego grania. A ci potrafili docenić kunszt HIMa i zadbali o to, by długo utrzymywał się na szczycie rockowych list. Ciekawostką związaną z tym utworem jest... nakręcony do niego teledysk. Wystąpiła w nim bowiem ulubiona modelka Jeana Paula Gaultiera - Ninje.

Cała płyta jest dość zróżnicowana. Słychać na niej zarówno trochę gitarowego grania, jak i słodkich ballad. Nie da się jednak ukryć, że od czasu Greatest Lovesongs..." zespół nieco złagodniał. Można też powiedzieć, że "Right Here In My Arms" i "Join Me" to dwa utwory, które wyznaczają pewne muzyczne granice w jakich porusza się HIM. W klimacie "Join Me" utrzymany jest np. "Gone With The Sin", który świetnie nadaje się na kołysankę (kiedy grają ten utwór na koncertach, Valo popisuje się swoją umiejętnością gry na dwunastostrunowej gitarze). Do spokojniejszych kawałków można także zaliczyć "Poison Girl", "Heaven Tonight" czy "One Last Time".

Wielbiciele ostrzejszego grania mogą natomiast spokojnie sięgnąć po otwierający płytę "I Love You (Prelude To Death)", "Razorblade Kiss" w refrenie którego Valo próbuje naśladować manierę wokalną Ozzego Osbourne'a, czy "Death Is In Love With Us".
Muzycznych korzeni HIMa należy doszukiwać się przede wszystkim w hard rocku lat osiemdziesiątych. Ville Valo, który odpowiada za całą twórczość zespołu, przyznaje się do fascynacji takimi wykonawcami jak Bon Jovi czy Billy Idol. Na koncertach można nawet usłyszeć w ich wykonaniu znakomicie zagraną wersję "Rebel Yell" Idola. Z rzeczy starszych szczególnie ceni Black Sabbath.

Cała_paczka Najważniejszą postacią w zespole HIM jest jej założyciel, lider i wokalista Ville Valo. To on tworzy całą muzykę grupy, to on bierze udział niemal we wszystkich wywiadach, wreszcie to on przykuwa uwagę swoim oryginalnym głosem i niezwykłym wyglądem. A prezentuje się naprawdę ciekawie. Jeszcze do niedawna Valo na scenie porównywany był do Jima Morrisona. Występował z butelką czerwonego wina w jednej ręce i z nieodłącznym papierosem w drugiej. Teraz wino poszło nieco w odstawkę, papierosy pozostały - Ville wypala ich niesamowite ilości. Nieważne, czy jest właśnie w trakcie udzielania wywiadu, czy też występu na scenie, pali jednego za drugim. Doszedł w tym już nawet do takiej perfekcji, że potrafi śpiewać z papierosem w ustach. Jak sam mówi, jak na razie jeszcze mu to nie szkodzi. Gdyby jednak okazało się, że palenie miałoby zaszkodzić jego strunom głosowym, rzuciłby je natychmiast, bo śpiewanie jest dla niego rzeczą najważniejszą. Inną oryginalną rzeczą w przypadku wokalisty HIM - a jest jego makijaż. Najczęściej można go zobaczyć mocno umalowanego, szczególnie zaś dotyczy to oczu. W ten sposób stara się jeszcze bardziej podkreślić swoje mroczne spojrzenie. Nie stroni też od szminki i czarnego lakieru do paznokci. Istotne w jego wyglądzie są również tatuaże. Ma ich, jak sam kiedyś powiedział, "zaledwie" cztery, ale za to ten, który widnieje na jego lewym ramieniu wystarczyłby za dziesięć mniejszych. Całe jego ramię pokryte jest dosyć oryginalnym ornamentem, podobno wykonanym przez kolegę. Zrobienie tak dużego tatuażu zajęło kilka miesięcy i, jak sam przyznaje, było niezwykle bolesne. Podobno zresztą, zgodził się na ten eksperyment, gdy trochę za dużo wypił, a potem głupio było mu się wycofać. Drugą osobą w grupie, która ma coś do powiedzenia i wraz z Valo często udziela wywiadów, jest basista Mige "Amour" Paananen. Obaj panowie od początku są w zespole i chyba doskonale się rozumieją, co można wywnioskować z ich zachowania podczas koncertów i wspólnego udzielania wywiadów. Jednemu z niemieckich dziennikarzy powiedzieli nawet, że w trakcie trasy koncertowej dzielą ze sobą pokój. Mige, podobnie jak Valo, przyznaje się do fascynacji muzyką lat osiemdziesiątych i końca siedemdziesiątych. Lubi Sisters Of Mercy, Black Sabbath, Ozzego Osbourne'a, AC/DC, a z nieco nowszych rzeczy - Monster Magnet. Swoją edukację muzyczną zaczynał od nauki gry na bębnach, ale jak sam przyznaje wziął o kilka lekcji za mało, żeby umieć się dobrze posługiwać tym instrumentem. Potem zaczął się uczyć gry na basie i przy tym instrumencie pozostał.

Pozostali członkowie zespołu stanowią w zasadzie tło dla tej dwójki. Praktycznie nie udzielają wywiadów, podczas koncertów stoją raczej z boku, no może nie licząc gitarzysty, który niekiedy wychodzi ze swojego kąta na scenie, żeby zaprezentować jakąś ostrą solówkę. W tej części grupy doszło też do zmian. Perkusistę Pätkä'e zastąpił pochodzący ze Szwecji Gas Lipstick, a klawiszowiec Zoltan Pluto doszedł do zespołu przed nagraniem "Razorblade Romance".

Co_będzie? Jak na razie zapowiada się, że jeśli nie nastąpi niespodziewany kataklizm, HIM czeka pasmo sukcesów. Na wiosnę 2001 roku zapowiada się nowa płyta. Ville Valo jako człowiek niezwykle pomysłowy, potrafiący na poczekaniu wymyślić najbardziej oryginalną odpowiedź na najbardziej banalne pytanie, ma już plany nawet na bardzo odległą przyszłość. Jego zdaniem piąta płyta zespołu (przypomnijmy, że do tej pory wydali dwie) będzie przeznaczona specjalnie dla miłośników jazzu.

Natomiast absolutną bombą będzie ósmy album grupy. Wykorzystają na nim etniczną muzykę plemion afrykańskich. Poza tym Valo twierdzi, że wcale nie jest powiedziane, że któregoś dnia nie rzuci tego wszystkiego i nie poprosi ojca o zatrudnienie go na pełnym etacie w jego sex shopie. Fani dobrego rockowego grania zapewne nie przyjmują do wiadomości jego żartów i wierzą, że Ville pozostanie wierny temu, co jak do tej pory wychodziło mu najlepiej, czyli tworzeniu i wykonywaniu love metalu. Zresztą, jak ktoś się dokładnie wczyta w to, co przy różnych okazjach opowiadają Ville i Mige, szybko przekona się, że panowie niekiedy wykazują brak konsekwencji w swoich słowach. Wynika to głównie z tego, że na potrzeby maglujących ich dziennikarzy, mają przygotowanych 150 różnych wersji odpowiedzi na to samo pytanie, ale i zdarza im się też wymyślić coś nowego na poczekaniu.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wicked game/For you	HIM	09.1998	-	-	Supersonic SUPERSONIC 023	[written by Chris Isaak][produced by Hiili]
When Love And Death Embrace	HIM	06.1997	-	-	Terrier 74321 53088 2 [Fin]	[written by Ville Hermanni Valo ][produced by Hiili]
Join Me In Death	HIM	11.1999	-	-	G.U.N. Supers 74321704542	[written by Ville Hermanni Valo ][produced by John Fryer]
Poison Girl	HIM	07.2000	-	-	GUN – 74321 96173 2/6	[written by Ville Hermanni Valo ]
Gone With The Sin	HIM	10.2000	-	-	Supersonic Records SUPERSONIC 063	[written by Ville Hermanni Valo ][produced by John Fryer]
In Joy And Sorrow/Again	HIM	10.2001	-	-	Supersonic 74321 891372	[written by Ville Hermanni Valo ][produced by HIM , T. T. Oksala]
Heartache Every Moment/Close To The Flame	HIM	01.2002	-	-	BMG Finland Oy 74321915572	[written by Ville Hermanni Valo ][produced by HIM , T. T. Oksala, Kevin "Caveman" Shirley]
Buried alive by love/When Love And Death Embrace	HIM	05.2003	30[2]	-	RCA 82876523162	[written by Ville Hermanni Valo ][produced by HIM ]
The sacrament/Buried Alive By Love	HIM	06.2003	23[2]	-	BMG 82876558802	[written by Ville Hermanni Valo ][produced by HIM ]
The funeral of hearts	HIM	03.2003	15[4]	-	BMG 82876585792	[written by Ville Hermanni Valo ][produced by HIM ]
Solitary man/Please Don't Let It Go (Live)	HIM	05.2004	9[5]	-	RCA 82876610652	[written by Neil Diamond][produced by HIM ]
Wings of a butterfly/Poison Heart	HIM	09.2005	10[4]	87	Sire W 686CD2	[written by Ville Hermanni Valo ][produced by HIM ]
Killing Loneliness	HIM	05.2006	26[4]	-	Sire 699	[written by Ville Hermanni Valo ][produced by HIM ]
The Kiss of Dawn	HIM	09.2007	59[1]	-	Sire W 779	[written by Ville Hermanni Valo ][produced by HIM ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Greatest love songs Volume 666	HIM	08.1998	-	-	RCA 74321 62348 2	[produced by Hiili Hiilesmaa]
Razorblade romance	HIM	01.2000	-	-	RCA 74321 75034 2	[silver-UK][produced by John Fryer]
Deep shadows and brilliant highlights	HIM	08.2001	-	190[1]	RCA 74321 877492	[produced by HIM,T,T. Oksala,Kevin Shirley]
And love said no...1997-2004	HIM	03.2004	30[15]	-	RCA 82876606062	[gold-UK][produced by Hiili Hiilesmaa John Fryer T.T. Oksala Kevin Shirley Tim Palmer]
Love metal	HIM	04.2003	55[5]	117[1]	RCA 82876505012	[gold-UK][produced by HIM,Hiili Hiilesmaa]
Dark light	HIM	09.2005	18[3]	18[29]	WEA 9362494362	[gold-UK][gold-US][produced by Tim Palmer]
Uneasy Listening Vol. 1	HIM	11.2006	-	162	RCA 88697011682	[produced by Kevin Shirley, T.T. Oksala, John Fryer, Otto Donner]
Venus Doom	HIM	09.2007	31[2]	12	Sire 9362499890	[produced by HIM,Hiili Hiilesmaa,Tim Palmer]
Screamworks: Love in Theory and Practice	HIM	02.2010	50[1]	25	Sire 9362496998	[produced by Matt Squire]
Tears on Tape	HIM	04.2013	-	15	We Love Music 06025 3732647 1	[produced by Hiili Hiilesmaa]

poniedziałek, 20 listopada 2023

Bomfunk Mc's

Bomfunk MC's: albums, songs, playlists | Listen on Deezer Jednak prawdziwy przełom w karierze fińskiego duetu nastąpił w październiku tego samego roku, kiedy do rozgłośni radiowych i telewizyjnych trafił kolejny singel - Freestyler. Odniósł on sukces w całej Europie i nadał duetowi Bomfunk Mc's status gwiazdy wielkiego formatu. W dużej mierze przyczynił się do tego teledysk do utworu. W tym samym czasie album In Stereo tylko w Finlandii zdobył tytuł podwójnie platynowej płyty, znajdując blisko sto tysięcy nabywców. 20 listopada 2000 roku odbyła się premiera specjalnej edycji albumu In Stereo, zawierającej nowe wersje dotychczasowych utworów.

Bomfunk Mc's, to fińska grupa muzyczna wykonująca electro, techno i rap. Powstała na przełomie lat 1997/1998 w jednym z nocnych klubów w Helsinkach z inicjatywy Raymonda Ebanksa znanego jako B.O. Dubb oraz producenta muzycznego Jaakko "JS16" Salovaara.
Zespół jest autorem utworu "Freestyler", który był najlepiej sprzedającym się singlem w Europie w 2000 r. . W Polsce piosenkę wykorzystano w reklamie koncernu Era GSM.

W 1998 roku duet wydał swój debiutancki singel Uprockin' Beats, który od razu trafił na szczyt fińskiej listy tanecznych przebojów. Ukazał się on także w Australii, Belgii, Danii, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Niemczech, Norwegii, Polsce, Portugalii, Szwajcarii, Szwecji i we Włoszech. W lutym 1999 duet wydał kolejnego singla B-boys & Flygirls. Odniósł on sukces jak jego poprzednik docierając aż do 6. miejsca na liście przebojów w Finlandii. W czerwcu również 1999 roku pojawił się debiutancki album Bomfunk Mc's - In Stereo. Zadebiutował on w Finlandii na pierwszym miejscu! Promował go singel z nagraniem Rocking Just To Make Ya Move, który spotkał się z ogromnym zainteresowaniem w całej Europie.

Pierwszy singel Super Electric z długo oczekiwanego albumu Burnin' Sneakers pojawił się na rynku we wrześniu 2001 roku, na drugim ukazało się nagranie Live Your Life z gościnnym udziałem Max'C.
W 2002 piosenka "Something Going On" z Burnin' Sneakers znalazła się na oficjalnej płycie z okazji piłkarskich Mistrzostw Świata w Korei i Japonii. Trzeci album fińskiej grupy - Reverse Psychology został nagrany w nowym składzie i ukazał się 25 kwietnia 2005. W ramach zmian odszedł DJ Gismo, a na jego miejsce wstąpili Riku Pentti i Okke Komulainen, znani niegdyś jako The Skillsters.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Freestyler	Bomfunk Mc's	08.2000	2[23]	-	Dance Pool DPP 2	[written by Jaakko Salovaara,Raymond Ebanks][produced by Jaakko Salovaara]
Up Rocking Beats	Bomfunk Mc's	12.2000	11[17]	-	INCredible 670613 5	[written by Jaakko Salovaara][produced by Jaakko Salovaara]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In Stereo	Bomfunk Mc's	08.2000	33[8]	-	Epidrome EPD 494309 6	[produced by Jaakko Salovaara]

piątek, 8 lipca 2022

Jimi Tenor

Lassi Letho, mimo niecodziennego pochodzenia i równie niecodziennej biografii, jest dzisiaj postacią, na ręce której patrzy niemal cała muzyczna Europa. Dzięki jego niezwykle odświeżonej definicji jazzu i nieskrępowanemu podejściu do muzykowania, sporo lekkości i nowej energii zyskał nie tylko dzisiejszy jazz, ale i w ogóle ambitny muzycznie mainstream.

Ponieważ zanosi się na kolejny album Fina i mimo, że ich datom wydania towarzyszy szwajcarska regularność, to pochodzi on z Finlandii i najczęściej przedstawia się jako Jimi Tenor. Jego nowy longplay "Utopian Dream" ukazuje się w Europie 27 września 2001 roku. Najbardziej zaskakujące w tej zwykłej historii jednak jest to, że choć Tenor zdecydowanie i dawno opuścił rodzinną Finlandię, to materiał ten wydaje nie brytyjska wytwórnia Warp, ale ponownie fińska oficyna Sähkö.
Muzyczna biografia Tenora może być przykładem, że zawsze warto eksperymentować, i że bezruch oznacza niemal pewną, zwłaszcza artystyczną, śmierć. Trudno nie zauważyć, że ta zasada towarzyszy Finowi od samego początku. Toteż nic dziwnego, że w poszukiwaniu samego siebie przemierzył on już pół świata i mimo muzycznego wykształcenia imał się bardzo różnych profesji, z których najzabawniejszą była posada fotografa okolicznościowego na tarasie widokowym Empire State Building w Nowym Jorku. Jego muzykowanie charakteryzują przede wszystkim skłonności do eksperymentowania - nie tylko w znaczeniu poszukiwania nowej estetyki, ale przede wszystkim jeśli chodzi o niecodzienne połączenia barw i różnych, często kontrowersyjnych instrumentów. Napędzający jego muzykę saksofon tenorowy (stąd wziął się "Tenor") i flet uzupełniają tabuny elektroniki, wspomagające zarówno rytmy, jak i barwy. Są też instrumenty, które sam produkuje lub wygrzebuje nie wiadomo skąd (rosyjskie syntezatory, photophone). Na tak ekscentrycznie zarysowanym muzycznie tle pojawia się jego zdystansowany i manieryczny odrobinę wokal, więc nic dziwnego, że całość propozycji czasami ląduje w szufladzie o nazwie easy listening.
Eksperymenty dotykają również występów na żywo Fina. To także mocna i równoprawna część jego legendy. Niezwykle dynamiczne estradowe wcielenia Jimiego są ich nie powtarzalną ozdobą. Stroje, częściowo jak z obrazu "Priscillia, królowa pustyni ", a do tego energetyczny show Tenora, granie brzuchem czy skręcone tańce dodają niepowtarzalnego kolorytu niekiedy bardzo konwencjonalnej muzyce, "wyluzowananemu" i pełnemu autoironii jazzu. Jednak motorem wszystkiego są zmiany i nawet stonowane czy wręcz konwencjonalne fragmenty prędko dostają także niesamowicie ekscentrycznego szlifu oraz mnóstwa zaskakujących dodatków. To właśnie tworzy tą absolutnie nową jakość.
Dzisiaj Tenor wydaje się być u szczytu formy. Jak sam wspomina, do obecnego miejsca doprowadziły go przedziwne fascynacje. Uwielbia Barry White'a i później Georga Duke'a, ale równie wielkim był dla niego zespół Joy Division (zwłaszcza na płycie "Closer" z 1980 roku). Lubi także niektóre szczególnie muzykalne dzieła free jazzu. Pojedyncze frazy tych fascynacji niekiedy udaje się znaleźć w jego muzyce (np. największy hit Tenora, Joyowski "Take Me Baby "), niekiedy wydaje się, że bierze się ona zupełnie znikąd.
Cała jego dyskografia obejmuje sześć autorskich albumów, "Utopian Dream" będzie siódmym. Pierwsze dwa z nich, "Sähkömies" (1994) i "Europa" (1995), ukazały się nakładem Sähkö. Oficyna ta skupia najważniejsze postacie muzycznej moderny Finlandii i jest już bardzo uznana także w wymiarze ogólnoświatowym. Mimo, że "Sähkömies", zresztą doskonały i nowatorski do dzisiaj, powstawał dosłownie w kuchni, zawiera już wszystkie elementy muzyki Tenora i można powiedzieć że zdefiniował jego przyszły styl, to w pełni obraz wykonawcy pokazuje "Europa ". Muzycznie pełne, niezwykłe i wciągające to do dzisiaj dzieło. Podobno to na trasie promocyjnej tej płyty Steve Backett z Warp zobaczył Tenora rzucającego mięsem na scenie i to zadecydowało o kontrakcie. Następny krążek, już nagrany dla nowego wydawcy "Intervision "(1997), jest do dzisiaj najbardziej uznanym dokonaniem wykonawcy i jego sukcesu ani wybitnych ocen nie powtórzył pojawiający się rok później longplay "Organism".
Ubiegłoroczny album "Out of Nowhere" był dziełem szczególnym. Nagrany w Polsce z orkiestrą Teatru Wielkiego z Łodzi stanowił próbę wyjścia na nowe obszary produkowania muzyki. I choć można odnaleźć na nim ślady bardziej elektronicznego Tenora, to niewątpliwie było to udane przedsięwzięcie także i od strony autopromocji Fina. Wielki wysiłek organizacyjny, niezwykła trasa i koncerty w wielu prestiżowych miejscach i z wieloma orkiestrami, towarzysząca temu gala, wywiady i recenzje w renomowanych pismach Angoli - ostatecznie zbudowały kompletny wizerunek Tenora. Poruszając się na nowym dla siebie terytorium muzyki autentycznie orkiestrowanej, Jimi zagrał również na potrzebie próżności i snobowania się wielu możnych tego świata.
Materiał na "Utopian Dream" powstał już po odejściu z szeregów Warp i nie towarzyszyły temu żadne komentarze - poza kurtuazyjnymi i zdawkowymi informacjami, że wszystko w dalszym ciągu jest OK. Formuła współpracy po prostu się wypaliła i prawdopodobnie żadna ze stron nie mogła już drugiej dać więcej. Po kilku latach przerwy Tenor powrócił do wytwórni, o której mówił, że nigdy jej nie opuści, do Sähkö. W ciągu tych kilku minionych lat pod jej banderami pojawiały się wszelkie poboczne projekty Tenora - jako awangardowy Impostor Orchestra czy też doprawdy doskonałe projekty nagrywane z przyjaciółmi, jak Brandi Ifgray, City Of Womem czy wreszcie solowe rzeczy niezwykle pięknej i utalentowanej amerykanki Nicole Willis (prywatnie jego żony).
Nowa płyta jest powrotem do bardziej lo-fi twarzy Tenora - dla mnie jego ulubionego wizerunku. Proponując doskonały "update" do mocno wyblakłego w ostatnich latach postrzegania jazzu, równocześnie także nowej elektronice dodaje powagi, jaką dla sporej części publiczności niesie w sobie tylko jazz. Doskonale wyważona w muzycznych proporcjach, jak zwykle pełna erudycji i na szczęście szalona, należy bezwzględnie do jego najlepszych propozycji. Dzisiaj wiadomo, że 35-letni Tenor znajduje się w szczytowej formie. Szkoda zatem, iż szumnie zapowiadany występ Fina w Jarocinie nie doszedł w końcu do skutku. Dla niego byłbym pewnie w stanie przetrzymać nawet dźwiękową masakrę "Acidów", która podobna miała koncert Jimiego poprzedzać.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Outta space	Jimi Tenor	02.1997	197[1]	-	Warp WAP 87	[written by Jimi Tenor][produced by Jimi Tenor]
Sugar daddy/Take me baby	Jimi Tenor	06.1997	174[1]	-	Warp WAP 93	[written by Jimi Tenor][produced by Jimi Tenor]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Intervision	Jimi Tenor	03.1997	158[1]	-	Warp WARP 48	[produced by Jimi Tenor]
Organism	Jimi Tenor	03.1999	199[1]	-	Warp WARPCD 60	[produced by Jimi Tenor]

poniedziałek, 9 maja 2022

Nightwish

Pomysł założenia zespołu "narodził się" w lipcu 1996r. o północy, kiedy Tuomas spędzał czas z przyjaciółmi przy ognisku. Pierwsze trzy piosenki, będące nastrojową, akustyczną muzyką zostały nagrane między październikiem, a grudniem 1996r. W tym czasie zespół miał trzech członków: Tuomas'a, Tarję i Emppu.
"Chcieliśmy przekonać się jak brzmiałaby nasza muzyka po dodaniu perkusji (Jukka doszedł do zespołu) i gitary elektrycznej zamiast akustycznej" przyznaje Tuomas. Po kilku tygodniach prób weszliśmy do studia. W tym czasie zarejestrowaliśmy siedem utworów, które znalazły się na limitowanej edycji naszego pierwszego albumu - "Angels Fall First", który miał swoją premierę w 1997r.

W maju 1997r. Nightwish podpisał kontrakt płytowy z fińską wytwórnią Spinefarm Records, na nagranie dwóch albumów. Na jego mocy zespół nagrał w kwietniu cztery nowe piosenki. Przed wydaniem "Angels Fall First" wypuszczono pierwszy singiel - "The Carpenter", który szybko znalazł się na ósmym miejscu oficjalnej listy przebojów w Finlandii. Album, z którego pochodził wydany singiel został wypuszczony na początku października i znalazł się na trzydziestej pierwszej pozycji.
Nightwish zagrał swój pierwszy koncert w Kitee 31 grudnia 1997r. Po tym występie zespół pokazał się na żywo w zimie tylko siedem razy, bo Jukka i Emppu odbywali służbę w wojsku, a Tarja była zajęta nauką. Nie przeszkodziło to jednak w rozszerzeniu kontraktu z Spinefarm na wydanie dodatkowego, trzeciego albumu.

W kwietniu 1998r. nakręcono pierwszy teledysk do singla "The Carpenter". Klip był gotowy na początku maja i po raz pierwszy pokazano go w Jyrki. Tuomas i Tarja w międzyczasie udzieli wywiadu, który opublikowano pod koniec maja. W lecie do zespołu dołączył basista Sami Vänskä, z którym grupa zabrała się do nagrywania nowego albumu. Zespół wszedł do studia na początku sierpnia, a nagrania zakończyły się w październiku. 13 listopada Nightwish zagrał w Kitee. Podczas tego występu nakręcono video do drugiego singla, którym był "Sacrament Of Wilderness". Utwór ten ukazał się 26 listopada, a album, z którego pochodził nazwano "Oceanborn" i wydany został 7 grudnia 1998r.
Wszystkich zaskoczył sukces "Oceanborn". Album uplasował się na piątym miejscu na oficjalnej fińskiej liście przebojów, a promujacy go "Sacrament Of Wilderness" był numerem jeden przez tydzień.

W zimie 1999r. Nightwish zagrał wiele koncertów w całym kraju podczas trasy, która trwała trzy miesiące. Wystąpił także podczas telewizyjnego programu związanego z listą przebojów. Wiosną "Oceanborn" został wydany poza Finlandią, a zespół wyruszył w maju w trwajacą dwa i pół miesiąca trasę, występując na wszystkich większych metalowych i rockowych festiwalach. W tym samym czasie wydany został kolejny singiel - "Sleeping Sun" - napisany dla niemieckiej wytwórni Elipse. W kwietniu utwór oficjalnie ujrzał światło dzienne w Niemczech i zawierał także takie utwory jak: "Walking In The Air", "Swanheart" i "Angels Fall First". W Niemczech sam singiel sprzedał się w 15.000 kopii w ciągu zaledwie jednego miesiąca. W kwietniu Nightwish odebrali złote płyty za album "Oceanborn" i singiel "Sacrament Of Wilderness". Wkrótce okazało się także, że zespół wyruszy wkrótce na europejską trasę koncertową, która składać się będzie z dwudziestu sześciu występów, jako suppot przed niemiecką grupą Rage.

Na początku 2000r. zespół ponownie wszedł do studia aby nagrać swój trzeci już album. Jednak praca nad płytą zeszła na drugi plan, gdy okazało się, że Nightwish wraz z piosenką "Sleepwalker" dostał się do fińskich kwalifikacji do konkursu Eurowizji. Zespół przeszedł przez wszystkie eliminacje bez problemu, jednak w ostatcznej fazie uplasował się na drugim miejscu mimo przeważającej liczby głosów publiczności w teległosowaniu.

Nowy album "Wishmaster" został nagrany w maju, a zespół wyruszył w trasę promocyjną, która miała swój początek w Kitee, rodzinnym mieście członków zespołu. Podczas jej trwania Nightwish odebrał złote płyty za album "Oceanborn" i single: "Sacrament Of Wilderness", "Walking In The Air" i "Sleeping Sun". "Wishmaster" zaraz po wydaniu uplasował się na pierwszym miejscu fińskiej listy przebojów i nie opuszczał go przez kolejne trzy tygodnie. W tym czasie także dostał złotą płytę. Został także nazwany albumem miesiąca w niemieckim magazynie "Rock Hard" (nr 6/2000), wyprzedzając takie gwiazdy jak Bon Jovi czy Iron Maiden.

"Wishmaster" pojawił się także na dwudziestej pierwszej pozycji na niemieckiej liście przebojów i na sześćdziesiątej szóstej we Francji. Trasa koncertowa "Wishmaster World Tour" rozpoczęta w Kitee odwiedziła wszystkie największe festiwale, a w końcowej fazie zawitała nawet do Ameryki Południowej. Trzy tygodniowe występy w Brazylii, Chile, Argentynie, Panamie i Meksyku szybko sprawiły, że Nightwish urósł do miana gwiazdy pierwszego formatu. Dobrą formę zespołu udowadniały także wystepy na takich imprezach jak: Wacken Open Air, Biebop Metal Fest i pierwsze europejskie tournee z Sinergy i Eternal Tears Of Sorrow. W listopadzie Nightwish miał okazję zagrać w Montrealu, w Kanadzie.

Kolejnym projektem zespołu było wydanie pełnego zapisu koncertu na DVD i VHS. Występ ten odbył się w finlandzkim Tampere 29 grudnia 2000r. Materiał na nim zarejestrowany wydano w kwietniu 2001r. (Finlandia). Na świecie krążek ten miał swoją premierę latem 2001r. Po zakończeniu występu Nightwish odebrali platynową płytę za album "Wishmaster" i złotą za singiel "Deep Silent Complete".
W marcu 2001 Nightwish ponownie wkroczył do studia by nagrać własną wersję przeboju Gary'ego Moore'a - "Over The Hills And Far Away" z dwiema nowymi piosenkami i odświeżoną "Astral Romance" z pierwszego albumu grupy. W Finlandii materiał ten wydany został na kasecie w czerwcu 2001r. Niemiecka wersja (wydania przez wytwórnię Drakkar) zawierała sześć dodatkowych utwórów na żywo zarejestrowanych podczas koncertu w Tampere. Taka wersja wydana została latem 2002r. w całej Europie jako pełny album.

Video do piosenki "Over The Hills And Far Away", które ponownie uzyskało w Finlandii tytuł Platynowej Płyty zostało nakręcone w kwietniu 2001r. w rodzinnym kraju muzyków. Fińska trasa koncertowa z tego samego roku skończyła się w Nivala i działalność zespołu miała się na tym zakończyć. Tuomas wybrał się na wycieczkę do Laponii by zebrać myśli, kilka spraw uległo zmianie i Nightwish na szczęście wznowił działalność. Nawiązując do jego własnych słów, Tuomas chciał rozwiązać zespół z powodu przedłużenia się niezgodności w samej grupie.

Na szczęście tak się nie stało. Niestety Sami Vänskä, basista grający w zespole od albumu "Oceanborn" postanowił odejść. Marco Hietala, znany m.i. z występów z takimi grupami jak Tarot czy Sinergy obiecał zastąpić Samiego w nagraniach nowego albumu i trasie koncertowej. Nightwish podpisał kontrakt z King Foo Entertainment, a ich nowym menagerem został długoletni przyjaciel Ewo Rytkönen. Aby uczcić "nowy początek" 24 listopada 2001r. został otwarty pierwszy sklepik z produktami dla fanów zespołu na oficjalnej stronie. Nagrywanie nowego albumu zatytułowanego "Century Child" rozpoczęło się w styczniu 2002r.

Początek 2002r. przyniósł zespołowi kilka dobrych wiadomości w przeciwieństwie do poprzednich ciężkich czasów. Zarówno cały zespół jak i pojedynczy członkowie byli wysoko notowani w zagranicznych magazynach. "Ever Dream", pierwszy singiel z nowej płyty w dwa dni po swojej premierze uzyskał tytuł Złotej Płyty. W tym samym czasie zespół ogłosił, że po zakończeniu trasy koncertowej "Century Child World Tour" robi sobie roczną przerwę, podczas której Tarja ma dokończyć studia w Niemczech. To oświadczenie wywołało kolejną falę spekulacji wśród fanów na temat rzekomego rozpadu zespołu, które jednak okazały się całkowicie bezpodstawne.

"Century Child" ukazało się w maju 2002r. i pobiło rekord sprzedaży, w Finlandii stało się Złotą Płytą w dwie godziny! W czasie dwóch tygodni sprzedano 30.000 egzemplarzy albumu, za co zespół został uhonorowany Platynową Płytą. W tym samym czasie Nightwish stale okupował pierwsze miejsca fińskich list przebojów z singlem i albumem po raz pierwszy w swojej historii. W innych krajach sytuacja wyglądała podobnie jak w Finlandii: w Niemczech "Century Child" znalazło się na piątym miejscu, w Austrii na piętnastym i były to najwyższe notowania Nightwish w tych krajach. W czerwcu zespół wystąpił w Ameryce Południowej, a wszystkie jego koncerty sprzedały się jak świeże bułeczki.

W Brazylii cały nakład pierwszej edycji "Century Child" został wyczerpany w jeden dzień, a rewelacyjna trasa koncertowa nie mogła pozostać niezauważona w Europie. Wiele koncertów zostało zarejestrowanych na żywo i można je było obejrzeć w Internecie. "Century Child" sprzedało się w Finlandii w 59.000 egzemplarzy stając się drugim najlepiej sprzedającym albumem w 2002r. Planowana przerwa rozpoczęła się pod koniec 2002r. Podczas niej Jukka koncertował z Sethian i Bitch Driven, Tuomas z Sethian, For My Pain i Timo Rautiainen & Trio Niskalaukaus, Emppu z Altarią, a Marco z Tarotem. Po niespełna roku zespół ponownie wrócił do pracy.

11 marca Jukka i jego dziewczyna Satu zostali rodzicami. Na świat przyszła ich pierwsza córka, Luna. Rodzina Marco także się powiększyła. Basista zespołu po raz drugi został ojcem, tym razem na świat przyszły bliźniaki. Na listopad 2003r. Nightwish zarezerwował sobie czas w studiu by zacząć nagrywanie nowego albumu. Zespół odebrał też podwójną platynę za album "Century Child" (60.000 sprzedanych egzemplarzy). W maju Tarja wydała oficjalne oświadczenie, że kilka miesięcy wcześniej wyszła za mąż i wkrótce wraz z mężem wróci do Finlandii.

Nowe DVD "End Of Innocence" zostało wydane (po kilku zmianach terminu) 6 października 2003r., a zespół rozpoczął nagrywanie materiału na nową płytę. Ich piąty, pełny album zatytułowany "Once" ma być najważniejszym wydawnictwem zespołu. Fińska Prezydent Tarja Holonen, która dużo słyszała o dokonaniach Nightwish zaprosiła Tarję i jej męża Marcelo Cabuli na przyjęcie z okazji Dnia Niepodległości, które odbyło się w Pałacu Prezydenckim. Suknia Tarji została uznana za najszykowniejszą kreację wieczoru. Przez Świętami 2003 Nightwish zorganizował specjalną aukcję charytatywną, w której wystawiono planszę z wodospadem znaną z trasy promocyjnej "Century Child". Cały dochód (1750 EUR) został przeznaczony na Dom Dziecka znajdujący się w fińskim miasteczku Ristiina.

Nadejście roku 2004 było z niecierpliwością oczekiwane zarówno przez fanów jak i sam zespół. Nagrania w studiu były dla Nightwisha bardzo wyczerpujące fizycznie i psychicznie. Ostateczne poprawki odbyły się w Studio Phoenix w Londynie z udziałem Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej znanej m.i. ze ścieżki dźwiękowej do trylogii "Władca Pierścieni". Wstawki orkiestrowe zostały napisane przez Pipa Williamsa, producenta Status Quo i Uriah Heep.

Na pierwszy singiel promujący "Once" zespół wybrał melodyjny utwór "Nemo". W lutym Nightwish przystąpił do kręcenia do niego teledysku. Reżyserem klipu został Antti Jokinen, który wcześniej pracował dla m.i. Shanii Twain, Celine Dion i Eminema. Wraz z wydaniem nowej płyty Nightwish wprowadził kilka zmian w kontrakcie z wytwórnią i nowy materiał wydany został przez Nuclear Blast, a Spinefarm Records zajął się jedynie dystrybucją płyty na terenie Finlandii. Nuclear Blast wyłożył na promocję "Once" sporo pieniędzy, zwłaszcza w Niemczech. Zdjęcia zespołu i okładka albumu były pokazywane w telewizji, można je było znaleźć w metrze, autobusach i prasie. Dzięki temu każdy Niemiec zna dziś Nightwish .

"Once" zaledwie w jeden dzień po swojej premierze uzyskało tytuł Złotej Płyty, tak jak singiel "Nemo". Zespół latem rozpoczyna swoje światowe tournee składające się z 150 koncertów na wszystkich kontynentach, które potrwa do końca 2005r. Trasa ta będzie najdłuższą i największą zarazem w historii Nightwish.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nemo	Nightwish	05.2004	87[20]	-	Nuclear Blast NB 1289	[written by Tuomas Holopainen][produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
Wish i had an angel	Nightwish	10.2004	60[6]	-	Nuclear Blast NB 1336	[written by Tuomas Holopainen][produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
The sirens	Nightwish	09.2005	138[1]	-	Nuclear Blast NB 1398	[written by Tuomas Holopainen][produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
Amaranth	Nightwish	09.2007	120[1]	-	Nuclear Blast NB 1925	[written by Tuomas Holopainen][produced by Tuomas Holopainen]
Storytime	Nightwish	11.2011	176[1]	-	Nuclear Blast NB 2801	[written by Tuomas Holopainen][produced by Tuomas Holopainen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Once	Nightwish	06.2004	102[6]	-	Nuclear Blast NB 1291	[ produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
Highest hopes-The best of Nightwish	Nightwish	10.2005	140[1]	-	Mercury 987372	[ produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
End of an era	Nightwish	06.2006	115[1]	-	Nuclear Blast NB 1679	[ produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen,Marko Hietala]
Dark Passion Play	Nightwish	10.2007	25[5]	84[2]	Nuclear Blast NB 19232	[ produced by Tuomas Holopainen]
Made in Hong Kong	Nightwish	03.2009	196[1]	-	Nuclear Blast NB 19612	-
Imaginaerum	Nightwish	12.2011	69[3]	27[3]	Nuclear Blast NB 2789	[ produced by Tuomas Holopainen]
Endless Forms Most Beautiful	Nightwish	04.2015	12[3]	34	Nuclear Blast NB 34 642	[ produced by Tuomas Holopainen]
Decades	Nightwish	03.2018	62[1]	-	Nuclear Blast 727361405700	[ produced by Tuomas Holopainen, Tero Kinnunen, Nightwish]
Decades: Live in Buenos Aires	Nightwish	12.2019	94[1]	-	Nuclear Blast 0727361489724	-
Human. :II: Nature.	Nightwish	04.2020	28[3]	110	Nuclear Blast 0727361520427	[ produced by Tuomas Holopainen]

środa, 26 sierpnia 2020

Ann Christine

Ann Christine Nyström (obecnie Silén ), urodzona 26 lipca 1944 r. , to fińska piosenkarka rockowa i popowa.
Ann Christine Nyström jest prawdopodobnie najbardziej znana jako reprezentantka Finlandii na Konkurs Piosenki Eurowizji w Luksemburgu w 1966 roku z piosenką „ Playboy ”. Ann Christine, czyli Anckie, miała swój wielki przełom w 1962 roku piosenką „ Kun twistataan ”, fińską wersją „ Let's Twist Again ”. Rok wcześniej wygrała konkurs talentów Nuorten tanssihekti z pięcioletnim kontraktem nagraniowym jako pierwszą nagrodą. Ale nigdy nie wydała albumu, jednak około 30 singli i EP-ek w latach 1962-1969.

Do jej największych hitów należą „ See See Rider ”, „ Odota en ”, „ La Laika ”, „ Pata pata ” i „ Liian monta päivää ”. Chociaż wielu dziś kojarzy ją z hitami, w rzeczywistości była piosenkarką rockową i jest uważana za pierwszą artystkę rockową w Finlandii. Chociaż jest pochodzenia fińsko-szwedzkiego, nagrała wszystkie swoje płyty w języku fińskim i angielskim. Do najważniejszych wydarzeń w jej karierze należy, oprócz ESC 1966, turnee po Szwecji z Cornelisem Vreeswijkiem i Gunnarem Wiklundem latem 1966 roku.

Nyström pracowała jako artystka na pełny etat do 1973 roku, kiedy zdecydowała się go rzucić po 11 latach w showbiznesie. Następnie przez ponad 30 lat pracowała w bankowości. Od połowy lat 70-tych mieszka w Sztokholmie i całkowicie porzuciła estradę. W końcu zrobiła kilka wyjątków i wystąpiła w fińsko-szwedzkim programie telewizyjnym „Schlager på lager” w 2003 i 2005 roku, a także wystąpiła jako artystka na fińskim Melodifestivalen w 2007 roku.

poniedziałek, 13 maja 2019

Darude

Darude (a właściwie Ville Virtanen) urodził się 17 lipca 1975 roku w Finlandii. Debiutował w 1999 roku singlem "Sandstorm", który królował na parkietach największych klubów całego świata.
Początki kariery Virtanena to amatorskie utwory tworzone na komputerze jeszcze w szkole średniej. W miarę jak zainteresowanie muzyką rosło, artysta przerzucał się na coraz nowocześniejszy sprzęt.

Darude kontynuował tworzenie muzyki, od czasu do czasu wydając płyty demo i wysyłając je do stacji radiowych. Od 1997 roku utwory te można było ściągnąć ze strony MP3.com. W 1999 roku Virtanen dał demo utworu "Sandstorm" producentowi JS16. Zaraz po tym podpisał kontrakt z jego wytwórnią i wydał utwór na singlu. "Sandstorm" osiągnął sukces na całym świecie, między innymi zyskał status platynowej płyty w Finlandii i dostał się na 3. miejsce brytyjskiego zestawienia.
Niedługo potem Darude wydał swój debiutancki album "Before the Storm", który sprzedał się w 800 tys. egzemplarzy i dostał 3 nagrody Grammy. Promowały go single "Feel the Beat" i "Out of Control".

Rok 2001 to trasa koncertowa i kolejne płyty artysty - "Before the Storm: Australia Tour", a następnie "Before the Storm: Special Edition". Dwa lata później Darude powrócił z krążkiem "Rush". Na nim znalazły się kolejne hity - "Music" i "Next to You" oraz tytułowy "Rush". Wszystkie trzy utwory lądowały na szczytach list przebojów, a "Next to You" był remiksowany przez DJ-ów na całym świecie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sandstorm	Darude	06.2000	3[39]	83[10]	Neo NEO 033	[platinum-UK][gold-US][written by Ville Virtanen][produced by JS16][5[14].Hot Disco/Dance;Groovilicious 227 12"]
Feel the Beat	Darude	11.2000	92[2]	-	Arista 74321757302	[written by Jaakko Salovaara][produced by Jaakko Salovaara][5[13].Hot Disco/Dance;Groovilicious 242 12"]
Feel the Beat	Darude	11.2000	5[24]	-	Neo NEO 045	[written by Jaakko Salovaara][produced by Jaakko Salovaara][5[13].Hot Disco/Dance;Groovilicious 242 12"]
Out of Control (Back for More)	Darude	09.2001	13[12]	-	Neo NEO 067	[written by JS16][produced by JS16]
Sandstorm	Darude	10.2001	-	-	-	[written by Ville Virtanen][produced by JS16][5[13].Hot Disco/Dance;Groovilicious 263 12"]
Feel the Beat [remix]	Darude	12.2001	-	-	-	[8[13].Hot Disco/Dance;Groovilicious 269 12"]

piątek, 4 maja 2018

Sahkó Records

Początkiem tej pierwszej fińskiej wytwórni były nielegalne house’owe imprezy, organizowane od 1989 r: przez Hyperdelic Housers. Trzonem tej grupy DJ-ów byli Mika Vainio, Tommi Gronlund i Esko Routamaa. Mimo wielu problemów, głównie z policją, zyskali pewną popularność i na początku 1993 r. postanowili założyć w Helsinkach wytwórnię Sahkó, dając upust swoim możliwościom twórczym.

Zanim na początku 1994 r. ukazał się pierwszy CD Metri autorstwa Vainio (pod pseudonimem 0), Sahkó zdążyło opublikować pięć EP-ek z radykalnie minimalistycznym techno, m.in. Guacamole Orchestra Saab 96, Hertsi Kohina i Philus PH. Tommi Gronlund, szef firmy, pracując jednocześnie jako architekt nawet nie marzył o tym, że Sahko szybko stanie się integralną częścią światowego podziemia muzyki techno. Ich płyty, także następne single, np. Sil Electronics, zostały szybko zauważone przez takich ludzi, jak Mixmaster Morris, Mike Paradinas, którzy zaczęli je umieszczać na swoich oficjalnych miesięcznych „Top 10” w takich magazynach jak angielskie „DJ”, „Mixmag”, czy niemiecki „Frontpage”.

Muzycy Sahko zostali zaproszeni w 1994 r. na Love Parade do Berlinaa, biorąc aktywny udział w Interference Festival. Na składance, która ukazała się rok później, można znaleźć dwie oryginalne kompozycje Panasonic „Sahkotin” i Hertsi „Ohitus”. Nowy projekt Vainia - Panasonic, został w 1995 r. przejęty przez brytyjską wytwórnię Blast First, która wkrótce wydala albumy Vakio i Kulma oraz m.in. EP-kę Osasto.

Sahkó po kilku kolejnych singlach wydała w 1996 r., wspólnie z wytwórnią Telepathic, album amerykańskiego muzyka Freda Giannelliego Telepathic Romance. Równolegle do wydawnictw Sahkó działają dwa pododdziały - PUU, który zasłynął dotychczas publikacją dwóch albumów ekscentrycznego muzyka Jimi Tenora Sahkómies i Europa (podpisał potem kontrakt z wytwórnią Warp) i Unitones (wspólnie z drugą fińską wytwórnią Dum), który wydał dotychczas jedynie składankę Distant Music.

środa, 30 sierpnia 2017

Children Of Bodom

Zespół został założony w Espoo w Finlandii, miasto te leży 10 kilometrów od stolicy Helsinek. Children Of Bodom zostało założone po koniec 1997 roku, w tym roku został wydany ich debiutancki krążek "Something Wild". Przed zmianą nazwy na obecną, grupa nazywała się Inearthed. Inearthed zostało założone przez Alexiego i Jaske w 1993 roku. Potem Ale, Henka i klawiszowiec J. Pirisjoki dołączyli do zespołu. Wydali dwa demo albumy, pierwsze zatytułowali "Ubiquitos Absence Of Remission" - zawierało cztery utwory, zostało nagrane w 1994 roku w Astia Studios. Drugie demo nazwali "Shining", które zawierało również cztery kawałki, zostało nagrane dwa lata później. Muzyka na obu tych demach była bardzo dobra, ale totalnie inna niż ta, którą teraz gra Children Of Bodom. Inerthed grało melodyjny death metal. Z zespołu odszedł klawiszowiec, zastąpił go Janne. Na początku był tylko muzykiem, który miał zagrać partie keyboardu na "Something Wild", ale potem został pełnoprawnym członkiem zespołu. Na początku planowano, że "Something Wild" zespołu Inearthed wyda mała belgijska wytwórnia, ale Sami Tenetz (Thy Serpent) zabrał demo "Something Wild" ze sobą do bossa wytwórni Sprinfarm Records Ewo Rytkönen'a, któremu tak bardzo spodobał się ten materiał, że postanowił podpisać z zespołem kontrakt.
Inearthed mieli kontrakt z dobrą wytwórnią, więc wycofali się ze współpracy z belgijską wytwórnią i zdecydowali się zmienić nazwę na Children Of Bodom. Nazwa powstała od tragicznej historii. Bodom to nazwa małego jeziora, leżącego 20 kilometrów na północ od Helsinek (niedaleko domu Alexiego ). 5 czerwca 1960, jezioro to było miejscem biwaku czterech młodych ludzi. Dwóch piętnastoletnich dziewcząt i dwóch osiemnastoletnich chłopaków, zostali bestialsko zamordowani przez mordercę uzbrojonego w siekierę, pomimo straszliwych ran przeżyła jena osoba, która teraz leczy się w szpitalu psychiatrycznym. Morderca nie został nigdy złapany.
"Something Wild" został wydany w Finlandii przez Spinefarm w listopadzie 1997 roku. Potem muzycy uzyskali kontrakt z Nuclear Blast, na wydawanie debiutu poza rodzimą Finlandią. Następnie grupa nagrała utwór "Children Of Bodom", który została umieszczona na singlu promującym album, numer utrzymywał się przez 8 tygodni na pierwszym miejscu fińskiej listy przebojów. Pierwsza trasa koncertowa (z Hypocrisy, Benediction i Covenant) odniosła wielki sukces, trasy nie mógł zagrać Janne, ponieważ musiał zdawać ostatnie egzaminy do szkoły, zastąpiła go przyjacielka zespołu Erna. Potem zespół pojechał na drugą trasę (z Night In Gales, które zastąpiło Gorgoth, Dismember, Agathodaimon i Raise Hell) tym razem na keyboardach grał Janne, pomagała mu Kimberly Goss (ex-Dimmu Borgir/Therion - obecnie Sinergy, dziewczyna Alexiego). Powstawały kolejne nowe utwory i wreszcie wydano drugi album grupy, zatytułowany "Hatebreeder". Przed wydaniem dużego albumu wypuszczono singiel "Downfall", który zawierał m.in. cover Stonesów "No Commands".
"Hatebreeder" został wydany na początku 1999 roku. Potem zespól pojechał na koncerty do Japonii, gdzie zagrał trzy koncerty, dwa w Osace, jeden w Tokyo, które został nagrany i wydany jako limitowany CD-Box. We wrześniu grupa pojechała na kolejną trasę z In Flames, Dark Tranquility i Arch Enemy (Na trasie grał Janne :). Na początku maja 2000 roku CoB nagrali kolejny singiel "Hate Me", który ponownie powędrował na pierwsze miejsce fińskiej listy przebojów. Trzeba dodać, że singiel ten osiągnął w Finlandii status płyty platynowej !!!. W lutym zespół grał czternastym Metal Fest w Milwaukee.
30 października został wydany nowy album "Follow The Reaper", wydany przez Nuclear Blast zarówno w Europie jak i w USA. W pierwszym tygodniu sprzedaży "Follow The Reaper" znalazł około 50.000 tysięcy nabywców w środkowej Europie. Znalazł się na listach najlepszych krążków w Niemczech (46 pozycja), we Francji (88), Austrii (38), a w Finlandii na trzecim. Children Of Bodom wyjechało w trasę razem z Primal Fear i Sacred Steel na początku 2001 roku.
W 2003 roku na rynku japońskim ukazuje się album "Bestbreeder from 1997 to 2000", który jest składanką utworów studyjnych i koncertowych, a także zawiera cover "Rebel Yell" (oryginalnie Billy Idol).
Jeszcze w tym samym roku Children of Bodom wydaje czwarty studyjny album zatytułowany "Hate Crew Deathroll", który w wersji limitowanej zawiera cover grupy Slayer "Silent Scream", a w wersji japońskiej dodatkowo znalazł się utwór The Ramones "Somebody Put Something in my Drink".
Po nagraniu tego albumu grupę opuścił gitarzysta Alexander Kuoppala, a w jego miejsce pojawił się Roope Latvala znany z Sinergy czy też wcześniej Waltari.
Pod koniec roku 2004 planowane jest pierwsze DVD zespołu o tytule "Trashed, Lost & Strungout" na którym mają być zamieszczone utwory w wersji live, reportaż z Helsinek , video i inne niespodzianki.
W 2005 roku "dzieciaki" wydają kolejny album. Krążek intrygująco zatytułowany "Are You Dead Yet?" niestety ciekawej muzyki ze sobą nie przyniósł. Finowie poszli w stronę nowoczesnego grania, odeszli od wypracowanego przez lata stylu kierując się w stronę MTV, nu metalu i innych, niezbyt cenionych w metalowym światku wynalazków. Miejmy nadzieję, że zmądrzeją.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In Your Face/Oops, I Did It Again	Children Of Bodom	02.2006	144[1]	-	Spinefarm 602498721278 [Fin]	[written by Alexi "Wildchild" Laiho ][produced by Mikko Karmila]
Blooddrunk/Lookin' Out My Back Door	Children Of Bodom	03.2008	78[1]	-	Spinefarm 1762736	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Are You Dead Yet?	Children Of Bodom	09.2005	-	195[1]	Spinefarm 001	[produced by Mikko Karmila,Anssi Kippo ]
Blooddrunk	Children Of Bodom	04.2008	44[2]	22[2]	Spinefarm 1764750	[produced by Mikko Karmila,Peter Tägtgren ,Janne Warman]
Skeletons In The Closet	Children Of Bodom	10.2009	-	81[1]	Spinefarm 2711495	-
Relentless, Reckless Forever	Children Of Bodom	03.2011	-	42[2]	Spinefarm 2760465	[produced by Matt Hyde, Children of Bodom]
Halo Of Blood	Children Of Bodom	06.2013	-	54[1]	Nuclear Blast NB 2953	[produced by Peter Tägtgren]
I Worship Chaos	Children Of Bodom	10.2015	-	92[1]	Nuclear Blast NB 3503	[produced by Mikko Karmila,Peter Tägtgren]

sobota, 11 lutego 2017

Apocalyptica

Apocalyptica – fiński zespół muzyczny złożony z trzech (dawniej czterech) wiolonczelistów po klasycznej edukacji muzycznej i perkusisty. Wykonywana przez grupę muzyka zawiera wpływy heavy metalu i muzyki poważnej.
Apocalyptica została utworzona w 1996 roku przez czterech wiolonczelistów. W tym samym roku nagrali swój pierwszy krążek Plays Metallica by Four Cellos, na którym znalazły się wyłącznie covery Metalliki. W 1998 Apocalyptica nagrała drugi album Inquisition Symphony, który także zawierał covery Metalliki, ponadto covery Faith No More, Sepultura i Pantera oraz trzy własne kompozycje.
W 1999 Antero Manninen opuścił grupę i został zastąpiony przez Perttu Kivilaakso. Rok później Apocalyptica wydała trzecią płytę, Cult, która zawierała dziesięć oryginalnych kompozycji i tylko trzy covery. W 2002 zespół opuścił Max Lilja.
W 2003 Apocalyptica wydała czwarty album, Reflections. Przy nagrywaniu pięciu utworów tej płyty zespołowi towarzyszył perkusista Dave Lombardo. W 2005 pojawił się kolejny, piąty krążek, Apocalyptica, a do zespołu dołączył na stałe perkusista Mikko Sirén. We wrześniu 2007 grupa wydała szósty studyjny krążek, Worlds Collide.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Szwa]	Komentarz
Path Vol. 1 & 2	Apocalyptica feat. Sandra Nasic	05.2001	-	100[1]	Island 572 798-2	-
Seemann	Apocalyptica feat. Nina Hagen	10.2003	-	73[2]	-	-
Bittersweet	Apocalyptica feat. Ville Valo and Lauri Ylönen	12.2004	-	8[15]	Universal 986 924-	-
Wie weit	Apocalyptica feat. Marta Jandová	02.2005	-	60[4]	Universal 987 035-0	-
Life Burns	Apocalyptica feat. Lauri Ylönen	05.2005	-	80[4]	Universal 987 119-6	-
I'm Not Jesus	Apocalyptica	10.2007	-	-	Zomba 88697-155597	[149[1].UK Singles Chart
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Cult	Apocalyptica	11.2000	-	80[1]	Mercury 542 984-2	-
Reflections	Apocalyptica	05.2003	131[5]	42[8]	Motor / Urban / Def Jam 063 683-1	-
Apocalyptica	Apocalyptica	02.2005	61[5]	6[10]	Vertigo 986 983-1	-
Amplified : A Decade Of Reinventing The Cello (best Of)	Apocalyptica	05.2006	158[1]	23[6]	Universal 06024 9840335 8	-
Worlds Collide	Apocalyptica	09.2007	45[5]	10[5]	Gun 88697 157322	111[1].UK Albums Chart
7th Symphony	Apocalyptica	08.2010	34[8]	5[6]	Dragnet 88697 635902	-
Shadowmaker	Apocalyptica	05.2015	76[2]	15[3]	Harmageddon OMN15084	-

sobota, 15 października 2016

Dark Sarah

Pod mrocznym pseudonimem Dark Sarah ukrywa się Heidi Parvainen - była wokalistka Amberian Dawn, która rozstała się z zespołem w listopadzie 2012. Pierwszy ich album (River of Tuoni) jest jednym z moich ulubionych w ogóle, jeśli chodzi o symfoniczny metal - mocny klasyczny wokal Heidi bardzo przypadł mi do gustu.

Po opuszczeniu zespołu wokalistka postanowiła (podobnie jak Tarja Turunen po rozstaniu z Nightwish) skupić się na karierze solowej i spełnić swoje muzyczne marzenia. Album zatytułowany Behind The Black Veil powinien ukazać się jeszcze w tym roku. Będzie to koncept album, opowiadający historię młodej kobiety o imieniu Sarah, która zostawiona przed ołtarzem przez przyszłego męża prawie załamuje się, ale udaje jej się to przezwyciężyć i część niej staje jest "Mroczą Sarah". Brzmi dramatycznie, ale wygląda na to, że taka też będzie muzyka na tym albumie.

Dwa utwory promujące album: Save Me i Memories Fall. W tym drugim gościnnie występuje Manuella Kraller - była wokalistka Xandrii (tak, Xandria rozstała się z kolejną wokalistką, z którą nagrała świetny album Neverworld's End). Na albumie wystąpią jeszcze Inga Scharf z Van Canto i Kasperi Heikkinen (U.D.O, Merging Flare). Wokalistkę w zespole wspomagają doświadczeni instrumentaliści.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	US	Wytwórnia [Fin]	Komentarz
Behind The Black Veil	Dark Sarah	04.2015	-	-	Inner Wound Recordings IW83051	-

sobota, 23 kwietnia 2016

Tasavallan Presidentti

Tasavallan Presidentti – nazwę tego fińskiego zespołu, utworzonego na początku 1969 roku, tłumaczy się jako Prezydent Republiki. Początkowo jego skład tworzyli: Juhani Aaltonen (saksofon, flet), Jukka Tolonen (gitara), Mans Groundstroem (bass), Frank Robson (wokal), Vesa Aaltonen (perkusja).

Jeszcze w 1969 udało się zespołowi wydać debiutancką płytę – ‘Tasavallan Presidentti’. Materiał muzyczny zgromadzony na albumach formacji to w dużej mierze melodyjne kompozycje, częstokroć wzbogacone o partie wokalne. Silnym atutem grupy była porywająca gra na gitarze Tolonena (w chwili debiutu miał zaledwie siedemnaście lat), oraz partie solowe w których dochodziło do starć między gitarą a saksofonem.

Późniejsze albumy zespołu zawierają więcej awangardowych elementów, zbliżając się brzmieniowo do niektórych grup z kręgu Canterbury. Muzyka Tasavallan Presidentti często też bywa porównywana do osiągnięć zespołu Traffic. W sierpniu 1974 roku, po nagraniu czterech albumów i odbyciu ostatniego tournee po Szwecji, Tasavallan Presidentti zawiesili działalność. W ostatnich latach zespół postanowił jednak przypomnieć o sobie. Pierwszym przejawem reunion grupy okazało się wydanie na płycie zapisu koncertów z Helsinek z 2000 i 2001 roku – ‘Still Struggling For Freedom’.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Fin]	Komentarz
Time Alone With You / Obsolete Machine	Tasavallan Presidentti	11.1969	-	-	Love LRS 1026	-
Solitary / Deep Thinker	Tasavallan Presidentti	06.1970	-	-	Love LRS 1045	-
Sisältäni portin löysin / Selvä näkijä	Tasavallan Presidentti	11.1972	-	-	Love LRS 2001	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Fin]	Komentarz
Tasavallan Presidentti	Tasavallan Presidentti	12.1969	-	-	Love LRLP 7S	[produced by Otto Donner]
Magneettimiehen kuolema	Pekka Streng & Tasavallan Presidentti	12.1970	-	-	Love LRLP 28	[produced by Måns Groundstroem]
Tasavallan Presidentti	Tasavallan Presidentti	.1971	-	-	Columbia (EMI) 4E-062-34264 [Szwe]	[produced by Bob Azzam]
Lambertland	Tasavallan Presidentti	04.1972	-	-	Love LRLP 60	[produced by Sam Charters]
Milky Way Moses	Tasavallan Presidentti	04.1974	-	-	Love LRLP 102	[produced by Peter Eden]
Still Struggling for Freedom	Tasavallan Presidentti	.2001	-	-	TAVA-002	[produced by Deniz Betretdin]