Tiny Yong

Thiên Hương (ur. 8 lutego 1944 r.), zwykle nazywana Tiny Yong,
to piosenkarka popularna we Francji w latach 60. XX wieku. Urodziła się we Francuskich Indochinach i ma wietnamskie pochodzenie. 

 

Thiên Hương urodziła się w Phnom Penh, stolicy Kambodży, w ówczesnych Francuskich Indochinach. Jej ojciec był lekarzem. Jako dziecko przeprowadziła się z rodziną do Sajgonu, gdzie studiowała w Couvent des Oiseaux w Đà Lạt. W 1958 roku rodzina przeniosła się do Paryża, gdzie jej ojciec kontynuował pracę lekarza, a matka otworzyła wietnamską restaurację.Thien Huong pobierała lekcje aktorstwa i po raz pierwszy pojawiła się na scenie w 1960 roku w „Les Justes” Alberta Camusa i „L’Épouse injustement soupçonnée” Jeana Cocteau. Śpiewała również piosenki wietnamskie i francuskie w lokalnym kabarecie „La table du mandarin”.  

 

W 1961 roku Thien Huong wydała swoją pierwszą EP-kę „Le Monde de Suzie Wong”, na której akompaniował jej Jacques Loussier. Wystąpiła w telewizji w programach „L’École des vedettes” i „Discorama” oraz w filmie Roberta Hosseina „Le Jeu de la vérité”. Z piosenkarzem Jeanem Philippe'em nagrała utwór „La Prison de bambou”, który w 1962 roku zdobył nagrodę Prix Marco Polo de Venise. W tym samym roku zagrała w filmie Piero Pierottiego „Marco Polo”, śpiewała w ścieżce dźwiękowej do filmu Marcela Camusa „L’Oiseau de paradis” i kontynuowała występy w telewizji i klubach nocnych.

 

  W 1963 roku Jacqueline i Henri Salvador podpisali z nią kontrakt z wytwórnią płytową Disques Salvador i nadali jej pseudonim Tiny Yong. Jej pierwsze wydawnictwo w tej wytwórni zawierało utwory „En rêve”, wersję utworu Roya Orbisona „In Dreams”, oraz „Tais-toi petite folle”, wersję utworu The Shirelles „Foolish Little Girl”, które zyskały popularność. Po nich ukazał się „Je ne veux plus t’aimer”, jej wersja utworu Goffina i King  „I Can't Stay Mad at You”, po raz pierwszy nagrana przez Skeetera Davisa. Tiny Yong zyskała popularność w programie radiowym „Salut les copains”, który promował ją jako jedną z wokalistek nowej fali „yé-yé”, a kilka jej nagrań stało się hitami na listach przebojów we Francji. 

 

Nadal regularnie pojawiała się we francuskiej telewizji i reklamach, zyskując przydomek „la yéyé du pays du sourire” (choć nie pochodziła z Tajlandii, nazywanej czasem „krainą uśmiechów”).  W 1964 roku wydała EP-kę „Je t’attendrai”, na której znalazł się utwór „Les garçons m’aiment”, wersja piosenki Jeffa Barry’ego i Ellie Greenwich „When the Boy’s Happy (The Girl’s Happy Too)”. Na kolejnej EP-ce znalazła się piosenka „Tiny”, częściowo autobiograficzna, a także kilka piosenek napisanych przez Henriego Salvadora, a także wersja utworu Beatlesów „Eight Days a Week” („Huit jours par semaine”). Wystąpiła również w filmie „Les Parias de la gloire”, a w 1965 roku wzięła udział w konkursie Rose d'Or.  

 

W kwietniu 1966 roku po raz ostatni wystąpiła w telewizji. Wkrótce potem zakończyła karierę nagraniową po nieporozumieniu z Jacqueline i Henrim Salvadorem.Wystąpiła w filmie Nicolasa Gessnera z 1967 roku „La Blonde de Pékin”. W 1968 roku wróciła do Sajgonu, gdzie występowała w kabarecie, zanim zdecydowała się wycofać z występów publicznych. W 1970 roku wróciła do Paryża i po raz ostatni zagrała w serialu telewizyjnym „Allô Police”. Po przejściu na emeryturę z branży rozrywkowej wyszła za mąż i otworzyła kilka restauracji, najpierw w Paryżu, a później w Saint-Germain-des-Prés, Pont-sur-Yonne i Montpellier. Nadal mieszka w Montpellier. W 2017 roku wydano kompilację jej nagrań na płycie CD.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
En Rêve (In Dreams)/Syracuse/Tais-Toi Petite Folle (Foolish Little Girl)/Ma Poupée (Charms)	Tiny Yong	03.1963	B1:30[18]	-	Salvador 432.905	[B1:written by H Miller, H Greenfield, M Pon]
Je Ne Veux Plus T'Aimer (I Can't Stay Mad At You)/Le Carrosse Blanc/Tu Es Seule (String Along)/Un Seul Garçon Sur La Terre (The Boy Of The Year)	Tiny Yong	10.1963	B2:55[16]	-	Salvador 432.989	[B2:written by Bob Goodman, R. Mullan, B. Michel]
Je T'Attendrai/Les Garçons M'Aiment (When The Boy's Happy)/Il Reviendra (Little Girl Blue)/Mon Chien Et Moi	Tiny Yong	02.1964	A2:62[4]	-	Salvador 434.840	[A2:written by J. Barry, E. Greenwich, Bernard Michel]
Huit Jours Par Semaine (Eight Days A Week)/Tu Es Le Roi Des Menteurs/Le Tigre (Paper Tiger)/Je Reviens Pour Toi (I'm Coming For You)	Tiny Yong	03.1965	A1:78[2]	-	Rigolo RI 18728	[A1:written by John Lennon, Paul McCartney, M. Pon]

Les Chaussettes Noires

Les Chaussettes Noires (po ang. „Czarne Skarpety”) to francuski zespół rockandrollowy
założony w 1960 roku, który wraz z Les Chats Sauvages był jednym z pionierów muzyki rockowej we Francji. Pierwotnie w skład zespołu wchodzili Claude Moine, znany również jako Eddy Mitchell (wokal), William Benaïm (gitara solowa), Tony D'Arpa (gitara rytmiczna), Aldo Martinez (gitara basowa) i Jean-Pierre Chichportich (perkusja). 

 Les Chaussettes Noires podpisali kontrakt z wytwórnią Barclay Records pod koniec 1960 roku, dla której zespół nagrał wiele udanych płyt gramofonowych, w tym: „Be-Bop-A-Lula” (1960), „Tu parles trop” (1960), „Daniela” (1961) - która pozostaje ich największym przebojem, „Eddie Sois Bon” (1961) - francuska adaptacja utworu Chucka Berry'ego „Johnny B. Goode” z 1958 roku, „Hey Pony” (1961), „Madame Madam” (1961), „Dactylo rock”. (1961), „La leçon de twist” (1962), „Le twist du canotier” (1962) z Maurice’em Chevalierem oraz „Parce que tu sais”. Nagrali również cover autorskiego przeboju Erniego Mareski z 1962 roku, „Shout! Shout! (Knock Yourself Out)”. 

W 1962 roku zespół wydał swój jedyny album studyjny „Le 2.000.000eme disque des Chausettes Noires”. Zespół przestał istnieć w 1962 roku wraz z odejściem Mitchella do służby wojskowej. Karierę solową rozpoczął w 1963 roku. Grupa zakończyła nagrywanie pod koniec 1964 roku. W wyniku wymiany lub integracji w skład zespołu weszli również: Michel Santangeli (perkusja), Arturo Motta (perkusja), Armand Molinetti (perkusja), Gilbert Bastelica (perkusja), Michel Gaucher (saksofon), Mick Picard (saksofon) i Paul Benaïm (gitara rytmiczna). 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Tu Parles Trop (You Talk Too Much)/Be Bop A Lula	Les Chaussettes Noires	01.1961	A:9[20];B:10[6]	-	Barclay 60261	[A:written by G. Aber, J. Jones, R. Hall][B:written by G. Vincent, Vesta, C. Moine]
Daniela/Eddie sois bon	Les Chaussettes Noires	02.1961	1[3][53]	-	Barclay 60270	[written by G. Garvarentz, A. Pascal ]
Hey Pony (Pony Time)/Fou D'Elle (Everybody Got A Date But Me)/O Mary Lou/La Bamba Rock	Les Chaussettes Noires	04.1961	A1:26[15];A2:51[2];B1:45[3]	-	Barclay 70383	[A1:written by C. Moine, D. Covay, J. Berry][A2:written by C. Moine, Pullen][B1:written by A. Pascal, Greenfield, N. Sedaka]
Madame ! Madame !/Dactylo Rock	Les Chaussettes Noires	07.1961	B:13[15]	-	Barclay 60279	[B:written by C. Moine, L. Missir]
Noël De L'An Dernier/ Vivre Sa Vie/Le Twist Du Père Noël/Noël De France	Les Chaussettes Noires	10.1961	B1:50[4]	-	Barclay 70412	[B1:written by C. Nicolas, G. Garvarentz]
Le Twist/Rock Des Karts/Quand Je Te Vois (Pretty Little Angel Eyes)/Petite Sheila (She She Little Sheila)	12.1961	A1:14[12]	-	Barclay 70417	[A1:written by G. Aber, R. Revil, H. Ballard]
La Leçon De Twist/Volage (Run Around Sue)/Peppermint Twist (1ere Partie)/Peppermint Twist (2me Partie)	Les Chaussettes Noires	02.1962	A1:9[20];A2:45[15]	-	Barclay 70427	[A1:written by D. Gerard, L. Morisse, G. Mengozzi][A2:written by Greibin, A. Ferrari, A. Maresca, D. DiMucci]
Le Chemin De La Joie/Non Ne Lui Dis Pas (The Mountain's High)/Petite Sœur D'Amour (Little Sister)/Les Enchaînés (Unchained Melody)	Les Chaussettes Noires	04.1962	A1:30[11]	-	Barclay 70444	[A1:written by Hortis, Borly]
C'Est Bien Mieux Comme Ça/Samedi Soir/Farewell Mam'zelle/Retiens La Nuit[A2,B1,B2:Les Play Boys]	Les Chaussettes Noires Avec Gillian Hills	05.1962	A1:90[1]	-	Barclay 70433	[A1:written by Ch. Aznavour, G. Garvarentz]
Le Twist Du Canotier/ Moi, Avec Une Chanson/Mômes De Mon Quartier/Un Clochard M'A Dit	Maurice Chevalier Avec Les Chaussettes Noires	05.1962	A1:16[15]	-	Barclay 70454	[A1:written by N. Roux, G. Garvarentz
Je Reviendrai Bientot/Shout Shout/Roly Poly/Hey, Let's Twist	Les Chaussettes Noires	08.1962	A1:21[5]	-	Barclay 70458	[A1:written by C. Moine, Johnny Otis]
Parce Que Tu Sais/Le Temps Est Lent/Toi Quand Tu Me Quittes/C'Est La Nuit	Les Chaussettes Noires	09.1962	A1:12[15]	-	Barclay 70470	[A1:written by C. Nicolas, G. Garvarentz]
Comment Reussir En Amour [EP]	Les Chaussettes Noires	12.1962	25[18]	-	Barclay 70469	-
Boing Bong/Oublie-Moi	Les Chaussettes Noires	12.1962	B:23[7]	-	Barclay 60350	[B:written by N. Roux, G. Garvarentz]
Ne Délaisse Pas (Gonna Get Home Some How)/Il Revient (Say Mama)/Jezebel/Ceci Est Mon Histoire (A Big Fat Saturday Night)	Les Chaussettes Noires	02.1963	A1:60[1]A2:18[29];B1:74[2]	-	Barclay 70529	[A1::written by C. Moine, Vesta][A2::written by G. Aber, J. Meeks, J. Earl][B1::written by Ch. Aznavour, W. Shanklin]
Ni Ton Fil Ni Ton Aiguille (Silver Threads And Golden Needles)/Juste Ça (Just In Case)/Je Te Veux Toute A Moi (I Wanna Be Your Man)/Autant De Choses	Les Chaussettes Noires	01.1964	B1:73[17]	-	Barclay 70615	[B1:written by Lennon, P. Barouh, P. McCartney]
Misirlou/La Nuit Est Belle (I Feel Good All Over)/Je Voudrais Bien Dormir (California Sun)/Oh Dis Eddie	Les Chaussettes Noires	05.1964	A2::79[4]	-	Barclay 70651	[A2:written by R. Bernet, Scott, Blackwell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
100% Rock	Les Chaussettes Noires	12.1961	40[1]	-	Barclay 80 147	-
Rock 'N' Twist	Les Chaussettes Noires	12.1961	40[1]	-	Barclay 80 160	-
2.000.000ème Disque	Les Chaussettes Noires	12.1962	80[1]	-	Barclay 80 171	-
Comment Réussir En Amour (B.O.F.)	Les Chaussettes Noires	12.1962	55[1]	-	Barclay 80 187	-
Chaussettes Noires Party	Les Chaussettes Noires	12.1963	55[1]	-	Barclay 80 197	-
Chaussettes Noires Story	Les Chaussettes Noires	04.1974	8[35]	-	Barclay	-

Gelu

 

María de los Ángeles Rodríguez Fernández, znana pod pseudonimem artystycznym Gelu (Granada, 12 lutego 1945r), to hiszpańska piosenkarka pop z lat 50. i 60-tych XX wieku.

 Szczególnie popularna w pierwszej połowie lat 60-tych i będąca prototypem tzw. „dziewczyny yé-yé”, zyskała sławę w 1958 roku, wygrywając konkurs „Música al azar” (Muzyka na chybił trafił) w Radiu Granada.Po triumfie w rodzinnym mieście przeniosła się najpierw do Madrytu, a następnie do Barcelony, gdzie nagrała swoje dwa pierwsze hity dla wytwórni La Voz de su Amo : „Los gitanos”  i „Después de seis tequilas” . 

Te utwory zapoczątkowały krótką, ale intensywną karierę, z przebojami takimi jak „Siempre es domingo” , „Cuanto más lejos estoy” i „Carnavalito gitano” , a także coverami piosenek Petuli Clark, takimi jak „Ciao ciao”  i „Pinta mi mundo” . W 1963 roku osiągnęła szczyt popularności, nagrywając z zespołem Los Mustang hiszpańską wersję utworu „La partita di pallone” , piosenki włoskiej piosenkarki Rity Pavone.  

Odbyła sześć udanych tras koncertowych po obu Amerykach i zdobyła trzy złote płyty. W tym samym okresie nagrała również kilka piosenek z solistą Tito Morą, z którym przez kilka lat utrzymywała romantyczny związek. Później wyszła za mąż za katalońskiego piosenkarza Santiago Palau (Santy). W 1968 roku, będąc u szczytu sukcesu, wycofała się z muzyki.

Danyel Gérard

Danyel Gérard (ur. 7 marca 1939r jako Gérard Daniel Kherlakian) to francuski piosenkarz popowy
i kompozytor.  Gérard urodził się w Paryżu we Francji, jego ojciec był Ormianinem, a matka Korsykanką. Dorastał głównie w Rio de Janeiro w Brazylii. W 1953 roku wrócił do Paryża i został chórzystą w Notre Dame. Następnie grał w zespole rockandrollowym The Dangers. W 1958 roku dokonał swoich pierwszych nagrań: „Viens” (cover przeboju „When” zespołu Kalin Twins) i „D'où reviens-tu Billy Boy” (adaptacja utworu Dorothy Collins „Where Have You Been, Billy Boy”), stając się jednym z pierwszych młodych francuskich piosenkarzy, którzy odnieśli sukces w rock and rollu (jego jedynymi rywalami na tym etapie byli Richard Anthony, Claude Piron (później znany jako Danny Boy) i Gabriel Dalar), choć jego wpływ komercyjny był bardzo ograniczony.  

 

Pomimo późniejszej, rewizjonistycznej interpretacji jego wizerunku jako francuskiego Elvisa Presleya, był jednak jedną z pierwszych francuskich gwiazd rocka. Po nagraniu kolejnej EP-ki z coverem utworu Dona Gibsona „Oh Lonesome Me” („O pauvre moi”), który został przyćmiony przez konkurencyjną wersję Sachy Distela oraz adaptację utworu „Passion Flower” („Tout l'amour”) zespołu Fraternity Brothers, został powołany do wojska i w latach 1959–1961 stacjonował w Afryce Północnej.  

 

Następnie był wokalistą i gitarzystą w różnych bistrach. Po powrocie wznowił karierę wokalną, wydając w 1961 roku niewielki przebój „Oh Marie-Line”, ale do tego czasu został wyprzedzony przez nowszych wokalistów, takich jak Johnny Hallyday. Zaczął również pisać piosenki, pisząc utwory dla Johnny'ego Hallydaya, Sylvie Vartan, Dalidy, Richarda Anthony'ego, niemieckiej gwiazdy Cateriny Valente, aktorki Marie Laforêt i austriackiego piosenkarza Udo Jürgensa. Po osiągnięciu wielkiego sukcesu z francuską wersją utworu Pata Boone'a „Speedy Gonzales” („Le petit Gonzalès”), pomimo konkurencji ze strony wersji Dalidy, w 1963 roku został pierwszym artystą, który podpisał kontrakt z nowo powstałą wytwórnią Disc AZ, wydając dla niej dwie kolejne EP-ki, zanim wydał swoje najlepsze nagranie z tamtego okresu - wznowienie utworu Chucka Berry'ego „Memphis, Tennessee”. Po tym nastąpiły kolejne przeboje, ale w połowie lat sześćdziesiątych jego sława przygasła i zajął się produkcją płyt, szczególnie dla Michela Corringe'a. 

 

Powrócił w 1970 roku z francuskim hitem „Même un clown”, ale jego międzynarodowy przełom nastąpił w 1971 roku z piosenką „Butterfly”, którą nagrał w kilku językach i która sprzedała się w siedmiu milionach egzemplarzy. Utwór znalazł się na listach przebojów w całej Europie, osiągając 1. miejsce w Niemczech, Szwajcarii, Szwecji i Francji, 5. miejsce w Holandii, 10. miejsce w Wielkiej Brytanii i 2. miejsce w Republice Południowej Afryki; w Stanach Zjednoczonych osiągnął 78. miejsce. Został nagrodzony złotą płytą przez Recording Industry Association of America.  

 

Od tego czasu stał się standardem popu i został również wykorzystany w filmie The Mad Aunts Strike Out. Po tym krótkim sukcesie, cieszył się kilkoma innymi europejskimi hitami, w tym „Ti-laï-laï-laï (l'armenien)”, który odzwierciedlał jego ormiańskie korzenie, ale nigdy więcej nie nagrał niczego, co miałoby taki sam wpływ jak jego przełomowy hit. Do ciekawszych nagrań z tego okresu należą album „Atmosphère”, na którym znalazły się zarówno „Butterfly”, jak i funkowy groover „Sexologie”, a także kolejny, logicznie zatytułowany „Atmosphère 2”, na którym znalazł się przebój „D'Amérique au coeur du Japon”, a także album „Gone With the Wind” z końca lat siedemdziesiątych, na którym znalazł się nostalgiczny „Les temps changent”. 

 

Oprócz własnych nagrań, Gérard nadal poświęcał się komponowaniu muzyki dla innych artystów. Gérard powrócił na scenę koncertem w paryskiej Olympii 20 listopada 1978 roku. Koncert był wyprzedany, a w jego wykonaniu wystąpił 21-osobowy zespół i orkiestra pod dyrekcją francuskiego kompozytora i trębacza Yvana Juliena. W finale na scenie Gérardowi towarzyszył cały zespół cyrkowców. Anton Karas wykonał również swoją kompozycję „Harry Lime Theme” z filmu „Trzeci człowiek”. Gérard odniósł kolejny wielki sukces na francuskich listach przebojów dzięki utworowi „Mélodie mélodie”, pochodzącemu z jego albumu o tym samym tytule z 1978 roku. Doprowadziło to do licznych występów telewizyjnych i radiowych we Francji i Niemczech. Po koncercie w Paris Olympia przejął trzon orkiestry i założył siedmioosobowy zespół Horde, z którym zagrał szereg koncertów w Paryżu i na południu Francji w latach 1978 i 1979. Kontynuował nagrywanie do lat osiemdziesiątych, zanim wycofał się z życia publicznego, aby czerpać korzyści ze swoich niemałych tantiem.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Oh Marie Line/Milles rayons/Je n'oublierai jamais/Laisse crier ton cœur - Kissin' Time	Danyel Gérard	10.1961	A1:79[2]	-	Polydor 21.813	[written by D. Gerard, R. Bernet]
Leçon De Twist (Twistin' The Twist)/Peanut Butter/A Ma Chance (Midnight)/Quand Tu Es Là (Chuck-A-Luck)	Danyel Gérard	02.1962	A1:2[23]	-	Polydor 21 833	[written by G. Mengozzi, D. Gérard, L. Morisse]
Le Petit Gonzalès (Speedy Gonzales)/Mon Coeur Sera Roi/Gong Gong (I'm Blues)/Chatanooga Twist	Danyel Gérard	04.1962	A1:12[27]	-	Polydor 21 850	[written by B. Quaye, D. Gerard, D. Hill, E. Lee]
Ça N'Finira Jamais/Le Ciel Peut Attendre/L'Incendie/Reviendra-t-il Le Temps	Danyel Gérard Et Les Danger's	11.1962	B1:96[1]	-	Polydor 21 878	[B1:written by D. Gerard, R. Bernet]
Je/Sortez Sans Moi/Toujours Cette Guitare/Elle Est Trop Loin	Danyel Gérard Avec Les Champions	08.1963	A1:7[7];A2:76[2];B1:32[9];B2:9[15]	-	AZ EP 941	[A1:written by Danyel Gérard, Michel Jourdan ][A2:written by Dan Gérard, André Pascal][B1:written by Danyel Gérard, Michel Jourdan ][B2:written by Danyel Gérard, Daniel Hortis]
America/Le Petit Bandit De Juarez/Sugar Shake/Les Roses Sont Fanées	Danyel Gérard Avec Les Champions	10.1963	A1:32[15];B1:41[14]	-	AZ EP 942	[A1:written by Salvet, Bernstein][B1:written by Figuier, Gérard, Voss]
Memphis Tennessee/Mais Avec Mon Cœur/L'Heure Est Arrivée/Hava Nagila	Danyel Gérard	02.1964	A1:10[20]	-	AZ EP 948	[written by P. Barouh, D. Gérard, Chuck Berry ]
D'accord D'accord/Cher Danyel/Il Pleut Dans Ma Maison/Il N'y A Pas Si Longtemps	Danyel Gérard	06.1964	A1:20[34];B1:57[10]	-	AZ EP 953	[A1:written by P. Barouh, D. Gérard, L. Tamblyn][B1:written by J. Plante, D. Gérard]
On S'en Balance/Rosa/ Pourquoi Pas ?/J'ai Le Droit De T'aimer	Danyel Gérard	10.1964	B1:45[21]	-	AZ EP 961	[B1:written by Vline Buggy, Danyel Gerard]
Comme Tu Es Jeune/Cherchons Du Travail/Ne Pleure Pas Pour Lui/Tu As Changé	Danyel Gérard	05.1965	A2:17[6]	-	AZ EP 980	[A2:written by M. Jourdan, D. Gerard]
Je N'Aime Pas Quand.../ Regarde/Tu Me Souris, Tu Ne Dis Rien/Les Petits Rats	Danyel Gérard	06.1966	B1:62[12]	-	AZ EP 1042	[B1:written by D. Gérard, D. Hortis][produced by Lucien Morisse]
Meme Un Clown/Qui Je Suis	Danyel Gérard	05.1970	A1:60[8]	-	CBS 4970	[written by D. Gérard, H. Barnes, R. Bernet]
D'Amérique Au Coeur Du Japon/Caroline	Danyel Gérard	01.1972	A1:61[4]	-	CBS CBS 8055	[written by D. Gérard, R. Bernet, H. R. Barnes][produced by Danyel Gérard]
Le gypsy / Marylène	Danyel Gérard	06.1973	A1:24[6]	-	Polydor 2056.242	[written by D. Gerard, R. Bernet][produced by Danyel Gérard]
Ti - Laï - Laï - Li (L'Arménien)/L'Arménie	Danyel Gérard	10.1973	A1:50[9]	-	Sonopresse CH 40.097	[written by D. Gerard, R. Bernet]
Un Grand Amour/Lady Bird	Danyel Gérard	04.1975	A1:16[21]	-	Gypsy Production CH 40.192	[written by D. Gérard, R. Roussel Béranger]
Vivre	Danyel Gérard	08.1975	A1:47[3]	-	Polydor	[written by J. Cegarra / Daniel Guichard]
Passionnement/En Ce Temps La Monsieur	Danyel Gérard	01.1976	A1:61[2]	-	Gypsy Production CH 40.203	[written by Danyel Gérard, Richard R. Béranger]
Titre-7603	Danyel Gérard	03.1976	43[2]	-	-	-
Les Temps Changent (God Save The Queen)/Nil	Danyel Gérard	05.1977	A1:9[15]	-	Sonopresse CH 40.237	[written by D. Gérard, R. R. Béranger, D. Gérard]
Mélodie, Mélodie/Mélody	Danyel Gérard	09.1978	A1:4[11]	-	Gypsy Production CH 40.292	[written by D. Gérard, P. Slade, R. Béranger]
Helosie/Marcher	Danyel Gérard	01.1979	A1:26[13]	-	Gypsy Production CH 40.293	-
Marylou	Danyel Gérard	06.1979	6[22]	-	Gypsy Production CH 40.294	[written by D. Gérard, A. Pascal]
Pour vivre avec toi/Je m'en vais	Danyel Gérard	01.1980	A1:65[8]	-	EMI Electrola 008-72 103	-
Tu T'es Planté	Danyel Gérard	04.1982	80[9]	-	-	[written by D. Gérard, R. R. Béranger]
Sulirane	Danyel Gérard	04.1983	37[16]	-	-	[written by Pierre Delanoë/Didier Barbelivien /Danyel Gérard ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Ger	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Atmosphère	Danyel Gérard	.1971	-	44[1]	CBS 64222	-
Constatations	Danyel Gérard	03.1975	6[30]	-	Gypsy CH 69 634	-
Gone With The Wind	Danyel Gérard	08.1977	9[12]	-	Sonopresse 69 662	-
Marylou	Danyel Gérard	09.1979	7[4]	-	-	-
Starportrait	Danyel Gérard	.1972	-	46[2]	CBS S 61 484	-

Claude Francois

Claude Francois urodził się 1 lutego 1939 roku w Ismailii w Egipcie. Był uważany za najpopularniejszego wokalistę we Francji w latach 60. i 70-tych, wykonującego muzykę w stylu ye ye i pop. Na początku lat 60-tych wydał swój pierwszy hit "Belles, Belles, Belles", który stał się jego przepustką do dalszej kariery.

 

Od 1962 do 2002 roku sprzedano prawie 60 milionów jego płyt na całym świecie. Był artystą wielojęzycznym: wydał 277 piosenek w języku francuskim oraz około 120 piosenek w innych językach (włoskim, hiszpańskim, angielskim, a także japońskim). Miał swój żeński taneczny zespół Les Clodettes, w którym często dokonywał wielu zmian: od składu zespołu po choreografię. Artysta posiadał dość kiczowaty styl, ponieważ uwielbiał występy w kolorowych strojach z ogromną ilością cekinów. Miał dwóch synów Claude'a Juniora i Marca, którzy odziedziczyli majątek po ojcu i do dziś dbają o jego dobry wizerunek w świecie. Jego posiadłość w Dannemois została przeobrażona w piękne muzeum, które można na bieżąco zwiedzać.
Piosenka "Comme D'habitude" przypisywana Paulowi Ance, a tak naprawdę została napisała przez Claude Francois. Do największych hitów francuskiego piosenkarza można zaliczyć m.in.: "Quelquefois", "Alexandrie", "Le telephone pleure", Cette Annie-la" czy "Chanteur malheureux". Claude Francois spoczywa we Francji na cmentarzu w Dannemois. Jego grób ozdabia figura z brązu, przedstawiająca postać artysty. Zmarł we własnym mieszkaniu w Paryżu 11 marca 1978 w wyniku porażenia prądem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Comme d’habitude	Claude Francois	04.1987	50[5]	-	Philips 6172 101	[written by Jacques Revaux,Claude François,Gilles Thibault]
Même si tu revenais (Remix 90's)	Claude Francois	02.1990	5[16]	-	Philips 876 596-7	[written by Vline Buggy,Bernard Kesslair,Jacques Chaumelle]
Megamix	Claude Francois	02.1990	2[15][silver]	-	Carrere 14869	[written by Jean-Pierre Bourtayre,Bob Gaudio,Peter Allen,Judy Parker,Claude François,Etienne Roda-Gil,Adrienne Anderson,Franck Thomas,Eddy Marnay]
J'attendrai (Remix 90's)	Claude Francois	03.1990	19[8]	-	Philips 875 017-1	[written by Vline Buggy,Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland]
Alexandrie Alexandra (Technomix)	Claude Francois	03.1998	45[7]	-	-	[written by Jean-Pierre Bourtayre,Claude François,Etienne Roda-Gil]
Je vais à Rio	Claude Francois	07.1998	100[1]	-	Flèche 49.276	[written by Peter Allen,Adrienne Anderson,Eddy Marnay]
Cette année-là	Claude Francois	06.2000	79[6]	-	Philips 6172 101	[written by Bob Gaudio,Eddy Marnay]
Alexandrie Alexandra	Claude Francois	03.2012	90[6]	-	Carrere 49.352	[written by Jean-Pierre Bourtayre,Claude François,Etienne Roda-Gil]
Magnolias For Ever	Claude Francois	03.2012	77[4]	-	Carrere 49329	[written by Jean-Pierre Bourtayre,Claude François,Etienne Roda-Gil]
Belinda	Claude Francois	03.2012	170[1]	-	-	[written by Des Parton,Eddy Marnay]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Les concerts inédits de Musicorama	Claude Francois	03.1998	26[2]	-	Disques Flèche 3036112	-
En public	Claude Francois	04.2010	194[1]	-	Culture Factory 780 057	-
30 ans - Édition anniversaire	Claude Francois	10.2011	10[19]	48[6]	WEA 5051442625929	-
100% concert	Claude Francois	03.2012	116[2]	-	Warner 505310512082	-
Ses plus grands succès	Claude Francois	03.2012	144[2][platinum]	47[5]	SMM 501740-2	-
Les 50 plus belles chansons	Claude Francois	03.2012	90[4]	-	Mercury 984 9827	-
Génération Cloclo	Claude Francois	03.2012	9[10]	-	MCA 574 2662	-
Best Of	Claude Francois	03.2012	36[26]	-	Mercury 984 601-7	-
For Ever	Claude Francois	03.2012	42[9]	-	Mercury 538 150-2	-

Christophe

Christophe , pseudonim  Daniela Bevilacqua , urodzonego13 października 1945 r w Juvisy-sur-Orge i zmarł  16 kwietnia 2020 r w Brest , jest autorem tekstów , piosenkarzem i okazjonalnym aktorem francuskim .W 1965 roku , w epoce  yéyé , jedna z jego pierwszych piosenek, Aline , natychmiast staje się przebojem . Odniósł inne wielkie sukcesy w 1973 i 1974 roku z uznanymi przez krytyków albumami Les Paradis perdus i  Les Mots bleus , podobnie jak jego poprockowy album Le Beau Bizarre z 1978 roku, który jednak miał mniej komercyjny sukces. Wydany w 1983 roku tytuł Succès fou był jego ostatnim prawdziwym komercyjnym sukcesem. Po względnym zastoju wydał pięć albumów między 1996 a rokiem 2016 , w tym Comm'si la terre penchait (2001) i Les Vestiges du chaos (2016). W sumie wydał siedemnaście albumów studyjnych , trzy albumy na żywo i współpracował przy czterech filmach fabularnych w swojej pięćdziesięcioletniej karierze.

Christophe jest potomkiem włoskich imigrantów z Friuli . W 1891 r. jego pradziadek, kamieniarz Baptiste Bevilacqua, przeniósł się do Juvisy i zatrudnił wielu rodaków do pracy w rodzinnym biznesie  . Kilkadziesiąt lat później ojciec Christophe'a, Georges Jacques Bevilacqua, prowadził firmę zajmującą się instalacjami centralnego ogrzewania - która prosperowała na tyle, aby rozszerzyć się na sprzedaż sprzętu AGD - podczas gdy matka, Francuzka, była krawcową .


W wieku około ośmiu lat Edith Piaf i Gilbert Bécaud byli jego pierwszymi idolami, potem odkrył bluesa , Roberta Johnsona i Johna Lee Hookera  . W bardzo młodym wieku zafascynowany amerykańskim stylem życia , jak to przedstawiają filmy, które często ogląda w kinie, pasjonuje się także motoryzacją  . Pod koniec lat pięćdziesiątych , podobnie jak wielu  , został naznaczony przez Elvisa Presleya i Jamesa Deana i rozwijając szczerą pasję do rocka od pionierów wytwórni Sun  , przyznaje, że był pod wpływem Georgesa Brassensa .

Znalazłszy swoje powołanie, nauczył się gry na gitarze i harmonijce ustnej i wybrał pseudonim „Christophe” na cześć medalika św. Krzysztofa , który otrzymał od babci  . W 1961 roku założył amatorską grupę, którą nazwał Danny Baby et les Hooligans.

W 1963 roku Christophe rozpoczął karierę jako solista i nagrał swoją pierwszą EP-kę Reviens Sophie , co okazało się porażką.

W 1965 roku , roku, w którym odbywał służbę wojskową  ,  jego kariera tak naprawdę wystartowała dzięki sukcesie ballady Aline , która przyniosła mu uznanie: numer  1 w Francji , Hiszpanii , Belgii , w Izraelu , Turcji i Brazylii , piosenka przekracza milion sprzedanych płyt    , w tym ponad czterysta tysięcy we Francji  .

Ale wątpliwości co do tekstu (być może napisanego we współpracy z Jeanem Albertinim , jego producentem) i muzyki przyniosły mu, jakiś czas później, proces o plagiat z piosenkarzem Jacky Moulière , który oskarża go o plagiat jego piosenki La Romance . Christophe przegrywa w pierwszej instancji, ale wygrywa apelację pod koniec lat siedemdziesiątych .

W kwietniu 1966r, pojawia się pośród czterdziestu sześciu francuskich gwiazd „  yéyé  ” na zdjęciu stulecia wykonanym przez Jean-Marie Périera .

Przyszły dalszych sukcesy,  bardziej lub mniej regularne, jak Les Marionnettes ( numer  1 we Francji i Belgii), J'ai entendu la mer, Je chante pour un ami czy Excusez-moi Monsieur le professeur.

W latach 1967 i 1968 brał udział w wyścigach jako pilot, co mogło doprowadzić go do kariery pilota  . W tym okresie nie nagrywa albumów. W 1970 r. przestał się ścigać się po skazaniu na karę więzienia w zawieszeniu i zawieszenie prawa jazdy . . Lubi duże amerykańskie samochody, takie jak Cadillaki i kolekcjonuje samochody, a także różne przedmioty: stare syntezatory, szpule filmowe, szafy grające itp.  .

W 1971 roku Francis Dreyfus stworzył wytwórnię Les Disques Motors , która będzie teraz wydawać albumy Christophe'a. Wrócił do rankingu z Mal i Mes Passagère w tym samym roku oraz Oh mon Amour , Main dans la main , Belle i Rock Monsieur w 1972 roku, który ukazał się na albumie wydanym w tym samym roku . W przypadku Christophe'a sukces pojawia się ponownie, gdy jego producent Francis Dreyfus wyznacza go do usług kompozytora Jean-Michel Jarre,jako promowanego tekściarza , z którym pisze album.Les Paradis perdus  , pod silnym wpływem anglosaskich gwiazd tamtych czasów ( Pink Floyd , Lou Reed ).

Sukces  ponownie   ich stowarzyszenia zmaterializował się w 1974 roku albumem  Les Mots bleus, a także EP-ką utworu tytułowego , jeden ze szczytów kariery Christophe'a, który pozwala mu na odnowienie swojej publiczności. Następnie występował w Olympii przez dwa wyprzedane wieczory.

W 1976 roku współpracował z Borisem Bergmanem przy Samourai , który zawierał piosenkę Merci John d'être venu, dedykowaną Johnowi Lennonowi . W 1978 roku wydał album Le Beau Bizarre z tekstami  Boba Decouta , który nie odniósł sukcesu poprzednich, ale przyniósł mu uznanie krytyków. To zdecydowanie pop-rockowy album, który Liberation plasuje na liście stu najlepszych albumów w historii rock and rolla . W 1980 roku współpracował ze swoim szwagrem Alanem Z Kanem przy Pas vu, pas pris i na prośbę swojej żony Véronique, Christophe wydał singiel Aline  : reedycja przekroczyła wówczas milion egzemplarzy we Francji .

W 1983 roku jego trzecim co do wielkości sukcesem w singlach była znowu ballada Succès fou , której sprzedał około 600 000 egzemplarzy. W 1984 roku wydał Voix sans issue .

Następnie tempo jego pracy zwalnia: komponuje muzykę do pierwszego przeboju Corynne Charby , Boule de flipper  . Wydał album z adaptacjami standardów anglosaskich z lat czterdziestych - pięćdziesiątych XX wieku ( Clichés d'amore ), EP-kę ( Ne raccroche pas w 1985 roku, co ma być ukłonem w stronę młodej Stéphanie z Monako ) , ale już nie występuje na estradzie.

Potem poświęcił się głównie dla swoich zbiorów szaf  grających, rzadkich płyt i wielkich filmów - jego pasja była znana dyrektorowi francuskiej Cinémathèque, Henri Langlois , któremu pożyczył oryginalną kopię La Strada   Federico Felliniego . Jako wytrawny meloman, zawsze na bieżąco śledzi najnowsze wiadomości, w szczególności aktualizuje własną muzykę. Perfekcjonista do granic manii, może spędzić rok pracując nad brzmieniem partii perkusji.

Jego EP-ki, które przeszły prawie niezauważone przez Chiqué w 1988 roku , Christophe zmienił wytwórnię w 1995 roku . Z Motors przeniósł się do Epic , oddziału Sony .

W 1996 roku wydał Bevilacqua , ambitny album,  gdzie można go usłyszeć w duecie ze swoim idolem Alanem Vegą z amerykańskiej grupy Suicide  .

Pięć lat później 5 czerwca 2001, awangardowy album Comm'si la terre penchait , wyprodukowany przez Philippe'a Paradisa , spotyka się z lepszym przyjęciem, nawet jeśli wciąż jesteśmy daleko od poprzednich wyników sprzedaży.

Następnie zapowiedział powrót na scenę (na której nie występował od 26 lat) i dał serię koncertów w Olimpii .

Jego ostatni publiczny występ miał miejsce 21 lutego 2020 rpodczas nagrywania programu Taratata , podczas którego wykonał swój przebój Daisy w duecie z Lætitia Casta.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Aline/Je t’ai retrouvée-Je ne t’aime plus/La fille aux yeux bleus	Christophe	07.1965	1[2][30]	4[14]	Disc’AZ / Vogue EP 985	[written by Christophe]
Les marionnettes/Je suis parti-Tu n’es plus comme avant/Noël	Christophe	10.1965	1[2][24]	-	Disc’AZ / Vogue EP 999	[written by Christophe]
Je chante pour un ami/Cette vie là-La danse à trois temps/J’ai remarché	Christophe	01.1966	A1:20[3];A2:14[11];B2:12[8]	-	Disc’AZ EP 1018	[written by Christophe]
Excusez-moi Mr le Professeur/La Camargue-Pour un oui/Christina	Christophe	05.1966	5[15]	-	Disc’AZ EP 1036	[written by Christophe - Jean-Jacques Debout - R. Dumas]
J’ai entendu la mer/Cette musique-Le spectacle/Tu es folle	Christophe	07.1966	A1:21[13];B2:64[8]	-	Disc’AZ EP 1055	[written by Christophe]
À ceux qu’on aime/Avec des mots d’amour-Maman/Les amoureux qui passent	Christophe	12.1966	B1:34[13]	-	Disc’AZ EP 1085	[written by Christophe]
Mes passagères-Fait chaud ce soir	Christophe	11.1971	B:74[4]	-	Motors / Discodis MT 4018	[written by Sébastien Poitrenaud / Christophe]
Oh ! Mon amour-Good bye, je reviendrai	Christophe	04.1972	16[13]	-	Motors / Francis Dreyfus / Discodis MT 4024	[written by Michaële / Paul de Senneville / Olivier Toussaint]
Main dans la main/Nue comme la mer	Christophe	08.1972	10[21]	-	Motors / Francis Dreyfus / Discodis MT 4026	[written by Léonie - Christophe]
La vie c’est une histoire d’amour-Les jours où rien ne va	Christophe	02.1973	13[16]	-	Motors 4033	[written by Yves Dessca - Christophe]
Belle/Rock monsieur	Christophe	06.1973	11[18]	-	Motors / Francis Dreyfus / Discodis MT 4042	[written by Gilles Thibaut / Christophe]
Les paradis perdus-Mama	Christophe	01.1974	33[12]	-	Motors / Francis Dreyfus / Discodis MT 4048	[written by Jean-Michel Jarre / Christophe]
L’amour, toujours l’amour-la bête	Christophe	06.1974	50[9]	-	Motors / Francis Dreyfus / Sonopresse MT 4054	[written by Jean-Michel Jarre / Christophe]
Señorita-Le temps de vivre	Christophe	10.1974	15[11]	-	Motors / Sonopresse MT 4058	[written by Jean Michel Jarre - Christophe]
Les mots bleus-Le dernier des Bevilacqua	Christophe	03.1975	13[26]	-	Motors / Francis Dreyfus / Sonopresse MT 4061	[written by Jean Michel Jarre - Christophe]
Petite fille du soleil-Le petit gars	Christophe	09.1975	8[16]	-	Motors / Carrère MT 4073	[written by Didier Barbelivien - Christophe]
Merci John d’être venu-Paumé	Christophe	04.1976	35[9]	-	Motors / Carrère MT 4080	[written by Christophe]
Une autre vie-Paumé	Christophe	07.1976	17[16]	-	Motors / Polydor MT 4088	[written by Didier Barbelivien - Christophe]
Daisy-Macadam	Christophe	01.1977	39[15]	-	Motors / Polydor 2097 209	[written by Jean-Michel Jarre - Christophe]
La dolce vita-La mélodie	Christophe	09.1975	77[3]	-	Motors / Polydor 2 097 220	[written by Jean-Michel Jarre - Christophe]
Un peu menteur-Ce mec Lou	Christophe	09.1978	55[9]	-	Motors 2097 232	[written by Bob Decout / Christophe Bevilacqua]
Aline-Je ne t’aime plus	Christophe	07.1979	1[6][28]	-	Motors / CBS MTO 55000	[written by Christophe]
L’Italie-Question ambiance	Christophe	08.1980	59[10]	-	Motors / Labrador / CBS MTO 55006	[written by Louis Deprestige / Christophe]
Main dans la main-Les jours où rien ne va	Christophe	05.1982	7[5]	-	Motors MTO 55013	[written by Christophe - Léonie]
Succès fou-Cœur défiguré	Christophe	02.1983	3[26]	-	Motors / CBS MTO 55015	[written by Christophe]
Mon amie jalousie-Souvenir de Laura	Christophe	01.1984	87[6]	-	Motors / CBS MTO 55016	[written by Ph. Paringaux - A. Mauprey - J. Gade]
J’l’ai pas touchée-Voix sans issue	Christophe	08.1984	62[13]	-	Motors / CBS MTO 55019	[written by Boris Bergman - Christophe / Christophe]
Ne raccroche pas-Méchamment rock’n’roll	Christophe	10.1985	15[13]	-	Motors / Polygram MOO 3006	[written by P. Paringaux - Christophe]
Chiqué, chiqué/Un tour d’Harley avec Lucie	Christophe	07.1988	83[2]	-	Les Disques Motors / Polygram 870 430-7	[written by Pierre Grillet - Christophe]
Le Tourne-Coeur	Christophe	06.1996	24[1]	-	-	-
Les mots bleus	Christophe	05.2013	12[5]	-	-	[written by Jean-Michel Jarre,Daniel Bevilacqua]
Les paradis perdus	Christophe	04.2014	58[2]	-	-	[written by Jean-Michel Jarre,Christophe]
Dangereuse	Christophe	04.2016	117[1]	-	Capitol	[written by Christophe Van Huffel,Christophe,Claire Le Luhern]
Océan d'amour	Christophe	04.2016	79[1]	-	Capitol	[written by Christophe Van Huffel,Christophe,Laurie Darmon]
Lou	Christophe	04.2016	160[1]	-	-	[written by Christophe,Claire Le Luhern,Muriel Teodori]
La dolce vita	Christophe	04.2020	162[1]	-	-	[written by Jean-Michel Jarre,Daniel Bevilacqua]
Aline	Christophe	04.2020	33[1]	4[14]	Motors MTO 55000	[written by Daniel Bevilacqua]
Succès fou	Christophe	04.2020	153[1]	-	Motors / CBS MTO 55015	[written by Daniel Bevilacqua]
Les marionnettes	Christophe	04.2020	91[1]	-	AZ EP 999	[written by Daniel Bevilacqua]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Les Marionnettes	Christophe	12.1966	20[1]	-	-	-
Samouraï	Christophe	05.1976	4[12]	-	Les Disques Motors MT 44055	-
Le Beau Bizarre	Christophe	06.1978	3[36]	-	Les Disques Motors 2473 205	-
Les Mots Bleus	Christophe	06.1983	26[48]	-	Les Disques Motors MT 40 78002	-
Bevilacqua	Christophe	05.1996	32[4]	-	Epic 484136-2	-
Comme Si La Terre Penchait	Christophe	05.2001	45[18]	-	Capitol 377 938.8	-
Olympia 2002	Christophe	10.2002	26[16]	-	AZ 067 659-2	-
Aimer ce que nous sommes	Christophe	07.2008	4[30]	58[5]	AZ 530 828 5	-
Paradis retrouvé	Christophe	03.2013	35[4]	-	Disques Dreyfus 46050369941	-
Intime	Christophe	04.2014	9[24]	67[1]	Capitol 377 678-4	-
Best Of	Christophe	03.2016	125[6]	11[1]	Dreyfus FDM 36112-2	-
Les vestiges du chaos	Christophe	04.2016	2[42]	12[5]	Capitol 478 258-7	-
Christophe etc.	Christophe	05.2019	16[11]	30[4]	Capitol 775 448 5	-
Christophe etc. Vol. 2	Christophe	12.2019	16[17]	39[2]	Capitol 084 322 1	-

Liz Brady

Liz Brady lub Liza Brady (ur. 5 stycznia 1940r w Heliopolis na wschodnich przedmieściach Kairu w Egipcie i zmarła 28 stycznia 2019r r w Hollywood , Florida jest francusko-grecką piosenkarką .

Liz Brady to pseudonim  artystki Raymonde Fleurata urodzonej w Kairze przez francuskiego ojca i matkę,Greczynkę. Jako młoda dziewczyna już śpiewa, zostaje solistką chórów. Liz Brady staje tancerką   rock „n” rolla wysokim poziomie, uczestnicząc w międzynarodowej konkurencji, a także w pokazowych galach w wielu krajach. Poślubia swojego partnera do tańca, który zabierze ją na sześć lat do Anglii .

Następnie zaczęła śpiewać w wielu kabaretach w Egipcie, Kenii , Bejrucie . Tam spotyka trupę francuskich tancerzy i pyta ich, czy nie znają w Paryżu agencji, z którą mogłaby pracować we Francji. Ci ostatni podają jej dane kontaktowe swojej agencji, a Liz postanawia się z nią skontaktować. Jest umówiona na wizytę w Paryżu i zaczyna pracować w paryskich kabaretach i klubach. Dostrzegając talent sceniczny Liz, dyrektorzy agencji decydują się na nagranie jej w studiu .

W 1965 roku w Pathé-Marconi ukazała się jej pierwsza EP-ka Hey o daddy o . Trzy inne czterościeżkowe 45-ki zostały wydane w Pathé. Nowe 4 tytuły ukazały się tym razem w Decca w listopadzie 1967 roku .

W roku 1967 bierze udział również w IV XX Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Mallorca z Toi, moi et une rose, piosenki napisanej przez Jeana-Claude Annoux i skomponowanej przez Georgesa Lifermana . W tym samym roku wzięła udział w festiwalu w Budapeszcie i przywiozła piosenkę jugosłowiańską , którą tłumaczyła pod tytułem Si tu departais i która miała zostać wydana przez Decca.

W kwietniu 1968 roku przeniosła się do Quebecu i stworzyła z Martine Bee duet Les Scarabées. Trzy single zostały wydane w Gamma i cztery w RCA-Canada, a także album. Zdobywają złotą płytę z Le cœur de mon pays . Grupa rozwiązała się w 1972 roku .

W 1973 roku Liz Brady wydała singiel w Profil: Chciałem się kochać .

W 1985 przeniosła się na Florydę . Śpiewa tam od tej pory pod nazwiskiem Liza Brady.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Hey O Daddy O/Il suffit d’un jour-Comme tu es jeune/Un garçon dit à une fille	Liz Brady	.1965	-	-	Disc’AZ EP 945	[written by J. Turnbow / B. Finnicum / L. Parks / R. Bernet]
Rien n’est perdu (Wait a minute)/Qu’est-ce que tu fais ? (What do you do ?)-L’été est loin/Je ne pensais pas que c’était moi	Liz Brady	.1966	-	-	Pathé EG 906	[written by Mort Shuman & K. Lynch - Frank Gérald]
Palladium "The Hip" /Mais trop tard-Vivre pour t’aimer/L’amour se voit sur ton visage "Like A Baby"	Liz Brady	.1966	-	-	Pathé / EMI / Pathé-Marconi EG 925	[written by C. Durville - J. Barat / Lucky Floyd - Standaly Smith]
Partie de dames/Monsieur quelqu’un-Et c’est bien mieux comme ça/Bas les pattes (Hands off)	Liz Brady	.1967	-	-	Pathé EG 1008	[written by M. Delancray - Mia Simille]
Le piano s’est tu/Besoin de rien (I don’t need anything)-On n’a rien inventé/Si tu partais	Liz Brady	12.1967	-	-	Decca 461.150	[written by Vline Buggy - J.C. Daigle]
Puisque tu m’as quitté-Non, jamais	Les Scarabees	.1970	-	-	Gamma AA 604	[written by Bickerton - Leblanc - Waddington]

Les Surfs

Les Surfs była malgaską grupą pop z francuskojęzycznego nurtu muzyki yeye  , która oficjalnie istniała od 1963 do 1971 roku .

Sześciu członkówgrupy było czterema braćmi i dwiema siostrami, najstarszym z dwunastu dzieci rodziny Rabaraona. W 1958 roku utworzyli grupę Les Béryls , pod głównym wpływem  The Platters . Z powodzeniem wzięli udział w konkursie w Tananarive i wygrali bilet lotniczy do Paryża , gdzie zaprezentowali swój repertuar, kiedy druga stacja telewizyjna Télévision Française rozpoczęła nadawanie 8 września 1963 roku w Porte de Versailles . Roger Marouani podpisał  później kontrakt z wytwórnią płytową Disques Festival. Zmienił nazwę grupy na Les Surfs aby skorzystać z aktualnej popularności muzyki o tej samej nazwie.

W 1963 roku nagrali Reviens vite et oublie , cover Be My Baby zespołu Ronettes , i dzięki temu tytułowi osiągnęli swój pierwszy znaczący sukces, zanim (jak Frank Alamo ) wzięli udział w trasie koncertowej Sheili .  Przy dźwiękach yéyé nagrali kilka sukcesów komercyjnych, z których zdecydowaną większość stanowiły adaptacje anglosaskich hitów, takich jak Si j'avais un marteau , T'en va pas comme ça , Shoop shoop ... va l'embrasser , Adieu chagrin( piosenka Beatlesów ), Scandale dans la famille lub À présent tu peux t'en aller . Repertuar grupy pozostawał ubogi w oryginalne tytuły, co jednak nie przeszkadzało publiczności.


W 1966 roku Les Surf  był jedną z gwiazd , przedstawioną na mitycznym zdjęciu Salut les Copains, uwiecznionym przez Jean-Marie Périera . Niemniej jednak sukces szybko zmalał i w następnym roku przestali robić więcej nagrań. Po trasie koncertowej w Québecu w 1971 roku zdecydowali się rozstać i osiedlić w Montrealu. Niespodziewane zmiany w muzycznej modzie, a także w życiu rodzinnym członków - Monique i Nicole są matkami trójki dzieci - to jeden z powodów, które skłoniły ich do rezygnacji. Podczas swojej kariery grupa sprzedała około czterech milionów płyt.

W Quebecu Monique i jej brat Rocky rozpoczęli kariery solowe. Zeszli się ponownie w 1979 roku, tworząc przez dwa lata duet pod nazwą Rocky et Monique . Duet rozpadł się w 1981 roku, kiedy Monique zdecydowała się wrócić do Francji. Podczas trasy koncertowej na Madagaskarze w 1989 roku założyła wraz z czterema innymi braćmi (Roland, Rémy, Luc i Dominique) grupę Les Surfs-Feedback i próbowała produkować i prezentować programy telewizyjne. Zmarła w Paryżu 15 listopada 1993 roku . Nicole zmarła 5 maja 2000 roku w San Diego w Kalifornii . Oboje spoczywają w rodzinnym grobie w ich starej wiosce Fiakarana (Madagaskar).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Reviens vite et oublie (Be my baby)/Ce garçon (My best friend)-Dum-dum-dee-dum /Pas si simple que ça (Easier said than done)	Les Surfs	10.1963	11[18]	-	Festival FX 45 1363	[written by P. Spector - E. Greenwich - J. Barry - Georges Aber]
T’en va pas comme ça (Don’t make me over)-Ca n’a pas d’importance (dal film "cherchez l’idole")	Les Surfs	10.1963	71[4]	-	Festival FX 118	[written by Burt Bacharach - David - Pierre Delanoë]
Si j’avais un marteau (If I had a hammer)/Écoute cet air-là (Crossfire)-T’en vas pas comme ça (Don’t make me over)/Uh huh	Les Surfs	11.1963	11[18]	-	Festival FX 45 1367	[written by Hays - Seeger - Vline Buggy - Claude françois]
À présent tu peux t’en aller /Je sais qu’un jour (Somewhere)-Je te pardonne (baby I love you) /Ça n’a pas d’importance (du film "Cherchez l’idole")	Les Surfs	01.1964	A1:12[21];B1:61[10]	-	Festival FX 45 1378	[A1:written by I. Raymonde - M. Hawker / J.M. Rivière - G. Bourgeois][B1:written by J. Barry - E. Greenwich - P. Spector / G. Aber]
Shoop shoop… Va l’embrasser (Shoop shoop song)/Je ne suis pas trop jeune (Not too young to get married)-Adieu chagrin (There’s a place/Avec toi, je ne sais plus (Fool’s errand)	Les Surfs	05.1964	A1:61[5];B1:60[18]	-	Festival FX 45 1380	[A1:written by B. Michel - R. Clark][B1:written by Michel Jourdan - John Lennon - Paul McCartney]
Chaque nuit (I’m going out with the girls)/Tu n’iras pas au ciel (You’ll never get to heaven)-Un toit ne suffit pas (A house is not a home)/Sacré Josh (Sweet William)	Les Surfs	10.1964	B2:96[3]	-	Festival FX 45 1410	[B2:written by Michel Jourdan / P. Springer - B. Kaye]
Tant que tu seras (What the world needs now is love)/Partager tous mes rêves (Send me the pillow you dream on)-Clac tape (the clapping song)/Pour une pomme (The game of love)	Les Surfs	04.1965	B1:61[19]	-	Festival FX 1442	[B1:written by L. Chase - Pierre Saka]
Le printemps sur la colline (Le colline sono in fiore)/Tu verras (Si vedra)-Café, vanille ou chocolat (Chilly kisses)/Pour une rose	Les Surfs	05.1965	A1:6[7]	-	Festival FX 1432	[A1:written by Angiolini - Calibi / Charles Aznavour]
Scandale dans la famille (Shame and scandal in the family)/Défense de toucher à mon amour (Keep your fool hands off a my baby)-Ton souvenir (Chained to a memory)/Stop	Les Surfs	09.1965	A1:23[7]	-	Festival FX 1459	[A1:written by H. Donaldson - S.H. Brown - Maurice Tézé]
Par amour pour toi (A lover’s concerto)/Les mouches au plafond (Flowers on the wall)-Va où tu veux (Run, baby, run)/Sur tous les murs (The writing on the wall)	Les Surfs	02.1966	A1:61[8]	-	Festival FX 1480	[A1:written by S. Linzer - D. Randell - Mya Simille]
Alors/Longtemps (In un fiore)-Mon chat s’appelle Médor (Walkin’ my cat named dog)/Pulchérie chérie	Les Surfs	09.1966	A1:73[4]	-	Festival FX 1496	[A1:written by Roland Vincent - Charles Level]

Les Gam's

Les Gam's to francuska rockowa grupa wokalna , popularna na początku lat 60-tych , której kariera była krótkotrwała.

Grupa składa się z Graziella Portail-Montarlot, Annie Markan, Michèle Leger i Suzy Gorini wszystkie wcześniejsze chórzystki u Gilberta Bécaud i członków wokalnego Les Djinns . Inicjały ich imion nadały nazwę grupie.

The Gam's wystąpił podczas darmowego koncertu w dniu 22 czerwca 1963r w Paryżu, na Place de la Nation , przed 150 000 młodych widzów. Były także chórzystkami Claude'a François .

Annie Markan jako piosenkarka solowa rozpoczęła karierę solową w 1965 roku nagrywając cztery EP-ki. Następnie była rzecznikiem prasowym w Carrère , a następnie w Polygram , zanim została sekretarzem Sheili . Graziella podjął również próbę kariery solowej, wydając w 1966 roku singiel , zanim dołączyła do orkiestry jazzmana Jefa Gilsona.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Cheveux fous et lèvres roses (Zwei kleine Italianer)/Comme ils s’aimaient (« Lucy’s theme » du film « Parrish - La soif de la jeunesse »)-Bon vent ma jolie (du film « Liberté 1 ») /Adieu bye bye (Walk on by)	Les Gam's	.1962	-	-	Vogue EPL 7999	[written by Bruhn - Broussolle]
Il a le truc (He’s got the power)/Ne dis pas du mal de mon amour (Don’t say nothin’ bad about my baby)-Oui les filles (Why do lovers break each other’s hearts ?)/Rendez-vous Jeudi (South street)	Les Gam's	.1963	-	-	Mercury 152.002 MCE	[written by E. Greenwich - T. Powers - Jil et Jan]
C’est bien fait pour toi (Judy’s turn to cry)/Je ne pourrai jamais l’oublier (The kind of boy you can’t forget)-Attention ! accident (sur l’autoroute de l’ouest) "Shut down"/Tiens-le (Get him)	Les Gam's	.1963	-	-	Mercury 152.005 MCE	[written by B. Ross - E. Lewis / Jacques Plante]
La soirée est finie (Soul dance)/Toi l’ami (All my loving)-De quoi sont fais les garçons (What are boys made of) /Beau garçon (Lover boy)	Les Gam's	.1964	-	-	Mercury 152.012 MCE	[written by Gene Lynd / Jean-Michel Rivat]
Oh ! Wow wow wee (Wow wow wee) /L’été reviendra-My boy Lollipop (C’est toi mon idole)/L’anneau de feu (Ring of fire)	Les Gam's	.1964	-	-	Mercury 152.018 MCE	[written by R. Feldman - G. Goldstein - R. Gottehrer - Manou Roblin]
Une petite larme m’a trahie (A little bitty tear)/Rien n’est trop beau (He never came back) -Impatiente (d’être seule pour pleurer) (Invitation to a broken heart)/Toujours un coin qui me rappelle (There’s always something to remind me)	Les Gam's	.1964	-	-	Mercury 152.023 MCE	[written by Hank Cochran - Vline Buggy]

Jocelyne

Jocelyne , z domu Jocelyne Esther Journo ur. 14 sierpnia 1951r w Tunezji i zmarła dnia 25 czerwca 1972r.Została pochowana  na paryskim cmentarzu Pantin w 210 th Division. Jest to francuska piosenkarka, która była częścią  ruchu yeye z lat 60-tych .

Jej pierwsza płyta ukazała się w lutym 1964 roku , kiedy miała 12 i pół roku.

U Jocelyne natychmiast zauważono jej poczucie rytmu i wyjątkowy  głos , który przypomina Brendę Lee , wokalistkę amerykańską . Magazyn Jukebox w n ° 179 (Czerwiec 2002) przypomina nam, że Salut les Copains nadała jej przydomek „francuska Brenda Lee”.

Prawdziwy sukces odnajduje w swoim drugim krążku, który ukazuje się w czerwcu, na którym znajdują się dokładnie dwa hity Brendy Lee: Lonely Lonely Lonely Me (po francusku Le dimanche et le jeudi ) i Heart In Hand (J'ai changé de pays).

W 1967 roku , po tym, jak zrobiła wrażenie na dość licznej publiczności we Francji , przeniosła swoją karierę na jakiś czas do Kanady, gdzie jej interpretacje należały raczej sklasyfikować jako różnorodne. Pojawia się na „  fotografii stulecia  ”, która gromadzi 46 francuskich gwiazd „  yéyé  ” w kwietniu 1966r.

Publiczność we Francji zaczyna o niej zapominać, to jest rok 1970 i próbuje wrócić . Niestety nie będzie miała czasu na odzyskanie publiczności, ponieważ jej kariera kończy się tragicznie wraz ze śmiercią 25 czerwca 1972r w wypadku na motocyklu . Właśnie nagrała bardzo oryginalną wersję My Way (zaaranżowaną przez Jean-Claude Vanniera i wyprodukowaną przez Michela Bernarda), a także piosenkę Alaina Bashunga i Michela Bernarda Qui la nuit  . Dwa tytuły, które będą przedmiotem ostatniego pośmiertnego nagrania - (1972 - SP Butterfly BS 018).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Il a tout pour lui/Je suis seule-La vie c’est bon/Non plus comme avant	Jocelyne	02.1964	B1:91[5]	-	Polydor 27 099	[written by D. Jones - G. Tudy]
Le dimanche et le jeudi (Lonely, lonely, lonely me)/J’ai changé de pays (Heart in hand) -Il sera à moi (Until you’re mine)/Pourquoi	Jocelyne	05.1964	A1:98[1];A2::69[9]	-	Polydor 27 132	[A1:written by Morris - Richard - Pierre Saka][A2:written by D. Jones - G. Tudy]
Les garçons "Boys boys"/Où serons-nous demain ?-La la la la la/Oui j’ai peur (Is it true)	Jocelyne	09.1964	A1:59[9]B2:70[8]	-	Polydor 27 151	[B1:written by Carter - Lewis - Monty - Bulostin][A1:written by Paul Anka - Pierre Saka]
Nitty Gritty/Exodus-On prétend que j’ai pleuré/Le ciel ne lui a rien donné	Jocelyne	03.1965	100[1]	-	Polydor 27 175	[written by Lincoln Chase - Pierre Saka]
Chaque fois que je rêve (Thanks a lot)/Oui je crois à la vie (Let tonight linger on)-Tu n’as pas de cœur (You don’t need a heart)/C’est le moment (Don’t tell me your troubles)	Jocelyne	06.1965	86[1]	-	Polydor 27 196	[written by D. Sessions - E. Miller - Pierre Saka]
Chantons plus fort/J’ai oublié -Reviendra-t-il encore ?/Allez pleure sans moi	Jocelyne	03.1966	B1:77[6]	-	Barclay 70 966	[B1:written by J. Goffin - C. King - Ralph Bernet]

Marie Laforet

Marie Laforêt, właśc. Maïtène Marie Brigitte Doumenach (ur. 5 października 1939r w Soulac-sur-Mer, zm. 2 listopada 2019 w Genolier- francuska piosenkarka i aktorka.
Jej kariera rozpoczęła się w 1959, przez przypadek, kiedy to zupełnie bez przygotowania zastąpiła swoją nieobecną siostrę w konkursie wokalnym Naissance d'une Étoile (Narodziny gwiazdy). Jej występ został nagrodzony możliwością zagrania u boku Alaina Delona w głośnym filmie W pełni słońca.

Po udanym debiucie poślubia reżysera Jeana-Gabriela Albicocco, który obsadził ją w kilku swoich produkcjach, w tym szczególnie cenionej adaptacji powieści Balzaca z cyklu Komedii ludzkiej - Fille aux yeux d'or (Złotooka dziewczyna). W 1963r zdecydowała się na karierę muzyczną. Zadebiutowała słynną piosenką „Les vendanges de l’amour”. W początkowym okresie jej twórczości estradowej powstały popularne we Francji przeboje nurtu yéyé: „Viens sur la montagne”, „Katie cruelle”, „La tendresse”. Szczególnie zapamiętane były: jej francuskojęzyczna przeróbka przeboju grupy The Rolling Stones - „Paint it black” oraz duetu Simon & Garfunkel - „Sound of Silence”. W 1967 ukazały się jej kolejne utwory: „Ivan Boris et moi”, „Que calor la vida” oraz „Mon amour, mon ami”. Ta ostatnia doczekała się coveru w wykonaniu Virginie Ledoyen w powstałym niedawno musicalu François Ozona -8 kobiet.

Koniec lat 60-tych XX w. to chwilowy zastój w komercyjnej twórczości Marie Laforêt z powodu konfliktu z jej wytwórnią fonograficzną CBS, która odmówiła wydania proponowanych przez wokalistkę kołysanek jugosłowiańskich, określając je jako trudne i mało przystępne dla odbiorcy.


Po wznowieniu współpracy z wytwórnią w 1973 powstał jeden z najpopularniejszych w dorobku artystki hit „Viens viens”. Utwór ten nawiązuje do dzieciństwa Marie Laforêt, kiedy to ojciec wokalistki pozostawił matkę dla innej kobiety. Po dużym sukcesie „Viens viens” oraz „Il a neigé sur yesterday” Marie Laforêt stopniowo wycofywała się z kariery estradowej. Osiedliła się w Genewie, powtórnie wyszła za mąż -tym razem za agenta giełdowego - Erica van Lavandeyra.

W latach 80 XX w. Marie Laforêt powróciła do kariery aktorskiej. Wystąpiła w kilku francuskich i włoskich, dość mało znanych produkcjach oraz na deskach teatralnych. Była stałym gościem w radiowym talk-show Laurenta Ruquiera On va s'gêner na antenie Europe 1.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Saint-Tropez blues/Barbecue-La ponche-Tumbleweed/Paris-Saint-Tropez	Marie Laforet	04.1961	48[3]	-	Fontana 460.710	[written by Henri Crolla - André Hodeir]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Ger	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Marie Laforêt	Marie Laforêt	.1964	104[18]	-	International IN LP 80 003	-
Album N° 3	Marie Laforêt	12.1967	2[25]	-	Festival MFV S-3124	-
Compilation 63-68 (Album 69)	Marie Laforêt	12.1969	4[9]	-	-	-
Marie Laforêt 73	Marie Laforêt	06.1973	3[48]	-	Polydor 2393065	-
Reconnaissances	Marie Laforêt	10.1993	27[5]	-	Une 191 309 2	-
Intégrale	Marie Laforêt	03.2020	103[1]	-	Polydor 538 773-9	-