Carl Davis

Carl H. Davis Sr. (ur. 19 września 1934r- zm. 9 sierpnia 2012r)  był amerykańskim producentem
muzycznym i dyrektorem muzycznym, który był szczególnie aktywny w Chicago w latach 60. i 70-tych XX wieku. Był odpowiedzialny za przeboje R&B takich artystów jak Gene Chandler, Major Lance, Jackie Wilson, The Chi-Lites, Barbara Acklin, Tyrone Davis i inni. 

 

 Davis urodził się w Chicago i uczęszczał do Englewood High School.W 1955 roku rozpoczął pracę jako asystent didżeja Ala Bensona w stacji radiowej WGES, a następnie dołączył do firmy zajmującej się marketingiem płyt. Na początku lat 60-tych pomagał w prowadzeniu małej wytwórni płytowej Nat, która miała lokalny hit z piosenką „Nite Owl” zespołu DuKays, wyprodukowaną przez Davisa. Kolejny singiel, „Duke of Earl”, którego producentem był również Davis, został przypisany wokaliście zespołu, Gene'owi Chandlerowi, i stał się krajowym przebojem numer jeden po tym, jak został wydzierżawiony większej wytwórni Vee-Jay. 

 

 W 1962 roku Davis rozpoczął pracę jako producent i dyrektor artystyczny w wytwórni OKeh, filii Columbia, gdzie wyprodukował szereg przebojów dla Majora Lance'a, Billy'ego Butlera i Waltera Jacksona. Wiele z nich charakteryzowało się „energicznymi, metalicznymi aranżacjami… i tanecznymi, optymistycznymi utworami z latynoskim akcentem”, często wykorzystując utwory napisane przez Curtisa Mayfielda, które jego zdaniem nie pasowały do ​​jego własnego zespołu, The Impressions. Kontynuował również produkcję płyt dla Gene'a Chandlera i The Artistics, a także przez krótki czas produkował Mary Wells po jej odejściu z Motown. 

 

 W połowie lat 60-tych rozpoczął pracę w Brunswick Records, gdzie wyprodukował hit Jackie Wilsona „Whispers” oraz sprzedający się w milionach egzemplarzy utwór „(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher”, „Love Makes a Woman” Barbary Acklin, a także kilka wczesnych hitów zespołu The Chi-Lites. Założył również wytwórnię Dakar, która wydała wiele hitów z Tyrone’em Davisem (nie spokrewnionym), w tym „Can I Change My Mind” i „Turn Back the Hands of Time”, a także odniosła sukces z Hamiltonem Bohannonem. Po zamknięciu wytwórni Dakar w 1976 roku, Davis założył Chi Sound Records, kontynuując sukcesy z Walterem Jacksonem i wydając w 1978 roku wielki przebój Gene’a Chandlera „Get Down”. 

 

Po zakończeniu umowy dystrybucyjnej z 20th Century Records w 1981 roku, Davis przez dwa lata korzystał z niezależnej dystrybucji, zanim zamknął Chi Sound. Firma przeżyła krótkotrwałą reaktywację w latach 1989–1990, po czym ponownie otworzyła działalność w 2007 roku i działała aż do śmierci Davisa. 11 lutego 2013 roku Carl Davis został uhonorowany podczas 55. gali rozdania nagród Grammy, wraz z kilkoma innymi osobistościami branży muzycznej, w pamiątkowym hołdzie fotograficznym.

 

Kompozycje Carla Davisa na listach przebojów

[with Doris Smith & Richard Parker] 02/1963 The Bird The Dutones 101.US [with Billy Butler & Major Lance] 03/1964 The Matador Major Lance 20.US [with Gerald Sims] 02/1966 Dear Lover Mary Wells 51.US [with Karl Tarleton] 03/1967 I Don't Want to Lose You Jackie Wilson 84.US [with Larry Johnson] 05/1967 Love Song The Artistics 111.US [with Otis Leavill] 09/1967 There Goes the Lover Gene Chandler 98.US [with Barbara Acklin, Eugene Record ] 12/1967 Two Little Kids Peaches & Herb 31.US 10/1968 From the Teacher to the Preacher Gene Chandler & Barbara Acklin 57.US 11/1969 I Love You Otis Leavill 63.US [with Eugene Record, William Sanders] 07/1968 Love Makes a Woman Barbara Acklin 15.US 04/1988 Love Makes a Woman Joyce Sims 85.UK [with Eugene Record] 11/1968 Just Ain't No Love Barbara Acklin 67.US 02/1969 Give It Away The Chi-Lites 88.US 03/1969 I Still Love You Jackie Wilson 105.US 08/1969 All the Waiting Is Not in Vain Tyrone Davis 125.US 09/1969 Helpless Jackie Wilson 108.US 02/1970 24 Hours of Sadness The Chi-Lites 119.US 07/1972 The Coldest Days of My Life (Part 1) The Chi-Lites 47.US [with Ray Haley & Willie Henderson] 08/1969 Straight Ahead Young-Holt Unlimited 110.US [with Willie Henderson Jr. & Tom Washington] 02/1970 Funky Chicken (Part 1) Willie Henderson 91.US [with Norman Newell] 03/1984 Sometimes Shirley Bassey 86.UK 04/1984 Sometimes Elaine Paige 72.UK

Ramsey Lewis

Ramsey Emmanuel Lewis Jr. (ur. 27 maja 1935r- zm. 12 września 2022r)
był amerykańskim pianistą jazzowym, kompozytorem i osobowością radiową.Lewis nagrał ponad 80 albumów i zdobył pięć złotych płyt oraz trzy nagrody Grammy w swojej karierze. Jego album „The In Crowd” przyniósł Lewisowi uznanie krytyków oraz nagrodę Grammy w 1965 roku za najlepsze wykonanie jazzowe. Do jego najbardziej znanych singli należą „The 'In' Crowd”, „Wade in the Water” i „Sun Goddess”. Do 2009 roku był gospodarzem porannego programu Ramsey Lewis Morning Show w chicagowskiej stacji radiowej WNUA. Lewis aktywnie działał również na rzecz edukacji muzycznej w Chicago. Założył Fundację Ramseya Lewisa, utworzył program mentoringu jazzowego Ravinia's Jazz Mentor Program i zasiadał w radzie powierniczej Merit School of Music i Chicago High School for the Arts. 

 Ramsey Emmanuel Lewis Jr. urodził się 27 maja 1935 roku w Chicago jako syn Ramseya Emmanuela Lewisa i Pauline Lewis. Dorastał w osiedlu Cabrini–Green Homes, regionie, z którego pochodzili wokaliści soulowi Curtis Mayfield i Jerry Butler. Oboje jego rodzice pochodzili z Głębokiego Południa. Jego ojciec był dyrygentem chóru kościelnego i zachęcał go do nauki muzyki. W związku z tym Lewis rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku czterech lat u Ernestine Bruce, pianistki kościelnej i organistki. Gdy miał 11 lat, Bruce zaleciła mu naukę u Dorothy Mendelssohn w Chicago Musical College. Mendelssohn uczył go techniki klasycznej, kierując się filozofią, że „uwalnia ona wykonawcę od myślenia o nutach, aby mógł skupić się na muzyce”. Lewis zrozumiał, co miała na myśli, gdy zobaczył Wyntona Kelly'ego z zespołem Milesa Davisa. Kelly poprosił go, żeby coś zagrał, a Kelly pochwalił go, mówiąc: „Rany, chciałbym mieć technikę”.

 Jako młody człowiek Lewis grał z wieloma lokalnymi zespołami, takimi jak Knights of Music Edwarda Virgila Abnera. Lewis ostatecznie dołączył do zespołu jazzowego o nazwie The Clefs. Później założył Ramsey Lewis Trio z perkusistą Isaakiem „Reddem” Holtem i basistą Eldee Youngiem. Ostatecznie podpisali kontrakt z wytwórnią Chess Records.W 1956 roku trio wydało swój debiutancki album „Ramsey Lewis and his Gentle-men of Swing”. Po hicie z 1965 roku „The 'In' Crowd” (singiel osiągnął 5. miejsce na listach przebojów, a album 2. miejsce), skupili się bardziej na muzyce pop. Young i Holt odeszli w 1966 roku, zakładając Young-Holt Unlimited, a ich miejsce zajęli Cleveland Eaton i Maurice White.White odszedł, zakładając Earth, Wind & Fire, a w 1970 roku jego miejsce zajął Morris Jennings. Później Frankie Donaldson i Bill Dickens zastąpili Jenningsa i Eatona; Felton Crews pojawił się również na albumie Lewisa z 1981 roku, Three Piece Suite.

  W 1966 roku Lewis był jednym z najbardziej utytułowanych pianistów jazzowych w kraju, mając na koncie takie hity jak „The In Crowd”, „Hang On Sloopy” i „Wade in the Water”. Wszystkie trzy single sprzedały się w ponad milionie egzemplarzy i zdobyły złote płyty. W latach 70-tych Lewis często grał na pianinie elektrycznym, choć pod koniec dekady trzymał się pianina akustycznego i zatrudniał dodatkowego klawiszowca w swoich zespołach. Oprócz nagrywania i występów, Lewis prowadził cotygodniowy program radiowy „Legends of Jazz”, utworzony w 1990 roku i nadawany przez United Stations Radio Networks. Prowadził również poranny program „Ramsey Lewis Morning Show” w chicagowskiej stacji radiowej WNUA (95,5 FM) grającej „smooth jazz”. W grudniu 2006 roku ten poranny program stał się częścią Smooth Jazz Network, należącej do Broadcast Architecture, i był nadawany równolegle z innymi stacjami grającymi smooth jazz w całym kraju, aż do jego zamknięcia w maju 2009 roku, kiedy to WNUA przeszła na format hiszpański.

  W 2005 roku Ramsey założył Fundację Ramsey Lewis, która promuje edukację muzyczną dzieci w zakresie gry na instrumentach.W 2006 roku, dobrze przyjęty, 13-odcinkowy serial telewizyjny „Legends of Jazz” prowadzony przez Lewisa został wyemitowany w telewizji publicznej w całym kraju i zawierał występy na żywo wielu artystów jazzowych, w tym Larry'ego Graya, Dr. Lonniego Smitha, Joeya Defrancesco, Dave'a Brubecka, Chicka Corei, Kurta Ellinga, Benny'ego Golsona, Pata Metheny'ego i Tony'ego Bennetta. Lewis był dyrektorem artystycznym Jazz at Ravinia (corocznego wydarzenia na Festiwalu Ravinia w Highland Park w stanie Illinois) i pomógł w organizacji Programu Mentorów Jazzowych Ravinia. Ramsey zasiadał również w radzie powierniczej Merit School of Music i Chicago High School for the Arts.

  Lewis był honorowym członkiem bractwa Phi Beta Sigma. W maju 2008 roku Lewis otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Loyola w Chicago po wygłoszeniu przemówienia inauguracyjnego podczas uroczystości wręczenia dyplomów licencjackich.W styczniu 2007 roku Instytut Dave'a Brubecka zaprosił Lewisa do dołączenia do Honorowej Rady Przyjaciół na Uniwersytecie Pacyfiku w Stockton w Kalifornii. Lewis był honorowym członkiem Rady Chicago Jazz Orchestra.

  W latach 1954–1988 Lewis był żonaty z Geraldine Taylor (1935–2005), z którą miał siedmioro dzieci. W 1990 roku poślubił Jan Tamillow. Lewis zmarł we śnie 27 maja 2022r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Something You Got/My Babe	Ramsey Lewis Trio	10.1964	-	63[6]	Argo 5481	[written by Chris Kenner][23[8].R&B; Chart]
The "In" Crowd/Since I Fell For You	Ramsey Lewis Trio	07.1965	-	5[16]	Argo 5506	[written by Billy Page][2[14].R&B; Chart]
Hang On Sloopy/Movin' Easy	Ramsey Lewis Trio	11.1965	-	11[8]	Cadet 5522	[written by Bert Russell, Wes Farrell][produced by Esmond Edwards][6[10].R&B; Chart]
A Hard Day's Night/'Tout A Doubt	Ramsey Lewis Trio	01.1966	-	29[6]	Cadet 5525	[written by Lennon, McCartney][produced by Esmond Edwards][29[6].R&B; Chart]
Hi Heel Sneakers-Pt. 1/Hi Heel Sneakers-Pt. 2	Ramsey Lewis Trio	03.1966	-	70[5]	Cadet 5531	[written by Robt. Higgenbotham ][produced by Esmond Edwards]
Wade In The Water/Ain't That Peculiar	Ramsey Lewis	07.1966	31[8][04.1972]	A:19[13];B:129[1]	Cadet 5541	[A:written by Ramsey Lewis][B:written by Warren Moore,Robert Rogers,Marvin Tarplin,William "Smokey" Robinson][A:produced by Esmond Edwards][B:produced by Richard Evans][3[14].R&B; Chart]
Up Tight/Money In The Pocket	Ramsey Lewis	10.1966	-	49[5]	Cadet 5547	[written by Stevie Wonder,Sylvia Moy,Henry Cosby][produced by Richard Evans][30[5].R&B; Chart]
Day Tripper/Rudolph The Red-Nosed Reindeer	Ramsey Lewis	12.1966	-	74[4]	Cadet 5553	[written by John Lennon, Paul McCartney][produced by Esmond Edwards]
One, Two, Three/Down By The Riverside	Ramsey Lewis	02.1967	-	67[6]	Cadet 5556	[written by J. Madara, D. White, L. Borisoff][produced by Esmond Edwards]
Dancing In The Street/Girl Talk	Ramsey Lewis	09.1967	-	84[4]	Cadet 5573	[written by Marvin Gaye][produced by Esmond Edwards]
Soul Man/Struttin' Lightly	Ramsey Lewis	11.1967	-	49[6]	Cadet 5583	[written by David Porter, Isaac Hayes][produced by Richard Evans]
Bear Mash/The Look Of Love	Ramsey Lewis	02.1968	-	123[2]	Cadet 5593	[written by Richard Evans][produced by Richard Evans]
Since You've Been Gone/Les Fleur	Ramsey Lewis	08.1968	-	98[2]	Cadet 5609	[written by A. Franklin, T. White][produced by Charles Stepney]
Julia/Do What You Wanna	Ramsey Lewis	09.1969	-	76[8]	Cadet 5640	[written by Lennon, McCartney][produced by C. Stepney][37[6].R&B; Chart]
Slipping Into Darkness/Collage	Ramsey Lewis	07.1972	-	101[5]	Columbia 45634	[written by Thomas Allen,Harold Brown,Charles Miller,Howard Scott,Lee Oscar,Lonnie Jordan,B.B. Dickerson,Ramsey Lewis][produced by Ramsey Lewis][44[3].R&B; Chart][#16 hit for War in 1972]
Kufanya Mapenzi (Making Love)/What It Is!	Ramsey Lewis	03.1973	-	93[3]	Columbia 45766	[written by Ed Green][produced by Teo Macero,Ramsey Lewis]
Hot Dawgit/Tambura	Ramsey Lewis And Earth, Wind And Fire	01.1975	-	50[6]	Columbia 10056	[written by M. White, C. Stepney][produced by Maurice White][61[11].R&B; Chart]
Sun Goddess/Jungle Strut	Ramsey Lewis And Earth, Wind And Fire	03.1975	-	44[7]	Columbia 10103	[written by M. White, J. Lind][produced by Maurice White][20[12].R&B; Chart]
What's The Name Of This Funk (Spider Man)/Juaacklyn	Ramsey Lewis	01.1976	-	69[4]	Columbia 10235	[written by C. Stepney, M. Stewart, D. Raheem][produced byCharles Stepney, Ramsey Lewis][50[13].R&B; Chart]
Don't It Feel Good/Fish Bite	Ramsey Lewis	01.1976	-	-	Columbia 10293	[written by C. Stepney][produced by Charles Stepney, Ramsey Lewis][99[1].R&B; Chart]
Brazilica/Sālongo	Ramsey Lewis	08.1976	-	-	Columbia 10382	[written by M. White, M. Yarbrough][produced by Maurice White, Charles Stepney][88[3].R&B; Chart]
Spring High/The Messenger	Ramsey Lewis	07.1977	-	-	Columbia 10571	[written by S. Wonder][produced by Ramsey Lewis, Bert DeCoteaux][65[3].R&B; Chart]
So Much More/Romance Me	Ramsey Lewis	06.1981	-	-	Columbia 02043	[written by M. Henderson, W. Jones, M. Lewis][produced by Tom Washington][93[3].R&B; Chart]
You Never Know/Lynn/td>	Ramsey Lewis	03.1982	-	-	Columbia 10235	[written by R. Irving III, L. Bates][produced by Tom Tom "84"][64[6].R&B; Chart]
The Two Of Us/Song Without Words (Remembering)	Ramsey Lewis	07.1984	-	-	Columbia 04524	[written by V. Benford, J. Lubbock][produced by Stanley Clarke][56[9].R&B; Chart]
This Ain't No Fantasy/The Quest	Ramsey Lewis	12.1985	-	-	Columbia 05640	[written by M. "Butch" Stewart, P. Leonard][produced by Morris "Butch" Stewart][88[2].R&B; Chart]
7-11/My Love Will Lead You Home	Ramsey Lewis	06.1987	-	-	Columbia 07220	[written by M. White, R. Smith][produced by Morris (Butch) Stewart][67[9].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sound of Christmas	Ramsey Lewis Trio	12.1962	-	129[2]	Argo 687	[gold-US][produced by Ralph Bass]
Bach to the Blues	Ramsey Lewis Trio	07.1964	-	125[7]	Argo 732	[produced by Esmond Edwards]
The Ramsey Lewis Trio at the Bohemian Caverns	Ramsey Lewis Trio	10.1964	-	103[13]	Argo 741	[produced by Esmond Edwards]
More Sounds of Christmas	Ramsey Lewis Trio	12.1964	-	8[15]	Argo 745	[produced by Esmond Edwards]
The In Crowd	Ramsey Lewis Trio	08.1965	-	2[47]	Argo 757	[gold-US][produced by Esmond Edwards]
Choice! The Best of the Ramsey Lewis Trio	Ramsey Lewis Trio	11.1965	-	54[19]	Cadet 755	-
Hang On Ramsey!	Ramsey Lewis Trio	02.1966	20[4]	15[27]	Cadet 761	[gold-US][produced by Esmond Edwards]
Wade in the Water	Ramsey Lewis	09.1966	-	16[34]	Cadet 774	[gold-US][produced by Esmond Edwards]
Goin' Latin	Ramsey Lewis	03.1967	-	95[16]	Cadet 790	[produced by Esmond Edwards]
The Movie Album	Ramsey Lewis	07.1967	-	124[5]	Cadet 782	[produced by Esmond Edwards]
Dancing in the Street	Ramsey Lewis	10.1967	-	59[16]	Cadet 794	[produced by Esmond Edwards]
Up Pops Ramsey Lewis	Ramsey Lewis	03.1968	-	52[31]	Cadet 799	[produced by Richard Evans]
Maiden Voyage	Ramsey Lewis	07.1968	-	55[20]	Cadet 811	[produced by Richard Evans]
Mother Nature's Son	Ramsey Lewis	03.1969	-	156[14]	Cadet 821	[produced by Charles Stepney]
Another Voyage	Ramsey Lewis	09.1969	-	139[14]	Cadet 827	[produced by Ramsey Lewis]
The Best of Ramsey Lewis	Ramsey Lewis	03.1970	-	172[12]	Cadet 839	-
The Piano Player	Ramsey Lewis	03.1970	-	157[8]	Cadet 836	[produced by Charles Stepney, Ramsey Lewis, Richard Evans]
Them Changes	Ramsey Lewis	10.1970	-	177[7]	Cadet 844	[produced by Ramsey Lewis]
Back to the Roots	Ramsey Lewis	06.1971	-	163[9]	Cadet 6001	[produced by Ramsey Lewis, Esmond Edwards]
Upendo Ni Pamoja	Ramsey Lewis	06.1972	-	79[21]	Columbia 31 096	[produced by Ramsey Lewis]
Funky Serenity	Ramsey Lewis	03.1973	-	117[10]	Columbia 32 030	[produced by Ramsey Lewis]
Ramsey Lewis' Newly Recorded All-Time Non-Stop Golden Hits	Ramsey Lewis	10.1973	-	198[3]	Columbia 32 490	[produced by Ramsey Lewis]
Sun Goddess	Ramsey Lewis	12.1974	-	12[30]	Columbia 33 194	[gold-US][produced by Teo Macero, Ramsey Lewis, Maurice White]
Don't It Feel Good	Ramsey Lewis	10.1975	-	46[22]	Columbia 33 800	[produced by Charles Stepney, Ramsey Lewis]
Salongo	Ramsey Lewis	05.1976	-	77[11]	Columbia 34 173	[produced by Charles Stepney, Maurice White]
Love Notes	Ramsey Lewis	05.1977	-	79[10]	Columbia 34 696	[produced by Ramsey Lewis, Bert DeCoteaux]
Tequila Mockingbird	Ramsey Lewis	12.1977	-	111[9]	Columbia 35 018	[produced by Bert DeCouteaux, Larry Dunn]
Legacy	Ramsey Lewis	10.1978	-	149[5]	Columbia 35 483	[produced by James L. Mack, Ramsey Lewis]
Routes	Ramsey Lewis	08.1980	-	173[8]	Columbia 36 423	[produced by Allen Toussaint, Larry Dunn]
Three Piece Suite	Ramsey Lewis	06.1981	-	152[5]	Columbia 37 153
The Two of Us	Ramsey Lewis with Nancy Wilson	09.1984	-	144[9]	Columbia 39 326	[produced by Stanley Clarke]

One-derful Records

One-derful Records była niezależną wytwórnią R&B i soul z siedzibą w Chicago. Założona przez
George'a Leanera (ur. 1 czerwca 1917r- zm. 18 września 1983r) w 1962 roku, One-derful była jedną z niewielu wytwórni w Chicago należących do czarnoskórych, aż do jej upadku w 1968 roku. Wytwórnia jest najbardziej znana z wydania w 1963 roku utworu „Shake a Tail Feather” zespołu Five Du-Tones. Inni artyści, których wytwórnia wydawała, to Sharpees, McKinley Mitchell, Alvin Cash i Harold Burrage. Powstało kilka wytwórni zależnych: Mar-V-Lus, M-Pac, Halo i Midas Records.

 

  George Leaner, pochodzący z Missisipi, wraz z rodziną przeprowadził się do Chicago. Jego wujek, Al Benson, został wpływowym didżejem w Chicago.  Po odbyciu służby wojskowej podczas II wojny światowej, Leaner rozpoczął pracę w Groove Record Shop należącym do jego siostry, a w 1946 roku został asystentem producenta bluesowego Lestera Melrose'a. W 1947 roku Leaner i jego brat Ernie Leaner (1921–1990) dołączyli do M.S. Distributors, a dwa lata później do Chord Distributing Company. W 1950 roku rozpoczęli działalność nagraniową, produkując Little Waltera i Muddy'ego Watersa w Parkway Records Monroe Passisa. W tym samym roku Ernie założył firmę dystrybucyjną United Distributors, w której George pracował jako młodszy wspólnik.

 

  George Leaner założył One-derful w 1962 roku po tym, jak McKinley Mitchel przyniósł mu demo. Leaner stworzył zespół A&R i produkcyjny z autorem tekstów Andre Williamsem, którego poznał pracując w United, oraz muzykiem Monkiem Higginsem. Zatrudnił kompozytorów Otisa Hayesa, Eddiego Silversa i Larry'ego Nestora. Oprócz założenia wytwórni, w budynku One-derful przy 1827 S. Michigan Ave. znajdowało się również studio Tone Recordings. W budynku mieściła się również firma United Distribution, która zajmowała się dystrybucją płyt nie tylko One-derful, ale także innych lokalnych i krajowych wytwórni. Wśród muzyków nagrywających w studiu znaleźli się Mighty Joe Young, Syl Johnson, Lonnie Brooks i Jackson 5. Larry Blasingaine i jego zespół Larry & the Hippies byli zespołem akompaniującym na wielu sesjach One-derful.

 

  Debiutancki singiel wytwórni „The Town I Live In” McKinleya Mitchella osiągnął 8. miejsce na liście przebojów R&B. W następnym roku utwór „Shake a Tail Feather” zespołu Five Du-Tones osiągnął 51. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 28. miejsce na liście Hot R&B Singles. Pomimo pewnego sukcesu na listach przebojów, wielu artystów z wytwórni nie otrzymywało tantiem, a sama wytwórnia borykała się z problemami finansowymi. Próbując wykorzystać popularność Five Du-Tones, zorganizowano trasę koncertową Five Du-Tones Revue, w której udział wzięli Du-Ettes, The Exciters i Johnny Sayles, ale nie przyniosła ona sukcesu finansowego.

 

 Po zamknięciu wytwórni w 1968 roku Ernie Leaner i jego bratanek Tony Leaner założyli krótkotrwałą wytwórnię Toddlin' Town Records. Po śmierci Erniego Leanera w 1990 roku jego dzieci odziedziczyły One-derful i jego majątek. Zorganizowały i utrzymywały archiwum ponad 700 nagrań. Jednym z tych masterów jest rzadkie nagranie z 1963 roku utworu „A Wonderful Thing (Love)” zespołu Rockmasters. W jego składzie znalazł się Eddie Levert, który stał się gwiazdą R&B w triu The O'Jays z lat 70. i 80-tych. Po śmierci Michaela Jacksona w 2009 roku odkryli master nagrania „I'm A Big Boy Now” („Big Boy”) w wykonaniu Jackson 5 z sesji z lipca 1967 roku, która poprzedzała nagranie „Big Boy” w Steeltown w listopadzie 1967 roku.

 

                   Single na listach przebojów:

 

01.1962

: "The Town I Live In"

115

.US

McKinley Mitchell

 

03.1963

A: "Shake A Tail Feather"

51

.US

The Five Du-Tones

07.1965

A: "Do The 45"

117.US

The Sharpees

03.1966

A: "I'm Satisfied"

105.US

Otis Clay

07.1967

A: "That's How It Is (When You're In Love)"

131

.US

Otis Clay

Jamo Thomas

Jamo Thomas to amerykański piosenkarz soulowo-funkowy,
najbardziej znany z przeboju z 1966 roku „I Spy (For the FBI)”. Urodzony na Bahamach  lub w Chicago , nagrywał dla kilku różnych wytwórni płytowych w latach 1965–1976.  Na jego liście artystów często pojawiało się jego nazwisko obok muzyków towarzyszących, znanych jako Party Brothers Orchestra  lub po prostu Mr. Jamo. 

 

Jego największymi sukcesami były „Bahama Mama” i cover utworu „I Spy (For the FBI)”.

 

  Po okresie gry na perkusji w kwintecie Bobby'ego Petersona z Pensylwanii pod koniec lat 50-tych XX wieku, Thomas przeniósł się do Chicago na początku lat 60-tych.  Swój debiutancki singiel „Stop the Baby” nagrał w 1965 roku dla małej wytwórni Conlo Records, a producentem utworu był Jerry Butler.Thomas pracował wówczas dla piosenkarza jako jego kamerdyner i kierowca, a także grał na perkusji w jego zespole supportującym. Jego kolejny utwór, „I Spy (For the FBI)”, wyprodukowany przez Monka Higginsa i Burgessa Gardnera i wydany przez małą wytwórnię Thomas (należącą do Eddiego Thomasa), osiągnął 98. miejsce na liście Billboard Hot 100 w Stanach Zjednoczonych w 1966 roku. Został ponownie wydany przez Polydor w Wielkiej Brytanii w 1969 roku, osiągając 44. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 

 Utwór okazał się jego jedynym występem na obu listach przebojów. Piosenkę napisali Herman Kelley i Richard „Popcorn” Wylie, a pierwotnie nagrał ją Luther Ingram kilka miesięcy przed wersją Thomasa. Thomas później przeniósł się do Filadelfii i nagrywał dla Perception Records.  W 1972 roku działał w charakterze promotora Stax Records.  Jego kariera nagraniowa zakończyła się mniej więcej w połowie lat 70-tych, choć Thomas został później uznany za aranżera albumu gospel Elli Washington.  

 

Powrócił w 1983 roku na 12-calowym krążku dla małej wytwórni Emerald International zatytułowanym „(My Jive) Backstabbing Friend”. Jego krzyk został wykorzystany na początku utworu „Scream” na albumie Graham Central Station z 1979 roku, „Star Walk” dla Warner Bros Jego twórczość pojawiała się na różnych albumach kompilacyjnych na przestrzeni lat, w tym „Spy Magazine Presents: Spy Music, Vol. 1” (1994), „Chess Club Rhythm & Soul” (1996) i „Shake What You Brought!” (2005).  Oprócz wersji „I Spy (For the FBI)” w wykonaniu Ingrama i Thomasa, piosenkę nagrali również The Untouchables , Blue Rondo à la Turk  i John Hiatt.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Spy (For The FBI)/Snake Hip Mama	Jamo Thomas And His Party Brothers Orchestra	03.1966	44[2]	98[2]	Thomas 303	[written by R. Wylie, H. Kelly][produced by M. Higgins, B. Gardner]

Urge Overkill

 Urge Overkill - amerykański zespół grający alternatywnego rocka. Grupa powstała w Chicago.

W jej skład wchodzą Nathan "Nash Kato" Katruud (wokalista, gitarzysta) oraz Eddie "King" Roeser (wokalista, gitarzysta, gitarzysta basowy). Ich cover piosenki Neila Diamonda "Girl, You’ll Be a Woman Soon" został wykorzystany w filmie "Pulp Fiction" i stał się wielkim hitem w 1994 roku.
Katruud i Roeser poznali się na uniwersytecie w 1985 roku. Uformowali wówczas wraz z perkusistą Patem Byrnem grupę Urge Overkill i przy udziale współlokatora Katruuda, Steve’a Albiniego, zrealizowali EPkę "Strange, I...". Wkrótce wypuścili pełną płytę zatytułowaną "Jesus Urge Superstar".
 

Ich kolejna produkcja "Americruiser" reprezentowała drastyczną zmianę stylu. Nowym perkusistą w zespole został Jack "Jaguar" Watt z Baron Lesh. Kolejny album "The Supersonic Storybook" został wydany w 1991 roku, kiedy to na miejsce Jaguara wszedł Blackie Onassis. Po wspólnych występach z Nirvaną oraz Pearl Jam, Urge Overkill powrócili do studia, by w 1992 roku nagrać kolejną EPkę "Stull". Kompozycja ta zawierała single "Girl, You’ll Be a Woman Soon" oraz "Goodbye to Guyville".
 

Następnie zespół podpisał kontrakt z wytwórnią "Geffen Records". Po złych recenzjach wytwórni, muzycy przyłączyli się do "Butcher Brothers", wydając w 1993 roku album "Saturation". Krążek zyskał sporo pochlebnych recenzji. Kiedy Quentin Tarantino wykorzystał ich piosenkę w filmie "Pulp Fiction", kawałek wskoczył na listę "Billboard Top 100".
 

Kolejny album "Exit the Dragon", zrealizowany został w 1995 roku. Singlem promującym krążek był "The Break". W 1997 roku z pierwotnego składu formacji pozostali już jedynie Katuud i Roeser. Po dłuższej przerwie zespół powrócił w 2004 roku z albumem "Live at Macwells 2/5/04".

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sister Havana	Urge Overkill	08.1993	67[2]	-	Geffen GFS 51	[written by Urge Overkill (Nash Kato/Eddie King Roeser/Blackie Onassis) ][produced by Butcher Brothers ]
Positive Bleeding	Urge Overkill	10.1993	61[2]	-	Geffen GFS 57	[written by Urge Overkill (Nash Kato/Eddie King Roeser/Blackie Onassis) ][produced by Butcher Brothers ]
Girl, You'll Be a Woman Soon	Urge Overkill	11.1994	37[9]	59[11]	MCA MCSTD 2024	[written by Neil Diamond ][produced by Urge Overkill/Mark Kramer ][piosenka z filmu "Pulp fiction"]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saturation	Urge Overkill	09.1993	-	146[9]	Geffen 24 529	[produced by Butcher Bros., Andy Kravitz]
Exit the Dragon	Urge Overkill	10.1995	88[2]	129[1]	Geffen 24 818	[produced by Butcher Bros.]

Billy Butler

Billy Butler (ur. jako William E. Butler; 7 czerwca 1945r -zm. 31 marca 2015r) był amerykańskim
wokalistą soulowym i autorem tekstów, działającym w latach 60-tych i 70-tych XX wieku. Urodził się w Chicago w stanie Illinois. Jego starszy brat, Jerry, również był piosenkarzem i autorem tekstów, w którego zespole Billy grał na gitarze. 

Billy Butler założył zespół wokalny The Enchanters w liceum. Pierwsze nagrania zrealizował dla Okeh Records w 1963 roku, a jego producentem był początkowo Curtis Mayfield, a później Carl Davis. Na wczesnych nagraniach wspierał go zespół The Chanters, przemianowany na The Enchanters; pozostałymi członkami byli Errol Batts i Jesse Tillman. 

Jego pierwszym i największym hitem był utwór „I Can't Work No Longer” z 1965 roku, który osiągnął 6. miejsce na liście przebojów Billboard R&B Singles w USA i 60. miejsce na liście Billboard Hot 100. Zespół rozpadł się w 1966 roku, a po niewielkim solowym hicie „The Right Track” opuścił Okeh.Utwór „The Right Track” zajmuje 11. miejsce na liście Northern Soul Top 500.

 Później założył nowy zespół Infinity z Battsem, Larrym Wade’em i Phyllis Knox. Mieli na koncie trzy niewielkie przeboje R&B: „Get on the Case” (41. miejsce na liście R&B, Fountain Records, 1969), „I Don't Want to Lose You” (Memphis Records, 37. miejsce na liście R&B, 1971) i „Hung Up on You” (Pride Records, 48. miejsce na liście R&B, 1973).Pisał również piosenki dla swojego brata, a także dla takich muzyków jak Major Lance i Gene Chandler.

  Billy Butler zmarł w 2015 roku w wieku 69 lat w swoim rodzinnym Chicago.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Found True Love/Lady Love	Billy Butler And The Four Enchanters	11.1963	-	134[1]	OKeh 7178	[written by W. E. Butler, Curtis Mayfield][produced by Carl Davis]
Gotta Get Away/I'm Just A Man	Billy Butler And The Enchanters	05.1964	-	101[5]	OKeh 7192	[written by C. Mayfield][produced by Carl Davis][38[3].R&B; Chart]
Can't Live Without Her/My Heart Is Hurtin'	Billy Butler And The Chanters	09.1964	-	130[1]	OKeh 7201	[written by W. E. Butler][produced by Carl Davis, Curtis Mayfield]
Nevertheless/My Sweet Woman	Billy Butler And The Chanters	12.1964	-	102[4]	OKeh 7192	[written by C. Mayfield][produced by Carl Davis, Curtis Mayfield ]
I Can't Work No Longer/Tomorrow Is Another Day	Billy Butler And The Chanters	07.1965	-	60[6]	OKeh 7221	[written by C. Mayfield][produced by Carl Davis][6[11].R&B; Chart]
(I've Got A Feeling) You're Gonna Be Sorry/(You Make Me Think) You Ain't Ready	Billy Butler	09.1965	-	103[6]	OKeh 7227	[written by C. Mayfield][produced by Carl Davis]
Right Track/Boston Monkey	Billy Butler	07.1966	-	-	OKeh 7245	[written by J. Jones][produced by Carl Davis, Gerald Sims][24[13].R&B; Chart]
Get On The Case/ Keep It To Yourself	Infinity [Billy Butler]	11.1969	-	-	Fountain 1102	[written by Johnny Jones, Cal Carter, James Blumenberg ][produced by Cal Carter, Billy Butler][41[3].R&B; Chart]
I Don't Want To Lose You/Free Yourself	Billy Butler And Infinity	05.1971	-	-	Memphis 103	[written by B. Butler, L. Wade, T. Callier][37[6].R&B; Chart]
Hung Up On You/(What Do You Do) When Your Baby's Gone	Billy Butler And Infinity	04.1973	-	-	Pride 1026	[written by Errol Batts, Larry Wade][produced by Billy Butler, James Blumenberg][48[2].R&B; Chart]

Steelers

Steelers byli wokalną grupą R&B/soul z Chicago działającą od lat 60-tych do początku lat 80-tych. Grupę tworzyli członkowie F. Allen, Leonard Truss, Wales Wallace oraz bracia Alonzo Wells, George Wells i Wes Wells, który był głównym wokalistą. Grupa skupiała się na szybkim śpiewie harmonijnym.

  Steelers zostali utworzeni w Chicago West Side w 1965 roku.W tym samym roku wydali swoją pierwszą płytę w wytwórni Glow Star. W 1966 roku wydali drugi singiel, ale oba sprzedawały się słabo. Następnie podpisali kontrakt z lokalną wytwórnią Crash Records z Chicago, ale sukces sprzedażowy nadal ich omijał i Crash zakończył działalność w 1967 roku. Nagrali utwór napisany przez Wesa Wellsa i producenta Ala Smitha zatytułowany „Get It From the Bottom”, który został wydany w całym kraju przez Date Records.Przerodziło się to w niewielki przebój R&B (#46) i pop (#56) na listach przebojów Billboard począwszy od grudnia 1969 roku.

  Steelers nie mieli żadnych dalszych hitów, ale kontynuowali występy i nagrywali płyty aż do końca lat 80-tych. Gdy płyta zaczęła zyskiwać popularność na listach przebojów, nazwa zespołu przykuła uwagę mediów w Pittsburghu, siedzibie Pittsburgh Steelers.Robert Pruter wyraził opinię, że „grupa nigdy nie nagrała naprawdę złej płyty”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get It From The Bottom/I'm Sorry	Steelers	11.1969	-	56[6]	Date 1642	[written by A. Smith, L. Smith, W. Wells][produced by Calvin Carter, Al Smith][46[2].R&B Chart]

Chief Records

Chief Records, wraz ze spółkami zależnymi Profile i Age, była niezależną wytwórnią płytową działającą od 1957 do 1964 roku. Najbardziej znana z nagrań chicagowskich artystów bluesowych Elmore'a Jamesa, Juniora Wellsa, Magica Sama i Earla Hookera, wytwórnia miała zróżnicowany skład i obejmowała artystów R&B Lillian Offitt i Ricky'ego Allena. 

 Chief Records została założona w Chicago w 1957 roku przez Mela Londona, 25-letniego przedsiębiorcę R&B.London pełnił funkcję producenta i napisał kilka najbardziej znanych piosenek wytwórni. Earl Hooker, jeden z najbardziej cenionych gitarzystów bluesowych swojej epoki, był ważnym współpracownikiem wytwórni. Współpracował ściśle z Londonem i „był zaangażowany w ponad tuzin sesji nagraniowych, a jego gra była prezentowana na około czterdziestu tytułach i dwudziestu pięciu singlach, z których tuzin został wydany pod jego własnym nazwiskiem, reszta została przypisana Juniorowi Wellsowi, A.C. Reedowi, Lillian Offitt i Ricky'emu Allenowi”.

 Wśród nagrań Hookera znajduje się kilka instrumentalnych utworów na gitarę slide, w tym singiel Age z 1961 roku „Blue Guitar”, który Muddy Waters później dograł wokalem i zatytułował „You Shook Me”. „Little by Little”, napisany przez Mela Londona, był hitem Juniora Wellsa, osiągając 23. miejsce na liście Billboard R&B w 1960 roku. Wells kontynuował występy i nagrywał kilka swoich piosenek dla Chief i Profile („Messin' with the Kid”, „Come on in This House” i „It Hurts Me Too”) w trakcie swojej kariery. 

 „Cut You Loose”, kolejna kompozycja London, była hitem Ricky'ego Allena; piosenka osiągnęła numer 20 w 1963 roku. Oprócz Wellsa, Allen miał najwięcej singli na tej wytwórni (wszystkie w Age). Podobnie jak wiele niezależnych wytwórni bluesowych na początku lat 60-tych, Chief zmagał się z problemami finansowymi. Pierwszymi, które zakończyły działalność, były wytwórnie Chief i Profile; ostatecznie wytwórnia Age została zamknięta w 1964 roku, a firma zbankrutowała.

  Podczas siedmiu lat działalności Chief/Profile/Age wydało około 80 singli (wliczając reedycje) od około 37 artystów. Później różne single (wliczając reedycje) artystów Chief zostały wydane przez All-Points Records, Mel/Mel-Lon Records, Bright Star Records i Starville Records, ale żaden z nich nie miał takiego wpływu jak oryginały.

Kay Armen

Armenuhi Manoogian (ur. 2 listopada 1915r - zm. 3 października 2011r), lepiej znana pod pseudonimem scenicznym Kay Armen, była amerykańsko-ormiańską piosenkarką popularną w latach 40. i 50-tych XX wieku.Jej kariera w show-biznesie trwała prawie sześć dekad; pracowała na scenie, w radiu, telewizji i filmie. Napisała wiele piosenek, występowała w klubach nocnych i nagrała wiele płyt. 

 

 Armen urodziła się w Chicago, Illinois. Jej ojciec, Robert Manoogian, Sr., był profesjonalnym wrestlerem znanym jako Bob Monograph. Po raz pierwszy pojawiła się w radiu WSM w Nashville, Tennessee, występując w 12 programach tygodniowo. W 1947 roku miała swój własny cotygodniowy 15-minutowy program zatytułowany Kay Armen-Songs w NBC-Blue.

 

 Wystąpiła w wielu rolach, zwłaszcza w sitcomie NBC z 1959 roku Love and Marriage oraz na ekranie w musicalu Metro-Goldwyn-Mayer Hit the Deck z 1955 roku i filmie Hey, Let's Twist! z 1961 roku. Była również autorką piosenek, w tym „Be Good to Yourself”, „My Love and I” i „It's a Sin to Cry Over You”.

 

  Robert Manoogian Jr. (ur.4 stycznia 1918r - zm. 3 kwietnia 2002r), jej młodszy brat, był amerykańskim profesjonalnym wrestlerem, który był najbardziej znany ze swojej współpracy z National Wrestling Alliance w latach 40-tych jako Bobby Managoff. Kay Armen zmarła w 2011 roku w Nowym Jorku w wieku 95 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ha! Ha! Ha! (Chella Lla!)/Till	Kay Armen	12.1957	-	91[1]	Decca 30474	[written by S. Taccani, Al Hoffman, Dick Manning]

Smash Records

 Smash Records to oddział wytwórni Mercury utworzony w marcu 1961r i powierzony Shelby Singletonowi.Pierwotnie zamierzano skupić się na wydawaniu muzyki country,również płyt młodzieżowych idoli tak obcych duchowi wytworni-matki preferujacej pop i muzykę w wykonaniu orkiestr.Gdy Mercury został stowarzyszony z holenderską wytwórnią Phillips pod koniec 1961r,a Fontana zajęła się międzynarodowym repertuarem,przed Smash otworzył się rynek płyt z rock'n'rollem,rhythm'n'bluesem, jazzem i nnymi różnorodnymi stylami jak instrumentalna muzyka taneczna czy soundtracki.Ale pod kierunkiem Singletona miała być przede wszystkim wytwórnią country,a wylansowane w początkowym okresie hity rock'n'rollowe wykonywane były w wiekszości przez muzyków country.

 

Seria singli S-1700 była wypełnieniem kontraktu Mercury tłoczenia singli dla innych wytwórni.Pierwszy singiel z tej serii instrumentalny utwór Mus-Twangs z "Loch Lommond"/"Marie" [Nero S-1700, nagrany 14 marca 1961r].Do połowy 1963r tłoczono single głownie dla innych wytwórni niż Smash,a więc:Ensign, Sure, Rich, Ramco, Fontana, EM, USA, Pioneer, Angie, Dante, i Hallway.Pierwszym wydanym pod szyldem Smash singlem był "That's the Way We Love"/"Prison Break" [S-1701] w wykonaniu Paramours z sesji w lutym 1961r.W grupie tej występował Bill Medley, który póżniej został członkiem Righteous Brothers.Drugi, "I'm a Fool to Care" wydany pierwotnie dla JIN był dziełem Joe Barry'ego młodego wokalisty z Luizjany nazywanego często klonem Fatsa Domino.Kolejny jego hit to cover piosenki Pioneers z 1940r -"Teardrops in My Heart".
 

Kilka miesięcy po sukcesie "I'm a Fool to Care" ,grupa Rick and the Keens z Wichita Falls z Teksau dostarcza kolejnego przeboju wytwórni w postaci singla "Peanuts",remake'u nagrania Little Joe and the Thrillers.Latem tego samego roku wytwórnia doczekała się hitu #1 na liście Billboard za sprawą nagrania "Wooden Heart" w wykonaniu Joe Dowella.Piosenka pochodziła z filmu Elvisa Presley'a z 1960r.Kolejne jego przeboje wydane dla Smash to "The Bridge of Love" [Smash 1717] #50, następnie "A Kiss for Christmas" z grudnia 1961r.Dowell miał honor być pierwszym artystą ,który wydał album dla Smash.W tym okresie dużej aktywności na listach przebojów wydawano też single innych wykonawców jak:Hayden Sisters, Kitty Ford, Danny Jordan, Cadillacs, Billy Deaton, Spirals, Viceroys, Howard Crockett, Bachelors, Little Ellen, i Bonnie Charles.
 

Rok 1962 wytwórnia rozpoczyna innym #1,"Hey! Baby" Bruce Channela,jeszcze jednego nabytku Singletona z obszaru Teksasu i Luizjany nagrywającego wcześniej dla LeCam, z Delbertem McClintonem na harmonijce ustnej.Jego longplay Hey! Baby był pierwszym albumem Smash,który trafił na listy przebojów.Zdążył jeszcze w 1962r wylansować "Number One Man" [Smash 1752] i "Come on Baby",by w 1964r powrócić do Le Cam.
 

Kolejnym dostarczycielem przebojów był pochodzący z Teksasu,Dickey Lee.W Bradley Recording Studio w Nashville ,7 marca 1962r nagrał klasyczny utwór z gatunku "tragedy", "Patches",który wspiął się na 6 miejsce Hot 100 Singles.Kolejne sukcesy Lee to "I Saw Linda Yesterday" i "Don't Wanna Think About Paula" wydany wiosną 1963r.Inni nagrywający w 1962r dla Smash artyści,ale bez sukcesów na listach bestsellerów to Lee Hazelwood, Bobby Hebb, Nini Rosso, Buddy Lucas, Johnny Bond, Pee Wee Crayton, Don Helms, Richard Berry, i Ray Smith.
 

W 1963r Smash miała nowe żródło sukcesów w swoich rękach.Grupa Angels nagrywająca wcześniej z sukcesami dla Caprice wylansowała kolejny hit #1,"My Boyfriend's Back",stając się czołowym przedstawicielem nowego stylu tzw. "girl group".Następne single "I Adore Him" #25 i "Thank You and Goodnight" #84 na jesieni 1963r. Trzeci kolejny singiel, "Wow Wow Wee (He's the Boy For Me)" [ #41] zamknął ich karierę na listach przebojów .
 

W końcu 1963r Smash pozyskała kolejną dziewczęcą grupę Caravelles,którą stanowiły dwie śpiewające biuralistki z Londynu,która wylansowała duży przebój "You Don't Have to Be a Baby to Cry" .W 1964r wytwórnia podpisała kontrakt z Jerry Lee Lewisem,rok póżniej trafili do niej Roger Miller i Charlie Rich.Swój epizod w tej wytwórni miał James Brown,który nagrał dla niej kilka średnio udanych singli jak,"Caledonia" .W maju 1964r lansuje swój jedyny przebój "My Boy Lollipop" .Swoje jedyne przeboje w Stanach Zjednoczonych dla Smash nagrała grupa Walker Brothers,a były to "Make It Easy on Yourself" i "The Sun Ain't Gonna Shine (Anymore)".W 1966r Left Banke,kwintet z Brooklynu nagrał dla Smash "Walk Away Renee" [#5],a w następnym roku "Pretty Ballerina" i "Desireé".Okres 1966 i początku 1967r to zastój w pozyskiwaniu nowych talentów.Sytuacja się polepszyła za sprawą Jay and the Techniques grupy z Pennsylvanii ,której debiutancki singiel "Apples, Peaches, Pumpkin Pie" wdrapał się na 6 pozycję listy Billboard.

Wytwórnia w tym okresie aż do 1970r egzystowała dzięki hitom Rogera Millera i Jerry Lee Lewisa.Po tym jak Mercury został wchłonięty przez PolyGram w latach 80-tych,Smash działała przez krótki czas jako wytwórnia country.

Albumy na liście przebojów Billboard

MGS 27008/SRS 67008 - Hey! Baby (And 11 Other Songs About Your Baby) - Bruce Channel [1962] ( #114) MGS 27020/SRS 67020 - The Tale of Patches and 11 Other Songs That Tell A Story - Dickey Lee with the Stephen Scott Singers [1962] ( #50) MGS 27021/SRS 67021 - Bill Justis Plays 12 Big Instrumental Hits - Bill Justis [1962] ( #94) MGS 27030/SRS 67030 - Bill Justis Plays 12 More Big Instrumental Hits - Bill Justis [1963] ( #89) MGS 27039/SRS 67039 - My Boyfriend's Back - Angels [1963] ( #33) MGS 27044/SRS 67044 - You Don't Have to Be a Baby to Cry - Caravelles [1964] ( #127) MGS 27049/SRS 67049 - Roger and Out - Roger Miller [1964] ( #37) MGS 27053/SRS 67053 - Forever - Pete Drake & His Talking Steel Guitar [1964] ( #85) MGS 27054/SRS 67054 - Showtime - James Brown & His Orchestra [4/64] ( #61) MGS 27055/SRS 67055 - My Boy Lollipop - Millie Small (The Blue Beat Girl) [1964] ( #132) MGS 27056/SRS 67056 - The Greatest Live Show On Earth - Jerry Lee Lewis [1964] ( #71) MGS 27061/SRS 67061 - The Return of Roger Miller - Roger Miller [1/65] ( #4) MGS 27068/SRS 67068 - The 3rd Time Around - Roger Miller [1965] ( #13) MGS 27072/SRS 67072 - James Brown Plays James Brown: Today and Yesterday - James Brown [10/65] ( #42) MGS 27073/SRS 67073 - Golden Hits - Roger Miller [1965] ( #6) MGS 27083/SRS 67083 - Double Shot (of My Baby's Love) - Swingin' Medallions [1966] ( #88) MGS 27088/SRS 67088 - Walk Away Renee/Pretty Ballerina - Left Banke [2/67] ( #67) MGS 27095/SRS 67095 - Apples, Peaches, Pumpkin Pie - Jay & the Techniques [1967] ( #129) SRS 67115 - Mendocino - Sir Douglas Quintet [1969] ( #81)

Hity na liście przebojów Billboard

Smash 1702 Joe Barry I'm A Fool To Care/ I Got A Feeling 1961 24[12] Smash 1710 Joe Barry Teardrops In My Heart/ For You Sunshine 1961 63[5] 1961 Joe Dowell Wooden Heart / Little Bo Peep S-1708 1[1][16] 1962 Joe Dowell Little Red Rented Rowboat / The One I Left For You 1759 23[9] 1962 Dickey Lee Patches / More or Less 1758 6[14] 1962 Dickey Lee I Saw Linda Yesterday 1791 14[12] 1962 Bruce Channel Hey! Baby / Dream Girl 1731 1[3][15] [gold] 1962 Bruce Channel Number One Man / If Only I Had Known S-1752 52[7] 1963 Caravelles You Don't Have to Be a Baby to Cry MGS 27044 3[13] 1964 Caravelles Have you ever been lonely 1869 94[4] 1963 The Angels My Boyfriend's Back MGS-27039 1[3][14] 1963 The Angels I Adore Him / Thank You and Goodnight 1854 25[7] 1964 The Angels Wow Wow Wee (He's the Boy for Me) / Snowflakes and Teardrops 1870 41[7] 1964 Roger Miller Do-Wacka-Do 1947 31[8] 1964 Roger Miller Dang Me MGS 27049 7[11] 1965 Roger Miller King of the Road / Atta Boy, Girl S-1965 4[13][gold] 1965 Roger Miller Engine Engine #9 / The Last Word in Lonesome Is Me S-1983 7[9] 1965 Roger Miller One Dyin' and A Buryin' / It Happened Just That Way S-1994 34[7] 1965 Roger Miller Kansas City Star / Guess I'll Pick Up My Heart (And Go Home) S-1998 31[7] 1965 Roger Miller England Swings / Good Old Days S-2010 8[11] 1964 James Brown Caldonia / Evil S-1898 95[2] 1964 James Brown The Things I Used to Do / Out of the Blue S-1908 99[1] 1964 James Brown Out of Sight / Maybe the Last Time S-1919 24[10] 1964 Jerry Lee Lewis High Heel Sneakers / You Went Back on Your Word S-1930 91[1] 1966 The Walker Brothers The Sun Ain't Gonna Shine Anymore 67082 13[9] 1965 The Walker Brothers Make it easy on yourself 2009 16[10] 1966 The Swingin' Medallions Double Shot (Of My Baby's Love) SRS 67083 17[13] 1966 The Left Banke Walk Away Renee / I Haven't Got the Nerve S-2041 5[13] 1966 The Left Banke Pretty Ballerina / Lazy Day S-2074 15[10] 1967 Jay & the Techniques Apples, Peaches, Pumpkin Pie / Stronger Than Dirt S-2086 6[17] 1967 Jay & the Techniques Keep the Ball Rollin' / Here We Go Again S-2124 14[12] 1968 Jay & the Techniques Strawberry Shortcake / Still (In Love With You) S-2142 39[6] 1969 Sir Douglas Quintet Mendocino 2191 27[15]

 

Constellation Record

Wytwórnia płytowa Constellation Record została założona w sierpniu 1963 roku w Chicago, Illinois przez Ewarta Abnera, po tym jak został zwolniony ze stanowiska prezesa wytwórni Vee Jay. Constellation mieściło się przy 1421 South Michigan Avenue i wydawało muzykę rhythm and blues oraz gospel. Wytwórnia była spółką zależną Dart Record Sales Corporation, którą Abner założył w 1962 roku. Firma miała trzech właścicieli. Oprócz Abnera, który był prezesem, William E. „Bunky” Sheppard był wiceprezesem, a Art Sheridan sekretarzem. Art Sheridan był właścicielem legendarnej wytwórni Chance na początku lat 50-tych, a nagrania dokonane przez Flamingos, Moonglows i innych w wytwórni Chance zostały ponownie wydane na albumach w wytwórni Constellation . 

Gene Chandler był najważniejszym artystą w wytwórni Constellation Label. Bunky Sheppard miał Gene Chandlera na podstawie osobistego kontraktu i wydawał swoje nagrania przez Vee Jay, gdy Abner opuścił Vee Jay, Sheppard również odszedł i sprowadził Chandlera do Constellation. Sheppard sprowadził również Dee Clarka z Vee Jay do Constellation, ale Clark nie miał żadnych znaczących krajowych hitów w Constellation. Constellation został również dystrybutorem wytwórni Ace Record z Jackson w Mississippi, ale Ace nie miała żadnych znaczących hitów w tym okresie (chociaż Constellation wydało wcześniejsze hity Ace na albumie kompilacyjnym). 

Gdy pierwsze dwa wydawnictwa Gene Chandlera w Constellation, wyprodukowane przez Shepparda, okazały się klapami, Sheppard sprowadził Carla Davisa, aby go wyprodukował. Jego trzecim wydawnictwem był napisany przez Curtisa Mayfielda klejnot „Think Nothing About It”, który zajął 28. miejsce w rankingu Cashbox R&B. W czerwcu 1964 r. kolejny utwór Mayfielda, „Just Be True”, zajął 4. miejsce i utrzymywał się na listach przebojów przez 16 tygodni. W 1965 roku Chandler miał przeboje „You Can't Hurt Me No More,” „Nothing Can Stop Me,” „(Gonna Be) Good Times,” „Rainbow 65,” i „Here Comes the Tears”. 

 Chociaż niewiele singli wydanych przez Constellation znalazło się na listach przebojów w całym kraju, wiele z nich było granych w największych stacjach Chicago Top-40 tamtych czasów, zwłaszcza w WLS. Takie utwory jak „Uncle Willie Time” Bobby'ego Millera [Constellation 111], „Sugar Over You” Carol Vegi [Constellation 121] i „Island of Love” Sheppards [Constellation 123] znalazły się na listach przebojów WLS. Na listach przebojów WLS w 1964 roku znalazł się również krótki, brytyjsko brzmiący singiel „Beatle Time” Livers [Constellation 118]. 

The Livers byli grupą znaną jako Chicagoans, w skład której wchodzili Jimmy Holvay i Gary Beisber, znani autorzy piosenek i wykonawcy na scenie młodzieżowej Chicago w połowie lat 60-tych. Holvay i Beisber później napisali wiele hitów dla Buckinghams („Kind of a Drag,” „Susan,” „Don't You Care,” „Hey, Baby, They're Playing Our Song,” itd.) i byli siłą napędową zespołu The Mob, który miał kilka   płyt  country w latach 70-tych. Warto również zwrócić uwagę na singiel Nolana Chance'a „If He Makes You (He Can Take You)” [Constellation 144], który wzbudził zdziwienie wielu stacji radiowych zastanawiających się, czy go puszczać. Ze względu na niewielką liczbę artystów w Constellation, firma była narażona na upadek, jeśli nie była w stanie stale produkować hitów. 

Kiedy Chandler wpadł w posuchę w 1966 roku, Constellation zbankrutowało. Głównym atutem wytwórni był kontrakt Gene'a Chandlera, który został sprzedany Chess Records, chociaż Chandler marniał w Chess/Checker. Dopiero gdy Chandler przeszedł do Mercury w 1970 roku, zaczął znowu mieć hity [np. „Groovy Situation”]. Dee Clark nigdy więcej nie miał hitów na listach przebojów. Abner stanął na nogi, obejmując stanowisko prezesa Motown, podczas gdy Sheppard przeprowadził się na zachodnie wybrzeże i produkował płyty dla 20th Century Fox i innych.  

Single na listach przebojów 

Soul hootenanny Pt.1/Pt.2	Gene Chandler	05.1964	 92.US
Just be true/A song called soul	Gene Chandler	07.1964	 19.US
Bless our love/London town	Gene Chandler	09.1964	 39.US
What now/If you can't be true[Find a part time love]	Gene Chandler	12.1964 40.US
You can't hurt me no more/Everybody let's dance	Gene Chandler	03.1965	 92.US
Nothing can stop me/The big lie	Gene Chandler	04.1965	 18.US
(Gonna Be) Good Times/No one can love you [Like i do]	Gene Chandler	08.1965	 92.US
Here come the tears/Soul hootenanny Pt.2	Gene Chandler	09.1965	 102.US
Rainbow '65 Part.I/Part. II	Gene Chandler	11.1965	 69.US
[I'm just a] Fool for you/Buddy ain't it a shame	Gene Chandler	03.1966	 	88.US
Crossfire time/I'm Going Home	Dee Clark	11.1963	 92.US
Heartbreak/Warm Summer Breezes	Dee Clark	08.1964	 119.US
T.C.B./It's Impossible	Dee Clark	01.1965	 	132.US

Gene Krupa

Eugene Bertram Krupa (ur. 15 stycznia 1909r w Chicago, zm. 16 października 1973r w Nowym Jorku) - amerykański perkusista jazzowy polskiego pochodzenia, lider big-bandu, kompozytor, wczesny reprezentant stylu swing. Uchodzi za jednego z najlepszych perkusistów jazzowych wszech czasów.


Był najmłodszym z dziewięciorga dzieci Anny (z domu Osłowski) i Bartłomieja Krupa. Gene Krupa urodził się w Chicago, Illinois. Bartłomiej był polskim imigrantem urodzonym we wsi Łęki Górne na Podkarpaciu. Anna urodziła się w Shamokin w Pensylwanii i również była polskiego pochodzenia. Jego rodzice byli katolikami i przygotowali go do kapłaństwa. Uczęszczał do liceum Jamesa H. Bowena w południowo-wschodniej części Chicago. Po ukończeniu studiów przez rok uczęszczał do Kolegium im. św. Józefa w Indianie, ale uznał, że kapłaństwo nie jest jego powołaniem.

Krupa studiował u Sanforda A. Moellera i zaczął zawodowo grać na perkusji w połowie lat dwudziestych w zespołach w Wisconsin. W 1927 roku został zatrudniony przez konglomerat medialny MCA, aby zostać członkiem zespołu Thelma Terry and Her Playboys.

Debiutował w 1927 w zespole Eddiego Condona. W 1929 roku przeprowadził się do Nowego Jorku i pracował z zespołem Reda Nicholsa. W 1934 roku dołączył do zespołu Benny'ego Goodmana, gdzie jego gra na perkusji - zwłaszcza w hicie „Sing, Sing, Sing” - uczyniła go krajową gwiazdą. W 1938 roku, po publicznej kłótni z Goodmanem w Earl Theater w Filadelfii, opuścił Goodmana, aby założyć własny zespół i miał kilka hitów z piosenkarką Anitą O'Day i trębaczem Royem Eldridge'em. Krupa miał niezapomniany epizod w filmie Ball of Fire z 1941 roku, w którym on i jego zespół wykonali rozszerzoną wersję przeboju Drum Boogie.W latach 1935–1938 grał w orkiestrze Benny’ego Goodmana. Od 1938 do 1943 był liderem własnego big bandu, który został rozwiązany po tym, jak Krupa trafił na 3 miesiące do aresztu za posiadanie narkotyków i zatrudnienie w zespole nieletniego muzyka. Początkowo groziło mu 5 lat więzienia, jednak zarzuty zostały oddalone. 

Po wyjściu na wolność Krupa zreorganizował swój zespół, dodając dużą sekcję smyczkową, w której grał Charlie Ventura na saksofonie. Był to jeden z największych zespołów tanecznych tamtej epoki, czasami liczący nawet czterdziestu muzyków. Pod koniec lat 40-tych stopniowo zmniejszał liczebność zespołu, a od 1951 r. prowadził trio lub kwartet, często z udziałem multiinstrumentalisty Eddiego Shu grającego na saksofonie tenorowym, klarnecie i harmonijce. Regularnie pojawiał się w programach Jazz At the Philharmonic.

 

Po roku założył swój drugi zespół, w którym karierę zaczynał, między innymi Gerry Mulligan. Big-band działał do 1951r. Jego istnienie zakończyło założenie przez Gene'a tria i jego występ w ramach Jazz at the Philharmonic. W 1954 wraz z innym bębniarzem, Cozym Cole'm założył szkołę gry na perkusji. Mimo regularnego koncertowania, po założeniu szkoły Krupa skupił się na działalności edukacyjnej. W 1959 nagrano film fabularny w oparciu o życie perkusisty, zatytułowany "Drum Crazy: The Gene Krupa Story". Rolę artysty zagrał w nim Sal Mineo. 

16 października 1973 Krupa zmarł w swoim domu w Yonkers w stanie Nowy Jork. Chociaż od kilku lat leczył się na białaczkę, oficjalną przyczyną śmierci była niewydolność serca. Uczestnicząc w mszy żałobnej w kościele St. Dennis Roman Catholic w Yonkers, Goodman, Freeman i McPartland zebrali się, aby oddać hołd człowiekowi znanemu milionom słuchaczy jako „The Chicago Flash” – najbardziej charyzmatycznej i innowacyjnej legendzie perkusji ery swingu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fare Thee Well, Annie Laurie	Gene Krupa and His Orchestra	01.1938	-	18[1]	Brunswick 8139	[vocal:Jerry Kruger][written by Benny Krueger, Claude Thornhill & Mitchell Parish]
Grandfather's Clock/I Know That You Know	Gene Krupa and His Orchestra	05.1938	-	15[3]	Brunswick 8124	[written by Henry Clay Work]
Ta-Ra-Ra-Boom-Der-E	Gene Krupa and His Orchestra	02.1939	-	15[1]	Brunswick 8296	[written by Henry J. Sayers]
You Taught Me To Love Again/Jungle Madness	Gene Krupa and His Orchestra	08.1939	-	17[1]	Brunswick 8400	[written by Tommy Dorsey, Henri Woode & Charles Carpenter]
Down Argentina Way/ Two Dreams Met	Gene Krupa and His Orchestra	12.1940	-	15[2]	Okeh 5826	[vocals:Irene Daye][tytułowa piosenka z filmu][written by Harry Warren & Mack Gordon]
Tonight (Perfidia)/Never Took A Lesson In My Life	Gene Krupa and His Orchestra	02.1941	-	13[2]	Okeh 5715	[vocals:Howard Dulany][#15 hit for The Ventures in 1960][written by Alberto Domínguez, Xavier Cugat]
High On A Windy Hill/It All Comes Back To Me Now	Gene Krupa and His Orchestra	02.1941	-	A:2[6];B:2[5]	Okeh 5883	[A:written by Joan Whitney & Alex Kramer][B:written by Hy Zaret, Joan Whitney & Alex Kramer]
There'll Be Some Changes Made/These Things You Left Me	Gene Krupa and His Orchestra	03.1941	-	13[1]	Okeh 6021	[vocal: Irene Daye][piosenka z filmu "Play Girl"][#5 hit for Ethel Waters in 1922][written by William Benton Overstreet & Billy Higgins]
Georgia On My Mind/Alreet	Gene Krupa and His Orchestra	06.1941	-	18[1]	Okeh 6118	[vocal: Anita O'Day][#1 hit for Ray Charles in 1960][written by Hoagy Carmichael & Stuart Gorrell]
Just A Little Bit South Of North Carolina/Let's Get Away From It All	Gene Krupa and His Orchestra	06.1941	-	9[1]	Okeh 6130	[vocal: Anita O'Day][written by Sunny Skylar, Bette Cannon & Arthur Shaftel]
Let Me Off Uptown/Flamingo	Gene Krupa and His Orchestra	09.1941	-	10[1]	Okeh 6210	[vocal: Anita O'Day & Roy Eldridge][written by Redd Evans & Earl Bostic]
Along The Navajo Trail/A Tender Word Will Mend It All	Gene Krupa and His Orchestra	10.1945	-	7[2]	Columbia 36846	[vocal: Buddy Stewart][written by Richard Charles Krieg , Larry Markes & Eddie DeLange]
Chickery Chick/Just A Little Fond Affection	Gene Krupa and His Orchestra	12.1945	-	10[5]	Columbia 36877	[vocal: Anita O'Day][written by Sidney Lippman & Slyvia Dee]
Boogie Blues/Lover	Gene Krupa and His Orchestra	07.1946	-	9[6]	Columbia 36986	[vocal: Anita O'Day][written by Gene Krupa & Remo Biondi]
Bonaparte's Retreat/My Skandinavian Baby	Gene Krupa And His Chicago Jazz	06.1950	-	9[15]	RCA Victor 3766	[vocal: Bobby Soots][written by Pee Wee King]