Alfonzo Hunter

Alfonzo Hunter (ur. 1973r w Chicago, Illinois) to wokalista R&B z lat 90-tych.
Był pierwszym artystą R&B, który podpisał kontrakt z Def Squad Records, wytwórnią płytową założoną przez Def Squad i Ericka Sermona. Alfonso rozpoczął karierę muzyczną jako wokalista wspierający R. Kelly'ego i współpracował z nim przez sześć miesięcy. Mimo współpracy z R. Kellym, Alfonso kontynuował naukę, studiując na Uniwersytecie Roosevelta w Chicago, gdzie zgłębiał tajniki produkcji muzycznej i inżynierii dźwięku. 

 W 1996 roku Alfonso wydał swój debiutancki album „Blacka da Berry”, który osiągnął 44. miejsce na liście Billboard R&B Albums i 17. miejsce na liście Billboard Heatseekers Albums. Największy jak dotąd hit Alfonzo, „Just the Way (Playas Play)”, osiągnął 85. miejsce na liście Billboard Hot 100, 22. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales, 31. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 20 tygodni, oraz 38. miejsce na liście U.K. Singles. 

Kolejny singiel „Weekend Thang” osiągnął 90. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 35. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 11 tygodni. Sukces debiutanckiego albumu Alfonzo skłonił go do pracy nad drugim albumem, ale niestety, po zamknięciu EMI Records, wytwórnia Def Squad przeszła do Motown Records, a Alfonzo nie mógł wydać swojego drugiego albumu. Wygląda na to, że Alfonzo nadal jest aktywny w branży muzycznej. W 2009 roku wydał swój album o tym samym tytule, który jest dostępny na Amazon.com i iTunes. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Just The Way (Playas Play)	Alfonzo Hunter	11.1996	-	85[6]	EMI 58579	[written by Alfonzo Hunter, Erick Sermon][produced by Erick Sermon][31[20].R&B; Chart]
Weekend Thang	Alfonzo Hunter	03.1997	-	90[5]	EMI 58615	[written by Alfonzo Hunter, Erick Sermon][produced by Erick Sermon][35[11].R&B; Chart]

John Prine

Jeden z najsłynniejszych piosenkarzy i autorów tekstów swojego pokolenia,
John Prine, był mistrzem opowieści, którego twórczość była często dowcipna i zawsze szczera, często oferując przebiegłe, ale szczere odbicie swoich korzeni ze Środkowego Zachodu, pisząc o życiu zwykłych ludzi w niezwykły i wnikliwy sposób. Podczas gdy piosenki Prine'a były najczęściej zakorzenione w folkowych i country'owych klimatach, nie był on obcy rock & rollowi, R&B i rockabilly i potrafił łatwo dostosować swój szorstki, ale ekspresyjny głos do swojego muzycznego otoczenia. Prine nigdy nie osiągnął własnego wielkiego przeboju, ale jego piosenki zostały nagrane przez długą listę szanowanych artystów, wielu z nich samych było cenionymi autorami tekstów, w tym Johnny'ego Casha, Bonnie Raitt, Krisa Kristoffersona, George'a Straita, Bette Midler, Paula Westerberga i Dwighta Yoakama.  

Debiutancki album Prine'a, zatytułowany po prostu „Prine”, wydany w 1971 roku, został powszechnie uznany za natychmiastowy klasyk i zawierał niektóre z jego najsłynniejszych utworów, w tym „Sam Stone”, „Hello in There”, „Paradise” i „Illegal Smile”, a „Diamonds in the Rough” z 1972 roku był uważany za niemal równie mocny. „Bruised Orange” z 1978 roku był stonowanym powrotem do tonu jego debiutu, a „Pink Cadillac” z 1979 roku był hołdem dla jego miłości do rockabilly i rock & rolla pierwszej generacji.  

W latach 80-tych Prine odszedł od dużych wytwórni płytowych, aby założyć własną, Oh Boy Records. Pracując we własnym tempie i podążając za własnymi upodobaniami, wyprodukował kilka znakomitych i oryginalnych albumów, w tym „The Missing Years” z 1991 roku, zbiór duetów „In Spite of Ourselves” z 1999 roku i pełen gracji album finałowy „The Tree of Forgiveness” z 2018 roku.  

John Prine urodził się 10 października 1946 roku w Maywood w stanie Illinois. Wychowywany przez rodziców mocno zakorzenionych w wiejskim środowisku Kentucky, w wieku 14 lat Prine rozpoczął naukę gry na gitarze u starszego brata, czerpiąc inspirację od dziadka, który grał z Merle'em Travisem. Po dwuletniej służbie w armii Stanów Zjednoczonych Prine wrócił do Illinois i pod koniec lat 60-tych stał się ważną postacią na chicagowskiej scenie folkowej, zaprzyjaźniając się z innym młodym wykonawcą, Stevem Goodmanem, jednocześnie pracując jako listonosz. Prine po raz pierwszy zyskał rozgłos w prasie w 1970 roku, gdy krytyk filmowy Roger Ebert wpadł do baru, w którym Prine grał, szukając piwa po seansie i był oczarowany występem Prine'a. Kiedy Goodman został supportem Krisa Kristoffersona, namówił autora piosenek, aby spróbował swoich sił z jego przyjacielem Prine'em. Kristofferson dostrzegł ich talent i kiedy kilka miesięcy później odwiedzili Nowy Jork, pozwolił dwóm mieszkańcom Chicago zagrać po trzy utwory na jednym ze swoich koncertów. Wśród publiczności znajdował się dyrektor Atlantic Records, który następnego dnia zaproponował Prine'owi kontrakt płytowy. 

W 1971 roku Prine udał się do Memphis, aby nagrać swój debiutancki album pod tym samym tytułem; choć nie odniósł komercyjnego sukcesu, krytycy chwalili płytę, a utwory takie jak „Sam Stone” (surowa, ale pełna współczucia opowieść o uzależnionym od narkotyków weteranie z Wietnamu) i „Hello in There” (refleksja na temat starości w pierwszej osobie) zostały szczególnie docenione. Ani „Diamonds in the Rough” z 1972 roku, ani „Sweet Revenge” z 1973 roku nie radziły sobie lepiej na listach przebojów, ale twórczość Prine'a zyskała wielki rozgłos wśród jego kolegów po fachu; Everly Brothers i Johnny Cash wykonali covery jego utworu „Paradise”, Bette Midler i Joan Baez zaśpiewały „Hello in There”, a Bonnie Raitt zapadła w pamięć interpretacja „Angel from Montgomery”. 

Przy albumie Common Sense z 1975 roku Prine zwrócił się do Steve’a Croppera, niezwykle wpływowego gitarzysty house’owego wytwórni Stax; choć brzmienie albumu zszokowało społeczność folkową, opierając się na chrapliwym wokalu i dudniącej perkusji, to jednak pokazało, że Prine nie jest artystą, którego twórczość da się zaszufladkować, i było jego jedynym albumem, który dotarł do pierwszej setki w USA. Pomimo względnego sukcesu, był to jego ostatni album dla Atlantic, a Steve Goodman przejął stery nad folkowym Bruised Orange z 1978 roku, debiutanckim albumem Prine’a dla Asylum Records. Albumem „Pink Cadillac” z 1979 roku Prine ponownie skręcił w lewo i nagrał elektryczny rockabilly'owy zestaw wyprodukowany w Sun Studios przez legendarnego założyciela wytwórni, Sama Phillipsa, i jego syna Knoxa. 

 Po albumie „Storm Windows” z 1980 roku Prine został porzucony przez Asylum, a on zareagował, zakładając własną wytwórnię Oh Boy Records z pomocą wieloletniego menedżera Ala Bunetty, co pozwoliło mu nagrywać bez pośredników. Pierwszym wydawnictwem wytwórni był album „Aimless Love” z 1984 roku, a pod jego własnym szyldem muzyka Prine'a rozkwitła, a album „German Afternoons” z 1986 roku, utrzymany w klimacie country, zdobył nominację do nagrody Grammy w kategorii Contemporary Folk. Po albumie „John Prine Live” z 1988 roku, swoim pierwszym koncercie, wydał w 1991 roku nagrodzony Grammy album „The Missing Years”; Album, współprodukowany przez Howiego Epsteina z   „Heartbreakers” Toma Petty'ego, zawierał gościnne występy Bruce'a Springsteena, Bonnie Raitt i Toma Petty'ego i okazał się największym komercyjnym sukcesem Prine'a do tej pory, sprzedając się w prawie 250 000 egzemplarzy. 

Po debiucie filmowym   „Falling from Grace” w reżyserii Johna Mellencampa z 1992 roku, Prine powrócił w 1995 roku z albumem „Lost Dogs” i „Mixed Blessings”, również wyprodukowanym przez Epsteina, który przyniósł mu kolejną nominację do nagrody Grammy. Souvenirs W 1998 roku, gdy Prine pracował nad albumem z duetami country, zdiagnozowano u niego raka płaskonabłonkowego, rozwijającego się po prawej stronie szyi. Prine przeszedł operację i radioterapię, a w 1999 roku poczuł się na tyle dobrze, że mógł dokończyć album, który ukazał się pod tytułem „In Spite of Ourselves” i na którym znalazły się utwory Emmylou Harris, Lucindy Williams, Trishy Yearwood, Patty Loveless, Connie Smith i innych.  

W 2000 roku Prine nagrał ponownie 15 swoich najsłynniejszych piosenek (częściowo po to, by wzmocnić głos po leczeniu, ale przede wszystkim po to, by Oh Boy mógł posiadać nagrania swoich wcześniejszych hitów) na album zatytułowany „Souvenirs”, pierwotnie wydany w Niemczech, a później w Stanach Zjednoczonych. W 2005 roku wydał „Fair & Square”, zbiór nowych piosenek, po którym odbył trasę koncertową. Dwa lata później, wraz z wokalistą i gitarzystą Macem Wisemanem, Prine wydał „Standard Songs for Average People”, zbiór interpretacji 14 klasyków folku i country w wykonaniu obu muzyków. „In Person & On Stage”, zbiór występów z różnych tras koncertowych, ukazał się w 2010 roku. 

 W 2016 roku Prine wydał kontynuację „In Spite of Ourselves” zatytułowaną „For Better, Or Worse”, kolejny zbiór duetów wykonujących klasyczne utwory country. Tym razem partnerami wokalnymi Prine'a byli Kacey Musgraves, Alison Krauss, Miranda Lambert, Susan Tedeschi, Lee Ann Womack, Kathy Mattea i częsta współpracowniczka Prine'a Iris DeMent. Prine połączył siły z producentem z Nashville, Dave'em Cobbem, aby nagrać w 2018 roku The Tree of Forgiveness, swój pierwszy zestaw oryginalnych piosenek od 2005 roku; album zawierał gościnne występy Brandi Carlile, Jasona Isbella i Amandy Shires. Płyta odniosła sukces komercyjny i krytyczny, awansując na piąte miejsce na liście 200 najlepszych albumów, osiągając szczyt na drugim miejscu na liście albumów country i sięgając aż na pierwsze miejsce na liście albumów folkowych. The Tree of Forgiveness okazało się ostatnim nagraniem Prine'a; zmarł 7 kwietnia 2020 roku z powodu powikłań wirusa COVID-19. Miał 73 lata. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
John Prine	John Prine	02.1972	-	154[3]	Atlantic 8296	[produced by Arif Mardin]
Diamonds in the Rough	John Prine	10.1972	-	148[10]	Atlantic 7240	[produced by Arif Mardin]
Sweet Revenge	John Prine	11.1973	-	135[11]	Atlantic 7274	[produced by Arif Mardin]
Common Sense	John Prine	04.1975	-	58[10]	Atlantic 18 127	[produced by Steve Cropper]
Prime Prine: The Best of John Prine	John Prine	01.1977	-	196[2]	Atlantic 18 202	-
Bruised Orange	John Prine	07.1978	-	116[13]	Asylum 139	[produced by Steve Goodman]
Pink Cadillac	John Prine	09.1979	-	152[7]	Asylum 222	[produced by Jerry Phillips, Knox Phillips, Sam Phillips, John Prine]
Storm Windows	John Prine	08.1980	-	144[7]	Asylum 286	[produced by Arif Mardin]
Lost Dogs and Mixed Blessings	John Prine	04.1995	-	159[9]	Oh Boy 013	[produced by Howie Epstein]
In Spite of Ourselves	John Prine	10.1999	-	197[1]	Oh Boy 019	[produced by Jim Rooney, John Prine]
Fair & Square	John Prine	05.2005	-	55[9]	Oh Boy 034	[produced by John Prine, Gary Paczosa]
In Person & On Stage	John Prine	06.2010	-	85[1]	oh Boy 039	[produced by Al Bunetta]
Singing Mailman Delivers	John Prine	11.2011	-	94[1]	Oh Boy 040	-
For Better, or Worse	John Prine	10.2016	-	30[2]	Oh Boy 044	[produced by Jim Rooney, John Prine]
The Tree of Forgiveness	John Prine	04.2018	-	5[6]	Oh Boy 044	[produced by Dave Cobb]

Carl Davis

Carl H. Davis Sr. (ur. 19 września 1934r- zm. 9 sierpnia 2012r)  był amerykańskim producentem
muzycznym i dyrektorem muzycznym, który był szczególnie aktywny w Chicago w latach 60. i 70-tych XX wieku. Był odpowiedzialny za przeboje R&B takich artystów jak Gene Chandler, Major Lance, Jackie Wilson, The Chi-Lites, Barbara Acklin, Tyrone Davis i inni. 

 

 Davis urodził się w Chicago i uczęszczał do Englewood High School.W 1955 roku rozpoczął pracę jako asystent didżeja Ala Bensona w stacji radiowej WGES, a następnie dołączył do firmy zajmującej się marketingiem płyt. Na początku lat 60-tych pomagał w prowadzeniu małej wytwórni płytowej Nat, która miała lokalny hit z piosenką „Nite Owl” zespołu DuKays, wyprodukowaną przez Davisa. Kolejny singiel, „Duke of Earl”, którego producentem był również Davis, został przypisany wokaliście zespołu, Gene'owi Chandlerowi, i stał się krajowym przebojem numer jeden po tym, jak został wydzierżawiony większej wytwórni Vee-Jay. 

 

 W 1962 roku Davis rozpoczął pracę jako producent i dyrektor artystyczny w wytwórni OKeh, filii Columbia, gdzie wyprodukował szereg przebojów dla Majora Lance'a, Billy'ego Butlera i Waltera Jacksona. Wiele z nich charakteryzowało się „energicznymi, metalicznymi aranżacjami… i tanecznymi, optymistycznymi utworami z latynoskim akcentem”, często wykorzystując utwory napisane przez Curtisa Mayfielda, które jego zdaniem nie pasowały do ​​jego własnego zespołu, The Impressions. Kontynuował również produkcję płyt dla Gene'a Chandlera i The Artistics, a także przez krótki czas produkował Mary Wells po jej odejściu z Motown. 

 

 W połowie lat 60-tych rozpoczął pracę w Brunswick Records, gdzie wyprodukował hit Jackie Wilsona „Whispers” oraz sprzedający się w milionach egzemplarzy utwór „(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher”, „Love Makes a Woman” Barbary Acklin, a także kilka wczesnych hitów zespołu The Chi-Lites. Założył również wytwórnię Dakar, która wydała wiele hitów z Tyrone’em Davisem (nie spokrewnionym), w tym „Can I Change My Mind” i „Turn Back the Hands of Time”, a także odniosła sukces z Hamiltonem Bohannonem. Po zamknięciu wytwórni Dakar w 1976 roku, Davis założył Chi Sound Records, kontynuując sukcesy z Walterem Jacksonem i wydając w 1978 roku wielki przebój Gene’a Chandlera „Get Down”. 

 

Po zakończeniu umowy dystrybucyjnej z 20th Century Records w 1981 roku, Davis przez dwa lata korzystał z niezależnej dystrybucji, zanim zamknął Chi Sound. Firma przeżyła krótkotrwałą reaktywację w latach 1989–1990, po czym ponownie otworzyła działalność w 2007 roku i działała aż do śmierci Davisa. 11 lutego 2013 roku Carl Davis został uhonorowany podczas 55. gali rozdania nagród Grammy, wraz z kilkoma innymi osobistościami branży muzycznej, w pamiątkowym hołdzie fotograficznym.

 

Kompozycje Carla Davisa na listach przebojów

[with Doris Smith & Richard Parker] 02/1963 The Bird The Dutones 101.US [with Billy Butler & Major Lance] 03/1964 The Matador Major Lance 20.US [with Gerald Sims] 02/1966 Dear Lover Mary Wells 51.US [with Karl Tarleton] 03/1967 I Don't Want to Lose You Jackie Wilson 84.US [with Larry Johnson] 05/1967 Love Song The Artistics 111.US [with Otis Leavill] 09/1967 There Goes the Lover Gene Chandler 98.US [with Barbara Acklin, Eugene Record ] 12/1967 Two Little Kids Peaches & Herb 31.US 10/1968 From the Teacher to the Preacher Gene Chandler & Barbara Acklin 57.US 11/1969 I Love You Otis Leavill 63.US [with Eugene Record, William Sanders] 07/1968 Love Makes a Woman Barbara Acklin 15.US 04/1988 Love Makes a Woman Joyce Sims 85.UK [with Eugene Record] 11/1968 Just Ain't No Love Barbara Acklin 67.US 02/1969 Give It Away The Chi-Lites 88.US 03/1969 I Still Love You Jackie Wilson 105.US 08/1969 All the Waiting Is Not in Vain Tyrone Davis 125.US 09/1969 Helpless Jackie Wilson 108.US 02/1970 24 Hours of Sadness The Chi-Lites 119.US 07/1972 The Coldest Days of My Life (Part 1) The Chi-Lites 47.US [with Ray Haley & Willie Henderson] 08/1969 Straight Ahead Young-Holt Unlimited 110.US [with Willie Henderson Jr. & Tom Washington] 02/1970 Funky Chicken (Part 1) Willie Henderson 91.US [with Norman Newell] 03/1984 Sometimes Shirley Bassey 86.UK 04/1984 Sometimes Elaine Paige 72.UK

Ramsey Lewis

Ramsey Emmanuel Lewis Jr. (ur. 27 maja 1935r- zm. 12 września 2022r)
był amerykańskim pianistą jazzowym, kompozytorem i osobowością radiową.Lewis nagrał ponad 80 albumów i zdobył pięć złotych płyt oraz trzy nagrody Grammy w swojej karierze. Jego album „The In Crowd” przyniósł Lewisowi uznanie krytyków oraz nagrodę Grammy w 1965 roku za najlepsze wykonanie jazzowe. Do jego najbardziej znanych singli należą „The 'In' Crowd”, „Wade in the Water” i „Sun Goddess”. Do 2009 roku był gospodarzem porannego programu Ramsey Lewis Morning Show w chicagowskiej stacji radiowej WNUA. Lewis aktywnie działał również na rzecz edukacji muzycznej w Chicago. Założył Fundację Ramseya Lewisa, utworzył program mentoringu jazzowego Ravinia's Jazz Mentor Program i zasiadał w radzie powierniczej Merit School of Music i Chicago High School for the Arts. 

 Ramsey Emmanuel Lewis Jr. urodził się 27 maja 1935 roku w Chicago jako syn Ramseya Emmanuela Lewisa i Pauline Lewis. Dorastał w osiedlu Cabrini–Green Homes, regionie, z którego pochodzili wokaliści soulowi Curtis Mayfield i Jerry Butler. Oboje jego rodzice pochodzili z Głębokiego Południa. Jego ojciec był dyrygentem chóru kościelnego i zachęcał go do nauki muzyki. W związku z tym Lewis rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku czterech lat u Ernestine Bruce, pianistki kościelnej i organistki. Gdy miał 11 lat, Bruce zaleciła mu naukę u Dorothy Mendelssohn w Chicago Musical College. Mendelssohn uczył go techniki klasycznej, kierując się filozofią, że „uwalnia ona wykonawcę od myślenia o nutach, aby mógł skupić się na muzyce”. Lewis zrozumiał, co miała na myśli, gdy zobaczył Wyntona Kelly'ego z zespołem Milesa Davisa. Kelly poprosił go, żeby coś zagrał, a Kelly pochwalił go, mówiąc: „Rany, chciałbym mieć technikę”.

 Jako młody człowiek Lewis grał z wieloma lokalnymi zespołami, takimi jak Knights of Music Edwarda Virgila Abnera. Lewis ostatecznie dołączył do zespołu jazzowego o nazwie The Clefs. Później założył Ramsey Lewis Trio z perkusistą Isaakiem „Reddem” Holtem i basistą Eldee Youngiem. Ostatecznie podpisali kontrakt z wytwórnią Chess Records.W 1956 roku trio wydało swój debiutancki album „Ramsey Lewis and his Gentle-men of Swing”. Po hicie z 1965 roku „The 'In' Crowd” (singiel osiągnął 5. miejsce na listach przebojów, a album 2. miejsce), skupili się bardziej na muzyce pop. Young i Holt odeszli w 1966 roku, zakładając Young-Holt Unlimited, a ich miejsce zajęli Cleveland Eaton i Maurice White.White odszedł, zakładając Earth, Wind & Fire, a w 1970 roku jego miejsce zajął Morris Jennings. Później Frankie Donaldson i Bill Dickens zastąpili Jenningsa i Eatona; Felton Crews pojawił się również na albumie Lewisa z 1981 roku, Three Piece Suite.

  W 1966 roku Lewis był jednym z najbardziej utytułowanych pianistów jazzowych w kraju, mając na koncie takie hity jak „The In Crowd”, „Hang On Sloopy” i „Wade in the Water”. Wszystkie trzy single sprzedały się w ponad milionie egzemplarzy i zdobyły złote płyty. W latach 70-tych Lewis często grał na pianinie elektrycznym, choć pod koniec dekady trzymał się pianina akustycznego i zatrudniał dodatkowego klawiszowca w swoich zespołach. Oprócz nagrywania i występów, Lewis prowadził cotygodniowy program radiowy „Legends of Jazz”, utworzony w 1990 roku i nadawany przez United Stations Radio Networks. Prowadził również poranny program „Ramsey Lewis Morning Show” w chicagowskiej stacji radiowej WNUA (95,5 FM) grającej „smooth jazz”. W grudniu 2006 roku ten poranny program stał się częścią Smooth Jazz Network, należącej do Broadcast Architecture, i był nadawany równolegle z innymi stacjami grającymi smooth jazz w całym kraju, aż do jego zamknięcia w maju 2009 roku, kiedy to WNUA przeszła na format hiszpański.

  W 2005 roku Ramsey założył Fundację Ramsey Lewis, która promuje edukację muzyczną dzieci w zakresie gry na instrumentach.W 2006 roku, dobrze przyjęty, 13-odcinkowy serial telewizyjny „Legends of Jazz” prowadzony przez Lewisa został wyemitowany w telewizji publicznej w całym kraju i zawierał występy na żywo wielu artystów jazzowych, w tym Larry'ego Graya, Dr. Lonniego Smitha, Joeya Defrancesco, Dave'a Brubecka, Chicka Corei, Kurta Ellinga, Benny'ego Golsona, Pata Metheny'ego i Tony'ego Bennetta. Lewis był dyrektorem artystycznym Jazz at Ravinia (corocznego wydarzenia na Festiwalu Ravinia w Highland Park w stanie Illinois) i pomógł w organizacji Programu Mentorów Jazzowych Ravinia. Ramsey zasiadał również w radzie powierniczej Merit School of Music i Chicago High School for the Arts.

  Lewis był honorowym członkiem bractwa Phi Beta Sigma. W maju 2008 roku Lewis otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Loyola w Chicago po wygłoszeniu przemówienia inauguracyjnego podczas uroczystości wręczenia dyplomów licencjackich.W styczniu 2007 roku Instytut Dave'a Brubecka zaprosił Lewisa do dołączenia do Honorowej Rady Przyjaciół na Uniwersytecie Pacyfiku w Stockton w Kalifornii. Lewis był honorowym członkiem Rady Chicago Jazz Orchestra.

  W latach 1954–1988 Lewis był żonaty z Geraldine Taylor (1935–2005), z którą miał siedmioro dzieci. W 1990 roku poślubił Jan Tamillow. Lewis zmarł we śnie 27 maja 2022r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Something You Got/My Babe	Ramsey Lewis Trio	10.1964	-	63[6]	Argo 5481	[written by Chris Kenner][23[8].R&B; Chart]
The "In" Crowd/Since I Fell For You	Ramsey Lewis Trio	07.1965	-	5[16]	Argo 5506	[written by Billy Page][2[14].R&B; Chart]
Hang On Sloopy/Movin' Easy	Ramsey Lewis Trio	11.1965	-	11[8]	Cadet 5522	[written by Bert Russell, Wes Farrell][produced by Esmond Edwards][6[10].R&B; Chart]
A Hard Day's Night/'Tout A Doubt	Ramsey Lewis Trio	01.1966	-	29[6]	Cadet 5525	[written by Lennon, McCartney][produced by Esmond Edwards][29[6].R&B; Chart]
Hi Heel Sneakers-Pt. 1/Hi Heel Sneakers-Pt. 2	Ramsey Lewis Trio	03.1966	-	70[5]	Cadet 5531	[written by Robt. Higgenbotham ][produced by Esmond Edwards]
Wade In The Water/Ain't That Peculiar	Ramsey Lewis	07.1966	31[8][04.1972]	A:19[13];B:129[1]	Cadet 5541	[A:written by Ramsey Lewis][B:written by Warren Moore,Robert Rogers,Marvin Tarplin,William "Smokey" Robinson][A:produced by Esmond Edwards][B:produced by Richard Evans][3[14].R&B; Chart]
Up Tight/Money In The Pocket	Ramsey Lewis	10.1966	-	49[5]	Cadet 5547	[written by Stevie Wonder,Sylvia Moy,Henry Cosby][produced by Richard Evans][30[5].R&B; Chart]
Day Tripper/Rudolph The Red-Nosed Reindeer	Ramsey Lewis	12.1966	-	74[4]	Cadet 5553	[written by John Lennon, Paul McCartney][produced by Esmond Edwards]
One, Two, Three/Down By The Riverside	Ramsey Lewis	02.1967	-	67[6]	Cadet 5556	[written by J. Madara, D. White, L. Borisoff][produced by Esmond Edwards]
Dancing In The Street/Girl Talk	Ramsey Lewis	09.1967	-	84[4]	Cadet 5573	[written by Marvin Gaye][produced by Esmond Edwards]
Soul Man/Struttin' Lightly	Ramsey Lewis	11.1967	-	49[6]	Cadet 5583	[written by David Porter, Isaac Hayes][produced by Richard Evans]
Bear Mash/The Look Of Love	Ramsey Lewis	02.1968	-	123[2]	Cadet 5593	[written by Richard Evans][produced by Richard Evans]
Since You've Been Gone/Les Fleur	Ramsey Lewis	08.1968	-	98[2]	Cadet 5609	[written by A. Franklin, T. White][produced by Charles Stepney]
Julia/Do What You Wanna	Ramsey Lewis	09.1969	-	76[8]	Cadet 5640	[written by Lennon, McCartney][produced by C. Stepney][37[6].R&B; Chart]
Slipping Into Darkness/Collage	Ramsey Lewis	07.1972	-	101[5]	Columbia 45634	[written by Thomas Allen,Harold Brown,Charles Miller,Howard Scott,Lee Oscar,Lonnie Jordan,B.B. Dickerson,Ramsey Lewis][produced by Ramsey Lewis][44[3].R&B; Chart][#16 hit for War in 1972]
Kufanya Mapenzi (Making Love)/What It Is!	Ramsey Lewis	03.1973	-	93[3]	Columbia 45766	[written by Ed Green][produced by Teo Macero,Ramsey Lewis]
Hot Dawgit/Tambura	Ramsey Lewis And Earth, Wind And Fire	01.1975	-	50[6]	Columbia 10056	[written by M. White, C. Stepney][produced by Maurice White][61[11].R&B; Chart]
Sun Goddess/Jungle Strut	Ramsey Lewis And Earth, Wind And Fire	03.1975	-	44[7]	Columbia 10103	[written by M. White, J. Lind][produced by Maurice White][20[12].R&B; Chart]
What's The Name Of This Funk (Spider Man)/Juaacklyn	Ramsey Lewis	01.1976	-	69[4]	Columbia 10235	[written by C. Stepney, M. Stewart, D. Raheem][produced byCharles Stepney, Ramsey Lewis][50[13].R&B; Chart]
Don't It Feel Good/Fish Bite	Ramsey Lewis	01.1976	-	-	Columbia 10293	[written by C. Stepney][produced by Charles Stepney, Ramsey Lewis][99[1].R&B; Chart]
Brazilica/Sālongo	Ramsey Lewis	08.1976	-	-	Columbia 10382	[written by M. White, M. Yarbrough][produced by Maurice White, Charles Stepney][88[3].R&B; Chart]
Spring High/The Messenger	Ramsey Lewis	07.1977	-	-	Columbia 10571	[written by S. Wonder][produced by Ramsey Lewis, Bert DeCoteaux][65[3].R&B; Chart]
So Much More/Romance Me	Ramsey Lewis	06.1981	-	-	Columbia 02043	[written by M. Henderson, W. Jones, M. Lewis][produced by Tom Washington][93[3].R&B; Chart]
You Never Know/Lynn/td>	Ramsey Lewis	03.1982	-	-	Columbia 10235	[written by R. Irving III, L. Bates][produced by Tom Tom "84"][64[6].R&B; Chart]
The Two Of Us/Song Without Words (Remembering)	Ramsey Lewis	07.1984	-	-	Columbia 04524	[written by V. Benford, J. Lubbock][produced by Stanley Clarke][56[9].R&B; Chart]
This Ain't No Fantasy/The Quest	Ramsey Lewis	12.1985	-	-	Columbia 05640	[written by M. "Butch" Stewart, P. Leonard][produced by Morris "Butch" Stewart][88[2].R&B; Chart]
7-11/My Love Will Lead You Home	Ramsey Lewis	06.1987	-	-	Columbia 07220	[written by M. White, R. Smith][produced by Morris (Butch) Stewart][67[9].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sound of Christmas	Ramsey Lewis Trio	12.1962	-	129[2]	Argo 687	[gold-US][produced by Ralph Bass]
Bach to the Blues	Ramsey Lewis Trio	07.1964	-	125[7]	Argo 732	[produced by Esmond Edwards]
The Ramsey Lewis Trio at the Bohemian Caverns	Ramsey Lewis Trio	10.1964	-	103[13]	Argo 741	[produced by Esmond Edwards]
More Sounds of Christmas	Ramsey Lewis Trio	12.1964	-	8[15]	Argo 745	[produced by Esmond Edwards]
The In Crowd	Ramsey Lewis Trio	08.1965	-	2[47]	Argo 757	[gold-US][produced by Esmond Edwards]
Choice! The Best of the Ramsey Lewis Trio	Ramsey Lewis Trio	11.1965	-	54[19]	Cadet 755	-
Hang On Ramsey!	Ramsey Lewis Trio	02.1966	20[4]	15[27]	Cadet 761	[gold-US][produced by Esmond Edwards]
Wade in the Water	Ramsey Lewis	09.1966	-	16[34]	Cadet 774	[gold-US][produced by Esmond Edwards]
Goin' Latin	Ramsey Lewis	03.1967	-	95[16]	Cadet 790	[produced by Esmond Edwards]
The Movie Album	Ramsey Lewis	07.1967	-	124[5]	Cadet 782	[produced by Esmond Edwards]
Dancing in the Street	Ramsey Lewis	10.1967	-	59[16]	Cadet 794	[produced by Esmond Edwards]
Up Pops Ramsey Lewis	Ramsey Lewis	03.1968	-	52[31]	Cadet 799	[produced by Richard Evans]
Maiden Voyage	Ramsey Lewis	07.1968	-	55[20]	Cadet 811	[produced by Richard Evans]
Mother Nature's Son	Ramsey Lewis	03.1969	-	156[14]	Cadet 821	[produced by Charles Stepney]
Another Voyage	Ramsey Lewis	09.1969	-	139[14]	Cadet 827	[produced by Ramsey Lewis]
The Best of Ramsey Lewis	Ramsey Lewis	03.1970	-	172[12]	Cadet 839	-
The Piano Player	Ramsey Lewis	03.1970	-	157[8]	Cadet 836	[produced by Charles Stepney, Ramsey Lewis, Richard Evans]
Them Changes	Ramsey Lewis	10.1970	-	177[7]	Cadet 844	[produced by Ramsey Lewis]
Back to the Roots	Ramsey Lewis	06.1971	-	163[9]	Cadet 6001	[produced by Ramsey Lewis, Esmond Edwards]
Upendo Ni Pamoja	Ramsey Lewis	06.1972	-	79[21]	Columbia 31 096	[produced by Ramsey Lewis]
Funky Serenity	Ramsey Lewis	03.1973	-	117[10]	Columbia 32 030	[produced by Ramsey Lewis]
Ramsey Lewis' Newly Recorded All-Time Non-Stop Golden Hits	Ramsey Lewis	10.1973	-	198[3]	Columbia 32 490	[produced by Ramsey Lewis]
Sun Goddess	Ramsey Lewis	12.1974	-	12[30]	Columbia 33 194	[gold-US][produced by Teo Macero, Ramsey Lewis, Maurice White]
Don't It Feel Good	Ramsey Lewis	10.1975	-	46[22]	Columbia 33 800	[produced by Charles Stepney, Ramsey Lewis]
Salongo	Ramsey Lewis	05.1976	-	77[11]	Columbia 34 173	[produced by Charles Stepney, Maurice White]
Love Notes	Ramsey Lewis	05.1977	-	79[10]	Columbia 34 696	[produced by Ramsey Lewis, Bert DeCoteaux]
Tequila Mockingbird	Ramsey Lewis	12.1977	-	111[9]	Columbia 35 018	[produced by Bert DeCouteaux, Larry Dunn]
Legacy	Ramsey Lewis	10.1978	-	149[5]	Columbia 35 483	[produced by James L. Mack, Ramsey Lewis]
Routes	Ramsey Lewis	08.1980	-	173[8]	Columbia 36 423	[produced by Allen Toussaint, Larry Dunn]
Three Piece Suite	Ramsey Lewis	06.1981	-	152[5]	Columbia 37 153
The Two of Us	Ramsey Lewis with Nancy Wilson	09.1984	-	144[9]	Columbia 39 326	[produced by Stanley Clarke]