Phajja

Phajja to żeńskie trio grające współczesny R&B, które wydało dwa albumy w wytwórni
Warner Bros. Records i kilka umiarkowanie udanych singli. W jego skład wchodzą Kena i Nakia Epps, siostry z Chicago, oraz Karen Johnson z Bostonu. Panie zaczęły śpiewać razem w 1987 roku. Zespół pierwotnie składał się z pięciu członkiń, a jego pierwotna nazwa brzmiała „Not Your Average Girls”. Pięć pań podróżowało i wykonywało autorską muzykę przez kilka lat, zanim w 1991 roku podpisały pierwszy kontrakt płytowy z Capitol Records, jednak nigdy nie wydały albumu. W 1993 roku zespół się rozpadł, a Kena, Karen i Nakia kontynuowały działalność, zmieniając nazwę na „Phajja”, a wkrótce potem opuszczając Capitol Records i podpisując kontrakt z Arista Records.  

 

W 1995 roku Phajja podpisała kontrakt z Warner Brothers Records. Chociaż podpisały kontrakty z trzema dużymi wytwórniami, to właśnie Warner Brothers Records wydały swój pierwszy album „Seize The Moment”. Phajja wydała dwa single ze swojego debiutanckiego albumu „Seize the Moment” (1997): „What Are You Waiting For” i „So Long (Well, Well, Well)”. Stacje radiowe Smooth Jazz grały również ich cover utworu „Sailing” nagranego pierwotnie przez amerykańskiego artystę Christophera Crossa. Phajja wystąpiła również w programie „Soul Train” 17 maja 1997 roku.

 

 Po krótkiej przerwie zespół wydał w 1999 roku singiel „Checkin' for Me”, wyprodukowany przez Mario Winansa, a napisany przez nich samych i Shari „Truth Hurts” Watson, z ich drugiego albumu „Meeting in the Ladies' Room” (1999).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What Are You Waiting For	Phajja	07.1997	-	112[3]	Warner 17 372	[written by Joe Belmaati, Michael O'Hara][produced by Cutfather & Joe, Michael O'Hara][38[13].R&B Chart]
So Long (Well, Well, Well)	Phajja	02.1998	-	87[5]	Warner 17 308	[written by Eric Roberson, Rick White, Kevin Jackson][produced by Keith Andes][30[20].R&B Chart]

Billy Corgan

William Patrick Corgan (ur. 17 marca 1967r w Chicago) -amerykański wokalista,
gitarzysta i autor piosenek, najlepiej znany jako frontman grupy The Smashing Pumpkins.

Dziennikarz muzyczny Jim DeRogatis powiedział o nim, że „ze wszystkich pamiętnych artystów ery alternatywnej,Corgan był najbardziej tradycyjną gwiazdą rocka, ze wszystkimi wadami i zaletami wynikającymi z tego faktu”. Po rozpadzie grupy, razem z jej perkusistą, Jimmym Chamberlinem, założył krótko istniejący zespół Zwan. Następnie, po wydaniu solowego albumu i tomiku poezji, w 2005 roku ogłosił reaktywację The Smashing Pumpkins.
Dzieciństwo i początki kariery

Corgan jest najstarszym synem Williama Seniora i Marthy Corganów. Ma dwóch młodszych braci: przybranego Jessego, niepełnosprawnego psychicznie i fizycznie, a także Ricky'ego, który jest malarzem. Rodzice Billy’ego szybko się rozwiedli, a jego ojciec ponownie się ożenił niedługo po tym wydarzeniu. Większość dzieciństwa spędził właśnie z ojcem i macochą w Glendale Heights w stanie Illinois. Nie był to szczęśliwy okres, głównie ze względu na bardzo złe stosunki między chłopcem a macochą. Przez wiele lat Billy musiał opiekować się swoim bratem Jessem. Uczęszczał do Glenbard North High School w miejscowości Carol Stream.

Corgan postanowił nauczyć się gry na gitarze po ujrzeniu u kolegi modelu Flying V. Dał swoje oszczędności ojcu, muzykowi jazzowemu, aby ten kupił odpowiedni sprzęt. Ten nabył mu używanego Gibsona Les Paula. Następnie starał się ukierunkować gust syna, zachęcając go do słuchania Jimiego Hendriksa i Jeffa Becka. Corgan okazał się jednak samoukiem, podobnie jak wielu współczesnych mu gitarzystów alt-rockowych. Po latach nauczył się jednak czytać nuty.

Corgan dorastał słuchając hard rocka i heavy metalu, między innymi grup Led Zeppelin i Black Sabbath, aby po jakimś czasie odkryć rock alternatywny poprzez Bauhaus, The Cure i The Smiths. Podczas uczęszczania do szkoły średniej zaczął grywać w zespołach. W 1985 roku przeniósł się do St. Petersburg na Florydzie wraz ze swoim pierwszym poważnym zespołem, The Marked, jednak ten po około dziewięciu miesiącach rozpadł się, a Corgan wrócił do swojego ojca w Chicago.

W Chicago Corgan podjął pracę w sklepie muzycznym, gdzie spotkał gitarzystę Jamesa Ihę. Wspólnie zaczęli pisać piosenki, z konieczności korzystając przy tym z automatu perkusyjnego. Nieco później Corgan poznał basistkę D’arcy Wretzky, która po jakimś czasie dołączyła do grupy, nazwanej The Smashing Pumpkins. Trio zaczęło wkrótce pojawiać się w miejscowych klubach. Gdy członkowie próbowali zakontraktować występ w Cabaret Metro, znanej chicagowskiej hali koncertowej, jej właściciel postawił im warunek - znalezienie perkusisty. Ostatecznie jazzowy pałkarz Jimmy Chamberlin wszedł w skład zespołu dzięki rekomendacji jednego ze znajomych Corgana. 5 października 1988 zespół po raz pierwszy wystąpił w komplecie w Cabaret Metro.

W roku 1991 wydany został pierwszy album grupy, Gish, ze brzmieniem mieszającym rock psychodeliczny i heavy metal. Dwa lata później w sprzedaży pojawiło się kolejne wydawnictwo grupy, Siamese Dream, które pozwoliło im zaistnieć w mainstreamie. W tym czasie zespół przechodził jednak poważne kryzysy wewnętrzne, zaś sam Corgan był opisywany przez prasę jako tyran, który posuwał się nawet do usuwania partii instrumentalnych nagranych przez pozostałych członków grupy i zastępowania ich własnymi. Frontman cierpiał w tym okresie na ciężką depresję, podczas pracy nad albumem praktycznie mieszkając w studio, nagrywając większą część ścieżek gitary i basu. Album został bardzo dobrze przyjęty przez krytyków, piosenki Today i Disarm stały się hitami, a teledyski do nich bardzo często pojawiały się na MTV.

W 1995 roku zespół wydał podwójny, trwający ponad dwie godziny album Mellon Collie and the Infinite Sadness, który odniósł jeszcze większy sukces od poprzednika, osiągając status dziewięciokrotnej platyny i zdobywając nominacje do siedmiu Nagród Grammy.

Podczas występu grupy w programie Saturday Night Live 11 listopada 1995 Corgan po raz pierwszy pokazał się publicznie z ogoloną głową -od tego czasu nigdy nie zapuścił włosów z powrotem. Przed tą drastyczną zmianą wokalista często zmieniał swoją fryzurę.

Podczas promującej album trasy koncertowej problemem stało się uzależnienie Chamberlina od heroiny. 12 lipca 1996 on i towarzyszący grupie keyboardzista Jonathan Melvoin przedawkowali w pokoju hotelowym w Nowym Jorku, co przeżył tylko Chamberlin. Reszta grupy podjęła decyzję o wyrzuceniu go z zespołu i zakończeniu trasy z zastępcami na miejscach perkusisty i klawiszowca.

Wydana w roku 1998 płyta Adore została nagrana przy pomocy zastępczych pałkarzy oraz automatów perkusyjnych w miejsce Chamberlina, a w zawartym na niej materiale widać było wyraźne wpływy muzyki elektronicznej. Gdy zespół nagrywał piosenki na nowy album, Martha, matka Corgana, zmarła na raka, a frontman poświęcił jej piosenkę „For Martha”. Adore spotkała się z przychylnością niektórych fanów i krytyków, ale wielu z nich uważało, że grupa zbyt wyraźnie odeszła od tego, co w jej muzyce było najlepsze i zaowocowało to sprzedażą nieco ponad miliona sztuk albumu, co było bardzo niskim wynikiem w porównaniu do 4,5 miliona sprzedanych egzemplarzy Mellon Collie.

W 1999 roku Chamberlin powrócił do zespołu, a rok później światło dzienne ujrzało kolejne wydawnictwo The Smashing Pumpkins, Machina/The Machines of God. Ponownie spotkał się on z mieszanymi uczuciami fanów i krytyków, rozchodząc się w jeszcze mniejszym nakładzie od poprzednika. Co więcej, pod koniec nagrywania grupę opuściła D’arcy Wretzky. Na czas trasy koncertowej zastąpiła ją basistka Hole, Melissa Auf der Maur.

Ostatnim albumem okazała się Machina II/The Friends & Enemies of Modern Music, z początku mająca być wydana jako podwójna płyta na wzór Mellon Collie, ale wytwórnia Virgin nie zgodziła się na taki ruch wobec spadającej popularności zespołu. Wobec tego album został rozpowszechniony za darmo w Internecie w postaci plików MP3.

The Smashing Pumpkins rozpadli się pod koniec roku 2000, grając swój ostatni koncert 2 grudnia w Chicago.

W roku 2001, Corgan założył zespół Zwan, w skład którego weszli poza nim Chamberlin oraz gitarzyści Matt Sweeney i David Pajo, a w roku 2002 także basistka Paz Lenchantin znana z A Perfect Circle. Powstały album, Mary Star of the Sea, spotkał się z dość przychylnymi recenzjami krytyków. Corgan i Zwan wzięli także udział w tworzeniu soundtracku do Spun, filmu Jonasa Åkerlunda. Mimo przychylnej opinii krytyki, zespół rozpadł się w połowie 2003 roku.


Corgan zaczął umieszczać autobiograficzne posty na swojej stronie internetowej i w serwisie Myspace, mówiąc „Nie chcę już dłużej chronić ludzi, przez których cierpiałem”. 17 lutego 2004 zamieścił gorzką wypowiedź, w której obwinił gitarzystę, Jamesa Ihę o rozpad zespołu cztery lata wcześniej. Nazwał także D’arcy Wretzky „nikczemną narkomanką”.  Pod koniec 2004 roku Corgan wydał tomik poezji, Blinking With Fists. Mimo raczej negatywnych recenzji, książka zadebiutowała na liście bestsellerów New York Times, w pierwszym tygodniu sprzedaży będąc na szczycie notowania dla poezji.

W tym samym roku zaczął także karierę solową, początkowo tworząc akustyczne, folkowe piosenki związane z historią Chicago. Wkrótce jednak przystąpił do nagrywania albumu TheFutureEmbrace, łączącego brzmieniowo muzykę elektroniczną, shoegazera i rock alternatywny. Płyta została wydana 21 czerwca 2005 przez Reprise Records, spotykając się z mieszanymi uczuciami fanów i krytyków, rozchodząc się w zaledwie 69 tysiącach egzemplarzy. Podczas trasy promującej album, skromnej w porównaniu do tych z The Smashing Pumpkins czy Zwan, Corganowi towarzyszyli Linda Strawberry, Brian Liesegang i Matt Walker.

21 czerwca 2005, w dniu wydania swojego solowego albumu TheFutureEmbrace, Corgan zamieścił całostronne ogłoszenie w Chicago Tribune, w którym ogłosił swoje plany odrodzenia grupy. Na jego apel odpowiedział jednak tylko Chamberlin. 20 kwietnia 2006 na oficjalnej stronie zespołu pojawiło się oficjalne potwierdzenie reaktywacji. 22 maja 2007 grupa dała swój pierwszy występ od siedmiu lat, a jej nowymi członkami okazali się basistka Ginger Reyes oraz gitarzysta Jeff Schroeder, zastępujący odpowiednio Wretzky i Ihę. 10 lipca ukazał się nowy album grupy, Zeitgeist, debiutując na drugim miejscu w zestawieniu magazynu Billboard.

Billy Corgan był narzeczonym Courtney Love zanim ta poznała i wyszła za Kurta Cobaina, frontmana Nirvany. W 1993 roku ożenił się ze swoją długoletnią znajomą Chris Fabian. Pojawiły się jednak plotki, jakoby Corgan i Love ponownie nawiązali romans tuż po śmierci Cobaina, podczas festiwalu Lollapalooza w roku 1994, w którym brali udział The Smashing Pumpkins. Artysta od 1995 roku pozostawał ze swoją żoną w stanie separacji, by ostatecznie rozwieść się w 1997. Corgan odmawiał dyskusji na ten temat w wywiadach, podkreślając, że to jedyny temat, na który nie będzie się wypowiadać. Opisał w końcu nieco szczegółów swojego małżeństwa w swoim blogu w roku 2005.

Pod koniec 1995 roku Corgan zaczął umawiać się z fotograf, Yeleną Yemchuk, która miała swój wkład w kilku teledyskach grupy i zaprojektowała grafikę w niektórych jej wydawnictwach. Pozostała ona narzeczoną Corgana do 2004 roku, a on sam napisał o niej utwór Stand Inside Your Love z albumu Machina/The Machines of God. Muzyk przyznał, że rozstanie z Yemchuk miało ogromny wpływ na teksty piosenek z jego solowego albumu, wydanego w 2005 roku TheFutureEmbrace.

Na początku 2006 roku Corgan wprowadził się do Courtney Love i jej córki, Frances Bean Cobain, zajmując dla siebie całe skrzydło w ich nowej rezydencji w Hollywood Hills. W latach 2010–2012 piosenkarz był w związku partnerskim z wokalistką zespołu The Veronicas- Jessicą Louise Origliasso.

Corgan otwarcie przyznaje się do kibicowania drużynie bejsbolowej Chicago Cubs, a także koszykarzom Chicago Bulls i hokeistom Chicago Blackhawks. Zawiązał także bliskie znajomości z Dennisem Rodmanem i Chrisem Cheliosem. Corgan to także fan wrestlingu.

16 listopada 2015 urodził mu się syn z Chloe Mendel, Augustus Juppiter Corgan.

Corgan zajął się produkcją albumów Rika Ocaseka, The Frogs, Catherine oraz Hole. Napisał także kilka piosenek zawartych na albumie ostatniej z tych grup, wydanym w 1998 roku Celebrity Skin. Pełnił także funkcję konsultanta podczas produkcji albumu Mechanical Animals Marilyna Mansona. Stworzył dodatkowo ścieżki dźwiękowe do trzech filmów: Okup (1996), Stygmaty (1999) i Spun (2002). Udzielał się wokalnie i na gitarze dla Tony’ego Iommi, Blindside, New Order i Marianne Faithfull, poza tym gościnnie użyczył swojego głosu w utworze „Loki Cat”, zawartej na albumie Life Begins Again grupy Jimmy Chamberlin Complex; z kolei sam Chamberlin zagrał na perkusji w piosence „DIA” z solowego albumu Corgana.

Obecnie Corgan współpracuje przy produkcji nowych albumów Courtney Love, Shirley Manson i grupy Scorpions.

W 2010 roku pomagał zespołowi The Veronicas, w tworzeniu nowej płyty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Walking Shade	Billy Corgan	06.2005	74[1]	-	Reprise W 673DVD	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan,Bjorn Thorsrud, Bon Harris]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
TheFutureEmbrace	Billy Corgan	07.2005	89[1]	31[3]	Reprise 9362487122	[produced by Billy Corgan, Bjorn Thorsrud]
Ogilala	Billy Corgan	10.2017	-	183	BMG	[produced by Rick Rubin,Billy Corgan]

Conway Brothers

Conway Brothers byli amerykańską wokalno-instrumentalną grupą funk i soul z Chicago
w stanie Illinois, utworzoną na początku lat 80-tych XX wieku. W jej skład wchodzili czterej bracia: Frederick Conway (instrumenty klawiszowe), Hiawatha Conway (perkusja), Huston Conway (gitara basowa i wokal) oraz James Conway (gitara).Działali głównie w latach 1982-1987, specjalizowali się w energicznych, imprezowych utworach łączących funkowe rytmy z soulowym wokalem, wydając muzykę w niezależnych wytwórniach, takich jak Paula Records i Ichiban Records. Ich brzmienie czerpało z wpływów electro-funk i dance tamtej epoki, przyczyniając się do rozwoju undergroundowej sceny R&B.

 

  Największy sukces grupy przyszedł wraz z ich singlem z 1985 roku "Turn It Up", który osiągnął szczyt na nr 11 na UK Singles Chart i nr 81 na US R&B chart, prezentując ich energetyczny styl z zaraźliwymi rytmami i wielowarstwowymi harmoniami napisanymi wspólnie przez braci. Ten utwór pojawił się na ich debiutanckim albumie Turn It Up! (1986), który zawierał także kolejne single, takie jak "Raise the Roof" (1986, nr 81 US R&B) i podkreślił ich samodzielnie wyprodukowane podejście do funku gotowego do gry w klubach. Następnie wydali drugi album, Lady in Red (1987), zawierający singiel "I Can't Fight It" (nr 84 US R&B), zanim rozpadli się w obliczu zmieniającego się krajobrazu muzycznego końca lat 80-tych. Późniejsze kompilacje, takie jak Dance Club Hits Vol. 1 (1996), pomógł zachować ich dziedzictwo w retrospektywach funku i soulu.

 

  Choć osiągnęli skromny wpływ na amerykańskie listy przebojów, wkład Conway Brothers w niezależny R&B lat 80-tych podkreśla dynamikę regionalnych zespołów funkowych, a ich muzyka nadal przyciąga kolekcjonerów i DJ-ów surową, taneczną energią.

 

  Conway Brothers byli amerykańskim zespołem R&B i funku założonym przez czwórkę rodzeństwa, pochodzącego z Hot Springs w Arkansas, gdzie urodzili się wszyscy członkowie. Ich matka, szukając lepszych możliwości, przeniosła rodzinę do Chicago w stanie Illinois i podjęła pracę w szatni lokalnego klubu. Tam bracia- James, Frederick, Hiawatha i Huston- uzupełniali dochody rodziny, sprzątając lokal po godzinach, podczas których odkrywali porzucone instrumenty i zaczęli uczyć się grać samodzielnie. Podczas gdy inne dzieci bawiły się na świeżym powietrzu, bracia pozostawali w domu, pilnie ćwicząc swój warsztat.W 1985 roku członkami zespołu byli James Conway (26 lat, gitara), Huston Conway (25 lat, bas i wokal), Hiawatha Conway (24 lata, perkusja) i Frederick Conway (23 lata, instrumenty klawiszowe). Poprzedzał ich piąty brat, Willie Conway, który pełnił funkcję muzycznego lidera rodziny, ale zmarł przed powstaniem grupy; żyjący bracia czcili jego pamięć, często czując jego obecność podczas występów. Hiawatha, samookreślony „żartowniś” rodziny, nosił niezwykłe imię wybrane przez rodziców ze względu na jego śmiałe i prowokacyjne konotacje, które często wzbudzały ciekawość publiczności. Bracia podkreślali, że ich bliska dynamika rodzeństwa była centralna dla ich procesu twórczego, przy czym wszyscy czterej przyczyniali się do pisania, produkcji i aranżacji ich materiału.

 

  Skromne początki rodziny na scenie muzycznej Chicago ukształtowały ich wczesną determinację; Wygrali wiele lokalnych konkursów talentów, ale podkreślali potrzebę wychodzenia poza konkursy, aby osiągnąć prawdziwy sukces. Aby sfinansować swoje nagrania, podejmowali się nisko płatnych koncertów, odzwierciedlając surowy, samowystarczalny etos, który definiował ich korzenie. To podwaliny w Hot Springs i Chicago pielęgnowały brzmienie zakorzenione w soulowym, energetycznym R&B, inspirowanym tętniącym życiem klubowym otoczeniem, w którym pracowała ich matka i gdzie po raz pierwszy eksperymentowali z muzyką. Ich powstanie miało swoje korzenie w rodzinnej współpracy, a grupa zadebiutowała na płycie w 1982 roku singlem „Set It Out” / „Gonna Refuse Your Love” wydanym przez wytwórnię Gerim, który uwydatnił ich optymistyczne, imprezowe brzmienie. Konkretne osobiste inspiracje muzyczne braci pozostają słabo udokumentowane. To połączenie regionalnych korzeni i współczesnego R&B pomogło ukształtować ich charakterystyczny styl przed przełomem w 1985 roku.

 W 1987 roku grupa przeszła do Ichiban Records, wytwórni soulowej z siedzibą w Atlancie, gdzie nagrali swój drugi i ostatni album Lady in Red. To wydanie łączyło współczesne techniki produkcji lat 80-tych z tradycyjnymi wpływami southern soul. Lista utworów zawierała tytułowy utwór „Lady in Red”, „Por-Sha”, „I Can't Fight It” oraz instrumentalny jam „Ohio Jam” nawiązujący do stylu Ohio Players. Singiel „I Can't Fight It” osiągnął 84. miejsce na listach przebojów R&B w USA. Pomimo zaprezentowania ewoluującego brzmienia z mocnymi aranżacjami wokalnymi i rytmicznymi groove'ami, album nie doczekał się promocji.

 

  Po „Lady in Red” Conway Brothers nie wydali już żadnych kolejnych nagrań, co doprowadziło do rozpadu zespołu w 1987 roku po pięciu latach działalności. Brak kolejnych wydawnictw pod szyldem grupy oznaczał koniec ich wspólnej kariery, choć poszczególni członkowie w kolejnych latach realizowali się w innych dziedzinach muzycznych.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn It Up	Conway Brothers	06.1985	11[10]	-	10 Records TEN 57	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers, 'Hotmix' Hudson][81[5].R&B Chart]
Raise The Roof	Conway Brothers	12.1985	77[2]	-	10 Records TEN 83	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][81[5].R&B Chart]
I Can't Fight It	Conway Brothers	03.1987	-	-	Ichiban 112	[written by H. Conway, H. Conway, J. Conway, F. Conway][produced by The Conway Brothers][84[7].R&B Chart]

No I.D.

Prawdziwe nazwisko Ernest Dion Wilson, urodzony 28 czerwca 1971 roku w Chicago
w stanie Illinois, to amerykański producent hip-hopowy. 

 Ernest Wilson pochodzi z Chicago, miejsca narodzin muzyki house. W związku z tym zaczął również tworzyć muzykę w tym gatunku. Jednak pod wpływem takich artystów jak N.W.A, Run-D.M.C., Geto Boys i LL Cool J, wkrótce przeszedł na hip-hop i zaczął rapować. W szkole poznał również Commona, z którym wkrótce zaczął współpracować. Wilson pracował głównie jako producent przy trzech pierwszych albumach Commona: *Can I Borrow a Dollar?*, *Resurrection* i *One Day It'll All Make Sense*. Między innymi, był odpowiedzialny za akompaniament muzyczny do utworu „I Used to Love H.E.R.”, w którym Common pozornie opisywał romans, ale także, w dwojakim sensie, śledził rozwój hip-hopu od jego początków do gangsta rapu. Utwór, w którym Wilson wykorzystał sample z utworu George’a Bensona „The Changing World”, nadając mu bardzo jazzowy charakter, jest uważany za jeden z najlepszych utworów na płycie *Resurrection*.Wraz z utworem „One Day It'll All Make Sense” z 1997 roku, współpraca Commona z Wilsonem, występującym wówczas pod pseudonimem No I.D., dobiegła końca. 

 

 No I.D. to palindrom jego drugiego imienia, Dion, i dosłownie oznacza „brak tożsamości”. Pod tym pseudonimem wydał własny album, *Accept Your Own & Be Yourself (The Black Album)*. Album okazał się jednak w dużej mierze nieudany, osiągając zaledwie 94. miejsce na liście „Top R&B/Hip-Hop Albums” magazynu Billboard. Tekstowe umiejętności rapera No I.D. zostały ocenione znacznie niżej niż jego płynna, jazzowa produkcja.  Następnie młody Kanye West zwrócił się do No I.D. i przez krótki czas się u niego uczył. West później wspomniał o nim jako o swoim wczesnym mentorze w utworze „Big Brother”, który był dedykowany głównie Jayowi-Z.

 

  Po tym, jak West wkrótce zyskał większe uznanie niż No I.D., sprowadził go do swojej wytwórni GOOD Music. Od 2003 roku No I.D. regularnie produkował albumy dla znanych raperów. Jego dyskografia obejmuje dzieła takich artystów jak DMX, G-Unit, Method Man, Ghostface Killah, Bow Wow, Jay-Z, Drake i Rick Ross. Okazjonalnie współpracował również z gatunkiem współczesnego R&B, na przykład z Jamiem Foxxem, Johntá Austinem, Johnem Legendem i Janet Jackson.Za swój wkład w utwór „Run This Town” zdobył nagrodę dla najlepszego utworu rapowego podczas 52. ceremonii rozdania nagród Grammy. W 2011 roku No I.D. opuścił GOOD Music i został wiceprezesem ds. A&R w Def Jam Recordings. Następnie założył własną wytwórnię, ARTium Recordings, będącą imprintem Def Jam, a tym samym również Universal Music Group.

 

  W tym samym roku ponownie nawiązał współpracę z Commonem i wyprodukował cały jego album, *The Dreamer / The Believer*. Oprócz kontynuowania produkcji dla różnych artystów, w 2013 roku, na nowym stanowisku menedżera ds. A&R, odpowiadał za EP Jhené Aiko *Sail Out* oraz album Big Seana *Hall of Fame*. W 2017 roku wyprodukował w całości album Jaya-Z *4:44*.[9] ... W 2020 roku wyprodukował album Logic No Pressure.

 

                                       

Kompozycje No I.D. [as Dion Wilson] na listach przebojów [with Lonnie Lynn] 03/1993 Breaker 1/9 Common 107.R&B Chart 04/1995 Resurrection Common 102.US [with Jermaine Dupri,Brenda Russell] 05/2005 Let Me Hold You Bow Wow 4.US/27.UK [with Kanye West,Scott Mescudi & Malik Jones] 11/2008 Heartless Kanye West 2.US/10.UK 05/2009 Heartless The Fray 79.US 06/2009 Heartless Kris Allen 16.US 06/2011 Heartless Dia Frampton 57.US [with Algernod Lanier Washington, Timothy Thomas & Theron Thomas] 11/2008 Put It on Ya Plies 31.US [with Kanye West, Jeff Bhasker & Dwayne Carter] 12/2008 See You in My Nightmares Kanye West 21.US/111.UK [with Shawn Corey Carter, Gary DeCarlo, Dale Frashuer, Paul Leka, Janko Nilovic & Dave Sucky] 06/2009 D.O.A. (Death of Auto-Tune) Jay-Z 24.US [with Shawn Carter, Robyn Fenty, Kanye West,Jeff Bhasker & Alatas Athanasios] 08/2009 Run This Town Jay-Z 1.UK/2.US [with Kanye West, Mike Dean, Malik Jones, Che Smith, Corey Woods, Scott Mescudi, Gene Clark & Roger McGuinn] 12/2010 Gorgeous Kanye West 123.US [with Sean Anderson, Christopher Brown, James Harris III & Terry Lewis] 03/2011 My Last Big Sean 30.US [with Sean Anderson, Samuel C. Lindley] 05/2011 I Do It Big Sean 120.US [with Natalia Kills, Jeff Bhasker, Kid Cudi] 09/2011 Free Natalia Kills 118.UK [with Justin Timberlake, Shawn Carter, Terius "The-Dream" Nash, Timothy Mosley, Jerome Harmon, Kurt Cobain, Dave Grohl & Krist Novoselic] 07/2013 Holy Grail Jay-Z 7.UK/4.US [with Sean Anderson, Kendrick Duckworth, Timothy Thedford ] 08/2013 Control Big Sean 111.US [with Sir Robert Hall II, Arjun Ivatury, Tariq Trotter, Carlton Ridenhour, Leon Ressalam, Kevin McKenzie, Shawn McKenzie & Paul Mitchell] 05/2017 America Logic 124.US [with Shawn Carter, Kanan Keeney] 07/2017 4:44 Jay-Z 35.US [with Shawn Carter, Winston Riley, Ophlin Russell, Damian Marley, Jacob Miller & Roger Lewis] 07/2017 Bam Jay-Z 47.US [with Shawn Carter, Christopher Breaux, Randy Newman, Nina Simone & Joseph N. Welch] 07/2017 Caught Their Eyes Jay-Z 63.US [with Shawn Carter,Elbernita Clark & Beyoncé Knowles-Carter] 07/2017 Family Feud Jay-Z 51.US [with Shawn Carter, Alan Parsons & Eric Woolfson] 07/2017 Kill Jay Z Jay-Z 55.US [with Shawn Carter, Edward Howard & Donny Hathaway] 07/2017 Legacy Jay-Z 101.US [with Shawn Carter,José Cid, Tozé Brito & Terius Nash] 07/2017 Marcy Me Jay-Z 90.US [with Shawn Carter, Lauryn Hill, Wyclef Jean, Pras Michel, Salaam Gibbs, Mary Brockert & Allen McGrier] 07/2017 Moonlight Jay-Z 86.US [with Shawn Carter, Stevie Wonder] 07/2017 Smile Jay-Z 47.US [with Shawn Carter, Nina Simone, Gene Redd & Jimmy Crosby] 07/2017 The Story of O.J. Jay-Z 23.US [with John Mayer] 05/2018 New Light John Mayer 105.US [with Aubrey Graham, Mariah Carey, Robert Clivillés, David Cole, Noah Shebib & Andrew Gowie] 07/2018 Emotionless Drake 8.US/5.UK [with Aubrey Graham, Brytavious Chambers ] 07/2018 Nonstop Drake 2.US/4.UK [with Aubrey Graham, Noah Shebib, Harley Arsenault, Paul Jefferies & Maneesh Bidaye] 07/2018 Summer Games Drake 28.US [with Aubrey Graham, Noah Shebib, Klaus Netzle & Manuel Landy] 07/2018 Survival Drake 17.US [with Logic, Arjun Ivatury, Adam Feeney, André Benjamin, Antwan Patton, Carlton Ridenhour, Gary Rinaldo, Hank Shocklee & Rui Wen Pan] 08/2020 GP4 Logic 111.US [with Big Sean, Travis Scott, Spanish Josh, Rogét Chahayed, Teddy Walton, Cool & Dre ] 09/2020 ZTFO Big Sean 109.US [with Christopher Wood, Jordan Ware, Fabbien Nahounou, Raphael Saadiq, Eliot Dubock & Terius Nash] 07/2022 Loose Change Brent Faiyaz 52.US [with Christopher Wood, Jordan Ware, Fabbien Nahounou & Malcolm Mays] 07/2022 Role Model Brent Faiyaz 112.US [with Beyoncé, Terius Nash, Elbernita Clark, Jimi Payton, Dion Norman, Derrick Ordogne, James Brown, Orville Hall, Phillip Price, Ralph MacDonald & William Salter] 08/2022 Church Girl Beyoncé 22.US [with Metro Boomin, Future, Chris Brown, Kanye West, Jay-Z, Pusha T, Cyhi the Prynce, Swizz Beatz, RZA, Mike Dean, Manfred Mann, Allen Ritter, David Ruoff & Elias Klughammer] 12/2022 Superhero (Heroes & Villains) Metro Boomin, Future & Chris Brown 8.US/34.UK [with Beyoncé, Jon Batiste, Raphael Saadiq, Atia Boggs, Camaron Ochs, Tyler Johnson, Darius Scott, Derek Dixie, Shawn Carter, Michael Price, Dan Walsh & Stephen Stills] 04/2024 Ameriican Requiem Beyoncé 30.US

Common

Common (ur. 13 marca 1972r w Chicago, Illinois, USA) to amerykański artysta hip-hopowy,
aktor i aktywista, który odniósł sukces na początku XXI wieku. Znany był z inteligentnych i pozytywnych tekstów, wykonywanych w stylu spoken-word. Był pierwszym raperem, który zdobył nagrodę Grammy, Oscara i Emmy. Ojciec Commona był zawodowym koszykarzem i doradcą młodzieżowym, a jego matka nauczycielką i dyrektorką. W liceum założył trio rapowe C.D.R., które ostatecznie supportowało takie zespoły jak N.W.A. Opuścił C.D.R., rozpoczynając studia biznesowe na Florida A&M University w Tallahassee. Po dwóch latach Common zrezygnował jednak ze studiów, aby poświęcić się muzyce.  

 

Lonnie Rashid Lynn urodził się 13 marca 1972 roku w Szpitalu Osteopatycznym Chicago w Chicago w stanie Illinois. Jest synem nauczycielki i byłej dyrektorki liceum John Hope College Preparatory High School, Mahalii Ann Hines, oraz byłego koszykarza ABA, a obecnie doradcy młodzieżowego Lonniego Lynna. Lynn nosi to samo imię co jego ojciec, dziadek, pradziadek i prapradziadek.  Rodzina i przyjaciele znają go pod drugim imieniem, Rashid. Ojcem chrzestnym Lynna jest koszykarz Spencer Haywood, który był kolegą jego ojca z drużyny Denver Rockets.  Lynn wychował się w dzielnicy Calumet Heights.  Jego ojciec opuścił rodzinę z powodu uzależnienia od narkotyków i alkoholu, gdy Lynn był młody.  Gdy Lynn miał dwa lata, jego ojciec próbował zabrać go i jego matkę do Seattle, gdzie zorganizował mu testy do Seattle SuperSonics. Jego ojciec został aresztowany, gdy rodzina zatrzymała się w motelu w Wisconsin, i oskarżony o bezprawne pozbawienie wolności. Rodzice Lynna rozwiedli się pod koniec lat 70-tych, w wyniku czego ojciec przeprowadził się do Denver w Kolorado. W rezultacie Lynn został wychowany przez matkę; jednak jego ojciec pozostał aktywny i udało mu się załatwić mu pracę jako podającego piłki w Chicago Bulls, gdy miał 11 lat, a także był świadkiem pierwszego meczu pokazowego Michaela Jordana. Lynn studiował przez dwa lata na Florida A&M University (FAMU) dzięki stypendium i studiował administrację biznesową, ale nie ukończył studiów.

Początkowo występował pod pseudonimem Common Sense, ale zespół o tej samej nazwie pozwał go do sądu, a w połowie lat 90-tych skrócił swój pseudonim sceniczny do Common.   Common wydał swoje dwa pierwsze albumy, „Can I Borrow a Dollar?” (1992) i „Resurrection” (1994), w niezależnych wytwórniach.Natomiast album „Resurrection” z 1994 roku ugruntował jego pozycję na scenie undergroundowej. Zdystansował się od gangsta image'u wielu raperów, co było szczególnie widoczne w singlu „I Used To Love H.E.R.”, powszechnie uważanym za klasykę gatunku i często cytowanym jako najlepszy hip-hopowy utwór wszech czasów. W utworze Common rapuje o swojej przyjaciółce, która staje się coraz bardziej sławna, ale zapomina o swoich korzeniach, co stanowi metaforę ewolucji hip-hopu w tamtym czasie.

 Ponieważ Common wspomina, że ​​ta zmiana wynika przede wszystkim z jej „przeprowadzki” na Zachodnie Wybrzeże, między nim a gangsta raperem z Zachodniego Wybrzeża, Ice Cube'em, doszło do krótkiego konfliktu. Wkrótce potem musiał skrócić swój pseudonim sceniczny „Common Sense” do „Common”, ponieważ istniał już zespół ska o tej samej nazwie. W 1997 roku wydał album *One Day It'll All Make Sense*, na którym współpracował z wieloma znanymi muzykami, takimi jak De La Soul, Lauryn Hill, Erykah Badu i The Roots. Wystąpił również na albumie Pete'a Rocka *Soul Survivor* oraz *Black Star* Taliba Kweliego i Mos Defa. Krótko wcześniej został ojcem Omoye Assata Lynn, nazwanej na cześć amerykańskiej aktywistki Assaty Shakur (1947–2025). Przy okazji albumu z 2000 roku *Like Water for Chocolate*, który osiągnął 16. miejsce na liście Billboardu i odniósł swój pierwszy komercyjny sukces, Common rozstał się ze swoimi poprzednimi producentami, No I.D. i Ynot, i zamiast tego nawiązał współpracę z Soulquarians (m.in. z J Dillą, ?uestlove i D'Angelo), z którymi muzyka Commona ewoluowała od jazzu w stronę neo-soulu. 

Za utwór „The Light” (44. miejsce na liście Billboard Hot 100) Common otrzymał swoją pierwszą nominację do nagrody Grammy w 2001 roku.[5] Dwa lata później wydał niezwykle eksperymentalny album *Electric Circus*. Niektórzy krytycy chwalili go za śmiałość w łączeniu różnych stylów muzycznych, podczas gdy inni krytykowali go z tego samego powodu.Dwa z utworów zostały wyprodukowane przez zespół The Neptunes, a w innym utworze Prince gra na gitarze i klawiszach. Album został nagrany w studiu Electric Lady Studios, należącym niegdyś do Jimiego Hendrixa. Utwór „Jimi Was a Rockstar” jest dedykowany zmarłemu gitarzyście. W ośmioipółminutowym utworze Common śpiewa z Erykah Badu, z którą wówczas się spotykał. Z pomocą przyjaciela i producenta Kanye Westa powrócił do swoich korzeni, pełnych soulu i sampli, wydając w 2005 roku album *Be*, który spotkał się z dużym uznaniem krytyków.Osiągając 2. miejsce na amerykańskich listach przebojów, był to jak dotąd najpopularniejszy album Commona i otrzymał cztery nominacje do nagrody Grammy. Album był drugim wydawnictwem wydanym przez wytwórnię Westa, GOOD Music, z którą Common podpisał kontrakt. Oprócz Westa, dwa utwory na płycie wyprodukował J Dilla, który zmarł na początku 2006 roku. 

 Potem Common wystąpił gościnnie na albumie Fort Minor *The Rising Tied*, *Late Registration* Kanye Westa, albumie Alicii Keys MTV Unplugged, pośmiertnie wydanym albumie J Dilli *The Shining* oraz albumie *Introducing Joss Stone*. Nagrał utwór „A Dream” z will.i.amem jako tytułowy utwór do ścieżki dźwiękowej filmu *Freedom Writers* i był współautorem utworu „Play Your Cards Right” z Bilalem do filmu *Smokin' Aces*. 

Siódmy album Commona, *Finding Forever*, ukazał się 31 lipca 2007 roku. Album został ponownie w dużej mierze wyprodukowany przez Kanye Westa, z udziałem will.i.ama, Devo Springsteena, Karriema Rigginsa i J Dilli. Zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard, za co Common podziękował swoim fanom.„To dowód na to, że dobra muzyka wciąż żyje. Ludzie słuchają muzyki, która ma znaczenie i jest kreatywna […] Czujesz, że wiele włożonej pracy przynosi efekty”.  Również w 2007 roku założył fundację Common Ground Foundation, która koncentruje się między innymi na edukacji osób upośledzonych i zapobieganiu HIV/AIDS.W tym samym roku był nominowany do trzech nagród Grammy. Zdobył prestiżową nagrodę muzyczną za piosenkę „Southside”, nagraną z Kanye Westem, w kategorii „Najlepszy występ rapowy duetu lub zespołu”. Wcześniej, w 2003 roku, zdobył swoją pierwszą nagrodę Grammy z Erykah Badu w kategorii Najlepsza Piosenka R&B. Utwór „Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)”, który otrzymał dwie nominacje, znalazł się również na ścieżce dźwiękowej filmu *Brown Sugar*, w którym Common zadebiutował w kinie.

  Po kilku opóźnieniach, Common wydał w grudniu 2008 roku swój ósmy solowy album, *Universal Mind Control* (dawniej *Invincible Summer*). Album został wyprodukowany przez The Neptunes i Mr. DJ, który współpracował m.in. z OutKast; producentem wykonawczym jest Kanye West.  Album znacząco różni się od poprzednich albumów Commona mniej poważną tematyką i wpływami muzyki elektronicznej.  Sam określił go jako „album poprawiający nastrój”, który po „po sitive vibes, słońce, koktajle” i „luźne imprezy”. Jako debiutancki album Commona, „Universal Mind Control” zebrał przeważnie miażdżące recenzje;  na przykład e-zin „PopMatters” określił ten utwór jako „naciągany i banalny”. 

 W czerwcu 2009 roku Common pojawił się w utworze Jonas Brothers „Don't Charge Me for the Crime”. W lutym 2012 roku ukazał się album „The Dreamer/The Believer”, na którym znalazł się singiel „Ghetto Dreams” (feat. Nas). Po wydaniu nowego singla „Kingdom” w maju 2014 roku, Common dołączył do wytwórni ARTrium Recordings, należącej do producenta No I.D.22 lipca 2014 roku ukazał się dziesiąty album studyjny Commona, „Nobody's Smiling”, z gościnnym udziałem Big Seana i Malika Yusefa. Album, podobnie jak poprzedni, został wyprodukowany przez No I.D.[17] Przy swoim jedenastym albumie, „Black America Again”, Common ponownie współpracował z Karriemem Rigginsem, tak jak robił to w latach 1997–2007. Produkcja Rigginsa na albumie charakteryzuje się instrumentacją na żywo i licznymi samplami. Centralnym tematem rapu Commona jest rasizm. Tytułowy utwór, nagrany we współpracy ze Steviem Wonderem, został wydany jako singiel. Utwór jest prezentowany w ponad 20-minutowym teledysku. 28 stycznia 2020 roku w Los Angeles Convention Center w Los Angeles odbył się koncert hołdu dla Prince'a zatytułowany „Let's Go Crazy: The Grammy Salute to Prince”, zbiegający się z rozdaniem nagród Grammy 2020. Common wykonał na koncercie utwór „Sign o' the Times” (1987). Koncert był transmitowany w amerykańskiej telewizji 21 kwietnia 2020 roku, w czwartą rocznicę śmierci Prince'a. 

  W latach 2000. Common zaczął dostawać epizodyczne role w programach telewizyjnych i filmach. Jego pierwsze filmy to kryminał American Gangster (2007), przygodowy film science fiction Terminator: Ocalenie (2009) oraz komedia Randka w nocy (2010). W latach 2011-2014 Common grał główną rolę byłego niewolnika pracującego przy budowie transkontynentalnej kolei w serialu Hell on Wheels. Następnie wystąpił w takich filmach jak biograficzny dramat Avy DuVernay: Selma (2014), przygodowy film akcji: Legion samobójców (2016), komedia Girls Trip (2017) oraz kryminał Ava (2020). Później Common zagrał w filmie „Alice” (2022), filmie o zemście, opowiadającym o zniewolonej kobiecie, która ucieka z odizolowanej plantacji na Południu i odkrywa, że ​​jest rok 1973. 

W latach 2018–2019 zagrał w serialu dramatycznym telewizji kablowej „The Chi”, którego był producentem wykonawczym. W tym czasie grał również epizodyczną rolę w serialu „Never Have I Ever”. W trakcie swojej kariery Common zdobył wiele nagród, w tym nagrody Grammy za współpracę z Erykah Badu i Kanye Westem przy utworach „Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)” (2002) i „Southside” (2007). Za utwór „Glory”, który wykonał z Johnem Legendem w filmie „Selma”, obaj artyści otrzymali nagrody Grammy i Oscara. W 2017 roku Common zdobył nagrodę Emmy za utwór „Letter to the Free”, który pojawił się w filmie dokumentalnym DuVernay „13th” (2016). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Used to Love H.E.R./Communism	Common Sense	10.1994	-	-	Relativity 1209	[written by Lonnie Lynn Jr., Dion Wilson][produced by No I.D.][91[3].R&B Chart]
Resurrection/Chapter 13	Common Sense	04.1995	-	102[6]	Relativity 1250	[written by Lonnie Lynn Jr., No I.D.][produced by No I.D.][88[5].R&B Chart]
Reminding Me (Of Sef)	Common featuring Chantay Savage	09.1997	59[2]	101[8]	Relativity 1627	[written by Lonnie Lynn,Anthony Craig][produced by Ynot][57[12].R&B Chart]
Respiration	Mos Def & Talib Kweli Are Black Star Featuring Common	03.1999	-	-	Rawkus53 473	[written by Talib Kweli Greene,Dante Terell Smith,Lonnie Rashid Lynn,Tony Cottrell][produced by Hi-Tek][54[10].R&B Chart]
One-Nine-Nine-Nine/Like They Used to Say	Common featuring Sadat X and Talib Kweli	04.1999	-	110[2]	Rawkus 53 474	[written by Lonnie Lynn,Derek Murphy,Tony Cottrell][produced by Hi-Tek,Dug Infinite][41[11].R&B Chart]
The 6th Sense/Dooinit	Common featuring Bilal	02.2000	56[2]	-	MCA 155 704	[written by Lonnie Lynn,Bilal Oliver,Chris Martin,Kejuan Muchita,Albert Johnson][produced by DJ Premier][87[12].R&B Chart]
The Light	Common	08.2000	-	44[19]	MCA 155 763	[written by Lonnie Lynn ,James Yancey, Bobby Caldwell, Ramel Werner, Norman Harris, Bruce Malament][produced by Jay Dee][12[28].R&B Chart]
Geto Heaven Remix T.S.O.I. (The Sound of Illadelph)	Common featuring Macy Gray	12.2000	48[2]	-	MCA MCST 40246 [UK]	[written by Lonnie Lynn, Ahmir Thompson, James Poyser][produced by Soulquarians][61[8].R&B Chart]
The Sun God	Hi-Tek featuring Common and Vinia Mojica	06.2001	-	-	Rawkus 320	[written by L. Lynn, T. Cottrell, V. Mojica][produced by Hi-Tek][77[6].R&B Chart]
Dance for Me	Mary J. Blige featuring Common	02.2002	13[13]	-	MCA MCSTD 40274 [UK]	[written by Mary J. Blige, Bruce Miller, Lonnie Lynn, Sting][produced by Dame Grease]
Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)	Erykah Badu Featuring Common	09.2002	-	9[27]	Fox/MCA 113 387	[written by Erykah Badu,Lonnie Rashid Lynn,Madukwu Chinwah,Robert Ozuma,James Poyser,Raphael Saadiq,Rashad Smith,Glen Standridge][produced by Raphael Saadiq][1[4][40].R&B Chart]
Come Close	Common featuring Mary J. Blige	12.2002	-	65[15]	MCA 113 957	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][21[20].R&B Chart]
The Corner	Common featuring Kanye West and The Last Poets	04.2005	134[4]	110[9]	G.O.O.D. 004 342	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,Abiodun Oyewole,Umar Bin Hassan,Leon Moore][produced by Kanye West][42[16].R&B Chart]
Go!	Common featuring John Mayer and Kanye West	07.2005	79[1]	79[6]	G.O.O.D. 004 924	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,John Mayer,Linda Lewis][produced by Kanye West][31[17].R&B Chart]
SupaStar	Floetry Featuring Common	10.2005	-	-	Geffen 005 568	[55[11].R&B Chart]
Testify	Common	11.2005	-	110[5]	G.O.O.D. 005 583	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,General Johnson,Angelo Bond,Gregory Perry][produced by Kanye West][44[19].R&B Chart]
A Dream	Common featuring will.i.am	03.2007	108[2]	-	Hollywood	[written by Lonnie Lynn,William Adams,Martin Luther King Jr.][produced by will.i.am]
Tell Me What We're Gonna Do Now	Joss Stone Featuring Common	04.2007	-	-	Virgin	[written by Joss Stone,Alonzo "Novel" Stevenson,Tony Reyes,Lonnie Lynn,Mark Batson][produced by Raphael Saadiq][64[14].R&B Chart]
The People/The Game	Common	08.2007	-	111[2]	G.O.O.D. 009 952	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,Gil Scott-Heron][produced by Kanye West][55[14].R&B Chart]
Drivin' Me Wild/Testify	Common featuring Lily Allen	10.2007	56[2]	-	Geffen 1750856 [UK]	[written by Lonnie Lynn, Kanye West, Charles Stepney, Lloyd Webber][produced by Kanye West]
I Want You	Common	11.2007	-	112[5]	G.O.O.D. 010 090	[written by Lonnie Lynn,William Adams][produced by will.i.am][32[18].R&B Chart]
Universal Mind Control	Common Featuring Pharrell	12.2008	-	62[6]	G.O.O.D.	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][60[10].R&B Chart]
Announcement	Common Featuring Pharrell	10.2008	-	-	Geffen 011 707	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][94[3].R&B Chart]
Make Her Say	Kid Cudi Featuring Kanye West & Common	06.2009	67[2]	43[15]	Fool's Gold 013 161	[written by Scott Mescudi,Kanye West,Lonnie Lynn,Stefani Germanotta,Nadir Khayat][produced by Kanye West][39[13].R&B Chart]
Wake Up Everybody	John Legend and The Roots featuring Common and Melanie Fiona	08.2010	179	43[15]	Fool's Gold 013 161	[written by Victor Carstarphen, Gene McFadden ,John Whitehead][produced by The Roots][39[13].R&B Chart]
Celebrate	Common	02.2012	-	-	Think Common	[written by Kenny Loggins,R. James,Lonnie Lynn,Makeba Riddick,Ernest Wilson,James Fauntleroy][produced by No I.D.][95[4].R&B Chart]
The Morning	Common with Raekwon, Pusha T, 2 Chainz, Cyhi the Prynce, Kid Cudi and D'banj	10.2012	-	119[1]	Roc-A-Fella / Def Jam	[written by Andrea Martin,Frederick Loewe,Lonnie Lynn,Corey Woods,Terrence Thornton,Scott Mescudi,Tauheed Epps,Alan Lerner,Dapo Daniel Oyebanjo,Craig Balmoris,Julian Nixon,Cydel Young][produced by Craig Balmoris, Julian Nixon][49[1].R&B Chart]
Switch Up	Big Sean Featuring Common	05.2013	-	-	G.O.O.D.	[written by Sean Anderson,Nickerson,Dion Wilson,Lonnie Lynn Jr.][produced by Mano,No I.D.,Kinelski][50[1].R&B Chart]
Glory	Common and John Legend	01.2015	62[1]	49[3]	Def Jam USUM 71417189 [UK]	[written by John Stephens ,Lonnie Lynn, Che Smith][produced by John Legend][18[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Resurrection	Common Sense	10.1994	-	179[2]	Relativity 1208	[produced by No I.D.,The Twilite Tone]
One Day It'll All Make Sense	Common	10.1997	-	62[5]	Relativity 1535	[produced by No I.D.,Spike Rebel,Karriem Riggins,James Poyser,the Twilite Tone,Dug Infinite]
Like Water for Chocolate	Common	04.2000	165[2]	16[31]	MCA 111 970	[gold-US][produced by Questlove,Common,Derek Dudley,J Dilla,James Poyser,DJ Premier,D'Angelo,Karriem Riggins]
Electric Circus	Common	12.2002	-	47[13]	MCA 113 114	[produced by Questlove,Common,Derek Dudley,James Poyser,J Dilla ,Pino Palladino,The Neptunes,Karriem Riggins,Jeff Lee Johnson]
Be	Common	06.2005	38[3]	2[27]	G.O.O.D. 004 670	[platinum-US][silver-UK][produced by Kanye West,J Dilla James Poyser ,Karriem Riggins]
Finding Forever	Common	08.2007	35[3]	1[1][23]	Geffen 1742564 [UK]	[gold-US][produced by Kanye West,will.i.am,J Dilla,Devo Springsteen,Karriem Riggins,Derrick Hodge]
Universal Mind Control	Common	12.2008	-	12[13]	Geffen 001198602	[produced by Pharrell Williams,The Neptunes,Kanye West,Common,Derek Dudley,Mike Chavez,Mr. DJ]
The Dreamer/The Believer	Common	01.2012	196	18[9]	Warner Bros. 529038	[produced by No I.D. , Common, Derek Dudley,Mike Chavez]
Nobody's Smiling	Common	08.2014	138	6[5]	Def Jam 3790944 [UK]	[produced by No I.D.,Common,Mike Chavez]
Black America Again	Common	11.2016	-	25[2]	Def Jam 0602557124255 [UK]	[produced by Common,No I.D., Karriem Riggins, Robert Glasper]
Let Love	Common	09.2019	-	118[1]	Concord 7210802	[produced by Karriem Riggins,J Dilla]

Chi Coltrane

Chi Coltrane (ur. 6 listopada 1948r) to amerykańska piosenkarka rockowa/gospel, autorka
tekstów i pianistka. Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę w 1972 roku singlem „Thunder and Lightning”. Jej piosenka „Go Like Elijah” z 1973 roku była przebojem numer jeden w Holandii.

 

  Chi Coltrane rozpoczęła karierę jako artystka w Chicago. Za granicą zadebiutowała, reprezentując Stany Zjednoczone na Międzynarodowym Festiwalu Rockowym dla 50 000 widzów w Rio de Janeiro. Wróciła do Stanów Zjednoczonych, gdzie Clive Davis podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Columbia Records. Jej jedynym przebojem w USA był „Thunder and Lightning”, który dotarł do 17. miejsca na listach przebojów w całym kraju. Coltrane miała dwa hity w Top 40 w Niemczech, osiągając 1. miejsce w Holandii i utrzymując tę ​​pozycję przez miesiąc dzięki oryginalnemu utworowi „Go Like Elijah”. 

 

Coltrane wielokrotnie gościnnie występowała w programach American Network TV, w tym w programie The Tonight Show stacji NBC oraz 76. odcinku Midnight Special stacji NBC z 12 lipca 1974 roku. Coltrane występowała z The Who, The Eagles, Steviem Wonderem i Rodem Stewartem. W latach 70. i 80-tych w Ameryce Chi była niegdyś nazywana „Pierwszą Damą Rocka”;  i zajmowała pierwsze miejsce w rankingu popularności „Music Express”. 

 

 Jej całokształt twórczości przyniósł wiele nagród i wyróżnień, zarówno w Ameryce, jak i za granicą, w tym europejski Złoty Młot i Srebrny Młot dla najlepszej artystki. W 1999 roku Chi została uhonorowana w Los Angeles.  Coltrane znalazł się na europejskiej liście „100 Najlepszych Muzyków WIEKU”. Magazyn „Rolling Stone” opisał Coltrane’a jako „porywającą wokalistkę/kompozytorkę/producentkę, której występy są po prostu porywające”. Paul Buckmaster, odnosząc się do jej nowego utworu „Yesterday, Today & Forever”, powiedział: „Musiałem kilka razy przerwać pracę nad aranżacją smyczkową „Yesterday, Today & Forever” z powodu głębokich emocji, jakie we mnie wywołała – to naprawdę wspaniały utwór. Myślę, że to prawdopodobnie najpiękniejsza piosenka, jaką kiedykolwiek słyszałem”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thunder And Lightning/Time To Come In	Chi Coltrane	09.1972	-	17[13]	Columbia 45 640	[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]
Go Like Elijah/It's Really Come To This	Chi Coltrane	01.1973	-	107[2]	Columbia 45 749	[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chi Coltrane	Chi Coltrane	09.1972	-	148[10]	Columbia 31 275	[produced by Toxey French]

Nightcrawlers

The Nightcrawlers to brytyjski projekt muzyki house, którego twórcą był producent,
DJ i piosenkarz John Robinson Reid (ur. 6 września 1963r w Glasgow; zm. 15 czerwca 2025r), wraz z Hugh Jude Brankinem, Rossem Campbellem i Grahamem McMillanem Wilsonem. 

 

Pod koniec lat 80-tychh John Reid założył duet This Way Up z Royem Hayem, byłym członkiem Culture Club, a następnie pracował jako autor tekstów dla Bad Boys Inc. i Eternal. Na początku lat 90-tych założył swój projekt taneczny Nightcrawlers. Przełom nastąpił w 1993 roku wraz z drugim singlem „Push the Feeling On”, który osiągnął 80. miejsce na liście Billboard Hot 100 i utrzymywał się na listach przebojów przez 15 tygodni. Oryginalna wersja osiągnęła jedynie 22. miejsce na UK Singles Chart. Przełom nastąpił dwa lata później wraz z albumem Marca Kinchena „MK Mixes” z 1995 roku, który wspiął się na 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i dotarł do pierwszej dziesiątki w całej Europie.  

 

Od tego czasu występowali jako Nightcrawlers z Johnem Reidem. Kolejny singiel, „Surrender Your Love”, kontynuował ich sukces, zdobywając kolejne miejsca na listach przebojów, w tym drugi w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii. Później jednak międzynarodowe zainteresowanie osłabło, a kolejne hity z pierwszej czterdziestki, takie jak „Don't Let the Feeling Go”, „Let's Push It”, „Should I Ever (Fall in Love)” i „Keep On Pushing Our Love”, nagrane we współpracy z piosenkarką Alyshą Warren, pozostały w dużej mierze ograniczone do ich ojczyzny. Po tym sukcesy Nightcrawlers nieco przycichły, a na listy przebojów powrócili dopiero w 1999 roku z utworem „Never Knew Love”.  

 

Klasyczny utwór taneczny „Push the Feeling On” powrócił na niemieckie listy przebojów w 2003 roku z nowym remiksem, a następnie w 2012 roku z nowym nagraniem Glamrock Brothers z udziałem Sunloverz. Miks Rosabel i JCA zapewnił utworowi pierwsze miejsce na liście przebojów US Dance/Club Play Songs w 2004 roku. Próba powrotu Nightcrawlers w 2011 roku z singlem „Cryin' over You” z udziałem Taio Cruza zakończyła się niepowodzeniem. Jednak ich kolejna próba w 2021 roku z singlem „Friday” z udziałem Ritona i zawierającym sample z utworu „Push the Feeling On” okazała się dużym sukcesem. Utwór dotarł do 4. miejsca na brytyjskich listach przebojów, stając się ich pierwszym hitem w pierwszej dziesiątce od czasu „Surrender Your Love” 25 lat wcześniej. Muzycznie Nightcrawlers inspirowali się takimi zespołami jak Latin Head Hunters, C+C Music Factory, Bobby Orlando i Man Parrish.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Living Inside a Dream	Nightcrawlers	07.1992	82	-	4th & Broadway BRW 250	[written by Jon Reed, Tom Wilson][produced by John Waddell]
Push the feeling on	Nightcrawlers	.1992	86	-	4th & Broadway BRW 258	[written by Ross Campbell, John Reid, Hugh Brankin, Graham Wilson][produced by Ian Morrow, Phil Chill, Marc Kinchen]
Push the feeling on	Nightcrawlers	10.1994	22[8]	80[15]	Ffrr FX 245	[written by Ross Campbell, John Reid, Hugh Brankin, Graham Wilson][produced by Ian Morrow, Phil Chill, Marc Kinchen]
Push the feeling on	Nightcrawlers	02.1995	3[21]	-	ffrr F 257	[platinum-UK][written by Ross Campbell, John Reid, Hugh Brankin, Graham Wilson][produced by Ian Morrow, Phil Chill, Marc Kinchen]
Surrender your love	Nightcrawlers feat John Reid	05.1995	7[13]	-	Final Vinyl 74321283981	[written by John Reid, Marc Kinchen][produced by John Reid, Marc Kinchen]
Don' t let the feeling go	Nightcrawlers feat John Reid	09.1995	13[16]	-	Final Vinyl 74321298821	[written by John Reid, Marc Kinchen, Graham Wilson][Produced by John Reid, Marc Kinchen]
Let' s push it	Nightcrawlers	01.1996	23[8]	-	Final Vinyl 74321328142	[written by John Reid,Michael J McEvoy,Ronald Wilson,Stepz-3][Produced by John Reid]
Should I Ever [Fall in love]	Nightcrawlers feat John Reid	04.1996	34[11]	-	Arista 74321358071	[written by John Reid,Stuart Crichton,Ronald Wilson][Produced by Bump & Grind]
Keep on pushing our love	Nightcrawlers Feat. John Reid With Alysha Warren	07.1996	30[11]	-	Arista 74321390421	[written by G. Meland,S. Tracey]
Never Knew Love	Nightcrawlers	07.1999	59[2]	-	Riverhorse RIVHCD 1	[Written by John Reid,Cliff Masterson][Produced by Metro]
Friday	Riton and Nightcrawlers featuring Mufasa & Hypeman	01.2021	4[37]	-	Ministry Of Sound GBCEN 2000164	[2x-platinum-UK][Written by Graham McMillan Wilson, Hugh Jude Brankin, John Robinson ,Reid Ross, Alexander Campbell, Samantha Harper][Produced by The Invisible Men, Riton]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let' s push it	Nighcrawlers	09.1995	14[8]	-	Final Vinyl 74321309702	[produced by Marc Kinchen]

Nichelle Nichols

Nichelle Nichols właśc. Grace Nichols (ur. 28 grudnia 1933) - amerykańska aktorka
i piosenkarka. Największą sławę przyniosła jej rola Uhury w serialu Star Trek.
Podczas studiów w Nowym Jorku Nichols występowała jako piosenkarka w nocnych klubach, była także modelką i grała w musicalach. Przemierzyła Stany Zjednoczone, Kanadę i Europę występując w zespołach Duke Ellingtona i Lionela Hamptona.
 

Podczas pierwszego sezonu Star Trek Nichols chciała zrezygnować z występów, ze względu na marginalną rolę jej postaci. Pozostała w obsadzie po osobistych namowach Martina Luthera Kinga, który uświadomił jej, jak wielką rolę może odegrać w emancypacji młodych murzyńskich kobiet. Do inspiracji postacią Uhury przyznają się dziś m.in. Whoopi Goldberg (zagrała potem w Star Trek: Następne Pokolenie) oraz pierwsza czarnoskóra astronautka Mae Jemison.
 

Do historii przeszedł jej pocałunek z Williamem Shatnerem, grającym kapitana Kirka, który uważany jest za pierwszy ekranowy pocałunek ciemnoskórej kobiety i białego mężczyzny.
Ciekawostką może być fakt że jedną z planetoid pasa głównego nazwano 68410 Nichols właśnie w odniesieniu do jej roli Uhury w serialu Star Trek.
 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Know What I Mean/Why Don't You Do Right?	Nichelle Nichols	02.1967	-	-	Epic 10131	[written by F. Huddleston][produced by Stu Phillips]
Beyond Antares / Uhura's Theme	Nichelle Nichols	.1979	-	-	R-Way 1001	[written by Gene Coon, Wilbur Hatch][produced by Rahn Coleman]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down to Earth	Nichelle Nichols	.1967	-	-	Epic BN 26351	[produced by Larry Williams]
Out of this World	Nichelle Nichols	.1991	-	-	GNP 2209	[produced by Jim Meechan]