Mavis Staples

Głębokiego, ziarnistego kontraltu, narodowego skarbu Mavis Staples, nie sposób pomylić.
Niezależnie od tego, czy jest to utwór z lat 50-tych z zespołem Staples Singers, czy solowy utwór nagrany ponad pół wieku później, głos Mavis jest natychmiast rozpoznawalny i z pewnością podniesie na duchu i zainspiruje każdego w zasięgu słuchu. Mavis założyła swój rodzinny zespół Staples Singers. Prowadzeni przez jej ojca, Roebucka „Popsa” Staplesa, łączyli gospel z muzyką świecką jak nikt przed nimi i po nich, stając się jednocześnie gwiazdami i szanowanymi aktywistami na rzecz praw obywatelskich. Z ośmioma singlami z Top 40 do 1975 roku, w tym z przebojami „I'll Take You There” i „Let's Do It Again” - wszystkie z wokalistką Mavis- zasłużyli na miano „twórców największych przebojów Boga”. Poza zespołem, Mavis sporadycznie nagrywała solowe albumy od końca lat 60-tych do lat 90-tych. W latach 2000. artystka rozkwitła na własną rękę, wydając pełną energii serię płyt długogrających, z których jedna, „You Are Not Alone”, znalazła się na szczycie listy przebojów gospel magazynu Billboard i zdobyła nagrodę Grammy w 2010 roku w kategorii Najlepszy Album Americana.  

W latach 2010. piosenkarka była bohaterką filmu dokumentalnego „Mavis!”, zdobyła nagrodę Grammy w kategorii American Roots za utwór „See That My Grave Is Kept Clean” i spędziła 79. urodziny przed zachwyconą zagraniczną publicznością, co można było usłyszeć na koncercie „Live in London” w 2019 roku. Koncertowa współpraca z Levonem Helmem z początku dekady ukazała się w 2022 roku pod tytułem „Carry Me Home”. Trzy lata później, w 86. roku życia, wydała w większości interpretacyjny album „Sad and Beautiful World”, wyprodukowany przez Brada Cooka. Pomiędzy tymi dwoma ostatnimi wydawnictwami Mavis była współautorką książki dla dzieci „Mosty zamiast ścian: Historia Mavis Staples”. 

 

 Urodzona 10 lipca 1939 roku w Chicago w stanie Illinois, dokąd rodzice Roebuck „Pops” i Oceola Staples przeprowadzili się z rodzinnego Missisipi, Mavis Staples zaczęła śpiewać z rodziną już jako dziecko. The Staples po raz pierwszy wystąpili w kościele Mount Zion w Chicago, gdy Mavis miała dziesięć lat. Kilka lat później, w 1953 roku, zadebiutowali wydanym własnym sumptem utworem „These Are They”/„Faith and Grace”, w którym Mavis i jej ojciec na zmianę śpiewali główne partie wokalne. Kolejne kontrakty z wytwórniami Vee Jay i Riverside przeniosły Staples do połowy lat 60-tych, kiedy to do ich pełnowymiarowych wydawnictw należały „Uncloudy Day”, „Swing Low” (pierwszy z pięciu albumów nominowanych do nagrody Grammy) oraz „Swing Low Sweet Chariot”. Ten ostatni ukazał się w 1963 roku, w którym Staplesowie na nowo zmotywowali się spotkaniem i rozmową z pastorem Martinem Lutherem Kingiem Jr. - punktem zwrotnym, który zaowocował zaangażowaniem rodziny w Ruch Praw Obywatelskich i położeniem nacisku na piosenki z przesłaniem.  

Zainteresowanie Staplesów poszerzyło się wraz z przeniesieniem ich do większej wytwórni Epic. W 1967 roku grupa po raz pierwszy trafiła na listę Billboard Hot 100 z utworem „Why? (Am I Treated So Bad)” napisanym przez Roebucka oraz wersją utworu Stephena Stillsa „For What It's Worth”. Chociaż singiel „Crying in the Chapel” z 1968 roku, pochodzący z albumu Staplesów „What the World Needs Now Is Love”, został przypisany „Mavis Staples with the Staples Singers”, to dopiero w następnym roku Mavis wydała swój pierwszy prawdziwy solowy materiał.  

 

Podpisując kontrakt z Volt, filią Stax, i współpracując ze Stevem Cropperem, Alem Bellem i Donem Davisem jako producentami, nagrała „Mavis Staples” i „Only for the Lonely”, wydane odpowiednio w 1969 i 1970 roku. Z sesji nagraniowych wydano trzy single. Najpopularniejszym był „I Have Learned to Do Without You”, który zajął 13. miejsce na liście Billboard R&B, ale wersja utworu „A House Is Not a Home” Burta Bacharacha i Hala Davida, strona B, która również pochodziła z albumu o tym samym tytule, słusznie stała się jednym z jej najpopularniejszych występów. The Staples, podpisując kontrakt z Stax, wkrótce potem odnieśli komercyjny sukces i do 1975 roku byli na szczycie list przebojów pop i R&B z utworami „I'll Take You There” i „Let's Do It Again”.  

 

W tym okresie, w którym sześć kolejnych singli znalazło się w czołówce listy przebojów pop, zagrali na koncercie charytatywnym Wattstax, co zostało udokumentowane filmem o tym samym tytule.  Utwór „Let's Do It Again”, napisany i wyprodukowany przez Curtisa Mayfielda do filmu o podobnym tytule w reżyserii Sidneya Poitiera, doprowadził do drugiego crossovera Staplesa, Mayfielda i Poitiera z 1977 roku, zapowiedzianego jako solowy album Mavis. W międzyczasie Staples ponownie zwinęli skrzydła, tym razem decydując się na współpracę z Warner Bros. To właśnie w tym okresie grupa wystąpiła w filmie koncertowym The Band The Last Waltz, wykonując utwór „The Weight” (który coverowali w poprzedniej dekadzie). Mavis, również współpracując z Warner Bros., aby rozpocząć karierę solową, wydała w 1979 roku album „Oh What a Feeling”, utrzymany w klimacie disco, wyprodukowany przez Jerry'ego Wexlera i Barry'ego Becketta. Nagrania grupy Staples zakończyły się w następnej dekadzie, a okres ten uświetnił cover utworu „Slippery People” zespołu Talking Heads, który znalazł się na listach przebojów. Krótko współpracując z Brianem i Eddiem Hollandami, Mavis sama wydała w 1983 roku singiel „Love Gone Bad” w wytwórni Phono, który znalazł się na listach przebojów.  

 

W 1987 roku nagrała duet z Arethą Franklin  „Oh Happy Day”, nominowanym do nagrody Grammy w kategorii gospel. Następnie Mavis nawiązała współpracę z Prince'em i jego wytwórnią Paisley Park, co zaowocowało albumem „Time Waits for No One” z 1989 roku oraz „The Voice” z 1993 roku. Trzy lata po wydaniu tego drugiego, Mavis powróciła z wydanym przez Verve albumem „Spirituals & Gospels: Dedicated to Mahalia Jackson” z Lucky Petersonem, będącym hołdem dla jednej z jej głównych inspiracji. 

 

W 1999 roku Staple Singers zostali wprowadzeni do Rock & Roll Hall of Fame. Roebuck Staples zmarł w następnym roku.  Kariera nagraniowa Mavis odżyła w latach 2000. W duecie z Bobem Dylanem nagrała ognistą wersję utworu „Gonna Change My Way of Thinking”, która była nominowana do nagrody Grammy w 2003 roku w kategorii „Najlepsza współpraca popowa z wokalem”. W następnym roku pojawiła się na płycie Dr. Johna „Lay My Burden Down”, która ponownie nominowana była do gospelowej nagrody Grammy. Wydała również subtelny i mocny album „Have a Little Faith” w wytwórni Alligator. Jej pierwszy pełnoprawny album od ponad dekady, wyprodukowany z Jimem Tullio, z supportem takich artystów jak John Martyn i Dixie Hummingbirds, zawierał radosny hołd dla jej ojca. Powrót był mile widziany i album znalazł się na piątym miejscu bluesowej listy przebojów Billboardu. 

 

 Kolejna umowa z Anti- zaowocowała obfitym zbiorem ciepło przyjętych setów studyjnych i koncertowych. Perfekcyjnie łączyły soul, gospel i folk i pomimo tego, że zostały wyprodukowane przez znanych muzyków z różnych kręgów muzyki roots, były w pełni manifestem Mavis. Płyta „We'll Never Turn Back”, nagrana z Ry Cooderem, czerpała inspirację z Ruchu Praw Obywatelskich i przeniosła ją do 2007 roku. Zadebiutowała na liście przebojów gospel na drugim miejscu. Kolejne dwa albumy, „You Are Not Alone” z 2010 roku i „One True Vine” z 2013 roku, nagrała z Jeffem Tweedym i zawierały materiał napisany przez takich artystów jak Allen Toussaint, George Clinton, Randy Newman, sam Tweedy oraz ojciec Mavis. Pierwszy z nich znalazł się na szczycie listy przebojów gospel i przyniósł Mavis nagrodę Grammy za najlepszy album Americana - pierwsze zwycięstwo Mavis. Drugi był kolejnym przebojem gospel numer dwa. W 2014 roku jej 75. urodziny uczczono koncertem w rodzinnym mieście, w którym wystąpili między innymi Bonnie Raitt, Emmylou Harris, Aaron Neville i Taj Mahal. Nagrany i sfilmowany album ostatecznie został wydany pod tytułem „I'll Take You There: An All-Star Concert Celebration”. 

 

 Rola Mavis wzrosła jeszcze bardziej w 2015 roku dzięki filmowi dokumentalnemu „Mavis!”, nagrodzonemu nagrodą Peabody Award, który upamiętnił jej ponad 60 lat kariery muzycznej. Kilka tygodni po premierze ukazała się EP-ka „Your Good Fortune”, która odniosła znaczący sukces. Wyprodukowany przez Son Little, cover utworu „See That My Grave Is Kept Clean” Blind Lemon Jefferson zdobył w tym roku nagrodę Grammy w kategorii „Best American Roots Performance”. Następnie Mavis współpracowała z M. Wardem przy albumie „Livin' on a High Note” z 2016 roku, który zajął drugie miejsce na liście przebojów bluesowych, z radosnym, autorskim materiałem autorstwa takich artystów jak Ben Harper, Valerie June i Benjamin Booker. Następnie ponownie spotkała się z Tweedym, który wyprodukował i napisał lub współtworzył każdy utwór na pełnym nadziei albumie „If All I Was Was Black” z 2017 roku. 

 

Dwa albumy koncertowe z tego okresu rzucają nowe światło na dyskografię Mavis. Koncertowy album „Live: Hope at the Hideout” z Chicago był nominowany do nagrody Grammy w 2008 roku w kategorii „Best Contemporary Blues Album”. Nagrany podczas dwóch wieczorów w 2018 roku, w tym z okazji 79. urodzin Mavis, album „Live in London” pokazał rosnącą głębię i rozrost jej repertuaru, prezentując zupełnie inną setlistę. Mniej więcej w tym czasie Mavis została wprowadzona do Blues Hall of Fame, a Gospel Music Hall of Fame powitał Staples Singers. Płyta „We Get By”, nagrana z Harperem, ukazała się zaledwie trzy miesiące po wydaniu londyńskiego występu w 2019 roku.  Mavis często współpracowała z innymi znanymi artystami pod koniec lat 10-tych i na początku lat 20-tych XX wieku, co można usłyszeć w utworach „Live Wire” Sheryl Crow, „Pulling the Pin” Run the Jewels i „I'll Be Gone” Norah Jones. Uczestniczyła również w mówionym interludium do nagrodzonego Grammy albumu Jona Batiste’a „We Are”.  

 

W tym okresie, a dokładniej w kwietniu 2020 roku, Mavis wydała „All in It Together”, współpracę Jeffa Tweedy’ego z działaczami na rzecz seniorów z Chicago podczas pandemii COVID-19. W 2022 roku wydała „Carry Me Home”, dokument z koncertu z 2011 roku, który wspierał ją Levon Helm i jego zespół w studiu perkusyjnym i przestrzeni koncertowej w Woodstock. Mavis współpracowała z autorką i poetką Carole Boston Weatherford przy książce dla dzieci „Mosty zamiast ścian: Historia Mavis Staples”, która ukazała się w 2024 roku. W tym samym roku wydała również inspirujący singiel „Worthy”. „Sad and Beautiful World”, pierwszy album studyjny Mavis od sześciu lat, ukazał się w 2025 roku. Wyprodukowany przez Brada Cooka (Bon Iver, Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, Suki Waterhouse), zestaw zawierał covery utworów z ponad 60 lat, od „Satisfied Mind” (spopularyzowanego przez Portera Wagonera) po „Godspeed” (Frank Ocean), a także utwory takich artystów jak Buddy Guy, Bonnie Raitt i Jef.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never, Never Let You Go/Ain't That Good	Eddie Floyd, Mavis Staples	07.1969	-	107[4]	Stax 0041	[written by Eddie Floyd, B. T. Jones][produced by T. Jones]
I Have Learned To Do Without You/Since I Fell For You	Mavis Staples	09.1970	-	87[4]	Volt 4044	[written by J. Barnes, D. Jordon, D. Davis][produced by Don Davis][13[11].R&B; Chart]
Endlessly/Don't Change Me Now	Mavis Staples	10.1972	-	109[3]	Volt 4086	[written by Brook Benton, Clyde Otis][produced by Don Davis][30[9].R&B; Chart]
A Piece Of The Action/‘Til Blossoms Bloom	Mavis Staples	11.1977	-	-	Curtom 0132	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][47[12].R&B; Chart]
Tonight I Feel Like Dancing/If I Can't Have You	Mavis Staples	07.1979	-	-	Warner Bros. 8838	[written by P. Alves, B. Beckett, M. Giacomell, G. Jackson][produced by Jerry Wexler, Barry Beckett][91[4].R&B; Chart]
Love Gone Bad/Beat Well Done	Mavis Staples	01.1984	-	-	Phono 1051	[written by Brian Holland, Edward Holland][produced by Brian Holland][75[6].R&B; Chart]
Show Me How It Works (From "Wildcats")/Half Time [James Newton Howard]	Mavis Staples	03.1986	-	-	Warner Bros. 28765	[written by Hawk Wolinski, James Newton Howard, David Pack][produced by Hawk Wolinski, James Newton Howard][68[6].R&B; Chart][piosenka z filmu "Wildcats"]
Time Waits For No One/Jaguar	Mavis Staples	02.1990	-	-	Paisley Park 22717	[written by Mavis Staples, Prince][produced by Mavis Staples, Prince][63[7].R&B; Chart]
Melody Cool	Mavis Staples	12.1990	-	-	Paisley Park 19 728	[written by Prince][produced by Prince][36[11].R&B; Chart][piosenka z filmu "Graffiti Bridge"]
I'll Take You There/I'm Just Another Soldier	Bebe & Cece Winans featuring Mavis Staples	01.1992	-	90[6]	Capitol 44 749	[written by Al Bell][1[1][22].R&B; Chart][#1 hit for Staple Singers in 1972]
I'll Take You There/I'm Just Another Soldier	Bebe & Cece Winans featuring Mavis Staples	01.1992	-	90[6]	Capitol 44 749	[written by Al Bell][1[1][22].R&B; Chart][#1 hit for Staple Singers in 1972]
Nina Cried Power [EP]	Hozier Ft. Mavis Staples	09.2018	-	87[1]	Island IEACJ 1800073 [UK]	[written by A. Hozier-Byrne]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only for the Lonely	Mavis Staples	09.1970	-	188[4]	Volt 6010	[produced by Don Davis]
We'll Never Turn Back	Mavis Staples	06.2007	-	180[2]	Anti- 868302	[produced by Joachim Cooder, Ry Cooder]
You Are Not Alone	Mavis Staples	10.2010	-	69[5]	Anti- 870762	[produced by Jeff Tweedy]
One True Vine	Mavis Staples	07.2013	-	67[2]	Anti 272062 [UK]	[produced by Jeff Tweedy]

Lowrell Simon

 

Lowrell Simon (ur. 18 marca 1943r, Chicago - zm. 19 czerwca 2018r, Newton, Mississippi) był
amerykańskim wokalistą soulowym. Zaczynał jako wokalista w zespole The LaVondells, który później przekształcił się w The Vondells, w którym grali Butch McCoy i Jessie Dean. W latach 60-tych odniósł pewien sukces w regionie dzięki piosence „Lenore”. Po rozpadzie zespołu Vondells, Simon wraz z kilkoma przyjaciółmi z Chicago założył zespół The Lost Generation, który w latach 1969–1974 osiągnął sukces w USA. Po rozpadzie zespołu Simon pisał dla Curtom Records.

  Simon współpracował przy ścieżce dźwiękowej do filmu „Three the Hard Way” z 1974 roku. W 1974 roku skomponował utwór „Dance Master” dla Willie Hendersona. Napisał utwory na debiutancki album Mystique z 1976 roku, na którym wystąpili inni byli członkowie The Lost Generation.

  Pod koniec lat 70-tych Simon zaczął nagrywać pod swoim imieniem. Podpisał kontrakt z wytwórnią Liberace, AVI Records, i pod koniec 1979 roku wydał album zatytułowany Lowrell. Drugi singiel z albumu, „Mellow Mellow Right On” z utworem „You're Playing Dirty”, zajął 32. miejsce na amerykańskiej liście przebojów R&B w tym roku.W grudniu 1979 roku osiągnął 37. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Simon napisał w 1979 roku utwór „All About the Paper” dla Loleatty Holloway.

  Utwór „Mellow Mellow Right On” był wielokrotnie samplowany, m.in. przez Massive Attack („Lately”), Joy Enriquez („Tell me how you feel”), Imagination, Big Brooklyn Red („Taking It Too Far”) i Common („Reminding Me (Of Sef)”), a także coverowany przez studio taneczne L.A. Mix.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Overdose Of Love/Smooth And Wild	Lowrell	11.1978	-	-	AVI 235	[written by L. Simon, A.J. Tribble][produced by Eugene Record][89[3].R&B; Chart]
Mellow, Mellow Right On/Overdose	Lowrell	10.1979	-	-	AVI 300	[written by G. Redmond, L. Brownlee, F. Simon, J. Simon][produced by Eugene Record, Bruce Hawes, Tom Tom(84)][32[15].R&B; Chart]
You're Playing Dirty/Out Of Breath	Lowrell	05.1980	-	-	AVI 314	[written by L. Simon, A.J. Tribble][produced by Eugene Record, Bruce Hawes, Tom Tom (84)][87[3].R&B; Chart]
Love Massage	Lowrell Simon	12.1981	-	-	Zoo York 02703	[written by J. Levine, L. Simon][58[10].R&B; Chart]

Queen Samantha

Queen Samantha była artystką disco lat 70-tych, której producentem
był paryski muzyk Harry Chalkitis. Gloria Brooks, piosenkarka z Chicago, była główną wokalistką w wielu nagraniach Chalkitisa. Wszystkie utwory zostały napisane wspólnie przez Chalkitisa i jego żonę Myriam (z wyjątkiem coveru utworu „The Letter”, pierwotnie nagranego przez The Box Tops). Chalkitis nagrał utwory mieszkając w Paryżu, a płyty zostały wydane przez francuską wytwórnię Atoll Records. 

W Stanach Zjednoczonych płyty wydała wytwórnia Marlin Henry'ego Stone'a.Największym hitem Queen Samanthy był „Mama Rue”. Singiel „Take a Chance” z piosenką „Sweet San Francisco” został wydany przez TK Records i zremiksowany przez Steve'a Thompsona i Michaela Arato. Inne single, które znalazły się na listach przebojów to „Funky Celebration” z 1980 r., „Give Me Action” z 1982 r. i „Close Your Eyes” z 1983 r., wydany przez kalifornijską wytwórnię Megatone. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take A Chance/Sweet San Francisco	Queen Samantha	09.1979	-	-	T.K. Disco 415	[written by H. Chalkitis, M. Swirid, M. Chalkitis][produced by Charles Ibgui, Harry Chalkitis][14[14].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 415 12"]
Funky Celebration/Close Your Eyes	Queen Samantha	05.1981	-	-	Audience 005	[written by H. Chalkitis, M. Swirid, M. Chalkitis][produced by Charles Ibgui][79[5].Hot Disco/Dance;D.B.A. 5 12"]

Wilco

Ewoluując od brutalnego zespołu alt-country w dojrzały i eklektyczny zespół indie rockowy,
Wilco stali się ulubieńcami krytyków i kultowymi artystami dzięki zróżnicowanemu stylistycznie zestawowi utworów założyciela Jeffa Tweedy'ego. Odradzając się z popiołów przełomowego zespołu alt-country Uncle Tupelo, Tweedy zebrał pierwszy skład Wilco z członków ostatniego składu UT. Debiutancki album Wilco z 1995 roku, „A.M.”, kontynuował tam, gdzie Tweedy zakończył współpracę z Uncle Tupelo, ale ich drugi album, „Being There” z 1996 roku, oznaczał dramatyczną zmianę stylistyczną, w której country i roots rock stanowiły jedynie niewielką część ich kreatywnej formuły, obok ekspresyjnego popu i swobodnych eksperymentów dźwiękowych. 

 

 „Being There” był pierwszym albumem Wilco nagranym z gitarzystą i klawiszowcem Jayem Bennettem, który stał się najbliższym współpracownikiem Tweedy'ego przy wydanym w 1999 roku kompendium popu „Summerteeth” oraz przełomowym dziele z 2001 roku, „Yankee Hotel Foxtrot”. Bennett opuścił Wilco przed wydaniem tego albumu, a kolejne lata działalności grupy upłynęły pod znakiem zmagań Tweedy'ego z redefinicją swojego podejścia. „Sky Blue Sky” z 2007 roku i „The Whole Love” z 2011 roku pokazały nową odsłonę zespołu, grającego z nową pewnością siebie, eksplorującego nurty indie i art rocka. Po tym, jak w „Star Wars” z 2015 roku i „Ode to Joy” z 2019 roku zaprezentowali bardziej eksploracyjną stronę swojej osobowości, Wilco na nowo spojrzeli na swoje wczesne inspiracje folkiem i country na albumie „Cruel Country” z 2022 roku. Niezwykła walijska artystka Cate Le Bon pomogła grupie w wykorzystaniu eksperymentalnych wpływów popu na albumie „Cousin” z 2023 roku, ich pierwszym albumie nagranym z zewnętrznym producentem od 16 lat. W czerwcu 2024 roku ukazała się EP-ka z odrzutami, „Hot Sun Cool Shroud”, a rok później składanka koncertowa „Wilco Live”. 

 

Uncle Tupelo zagrali swój ostatni koncert 1 maja 1994 roku, a kilka tygodni później Tweedy i trzech jego byłych kolegów z zespołu UT- basista John Stirratt, perkusista Ken Coomer i multiinstrumentalista Max Johnston - rozpoczęli pracę nad swoim pierwszym albumem pod nową nazwą, Wilco. Narodziny zespołu nastąpiły tak szybko, że na początku nagrań nie mieli gitarzysty prowadzącego. Brian Henneman, wieloletni przyjaciel i założyciel Bottle Rockets, zastąpił go w sesjach nagraniowych. Pierwszy album Wilco, „A.M.”, zbiór energicznych country-rockowych utworów, podążających ścieżką wyznaczoną przez wcześniejsze prace Tweedy'ego, ukazał się w marcu 1995 roku. W tym czasie Jay Bennett został oficjalnie piątym gitarzystą Wilco, a podczas trasy koncertowej, która nastąpiła po tym wydarzeniu, Bennett zaczął rozwijać swoje umiejętności na instrumentach klawiszowych, a ich huczne występy na żywo pozwoliły im uwolnić się od spuścizny Uncle Tupelo. 

 

Drugi album Wilco, dwupłytowy album „Being There” z 1996 roku, oznaczał radykalną transformację brzmienia grupy; pozostając przesiąkniętym stylem, który przyniósł Tweedy'emu reputację, utwory zaskoczyły psychodelią, power popem i soulem, uzupełnione orkiestrowymi akcentami i efektownymi dęcikami R&B. Krótko po wydaniu albumu Being There, który większość krytyków uznała za jeden z najlepszych albumów roku, Johnston opuścił zespół, by grać ze swoją siostrą, wokalistką Michelle Shocked, a jego miejsce zajął gitarzysta Bob Egan z zespołu Freakwater. Nadal pełnoetatowi członkowie Wilco, Stirratt, Bennett i Coomer zaczęli również wspólnie występować w popowym projekcie Courtesy Move.  

 

W 1998 roku Wilco nawiązał współpracę z wokalistą i autorem tekstów Billym Braggiem przy albumie Mermaid Avenue, zbiorze utworów opartych na niewydanym materiale pierwotnie napisanym przez Woody'ego Guthrie. Zdumiewająco bogaty trzeci album zespołu, Summerteeth, ukazał się w 1999 roku i spotkał się z uznaniem krytyków, ale sprzedaż była przeciętna, co zapoczątkowało napięcia z wytwórnią Warner Bros. Mermaid Avenue, Vol. Album „2”, zawierający więcej utworów z kolaboracji Wilco z Braggiem nad niedokończonymi utworami Woody'ego Guthrie'ego, ukazał się w 2000 roku. Po tym wydaniu zespół opuścił wieloletni perkusista Ken Coomer, którego zastąpił pochodzący z Chicago Glenn Kotche. Grupa skupiła się następnie na nagraniu czwartego albumu, „Yankee Hotel Foxtrot”, co ostatecznie doprowadziło do odejścia gitarzysty Jaya Bennetta i dalszych napięć z wytwórnią. Wilco nie chcieli zmieniać albumu, aby uczynić go bardziej „komercyjnie opłacalnym”, więc Warner/Reprise zgodziło się sprzedać im masteringi za rzekomo 50 000 dolarów. W ostatniej chwili wytwórnia zdecydowała się po prostu przekazać zespołowi album bezpłatnie, a Wilco zostało zwolnione z kontraktu.

 

Wyciekłe utwory z albumu pojawiły się w internecie pod koniec 2001 roku, a okrojony skład, w którego skład wchodzili Tweedy, Kotche, Stirratt i multiinstrumentalista Leroy Bach, wyruszył w krótką trasę koncertową, aby promować - a raczej promować- niewydany album. Nonesuch przejął album i oficjalnie wydał go na początku 2002 roku, spotykając się z szerokim uznaniem krytyków. W międzyczasie, jesienią 2002 roku, powstał niezależny film dokumentalny o dramacie towarzyszącym albumowi (I Am Trying to Break Your Heart). W przerwie po nagraniu albumu, Tweedy skomponował i nagrał ścieżkę dźwiękową do filmu Ethana Hawke'a „Chelsea Walls”, który ostatecznie ukazał się mniej więcej w tym samym czasie co „Yankee Hotel Foxtrot”. Narodziny ducha Wilco intensywnie koncertowało po wydaniu „Yankee Hotel Foxtrot”, a w 2003 roku rozpoczęło pracę nad kolejnym albumem, „A Ghost Is Born”. Choć sesje nagraniowe przebiegały gładko w porównaniu z „Yankee Hotel Foxtrot”, Leroy Bach opuścił zespół po ukończeniu albumu w ramach podziału, który opisano jako obopólny i polubowny; gitarzysta Nels Cline, klawiszowiec Mike Jorgensen i multiinstrumentalista Pat Sansone dołączyli do Wilco na kolejną trasę koncertową.  

 

Krótko przed premierą albumu Tweedy zaskoczył wielu fanów, ogłaszając, że trafił do ośrodka leczenia uzależnień od leków przeciwbólowych, przepisywanych w celu leczenia długotrwałego migreny, nasilonej przez zespół lęku napadowego. Tweedy szczegółowo omówił swoje problemy zdrowotne, a także często zawiłą historię Wilco i Wujka Tupelo, w biografii zespołu „Wilco: Learning How to Die” napisanej przez dziennikarza rockowego Grega Kota, opublikowanej wiosną 2004 roku, w tym samym czasie co premiera albumu „A Ghost Is Born”.  W następnym roku grupa wydała „Kicking Television: Live in Chicago”, zbiór 23 utworów nagranych w Teatrze Vic w Wietrznym Mieście. Album ten został później uznany przez magazyn „Q” za jeden z 20 najlepszych albumów koncertowych. W 2007 roku na półki sklepowe trafił szósty album studyjny Wilco, „Sky Blue Sky”. Mniej eksperymentalny niż poprzednie albumy, „Sky Blue Sky” osiągnął piąte miejsce na amerykańskich listach przebojów i odniósł duży sukces na arenie międzynarodowej. 

 

 Siódmy album Wilco, lekki i swobodny „Wilco (The Album), ukazał się 30 czerwca 2009 roku, miesiąc po śmierci byłego członka zespołu, Jaya Bennetta, który zmarł w swoim domu w Urbanie w stanie Illinois po przypadkowym przedawkowaniu fentanylu, leku przeciwbólowego na receptę. Po zakończeniu trasy koncertowej promującej ten album, Wilco zrobiło sobie przerwę trwającą większą część 2010 roku (najdłuższą od momentu powstania zespołu) i powróciło w 2011 roku z własną wytwórnią dBpm Records i wydaniem albumu „The Whole Love”. Wilco intensywnie koncertowało promując album, grając m.in. serię koncertów z Nickiem Lowe, i było aktywne w 2013 roku, biorąc udział w festiwalu Americanarama Festival of Music, trasie zorganizowanej, podczas której Wilco dzieliło scenę z Bobem Dylanem, Richardem Thompsonem i My Morning Jacket. (Po spotkaniu na trasie koncertowej, Thompson zatrudnił Tweedy'ego do produkcji swojego albumu Still z 2015 roku.) 

 

 W 2014 roku poboczny projekt Johna Stirratta, Autumn Defense, wydał nowy album, „Fifth”, a Jeff Tweedy zainaugurował nowy projekt, „Tweedy”, w którym współpracował ze swoim nastoletnim synem Spencerem, grającym na perkusji. Rodzinny zespół wydał swój pierwszy album, „Sukierae”, we wrześniu 2014 roku, a zespół odbył trasę koncertową promującą album. Rok 2014 był również rokiem 20. rocznicy Wilco, a zespół uczcił to wydarzenie dwoma archiwalnymi wydawnictwami: „What's Your Twenty?” Essential Tracks 1994-2014, dwupłytowy zestaw zawierający najlepsze i najpopularniejsze utwory zespołu, oraz Alpha Mike Foxtrot: Rare Tracks 1994-2014, czteropłytowy zestaw mało znanego i niewydanego materiału. Wilco świętowali również swoje pierwsze dwie dekady serią wielodniowych występów w kilku miastach, w tym sześciodniowym występem rezydencyjnym w Riviera Theater w Chicago. 

 

16 lipca 2015 roku Wilco sprawiło fanom miłą niespodziankę - wydali niezapowiedziany wcześniej nowy album studyjny „Star Wars” do bezpłatnego pobrania ze strony internetowej zespołu. „Star Wars” był dostępny za darmo online przez cztery tygodnie, a wydanie CD ukazało się 21 sierpnia nakładem dBpm, a winyl 27 listopada. 14 lipca 2016 roku, zaledwie dwa dni przed pierwszymi urodzinami „Star Wars”, Wilco zadebiutowało online nowym utworem „Locator”. Kilka dni później zespół udostępnił kolejny utwór, „If I Ever Was a Child”, i ujawnił, że oba pochodzą z ich kolejnego albumu, „Schmilco”, który ukazał się 9 września 2016 roku. Grupa intensywnie koncertowała w latach 2016 i 2017, a w sierpniu 2017 roku wydała cyfrowy singiel „All Lives, You Say?”. Dochód ze sprzedaży utworu został przekazany na rzecz organizacji Southern Poverty Law Center i Life After Hate.

 

Pod koniec 2017 roku Wilco ogłosiło, że robi sobie przerwę od tras koncertowych w 2018 roku, aby poszczególni członkowie mogli skupić się na innych projektach. Ujawniono jednak również, że Wilco planowało nagrać nowy album podczas przerwy i że zorganizują swój dwuletni festiwal Solid Sound Music Festival w 2019 roku. Aby pomóc fanom przetrwać przerwę, w listopadzie 2017 roku wydano zremasterowane i rozszerzone wersje albumów A.M. i Being There. Tweedy wykorzystał również ten czas na dokończenie swojej pierwszej książki, wspomnień zatytułowanej Let's Go (So We Can Get Back): A Memoir of Recording and Discording with Wilco, Etc., opublikowanej w listopadzie 2018 roku. W czerwcu 2019 roku Wilco powrócił do gry z dwoma koncertami w Knoxville w stanie Tennessee, a następnie odbył trasę koncertową po Europie, Wielkiej Brytanii i Ameryce Północnej. Zespół wciąż był w trakcie serii koncertów w Stanach Zjednoczonych, gdy w październiku 2019 roku wydał swój 13. album studyjny „Ode to Joy”. 

 

 Długoterminowe plany koncertowe zespołu poszły w zapomnienie, gdy pandemia COVID-19 uniemożliwiła koncerty w marcu 2020 roku. Podczas lockdownu Jeff Tweedy wraz z żoną i synami poprowadził serię webcastów „The Tweedy Show”. Nagrał również i wydał solowy materiał, w tym album „Love is the King” z 2020 roku i towarzyszący mu album „Live Is the King”, a także współtworzył teksty piosenek i był producentem projektów Norah Jones i Daughter of Swords. W 2020 roku ukazała się również druga książka Tweedy'ego, rozważania na temat procesu twórczego zatytułowana „How to Write One Song: Loving the Things We Create and How They Love Us Back”. Nels Cline również był produktywny podczas przerwy w działalności zespołu, nagrywając i wydając album z zespołem Nels Cline Singers, „Share the Wealth” z 2020 roku, a jednocześnie uczestnicząc w sesjach nagraniowych z Elvisem Costello, Joan Osborne, Dark Bobem i Juliusem Hemphillem, między innymi. Pod koniec 2020 roku Wilco ostrożnie wznowiło koncertowanie, w tym trasę koncertową współfinansowaną ze Sleater-Kinney, a w 2021 roku wrócili do studia nagraniowego, nagrywając sesje w swojej siedzibie w Loft, gdzie wszyscy członkowie grali na żywo na stonowanym materiale inspirowanym country i folkiem. 

 

 Zespół nagrał 21 nowych utworów, a podwójny album „Cruel Country” został wydany przez dBpm w maju 2022 roku, a data premiery zbiegła się z festiwalem Wilco Solid Sound Festival, który odbył się w North Adams w stanie Massachusetts. Przed wydaniem albumu Wilco zagrało również serię koncertów w Nowym Jorku i Chicago, aby uczcić 20. rocznicę wydania „Yankee Hotel Foxtrot”, wykonując album w całości każdego wieczoru. Po wydaniu „Cruel Country” Wilco wyruszyło w rozległą trasę koncertową po Ameryce Północnej, wyprzedając większość koncertów. We wrześniu ponownie uczciło rocznicę wydania „Yankee Hotel Foxtrot”, wydając znacznie rozszerzoną edycję Super Deluxe. Oprócz oryginalnego albumu w zremasterowanej wersji, zestaw - składający się z 11 płyt winylowych lub ośmiu CD - zawierał mnóstwo odrzutów, dem, alternatywnych miksów i utworów instrumentalnych, a także kompletny koncert z lipca 2002 roku oraz występ Tweedy'ego w audycji radiowej „Sound Options” z września 2001 roku, gdzie omawiał album i grał niektóre utwory na żywo. Dostępne były również wersje siedmio- i dwupłytowe, a także wersja dwupłytowa. Wydanie to zostało nagrodzone nagrodą Grammy w 2023 roku w kategorii „Najlepszy Album Historyczny”.  

 

Walijska piosenkarka i autorka tekstów Cate Le Bon poznała członków Wilco podczas występu na festiwalu Solid Sound w 2019 roku. Szybko stworzyli grupę wzajemnego podziwu, a Le Bon improwizowała i improwizowała z nowymi przyjaciółmi. Grupa zaprosiła ją do współpracy w studiu, a w 2022 i 2023 roku wyprodukowała sesje z Wilco w Loft. Rezultatem był album „Cousin”, który nawiązywał do eksperymentalizmu Yankee Hotel Foxtrot, a jednocześnie zawierał bardziej introspektywne teksty. Ukazał się we wrześniu 2023 roku, zaledwie kilka tygodni przed publikacją trzeciej książki Tweedy'ego, „World Within a Song: Music That Changed My Life and Life That Changed My Music”. W czerwcu 2024 roku Wilco wydało sześcioutworową EP-kę „Hot Sun Cool Shroud”, z której większość stanowiły odrzuty z sesji do „Cousin”. Premiera EP-ki zbiegła się z pierwszym dniem festiwalu Solid Sound Festival 2024, gdzie fani mogli kupić specjalną edycję winylową z okładką, którą mogli spersonalizować za pomocą dołączonych naklejek i pieczątek, tworząc unikatową okładkę dla każdego posiadacza wersji Solid Sound. Podczas Solid Sound 2024 odbył się również specjalny koncert z rzadkimi utworami Wilco oraz wykonanie całego utworu A Ghost Is Born. W czerwcu 2025 roku ukazała się kompilacja koncertowa Wilco Live, zawierająca koncerty z lat 2016-2024. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Outtasite (Outta Mind)	Wilco	04.1997	97[1]	-	Reprise W 0397	[written by Jeff Tweedy][produced by Wilco]
Way Over Yonder In The Minor Key	Billy Bragg & Wilco	11.1998	89[1]	-	Elektra E 3798	[written by Woody Guthrie,Billy Bragg][produced by Billy Bragg, Grant Showbiz, Wilco]
Can't Stand It	Wilco	04.1999	67[2]	-	Reprise W 475	[written by Jeff Tweedy,Jay Bennett][produced by Wilco]
A Shot in the Arm	Wilco	07.1999	88[1]	-	Reprise W 496	[written by Jeff Tweedy,Jay Bennett,John Stirratt][produced by Wilco]
War on War	Wilco	05.2002	115[2]	-	Nonesuch None 001	[written by Jeff Tweedy,Jay Bennett][produced by Wilco,Jim O'Rourke]
I'm a Wheel	Wilco	08.2004	85[1]	-	East West WILCO 1	[written by Jeff Tweedy][produced by Wilco,Jim O'Rourke]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Being There	Wilco	02.1997	132[2]	73[3]	Reprise 46 236	[produced by Wilco]
Mermaid Avenue	Wilco with Billy Bragg	07.1998	34[4]	90[7]	Elektra 7559622042	[produced by Wilco, Billy Bragg, Grant Showbiz]
Summerteeth	Wilco	03.1999	38[2]	78[3]	Reprise 9362472822	[produced by Wilco]
Mermaid Avenue Vol. II	Wilco with Billy Bragg	06.2000	61[1]	88[4]	Elektra 7559625222	[produced by Wilco, Billy Bragg, Grant Showbiz]
Yankee Hotel Foxtrot	Wilco	04.2002	40[2]	13[19]	Nonesuch 7559796692	[gold-US][produced by Wilco]
A Ghost Is Born	Wilco	07.2004	50[1]	8[9]	Nonesuch 7559798092	[produced by Wilco, Jim O'Rourke]
Kicking Television: Live in Chicago	Wilco	11.2005	163[1]	47[2]	Nonesuch 79 903 [US]	[produced by Wilco]
Sky Blue Sky	Wilco	05.2007	39[2]	4[17]	Nonesuch 7559799819	[produced by Wilco]
Wilco (The Album)	Wilco	07.2009	49[1]	4[13]	Nonesuch 7559798496	[produced by Wilco, Jim Scott]
The Whole Love	Wilco	10.2011	30[2]	5[13]	Anti ANTI 871562	[produced by Wilco]
Star Wars	Wilco	09.2015	83[1]	105[1]	Anti 274382	[produced by Tom Schick, Jeff Tweedy]
Schmilco	Wilco	09.2016	25[1]	11[3]	Anti 72592	[produced by Tom Schick, Jeff Tweedy]
Ode to Joy	Wilco	10.2019	29[1]	21[2]	DBPM 0051497114534	[produced by Tom Schick, Jeff Tweedy]
Cruel Country	Wilco	02.2023	-	190[1]	dBpm DBPM 001-22	[produced by Tom Schick, Jeff Tweedy]
Cousin	Wilco	10.2023	65[1]	65[1]	Sony Music CG 05149740670	[produced by Cate Le Bon]

Touch and Go Records

Touch and Go Records to amerykańska niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Chicago

w stanie Illinois. Początkowo wydawała ręcznie robiony fanzin w 1979 roku, ale z czasem stała się jedną z kluczowych wytwórni płytowych na amerykańskiej scenie rocka alternatywnego i undergroundowego lat 80-tych. Touch and Go wyrobiła sobie reputację dzięki wydawaniu awangardowego noise rocka w wykonaniu takich artystów jak Big Black, Butthole Surfers i The Jesus Lizard. Touch and Go pomogła w rozwoju ogólnokrajowej sieci zespołów undergroundowych, które ukształtowały scenę indie rockową sprzed powstania Nirvany, i przyczyniła się do przejścia od hardcore punka, który wówczas dominował na amerykańskiej scenie undergroundowej, do bardziej zróżnicowanych stylów rocka alternatywnego, które wówczas powstawały. 

Touch and Go rozpoczęła działalność w 1979 roku jako samodzielnie drukowany fanzin w East Lansing w stanie Michigan, pisany i wydawany przez Tesco Vee i Dave'a Stimsona. Dopiero w 1981 roku przekształciła się w niezależną wytwórnię płytową. Vee (późniejszy frontman The Meatmen) znudził się ówczesnym punkowym brzmieniem i zafascynował się rozwijającym się w Ameryce hardcore'em. Zainspirowany, wydawał płyty zespołów Necros, The Fix, The Meatmen i Negative Approach. W 1981 roku basista Necros, Corey Rusk, dołączył do Tesco, aby zarządzać wytwórnią. W 1983 roku, gdy Rusk opuścił Michigan i wyjechał do Waszyngtonu, Tesco przekazało Touch and Go Ruskowi i jego żonie Lisie. Gdy wytwórnia była już ich własnością, The Rusk zatrudnili Terry'ego Tolkina, który podpisał kontrakt z Butthole Surfers i Virgin Prunes, a także wyprodukował kompilację Gods Favorite Dog.  

Wkrótce Rusk przenieśli wytwórnię do Chicago, a Touch and Go w połowie lat 80. i 90-tych wydawała materiały takich zespołów jak Butthole Surfers, Big Black, Jesus Lizard, Scratch Acid, Didjits, Slint, Girls Against Boys i Killdozer, kontynuując działalność w nowym tysiącleciu z takimi artystami jak Shellac, Yeah Yeah Yeahs, TV on the Radio, Arcwelder, CocoRosie, Ted Leo and the Pharmacists i Black Heart Procession. Lisa Rusk opuściła wytwórnię po rozwodzie z Coreyem. Corey Rusk nadal nią zarządza. Siostrzana wytwórnia Touch and Go, Quarterstick Records, powstała w 1990 roku. 

Podobnie jak niektóre inne alternatywne wytwórnie muzyczne, Touch and Go stosowała elastyczne podejście do kontraktów nagraniowych, charakteryzujące się niekiedy umowami typu handshake, przewidującymi podział zysków 50/50 między artystą a wytwórnią, po odliczeniu kosztów promocji i produkcji. W ten sposób wytwórnia zbudowała szanowany katalog wpływowych artystów punkowych i alternatywnych, którzy z kolei docenili zaangażowanie Touch and Go.Jednak po sporze prawnym z Butthole Surfers w 1999 roku, Touch and Go zaczęła prosić zespoły o podpisanie 1-2-stronicowego memorandum intencyjnego. 

 18 lutego 2009 roku Corey Rusk ogłosił redukcję zatrudnienia w Touch and Go. Jako powód zamknięcia produkcji i dystrybucji dla wielu niezależnych wytwórni, takich jak Jade Tree, Kill Rock Stars i Merge Records, podał „obecny stan gospodarki”. Od 2009 roku Touch and Go specjalizuje się w wydawaniu limitowanych edycji wydawnictw swoich zespołów i innych powiązanych z nimi artystów, jak np. zremasterowana edycja albumu Spiderland zespołu Slint wydanego z okazji 30. rocznicy, ale wydaje także nowy materiał, jak np. To All Trains zespołu Shellac. 

SOiL

Pochodzący z Chicago zespół hardrockowo-altmetalowy SOiL odniósł sukces w 2001 roku,
wydając swój drugi długogrający album „Scars”, na którym znalazły się radiowe hity „Halo” i „Unreal”. Pomimo licznych zmian personalnych, zespół przez lata pozostawał filarem aktywnych rockowych list przebojów, wydając takie dynamiczne albumy jak „re.de.fine.” (2004), „True Self” (2006), „Picture Perfect” (2009), „Whole” (2013) i „Play It Forward” (2022). Gitarzysta Adam Zadel i basista Tim King byli jedynymi stałymi członkami zespołu. 

  SOiL powstał w 1997 roku dzięki talentom wokalisty Ryana McCombsa, perkusisty Toma Schofielda, basisty Tima Kinga oraz gitarzystów Adama Zadela i Shauna Glassa. W 1998 roku wydali debiutancką EP-kę „El Chupacabra!”, a w 1999 roku pełnowymiarowy „Throttle Junkies”. Ich drugi album, „Scars”, odniósł sukces zarówno w kraju, jak i za granicą dzięki dwóm mocnym singlom „Unreal” i „Halo”. W 2001 roku ukazała się EP-ka o tym samym tytule, a w 2004 roku „re.de.fine”, na której znalazł się wysoko notowany utwór. W tym samym roku McCombs odszedł z zespołu, ostatecznie dołączając do Drowning Pool. 

Na debiutanckim albumie DRT z 2006 roku, „True Self”, zastąpił go A.J. Cavalier, po którym nastąpiła seria występów na europejskich festiwalach i trasach koncertowych po USA z Sevendust, 10 Years i Godsmack. W 2009 roku zespół wydał „Picture Perfect”, zapowiadany singlem „Like It Is”. Był to ostatni studyjny album z Cavalierem za mikrofonem. Kolejnym pełnometrażowym wydawnictwem SOiL był album koncertowy z 2012 roku, „Re-Live-ing the Scars: In London”, nagrany rok wcześniej. Szósty album, „Whole”, ukazał się w 2013 roku i był świadkiem ponownego spotkania zespołu z oryginalnym wokalistą Ryanem McCombsem.  

Pierwszy album kompilacyjny zespołu, „Scream: The Essentials”, ukazał się w 2017 roku, a SOiL wydał cover Foo Fighters „Monkey Wrench” w 2022 roku, aby uczcić śmierć Taylora Hawkinsa. Singiel ukazał się na pełnowymiarowym albumie z coverami „Play It Forward” jeszcze w tym samym roku. „Restoration”, zbiór studyjnych re-nagrań niektórych z najsłynniejszych utworów zespołu, ukazał się w 2023 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Unreal	SOiL	07.2002	113[2]	-	J Records 74321 94392 2	[written by SOiL][produced by Johnny K]
Halo	SOiL	11.2002	74[1]	-	J Records 74321970132	[written by Adam Zadel, Tim King, Ryan McCombs, Tom Schofield, Shaun Glass][produced by Johnny K]
Redefine	SOiL	06.2004	68[1]	-	J Records 82876618512	[written by SOiL][produced by Johnny K]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Scars	SOiL	09.2001	150[6]	193[1]	J Records 20 022	[silver-UK][produced by Johnny K]
Redefine	SOiL	04.2004	93[1]	78[2]	J Records 59 071	[produced by Johnny K, Nick Raskulinecz]
True Self	SOiL	04.2006	171[1]	-	DRT Entertainment 442	[produced by Ulrich Wild]
Whole	SOiL	08.2013	158	141	Pavement Entertainment 6010	[produced by Ulrich Wild]

My Life with the Thrill Kill Kult

Choć White Zombie zyskało uznanie przede wszystkim za łączenie opowieści o seksie,
Szatanie i gore z rockowo-dance'owym rytmem (choć trzeba przyznać, że z bliższym heavymetalowym zacięciem), chicagowski My Life with the Thrill Kill Kult specjalizował się w podobnym obszarze równie długo.  

Założony pierwotnie w 1987 roku przez Buzza McCoya (który przeniósł się z Bostonu) i Groovie Manna, duet dążył do stworzenia godnego muzycznego akompaniamentu, który mógłby posłużyć jako ścieżka dźwiękowa do tandetnych filmów klasy B. Początkowym projektem duetu było nakręcenie filmu (w stylu Russa Meyera i Johna Watersa) pod tytułem „My Life with the Thrill Kill Kult”. Film nigdy nie powstał, ale McCoy i Mann wykorzystali tytuł przerwanego filmu jako nazwę swojego nowo powstałego zespołu, ponieważ ich przerysowany występ sceniczny najlepiej opisać jako „przeciążenie sensoryczne” (z wirującą falą dziwacznych postaci, rekwizytów i intensywnych efektów wizualnych). Podpisując kontrakt z renomowaną chicagowską wytwórnią muzyki industrialnej Wax Trax!, Thrill Kill Kult wydał kilka wydawnictw w latach 1989-1991: EP-kę o tym samym tytule, a także pełnowymiarowe albumy „I See Good Spirits” i „I See Bad Spirits”, „Kooler Than Jesus”, „Confessions of a Knife” i „Sexplosion!”. 

 

W tym czasie grupa zwróciła na siebie uwagę wytwórni Interscope Records, która podpisała kontrakt z Thrill Kill Kult i wznowiła album „Sexplosion!”, z którego pochodzi prawdopodobnie najsłynniejszy utwór zespołu, „Sex on Wheelz” (utwór ten pojawił się również w animowanym filmie Ralpha Bakshiego „Cool World”). Grupa wydała jeszcze tylko jedno wydawnictwo dla Interscope, „13 Above the Night” z 1994 roku, po czym przeszła na wytwórnię Rykodisc i wydała kolejne, takie jak „Hit & Run Holiday” z 1995 roku (rodzaj albumu koncepcyjnego, opowiadającego historię „buntowniczej lisicy” Krystal Starlust i jej „śmiertelnego zauroczenia” włóczęgą o imieniu Apollo) oraz „Crime for All Seasons” z 1997 roku. 

 

 The Thrill Kill Kult nie wydał żadnych nowych nagrań studyjnych w latach 1998-2000, a zbiór 18 remiksów „Dirty Little Secrets” ujrzał światło dzienne w 1999 roku. Jednak w 2001 roku zespół pojawił się ponownie, wydając w 2001 roku „The Reincarnation of Luna” i w 2002 roku „Golden Pillz: The Luna Remixes” dla kolejnej nowej wytwórni, Invisible. W 2004 roku wytwórnia Ryko przejęła większość wydawnictw Wax Trax!, w tym wczesne albumy Kult. W tym samym roku wznowili pierwsze trzy albumy zespołu i wydali nową kompilację „The Best of TKK” wraz z zestawem remiksów zatytułowanym „Diamonds & Daggerz”. Album poświęcony erze disco, który przeleżał dekadę na półkach, w końcu ujrzał światło dzienne w 2005 roku, kiedy na półki trafił „Gay, Black & Married”.  

 

Dwa lata później ukazał się utrzymany w stylistyce lounge album „Filthiest Show in Town”. W 2009 roku zespół założył własną wytwórnię SleazeBox, wydając album „Death Threat” oraz kolekcję remiksów i remiksów „Sinister Whisperz: The Wax Trax Years”. Skład, w którym wciąż dominują McCoy i Mann, odbył trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych w 2012 roku z okazji 25. rocznicy istnienia, a w 2014 roku wydał swój 12. album „Spooky Tricks”. W 2017 roku Thrill Kill Kult zaprezentował pełne wydanie swoich dwóch pierwszych albumów z okazji 30. rocznicy powstania. Nowhere 

 

Oprócz własnych wydawnictw, My Life with the Thrill Kill Kult skomponował utwory do kilku ścieżek dźwiękowych do filmów, w tym do „Showgirls” Paula Verhoevena, „Nowhere” Gregga Arakiego oraz do przebojowego filmu „Kruk” (w tym ostatnim grupa zagrała epizodyczną rolę). Na przestrzeni lat koncertowali z tak znanymi (i podobnie brzmiącymi) zespołami, jak Siouxsie and the Banshees, Lords of Acid, EMF i Marilyn Manson.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
13 Above the Night	My Life with the Thrill Kill Kult	09.1993	-	194[1]	Interscope 92 258	[produced by Buzz McCoy]