Wilco

Ewoluując od brutalnego zespołu alt-country w dojrzały i eklektyczny zespół indie rockowy,
Wilco stali się ulubieńcami krytyków i kultowymi artystami dzięki zróżnicowanemu stylistycznie zestawowi utworów założyciela Jeffa Tweedy'ego. Odradzając się z popiołów przełomowego zespołu alt-country Uncle Tupelo, Tweedy zebrał pierwszy skład Wilco z członków ostatniego składu UT. Debiutancki album Wilco z 1995 roku, „A.M.”, kontynuował tam, gdzie Tweedy zakończył współpracę z Uncle Tupelo, ale ich drugi album, „Being There” z 1996 roku, oznaczał dramatyczną zmianę stylistyczną, w której country i roots rock stanowiły jedynie niewielką część ich kreatywnej formuły, obok ekspresyjnego popu i swobodnych eksperymentów dźwiękowych. 

 

 „Being There” był pierwszym albumem Wilco nagranym z gitarzystą i klawiszowcem Jayem Bennettem, który stał się najbliższym współpracownikiem Tweedy'ego przy wydanym w 1999 roku kompendium popu „Summerteeth” oraz przełomowym dziele z 2001 roku, „Yankee Hotel Foxtrot”. Bennett opuścił Wilco przed wydaniem tego albumu, a kolejne lata działalności grupy upłynęły pod znakiem zmagań Tweedy'ego z redefinicją swojego podejścia. „Sky Blue Sky” z 2007 roku i „The Whole Love” z 2011 roku pokazały nową odsłonę zespołu, grającego z nową pewnością siebie, eksplorującego nurty indie i art rocka. Po tym, jak w „Star Wars” z 2015 roku i „Ode to Joy” z 2019 roku zaprezentowali bardziej eksploracyjną stronę swojej osobowości, Wilco na nowo spojrzeli na swoje wczesne inspiracje folkiem i country na albumie „Cruel Country” z 2022 roku. Niezwykła walijska artystka Cate Le Bon pomogła grupie w wykorzystaniu eksperymentalnych wpływów popu na albumie „Cousin” z 2023 roku, ich pierwszym albumie nagranym z zewnętrznym producentem od 16 lat. W czerwcu 2024 roku ukazała się EP-ka z odrzutami, „Hot Sun Cool Shroud”, a rok później składanka koncertowa „Wilco Live”. 

 

Uncle Tupelo zagrali swój ostatni koncert 1 maja 1994 roku, a kilka tygodni później Tweedy i trzech jego byłych kolegów z zespołu UT- basista John Stirratt, perkusista Ken Coomer i multiinstrumentalista Max Johnston - rozpoczęli pracę nad swoim pierwszym albumem pod nową nazwą, Wilco. Narodziny zespołu nastąpiły tak szybko, że na początku nagrań nie mieli gitarzysty prowadzącego. Brian Henneman, wieloletni przyjaciel i założyciel Bottle Rockets, zastąpił go w sesjach nagraniowych. Pierwszy album Wilco, „A.M.”, zbiór energicznych country-rockowych utworów, podążających ścieżką wyznaczoną przez wcześniejsze prace Tweedy'ego, ukazał się w marcu 1995 roku. W tym czasie Jay Bennett został oficjalnie piątym gitarzystą Wilco, a podczas trasy koncertowej, która nastąpiła po tym wydarzeniu, Bennett zaczął rozwijać swoje umiejętności na instrumentach klawiszowych, a ich huczne występy na żywo pozwoliły im uwolnić się od spuścizny Uncle Tupelo. 

 

Drugi album Wilco, dwupłytowy album „Being There” z 1996 roku, oznaczał radykalną transformację brzmienia grupy; pozostając przesiąkniętym stylem, który przyniósł Tweedy'emu reputację, utwory zaskoczyły psychodelią, power popem i soulem, uzupełnione orkiestrowymi akcentami i efektownymi dęcikami R&B. Krótko po wydaniu albumu Being There, który większość krytyków uznała za jeden z najlepszych albumów roku, Johnston opuścił zespół, by grać ze swoją siostrą, wokalistką Michelle Shocked, a jego miejsce zajął gitarzysta Bob Egan z zespołu Freakwater. Nadal pełnoetatowi członkowie Wilco, Stirratt, Bennett i Coomer zaczęli również wspólnie występować w popowym projekcie Courtesy Move.  

 

W 1998 roku Wilco nawiązał współpracę z wokalistą i autorem tekstów Billym Braggiem przy albumie Mermaid Avenue, zbiorze utworów opartych na niewydanym materiale pierwotnie napisanym przez Woody'ego Guthrie. Zdumiewająco bogaty trzeci album zespołu, Summerteeth, ukazał się w 1999 roku i spotkał się z uznaniem krytyków, ale sprzedaż była przeciętna, co zapoczątkowało napięcia z wytwórnią Warner Bros. Mermaid Avenue, Vol. Album „2”, zawierający więcej utworów z kolaboracji Wilco z Braggiem nad niedokończonymi utworami Woody'ego Guthrie'ego, ukazał się w 2000 roku. Po tym wydaniu zespół opuścił wieloletni perkusista Ken Coomer, którego zastąpił pochodzący z Chicago Glenn Kotche. Grupa skupiła się następnie na nagraniu czwartego albumu, „Yankee Hotel Foxtrot”, co ostatecznie doprowadziło do odejścia gitarzysty Jaya Bennetta i dalszych napięć z wytwórnią. Wilco nie chcieli zmieniać albumu, aby uczynić go bardziej „komercyjnie opłacalnym”, więc Warner/Reprise zgodziło się sprzedać im masteringi za rzekomo 50 000 dolarów. W ostatniej chwili wytwórnia zdecydowała się po prostu przekazać zespołowi album bezpłatnie, a Wilco zostało zwolnione z kontraktu.

 

Wyciekłe utwory z albumu pojawiły się w internecie pod koniec 2001 roku, a okrojony skład, w którego skład wchodzili Tweedy, Kotche, Stirratt i multiinstrumentalista Leroy Bach, wyruszył w krótką trasę koncertową, aby promować - a raczej promować- niewydany album. Nonesuch przejął album i oficjalnie wydał go na początku 2002 roku, spotykając się z szerokim uznaniem krytyków. W międzyczasie, jesienią 2002 roku, powstał niezależny film dokumentalny o dramacie towarzyszącym albumowi (I Am Trying to Break Your Heart). W przerwie po nagraniu albumu, Tweedy skomponował i nagrał ścieżkę dźwiękową do filmu Ethana Hawke'a „Chelsea Walls”, który ostatecznie ukazał się mniej więcej w tym samym czasie co „Yankee Hotel Foxtrot”. Narodziny ducha Wilco intensywnie koncertowało po wydaniu „Yankee Hotel Foxtrot”, a w 2003 roku rozpoczęło pracę nad kolejnym albumem, „A Ghost Is Born”. Choć sesje nagraniowe przebiegały gładko w porównaniu z „Yankee Hotel Foxtrot”, Leroy Bach opuścił zespół po ukończeniu albumu w ramach podziału, który opisano jako obopólny i polubowny; gitarzysta Nels Cline, klawiszowiec Mike Jorgensen i multiinstrumentalista Pat Sansone dołączyli do Wilco na kolejną trasę koncertową.  

 

Krótko przed premierą albumu Tweedy zaskoczył wielu fanów, ogłaszając, że trafił do ośrodka leczenia uzależnień od leków przeciwbólowych, przepisywanych w celu leczenia długotrwałego migreny, nasilonej przez zespół lęku napadowego. Tweedy szczegółowo omówił swoje problemy zdrowotne, a także często zawiłą historię Wilco i Wujka Tupelo, w biografii zespołu „Wilco: Learning How to Die” napisanej przez dziennikarza rockowego Grega Kota, opublikowanej wiosną 2004 roku, w tym samym czasie co premiera albumu „A Ghost Is Born”.  W następnym roku grupa wydała „Kicking Television: Live in Chicago”, zbiór 23 utworów nagranych w Teatrze Vic w Wietrznym Mieście. Album ten został później uznany przez magazyn „Q” za jeden z 20 najlepszych albumów koncertowych. W 2007 roku na półki sklepowe trafił szósty album studyjny Wilco, „Sky Blue Sky”. Mniej eksperymentalny niż poprzednie albumy, „Sky Blue Sky” osiągnął piąte miejsce na amerykańskich listach przebojów i odniósł duży sukces na arenie międzynarodowej. 

 

 Siódmy album Wilco, lekki i swobodny „Wilco (The Album), ukazał się 30 czerwca 2009 roku, miesiąc po śmierci byłego członka zespołu, Jaya Bennetta, który zmarł w swoim domu w Urbanie w stanie Illinois po przypadkowym przedawkowaniu fentanylu, leku przeciwbólowego na receptę. Po zakończeniu trasy koncertowej promującej ten album, Wilco zrobiło sobie przerwę trwającą większą część 2010 roku (najdłuższą od momentu powstania zespołu) i powróciło w 2011 roku z własną wytwórnią dBpm Records i wydaniem albumu „The Whole Love”. Wilco intensywnie koncertowało promując album, grając m.in. serię koncertów z Nickiem Lowe, i było aktywne w 2013 roku, biorąc udział w festiwalu Americanarama Festival of Music, trasie zorganizowanej, podczas której Wilco dzieliło scenę z Bobem Dylanem, Richardem Thompsonem i My Morning Jacket. (Po spotkaniu na trasie koncertowej, Thompson zatrudnił Tweedy'ego do produkcji swojego albumu Still z 2015 roku.) 

 

 W 2014 roku poboczny projekt Johna Stirratta, Autumn Defense, wydał nowy album, „Fifth”, a Jeff Tweedy zainaugurował nowy projekt, „Tweedy”, w którym współpracował ze swoim nastoletnim synem Spencerem, grającym na perkusji. Rodzinny zespół wydał swój pierwszy album, „Sukierae”, we wrześniu 2014 roku, a zespół odbył trasę koncertową promującą album. Rok 2014 był również rokiem 20. rocznicy Wilco, a zespół uczcił to wydarzenie dwoma archiwalnymi wydawnictwami: „What's Your Twenty?” Essential Tracks 1994-2014, dwupłytowy zestaw zawierający najlepsze i najpopularniejsze utwory zespołu, oraz Alpha Mike Foxtrot: Rare Tracks 1994-2014, czteropłytowy zestaw mało znanego i niewydanego materiału. Wilco świętowali również swoje pierwsze dwie dekady serią wielodniowych występów w kilku miastach, w tym sześciodniowym występem rezydencyjnym w Riviera Theater w Chicago. 

 

16 lipca 2015 roku Wilco sprawiło fanom miłą niespodziankę - wydali niezapowiedziany wcześniej nowy album studyjny „Star Wars” do bezpłatnego pobrania ze strony internetowej zespołu. „Star Wars” był dostępny za darmo online przez cztery tygodnie, a wydanie CD ukazało się 21 sierpnia nakładem dBpm, a winyl 27 listopada. 14 lipca 2016 roku, zaledwie dwa dni przed pierwszymi urodzinami „Star Wars”, Wilco zadebiutowało online nowym utworem „Locator”. Kilka dni później zespół udostępnił kolejny utwór, „If I Ever Was a Child”, i ujawnił, że oba pochodzą z ich kolejnego albumu, „Schmilco”, który ukazał się 9 września 2016 roku. Grupa intensywnie koncertowała w latach 2016 i 2017, a w sierpniu 2017 roku wydała cyfrowy singiel „All Lives, You Say?”. Dochód ze sprzedaży utworu został przekazany na rzecz organizacji Southern Poverty Law Center i Life After Hate.

 

Pod koniec 2017 roku Wilco ogłosiło, że robi sobie przerwę od tras koncertowych w 2018 roku, aby poszczególni członkowie mogli skupić się na innych projektach. Ujawniono jednak również, że Wilco planowało nagrać nowy album podczas przerwy i że zorganizują swój dwuletni festiwal Solid Sound Music Festival w 2019 roku. Aby pomóc fanom przetrwać przerwę, w listopadzie 2017 roku wydano zremasterowane i rozszerzone wersje albumów A.M. i Being There. Tweedy wykorzystał również ten czas na dokończenie swojej pierwszej książki, wspomnień zatytułowanej Let's Go (So We Can Get Back): A Memoir of Recording and Discording with Wilco, Etc., opublikowanej w listopadzie 2018 roku. W czerwcu 2019 roku Wilco powrócił do gry z dwoma koncertami w Knoxville w stanie Tennessee, a następnie odbył trasę koncertową po Europie, Wielkiej Brytanii i Ameryce Północnej. Zespół wciąż był w trakcie serii koncertów w Stanach Zjednoczonych, gdy w październiku 2019 roku wydał swój 13. album studyjny „Ode to Joy”. 

 

 Długoterminowe plany koncertowe zespołu poszły w zapomnienie, gdy pandemia COVID-19 uniemożliwiła koncerty w marcu 2020 roku. Podczas lockdownu Jeff Tweedy wraz z żoną i synami poprowadził serię webcastów „The Tweedy Show”. Nagrał również i wydał solowy materiał, w tym album „Love is the King” z 2020 roku i towarzyszący mu album „Live Is the King”, a także współtworzył teksty piosenek i był producentem projektów Norah Jones i Daughter of Swords. W 2020 roku ukazała się również druga książka Tweedy'ego, rozważania na temat procesu twórczego zatytułowana „How to Write One Song: Loving the Things We Create and How They Love Us Back”. Nels Cline również był produktywny podczas przerwy w działalności zespołu, nagrywając i wydając album z zespołem Nels Cline Singers, „Share the Wealth” z 2020 roku, a jednocześnie uczestnicząc w sesjach nagraniowych z Elvisem Costello, Joan Osborne, Dark Bobem i Juliusem Hemphillem, między innymi. Pod koniec 2020 roku Wilco ostrożnie wznowiło koncertowanie, w tym trasę koncertową współfinansowaną ze Sleater-Kinney, a w 2021 roku wrócili do studia nagraniowego, nagrywając sesje w swojej siedzibie w Loft, gdzie wszyscy członkowie grali na żywo na stonowanym materiale inspirowanym country i folkiem. 

 

 Zespół nagrał 21 nowych utworów, a podwójny album „Cruel Country” został wydany przez dBpm w maju 2022 roku, a data premiery zbiegła się z festiwalem Wilco Solid Sound Festival, który odbył się w North Adams w stanie Massachusetts. Przed wydaniem albumu Wilco zagrało również serię koncertów w Nowym Jorku i Chicago, aby uczcić 20. rocznicę wydania „Yankee Hotel Foxtrot”, wykonując album w całości każdego wieczoru. Po wydaniu „Cruel Country” Wilco wyruszyło w rozległą trasę koncertową po Ameryce Północnej, wyprzedając większość koncertów. We wrześniu ponownie uczciło rocznicę wydania „Yankee Hotel Foxtrot”, wydając znacznie rozszerzoną edycję Super Deluxe. Oprócz oryginalnego albumu w zremasterowanej wersji, zestaw - składający się z 11 płyt winylowych lub ośmiu CD - zawierał mnóstwo odrzutów, dem, alternatywnych miksów i utworów instrumentalnych, a także kompletny koncert z lipca 2002 roku oraz występ Tweedy'ego w audycji radiowej „Sound Options” z września 2001 roku, gdzie omawiał album i grał niektóre utwory na żywo. Dostępne były również wersje siedmio- i dwupłytowe, a także wersja dwupłytowa. Wydanie to zostało nagrodzone nagrodą Grammy w 2023 roku w kategorii „Najlepszy Album Historyczny”.  

 

Walijska piosenkarka i autorka tekstów Cate Le Bon poznała członków Wilco podczas występu na festiwalu Solid Sound w 2019 roku. Szybko stworzyli grupę wzajemnego podziwu, a Le Bon improwizowała i improwizowała z nowymi przyjaciółmi. Grupa zaprosiła ją do współpracy w studiu, a w 2022 i 2023 roku wyprodukowała sesje z Wilco w Loft. Rezultatem był album „Cousin”, który nawiązywał do eksperymentalizmu Yankee Hotel Foxtrot, a jednocześnie zawierał bardziej introspektywne teksty. Ukazał się we wrześniu 2023 roku, zaledwie kilka tygodni przed publikacją trzeciej książki Tweedy'ego, „World Within a Song: Music That Changed My Life and Life That Changed My Music”. W czerwcu 2024 roku Wilco wydało sześcioutworową EP-kę „Hot Sun Cool Shroud”, z której większość stanowiły odrzuty z sesji do „Cousin”. Premiera EP-ki zbiegła się z pierwszym dniem festiwalu Solid Sound Festival 2024, gdzie fani mogli kupić specjalną edycję winylową z okładką, którą mogli spersonalizować za pomocą dołączonych naklejek i pieczątek, tworząc unikatową okładkę dla każdego posiadacza wersji Solid Sound. Podczas Solid Sound 2024 odbył się również specjalny koncert z rzadkimi utworami Wilco oraz wykonanie całego utworu A Ghost Is Born. W czerwcu 2025 roku ukazała się kompilacja koncertowa Wilco Live, zawierająca koncerty z lat 2016-2024. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Outtasite (Outta Mind)	Wilco	04.1997	97[1]	-	Reprise W 0397	[written by Jeff Tweedy][produced by Wilco]
Way Over Yonder In The Minor Key	Billy Bragg & Wilco	11.1998	89[1]	-	Elektra E 3798	[written by Woody Guthrie,Billy Bragg][produced by Billy Bragg, Grant Showbiz, Wilco]
Can't Stand It	Wilco	04.1999	67[2]	-	Reprise W 475	[written by Jeff Tweedy,Jay Bennett][produced by Wilco]
A Shot in the Arm	Wilco	07.1999	88[1]	-	Reprise W 496	[written by Jeff Tweedy,Jay Bennett,John Stirratt][produced by Wilco]
War on War	Wilco	05.2002	115[2]	-	Nonesuch None 001	[written by Jeff Tweedy,Jay Bennett][produced by Wilco,Jim O'Rourke]
I'm a Wheel	Wilco	08.2004	85[1]	-	East West WILCO 1	[written by Jeff Tweedy][produced by Wilco,Jim O'Rourke]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Being There	Wilco	02.1997	132[2]	73[3]	Reprise 46 236	[produced by Wilco]
Mermaid Avenue	Wilco with Billy Bragg	07.1998	34[4]	90[7]	Elektra 7559622042	[produced by Wilco, Billy Bragg, Grant Showbiz]
Summerteeth	Wilco	03.1999	38[2]	78[3]	Reprise 9362472822	[produced by Wilco]
Mermaid Avenue Vol. II	Wilco with Billy Bragg	06.2000	61[1]	88[4]	Elektra 7559625222	[produced by Wilco, Billy Bragg, Grant Showbiz]
Yankee Hotel Foxtrot	Wilco	04.2002	40[2]	13[19]	Nonesuch 7559796692	[gold-US][produced by Wilco]
A Ghost Is Born	Wilco	07.2004	50[1]	8[9]	Nonesuch 7559798092	[produced by Wilco, Jim O'Rourke]
Kicking Television: Live in Chicago	Wilco	11.2005	163[1]	47[2]	Nonesuch 79 903 [US]	[produced by Wilco]
Sky Blue Sky	Wilco	05.2007	39[2]	4[17]	Nonesuch 7559799819	[produced by Wilco]
Wilco (The Album)	Wilco	07.2009	49[1]	4[13]	Nonesuch 7559798496	[produced by Wilco, Jim Scott]
The Whole Love	Wilco	10.2011	30[2]	5[13]	Anti ANTI 871562	[produced by Wilco]
Star Wars	Wilco	09.2015	83[1]	105[1]	Anti 274382	[produced by Tom Schick, Jeff Tweedy]
Schmilco	Wilco	09.2016	25[1]	11[3]	Anti 72592	[produced by Tom Schick, Jeff Tweedy]
Ode to Joy	Wilco	10.2019	29[1]	21[2]	DBPM 0051497114534	[produced by Tom Schick, Jeff Tweedy]
Cruel Country	Wilco	02.2023	-	190[1]	dBpm DBPM 001-22	[produced by Tom Schick, Jeff Tweedy]
Cousin	Wilco	10.2023	65[1]	65[1]	Sony Music CG 05149740670	[produced by Cate Le Bon]

Superchunk

Przez ponad 30 lat istnienia, Superchunk niezmiennie pozostaje jednym z najlepszych
i najtrwalszych przykładów magii, jaka może powstać, gdy punkowy duch DIY łączy się z nieskazitelną szczerością indie rocka. Ich bezkompromisowe, elektryzujące, energetyczne brzmienie oparte jest na potężnych gitarach i zapierających dech w piersiach tempach, a następnie w pełni ożywione przez boleśnie szczere słowa i kapryśny wokal Maca McCaughana. Zespół przez lata pozostawał zdecydowanie niezależny, wydając muzykę we własnej wytwórni Merge i koncentrując się na naturalnym rozwoju wraz z pojawiającymi się i znikającymi trendami. Choć ich siłą pozostał energetyczny indie rock – którego uosobieniem był hymn lat 90-tych „Slack Motherfucker” i album z 2018 roku „What a Time to Be Alive” -w miarę dojrzewania zespołu, ich podejście rozszerzyło się o bolesne katharsis z albumu „Foolish” z 1994 roku, który ukazał się po rozstaniu, flirt z jazzowymi instrumentami w wyprodukowanym przez Jima O'Rourke'a albumie „Come Pick Me Up” z 1999 roku oraz stonowane brzmienie i orkiestrowe akcenty albumu „Wild Loneliness” z 2022 roku. Album „Songs in the Key of Yikes” z 2025 roku pokazał, że zespół nie stracił nic z młodzieńczego ognia i energii, zyskując jednocześnie gniew i mądrość doświadczenia. 

Zespół Superchunk powstał w 1989 roku w uniwersyteckim miasteczku Chapel Hill z inicjatywy wokalisty i gitarzysty McCaughana, basistki Laury Ballance, perkusisty Chucka Garrisona i gitarzysty Jacka McCooka. Początkowo nazywany po prostu Chunk - prefiks „Super” dodano później, aby uniknąć pomyłki z podobnie brzmiącą nowojorską grupą awangardową - zespół wydał swój debiutancki singiel „What Do I” w wytwórni Merge, prowadzonej wspólnie przez McCaughana i Ballance'a. Kolejnym był epokowy singiel z lat 90-tych „Slack Motherfucker”, miażdżąca tyrada MacCaughana przeciwko leniwemu współpracownikowi Kinko. Singiel został natychmiast okrzyknięty po obu stronach Atlantyku jednym z definitywnych hymnów indie tamtej epoki, a wraz z wydaniem debiutanckiego albumu o tym samym tytule, Superchunk zostali powszechnie uznani za jeden z najbardziej obiecujących młodych zespołów w Ameryce. 

Sukces takich zespołów jak Nirvana i Pearl Jam sprawił, że Seattle stało się ważnym punktem na scenie muzycznej początku lat 90-tych, a szefowie wytwórni zaczęli szukać kolejnego miejsca dla alternatywnego rocka. Chapel Hill stało się jednomyślnym wyborem, a Superchunk zostali okrzyknięci Następną Wielką Rzeczą. Kwartet - który później wymienił McCooka na gitarzystę Jima Wilbura - wkrótce znalazł się w samym środku wojny o kontrakty z dużymi wytwórniami, ale członkowie zespołu wytrwale obstawali przy swoim, pozostając w Merge aż do ich genialnego drugiego albumu z 1991 roku, „No Pocky for Kitty”, nagranego przez Steve'a Albiniego i dystrybuowanego przez Matador.  

W 1992 roku ukazał się zbiór singli „Tossing Seeds”, a rok później Superchunk - z nowym perkusistą Jonem Wursterem - powrócił z doskonałym albumem „On the Mouth”, z singlami „Mower” i „The Question Is How Fast”. Oprócz nieustannej trasy koncertowej i bogatego harmonogramu nagrań Superchunk, McCaughan wydał w 1994 roku album I Hope Your Heart Is Not Brittle, pierwszy pełnometrażowy album swojego pobocznego projektu Portastatic. Nawet gdy uwaga mediów przeniosła się gdzie indziej, Superchunk parł naprzód. Ich album Foolish z 1994 roku pogłębił emocjonalną nośność zespołu, a większość utworów bezpośrednio odnosiła się do skutków rozpadu związku Ballance'a i McCaughana. Foolish, album o rozstaniu zespołu, był ulubieńcem zarówno fanów, jak i krytyków. Również w 1994 roku zespół wydał Incidental Music, drugą kompilację singli, stron B, utworów kompilacyjnych i innych różnorodnych utworów. Wydany w 1995 roku album Here's Where the Strings Come In zapowiadał subtelne udoskonalenie ich podstawowego brzmienia i był wspierany trasą koncertową na drugiej scenie letniego festiwalu Lollapalooza; Pierwszy singiel i teledysk, porywający utwór „Hyper Enough”, okazał się nawet niewielkim przebojem. Krótka przerwa poprzedziła wydanie EP-ki „The Laughter Guns” z 1996 roku. Pełnowymiarowy album „Indoor Living” ukazał się w następnym roku, a Superchunk powrócił w 1999 roku z utworem „Come Pick Me Up”. 

Dziesięć lat później zespół pozostał równie płodny jak zawsze, wydając ósmy pełnowymiarowy album „Here's to Shutting Up”, który ukazał się w 2001 roku. Trzeci zbiór singli, dwupłytowy „Cup of Sand”, ukazał się w 2003 roku, zawierając single zespołu i różne rzadkie utwory z lat 1995-2002. Superchunk wniósł utwory do różnych kompilacji w kolejnych latach, w tym humorystyczny duet z „Meatwadem”, postacią o kształcie klopsika z serialu „Aqua Teen Hunger Force” stacji Comedy Central, który ostatecznie znalazł się na ścieżce dźwiękowej serialu. Wydali również własny materiał, w tym EP-kę „Leaves in the Gutter” z 2009 roku. Dziewiąty album zespołu, „Majesty Shredding”, z sekcją dętą i gościnnym wokalem Johna Darnielle’a z Mountain Goats, ukazał się we wrześniu następnego roku. Kolejny album był przesiąknięty melancholią, a kilka utworów poruszało żałobę po śmierci scenografa Davida Doernberga, wieloletniego przyjaciela. Superchunk wydał album „I Hate Music” latem 2013 roku, promując go  miesięczną trasę po Stanach Zjednoczonych. 

Z powodu pogarszającego się słuchu Ballance tym razem nie wyruszyła w trasę; na basie zastąpił ją Jason Narducy ze Split Single. Grał on również z Wursterem w zespole Boba Moulda. Po trasie zespół nieco zwolnił tempo, a członkowie skupili się na innych rzeczach, takich jak prowadzenie Merge, a w przypadku Wurstera - prowadzenie zabawnej strony na Instagramie. Jednak Superchunk odżył dzięki wynikom wyborów prezydenckich w 2016 roku. McCaughan zaczął pisać piosenki wkrótce po ogłoszeniu wyników i ukończył je w lutym 2017 roku. Wtedy też rozpoczęli nagrywanie z Beau Sorensonem, z którym pracowali przy I Hate Music. Album został nagrany w przypływie energii i po raz pierwszy od dawna nie było na nim instrumentów klawiszowych. Na płycie pojawiło się jednak wielu gościnnych wokalistów, w tym Sabrina Ellis z A Giant Dog, Katie Crutchfield z Waxahatchee, David Bazan i Stephin Merritt. Dwa utwory nagrane na album zostały wydane na cele charytatywne w 2017 roku; dochód z „I Got Cut” trafił do Planned Parenthood, a z „Break the Glass” do Southern Poverty Law Center.  

Album „What a Time to Be Alive” ukazał się w lutym 2018 roku, a zespół natychmiast po nim wyruszył w miesięczną trasę koncertową. Rok później Superchunk świętował 25. rocznicę wydania przełomowego albumu „Foolish” z 1994 roku z udziałem AF (Acoustic Foolish). Album zawierał wszystkie 12 utworów z oryginalnego albumu, ponownie z dodatkowym wokalem Katie Crutchfield, a także udziałem Jenn Wasner z Wye Oak. Na swoim dwunastym albumie studyjnym „Wild Loneliness” z 2022 roku zespół nieco odszedł od niepokojącego, fuzzowego brzmienia swojego poprzedniego albumu, redukując agresję i głośność na rzecz subtelniejszych brzmień. Znalazło to odzwierciedlenie w pełnych gracji aranżacjach smyczkowych Owena Palletta, gościnnych partiach saksofonu Andy'ego Stacka z Wye Oak oraz wokalnych harmoniach członków Teenage Fanclub w stonowanym singlu „Endless Summer”. Zespół po wydaniu albumu odbył krótką trasę koncertową, po której Wurster opuścił zespół po 31 latach gry na perkusji. 

 Pierwszy album zespołu po jego odejściu był w sam raz: „Misfits & Mistakes: Singles, B-sides & Strays 2007-2023” zawierał 50 utworów z ostatnich lat jego kariery. Był to również pierwszy i ostatni album, na którym Narducy grał na basie - w dwóch utworach koncertowych - ponieważ on również opuścił zespół. Zastąpiła ich sekcja rytmiczna Bat Fangs, basistka Betsy Wright i perkusistka Laura King, na trasę koncertową pod koniec 2023 roku, która rozpoczęła się po wydaniu kompilacji. Zespół kontynuował trasę w 2024 roku, odwiedzając Amerykę Północną, a następnie Australię pod koniec roku. Kiedy grupa wróciła do studia, powrócili w bardziej hałaśliwym, punkowym kierunku, a teksty i poziom pasji odzwierciedlały czasy, w których płyta została nagrana. Do głównego składu McCaughana, Ballance'a, Wilbura i Kinga dołączyła Wright, a także wokalistka i autorka tekstów Rosali Middleman oraz dwie członkinie Quivers, Bella Quinlan i Holly Thomas. Album Songs in the Key of Yikes został wydany przez Merge w sierpniu, po czym zespół ponownie ruszył w trasę.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Majesty Shredding	Superchunk	10.2010	-	85[2]	Merge 380	[produced by Scott Solter, Superchunk]
I Hate Music	Superchunk	09.2013	-	74[1]	Merge 480	-
What a Time to Be Alive	Superchunk	03.2018	-	182[1]	Merge 620	-

Cloud Nothings

 Zespół Cloud Nothings, będący pomysłem Dylana Baldiego, to sztandarowi twórcy
dynamicznego, pełnego emocji indie rocka. Kiedy zaczęło się mówić o muzyce Baldiego, pochodzący z Cleveland w stanie Ohio artysta był jeszcze nastolatkiem, a jego projekt był jednoosobowym zespołem specjalizującym się w lo-fi punk-popie, uchwyconym na albumie Cloud Nothings z 2011 roku. Kiedy Baldi zwerbował kolejnych członków, aby nadać swojej muzyce więcej ciężaru, jak na albumie Attack on Memory z 2012 roku, Cloud Nothings w pełni się rozwinął. 

Na późniejszych albumach, takich jak Last Building Burning z 2018 roku, zespół mistrzowsko opanował połączenie hardcore'owej intensywności i zaskakująco słodkich melodii. W swoich utworach z początku lat 20. - „The Black Hole Understands” z 2020 roku, „The Shadow I Remember” z 2021 roku i „Final Summer” z 2024 roku -Baldi i spółka nadali nową dojrzałość zwięzłemu, chwytliwemu brzmieniu korzeni Cloud Nothings. 

 Zespół Cloud Nothings powstał w 2009 roku, kiedy Baldi, wówczas student pierwszego roku na Uniwersytecie Case Western Reserve, studiujący muzykę i technologię audio, nagrywał piosenki w piwnicy rodziców, gdy wracał do domu w weekendy. Publikował swoje utwory w internecie pod różnymi nazwami zespołów, jedną z nich był Cloud Nothings. Po opublikowaniu utworów „Hey Cool Kid” i „Whaddaya Wanna Know” na swoim profilu na MySpace, promotor poprosił Cloud Nothings o otwarcie brooklińskiego koncertu Woods and Real Estate. Wyimaginowany zespół Baldiego stał się prawdziwym zespołem, gdy skompletował skład na grudniowy koncert w 2009 roku. 

 Baldi rzucił studia, aby skupić się na Cloud Nothings i wydał w 2010 roku serię wydawnictw, w tym single w wytwórniach Group Tightener i Old Flame Records, a także EP-kę Turning On. Dzięki tej muzyce Baldi podpisał kontrakt z Wichita Records w Wielkiej Brytanii i Carpark w USA. Jeszcze w tym samym roku Carpark wznowił album „Turning On” z wybranymi utworami z jego pozostałych singli. Na żywo w Grog Shop Oprócz koncertów z Wavves, Titus Andronicus i Best Coast, Baldi rozpoczął pracę nad debiutanckim albumem Cloud Nothings w studiu Copycat Building w Baltimore w stanie Maryland z producentem Chesterem Gwazdą. Efektem tych sesji stał się album „Cloud Nothings”, który ukazał się w styczniu 2011 roku.

 Kilka miesięcy później Baldi i jego zespół weszli do studia ze Stevem Albinim, aby nagrać z 2012 roku znacznie surowszy i cięższy album „Attack on Memory”. Album ten był debiutem Cloud Nothings na listach przebojów, osiągając 121. miejsce na liście 200 albumów w USA i 41. miejsce na brytyjskiej liście albumów indie. W lipcu tego samego roku ukazała się EP-ka „Live at Grog Shop”, na której znalazł się szczególnie porywający występ z trasy Attack on Memory. W 2013 roku, podczas przerwy w napiętym harmonogramie koncertowym zespołu, Baldi poświęcił trochę czasu na dopracowanie nowego materiału. Wkrótce potem zespół udał się do studia w Hoboken w stanie New Jersey z producentem Johnem Congletonem, aby nagrać utwory na czwarty album Cloud Nothings, „Here and Nowhere Else” z 2014 roku, który osiągnął 50. miejsce na liście przebojów w Stanach Zjednoczonych i 26. w Wielkiej Brytanii. W tym samym roku Baldi współpracował z Nathanem Williamsem z Wavves przy „No Life for Me”, split albumie wydanym przez wytwórnię Williamsa, Ghost Ramp, w 2015 roku.

 Cloud Nothings powrócił w 2017 roku z „Life Without Sound”, bardziej dopracowanym setem nagranym w El Paso w Teksasie z producentem Johnem Goodmansonem, który osiągnął 15. miejsce na amerykańskiej liście albumów niezależnych i 18. miejsce na brytyjskiej. Przy surowym albumie „Last Building Burning” z 2018 roku zespół współpracował z producentem Randallem Dunnem, który pomógł przenieść intensywność koncertów Cloud Nothings do studia. Kiedy globalna pandemia COVID-19 sparaliżowała muzykę na żywo w 2020 roku, zespół wydał mnóstwo albumów koncertowych, które zawierały niektóre z ich najwcześniejszych występów. Cloud Nothings stworzył również w lipcu  melancholijny album The Black Hole Understands z udostępnianiem plików i sesjami nagraniowymi z zachowaniem dystansu społecznego w Filadelfii i Cleveland. 

Inny album nagrany podczas tych sesji, Life Is Only One Event, został wydany w grudniu tego samego roku w ramach ich usługi subskrypcyjnej, wraz z rocznym zapasem comiesięcznych EP-ek, które rozpoczęły się w sierpniu 2020 roku. Cloud Nothings powrócił w lutym 2021 roku z The Shadow I Remember, który powrócił do wpadającego w ucho popu z początków Baldiego i zawierał produkcję Steve'a Albiniego, a także wkład Bretta Naucke'a i Macie'a Stewarta z Ohmme. Album osiągnął 17. miejsce na liście U.K. Albums Chart.  

Cloud Nothings powrócił do grania na żywo pod koniec 2021 roku, grając m.in. w Rock and Roll Hall of Fame oraz trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z okazji dziesiątej rocznicy Attack on Memory pod koniec 2022 roku. Mniej więcej w tym samym czasie zespół wydał album „Live at Red Palace”, będący zapisem koncertu z 2012 roku w Waszyngtonie. Na początku 2023 roku Cloud Nothings odchudził się do tria w składzie: Baldi, perkusista Jayson Gerycz i basista Chris Brown. Pod koniec tego samego roku podpisali kontrakt z wytwórnią Pure Noise Records i w kwietniu 2024 roku wydali swój pierwszy album dla tej wytwórni, „Final Summer”. Nagrany z Jeffem Zeiglerem i zmiksowany przez Sarah Tudzin z Illuminati Hotties, album wzbogacił surową chwytliwość utworu „The Shadow I Remember” o więcej dopracowania i głębi.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Attack on Memory	Cloud Nothings	02.2012	-	121[1]	Wichita Recordings WEBB 318CD	[produced by Steve Albini]
Here and Nowhere Else	Cloud Nothings	04.2014	-	50[2]	Wichita Recordings WEBB 420CD	[produced by John Congleton]

Black Keys

Początkowo surowy, instynktowny blues-rockowy zespół inspirowany takimi rockerami
jak Junior Kimbrough, Black Keys rozszerzyli swoje kompetencje po opanowaniu garażowego ryku z Rubber Factory w 2004 roku. Przechodząc do dużej wytwórni Nonesuch, duet gitarzysty/wokalisty Dana Auerbacha i perkusisty Patricka Carneya zanurzył się w odurzającym psychodelicznym terytorium, czasami wspomagany przez producenta Danger Mouse.  

Współpraca zespołu z tym przedsiębiorczym producentem hip-hopowym otworzyła drzwi do różnorodności dźwięków, kolorów i faktur, poszerzonej palety, którą skierowali na ostre piosenki na swoich platynowych albumach Brothers i El Camino, które ukazały się na początku lat 2000. Po tripowym albumie Turn Blue z 2014 roku, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę w drugiej połowie lat 2010., w czasie której Auerbach założył swoje studio i wytwórnię Easy Eye Sound. Duet powrócił z nową energią na albumie „Let's Rock” z 2019 roku, utrzymując tę ​​dynamikę na albumie z bluesowymi coverami „Delta Kream” z 2021 roku oraz na hard-groove'owym albumie „Ohio Players” z 2024 roku, pełnym gościnnych występów. Zapowiedzieli swój 13. album, „No Rain, No Flowers” ​​z 2025 roku, singlem „The Night Before”. 

Dan Auerbach i Patrick Carney, pochodzący z Akron w stanie Ohio, założyli zespół Black Keys w 2001 roku. W 2002 roku wydali swój debiutancki album „The Big Come Up”, który zebrał świetne recenzje i sprzedaż, a pod koniec roku podpisali kontrakt z wytwórnią Fat Possum. Wiosną 2003 roku wytwórnia ta wydała „Thickfreakness”, nagrany w 14-godzinnej sesji, a Keys wsparli album trasą koncertową otwierającą koncerty Sleater-Kinney. Ich dynamika znacznie wzrosła wraz z albumem „Rubber Factory” z 2004 roku, który nie tylko zebrał świetne recenzje, ale także doczekał się kilku głośnych występów, w tym teledysku do utworu „10 A.M. Automatic” z udziałem komika Davida Crossa. Wysoko oceniany występ na żywo zespołu został udokumentowany na płycie DVD z 2005 roku, wydanej w tym samym roku, w którym ukazał się „Chulahoma” - EP z bluesowymi coverami. 

 The Black Keys przenieśli się do dużych wytwórni płytowych z „Magic Potion” z 2006 roku, bardziej nastrojowym albumem, który nadal powiększał grono ich fanów. Zespół wykorzystał ten nastrojowy klimat, wydając w 2008 roku „Attack & Release”, którego produkcja Danger Mouse'a pokazała, że ​​The Keys nie są jedynie purystami blues-rocka. Album, który został odtworzony po sesjach nagraniowych z Ikiem Turnerem, który zmarł przed ukończeniem płyty, był jak dotąd największym osiągnięciem Black Keys, debiutując w Top 15 Billboardu i zbierając świetne recenzje. Po drugim DVD koncertowym duetu, rok 2009 spędzili na projektach pobocznych. Auerbach wydał na początku roku swój solowy album „Keep It Hid”, a Carney założył zespół Drummer, w którym grał na basie.  

Pod koniec 2009 roku ukazał się „Blakroc”, rapowo-rockowy projekt duetu Keys z producentem Damonem Dashem. Nagrania z prób z trasy „Brothers”, wydany w 2010 roku, stał się ich największym dotychczasowym albumem, z przebojami „Tighten Up”, „Howlin' for You” i „Next Girl”. Keys powrócili na nim również do swoich korzeni hard bluesa z nową świetnością, zdobywając trzy nagrody Grammy, trafiając na listy przebojów od NPR po „Rolling Stone” i uzyskując status złotej płyty. Zespół zaoferował bardziej radykalne, rockandrollowe brzmienie na albumie „El Camino” z 2011 roku. Dzięki przebojowi „Lonely Boy”, El Camino zadebiutowało na drugim miejscu listy Billboard Top 200, a Black Keys ciężko pracowali nad albumem przez cały kolejny rok, wydając „Gold on the Ceiling” jako drugi singiel i intensywnie koncertując. Jesienią 2012 roku ukazała się EP-ka „Tour Rehearsal Tapes” - krótki zbiór nagrań studyjnych z 2012 roku. 

 Po ponownym zaangażowaniu Danger Mouse'a do produkcji kolejnego albumu, duet wrócił do studia latem 2013 roku, aby nagrać kolejny album. W przeciwieństwie do krótkiego, ostrego rock & rolla El Camino, „Turn Blue” miał psychodeliczny podtekst, który można było usłyszeć na poprzednich singlach „Fever” i „Turn Blue”. Album ukazał się na początku maja 2014 roku i natychmiast zadebiutował na szczycie list przebojów.  Po promocji albumu Turn Blue, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę. Auerbach był zajęty, grając mnóstwo koncertów, tworząc drugi zespół - soulowy The Arcs - i wydając drugi solowy album „Waiting for a Song” w 2017 roku. Carney pracował również jako producent, współpracując m.in. z Michelle Branch przy jej albumie Hopeless Romantic z 2017 roku. 

The Black Keys powrócili do gry w marcu 2019 roku, wydając singiel „Lo/Hi”, pierwszy utwór z ich dziewiątego albumu „Let's Rock”. Po premierze w czerwcu tego samego roku, album zadebiutował na czwartym miejscu listy Billboard Top 200 i na trzecim miejscu na brytyjskich listach przebojów. W 2021 roku podkreślili swoją długotrwałą miłość do wykonawców bluesa z Missisipi, takich jak R.L. Burnside i Junior Kimbrough, wydając nominowany do nagrody Grammy album z coverami „Delta Kream”. Na płycie znalazła się interpretacja klasycznego utworu Big Joe Williamsa i Johna Lee Hookera „Crawling Kingsnake”. 

Na albumie  Auerbach i Carney powrócili do swoich korzeni, redukując proces twórczy do tego, który stosowali na początku swojej działalności, a następnie przenieśli utwory do studia Easy Eye Sound należącego do Auerbacha. Podczas sesji duet współpracował również z Billym F. Gibbonsem z ZZ Top, Angelo Petraglią z Kings of Leon oraz Gregiem Cartwrightem z Reigning Sound. Pierwsze owoce sesji pojawiły się na początku 2022 roku wraz z wydaniem singla „Wild Child”, przed premierą albumu „Dropout Boogie” w maju. Album osiągnął ósme miejsce na liście Billboard 200 i drugie miejsce na listach przebojów Top Rock i Alternative Albums. 

 

  W następnym roku duet pojawił się na Grrr Live!, nagraniu koncertowym z 2012 roku, kiedy to Black Keys byli jedną z kilku gwiazd gościnnych, które wystąpiły z Rolling Stones w ramach koncertu nagranego na potrzeby transmisji pay-per-view, wraz z Brucem Springsteenem, Lady Gagą i Johnem Mayerem. W tym samym roku Auerbach i Carney wrócili do Easy Eye Sound, aby nagrać swój 12. album długogrający, „Ohio Players” z 2024 roku. Podczas sesji, pełnych energii i eklektycznych akcentów, wystąpiła imponująca różnorodność znanych gości, w tym Noel Gallagher, Beck, Juicy J, Dan the Automator, Leon Michels i Greg Kurstin, a także niewielka armia muzyków studyjnych. Z singlami „Beautiful People (Stay High)” i „This Is Nowhere”, set dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów w Europie i Stanach Zjednoczonych. Planowana trasa koncertowa International Players Tour została odwołana niemal natychmiast po jej ogłoszeniu, co doprowadziło do zmiany w kierownictwie zespołu. Nie tracąc czasu, wrócili do studia, aby nagrać kolejny album. 

 W międzyczasie wydali rozszerzoną wersję „Ohio Players”, z Alice Cooperem w horrorowym singlu „Stay in Your Grave” i Dannym Luxem w „Mi Tormenta”. Pierwszy przedsmak ich kolejnej ery albumowej pojawił się w 2025 roku wraz z żywiołowym utworem „The Night Before”, który znalazł się na 13. albumie zespołu, „No Rain, No Flowers”. Na płycie, z udziałem twórców hitów Ricka Nowelsa, Daniela Tashiana i Scotta Storcha, znalazły się również single „Babygirl” i utwór tytułowy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hard Row	Black Keys	06.2003	86[1]	-	Fat Possum 11112	[written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Have Love Will Travel	Black Keys	09.2003	77[1]	-	Epitaph 11292	[written by Richard Berry][produced by Patrick Carney]
10 A.M. Automatic	Black Keys	09.2004	66[2]	-	Epitaph 11732	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]
'Till I Get My Way/Girl Is on My Mind"	Black Keys	12.2004	62[2]	-	Fat Possum 11832	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by Danger Mouse]
Tighten Up	Black Keys	11.2010	86[1]	87[4]	Cooperative Music VVR 737470	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Howlin' For You	Black Keys	01.2011	-	116[13]	V2	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys, Mark Neill]
Lonely Boy	Black Keys	12.2011	80[8]	64[20]	Nonesuch USNO 11100273	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Dan Auerbach,Patrick Carney,Danger Mouse][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Gold on the Ceiling	Black Keys	03.2012	57[6]	94[6]	Nonesuch USNO 11100275	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Little Black Submarines	Black Keys	10.2012	106[21]	106[21]	Nonesuch	[platinum-US][written by Dan Auerbach,Danger Mouse,Patrick Carney][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Fever	Black Keys	04.2014	57[4]	77[3]	Nonesuch USNO 11400191	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	-	114[1]	Nonesuch	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Lo/Hi	Black Keys	03.2019	-	119[1]	Nonesuch	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thickfreakness	Black Keys	05.2003	182[1]	-	Fat Possum 03712	[produced by Patrick Carney]
Rubber Factory	Black Keys	09.2004	62[1]	131[2]	Fat Possum 03792	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Chulahoma	Black Keys	05.2006	-	199[1]	Fat Possum 1032 [US]	[produced by The Black Keys]
Magic Potion	Black Keys	09.2006	79[1]	95[2]	V2 VVR 1042542	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Attack & Release	Black Keys	04.2008	34[3]	14[14]	Cooperative Music VVR 1050452	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse]
Brothers	Black Keys	05.2010	29[25]	3[145]	Cooperative Music/V2 VVR 737197	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by The Black Keys,Mark Neill,Danger Mouse]
El Camino	Black Keys	12.2011	6[81]	2[100]	Nonesuch 7559796331	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Blakroc	Black Keys	02.2013	-	110[2]	Nonesuch	[produced by Dan Auerbach,Patrick Carney,Joel Hamilton]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	2[18]	1[1][31]	Nonesuch 7559795554	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Let's Rock	Black Keys	07.2017	3[5]	4[4]	Nonesuch 0075597924954	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Delta Kream	Black Keys	05.2021	5[2]	6[3]	Nonesuch 0075597916652	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Dropout Boogie	Black Keys	05.2022	5[2]	8[2]	Nonesuch 0075597913439	[produced by The Black Keys]
Ohio Players	Black Keys	04.2024	13[81]	26[1]	Nonesuch 0075597900149	[produced by The Black Keys, Dan the Automator]
No Rain, No Flowers	Black Keys	08.2025	47[1]	52[1]	Parlophone 0093624832898	[produced by The Black Keys]