Z archiwum...rocka : Indie rock

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Indie rock. Pokaż wszystkie posty

środa, 28 stycznia 2026

Cloud Nothings

Zespół Cloud Nothings, będący pomysłem Dylana Baldiego, to sztandarowi twórcy
dynamicznego, pełnego emocji indie rocka. Kiedy zaczęło się mówić o muzyce Baldiego, pochodzący z Cleveland w stanie Ohio artysta był jeszcze nastolatkiem, a jego projekt był jednoosobowym zespołem specjalizującym się w lo-fi punk-popie, uchwyconym na albumie Cloud Nothings z 2011 roku. Kiedy Baldi zwerbował kolejnych członków, aby nadać swojej muzyce więcej ciężaru, jak na albumie Attack on Memory z 2012 roku, Cloud Nothings w pełni się rozwinął.

Na późniejszych albumach, takich jak Last Building Burning z 2018 roku, zespół mistrzowsko opanował połączenie hardcore'owej intensywności i zaskakująco słodkich melodii. W swoich utworach z początku lat 20. - „The Black Hole Understands” z 2020 roku, „The Shadow I Remember” z 2021 roku i „Final Summer” z 2024 roku -Baldi i spółka nadali nową dojrzałość zwięzłemu, chwytliwemu brzmieniu korzeni Cloud Nothings.

Zespół Cloud Nothings powstał w 2009 roku, kiedy Baldi, wówczas student pierwszego roku na Uniwersytecie Case Western Reserve, studiujący muzykę i technologię audio, nagrywał piosenki w piwnicy rodziców, gdy wracał do domu w weekendy. Publikował swoje utwory w internecie pod różnymi nazwami zespołów, jedną z nich był Cloud Nothings. Po opublikowaniu utworów „Hey Cool Kid” i „Whaddaya Wanna Know” na swoim profilu na MySpace, promotor poprosił Cloud Nothings o otwarcie brooklińskiego koncertu Woods and Real Estate. Wyimaginowany zespół Baldiego stał się prawdziwym zespołem, gdy skompletował skład na grudniowy koncert w 2009 roku.

Baldi rzucił studia, aby skupić się na Cloud Nothings i wydał w 2010 roku serię wydawnictw, w tym single w wytwórniach Group Tightener i Old Flame Records, a także EP-kę Turning On. Dzięki tej muzyce Baldi podpisał kontrakt z Wichita Records w Wielkiej Brytanii i Carpark w USA. Jeszcze w tym samym roku Carpark wznowił album „Turning On” z wybranymi utworami z jego pozostałych singli. Na żywo w Grog Shop Oprócz koncertów z Wavves, Titus Andronicus i Best Coast, Baldi rozpoczął pracę nad debiutanckim albumem Cloud Nothings w studiu Copycat Building w Baltimore w stanie Maryland z producentem Chesterem Gwazdą. Efektem tych sesji stał się album „Cloud Nothings”, który ukazał się w styczniu 2011 roku.

Kilka miesięcy później Baldi i jego zespół weszli do studia ze Stevem Albinim, aby nagrać z 2012 roku znacznie surowszy i cięższy album „Attack on Memory”. Album ten był debiutem Cloud Nothings na listach przebojów, osiągając 121. miejsce na liście 200 albumów w USA i 41. miejsce na brytyjskiej liście albumów indie. W lipcu tego samego roku ukazała się EP-ka „Live at Grog Shop”, na której znalazł się szczególnie porywający występ z trasy Attack on Memory. W 2013 roku, podczas przerwy w napiętym harmonogramie koncertowym zespołu, Baldi poświęcił trochę czasu na dopracowanie nowego materiału. Wkrótce potem zespół udał się do studia w Hoboken w stanie New Jersey z producentem Johnem Congletonem, aby nagrać utwory na czwarty album Cloud Nothings, „Here and Nowhere Else” z 2014 roku, który osiągnął 50. miejsce na liście przebojów w Stanach Zjednoczonych i 26. w Wielkiej Brytanii. W tym samym roku Baldi współpracował z Nathanem Williamsem z Wavves przy „No Life for Me”, split albumie wydanym przez wytwórnię Williamsa, Ghost Ramp, w 2015 roku.

Cloud Nothings powrócił w 2017 roku z „Life Without Sound”, bardziej dopracowanym setem nagranym w El Paso w Teksasie z producentem Johnem Goodmansonem, który osiągnął 15. miejsce na amerykańskiej liście albumów niezależnych i 18. miejsce na brytyjskiej. Przy surowym albumie „Last Building Burning” z 2018 roku zespół współpracował z producentem Randallem Dunnem, który pomógł przenieść intensywność koncertów Cloud Nothings do studia. Kiedy globalna pandemia COVID-19 sparaliżowała muzykę na żywo w 2020 roku, zespół wydał mnóstwo albumów koncertowych, które zawierały niektóre z ich najwcześniejszych występów. Cloud Nothings stworzył również w lipcu melancholijny album The Black Hole Understands z udostępnianiem plików i sesjami nagraniowymi z zachowaniem dystansu społecznego w Filadelfii i Cleveland.

Inny album nagrany podczas tych sesji, Life Is Only One Event, został wydany w grudniu tego samego roku w ramach ich usługi subskrypcyjnej, wraz z rocznym zapasem comiesięcznych EP-ek, które rozpoczęły się w sierpniu 2020 roku. Cloud Nothings powrócił w lutym 2021 roku z The Shadow I Remember, który powrócił do wpadającego w ucho popu z początków Baldiego i zawierał produkcję Steve'a Albiniego, a także wkład Bretta Naucke'a i Macie'a Stewarta z Ohmme. Album osiągnął 17. miejsce na liście U.K. Albums Chart.

Cloud Nothings powrócił do grania na żywo pod koniec 2021 roku, grając m.in. w Rock and Roll Hall of Fame oraz trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z okazji dziesiątej rocznicy Attack on Memory pod koniec 2022 roku. Mniej więcej w tym samym czasie zespół wydał album „Live at Red Palace”, będący zapisem koncertu z 2012 roku w Waszyngtonie. Na początku 2023 roku Cloud Nothings odchudził się do tria w składzie: Baldi, perkusista Jayson Gerycz i basista Chris Brown. Pod koniec tego samego roku podpisali kontrakt z wytwórnią Pure Noise Records i w kwietniu 2024 roku wydali swój pierwszy album dla tej wytwórni, „Final Summer”. Nagrany z Jeffem Zeiglerem i zmiksowany przez Sarah Tudzin z Illuminati Hotties, album wzbogacił surową chwytliwość utworu „The Shadow I Remember” o więcej dopracowania i głębi.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Attack on Memory	Cloud Nothings	02.2012	-	121[1]	Wichita Recordings WEBB 318CD	[produced by Steve Albini]
Here and Nowhere Else	Cloud Nothings	04.2014	-	50[2]	Wichita Recordings WEBB 420CD	[produced by John Congleton]

Black Keys

Początkowo surowy, instynktowny blues-rockowy zespół inspirowany takimi rockerami
jak Junior Kimbrough, Black Keys rozszerzyli swoje kompetencje po opanowaniu garażowego ryku z Rubber Factory w 2004 roku. Przechodząc do dużej wytwórni Nonesuch, duet gitarzysty/wokalisty Dana Auerbacha i perkusisty Patricka Carneya zanurzył się w odurzającym psychodelicznym terytorium, czasami wspomagany przez producenta Danger Mouse.

Współpraca zespołu z tym przedsiębiorczym producentem hip-hopowym otworzyła drzwi do różnorodności dźwięków, kolorów i faktur, poszerzonej palety, którą skierowali na ostre piosenki na swoich platynowych albumach Brothers i El Camino, które ukazały się na początku lat 2000. Po tripowym albumie Turn Blue z 2014 roku, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę w drugiej połowie lat 2010., w czasie której Auerbach założył swoje studio i wytwórnię Easy Eye Sound. Duet powrócił z nową energią na albumie „Let's Rock” z 2019 roku, utrzymując tę dynamikę na albumie z bluesowymi coverami „Delta Kream” z 2021 roku oraz na hard-groove'owym albumie „Ohio Players” z 2024 roku, pełnym gościnnych występów. Zapowiedzieli swój 13. album, „No Rain, No Flowers” z 2025 roku, singlem „The Night Before”.

Dan Auerbach i Patrick Carney, pochodzący z Akron w stanie Ohio, założyli zespół Black Keys w 2001 roku. W 2002 roku wydali swój debiutancki album „The Big Come Up”, który zebrał świetne recenzje i sprzedaż, a pod koniec roku podpisali kontrakt z wytwórnią Fat Possum. Wiosną 2003 roku wytwórnia ta wydała „Thickfreakness”, nagrany w 14-godzinnej sesji, a Keys wsparli album trasą koncertową otwierającą koncerty Sleater-Kinney. Ich dynamika znacznie wzrosła wraz z albumem „Rubber Factory” z 2004 roku, który nie tylko zebrał świetne recenzje, ale także doczekał się kilku głośnych występów, w tym teledysku do utworu „10 A.M. Automatic” z udziałem komika Davida Crossa. Wysoko oceniany występ na żywo zespołu został udokumentowany na płycie DVD z 2005 roku, wydanej w tym samym roku, w którym ukazał się „Chulahoma” - EP z bluesowymi coverami.

The Black Keys przenieśli się do dużych wytwórni płytowych z „Magic Potion” z 2006 roku, bardziej nastrojowym albumem, który nadal powiększał grono ich fanów. Zespół wykorzystał ten nastrojowy klimat, wydając w 2008 roku „Attack & Release”, którego produkcja Danger Mouse'a pokazała, że The Keys nie są jedynie purystami blues-rocka. Album, który został odtworzony po sesjach nagraniowych z Ikiem Turnerem, który zmarł przed ukończeniem płyty, był jak dotąd największym osiągnięciem Black Keys, debiutując w Top 15 Billboardu i zbierając świetne recenzje. Po drugim DVD koncertowym duetu, rok 2009 spędzili na projektach pobocznych. Auerbach wydał na początku roku swój solowy album „Keep It Hid”, a Carney założył zespół Drummer, w którym grał na basie.

Pod koniec 2009 roku ukazał się „Blakroc”, rapowo-rockowy projekt duetu Keys z producentem Damonem Dashem. Nagrania z prób z trasy „Brothers”, wydany w 2010 roku, stał się ich największym dotychczasowym albumem, z przebojami „Tighten Up”, „Howlin' for You” i „Next Girl”. Keys powrócili na nim również do swoich korzeni hard bluesa z nową świetnością, zdobywając trzy nagrody Grammy, trafiając na listy przebojów od NPR po „Rolling Stone” i uzyskując status złotej płyty. Zespół zaoferował bardziej radykalne, rockandrollowe brzmienie na albumie „El Camino” z 2011 roku. Dzięki przebojowi „Lonely Boy”, El Camino zadebiutowało na drugim miejscu listy Billboard Top 200, a Black Keys ciężko pracowali nad albumem przez cały kolejny rok, wydając „Gold on the Ceiling” jako drugi singiel i intensywnie koncertując. Jesienią 2012 roku ukazała się EP-ka „Tour Rehearsal Tapes” - krótki zbiór nagrań studyjnych z 2012 roku.

Po ponownym zaangażowaniu Danger Mouse'a do produkcji kolejnego albumu, duet wrócił do studia latem 2013 roku, aby nagrać kolejny album. W przeciwieństwie do krótkiego, ostrego rock & rolla El Camino, „Turn Blue” miał psychodeliczny podtekst, który można było usłyszeć na poprzednich singlach „Fever” i „Turn Blue”. Album ukazał się na początku maja 2014 roku i natychmiast zadebiutował na szczycie list przebojów. Po promocji albumu Turn Blue, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę. Auerbach był zajęty, grając mnóstwo koncertów, tworząc drugi zespół - soulowy The Arcs - i wydając drugi solowy album „Waiting for a Song” w 2017 roku. Carney pracował również jako producent, współpracując m.in. z Michelle Branch przy jej albumie Hopeless Romantic z 2017 roku.

The Black Keys powrócili do gry w marcu 2019 roku, wydając singiel „Lo/Hi”, pierwszy utwór z ich dziewiątego albumu „Let's Rock”. Po premierze w czerwcu tego samego roku, album zadebiutował na czwartym miejscu listy Billboard Top 200 i na trzecim miejscu na brytyjskich listach przebojów. W 2021 roku podkreślili swoją długotrwałą miłość do wykonawców bluesa z Missisipi, takich jak R.L. Burnside i Junior Kimbrough, wydając nominowany do nagrody Grammy album z coverami „Delta Kream”. Na płycie znalazła się interpretacja klasycznego utworu Big Joe Williamsa i Johna Lee Hookera „Crawling Kingsnake”.

Na albumie Auerbach i Carney powrócili do swoich korzeni, redukując proces twórczy do tego, który stosowali na początku swojej działalności, a następnie przenieśli utwory do studia Easy Eye Sound należącego do Auerbacha. Podczas sesji duet współpracował również z Billym F. Gibbonsem z ZZ Top, Angelo Petraglią z Kings of Leon oraz Gregiem Cartwrightem z Reigning Sound. Pierwsze owoce sesji pojawiły się na początku 2022 roku wraz z wydaniem singla „Wild Child”, przed premierą albumu „Dropout Boogie” w maju. Album osiągnął ósme miejsce na liście Billboard 200 i drugie miejsce na listach przebojów Top Rock i Alternative Albums.

W następnym roku duet pojawił się na Grrr Live!, nagraniu koncertowym z 2012 roku, kiedy to Black Keys byli jedną z kilku gwiazd gościnnych, które wystąpiły z Rolling Stones w ramach koncertu nagranego na potrzeby transmisji pay-per-view, wraz z Brucem Springsteenem, Lady Gagą i Johnem Mayerem. W tym samym roku Auerbach i Carney wrócili do Easy Eye Sound, aby nagrać swój 12. album długogrający, „Ohio Players” z 2024 roku. Podczas sesji, pełnych energii i eklektycznych akcentów, wystąpiła imponująca różnorodność znanych gości, w tym Noel Gallagher, Beck, Juicy J, Dan the Automator, Leon Michels i Greg Kurstin, a także niewielka armia muzyków studyjnych. Z singlami „Beautiful People (Stay High)” i „This Is Nowhere”, set dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów w Europie i Stanach Zjednoczonych. Planowana trasa koncertowa International Players Tour została odwołana niemal natychmiast po jej ogłoszeniu, co doprowadziło do zmiany w kierownictwie zespołu. Nie tracąc czasu, wrócili do studia, aby nagrać kolejny album.

W międzyczasie wydali rozszerzoną wersję „Ohio Players”, z Alice Cooperem w horrorowym singlu „Stay in Your Grave” i Dannym Luxem w „Mi Tormenta”. Pierwszy przedsmak ich kolejnej ery albumowej pojawił się w 2025 roku wraz z żywiołowym utworem „The Night Before”, który znalazł się na 13. albumie zespołu, „No Rain, No Flowers”. Na płycie, z udziałem twórców hitów Ricka Nowelsa, Daniela Tashiana i Scotta Storcha, znalazły się również single „Babygirl” i utwór tytułowy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hard Row	Black Keys	06.2003	86[1]	-	Fat Possum 11112	[written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Have Love Will Travel	Black Keys	09.2003	77[1]	-	Epitaph 11292	[written by Richard Berry][produced by Patrick Carney]
10 A.M. Automatic	Black Keys	09.2004	66[2]	-	Epitaph 11732	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]
'Till I Get My Way/Girl Is on My Mind"	Black Keys	12.2004	62[2]	-	Fat Possum 11832	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by Danger Mouse]
Tighten Up	Black Keys	11.2010	86[1]	87[4]	Cooperative Music VVR 737470	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Howlin' For You	Black Keys	01.2011	-	116[13]	V2	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys, Mark Neill]
Lonely Boy	Black Keys	12.2011	80[8]	64[20]	Nonesuch USNO 11100273	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Dan Auerbach,Patrick Carney,Danger Mouse][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Gold on the Ceiling	Black Keys	03.2012	57[6]	94[6]	Nonesuch USNO 11100275	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Little Black Submarines	Black Keys	10.2012	106[21]	106[21]	Nonesuch	[platinum-US][written by Dan Auerbach,Danger Mouse,Patrick Carney][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Fever	Black Keys	04.2014	57[4]	77[3]	Nonesuch USNO 11400191	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	-	114[1]	Nonesuch	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Lo/Hi	Black Keys	03.2019	-	119[1]	Nonesuch	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thickfreakness	Black Keys	05.2003	182[1]	-	Fat Possum 03712	[produced by Patrick Carney]
Rubber Factory	Black Keys	09.2004	62[1]	131[2]	Fat Possum 03792	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Chulahoma	Black Keys	05.2006	-	199[1]	Fat Possum 1032 [US]	[produced by The Black Keys]
Magic Potion	Black Keys	09.2006	79[1]	95[2]	V2 VVR 1042542	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Attack & Release	Black Keys	04.2008	34[3]	14[14]	Cooperative Music VVR 1050452	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse]
Brothers	Black Keys	05.2010	29[25]	3[145]	Cooperative Music/V2 VVR 737197	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by The Black Keys,Mark Neill,Danger Mouse]
El Camino	Black Keys	12.2011	6[81]	2[100]	Nonesuch 7559796331	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Blakroc	Black Keys	02.2013	-	110[2]	Nonesuch	[produced by Dan Auerbach,Patrick Carney,Joel Hamilton]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	2[18]	1[1][31]	Nonesuch 7559795554	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Let's Rock	Black Keys	07.2017	3[5]	4[4]	Nonesuch 0075597924954	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Delta Kream	Black Keys	05.2021	5[2]	6[3]	Nonesuch 0075597916652	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Dropout Boogie	Black Keys	05.2022	5[2]	8[2]	Nonesuch 0075597913439	[produced by The Black Keys]
Ohio Players	Black Keys	04.2024	13[81]	26[1]	Nonesuch 0075597900149	[produced by The Black Keys, Dan the Automator]
No Rain, No Flowers	Black Keys	08.2025	47[1]	52[1]	Parlophone 0093624832898	[produced by The Black Keys]

środa, 21 stycznia 2026

Rooster

Rooster to angielski zespół rockowy (hard i indie) z Eastbourne.
Założony pod koniec 2003 roku, zespół tworzyli były wokalista 50.Grind, Nick Atkinson, a także gitarzysta Luke Potashnick, basista Ben Smyth i perkusista Dave Neale. Podpisując kontrakt z wytwórnią Sony Brightside Recordings, zespół wydał w 2005 roku swój debiutancki album „Rooster”, który osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Drugi album zespołu, „Circles and Satellites”, ukazał się w 2006 roku, a zespół rozpadł się w 2007 roku.

Po rozpadzie poprzedniego zespołu 50.Grind, wokalista Nick Atkinson założył Rooster z przyjacielem z dzieciństwa, Lukiem Potashnickiem, który studiował z nim na gitarze w Eastbourne College. Para zaczęła pisać piosenki razem, zanim pod koniec 2003 roku zaangażowała perkusistę Dave'a Neale'a (który wcześniej koncertował z Potashnickiem), a następnie basistę Bena Smytha (po ogłoszeniu tej roli w prasie muzycznej), aby uzupełnić skład zespołu.Nazwę Rooster wybrano na cześć konia, na którego Atkinson wygrał 250 funtów w zakładzie. Rooster podpisał kontrakt z wytwórnią Sony BMG Brightside Recordings należącą do Hugh Goldsmitha i nagrał swój debiutancki album z producentami takimi jak Steve Robson, Pete Woodroffe i Charlie Grant.

Zespół wydał swój pierwszy singiel „Come Get Some” 11 października 2004 roku, który osiągnął 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Również w 2004 roku grupa jako pierwsza transmitowała występ na żywo za pośrednictwem sieci telefonii komórkowej 3G. 10 stycznia 2005 roku ukazał się album „Staring at the Sun”, który osiągnął 5. miejsce na brytyjskiej liście przebojów]. Dwa tygodnie po „Staring at the Sun”, 24 stycznia 2005 roku, ukazał się debiutancki album Rooster o tym samym tytule. Album osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, za „Push the Button” The Chemical Brothers i „Hot Fuss” The Killers, a do lipca 2006 roku sprzedał się w ponad 500 000 egzemplarzy, z czego około połowa w Wielkiej Brytanii.

„You're So Right for Me” i „Deep and Meaningless” zostały wydane jako dwa ostatnie single z albumu, osiągając odpowiednio 14. i 29. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Rooster odbył trasę koncertową promującą album, grając podobno ponad 150 koncertów w 2005 roku

Po promocji debiutanckiego albumu o tym samym tytule, Rooster nagrał kolejny z producentem Mattem Wallace'em w Los Angeles w Kalifornii. Powstały w rezultacie album, Circles and Satellites, został pierwotnie wydany w Japonii w czerwcu 2006 roku, gdzie dotarł do pierwszej dziesiątki listy przebojów Oricon Albums Chart. Główny singiel z albumu, „Home”, ukazał się w lipcu i osiągnął 33. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Premiera Circles and Satellites została następnie opóźniona, po planowanej premierze 24 lipca, a ostatecznie ukazała się w Wielkiej Brytanii 2 października. Album osiągnął 192. miejsce na liście.

Zespół intensywnie koncertował, promując album, a stałym supportom GetAmped towarzyszyli na każdym koncercie lokalni artyści nominowani przez fanów. Utwór „Good to Be Here”, który znalazł się również na ścieżce dźwiękowej do filmu „Stormbreaker”, został wydany jako drugi singiel z albumu, ale nie znalazł się na listach przebojów. W 2007 roku Rooster ogłosił na swoim profilu na MySpace rozpad grupy.Od czasu rozwiązania zespołu Atkinson grał w zespole The Ya Ya Boys i pisał piosenki dla takich artystów jak Boyzone i Gabrielle Aplin, natomiast Potashnick dołączył do The Temperance Movement i występował z takimi artystami jak Olly Murs i One Direction.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Come Get Some	Rooster	10.2004	7[8]	-	Brightside 82876652382	[written by Nick Atkinson ,Charlie Grant, Peter Woodroffe][produced by Peter Woodroffe ,Charlie Grant]
Staring at the Sun	Rooster	01.2005	5[11]	-	Brightside 82876670952	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick ,Steve Robson][produced by Steve Robson]
You're So Right for Me	Rooster	05.2005	14[4]	-	Brightside 82876689582	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick, Chris Griffiths ,Tony Griffiths][produced by Chris Griffiths, Tony Griffiths, Mark Wallis ,David Ruffy]
Deep and Meaningless	Rooster	07.2005	29[3]	-	Brightside 82876708392	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick, Espen Lind, Amund Bjørklund][produced by Steve Robson]
Home	Rooster	07.2006	33[3]	-	Brightside 82876862852	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick, Ben Smyth, Dave Neale, Chris Griffiths, Tony Griffiths][produced by Matt Wallace]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rooster	Rooster	02.2005	3[22]	-	Brightside 82876676352	[produced by Steve Robson,Pete Woodroffe,Charlie Grant,Mark Wallis,David Ruffy,Chris Griffiths,Tony Griffiths]
Circles and Satellites	Rooster	10.2006	192[1]	-	Brightside 82876862862	[produced by Steve Robson,Matt Wallace ]

wtorek, 16 grudnia 2025

3 Colours Red

3 Colours Red to zepół założony przez dwóch muzyków znających się ze sobą poprzez pocztę
internetową,która służyła im jako medium w tworzeniu muzycznych projektów.Jednym z nich jest mózg zespołu Pete Vuckovick grający na gitarze basowej w wielu zespołach wcześniej,a drugim gitarzysta Chris McCormack.
Do spotkania tych dwoje doszło w Londynie po tym jak doszli do wniosku ,że należy urzeczywistnić swoje zamierzenia.Pozostali dwaj członkowie ansamblu to;Keith Baxter -perkusja i Ben Harding-gitara.Mając ustabilizowany skład,z muzykami o dużym doświadczeniu [Harding grał wcześniej w Senseless Things] pełni entuzjazmu wkroczyli na scenę brit popu.Błyskawicznie zaistnieli na lokalnej scenie za sprawą singla "This is my Hollywood".

Otwierali koncerty Iggy Popa i reaktywowanych Sex Pistols co przyniosło im uznanie w środowisku muzycznym.Punktem zwrotnym w ich karierze był kontrakt z wytwórnią Creation,stajnią talentów brytyjskiego rocka,po tym jak zwrócili na siebie uwagę legendy tej wytwórni-Alana McGee.
Następnym wydawnictwem zespołu był album "Pure",który trafił do Top 20 brytyjskiej listy albumów,a zespół znalazł się w centrum uwagi śmiertelnie znudzonej prasy brytyjskiej.Zespół nie dał się ponieść niespodziewanej fali popularności,grając jako suport Busha i występując w mediach.Praktycznie nieustające pasmo koncertów pozwoliło im okrzepnąć.Nowy producent ich płyt,Dave Eringa ,znany ze współpracy z Manic Street Preachers urozmaicił ich brzmienie,wnosząc elementy twardszego soundu widocznego na EP-ce "Paralyze" wydanej w końcu 1998r.

W tym samym okresie wydają swoją drugą płytę długogrającą "Revolt".Otwierają też koncerty Marilyn Manson w Europie i grają trasę z Silverchair w Stanach Zjednoczonych w 1999r.

W 2002 roku Vuckovic i McCormack pogodzili się i reaktywowali zespół z oryginalnym perkusistą Keithem Baxterem. Ben Harding miał już wtedy za sobą karierę w PR-ze i został zastąpiony przez Paula Granta (ex-Pornstar). Nowy skład podpisał kontrakt z Mighty Atom Records i Sanctuary Management i nagrał album „The Union of Souls” z producentem Joe Gibbem (Funeral for a Friend/Million Dead) w 2004 roku, który spotkał się z uznaniem krytyków, ale nie odniósł sukcesu komercyjnego. Utwory „Repeat To Fade” i „The World is Yours”, pochodzące z albumu, zostały wydane jako single, a zespół odbył trasę koncertową po Europie i Japonii z niemieckimi zespołami Die Toten Hosen i The Donots, a także kilka tras koncertowych i festiwali w Wielkiej Brytanii, w tym pierwszy festiwal Download.

W połowie 2005 roku wytwórnia Sanctuary Records wydała podwójny album „If You Ain't Got a Weapon...”, zawierający single i strony B utworów zespołu z okresu Creation, z okładką napisaną przez Vuckovica. Wydano również DVD z koncertem w Islington Academy w 2004 roku, a następnie album koncertowy „Nuclear Holiday” z tego samego koncertu. Zespół rozpadł się ponownie we wrześniu 2005 roku po pożegnalnej trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii z The Yo-Yos, po tym jak został porzucony przez Sanctuary Records, rozczarowującej sprzedaży trzeciego albumu i utrzymujących się różnicach zdań między Vuckovicem a McCormackiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nuclear holiday	3 Colour Red	01.1997	22[2]	-	Creation CRE 250	[written by McCormack, Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Sixry mile smile	3 Colour Red	03.1997	20[3]	-	Creation CRE 254	[written by McCormack, Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Pure	3 Colour Red	04.1997	28[2]	-	Creation CRE 265	[written by Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Copper girl	3 Colour Red	06.1997	30[2]	-	Creation CRE 270	[written by Vuckovic][produced by Terry Thomas]
This is my Hollywood	3 Colour Red	10.1997	48[2]	-	Creation CRE 277	[written by Chris McCormack, Pete Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Beautiful day	3 Colour Red	01.1999	11[6]	-	Creation CRE 308	[written by Pete Vuckovic][produced by Dave Eringa]
This is my time	3 Colour Red	05.1999	36[2]	-	Creation CRE 313	[written by Pete Vuckovic][produced by Dave Eringa]
Repeat To Fade	3 Colour Red	06.2003	97[1]	-	Mighty Atom MTY 344	[written by Pete Vuckovic,Chris McCormack][produced by Chris Sheldon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pure	3 Colour Red	05.1997	16[3]		Creation CRELP 208	[produced by Terry Thomas]
Revolt	3 Colour Red	02.1999	17[2]		Creation CRELP 277	[produced by Dave Eringa, John Smith]

środa, 12 listopada 2025

Vampire Weekend

Łącząc znany indie rock z afro-popem, ska, hip-hopem, popem lat 80-tych i wieloma innymi
gatunkami, Vampire Weekend pomógł zdefiniować brzmienie indie od lat 2000. Po ugruntowaniu podwalin swojego żywiołowego, literackiego stylu albumem Vampire Weekend z 2008 roku, szybko stali się ulubieńcami blogów muzycznych i zespołem, który znalazł się na szczycie list przebojów: są pierwszym zespołem indie, którego dwa kolejne albumy ("Contra" z 2010 roku i "Modern Vampires of the City" z 2013 roku, ich pierwszy album nagrodzony Grammy) znalazły się na pierwszym miejscu listy Billboard 200.

Na każdym ze swoich albumów Vampire Weekend uzupełniali swoje charakterystyczne brzmienie o stale ewoluujące brzmienia i pomysły. W swoich szeroko otwartych rozważaniach o złożoności życia codziennego w XXI wieku na płycie „Father of the Bride” z 2019 roku połączyli jam-rock i psychodeliczny soul, a w albumie „Only God Was Above Us” z 2024 roku przelali wspomnienia z minionego Nowego Jorku na gęsto warstwowe refleksje. Wokalista/gitarzysta Ezra Koenig, perkusista Chris Baio, multiinstrumentalista Rostam Batmanglij i basista Chris Tomson poznali się, kończąc studia na Uniwersytecie Columbia.

Zespół Vampire Weekend powstał na początku 2006 roku z hiphopowego projektu Koeniga i Tomsona „L'Homme Run”. Nazwa zespołu pochodzi od krótkometrażowego filmu, nad którym Koenig pracował latem między pierwszym a drugim rokiem studiów. Zespół rozpoczął działalność od koncertów w uniwersyteckich stowarzyszeniach literackich i na imprezach. W następnym roku wydali własnym nakładem EP-kę o tym samym tytule, a także singiel „Mansard Roof” w Abeano Records oraz singiel „A-Punk/Cape Cod Kwassa Kwassa” w Free News Projects. Pochwały na blogach muzycznych zaowocowały kilkoma występami na tegorocznym CMJ Music Marathon, a wkrótce potem Vampire Weekend podpisał kontrakt z XL Recordings.

Wytwórnia wznowiła album „Mansard Roof”, a grupa rozpoczęła nagrywanie debiutanckiego albumu w różnych miejscach - od stodoły, przez apartamenty członków zespołu, po studio Tree Fort na Brooklynie. Ukazujący się w styczniu 2008 roku album Vampire Weekend był jednym z najpopularniejszych wydawnictw indie roku, debiutując w pierwszej dwudziestce list przebojów w USA i Wielkiej Brytanii, a ostatecznie zdobywając status platynowej płyty w obu krajach; W międzyczasie single „A-Punk” i „Oxford Comma” również znalazły się na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Zespół koncertował przez prawie dwa lata, a Batmanglij zebrał dodatkowe pochwały, wydając album z Discovery, swoim electro-projektem z Wesem Milesem z Ra Ra Riot.

W tym czasie Vampire Weekend powrócił do studia, aby nagrać swój drugi album, Contra, który ukazał się w styczniu 2010 roku. Z singlami „Horchata” i „Cousins”, album zadebiutował na szczycie listy Billboard 200 i zdobył nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej. Contra uzyskała status Złotej Płyty w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii, a także status Diamentowej Płyty za sprzedaż w całej Europie. Pod koniec 2011 roku zespół wrócił do studia, aby nagrać swój trzeci longplay z Arielem Rechtshaidem, który współprodukował album z Batmanglijem. Grupa napisała i nagrała album w nowojorskich studiach SlowDeath, hollywoodzkich Vox Recording Studios oraz nowojorskim apartamencie Batmanglija. Opisywany przez Koeniga jako mroczniejszy, bardziej organiczny zestaw utworów, album „Modern Vampires of the City” ukazał się w maju 2013 roku. Podobnie jak „Contra”, album zadebiutował na szczycie listy Billboard 200 - czyniąc Vampire Weekend pierwszym zespołem rockowym niezależnej wytwórni, który z dwoma kolejnymi albumami znalazł się na pierwszym miejscu list przebojów- a także zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy Album Alternatywny” w 2014 roku. Podobnie jak jego poprzednik, „Modern Vampires of the City” uzyskał status Złotej Płyty w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Kanadzie.

Na początku 2016 roku Batmanglij ogłosił, że odchodzi z Vampire Weekend, ale zamierza nadal z nimi grać. W tym samym roku zespół rozpoczął pracę nad swoim czwartym albumem, współpracując z takimi artystami jak Rechtshaid, Justin Meldal-Johnsen, Danielle Haim i Dave Longstreth z Dirty Projectors. Na początku 2019 roku Vampire Weekend wydał kilka par utworów, w tym lutowe „Harmony Hall” i „2021”, przed majowym wydaniem podwójnego albumu „Father of the Bride” nakładem wytwórni Columbia Records, Spring Snow. Płyta znalazła się na szczycie listy Billboard 200 i otrzymała nominacje do nagród Grammy 2020 w kategoriach Album Roku i Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej. Zespół zlecił saksofoniście jazzowemu Samowi Gendelowi i zespołowi Goose stworzenie epickich, zupełnie nowych wersji utworu „2021” z albumu „Father of the Bride”. Powstały w ten sposób album „40:42” ukazał się, jak na ironię, w 2021 roku. Znalazł się na szczycie listy Billboard 200 i otrzymał nominacje do nagrody Grammy 2020 w kategoriach Album Roku i Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej, zwyciężając w tej drugiej kategorii. Zespół Vampire Weekend zlecił saksofoniście jazzowemu Samowi Gendelowi i zespołowi Goose stworzenie reinterpretacji utworu „2021” z repertuaru zespołu Father of the Bride, każda o długości dwudziestu minut i dwudziestu jeden sekund; w rezultacie powstał utwór o długości 40:42, który ukazał się, jak na ironię, w 2021 roku. Podczas gdy zespół pracował nad kolejnym albumem, wydał winylowe wersje koncertów Father of the Bride jako Frog on the Bass Drum Vol. 1 i Frog on the Bass Drum Vol. 2.

Album Only God Was Above Us, który ukazał się w maju 2023 roku, został wyprodukowany wspólnie przez Koeniga i Rechtshaida i przywołuje wspomnienia Nowego Jorku z końca lat 90-tych i początku XXI wieku wraz z jego hałaśliwym eksperymentalnym popem.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A-Punk	Vampire Weekend	02.2008	55[21]	106[2]	Abeano MIUCT 8637	[platinum-US][2x-platinum-UK][written by Vampire Weekend, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij]
Oxford Comma	Vampire Weekend	05.2008	38[11]	-	Abeano MIUCT 8644	[silver-UK][written by Vampire Weekend, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij]
Cape Cod Kwassa Kwassa	Vampire Weekend	08.2008	178	-	XL Recordings	[gold-US][written by Vampire Weekend, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij]
Horchata	Vampire Weekend	01.2010	-	102[1]	XL Recordings MIUCT 8643	[written by Chris Baio ,Rostam Batmanglij, Ezra Koenig, Christopher Tomson][produced by Rostam Batmanglij]
Cousins	Vampire Weekend	01.2010	3[8]	106[2]	XL Recordings XLS 473	[written by Chris Baio, Rostam Batmanglij, Ezra Koenig, Christopher Tomson][produced by Rostam Batmanglij]
Giving Up the Gun	Vampire Weekend	03.2010	172	-	XL Recordings MIUCT 8641	[written by Chris Baio, Rostam Batmanglij, Ezra Koenig, Christopher Tomson][produced by Rostam Batmanglij]
Holiday	Vampire Weekend	01.2011	158	125[1]	XL Recordings MIUCT 8642	[written by Chris Baio, Rostam Batmanglij, Ezra Koenig, Christopher Tomson][produced by Rostam Batmanglij]
White Sky	Vampire Weekend	08.2010	78[1]	-	XL Recordings CATCO 165919693	[written by Chris Baio, Rostam Batmanglij, Ezra Koenig, Christopher Tomson][produced by Rostam Batmanglij]
Diane Young / Step	Vampire Weekend	05.2013	50[5]	119[1]	XL Recordings GBBKS 1300008	[gold-US][written by Rostam Batmanglij, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij,Ariel Rechtshaid]
Unbelievers	Vampire Weekend	05.1991	158	106[2]	XL Recordings GBBKS 1300002	[written by Rostam Batmanglij, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij,Ariel Rechtshaid]
Diane Young / Step	Vampire Weekend	05.2013	50[5]	119[1]	XL Recordings GBBKS 1300008	[gold-US][written by Rostam Batmanglij, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij,Ariel Rechtshaid]
This Life/Unbearably White	Vampire Weekend	05.2019	50[5]	-	Columbia USSM 11900141	[gold-US][silver-UK][written by Ezra Koenig, Makonnen Sheran, Mark Ronson][produced by Rostam Batmanglij,Ariel Rechtshaid,Dave Macklovitch]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Vampire Weekend	Vampire Weekend	02.2008	15[55]	17[53]	XL Recordings XLCD 318	[platinum-US][platinum-UK][produced by Rostam Batmanglij]
Contra	Vampire Weekend	01.2010	3[39]	1[1][49]	XL Recordings XLCD 429	[gold-US][gold-UK][produced by Rostam Batmanglij]
Modern Vampires of the City	Vampire Weekend	05.2010	3[23]	1[1][55]	XL Recordings XLCD 556	[gold-US][gold-UK][produced by Rostam Batmanglij,j Ariel Rechtshaid]
iTunes Session (EP)	Vampire Weekend	01.2011	-	171[1]	XL Recordings	-
Father of the Bride	Vampire Weekend	05.2019	2[7]	1[1][8]	Columbia 19075947362	[gold-US][silver-UK][produced by Ariel Rechtshaid, Ezra Koenig, BloodPop, DJ Dahi ,Rostam Batmanglij]
Only God Was Above Us	Vampire Weekend	04.2024	11[1]	17[53]	Columbia 19658886892	[produced by Ariel Rechtshaid, Ezra Koenig, Rostam Batmanglij, Chris Tomson]

wtorek, 11 listopada 2025

Veils

Pod wodzą enigmatycznego frontmana Finna Andrewsa, Veils zbudowali swoją reputację na
połączeniu kapryśnego, magicznego brzmienia i soulowego rockowego pisania piosenek. Urodzony w Anglii, a wychowany w Nowej Zelandii Andrews był jeszcze nastolatkiem, gdy podpisał kontrakt z Rough Trade i poprowadził Veils przez trzy albumy w ciągu pierwszej dekady ich istnienia, w tym przełomowy album z 2006 roku „Nux Vomica”. Na scenie zaprezentowali się z żywiołowymi koncertami, podczas gdy w studiu muzyka zespołu stawała się coraz bardziej nastrojowa i głęboka, co zaowocowało znaczącymi występami w filmach i telewizji u takich twórców jak Tim Burton i David Lynch.

Po albumie „Total Depravity” z 2016 roku, Andrews wydał solowy album i kontynuował samotną trasę koncertową. Zmagając się z kontuzją i szeregiem życiowych zmian, ponownie zwołał Veils na podwójny album z 2023 roku „…And Out of the Void Came Love” oraz z 2025 roku „Asphodels”.

Syn byłego członka XTC i Shriekback, Barry'ego Andrewsa, Finn Andrews urodził się w Londynie, ale dorastał w Nowej Zelandii. Zanurzony w muzyce praktycznie przez całe życie, Andrews pojawił się na folkowej scenie Auckland, grając w lokalnych zespołach i pisząc wiele utworów, które znalazły się na pierwszym albumie jego zespołu. Zainteresowanie wytwórni brytyjskiej skłoniło go do powrotu do Londynu w 2001 roku i tam założył pierwszą wcielenie Veils. Wspierani przez Geoffa Travisa z Rough Trade, szybko podpisali kontrakt z wytwórnią Blanco y Negro i wydali kilka singli w ciągu kolejnych dwóch lat.

Kreatywne tarcia między Travisem a firmą macierzystą Blanco y Negro, Warner Bros., doprowadziły do przeniesienia Veils do Rough Trade na debiut w 2004 roku. Płyta The Runaway Found, wyprodukowana przez Bernarda Butlera z Suede, zyskała uznanie krytyków po premierze, choć nieporozumienia z ówczesnymi kolegami z zespołu skłoniły Andrewsa do rozwiązania pierwotnego składu. Choć przez lata zmieniali się członkowie Veils, spójna sekcja rytmiczna uformowała się wokół nowozelandzkiej basistki Sophii Burn i angielskiego perkusisty Henninga Dietza, który po raz pierwszy pojawił się na albumie Nux Vomica z 2006 roku. Nagrany w Los Angeles przez producenta Nicka Cave'a, Nicka Launaya, album charakteryzował się bardziej nastrojowym, dynamicznym brzmieniem, wspomaganym przez sekcje smyczkowe i późnonocną patynę, która stała się znakiem rozpoznawczym Veils.

Po długiej trasie koncertowej, przed wydaniem w 2009 roku albumu Sun Gangs, trzeciego i ostatniego albumu Rough Trade, zespół odbył długą trasę koncertową. Na potrzeby kolejnego albumu, EP-ki „Troubles of the Brain” z 2011 roku, zespół założył własną wytwórnię Pitch Beast, która wydała również ich czwarty album „Time Stays, We Go” oraz EP-kę koncertową zarejestrowaną w Abbey Road Studios, oba w 2013 roku. Kinowe brzmienie zespołu zaowocowało kilkoma filmami, w tym utworem „Another Night on Earth” w filmie Tima Burtona „Frankenweenie”.

Wkraczając w mroczniejszą przestrzeń dźwiękową, The Veils eksperymentowali na swoim piątym albumie, współpracując z producentami El-P, Adamem Greenspanem i Deanem Hurleyem. Pełen ponurych tematów i niesamowitych detali album „Total Depravity” z 2016 roku ukazał się nakładem wytwórni Nettwerk i zaowocował występem Andrewsa w odcinku wznowionego serialu „Twin Peaks” Davida Lyncha z 2017 roku. Po tym wydarzeniu wokalista i autor tekstów spróbował swoich sił w nagraniu solowego albumu, wydając na początku 2019 roku „One Piece at a Time”.

Podczas trasy koncertowej promującej jego solowy album, rozentuzjazmowany Andrews złamał nadgarstek podczas występu i zmagał się z kontuzją do końca trasy, dodatkowo uszkadzając złamanie. Trudna rekonwalescencja zbiegła się z kwarantanną związaną z pandemią w 2020 roku, podczas której Andrews próbował pisać nowe piosenki, używając tylko jednej ręki. Po serii niepowodzeń i narodzinach córki, przebił się, tworząc nadmiar nowego materiału o bardziej optymistycznym tonie. Reaktywując Veils, on i producent Tom Healy podzielili swoje wysiłki na dwie części, tworząc podwójny album z 2023 roku „…And Out of the Void Came Love”. Album „Asphodels” z 2025 roku został nagrany na żywo w Roundhead Studios w Auckland i zawierał aranżacje smyczkowe Victorii Kelly.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Guiding Light	Veils	08.2003	81[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 111	[written by Finn Andrews][produced by Bernard Butler]
The Wild Son	Veils	02.2004	74[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 154	[written by Finn Andrews][produced by Bernard Butler,The Veils]
The Tide That Left and Never Came Back	Veils	06.2004	63[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 164	[written by Finn Andrews][produced by Bernard Butler,The Veils]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	N.Zel	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Runaway Found	Veils	02.2004	-	-	Rough Trade RTRADECD 135	[produced by Matthew Ollivier,Bernard Butler, Ken Nelson]
Nux Vomica	Veils	09.2006	34[2]	-	Rough Trade RTRADECD 235	[produced by Nick Launay]
Sun Gangs	Veils	04.2009	26[3]	-	Rough Trade RTRADECD 382	[produced by Graham Sutton, Bernard Butler]
Time Stays, We Go	Veils	04.2013	21[2]	-	Pitch Beast PITCD 003	[produced by Finn Andrews, Adam Greenspan]
Total Depravity	Veils	08.2016	17[1]	-	Nettwerk 311082	[produced by El-P,Adam "Atom" Greenspan,Dean Hurley]
…And Out of the Void Came Love	Veils	03.2023	13[1]	-	Ba Da Bing! BING 186	[produced by Tom Healy]
Asphodels	Veils	01.2025	30[1]	-	V2 VVNLLP 5008	[produced by Finn Andrews]

niedziela, 26 października 2025

Von Bondies

Von Bondies to amerykański zespół rockowy założony w 1997 roku. Przełomowy album zespołu, Pawn Shoppe Heart, ukazał się w 2004 roku i zawiera single „C'mon C'mon” i „Tell Me What You See”. Von Bondies byli headlinerami tras koncertowych po Wielkiej Brytanii/Europie, Australii i Stanach Zjednoczonych, grając z takimi zespołami supportującymi jak The Kills, Kasabian, Franz Ferdinand, Modey Lemon, SSM, The Subways, The Stills, Hot Panda i The Donnas. Wystąpili również w programach Late Show z Davidem Lettermanem, Last Call z Carsonem Daly oraz CD:UK. Zespół rozpadł się w lipcu 2011 roku.

Zespół reaktywował się w 2020 roku i planował trasę koncertową z reaktywacją,
ale plany te musiały zostać porzucone z powodu pandemii COVID-19. Członkowie zespołu zaangażowali się od tego czasu w inne projekty muzyczne.

W 1997 roku Jason Stollsteimer i Marcie Bolen uczestniczyli w koncercie The Cramps i japońskiego zespołu garażowego Guitar Wolf. W tym czasie Stollsteimer pracował jako barman w kręgielni, a Marcie jako fryzjerka. Występ zainspirował ich do założenia własnego zespołu Baby Killers, który koncertował z innymi zespołami z Detroit: The Detroit Cobras, The Go i The White Stripes. Po zatrudnieniu Dona Bluma na perkusji i Lauren Wilcox na basie, zespół zmienił nazwę na The Von Bondies. Przełom nastąpił, gdy zespół zagrał koncert sylwestrowy w Detroit w stanie Michigan w 2000 roku. Na koncercie obecny był Long Gone John, właściciel wytwórni Sympathy for the Record Industry.

Doprowadziło to kwartet do nagrania singli „It Came from Japan”, będącego hołdem dla Guitar Wolf, oraz „Nite Train”. Jack White wyprodukował debiutancki album Von Bondies, „Lack of Communication”, pod koniec 2001 roku.Nagranie zajęło trzy dni, podobnie jak w przypadku albumu koncertowego.Album został wydany w Stanach Zjednoczonych przez Sympathy for the Record Industry, a w Wielkiej Brytanii przez Sweet Nothing Records. Ukrytym utworem bonusowym był cover utworu Sama Cooke’a „Bring It On Home to Me” z Bolen na wokalu.

Von Bondies ostatecznie podpisali kontrakt z wytwórnią Sire i rozpoczęli pracę nad swoim drugim albumem. W czerwcu 2003 roku ukazał się „Raw and Rare (Dim Mak)”, zbiór nagrań BBC z lat 2001 i 2002, a także kilka rave'owych utworów nagranych w detroickim Lager House. Tego lata zespół zagrał triumfalny koncert w rodzinnym mieście z reaktywowanym The Stooges, przygotowując się do wydania wyprodukowanego przez Jerry'ego Harrisona albumu „Pawn Shoppe Heart”, który ukazał się na początku 2004 roku. Jesienią Smith opuścił zespół; Yasmine Smith (niespokrewniona z nią) przejęła obowiązki basistki. Smith i Bolen opuścili grupę w 2006 roku, a Stollsteimer i Blum zatrudnili wokalistkę/gitarzystkę/klawiszowiec Alicię Gbur (również z Nice Device) oraz gitarzystę Matta Lanoo podczas trasy koncertowej trwającej od jesieni 2007 do wiosny 2008 roku. Basistka/wokalistka Leann Banks i gitarzystka/wokalistka Christy Hunt uzupełniły skład Von Bondies przed nagraniem trzeciego albumu zespołu, Love Hate and Then There's You, który ukazał się nakładem wytwórni Majordomo na początku 2009 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
C' mon c' mon	Von Bondies	02.2004	21[2]	-	Sire W 635	[written by Jason Stollsteimer][produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer]
Tell me what you see	Von Bondies	05.2004	43[1]	-	Sire W 639	[written by Jason Stollsteimer][produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pawn shoppe heart	Von Bondies	02.2004	36[3]	197[1]	Sire 9362485492	[produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer/Jim Diamond]

poniedziałek, 13 października 2025

Mitski

Wokalistka i autorka tekstów, znana zarówno ze szczerych tekstów, jak i chwytliwej, choć zmiennego
brzmienia indie rocka, Mitski to skrót od Mitski Miyawaki. Kiedyś studiowała muzykę, a jej dwie pierwsze płyty były projektami szkolnymi. Jej debiutancki album, bardziej emocjonalny „Bury Me at Makeout Creek”, ukazał się w 2014 roku, kiedy po raz pierwszy sięgnęła po gitarę. Wędrowne dzieciństwo Mitski oraz tematyka tożsamości i przynależności były obecne w tym albumie i utworach takich jak „Your Best American Girl”, hit streamingowy z jej albumu „Puberty 2” z 2016 roku. Ten ostatni album znalazł się w pierwszej dwudziestce jej debiutów na listach przebojów niezależnych i alternatywnych Billboardu.

Po raz pierwszy znalazła się na liście Billboard 200 dzięki albumowi „Be the Cowboy” z 2018 roku. Zarówno melancholijne, jak i motywujące utwory Laurel Hell, która w 2022 roku znalazła się w pierwszej piątce listy przebojów, postawiły na bardziej eleganckie brzmienie, nawiązujące do popu lat 80-tych. W kolejnym roku dokonała zwrotu w kwestii akompaniamentu na akustycznym i country'owym albumie „The Land Is Inhospitable And So Are We”, na którym w niektórych utworach wykorzystano orkiestrę i chór. Album ten zaowocował międzynarodowym przebojem „My Love Mine All Mine” z listy Top 40.

Urodzona w Japonii, z ojca Amerykanina i matki Japonki, Miyawaki dorastała, podróżując między co najmniej 13 krajami na wielu kontynentach, zanim ostatecznie osiedliła się w Nowym Jorku na studia. Zaczęła pisać piosenki wkrótce po ukończeniu szkoły średniej w Turcji (jej najwcześniejsza ukończona piosenka, „Bag of Bones”, pojawiła się na jej pierwszym albumie). Po zapisaniu się do nowojorskiego Hunter College, aby studiować film, postanowiła zająć się muzyką i przeniosła się do SUNY Purchase. To właśnie tam Mitski nagrała swoje dwie pierwsze płyty: „LUSH” z 2012 roku, oparty na fortepianie, oraz „Retired from Sad, New Career in Business” z 2013 roku, będące jej projektami w szkole średniej. Drugi album był ambitny i wykorzystał 60-osobową orkiestrę studencką. Projekty, w połączeniu z ukończeniem studiów i pracą poza pracą, wyczerpały Mitski, co miało duży wpływ na album „Bury Me at Makeout Creek”. W przeciwieństwie do jej poprzednich albumów, ten został nagrany głównie w prowizorycznych domowych studiach z przyjaciółmi. Stanowił on również odejście od klasycznego fortepianu, zastępując go surową, impulsywną gitarą.

Album „Bury Me at Makeout Creek” został wydany nakładem Double Double Whammy w 2014 roku. Pod koniec 2015 roku Mitski podpisała kontrakt z niezależną wytwórnią Dead Oceans, która w czerwcu 2016 roku wydała „Puberty 2”. Album, zawierający hit streamingowy „Your Best American Girl”, był promowany trasą koncertową po Ameryce Północnej i Europie, która rozpoczęła się na festiwalu SXSW w Austin w Teksasie. „Puberty 2” spotkało się z szerokim uznaniem krytyków, plasując się w pierwszej 25-tce list przebojów roku takich czasopism jak „Rolling Stone”, „SPIN” i „Entertainment Weekly”. Album odniósł również sukces komercyjny, lądując na listach przebojów Billboardu z muzyką alternatywną, rockiem, muzyką niezależną i listach przebojów Heatseekers.

W 2018 roku ukazał się jej trzeci album z rzędu z producentem Patrickiem Hylandem, „Be the Cowboy”. Mniej osobisty niż „Puberty 2”, album eksplorował domatorską osobowość kobiety z wciąż intymnym i burzliwym podejściem. Album ten nie tylko dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów „Alternative, rock i muzyka niezależna” Billboardu, ale osiągnął 52. miejsce na liście Billboard 200. „Be the Cowboy” znalazł się również w pierwszej setce list przebojów w Kanadzie, Wielkiej Brytanii i Irlandii. Po intensywnych trasach koncertowych, które zakończyły dekadę, Mitski zmieniła bieg, pisząc ścieżkę dźwiękową (i piosenki) do powieści graficznej „This Is Where We Fall”. Kaseta wydana przez Z2 Comics została dołączona do powieści w połowie 2021 roku. W międzyczasie Mitski skomponowała utwór „Cop Car” do ścieżki dźwiękowej horroru „The Turning” (2020), gdzie wystąpiła u boku takich artystów jak Courtney Love, Warpaint i girl in red.

Wyprodukowany przez Hyland album Laurel Hell ukazał się w lutym 2022 roku z utworami o tematyce izolacji, opartymi na aranżacjach syntezatorów i pianina elektrycznego. Album zadebiutował na piątym miejscu listy Billboard 200. Swój kolejny album, „The Land Is Inhospitable and So Are We” z września 2023 roku, Mitski nagrała z Hyland w East Nashville i Los Angeles. W przeciwieństwie do Laurel Hell, na której inspiracje czerpali m.in. Ennio Morricone, Faron Young i Arthur Russell, był to w większości kameralny album w klimacie country, z rozważnie dobraną orkiestrą i 17-osobowym chórem. Ballada „My Love Mine All Mine” stała się jej pierwszym przebojem, który znalazł się w Top 40, docierając do 26. miejsca na liście Hot 100 i plasując się w pierwszej dziesiątce list przebojów w Wielkiej Brytanii, Irlandii i Nowej Zelandii.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My Love Mine All Mine	Mitski	10.2023	8[27]	26[20]	Dead Oceans USJ 5G2335007	[written by Mitski Miyawaki][produced by Patrick Hyland]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Be the Cowboy	Mitski	09.2018	64[1]	52[1]	Dead Oceans DOC 150	[gold-US][gold-UK][produced by Patrick Hyland]
Laurel Hell	Mitski	02.2022	6[2]	5[2]	Dead Oceans DOC 250	[produced by Patrick Hyland]
The Land Is Inhospitable and So Are We	Mitski	09.2023	4[2]	12[24]	Dead Oceans DOC 350	[gold-US][produced by Patrick Hyland]