Z archiwum...rocka : Indie rock

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Indie rock. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 7 lipca 2026

Cornershop

Cornershop to angielski zespół indie rockowy założony w Leicester w 1991 roku. Grupa jest
najbardziej znana z singla „Brimful of Asha” z trzeciego albumu When I Was Born for the 7th Time. Zremiksowana wersja utworu osiągnęła pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1998 roku.

Zespół założyli Tjinder Singh (wokalista, autor tekstów i gitarzysta), jego brat Avtar Singh (gitara basowa, wokal), David Chambers (perkusja) i Ben Ayres (gitara, instrumenty klawiszowe i tamburyn). Pierwsi trzej byli wcześniej członkami zespołu General Havoc, który wydał jeden singiel (Fast Jaspal EP) w 1991 roku. Nazwa zespołu wywodzi się ze stereotypu odnoszącego się do brytyjskich Azjatów często posiadających osiedlowe sklepy. Ich muzyka to połączenie muzyki indyjskiej, indie rocka, muzyki alternatywnej i elektronicznej muzyki tanecznej.

Tjinder Singh założył General Havoc w 1987 roku, będąc studentem Lancashire Polytechnic w Preston. Przeniósł się do Leicester, gdzie mieszkali jego brat i siostra. W 1991 roku wraz z bratem Avtarem oraz Chambersem i Ayresem założył Cornershop, pracując jako barman w pubie Leicester's Magazine, popularnym lokalnym klubie muzycznym niedaleko O'Jays, gdzie zespół zagrał swoje pierwsze koncerty. Nazwany na cześć stereotypu mieszkańców Azji Południowej, którzy posiadają sklepy osiedlowe, Cornershop czerpał inspirację z doświadczeń Singha jako urodzonego w Wielkiej Brytanii sikha, łącząc tradycyjną muzykę pendżabską z brytyjskim indie rockiem.

Na początku lat 90-tych, gdy brytyjska prasa muzyczna skrytykowała wokalistę Morrisseya po oskarżeniach o rasizm, zespół został zaproszony do skomentowania sprawy, a „Melody Maker” opublikował artykuł o paleniu przez zespół zdjęcia wokalisty przed siedzibą EMI. Ich debiutancki album, „In The Days of Ford Cortina EP”, wyprodukowany przez Johna Robba, został wydany na „winylu w kolorze curry” i zawierał mieszankę noise popu z domieszką indyjskich brzmień. Brzmienie nieco złagodniało wraz z wydaniem debiutanckiego albumu „Hold On It Hurts” w 1994 roku, który Trouser Press określił jako „naładowany politycznie festiwal popu, dziesięć utworów pełnych hałaśliwych rozkoszy, łączących wnikliwy komentarz społeczny z mocnym osadzeniem w brytyjskim post-punku”. Album zrobił wrażenie na Davidzie Byrne, który podpisał kontrakt z zespołem dla swojej wytwórni Luaka Bop. Chociaż David Chambers opuścił zespół w 1994 roku, a jego miejsce zajął Nick Simms, zespół reaktywował się w 1995 roku z singlem „6 am. Jullandar Shere” i albumem „Woman's Gotta Have It”, koncertując również w Stanach Zjednoczonych, w tym na trasie Lollapalooza. Zespół koncertował również w Europie z Beckiem, Stereolab i Oasis.

Zespół wydał swój uznany przez krytyków album „When I Was Born for the 7th Time” we wrześniu 1997 roku. Album łączy w sobie różnorodne gatunki, łącząc indie rock, britpop, muzykę elektroniczną i hip-hop. W utworze „When the Light Appears Boy” gościnnie wystąpił Allen Ginsberg, w „Candyman” Justin Warfield, a w „Good to Be on the Road Back Home” Paula Frazer. Zespół wykonuje również cover utworu The Beatles „Norwegian Wood (This Bird Has Flown)” w języku pendżabskim. Nagrany w wielu studiach w Londynie, San Francisco i Preston w hrabstwie Lancashire album został wyprodukowany przez Tjindera Singha we współpracy z Danem the Automatorem i Daddym Rappaportem. Magazyn „Rolling Stone” uznał go za jedno z najważniejszych nagrań lat 90-tych, a w 1997 roku zajął 1. miejsce na liście „20 najlepszych albumów roku” magazynu „Spin”. Album osiągnął 17. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i uzyskał status złotej płyty.

Główny singiel z albumu, „Brimful of Asha”, znalazł się na szczycie listy „Festival 50” Johna Peela w 1997 roku i stał się międzynarodowym hitem po popularnym remiksie Fatboya Slima. Utwór jest hołdem dla indyjskiej piosenkarki Ashy Bhosle i odzwierciedla miłość Singha do wytwórni Trojan Records i kultury winylowej. Cornershop zrobił sobie przerwę w koncertowaniu w 1998 roku, podczas której frontman Tjinder Singh i gitarzysta Ben Ayres pracowali jako DJ-e i założyli poboczny projekt Clinton. W 2000 roku wydali inspirowany disco album „Disco and the Halfway to Discontent”, będący częścią ich pobocznego projektu. Zainspirowało to powstanie londyńskiego klubu nocnego o nazwie „Buttoned Down Disco”, którego nazwa pochodzi od trzeciego utworu na albumie.

Kolejnym oficjalnym wydawnictwem Cornershop był album „Handcream for a Generation” z 2002 roku. Album został nagrany w latach 2000-2001 w West Orange Studios w Preston w hrabstwie Lancashire oraz Eastcote Studios w Londynie. Singh wyprodukował większość albumu, a Rob Swift współprodukował dwa utwory. Album, nawiązujący do soulu, funku, disco, house'u, reggae i rocka psychodelicznego, zawierał instrumenty takie jak sitar i tabla. Na płycie zagrał również gitarzysta Noel Gallagher. Dwa single, „Lessons Learned from Rocky I to Rocky III” i „Staging”, osiągnęły odpowiednio 37. i 80. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Cornershop promował album trasami koncertowymi w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, występami na festiwalach oraz występami z Oasis. Pomimo początkowego sukcesu, Cornershop rozstał się z Wiiija w październiku 2002 roku z powodu niskiej sprzedaży albumu.

Podobno pracowali nad filmem o londyńskiej niezależnej scenie muzycznej. W 2004 roku wydali w Rough Trade Records album „Topknot” z Bubbley Kaur, a następnie w 2006 roku singiel „Wop the Groove” z udziałem Rowetty z zespołu Happy Mondays. Ich utwór „Candyman” został później wykorzystany w reklamie butów Nike LeBron James VI, „The Six „Chalk”, w 2008 roku. W lipcu 2009 roku wydali album „Judy Sucks a Lemon for Breakfast”, na czele z singlem „The Roll-Off Characteristics (Of History in the Making)”, w swojej wytwórni Ample Play.

W 2011 roku Cornershop otrzymali nagrodę za zaangażowanie na scenie podczas gali UK Asian Music Awards i wydali „Cornershop and the Double 'O' Groove Of”, wspólny album z pendżabską piosenkarką folkową Bubbley Kaur, który spotkał się z uznaniem krytyków. Uruchomili również „Singhles Club”, usługę subskrypcyjną oferującą współpracę muzyczną i cyfrowe dzieła sztuki. Ich ósmy album, „Urban Turban”, ukazał się w maju 2012 roku, a dziewiąty, „Hold On It's Easy”, w lutym 2015 roku. W lipcu 2015 roku wydali singiel „Pinpoint” z walijską piosenkarką Angharad Van Rijswijk, znaną jako Accü.

W 2016 roku amerykański kandydat na wiceprezydenta, Tim Kaine, udzielił obszernej wywiadu magazynowi „Rolling Stone”, w którym opowiedział, że Cornershop jest jednym z jego ulubionych zespołów.W 2017 roku udostępnili utwór instrumentalny zatytułowany „Demon is a Monster” w antybrexitowym podcaście „Remainiacs” jako motyw przewodni. Utwór został następnie wydany cyfrowo.Cornershop jest zagorzałym przeciwnikiem Brexitu.W marcu 2020 roku wydali nowy album „England Is a Garden”, który spotkał się z generalnie pozytywnymi recenzjami. Pierwszy oficjalny teledysk do albumu, towarzyszący utworowi „St Marie Under Canon”, ukazał się w lutym 2020 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Reader's Wives	Cornershop	01.1994	91[2]	-	Wiiija WIJ 29V	[written by Cornershop ][produced by T. Singh]
Good Ships / Funky Days Are Back Again	Cornershop	06.1997	92[1]	-	Wiiija WIJ 70	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Brimful Of Asha/Easy Winners (Part 1)	Cornershop	08.1997	60[4]	-	Wiiija WIJ 75	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Brimful Of Asha	Cornershop	02.1998	1[1][18]	-	Wiiija WIJ 81	[2x-platinum-UK][written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Sleep On The Left Side	Cornershop	05.1998	23[10]	-	Wiiija WIJ 80	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Lessons Learned From Rocky I To Rocky III/ Returning From the Wreckage	Cornershop	03.2002	37[4]	-	Wiiija WIJ 129	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]
Staging (The Plaguing Of The Raised Platform)/Green P's	Cornershop	08.2002	80[2]	-	Wiiija WIJ 130	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]
Topnotch / Natch	Cornershop pres. Bubbley Kaur	08.2004	53[2]	-	Rough Trade RTRADSCDP 207	[produced by T. Singh]
Wop The Groove/The Dixons D90 Series	Cornershop feat. Rowetta	02.2006	154[1]	-	Rough Trade RTRADSCDP 273	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When I Was Born For The 7th Time	Cornershop	09.1997	17[32]	144[5]	Wiiija WIJLP 1065	[gold-UK][produced by Tjinder Singh]
Handcream for a Generation	Cornershop	04.2002	30[6]	-	Wiiija WIJLP 1115	[produced by Tjinder Singh]
Judy Sucks a Lemon for Breakfast	Cornershop	07.2009	145	-	Ample Play AMPLALP 02	[produced by Tjinder Singh]

niedziela, 5 lipca 2026

Dogs

Dogs to angielski zespół indierockowy z Londynu. Koncertowali z wokalistą Paulem
Wellerem i zespołem indierockowym Razorlight. Ich pierwszy album, „Turn Against This Land”, wydany 19 września 2005 roku, został nagrany w Sawmills Studio w Kornwalii, a jego producentem był John Cornfield. Został wydany przez Island Records i spotkał się z uznaniem brytyjskiej prasy. Zawierał single „London Bridge/End of an Era” (podwójna strona A), „Tuned to a Different Station” i „Selfish Ways”, które znalazły się w pierwszej czterdziestce brytyjskich list przebojów.

Dogs powrócili w 2007 roku pod szyldem Weekender Records z trzema singlami: „Soldier On”, następnie „This Stone Is a Bullet” i trzecim „Dirty Little Shop”, wydanym 18 czerwca 2007 roku. Utwór „Chained to No-One” został wydany pod koniec 2007 roku jako singiel dostępny wyłącznie do pobrania. Zespół wydał swój drugi album, „Tall Stories from Under the Table”, 25 czerwca 2007 roku.

19 listopada 2008 roku ogłoszono, że pierwotny perkusista, Rich Mitchell, opuścił zespół w drodze polubownej, aby dołączyć do Chapel Club, a jego następcą został Paul Warren. 18 sierpnia 2009 roku ogłoszono, że gitarzysta rytmiczny i wokalista wspierający, Luciano Vargas, opuścił zespół w drodze polubownej, aby rozpocząć życie rodzinne. Zastępcą Luciano został gitarzysta rytmiczny Kevin Iverson, wcześniej frontman zespołu Springtide Cavalry. Iverson ogłosił w grudniu 2010 roku, że opuszcza Dogs z powodów osobistych. Zespół wydał EP-kę 14 czerwca 2010 roku zatytułowaną „We Are The Dogs”, wydaną niezależnie, bez żadnej wytwórni ani promocji.

Na początku 2011 roku Dogs udostępnili również darmową, siedmiościeżkową EP-kę zatytułowaną „Fly Like Eagles” na swoim profilu na Facebooku. 21 czerwca 2011 roku wokalista Johnny Cooke ogłosił zakończenie działalności zespołu w komunikacie na oficjalnym forum. 11 maja 2007 roku nagrano koncert w klubie Weekender Club w Innsbrucku w Austrii. 4 listopada 2016 roku ukazał się podwójny album LP + CD z tego koncertu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She's Got A Reason	Dogs	03.2005	36[2]	-	Island CID 882	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Tuned to a Different Station	Dogs	05.2005	29[2]	-	Island CID 891	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Selfish Ways	Dogs	07.2005	45[1]	-	Island CID 901	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Tarred & Feathered	Dogs	12.2005	64[1]	-	Island CID 908	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Soldier On	Dogs	11.2006	149[1]	-	Weekender WEEK 0003	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by Steve Musters]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Turn Against This Land	Dogs	08.2005	87[1]	-	Island CID 8154	[produced by John Cornfield]
Tall Stories from Under the Table	Dogs	07.2007	181[1]	-	Weekender WEEK 0020	[produced by Steve Musters]

poniedziałek, 22 czerwca 2026

Juliette and the Licks

Juliette and the Licks to amerykański zespół rockowy, którego liderką była aktorka i piosenkarka
Juliette Lewis. W skład zespołu wchodzili gitarzyści Todd Morse, Craig Fairbaugh, Emilio Cueto, basista Jason Womack i perkusista Ed Davis. Do ich popularnych utworów należą „You're Speaking My Language” i „Hot Kiss”. Zespół rozpadł się w 2009 roku. W 2015 roku zjednoczyli się ponownie, by zagrać koncert w Los Angeles, a w 2016 roku ruszyli w intensywną trasę koncertową. W czerwcu 2016 roku Juliette Lewis ogłosiła solową trasę koncertową, pozostawiając przyszłość The Licks niejasną.

Lewis towarzyszyła Patty Schemel, perkusistce zespołu Hole, na koncercie Blondie i postanowiła znaleźć muzyków, którzy akompaniowaliby jej i Patty. W skład The Licks weszli: Juliette (wokal), Patty Schemel (perkusja), Todd Morse (gitara) i Paul Ill (bas). Zespół wydał swoją pierwszą EP-kę „…Like a Bolt of Lightning” w 2004 roku, po której wkrótce ukazał się debiutancki album „You're Speaking My Language”, którego tytułowy utwór stał się ich najpopularniejszym singlem, a następnie mniej udany, inspirowany disco „Got Love to Kill”. Wydana wersja drugiego singla była remiksem oryginalnego utworu, który miał bardziej rockowe brzmienie. Schemel opuścił zespół przed rozpoczęciem sesji nagraniowych do drugiego albumu, więc wokalista Foo Fighters, Dave Grohl, wypełnił lukę. Album nagrali Lewis, Grohl, Morse, Kemble Walters i Jason Womack. Grohl zaprosił następnie The Licks do występu gościnnego na wyprzedanym koncercie Foo Fighters w Hyde Parku w czerwcu 2006 roku, przed około 85 000 osób (innymi wykonawcami byli Angels & Airwaves, Queens of the Stone Age i Motörhead). Na tym samym wydarzeniu Lewis i Moa Holmsten z Meldrum zaśpiewali chórki w jednym z utworów Motörhead.

Ich drugi album, „Four on the Floor”, ukazał się pod koniec 2006 roku. „Hot Kiss”, jeden z najbardziej udanych singli The Licks, był pierwszym utworem z tego albumu, choć kolejny singiel, „Sticky Honey”, odniósł mniejszy sukces komercyjny. Zespół koncertował następnie w Ameryce i Europie, występując między innymi jako support przed Muse i Chrisem Cornellem. Kemble Walters odszedł w 2007 roku, aby ponownie dołączyć do swojego pierwotnego zespołu, The Rise. Zespół zatrudnił tymczasowego muzyka, zanim gitarzysta Emilio Cueto został zatrudniony na stałe. Zespół wystąpił i wręczył nagrody na gali MTV Brazil w tym samym roku, a także na gali MTVAA 2008 w Sydney w Australii, po czym Todd Morse opuścił zespół. Craig Fairbaugh zastąpił Morse'a w trasie koncertowej, zanim zespół zakończył działalność w 2009 roku.

Utwór zespołu „Inside the Cage” znalazł się na ścieżce dźwiękowej do Grand Theft Auto IV w fikcyjnej stacji radiowej Radio Broker, dostępnej w grze.

W 2009 roku na blogu MySpace Lewis ogłosiła, że zespół „dobiega końca”. Wyjaśniając, że potrzebuje zmiany, aby rozwijać się jako artystka, piosenkarka założyła nowy zespół i wydała w 2009 roku album studyjny zatytułowany Terra Incognita. O The Licks powiedziała: „Zostało ich tylko dwóch. Rozstali się. Nikt nie chce ciągle koncertować. To znaczy ja tak, ale nie oni… Wygląda na to, że słynny wokalista zwolnił cały zespół, ale tak się nie stało”. Od czasu rozwiązania Juliette and the Licks w 2009 roku Juliette Lewis skupiła się głównie na swojej karierze w Hollywood. Juliette and the Licks ogłosili, że spotkają się ponownie na specjalnym koncercie w El Rey Theatre w Los Angeles 23 lipca 2015. Co więcej, indie rockerzy pracują obecnie nad nowym albumem - pierwszym od Four on the Floor z 2006 roku - który miał się ukazać w 2016 roku. W komunikacie prasowym Lewis wyjaśniła, jak narodził się pomysł reaktywacji. „Podczas nagrywania muzyki z Bradem Shultzem z Cage the Elephant [wystąpiła w najnowszym teledysku zespołu do utworu „Take It or Leave It”], wiedziałam, że w końcu muszę założyć zabójczy zespół. I pomyślałam… Czemu nie zebrać z powrotem najlepszego zespołu, jaki kiedykolwiek miałam - The Licks”. „W szczytowym okresie byliśmy znani z naszej niesamowitej chemii i energii na scenie” — kontynuowała. „Ostatnim miejscem, w którym grałem solo z moim drugim zespołem, był El Ray. Zawsze uwielbiałem to miejsce. Pomyślałem, że zaczniemy od niesamowitego koncertu reaktywacyjnego w rodzinnym mieście z gościnnymi muzykami. A potem pójdziemy dalej”. Koncert reaktywacyjny odbył się 23 lipca, a po nim nastąpiła długa trasa koncertowa po Europie do 2016 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're Speaking My Language	Juliette and the Licks	05.2005	35[2]	-	Hassle HOFF 003CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse,Paul Ill,Kemble Walters,Jason Morris][produced by Juliette Lewis And The Licks]
Got Love To Kill	Juliette and the Licks	10.2005	56[1]	-	Hassle HOFF 005CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse,Paul Ill,Patty Schemel,Clint Walsh][produced by Juliette Lewis And The Licks]
Hot Kiss	Juliette and the Licks	10.2006	50[2]	-	Hassle HOFF 020CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse][produced by Dylan McLaren]
Sticky Honey	Juliette and the Licks	12.2006	76[1]	-	Hassle HOFF 021CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse][produced by Dylan McLaren]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Four on the Floor	Juliette and the Licks	10.2006	88[1]	-	Hassle HOFF 019CD	[produced by Juliette and the Licks]

piątek, 24 kwietnia 2026

National

The National jest to formacja założona w mieście Cincinnati, w roku 1999.
Ich głównym stylem, który grają jest Indie rock.
W składzie grupy znajdują się: Matt Berninger, który jest frontmanem zespołu, bracia Dessner o imionach Aaron, który gra na basie, fortepianie oraz gitarze i Bryce, który jest gitarzystą a także Devendorf, perkusista Bryan i gitarzysta grający również na basie Scott.

W sumie jest to piątka bardzo bliskich sobie osób. Przed skupieniem się na tworzeniu albumu, muzycy bardzo często koncertowali, pozyskując fanów. Następnie w roku 2001 został wydany ich debiutancki krążek. Zatytułowany on jest tak jak brzmi nazwa zespołu, czyli "The National".
Płyta ta bardzo dobrze wpłynęła na popularność zespołu a także na ilość ich fanów. Przez kolejne dwa lata muzycy koncertowali, promując płytę. Następnie zamknęli się oni ponownie w wyciszonym pomieszczeniu by po jakimś czasie wydać kolejny hitowy album. Tym razem album nosi tytuł "Sad Songs for Dirty Lovers".

Z zespołem często współpracuje Padma Newsome z grupy The Clogs (którą współtworzy wraz z Brycem Dessnerem), wspierając The National przy pomocy skrzypiec, instrumentów klawiszowych i innych. W sumie formacja The National, na swoim koncie ma pięć albumów, z czego ostatnim dotychczas jest wydany w bieżącym 2010 roku, "High Violet".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Abel/Warm Singing Whores	National	03.2005	83[2]	-	Beggars Banquet BBQ 385	[written by National][produced by Peter Katis]
Mistaken For Strangers/ Blank Slate	National	05.2007	183[1]	-	Beggars Banquet BBQ 405	[written by National][produced by Peter Katis,National]
Coney Island	Taylor Swift Featuring The National	12.2020	-	63[1]	EMI USUG 12004711	[silver-UK][written by Taylor Swift ,William Bowery ,Aaron Dessner, Bryce Dessner][produced by Aaron Dessner, Bryce Dessner]
The Alcott	National feat. Taylor Swift	05.2023	90[1]	-	4 AD GBAFL 2200348	[written by Matt Berninger,Aaron Dessner,Taylor Swift][produced by National]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alligator	National	04.2005	165[1]	-	Beggars Banquet BBQLP 241	[silver-UK][produced by Peter Katis, Paul Mahajan]
Boxer	National	05.2007	57[2]	68[6]	Beggars Banquet BBQLP 252	[gold-UK][produced by Peter Katis and The National]
High Violet	National	05.2010	5[8]	3[21]	4AD CAD 3X03	[gold-US][gold-UK][produced by The National]
Trouble Will Find Me	National	06.2013	3[12]	3[25]	4AD CAD 3315	[gold-UK][produced by Aaron Dessner,Bryce Dessner,Marcus Paquin]
Sleep Well Beast	National	09.2017	1[1][5]	2[4]	4AD 4AD 0020	[silver-UK][produced by Aaron Dessner,Bryce Dessner,Matt Berninger,Peter Katis]
Boxer (Live in Brussels)	National	05.2018	70[1]	-	Unknown Rch 4AD 0077	-
I Am Easy to Find	National	06.2019	2[3]	5[2]	4AD 4AD 0154	[produced by Mike Mills ,The National]
First Two Pages of Frankenstein	National	05.2023	4[2]	14[2]	4AD 4AD 0566	[produced by The National]
Laugh Track	National	11.2023	24[1]	-	4AD 4AD 0679	[produced by Tony Berg ,John Leventhal ,Tucker Martine, The National]
Rome	National	12.2024	71[1]	-	4AD 4AD 0801	[produced by Bella Blasko]

czwartek, 26 marca 2026

Shaed

Shaed (stylizowane SHAED, wymawiane „shade”) to amerykańskie trio indie popowe
z siedzibą w Waszyngtonie. W skład grupy wchodzą wokalistka Chelsea Lee oraz multiinstrumentaliści Max i Spencer Ernst. W czerwcu 2018 roku wydali swój przełomowy singiel „Trampoline”.

Rodzeństwo bliźniaków, Max i Spencer Ernst, dorastało w Silver Spring w stanie Maryland i od najmłodszych lat interesowało się muzyką. W szkole średniej wraz z przyjaciółmi założyli zespół rockowy Upslide. Zespół przez kilka lat występował lokalnie w aglomeracji Waszyngtonu, co ostatecznie skłoniło bliźniaków do zwrócenia uwagi nowojorskiej firmy zarządzającej, Magus Entertainment, która zapewniła im kontrakt wydawniczy z Cherry Lane Music. Uczęszczając do liceum Gonzaga College, założyli popowy duet Trust Fall i rozpoczęli trasę koncertową po innych częściach kraju.Max i Spencer poznali Chelsea Lee w 2007 roku podczas występu w klubie 9:30 Club w Waszyngtonie.

Około 2009 roku Chelsea podpisała solowy kontrakt z wytwórnią Atlantic Records.W tym samym roku Max ogłosił bratu swoją homoseksualność. W 2010 roku Chelsea i Spencer nawiązali romantyczną relację. Po ukończeniu szkoły średniej bliźniacy Ernst odłożyli studia, licząc na kontrakt płytowy z Epic Records. Umowa ostatecznie nie doszła do skutku i wiosną oboje rozpoczęli studia na Uniwersytecie Maryland w College Park. Podczas studiów bliźniacy założyli folkrockowy duet The Walking Sticks. Zespół wydał swoją debiutancką EP-kę „World So Bright” 27 czerwca 2012 roku, kiedy bliźniacy byli na ostatnim roku studiów.Wszystkie utwory na albumie zostały nagrane na żywo i charakteryzują się akustycznym, korzennym brzmieniem rockowym. Po zakończeniu solowego kontraktu z Atlantic Records w 2011 roku, Lee dołączyła do The Walking Sticks jakiś czas po wydaniu albumu „World So Bright”. Pod koniec 2013 roku The Walking Sticks wydali swoją drugą EP-kę „Send the Night”. Tym wydawnictwem grupa całkowicie zmieniła swój styl muzyczny, przechodząc od folk rocka do dream popu.

W marcu 2016 roku The Walking Sticks zmienili nazwę na Shaed, uznając swoje nowe preferencje stylistyczne. W czerwcu 2016 roku podpisali kontrakt z Photo Finish Records i jesienią 2016 roku wyruszyli w trasę koncertową z Marian Hill i Vérité. We wrześniu 2016 roku Shaed wydała „Just Wanna See”, swoją debiutancką EP-kę pod nową nazwą. Ich singiel „Name On It” był głównym utworem w reklamie Victoria's Secret, która miała premierę 15 maja 2018 roku. W kwietniu 2017 roku Shaed ponownie wyruszył w trasę koncertową jako support Bishop Briggs. We wrześniu 2017 roku zespół przeprowadził się do wspólnego domu i rozpoczął nagrywanie w domowym studiu swojej drugiej EP-ki, Melt.

18 maja 2018 roku Shaed zadebiutował z pierwszym singlem z EP-ki, „Trampoline”.Grupa wydała Melt 21 września 2018 roku nakładem Photo Finish Records. 30 października 2018 roku Apple zaprezentowało reklamę MacBooka Air z utworem „Trampoline”.Chelsea Lee i Spencer Ernst pobrali się w Arlington w stanie Wirginia w pierwszy weekend października 2018 roku.Ich nowy singiel „No Other Way” został wydany 16 października 2020 roku nakładem Photo Finish Records.Chelsea i Spencer powitali na świecie córkę June River 29 stycznia 2022 roku, jak wynika z informacji zamieszczonych na Instagramie zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Trampoline	Shaed	10.2019	52[9]	13	Caroline QZ47A 1800201	[3x-platinum-US][gold-UK][written by Chelsea Lee, Max Ernst ,Spencer Ernst][produced by Alex Mendoza, Grant Eadie ,Shaed][79[5].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Melt	Shaed	09.2018	-	132	Photo Finish	-

wtorek, 24 marca 2026

Little Comets

Little Comets to angielskie trio indie rockowe z Jarrow i Washington w hrabstwie
Tyne and Wear. Znane z lirycznych odniesień do życia codziennego i melodyjnego brzmienia gitary, zespół po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w 2009 roku, po podpisaniu kontraktu z Columbia Records. Po odejściu z wytwórni w 2010 roku, zespół podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Dirty Hit, która wydała ich debiutancki album „In Search of Elusive Little Comets” 31 stycznia 2011 roku. Ich drugi album, „Life Is Elsewhere”, również ukazał się nakładem Dirty Hit 15 października 2012 roku. Zespół wydał swój trzeci album, „Hope Is Just a State of Mind” (2015), a czwarty, „Worhead” (2017), pod szyldem własnej wytwórni The Smallest Label.

9 lutego 2009 roku zespół wydał swój debiutancki singiel „One Night in October” na winylu i w wersji cyfrowej nakładem Lucky Number Records. Singiel zadebiutował na trzecim miejscu listy UK Independent Chart i zyskał wsparcie DJ-ów BBC Radio 1: Huwa Stephensa, Zane'a Lowe'a i Sary Cox, którzy grali go w swoich audycjach. Po podpisaniu kontraktu z Columbia Records w 2009 roku, zespół wydał swój drugi singiel „Adultery” 26 października 2009 roku. Zespół promował wydawnictwo, koncertując z takimi artystami jak Hockey, The Twang i The Noisettes. Columbia rozwiązała kontrakt w 2010 roku.

Zespół oświadczył, że Columbia początkowo odmówiła zwrotu ich debiutanckiego albumu, a następnie ostatecznie z niego zrezygnowała, twierdząc, że materiał „nie brzmiał wystarczająco jak Ke$ha”. Debiutancki album zespołu, „In Search of Elusive Little Comets”, ukazał się 31 stycznia 2011 roku nakładem Dirty Hit. Poprzedziła go premiera utworu „Joanna” 17 stycznia. Album został wyprodukowany przez gitarzystę Michaela Colesa, a zmiksowany przez Richa Costeya i osiągnął 54. miejsce na liście UK Albums Chart. W maju 2011 roku perkusista Mark Harle opuścił zespół, aby zająć się innymi projektami. Kilka koncertów zaplanowanych na ten miesiąc zostało przełożonych na październik. Utwór „Dancing Song” został wykorzystany w reklamie telewizyjnej Radox latem 2012 roku. Drugi album zespołu, Life Is Elsewhere, został wydany nakładem Dirty Hit 15 października 2012 roku i osiągnął 70. miejsce na liście UK Albums Chart. Album, wyprodukowany przez gitarzystę Michaela Colesa i zmiksowany przez Daniela Rejmera, zawierał trzy single: „Worry”, „Jennifer” i „A Little Opus”. Obowiązki perkusisty były podzielone na cały album. Nowy perkusista, David „Greenie” Green, zagrał w większości utworów, były perkusista Mark Harle pojawił się w „Tense / Empty” i „Worry”, a George Daniel z The 1975 przyczynił się do utworów „Bayonne” i „Waiting in the Shadows in the Dead of Night”.

Trzeci album zespołu, „Hope Is Just a State of Mind”, ukazał się 16 lutego 2015 roku nakładem ich własnej wytwórni, The Smallest Label. Zajął 31. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Czwarty album zespołu, „Worhead”, ukazał się 10 marca 2017 roku nakładem The Smallest Label. Zajął 83. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In Search of Elusive Little Comets	Little Comets	02.2011	54[1]	-	Dirty Hit DH 00004	[produced by Michael Coles]
Life is Elsewhere	Little Comets	10.2012	70[1]	-	Dirty Hit DH 24	[produced by Michael Coles]
Hope Is Just a State of Mind	Little Comets	02.2015	31[2]	-	The Smallest Label SL 7501011408	[produced by Michael Coles]
Worhead	Little Comets	03.2017	83[1]	-	The Smallest Label SL 7501011411	[produced by Michael Coles]

niedziela, 22 marca 2026

Maxïmo Park

Maxïmo Park, jeden z najbardziej trwałych zespołów z okresu odrodzenia post-punku
w latach 2000., tworzy inteligentne, chwytliwe, gitarowe utwory popowe. Podobnie jak ich przyjaciele i sąsiedzi z Field Music i Futureheads, czerpali inspirację z takich legend jak The Jam, XTC, Wire i The Smiths. W przeciwieństwie do wielu swoich rówieśników, serdeczny wokal i teksty wokalisty Paula Smitha dodały ich muzyce emocjonalnego dynamizmu, zwłaszcza na ich debiutanckim albumie nominowanym do Mercury Prize z 2005 roku, „A Certain Trigger”, oraz na albumie „Our Earthly Pleasures” z 2007 roku. Maxïmo Park nie bał się również dzielić swoimi otwarcie politycznymi poglądami, nawet gdy były one niemodne, jak na albumach „The National Health” z 2012 roku i „Too Much Information” z 2017 roku. Nigdy jednak nie stracili kontaktu z głębokimi emocjami zawartymi w ich muzyce, a albumy „Nature Always Wins” z 2021 roku i „Stream of Life” z 2024 roku udowodniły, że są równie ujmująco troskliwi i szczerzy, jak na początku.

Gitarzysta Duncan Lloyd, basista Archis Tiku, klawiszowiec Lukas Wooller i perkusista Tom English założyli w 2000 roku w Newcastle upon Tyne zespół Maxïmo Park, grający głównie instrumentalny avant-rock, i zagrali kilka koncertów w tym składzie. Jednak w 2003 roku zespół potrzebował wokalisty na pełen etat. Znaleźli go w osobie Paula Smitha, który wcześniej grał z zespołem Me and the Twins i został polecony na nowego wokalistę zespołu przez ówczesną dziewczynę Englisha, która usłyszała go śpiewającego „Superstitious” Steviego Wondera na wieczorze karaoke. Dzięki finansowemu wsparciu przyjaciela, Maxïmo Park samodzielnie nagrał i wydał swój debiutancki singiel „Graffiti/Going Missing” na początku 2004 roku. Kilka miesięcy później ich kolejny singiel, „The Coast Is Always Changing/The Night I Lost My Head”, trafił w ręce wytwórni Warp Records. Pomimo tego, że była to głównie wytwórnia elektroniczna, Warp podpisała kontrakt z Maxïmo Park i wydała kolejny singiel „Apply Some Pressure”. Utwór, który ukazał się na początku 2005 roku, znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. W lutym tego samego roku wytwórnia wydała w USA EP-kę „Apply Some Pressure”, zawierającą utwory z poprzednich singli zespołu.

Współpracując z producentem Paulem Epworthem, Maxïmo Park ukończył nagrywanie swojego debiutanckiego albumu i odbył trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, Japonii i Stanach Zjednoczonych. Wydany w maju 2005 roku album „A Certain Trigger” odniósł sukces komercyjny i zyskał uznanie krytyków. Album osiągnął 15. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, trzy single znalazły się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy przebojów i otrzymał nominację do nagrody Mercury Prize. Podczas światowej trasy promującej album, w 2006 roku ukazał się album „Missing Songs” z utworami ze stron B. Pod koniec tego samego roku Maxïmo Park nawiązał współpracę z producentem Gilem Nortonem przy tworzeniu kolejnego albumu. Nagrany w londyńskich Rak Studios, „Our Earthly Pleasures” ukazał się w kwietniu 2007 roku. Z bardziej dopracowanym brzmieniem niż poprzedni album, album zajął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a singiel „Our Velocity” znalazł się w pierwszej dziesiątce.

Na potrzeby albumu „Quicken the Heart” z maja 2009 roku zespół udał się do Los Angeles, aby nagrać go z producentem Nickiem Launayem. Nieco surowszy, ale wciąż taneczny zestaw utworów, był kolejnym hitem w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Margins W 2010 roku Maxïmo Park zrobił sobie przerwę od niemal nieustannego nagrywania i koncertowania, w tym czasie Smith nagrał solowy album Margins. Przerwa w działalności zespołu trwała do 2012 roku, kiedy to zespół powrócił w czerwcu z albumem „The National Health”, mocniejszym, upolitycznionym wydawnictwem wyprodukowanym przez Nortona. Pierwszy album grupy wydany przez V2, osiągnął 13. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. We wrześniu tego samego roku Tiku zrezygnował z tras koncertowych z Maxïmo Parkiem, a Paul Rafferty z Hot Club de Paris dołączył do nich jako basista na żywo. Aby nadać albumowi „Too Much Information” z 2014 roku bardziej kameralny i oparty na elektronice, zespół zaprosił do współpracy Dave'a Okumu z Invisible oraz Davida i Petera Brewisów z Field Music. Album, wydany przez własną wytwórnię Maxïmo Park, Daylighting, osiągnął siódme miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

Po tym, jak Smith współpracował z braćmi Brewis przy dwóch solowych albumach (Frozen by Sight z 2014 roku i Contradictions z kolejnego roku), Maxïmo Park powrócił w kwietniu 2017 roku z albumem „Risk to Exist”, który odzwierciedlał burzliwe czasy, w których powstał. Nagrany w studiu Wilco Loft w Chicago, album zawierał chórki Mimi Parker z Low oraz Rafferty'ego na basie (Tiku opuścił zespół przed nagraniem albumu).

Przed premierą albumu, tytułowy utwór został wydany jako singiel, z którego dochód przeznaczono na organizację charytatywną Migrant Offshore Aid Station (MOAS), pomagającą uchodźcom. „Risk to Exist” osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Diagramy Smith wydał solowy album „Diagrams” w 2018 roku, a Wooller opuścił Maxïmo Parka w 2019 roku. Do składu zespołu dołączyła klawiszowiec Jemma Freese, tuż przed koncertowym albumem „As Long as We Keep Moving”. Na swoim pierwszym albumie jako trio grupa przyjęła bardziej osobiste podejście do pisania piosenek. Nagrany z producentem Benem Allenem, zdobywcą nagrody Grammy, album „Nature Always Wins” ukazał się w lutym 2021 roku i osiągnął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Maxïmo Park pracował nad swoim ósmym albumem, „Stream of Life” z września 2024 roku, z Allenem w Atlancie i z Burke’iem Reidem w studiu w Newcastle Upon Tyne.

Album, w którym wykorzystano frazę z opowiadania Clarice Lisspector, zawierał wypowiedzi wokalistki Pylon, Vanessy Briscoe Hay, oraz refleksje na temat rodzicielstwa, niesprawiedliwości i wieku średniego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Coast Is Always Changing	Maxïmo Park	12.2004	121[1]	-	Warp WAP 183	[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
Apply Some Pressure	Maxïmo Park	03.2005	20[2]	-	Warp WAP 185	[silver-UK][written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
Graffiti	Maxïmo Park	05.2005	15[4]	-	Warp WAP 187	[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
Going Missing	Maxïmo Park	07.2005	20[4]	-	Warp WAP 190	[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
Apply Some Pressure	Maxïmo Park	11.2005	17[4]	-	Warp WAP 198	[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
I Want You to Stay	Maxïmo Park	03.2006	21[3]	-	Warp WAP 201	[written by Lukas Wooller,Paul Smith][produced by Paul Epworth]
Our Velocity	Maxïmo Park	03.2007	9[11]	-	Warp WAP 220	[silver-UK][written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]
Books from Boxes	Maxïmo Park	06.2007	16[3]	-	Warp WAP 223	[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]
Girls Who Play Guitars	Maxïmo Park	09.2007	33[2]	-	Warp WAP 227	[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]
Karaoke Plays	Maxïmo Park	12.2007	113[1]	-	Warp WAP 236	[written by Duncan Lloyd,Paul Smith][produced by Gil Norton]
The Kids Are Sick Again	Maxïmo Park	05.2009	50[1]	-	Warp WAP 277	[written by Duncan Lloyd,Paul Smith,Lukas Wooller ][produced by Nick Launay]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Certain Trigger	Maxïmo Park	05.2005	15[22]	-	Warp WARPCD 130	[gold-UK][produced by Paul Epworth]
Our Earthly Pleasures	Maxïmo Park	04.2007	2[20]	-	Warp WARPCD 155	[gold-UK][produced by Gil Norton]
Quicken the Heart	Maxïmo Park	05.2009	6[3]	-	Warp WARPCD 178	[produced by Nick Launay]
The National Health	Maxïmo Park	06.2012	13[4]	-	V2 VVR 701652	[produced by Gil Norton]
Too Much Information	Maxïmo Park	02.2014	7[2]	-	Daylighting DLGHT 1	>[produced by Field Music,Maximo Park,Dave Okumu]
Risk to Exist	Maxïmo Park	05.2017	11[1]	-	Daylighting COOKCD 654	[produced by Tom Schick]
Nature Always Wins	Maxïmo Park	03.2021	2[1]	-	Prolifica PROINC 13	[produced by Ben H. Allen III]
Stream of Life	Maxïmo Park	10.2024	21[1]	-	Lower Third LWRTD 007	[produced by Ben H. Allen III, Burke Reid]

sobota, 21 marca 2026

Nadine Shah

Nadine Petra Katarina Shah (ur. 16 stycznia 1986) to brytyjska wokalistka i autorka tekstów.
Shah urodziła się w Whitburn. Jej matka pochodziła z South Shields, a jej ojciec był częściowo norweskiego pochodzenia. Przeprowadziła się do Londynu w wieku 17 lat, aby rozpocząć karierę piosenkarki jazzowej. Wkrótce po przeprowadzce zaprzyjaźniła się z Amy Winehouse.

Jej debiutancki album, wyprodukowany przez Bena Hilliera „Love Your Dum and Mad”, został w dużej mierze zainspirowany tragiczną śmiercią dwóch młodych mężczyzn. „Ten album opowiada głównie o dwóch chłopcach” - kontynuuje. „W czasie, gdy powstawały te piosenki, dwóch bardzo bliskich przyjaciół odebrało sobie życie”. Shah chętnie porusza temat stygmatyzacji społecznej osób cierpiących na choroby psychiczne. Shah i Hillier wydali swój drugi album zatytułowany „Fast Food” w kwietniu 2015 roku. Wystąpiła również gościnnie w dwóch utworach na albumie Ghostpoet „Shedding Skin”, który ukazał się w marcu 2015 roku.

W lutym 2016 roku Hillier i Shah skomponowali muzykę do produkcji „Get Carter” w Northern Stage. Znalazły się na niej oryginalne utwory oraz nowe interpretacje muzyki zespołu The Animals z North East.Jej album „Holiday Destination” ukazał się w sierpniu 2017 roku. Został on ponownie wyprodukowany przez Hilliera, która gra również na perkusji w zespole Shah. Album był nominowany do Mercury Prize w 2018 roku. Czwarty album studyjny „Kitchen Sink” ukazał się 26 czerwca 2020 roku i spotkał się z dużym uznaniem krytyków. Kluczowym tematem albumu jest to, co znaczy być kobietą po trzydziestce dzisiaj . W tym czasie matka Shah była śmiertelnie chora, co wpłynęło na istotne elementy albumu, poruszając tematykę zbliżającej się straty i wpływu, jaki ta sytuacja miała nie tylko na nią samą, ale także na jej ojca (w utworze „Prayer Mat”).

Czas wydania albumu zbiegł się z wyzwaniami związanymi z obostrzeniami związanymi z COVID-19, które objęły całą Wielką Brytanię. Trasy koncertowe i występy były niemożliwe. Shah kontynuowała szeroko zakrojoną promocję albumu, gdzie tylko było to możliwe, w tym organizując dobrze przyjęte wirtualne spotkanie z artystką na platformie QJam. W końcu miała okazję wykonać album na żywo, występując na Festiwalu w Edynburgu w sierpniu 2021 roku, wykonując utwór „Kitchen Sink” utwór po utworze, w tym kilka starszych utworów na bis. W listopadzie 2020 roku Shah złożyła zeznania przed Komisją ds. Cyfryzacji, Kultury, Mediów i Sportu brytyjskiego rządu w ramach trwającego dochodzenia w sprawie ekonomii streamingu muzyki, powołując się na brak przejrzystości w zakresie płatności tantiem dla muzyków.

Po okresie osobistych zawirowań, 19 lipca 2022 roku Shah dała kameralny koncert, który obejmował całą jej karierę, w sali prób w Brighton, mieszczącej zaledwie 100 gości. 23 lutego 2024 roku wydała swój piąty album „Filthy Underneath”, który spotkał się z uznaniem krytyków. Nawiązując do utworów „Wasps Nest” i „Prayer Mat” z albumu Kitchen Sink, Shah kontynuuje eksplorację tematu żalu i straty, brutalnie szczerze analizując własne doświadczenia związane z uzależnieniem i odwykiem. W przeciwieństwie do Kitchen Sink, album „Filthy Underneath” jest promowany szeroką trasą koncertową promującą nowy album, zarówno jako headliner (w salach koncertowych i licznych koncertach w sklepach), jak i jako support przed takimi artystami jak Depeche Mode, a później w tym roku Elbow w Ludlow Castle.

W wywiadzie Johna Freemana dla The Quietus podkreślono, że „zdrowie psychiczne jest dla Shah niezwykle ważną kwestią”. Shah cierpi na endometriozę.Jest muzułmanką i o swojej karierze muzycznej powiedziała: „[jeśli] inspiruje to jakąkolwiek młodą muzułmankę do chwycenia za gitarę i zagrania piosenki, to wspaniale”. Jest w separacji z filmowcem Matthewem Cumminsem. Para wcześniej mieszkała razem w Ramsgate w hrabstwie Kent. Po śmierci matki z powodu raka w sierpniu 2020 roku u Shah rozwinął się zespół stresu pourazowego (PTSD). Zmagała się z uzależnieniem i próbowała popełnić samobójstwo około Wielkanocy 2022 roku, zanim przeniosła się na dwa miesiące do ośrodka odwykowego. Shah obecnie mieszka w Newcastle.

W listopadzie 2019 roku, wraz z 34 innymi muzykami, Shah podpisała list poparcia dla lidera Partii Pracy Jeremy'ego Corbyna w wyborach powszechnych w Wielkiej Brytanii w 2019 roku, wzywając do zakończenia polityki oszczędności. W 2020 roku wyraziła poparcie dla nowo wybranego lidera Partii Pracy Keira Starmera. We wrześniu 2025 roku Shah dołączyła do bojkotu „No Music For Genocide”, aby zablokować geograficznie dostęp do jej muzyki na platformach streamingowych w Izraelu w ramach protestu przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fast Food	Nadine Shah	04.2015	48[1]	-	Apollo AMB 1506	[produced by Ben Hillier]
Holiday Destination	Nadine Shah	09.2017	71[1]	-	1965 OLIVE 1033	[produced by Ben Hillier]
Kitchen Sink	Nadine Shah	07.2020	29[1]	-	Infectious Music 4050538600926	[produced by Ben Hillier]
Filthy Underneath	Nadine Shah	03.2024	25[1]	-	EMI North EMINCD 1	[produced by Ben Hillier]

poniedziałek, 16 marca 2026

Sam Fender

Pochodzący z Newcastle Sam Fender łączy żywiołowy, melodyjny indie rock z sercem
piosenkarza i autora tekstów oraz zaangażowanymi społecznie tekstami. Pod koniec 2017 roku zdobył uznanie w Wielkiej Brytanii, pojawiając się na prestiżowej liście BBC Sound of 2018, a następnie podpisując kontrakt z wytwórnią Polydor Records. Fender odniósł ogromny sukces swoimi dwoma pierwszymi albumami, „Hypersonic Missiles” z 2019 roku i „Seventeen Going Under” z 2021 roku, zdobywając oba na szczycie brytyjskiej listy przebojów i zdobywając nagrodę Brit Award dla najlepszego artysty alternatywnego w 2022 roku. Podczas gdy ten drugi album był inspirowany jego własnym dzieciństwem, w „People Watching” z 2025 roku sięgnął po życie zwykłych ludzi, który również dotarł do pierwszego miejsca na listach przebojów.

Urodzony i wychowany w North Shields, niedaleko Newcastle, Fender pochodził z muzykalnej rodziny, której starszy brat i ojciec grali lokalnie. Po występach w lokalnych klubach, został odkryty przez menedżera Bena Howarda, który pomógł utorować drogę debiutanckiemu singlowi Fendera, „Play God”. Nastrojowy w tonie i zaangażowany społecznie, utwór doczekał się dwóch kolejnych singli, „Greasy Spoon” i „Millennial”, zanim BBC nadało Fenderowi tytuł, wraz z takimi artystami jak Sigrid i Lewis Capaldi, na listę Sound of 2018. Następnie odbyły się trasy koncertowe z Hozierem i Catfish and the Bottlemen, a także single z 2018 roku, takie jak „Leave Fast” i „That Sound”, które później znalazły się na jego EP-ce „Dead Boys”, wydanej przez Polydor w listopadzie tego samego roku.

Na początku 2019 roku Fender wszedł do własnego studia, aby nagrać swój debiutancki album z przyjacielem i producentem Bramwellem Bronte. Zdobył nagrodę Critics' Choice na Brit Awards i zadebiutował w amerykańskiej telewizji w programie Jimmy Kimmel Live! Zanim Interscope/Polydor wydały album „Hypersonic Missiles” we wrześniu 2019 roku, debiutancki album dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów w Wielkiej Brytanii, dotarł do Top 20 w Niemczech i wspiął się na 12. miejsce na liście Billboard Heatseekers. W 2021 roku ukazał się album „Seventeen Going Under”, który w krótkim czasie nawiązywał do jego dorastania i dorastania w North Shields. Album, który okazał się sukcesem komercyjnym i krytycznym, zapewnił Fenderowi drugi z rzędu numer jeden, a artysta zdobył dwie nagrody NME Awards w 2022 roku, a także nagrodę Brit Award dla najlepszego artysty rockowego/alternatywnego, co doprowadziło do wydania rozszerzonej edycji deluxe z licznymi utworami na żywo jeszcze w tym samym roku.

Fender skierował swoją uwagę na pisanie piosenek w szerszym kontekście, skupiając się na życiu zwykłych ludzi. Współprodukowany przez Fendera, Adama Granduciela z War on Drugs, Markusa Dravsa (Coldplay, Kings of Leon) oraz wieloletnich kolegów z zespołu Fender, Deana Thompsona i Joe Atkinsona, album People Watching w lutym 2025 roku, ponownie zdobywając szczyty brytyjskich list przebojów. Kilka miesięcy później artysta wznowił jeden z utworów, „Rein Me In”, w duecie z Olivią Dean. Ta wersja, wraz z utworem „Talk to You” z udziałem Eltona Johna, znalazła się na deluxe'owej edycji albumu People Watching, która ukazała się w grudniu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Play God / Greasy Spoon	Sam Fender	03.2019	89[5]	-	Sam Fender GBKPL 1778702	[platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Hypersonic Missiles	Sam Fender	05.2019	48[11]	-	Polydor GBUM 71900673	[2x-platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Will We Talk?	Sam Fender	08.2019	43[9]	-	Polydor GBUM 71901021	[2x-platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte,Rich Costey]
The Borders	Sam Fender	09.2019	59[4]	-	Polydor GBUM 71901016	[platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Seventeen Going Under	Sam Fender	07.2021	3[102]	-	Polydor GBUM 72103036	[4x-platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Get You Down	Sam Fender	09.2021	48[4]	-	Polydor GBUM 72103038	[gold-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Spit of You	Sam Fender	10.2021	41[10]	-	Polydor GBUM 72103040	[platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Getting Started	Sam Fender	07.2022	47[17]	-	Polydor GBUM 72103035	[platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Alright	Sam Fender	07.2022	61[1]	-	Polydor GBUM 72103389	[silver-US]
Wild Grey Ocean	Sam Fender	11.2022	71[2]	-	Polydor GBUV 72201581	[written by Sam Fender]
Homesick	Noah Kahan and Sam Fender	02.2024	5[9]	-	Polydor/Republic USUM 72400057	[platinum-UK][written by Noah Kahan][produced by Noah Kahan Gabe Simon]
People Watching	Sam Fender	11.2024	4[43]	-	Polydor GBUV 72401938	[platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Sam Fender, Adam Granduciel ,Joe Atkinson, Dean Thompson]
Wild Long Lie	Sam Fender	02.2025	94[1]	-	Polydor GBUM 72403261	[written by Sam Fender][produced by Sam Fender,Joe Atkinson,Dean Thompson]
Arm's Length	Sam Fender	02.2025	14[9]	-	Polydor GBUM 72403254	[silver-UK][written by Sam Fender][produced by Sam Fender, Adam Granduciel, Markus Dravs, Joe Atkinson, Dean Thompson]
Remember My Name	Sam Fender	02.2025	48[1]	-	Polydor GBUM 72405599	[written by Sam Fender][produced by Sam Fender,Markus Dravs]
Little Bit Closer	Sam Fender	03.2025	24[4]	-	Polydor GBUM 72403255	[written by Sam Fender][produced by Sam Fender,Markus Dravs]
Tyrants	Sam Fender	05.2025	78[1]	-	Polydor GBUM 72403269	-
Rein Me In	Sam Fender and Olivia Dean	06.2025	1[3][39]	-	Polydor GBUM 72500790	[platinum-UK][written by Sam Fender,Olivia Dean][produced by Sam Fender]
Talk to You	Sam Fender Elton John	10.2025	20[4]	-	Polydor GBUM 72505533	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hypersonic Missiles	Sam Fender	09.2019	1[1][134]	-	Polydor 7742875	[platinum-UK][produced by Bramwell Bronte,Rich Costey,Sam Fender]
Seventeen Going Under	Sam Fender	10.2021	1[1][104]	-	Polydor 3834451	[platinum-UK][produced by Bramwell Bronte]
Live from Finsbury Park	Sam Fender	12.2022	17[1]	-	Polydor 4841870	-
People Watching	Sam Fender	03.2025	1[1][55]	-	Polydor 5550313	[platinum-UK][produced by Adam Granduciel,Markus Dravs,Sam Fender,Dean Thompson,Joe Atkinson]
Me and the Dog	Sam Fender	04.2025	14[1]	-	Polydor 7538532	-