Z archiwum...rocka : Indie rock

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Indie rock. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 16 grudnia 2025

3 Colours Red

3 Colours Red to zepół założony przez dwóch muzyków znających się ze sobą poprzez pocztę
internetową,która służyła im jako medium w tworzeniu muzycznych projektów.Jednym z nich jest mózg zespołu Pete Vuckovick grający na gitarze basowej w wielu zespołach wcześniej,a drugim gitarzysta Chris McCormack.
Do spotkania tych dwoje doszło w Londynie po tym jak doszli do wniosku ,że należy urzeczywistnić swoje zamierzenia.Pozostali dwaj członkowie ansamblu to;Keith Baxter -perkusja i Ben Harding-gitara.Mając ustabilizowany skład,z muzykami o dużym doświadczeniu [Harding grał wcześniej w Senseless Things] pełni entuzjazmu wkroczyli na scenę brit popu.Błyskawicznie zaistnieli na lokalnej scenie za sprawą singla "This is my Hollywood".

Otwierali koncerty Iggy Popa i reaktywowanych Sex Pistols co przyniosło im uznanie w środowisku muzycznym.Punktem zwrotnym w ich karierze był kontrakt z wytwórnią Creation,stajnią talentów brytyjskiego rocka,po tym jak zwrócili na siebie uwagę legendy tej wytwórni-Alana McGee.
Następnym wydawnictwem zespołu był album "Pure",który trafił do Top 20 brytyjskiej listy albumów,a zespół znalazł się w centrum uwagi śmiertelnie znudzonej prasy brytyjskiej.Zespół nie dał się ponieść niespodziewanej fali popularności,grając jako suport Busha i występując w mediach.Praktycznie nieustające pasmo koncertów pozwoliło im okrzepnąć.Nowy producent ich płyt,Dave Eringa ,znany ze współpracy z Manic Street Preachers urozmaicił ich brzmienie,wnosząc elementy twardszego soundu widocznego na EP-ce "Paralyze" wydanej w końcu 1998r.

W tym samym okresie wydają swoją drugą płytę długogrającą "Revolt".Otwierają też koncerty Marilyn Manson w Europie i grają trasę z Silverchair w Stanach Zjednoczonych w 1999r.

W 2002 roku Vuckovic i McCormack pogodzili się i reaktywowali zespół z oryginalnym perkusistą Keithem Baxterem. Ben Harding miał już wtedy za sobą karierę w PR-ze i został zastąpiony przez Paula Granta (ex-Pornstar). Nowy skład podpisał kontrakt z Mighty Atom Records i Sanctuary Management i nagrał album „The Union of Souls” z producentem Joe Gibbem (Funeral for a Friend/Million Dead) w 2004 roku, który spotkał się z uznaniem krytyków, ale nie odniósł sukcesu komercyjnego. Utwory „Repeat To Fade” i „The World is Yours”, pochodzące z albumu, zostały wydane jako single, a zespół odbył trasę koncertową po Europie i Japonii z niemieckimi zespołami Die Toten Hosen i The Donots, a także kilka tras koncertowych i festiwali w Wielkiej Brytanii, w tym pierwszy festiwal Download.

W połowie 2005 roku wytwórnia Sanctuary Records wydała podwójny album „If You Ain't Got a Weapon...”, zawierający single i strony B utworów zespołu z okresu Creation, z okładką napisaną przez Vuckovica. Wydano również DVD z koncertem w Islington Academy w 2004 roku, a następnie album koncertowy „Nuclear Holiday” z tego samego koncertu. Zespół rozpadł się ponownie we wrześniu 2005 roku po pożegnalnej trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii z The Yo-Yos, po tym jak został porzucony przez Sanctuary Records, rozczarowującej sprzedaży trzeciego albumu i utrzymujących się różnicach zdań między Vuckovicem a McCormackiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nuclear holiday	3 Colour Red	01.1997	22[2]	-	Creation CRE 250	[written by McCormack, Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Sixry mile smile	3 Colour Red	03.1997	20[3]	-	Creation CRE 254	[written by McCormack, Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Pure	3 Colour Red	04.1997	28[2]	-	Creation CRE 265	[written by Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Copper girl	3 Colour Red	06.1997	30[2]	-	Creation CRE 270	[written by Vuckovic][produced by Terry Thomas]
This is my Hollywood	3 Colour Red	10.1997	48[2]	-	Creation CRE 277	[written by Chris McCormack, Pete Vuckovic][produced by Terry Thomas]
Beautiful day	3 Colour Red	01.1999	11[6]	-	Creation CRE 308	[written by Pete Vuckovic][produced by Dave Eringa]
This is my time	3 Colour Red	05.1999	36[2]	-	Creation CRE 313	[written by Pete Vuckovic][produced by Dave Eringa]
Repeat To Fade	3 Colour Red	06.2003	97[1]	-	Mighty Atom MTY 344	[written by Pete Vuckovic,Chris McCormack][produced by Chris Sheldon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pure	3 Colour Red	05.1997	16[3]		Creation CRELP 208	[produced by Terry Thomas]
Revolt	3 Colour Red	02.1999	17[2]		Creation CRELP 277	[produced by Dave Eringa, John Smith]

środa, 12 listopada 2025

Vampire Weekend

Łącząc znany indie rock z afro-popem, ska, hip-hopem, popem lat 80-tych i wieloma innymi
gatunkami, Vampire Weekend pomógł zdefiniować brzmienie indie od lat 2000. Po ugruntowaniu podwalin swojego żywiołowego, literackiego stylu albumem Vampire Weekend z 2008 roku, szybko stali się ulubieńcami blogów muzycznych i zespołem, który znalazł się na szczycie list przebojów: są pierwszym zespołem indie, którego dwa kolejne albumy ("Contra" z 2010 roku i "Modern Vampires of the City" z 2013 roku, ich pierwszy album nagrodzony Grammy) znalazły się na pierwszym miejscu listy Billboard 200.

Na każdym ze swoich albumów Vampire Weekend uzupełniali swoje charakterystyczne brzmienie o stale ewoluujące brzmienia i pomysły. W swoich szeroko otwartych rozważaniach o złożoności życia codziennego w XXI wieku na płycie „Father of the Bride” z 2019 roku połączyli jam-rock i psychodeliczny soul, a w albumie „Only God Was Above Us” z 2024 roku przelali wspomnienia z minionego Nowego Jorku na gęsto warstwowe refleksje. Wokalista/gitarzysta Ezra Koenig, perkusista Chris Baio, multiinstrumentalista Rostam Batmanglij i basista Chris Tomson poznali się, kończąc studia na Uniwersytecie Columbia.

Zespół Vampire Weekend powstał na początku 2006 roku z hiphopowego projektu Koeniga i Tomsona „L'Homme Run”. Nazwa zespołu pochodzi od krótkometrażowego filmu, nad którym Koenig pracował latem między pierwszym a drugim rokiem studiów. Zespół rozpoczął działalność od koncertów w uniwersyteckich stowarzyszeniach literackich i na imprezach. W następnym roku wydali własnym nakładem EP-kę o tym samym tytule, a także singiel „Mansard Roof” w Abeano Records oraz singiel „A-Punk/Cape Cod Kwassa Kwassa” w Free News Projects. Pochwały na blogach muzycznych zaowocowały kilkoma występami na tegorocznym CMJ Music Marathon, a wkrótce potem Vampire Weekend podpisał kontrakt z XL Recordings.

Wytwórnia wznowiła album „Mansard Roof”, a grupa rozpoczęła nagrywanie debiutanckiego albumu w różnych miejscach - od stodoły, przez apartamenty członków zespołu, po studio Tree Fort na Brooklynie. Ukazujący się w styczniu 2008 roku album Vampire Weekend był jednym z najpopularniejszych wydawnictw indie roku, debiutując w pierwszej dwudziestce list przebojów w USA i Wielkiej Brytanii, a ostatecznie zdobywając status platynowej płyty w obu krajach; W międzyczasie single „A-Punk” i „Oxford Comma” również znalazły się na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Zespół koncertował przez prawie dwa lata, a Batmanglij zebrał dodatkowe pochwały, wydając album z Discovery, swoim electro-projektem z Wesem Milesem z Ra Ra Riot.

W tym czasie Vampire Weekend powrócił do studia, aby nagrać swój drugi album, Contra, który ukazał się w styczniu 2010 roku. Z singlami „Horchata” i „Cousins”, album zadebiutował na szczycie listy Billboard 200 i zdobył nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej. Contra uzyskała status Złotej Płyty w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii, a także status Diamentowej Płyty za sprzedaż w całej Europie. Pod koniec 2011 roku zespół wrócił do studia, aby nagrać swój trzeci longplay z Arielem Rechtshaidem, który współprodukował album z Batmanglijem. Grupa napisała i nagrała album w nowojorskich studiach SlowDeath, hollywoodzkich Vox Recording Studios oraz nowojorskim apartamencie Batmanglija. Opisywany przez Koeniga jako mroczniejszy, bardziej organiczny zestaw utworów, album „Modern Vampires of the City” ukazał się w maju 2013 roku. Podobnie jak „Contra”, album zadebiutował na szczycie listy Billboard 200 - czyniąc Vampire Weekend pierwszym zespołem rockowym niezależnej wytwórni, który z dwoma kolejnymi albumami znalazł się na pierwszym miejscu list przebojów- a także zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy Album Alternatywny” w 2014 roku. Podobnie jak jego poprzednik, „Modern Vampires of the City” uzyskał status Złotej Płyty w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Kanadzie.

Na początku 2016 roku Batmanglij ogłosił, że odchodzi z Vampire Weekend, ale zamierza nadal z nimi grać. W tym samym roku zespół rozpoczął pracę nad swoim czwartym albumem, współpracując z takimi artystami jak Rechtshaid, Justin Meldal-Johnsen, Danielle Haim i Dave Longstreth z Dirty Projectors. Na początku 2019 roku Vampire Weekend wydał kilka par utworów, w tym lutowe „Harmony Hall” i „2021”, przed majowym wydaniem podwójnego albumu „Father of the Bride” nakładem wytwórni Columbia Records, Spring Snow. Płyta znalazła się na szczycie listy Billboard 200 i otrzymała nominacje do nagród Grammy 2020 w kategoriach Album Roku i Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej. Zespół zlecił saksofoniście jazzowemu Samowi Gendelowi i zespołowi Goose stworzenie epickich, zupełnie nowych wersji utworu „2021” z albumu „Father of the Bride”. Powstały w ten sposób album „40:42” ukazał się, jak na ironię, w 2021 roku. Znalazł się na szczycie listy Billboard 200 i otrzymał nominacje do nagrody Grammy 2020 w kategoriach Album Roku i Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej, zwyciężając w tej drugiej kategorii. Zespół Vampire Weekend zlecił saksofoniście jazzowemu Samowi Gendelowi i zespołowi Goose stworzenie reinterpretacji utworu „2021” z repertuaru zespołu Father of the Bride, każda o długości dwudziestu minut i dwudziestu jeden sekund; w rezultacie powstał utwór o długości 40:42, który ukazał się, jak na ironię, w 2021 roku. Podczas gdy zespół pracował nad kolejnym albumem, wydał winylowe wersje koncertów Father of the Bride jako Frog on the Bass Drum Vol. 1 i Frog on the Bass Drum Vol. 2.

Album Only God Was Above Us, który ukazał się w maju 2023 roku, został wyprodukowany wspólnie przez Koeniga i Rechtshaida i przywołuje wspomnienia Nowego Jorku z końca lat 90-tych i początku XXI wieku wraz z jego hałaśliwym eksperymentalnym popem.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A-Punk	Vampire Weekend	02.2008	55[21]	106[2]	Abeano MIUCT 8637	[platinum-US][2x-platinum-UK][written by Vampire Weekend, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij]
Oxford Comma	Vampire Weekend	05.2008	38[11]	-	Abeano MIUCT 8644	[silver-UK][written by Vampire Weekend, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij]
Cape Cod Kwassa Kwassa	Vampire Weekend	08.2008	178	-	XL Recordings	[gold-US][written by Vampire Weekend, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij]
Horchata	Vampire Weekend	01.2010	-	102[1]	XL Recordings MIUCT 8643	[written by Chris Baio ,Rostam Batmanglij, Ezra Koenig, Christopher Tomson][produced by Rostam Batmanglij]
Cousins	Vampire Weekend	01.2010	3[8]	106[2]	XL Recordings XLS 473	[written by Chris Baio, Rostam Batmanglij, Ezra Koenig, Christopher Tomson][produced by Rostam Batmanglij]
Giving Up the Gun	Vampire Weekend	03.2010	172	-	XL Recordings MIUCT 8641	[written by Chris Baio, Rostam Batmanglij, Ezra Koenig, Christopher Tomson][produced by Rostam Batmanglij]
Holiday	Vampire Weekend	01.2011	158	125[1]	XL Recordings MIUCT 8642	[written by Chris Baio, Rostam Batmanglij, Ezra Koenig, Christopher Tomson][produced by Rostam Batmanglij]
White Sky	Vampire Weekend	08.2010	78[1]	-	XL Recordings CATCO 165919693	[written by Chris Baio, Rostam Batmanglij, Ezra Koenig, Christopher Tomson][produced by Rostam Batmanglij]
Diane Young / Step	Vampire Weekend	05.2013	50[5]	119[1]	XL Recordings GBBKS 1300008	[gold-US][written by Rostam Batmanglij, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij,Ariel Rechtshaid]
Unbelievers	Vampire Weekend	05.1991	158	106[2]	XL Recordings GBBKS 1300002	[written by Rostam Batmanglij, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij,Ariel Rechtshaid]
Diane Young / Step	Vampire Weekend	05.2013	50[5]	119[1]	XL Recordings GBBKS 1300008	[gold-US][written by Rostam Batmanglij, Ezra Koenig][produced by Rostam Batmanglij,Ariel Rechtshaid]
This Life/Unbearably White	Vampire Weekend	05.2019	50[5]	-	Columbia USSM 11900141	[gold-US][silver-UK][written by Ezra Koenig, Makonnen Sheran, Mark Ronson][produced by Rostam Batmanglij,Ariel Rechtshaid,Dave Macklovitch]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Vampire Weekend	Vampire Weekend	02.2008	15[55]	17[53]	XL Recordings XLCD 318	[platinum-US][platinum-UK][produced by Rostam Batmanglij]
Contra	Vampire Weekend	01.2010	3[39]	1[1][49]	XL Recordings XLCD 429	[gold-US][gold-UK][produced by Rostam Batmanglij]
Modern Vampires of the City	Vampire Weekend	05.2010	3[23]	1[1][55]	XL Recordings XLCD 556	[gold-US][gold-UK][produced by Rostam Batmanglij,j Ariel Rechtshaid]
iTunes Session (EP)	Vampire Weekend	01.2011	-	171[1]	XL Recordings	-
Father of the Bride	Vampire Weekend	05.2019	2[7]	1[1][8]	Columbia 19075947362	[gold-US][silver-UK][produced by Ariel Rechtshaid, Ezra Koenig, BloodPop, DJ Dahi ,Rostam Batmanglij]
Only God Was Above Us	Vampire Weekend	04.2024	11[1]	17[53]	Columbia 19658886892	[produced by Ariel Rechtshaid, Ezra Koenig, Rostam Batmanglij, Chris Tomson]

wtorek, 11 listopada 2025

Veils

Pod wodzą enigmatycznego frontmana Finna Andrewsa, Veils zbudowali swoją reputację na
połączeniu kapryśnego, magicznego brzmienia i soulowego rockowego pisania piosenek. Urodzony w Anglii, a wychowany w Nowej Zelandii Andrews był jeszcze nastolatkiem, gdy podpisał kontrakt z Rough Trade i poprowadził Veils przez trzy albumy w ciągu pierwszej dekady ich istnienia, w tym przełomowy album z 2006 roku „Nux Vomica”. Na scenie zaprezentowali się z żywiołowymi koncertami, podczas gdy w studiu muzyka zespołu stawała się coraz bardziej nastrojowa i głęboka, co zaowocowało znaczącymi występami w filmach i telewizji u takich twórców jak Tim Burton i David Lynch.

Po albumie „Total Depravity” z 2016 roku, Andrews wydał solowy album i kontynuował samotną trasę koncertową. Zmagając się z kontuzją i szeregiem życiowych zmian, ponownie zwołał Veils na podwójny album z 2023 roku „…And Out of the Void Came Love” oraz z 2025 roku „Asphodels”.

Syn byłego członka XTC i Shriekback, Barry'ego Andrewsa, Finn Andrews urodził się w Londynie, ale dorastał w Nowej Zelandii. Zanurzony w muzyce praktycznie przez całe życie, Andrews pojawił się na folkowej scenie Auckland, grając w lokalnych zespołach i pisząc wiele utworów, które znalazły się na pierwszym albumie jego zespołu. Zainteresowanie wytwórni brytyjskiej skłoniło go do powrotu do Londynu w 2001 roku i tam założył pierwszą wcielenie Veils. Wspierani przez Geoffa Travisa z Rough Trade, szybko podpisali kontrakt z wytwórnią Blanco y Negro i wydali kilka singli w ciągu kolejnych dwóch lat.

Kreatywne tarcia między Travisem a firmą macierzystą Blanco y Negro, Warner Bros., doprowadziły do przeniesienia Veils do Rough Trade na debiut w 2004 roku. Płyta The Runaway Found, wyprodukowana przez Bernarda Butlera z Suede, zyskała uznanie krytyków po premierze, choć nieporozumienia z ówczesnymi kolegami z zespołu skłoniły Andrewsa do rozwiązania pierwotnego składu. Choć przez lata zmieniali się członkowie Veils, spójna sekcja rytmiczna uformowała się wokół nowozelandzkiej basistki Sophii Burn i angielskiego perkusisty Henninga Dietza, który po raz pierwszy pojawił się na albumie Nux Vomica z 2006 roku. Nagrany w Los Angeles przez producenta Nicka Cave'a, Nicka Launaya, album charakteryzował się bardziej nastrojowym, dynamicznym brzmieniem, wspomaganym przez sekcje smyczkowe i późnonocną patynę, która stała się znakiem rozpoznawczym Veils.

Po długiej trasie koncertowej, przed wydaniem w 2009 roku albumu Sun Gangs, trzeciego i ostatniego albumu Rough Trade, zespół odbył długą trasę koncertową. Na potrzeby kolejnego albumu, EP-ki „Troubles of the Brain” z 2011 roku, zespół założył własną wytwórnię Pitch Beast, która wydała również ich czwarty album „Time Stays, We Go” oraz EP-kę koncertową zarejestrowaną w Abbey Road Studios, oba w 2013 roku. Kinowe brzmienie zespołu zaowocowało kilkoma filmami, w tym utworem „Another Night on Earth” w filmie Tima Burtona „Frankenweenie”.

Wkraczając w mroczniejszą przestrzeń dźwiękową, The Veils eksperymentowali na swoim piątym albumie, współpracując z producentami El-P, Adamem Greenspanem i Deanem Hurleyem. Pełen ponurych tematów i niesamowitych detali album „Total Depravity” z 2016 roku ukazał się nakładem wytwórni Nettwerk i zaowocował występem Andrewsa w odcinku wznowionego serialu „Twin Peaks” Davida Lyncha z 2017 roku. Po tym wydarzeniu wokalista i autor tekstów spróbował swoich sił w nagraniu solowego albumu, wydając na początku 2019 roku „One Piece at a Time”.

Podczas trasy koncertowej promującej jego solowy album, rozentuzjazmowany Andrews złamał nadgarstek podczas występu i zmagał się z kontuzją do końca trasy, dodatkowo uszkadzając złamanie. Trudna rekonwalescencja zbiegła się z kwarantanną związaną z pandemią w 2020 roku, podczas której Andrews próbował pisać nowe piosenki, używając tylko jednej ręki. Po serii niepowodzeń i narodzinach córki, przebił się, tworząc nadmiar nowego materiału o bardziej optymistycznym tonie. Reaktywując Veils, on i producent Tom Healy podzielili swoje wysiłki na dwie części, tworząc podwójny album z 2023 roku „…And Out of the Void Came Love”. Album „Asphodels” z 2025 roku został nagrany na żywo w Roundhead Studios w Auckland i zawierał aranżacje smyczkowe Victorii Kelly.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Guiding Light	Veils	08.2003	81[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 111	[written by Finn Andrews][produced by Bernard Butler]
The Wild Son	Veils	02.2004	74[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 154	[written by Finn Andrews][produced by Bernard Butler,The Veils]
The Tide That Left and Never Came Back	Veils	06.2004	63[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 164	[written by Finn Andrews][produced by Bernard Butler,The Veils]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	N.Zel	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Runaway Found	Veils	02.2004	-	-	Rough Trade RTRADECD 135	[produced by Matthew Ollivier,Bernard Butler, Ken Nelson]
Nux Vomica	Veils	09.2006	34[2]	-	Rough Trade RTRADECD 235	[produced by Nick Launay]
Sun Gangs	Veils	04.2009	26[3]	-	Rough Trade RTRADECD 382	[produced by Graham Sutton, Bernard Butler]
Time Stays, We Go	Veils	04.2013	21[2]	-	Pitch Beast PITCD 003	[produced by Finn Andrews, Adam Greenspan]
Total Depravity	Veils	08.2016	17[1]	-	Nettwerk 311082	[produced by El-P,Adam "Atom" Greenspan,Dean Hurley]
…And Out of the Void Came Love	Veils	03.2023	13[1]	-	Ba Da Bing! BING 186	[produced by Tom Healy]
Asphodels	Veils	01.2025	30[1]	-	V2 VVNLLP 5008	[produced by Finn Andrews]

niedziela, 26 października 2025

Von Bondies

Von Bondies to amerykański zespół rockowy założony w 1997 roku. Przełomowy album zespołu, Pawn Shoppe Heart, ukazał się w 2004 roku i zawiera single „C'mon C'mon” i „Tell Me What You See”. Von Bondies byli headlinerami tras koncertowych po Wielkiej Brytanii/Europie, Australii i Stanach Zjednoczonych, grając z takimi zespołami supportującymi jak The Kills, Kasabian, Franz Ferdinand, Modey Lemon, SSM, The Subways, The Stills, Hot Panda i The Donnas. Wystąpili również w programach Late Show z Davidem Lettermanem, Last Call z Carsonem Daly oraz CD:UK. Zespół rozpadł się w lipcu 2011 roku.

Zespół reaktywował się w 2020 roku i planował trasę koncertową z reaktywacją,
ale plany te musiały zostać porzucone z powodu pandemii COVID-19. Członkowie zespołu zaangażowali się od tego czasu w inne projekty muzyczne.

W 1997 roku Jason Stollsteimer i Marcie Bolen uczestniczyli w koncercie The Cramps i japońskiego zespołu garażowego Guitar Wolf. W tym czasie Stollsteimer pracował jako barman w kręgielni, a Marcie jako fryzjerka. Występ zainspirował ich do założenia własnego zespołu Baby Killers, który koncertował z innymi zespołami z Detroit: The Detroit Cobras, The Go i The White Stripes. Po zatrudnieniu Dona Bluma na perkusji i Lauren Wilcox na basie, zespół zmienił nazwę na The Von Bondies. Przełom nastąpił, gdy zespół zagrał koncert sylwestrowy w Detroit w stanie Michigan w 2000 roku. Na koncercie obecny był Long Gone John, właściciel wytwórni Sympathy for the Record Industry.

Doprowadziło to kwartet do nagrania singli „It Came from Japan”, będącego hołdem dla Guitar Wolf, oraz „Nite Train”. Jack White wyprodukował debiutancki album Von Bondies, „Lack of Communication”, pod koniec 2001 roku.Nagranie zajęło trzy dni, podobnie jak w przypadku albumu koncertowego.Album został wydany w Stanach Zjednoczonych przez Sympathy for the Record Industry, a w Wielkiej Brytanii przez Sweet Nothing Records. Ukrytym utworem bonusowym był cover utworu Sama Cooke’a „Bring It On Home to Me” z Bolen na wokalu.

Von Bondies ostatecznie podpisali kontrakt z wytwórnią Sire i rozpoczęli pracę nad swoim drugim albumem. W czerwcu 2003 roku ukazał się „Raw and Rare (Dim Mak)”, zbiór nagrań BBC z lat 2001 i 2002, a także kilka rave'owych utworów nagranych w detroickim Lager House. Tego lata zespół zagrał triumfalny koncert w rodzinnym mieście z reaktywowanym The Stooges, przygotowując się do wydania wyprodukowanego przez Jerry'ego Harrisona albumu „Pawn Shoppe Heart”, który ukazał się na początku 2004 roku. Jesienią Smith opuścił zespół; Yasmine Smith (niespokrewniona z nią) przejęła obowiązki basistki. Smith i Bolen opuścili grupę w 2006 roku, a Stollsteimer i Blum zatrudnili wokalistkę/gitarzystkę/klawiszowiec Alicię Gbur (również z Nice Device) oraz gitarzystę Matta Lanoo podczas trasy koncertowej trwającej od jesieni 2007 do wiosny 2008 roku. Basistka/wokalistka Leann Banks i gitarzystka/wokalistka Christy Hunt uzupełniły skład Von Bondies przed nagraniem trzeciego albumu zespołu, Love Hate and Then There's You, który ukazał się nakładem wytwórni Majordomo na początku 2009 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
C' mon c' mon	Von Bondies	02.2004	21[2]	-	Sire W 635	[written by Jason Stollsteimer][produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer]
Tell me what you see	Von Bondies	05.2004	43[1]	-	Sire W 639	[written by Jason Stollsteimer][produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pawn shoppe heart	Von Bondies	02.2004	36[3]	197[1]	Sire 9362485492	[produced by Jerry Harrison/Jason Stollsteimer/Jim Diamond]

poniedziałek, 13 października 2025

Mitski

Wokalistka i autorka tekstów, znana zarówno ze szczerych tekstów, jak i chwytliwej, choć zmiennego
brzmienia indie rocka, Mitski to skrót od Mitski Miyawaki. Kiedyś studiowała muzykę, a jej dwie pierwsze płyty były projektami szkolnymi. Jej debiutancki album, bardziej emocjonalny „Bury Me at Makeout Creek”, ukazał się w 2014 roku, kiedy po raz pierwszy sięgnęła po gitarę. Wędrowne dzieciństwo Mitski oraz tematyka tożsamości i przynależności były obecne w tym albumie i utworach takich jak „Your Best American Girl”, hit streamingowy z jej albumu „Puberty 2” z 2016 roku. Ten ostatni album znalazł się w pierwszej dwudziestce jej debiutów na listach przebojów niezależnych i alternatywnych Billboardu.

Po raz pierwszy znalazła się na liście Billboard 200 dzięki albumowi „Be the Cowboy” z 2018 roku. Zarówno melancholijne, jak i motywujące utwory Laurel Hell, która w 2022 roku znalazła się w pierwszej piątce listy przebojów, postawiły na bardziej eleganckie brzmienie, nawiązujące do popu lat 80-tych. W kolejnym roku dokonała zwrotu w kwestii akompaniamentu na akustycznym i country'owym albumie „The Land Is Inhospitable And So Are We”, na którym w niektórych utworach wykorzystano orkiestrę i chór. Album ten zaowocował międzynarodowym przebojem „My Love Mine All Mine” z listy Top 40.

Urodzona w Japonii, z ojca Amerykanina i matki Japonki, Miyawaki dorastała, podróżując między co najmniej 13 krajami na wielu kontynentach, zanim ostatecznie osiedliła się w Nowym Jorku na studia. Zaczęła pisać piosenki wkrótce po ukończeniu szkoły średniej w Turcji (jej najwcześniejsza ukończona piosenka, „Bag of Bones”, pojawiła się na jej pierwszym albumie). Po zapisaniu się do nowojorskiego Hunter College, aby studiować film, postanowiła zająć się muzyką i przeniosła się do SUNY Purchase. To właśnie tam Mitski nagrała swoje dwie pierwsze płyty: „LUSH” z 2012 roku, oparty na fortepianie, oraz „Retired from Sad, New Career in Business” z 2013 roku, będące jej projektami w szkole średniej. Drugi album był ambitny i wykorzystał 60-osobową orkiestrę studencką. Projekty, w połączeniu z ukończeniem studiów i pracą poza pracą, wyczerpały Mitski, co miało duży wpływ na album „Bury Me at Makeout Creek”. W przeciwieństwie do jej poprzednich albumów, ten został nagrany głównie w prowizorycznych domowych studiach z przyjaciółmi. Stanowił on również odejście od klasycznego fortepianu, zastępując go surową, impulsywną gitarą.

Album „Bury Me at Makeout Creek” został wydany nakładem Double Double Whammy w 2014 roku. Pod koniec 2015 roku Mitski podpisała kontrakt z niezależną wytwórnią Dead Oceans, która w czerwcu 2016 roku wydała „Puberty 2”. Album, zawierający hit streamingowy „Your Best American Girl”, był promowany trasą koncertową po Ameryce Północnej i Europie, która rozpoczęła się na festiwalu SXSW w Austin w Teksasie. „Puberty 2” spotkało się z szerokim uznaniem krytyków, plasując się w pierwszej 25-tce list przebojów roku takich czasopism jak „Rolling Stone”, „SPIN” i „Entertainment Weekly”. Album odniósł również sukces komercyjny, lądując na listach przebojów Billboardu z muzyką alternatywną, rockiem, muzyką niezależną i listach przebojów Heatseekers.

W 2018 roku ukazał się jej trzeci album z rzędu z producentem Patrickiem Hylandem, „Be the Cowboy”. Mniej osobisty niż „Puberty 2”, album eksplorował domatorską osobowość kobiety z wciąż intymnym i burzliwym podejściem. Album ten nie tylko dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów „Alternative, rock i muzyka niezależna” Billboardu, ale osiągnął 52. miejsce na liście Billboard 200. „Be the Cowboy” znalazł się również w pierwszej setce list przebojów w Kanadzie, Wielkiej Brytanii i Irlandii. Po intensywnych trasach koncertowych, które zakończyły dekadę, Mitski zmieniła bieg, pisząc ścieżkę dźwiękową (i piosenki) do powieści graficznej „This Is Where We Fall”. Kaseta wydana przez Z2 Comics została dołączona do powieści w połowie 2021 roku. W międzyczasie Mitski skomponowała utwór „Cop Car” do ścieżki dźwiękowej horroru „The Turning” (2020), gdzie wystąpiła u boku takich artystów jak Courtney Love, Warpaint i girl in red.

Wyprodukowany przez Hyland album Laurel Hell ukazał się w lutym 2022 roku z utworami o tematyce izolacji, opartymi na aranżacjach syntezatorów i pianina elektrycznego. Album zadebiutował na piątym miejscu listy Billboard 200. Swój kolejny album, „The Land Is Inhospitable and So Are We” z września 2023 roku, Mitski nagrała z Hyland w East Nashville i Los Angeles. W przeciwieństwie do Laurel Hell, na której inspiracje czerpali m.in. Ennio Morricone, Faron Young i Arthur Russell, był to w większości kameralny album w klimacie country, z rozważnie dobraną orkiestrą i 17-osobowym chórem. Ballada „My Love Mine All Mine” stała się jej pierwszym przebojem, który znalazł się w Top 40, docierając do 26. miejsca na liście Hot 100 i plasując się w pierwszej dziesiątce list przebojów w Wielkiej Brytanii, Irlandii i Nowej Zelandii.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My Love Mine All Mine	Mitski	10.2023	8[27]	26[20]	Dead Oceans USJ 5G2335007	[written by Mitski Miyawaki][produced by Patrick Hyland]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Be the Cowboy	Mitski	09.2018	64[1]	52[1]	Dead Oceans DOC 150	[gold-US][gold-UK][produced by Patrick Hyland]
Laurel Hell	Mitski	02.2022	6[2]	5[2]	Dead Oceans DOC 250	[produced by Patrick Hyland]
The Land Is Inhospitable and So Are We	Mitski	09.2023	4[2]	12[24]	Dead Oceans DOC 350	[gold-US][produced by Patrick Hyland]

czwartek, 9 października 2025

Whirlwind Heat

Zespół Whirlwind Heat powstał w 1996 roku i od tamtego czasu udało mu się wydać tylko kilka
singli. Whirlwind Heat to trzyosobowy zespół z Grand Rapids w stanie Michigan. Choć z zapałem przeskakują między gatunkami, często określa się ich mianem indie rocka.

Zespół powstał w 1996 roku z inicjatywy syntezatora i wokalisty Davida Jamesa Swansona, basisty Steve'a Damstry i perkusisty Brada Hollanda, którzy wówczas mieli po szesnaście lat. Nazwa zespołu pochodzi od okładki albumu „Goo” zespołu Sonic Youth z 1990 roku, zaprojektowanej przez Raymonda Pettibona. Swój pierwszy koncert zagrali 17 marca 1997 roku. W 1999 roku do zespołu dołączył gitarzysta Jason Eberspeaker, a zespół wydał płytę „45”, kontynuując tym samym koncerty w Michigan.

Na jednym z takich koncertów pojawił się Jack White z The White Stripes, który zaproponował im nagranie. 20 czerwca 2000 roku, tego samego dnia, w którym ukazał się album White Stripes „De Stijl”, Whirlwind Heat nagrał kilka utworów w studio White'a na poddaszu. Wkrótce potem ukazał się singiel zatytułowany „Glaxefusion” nakładem Italy Records, a także utwór na kompilacji White'a z 2001 roku „Sympathetic Sounds of Detroit”, wydanej przez Sympathy Records. Eberspeaker wkrótce opuścił zespół, aby poświęcić się karierze w sztukach pięknych.

W sierpniu 2002 roku, w ciągu zaledwie czterech dni, pozostałe trio nagrało album, który miał być debiutanckim albumem nie tylko zespołu, ale także wytwórni Third Man Records, współpracującej z V2 Records. (White był również producentem albumu). Album „Do Rabbits Wonder?” został wydany przez Third Man Records, a dystrybucją zajęły się V2 Records i XL Recordings 15 kwietnia 2003 roku. Później ukazał się także cover utworu White Stripes „You're Pretty Good Looking” do ścieżki dźwiękowej filmu „The Hot Chick”. Teledysk do singla „Purple” został nakręcony przez fotografa mody i celebrytów Terry'ego Richardsona w New Paltz w stanie Nowy Jork. W teledysku wystąpili modele Susan Eldridge i Kemp Muhl.

W 2004 roku zespół wydał krótką EP-kę zatytułowaną „Flamingo Honey”, napisaną i nagraną w ciągu pięciu godzin. EP zawiera dziesięć utworów, wszystkie trwające około minuty. Drugi pełnometrażowy album zespołu, „Types of Wood”, został wydany 24 kwietnia 2006 roku w Wielkiej Brytanii przez Brille Records. Zdjęcia modelki Susan Eldridge zostały wykonane przez Terry'ego Richardsona. Album Types of Wood zawiera 11 utworów, w tym singiel „Reagan”, który znalazł się również na EP-ce „Reagan”. Wraz z wydaniem albumu zespół nakręcił teledysk do każdego utworu. Teledysk do „Reagan” wyreżyserował Matthew Gray Gubler, który obsadził w nim swojego młodszego brata jako czwartego członka zespołu. Ostatni występ na żywo Whirlwind Heat miał miejsce na Summer Sonic Festival w Tokio w Japonii 13 sierpnia 2006 roku.

W 2007 roku Whirlwind Heat nawiązał współpracę z Devonte Hynesem (z nieistniejących już zespołów Test Icicles, Lightspeed Champion, a obecnie Blood Orange) i nazwał projekt Lightspeed Heat. Zespół wydał własnym sumptem album „Self Titled or Scoop Du Jour” 4 lipca 2008 roku pod szyldem własnej wytwórni Heat Enterprises. Okładkę wykonano sitodrukiem czarnym tuszem na naklejce, którą następnie naklejono na białą okładkę płyty. Lody na projekcie pomalowano następnie markerem na zielono. Modelką na okładce jest Erin Wasson, a zdjęcia wykonał Terry Richardson. Ilustracje członków zespołu i grafikę wykonał aktor, reżyser i artysta Matthew Gray Gubler. 19 kwietnia 2014 roku, podczas Record Store Day, zespół Whirlwind Heat wystąpił w niebieskim pomieszczeniu sklepu Third Man Records w Nashville w stanie Tennessee. Był to ich pierwszy występ na scenie od występu w 2006 roku na Summer Sonic Festival w Tokio w Japonii. Był to prawdopodobnie ich ostatni występ.

Ich debiutancki album „Do Rabbits Wonder?” został wznowiony na różnokolorowych płytach winylowych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz	Inne listy przebojów
Orange/ Auto Modown	Whirlwind Heat	06.2003	171[1]	-	XL XLS 164	[written by Whirlwind Heat][Producer - Jack White]
Purple	Whirlwind Heat	12.2003	122[1]	-	XL XLS 168	[written by Whirlwind Heat][produced by Jack White]
Pink / Fume	Whirlwind Heat	03.2004	102[2]	-	XL XLS 177	[written by Whirlwind Heat][produced by Whirlwind Heat]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do Rabbits Wonder?	Whirlwind Heat	04.2003	-	-	V2/Third Man/XL XLLP 167	[Producer - Jack White]
Types of Wood	Whirlwind Heat	.2006	-	-	Brille BRILLP 102	[Producer -Whirlwind Heat]
I Fucked Up Types Of	Whirlwind Heat	.2006	-	-	Brille Records	-
Self Titled or Scoop Du Jour	Whirlwind Heat	07.2008	-	-	Cass MAMA 041	-

piątek, 7 lutego 2025

Jesus And Mary Chain

Założycielami kwartetu byli pochodzący z East Kilbridge (Szkocja) William Reid (śpiew, gitara), Jim Reid (śpiew gitara), Douglas Hart (bas) i Murray Dalglish (perkusja).
Latem 1984 przenieśli się do Londynu, gdzie podpisali kontrakt z kierowaną przez Alana McGee wytwórnia Creation Records. Singlowy debiut, "Upside Down", zyskał na listach alternatywnych popularność ugruntowaną wkrótce interpretacją tematu "Vegetable Man" autorstwa Syda Barretta (z pierwszego składu Pink Floyd ), w listopadzie 1984 Dalglisha zastąpił przy perkusji wokalista Primal Scream Bobby Gillespie.

Zainteresowanie mediów spowodowały estradowe skandale grupy i towarzyszące im zakazy występów. W 1985 zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Blanco y Negro działającą w sieci WEA/Rough Trade. Bracia Reid oświadczali publicznie, że muzyczna ekstazę osiągają dzięki amfetaminie, a trwające zaledwie 20 minut koncerty grupy wywoławały nieparlamentarne protesty nabywców biletów. Pierwszy przebój zespołu, "Never Understand", porównywano z anarchiczną eksplozją rocka drugiej połowy lat 70-tych, a zwłaszcza z Sex Pistols. Tym większym zaskoczeniem był bardziej popowy drugi singlowy temat "Just Like Honey".

W listopadzie 1985 Gillespie znużony Jesus And Mary Chain powrócił do Primal Scream. W miesiąc później bracia Reid wydali pierwszy album Psychocandy. Wypełniona studyjnym gitarowym zgiełkiem i mrocznyrni melodiami płyta została uznana przez część recenzentów za rockowe objawienie. Temat "Some Candy Talking" trafił nawet na krótko na radiowe listy przebojów, skąd wycofano go skutkiem nawiązującego do heroiny tekstu. W tym czasie zespół pozyskał nowego perkusistę, Johna Moore'a, i rozstał się z menedżerem Alanem McGee.

Tematy "April Skies" i "Happy When It Rains" promowały drugi album, Darklands, przyjęty przez recenzentów ciepło, lecz bez towarzyszących debiutowi zachwytów. Koncertowej trasie w Kanadzie i USA towarzyszyło aresztowanie jednego z braci Reid za bijatykę z "kibicami" zespołu.
Wiosną 1988 ukazała się kompilacja nie publikowanych i mało znanych poprzednio tematów grupy (Barbed Wire Kisses), wypełniająca lukę przed nowym albumem Automatic z 1990. Nagrana właściwie w duecie przez braci Reid płyta łączyła programowaną perkusję z typową dla grupy dźwiękową i tekstową kanonadą ("Blues From A Gun"). Album Honey's Dead przyniósł równie dynamiczny temat "Reverence", dzięki któremu zespół powrócił na listy przebojów.

Nagrany w domowym studio longplay Stoned & Dethroned zaskoczył akustycznym brzmieniem i refleksyjnym nastrojem kompozycji, w czym spory udzia1 mieli towarzyszący wokalnie braciom Reid Shane McGowan wcześniej (Pogues) i Hope Sandoval z Mazzy Star.

„Sometimes Always”, pochodzący z Stoned & Dethroned, stał się najbardziej komercyjnym singlem zespołu w USA, osiągając 94. miejsce na liście Billboard Hot 100. Zespół opuścił WEA po dziesięciu latach, a następnie podpisał kontrakt z Sub Pop Records w USA i ponownie podpisał kontrakt z Creation Records w Wielkiej Brytanii na wydanie albumu Munki w 1998 roku.

Zespół rozpadł się w następnym roku w wyniku sprzeczki na scenie rok wcześniej; William Reid przedwcześnie opuścił trasę po kłótni z pijanym Jimem Reidem. Ostatecznie zjednoczyli się w 2007 roku, a w 2017 roku wydali Damage and Joy, swój pierwszy album studyjny od 19 lat i siódmy w sumie. Ich kolejny album, Glasgow Eyes, został wydany w 2024 roku i stał się pierwszym albumem zespołu w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii od 1988 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Never Understand / Suck	Jesus And Mary Chain	02.1985	47[4]	-	Blanco y Negro NEG 8	[written by William Reid, Jim Reid][produced by The Jesus and Mary Chain]
You Trip Me Up / Just Out of Reach	Jesus And Mary Chain	05.1985	55[3]	-	Blanco y Negro NEG 13	[written by William Reid, Jim Reid][produced by The Jesus and Mary Chain]
Just Like Honey / Head	Jesus And Mary Chain	09.1985	45[3]	-	Blanco y Negro NEG 17	[written by William Reid, Jim Reid][produced by The Jesus and Mary Chain]
Some Candy Talking	Jesus And Mary Chain	07.1986	13[5]	-	Blanco y Negro NEG 19	[produced by The Jesus and Mary Chain]
April Skies / Kill Surf City	Jesus And Mary Chain	04.1987	8[6]	-	Blanco y Negro NEG 24	[written by William Reid, Jim Reid][produced by William Reid, Bill Price]
Happy When It Rains/Everything's Alright When You're Down	Jesus And Mary Chain	08.1987	25[5]	-	Blanco y Negro NEG 25	[written by William Reid, Jim Reid][produced by William Reid, Bill Price]
Darklands/Rider	Jesus And Mary Chain	10.1987	33[4]	-	Blanco y Negro NEG 29	[written by William Reid, Jim Reid][produced by William Reid, Bill Price]
Sidewalking/Taste Of Cindy (Live)	Jesus And Mary Chain	03.1988	30[3]	-	Blanco y Negro NEG 32	[written by William Reid, Jim Reid][produced by The Jesus and Mary Chain]
Blues from a Gun/Shimmer	Jesus And Mary Chain	09.1989	32[2]	-	Blanco y Negro NEG 41	[written by William Reid, Jim Reid][produced by The Jesus and Mary Chain][1.Modern Rock Tracks]
Head On / In the Black / Terminal Beach	Jesus And Mary Chain	11.1989	57[2]	-	Blanco y Negro NEG 42	[written by William Reid, Jim Reid][produced by The Jesus and Mary Chain][2.Modern Rock Tracks]
Rollercoaster	Jesus And Mary Chain	09.1990	46[2]	-	Blanco y Negro NEG 45	[written by William Reid, Jim Reid][produced by William Reid, Jim Reid]
Reverence / Heat	Jesus And Mary Chain	02.1992	10[4]	-	Blanco y Negro NEG 45	[written by William Reid, Jim Reid][produced by William Reid, Jim Reid]
Far Gone and Out / Why'd You Want Me? / Sometimes	Jesus And Mary Chain	04.1992	23[3]	-	Blanco y Negro NEG 56	[written by William Reid, Jim Reid][produced by William Reid, Jim Reid][3.Modern Rock Tracks]
Almost Gold/Teenage Lust	Jesus And Mary Chain	06.1992	41[2]	-	Blanco y Negro NEG 57	[written by William Reid, Jim Reid][produced by William Reid, Jim Reid][13.Modern Rock Tracks]
Sound of Speed	Jesus And Mary Chain	07.1993	30[2]	-	Blanco y Negro NEG 66	[written by William Reid, Jim Reid][produced by William Reid, Jim Reid]
Sometimes Always / The Perfect Crime	Jesus And Mary Chain with Hope Sandoval	07.1994	22[5]	96[2]	Blanco y Negro NEG 70	[written by William Reid, Jim Reid][produced by William Reid, Jim Reid][4.Modern Rock Tracks]
Come On/I'm In With The Out Crowd	Jesus And Mary Chain	10.1994	52[3]	-	Blanco y Negro NEG 73	[written by Jim Reid][produced by William Reid, Jim Reid]
I Hate Rock 'n' Roll/Bleed Me	Jesus And Mary Chain	05.1995	61[4]	-	Blanco y Negro NEG 81	[written by William Reid][produced by William Reid, Jim Reid]
Cracking Up / Rocket	Jesus And Mary Chain	04.1998	35[4]	-	Creation CRE 292	[written by William Reid][produced by William Reid, Jim Reid]
I Love Rock N Roll/nineteen666	Jesus And Mary Chain	05.1998	38[4]	-	Creation CRE 296	[written by Jim Reid][produced by William Reid, Jim Reid]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Psychocandy	Jesus And Mary Chain	11.1985	31[10]	188[4]	Blanco y Negro BYN 7	[gold-UK][produced by The Jesus and Mary Chain]
Darklands	Jesus And Mary Chain	08.1987	5[7]	161[4]	Blanco y Negro BYN 11	[gold-UK][produced by William Reid, Bill Price, John Loder]
Barbed Wire Kisses	Jesus And Mary Chain	04.1988	9[7]	192[3]	Blanco y Negro BYN 15	[gold-UK][produced by John Loder,Jim Reid,William Reid]
Automatic	Jesus And Mary Chain	09.1989	11[4]	105[25]	Blanco y Negro BYN 20	[silver-UK][produced by Jim Reid, William Reid]
Honey's Dead	Jesus And Mary Chain	03.1992	14[5]	158[2]	Blanco y Negro BYN 26	[produced by Jim Reid, William Reid]
The Sound of Speed	Jesus And Mary Chain	08.1993	15[3]	-	Blanco y Negro 4509931052	[produced by Jim Reid, William Reid]
Stoned & Dethroned	Jesus And Mary Chain	08.1994	13[3]	98[6]	Blanco y Negro 4509967172	[produced by Jim Reid, William Reid]
Munki	Jesus And Mary Chain	06.1998	47[3]	-	Creation CRELP 232	[produced by Jim Reid, William Reid]
21 Singles	Jesus And Mary Chain	07.2002	117[1]	-	Rhino 0927 46141-2	[produced by The Jesus and Mary Chain]
Damage and Joy	Jesus And Mary Chain	04.2017	16[2]	-	Artifical Plastic APR 001	[produced by Youth, the Jesus and Mary Chain]
Glasgow Eyes	Jesus And Mary Chain	04.2024	7[1]	-	Fuzz Club FC 226	[produced by The Jesus and Mary Chain]

poniedziałek, 27 stycznia 2025

Soccer Mommy

Sophie Allison (ur. 27 maja 1997r w Szwajcarii), lepiej znana pod pseudonimem scenicznym Soccer Mommy, jest amerykańską wokalistką, autorką tekstów i muzykiem. Ich twórczość muzyczną można zakwalifikować jako indie rock; teksty piosenek często kontrastują z pogodną muzyką i poruszają tematy takie jak zwątpienie w siebie i depresja. Ich debiutancki album Clean ukazał się w 2018 roku w wytwórni Fat Possum Records.

Sophie Allison urodziła się w Szwajcarii w 1997 roku i dorastała w Nashville w stanie Tennessee. Uczęszczała do Nashville School of the Arts, gdzie brała lekcje gry na gitarze i grała w zespole swingowym. W czasach szkolnych Allison często bywała gościem lokalnych koncertów punkowych i house'owych, ale czuła się nieswojo na zdominowanej przez mężczyzn, nietolerancyjnej scenie. Po ukończeniu szkoły średniej w 2015 roku rozpoczęła studia na kierunku biznes muzyczny na Uniwersytecie Nowojorskim, jednak zrezygnowała z nich na rzecz kariery muzycznej. Allison jest w związku z głównym gitarzystą swojego zespołu, Julianem Powellem, i mieszka z nim i swoją starszą siostrą w Nashville.

Allison zaczęła grać na gitarze i pisać piosenki już we wczesnym dzieciństwie. Swoje pierwsze piosenki nagrała jeszcze w szkole, a wydała je pod pseudonimem Soccer Mommy za pośrednictwem serwisu Bandcamp. Zaowocowało to EP-kami Songs for the Recently Sad i Songs from My Bedroom, które przyciągnęły uwagę kilku niezależnych wytwórni. W 2016 roku wydała album demo For Young Hearts w wytwórni Orchand Tapes i latem tego samego roku zaczęła występować. W 2017 roku Allison podpisała kontrakt z wytwórnią Fat Possum Records i wydała kompilację zawierającą ponownie nagrane wersje starszych piosenek, a także wcześniej niepublikowany materiał. Następnie po raz pierwszy ruszyła w trasę koncertową, występując jako support m.in. przed The Drums i Frankie Cosmosem.

Ich debiutancki album Clean ukazał się w marcu 2018 roku i otrzymał pozytywne recenzje od magazynów Billboard, NME, Pitchfork i Rolling Stone.Obaj krytycy popu z New York Times umieścili to dzieło na swojej liście dziesięciu najlepszych albumów roku. W kolejnej trasie koncertowej Soccer Mommy wystąpiło jako support takich artystów jak Paramore, Liz Phair, Vampire Weekend i Wilco. Po zmianie wytwórni na Loma Vista ponownie nawiązała współpracę z producentem muzycznym Gabe'em Waxem, znanym ze współpracy z takimi zespołami jak Deerhunter i The War on Drugs, nad swoim drugim albumem studyjnym. W przeciwieństwie do swojego debiutu, tym razem nagrała album razem ze swoim zespołem, dzięki czemu mogła w większym stopniu przyczynić się do produkcji.

Color Theory ukazało się pod koniec lutego 2020 roku i zebrało podobnie pozytywne recenzje jak jego poprzednik. Zaplanowana trasa koncertowa musiała zostać odwołana z powodu pandemii COVID-19, zamiast tego Allison dała nagrany w domu koncert Tiny Desk Concert i wystąpiła ze swoim zespołem na wiecu wyborczym Berniego Sandersa w Houston.

Soccer Mommy tworzy indie rock oparty na gitarach i utrzymany w estetyce lo-fi. Sophie Allison dorastała słuchając takich artystów jak Avril Lavigne i Taylor Swift, a wśród swoich muzycznych inspiracji wymienia także Hole, Liz Phair, Sleater-Kinney i Elliota Smitha. Jej twórczość porównywano także do pop-rocka Sheryl Crow i Natalie Imbruglia. Czasami stosuje się nietypowe techniki produkcyjne, aby nadać muzyce starsze brzmienie. Na przykład na ich drugim albumie studyjnym znalazły się nagrania dźwiękowe z lat 90-tych, wykonane przy użyciu klawiatury z funkcją samplowania na dyskietce, a także nagrania z kaset audio. Allison stara się zachować kontrolę kreatywną nawet w studiu, pozostając wierną swoim korzeniom DIY. Na swoim profilu na Bandcampie opisuje swój styl jako „spokojny, ale trochę smutny”. Choć muzyka Allison często wydaje się lekka i beztroska, teksty piosenek poruszają tematy takie jak depresja, izolacja społeczna i samookaleczenie.

Po tym, jak Soccer Mommy na swoim pierwszym albumie i piosenkach takich jak Your Dog zajmuje się dorastaniem i konfliktami interpersonalnymi, które się z tym wiążą, na swoim kolejnym albumie Color Theory zwraca się w stronę bardziej introspektywnych treści. Album koncepcyjny poświęcony jest tematom depresji i żałoby, choroby (psychicznej i fizycznej) oraz śmierci i straty, z których każdy kojarzony jest z innym kolorem (niebieskim, żółtym i szarym). W utworze Yellow Is the Color of Her Eyes artystka mierzy się z chorobą nowotworową swojej matki i nieuchronnością śmierci: „kochanie cię nie wystarczy/wciąż będziesz głęboko w ziemi, kiedy to się skończy”.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Color Theory	Soccer Mommy	03.2020	-	142[1]	Loma Vista LVR 00856	[produced by Gabe Wax]
Sometimes, Forever	Soccer Mommy	07.2022	95[1]	137[1]	Loma Vista LVR 2588	[produced by Daniel Lopatin]

niedziela, 26 stycznia 2025

Sons and Daughters

Sons and Daughters to szkocki zespół rockowy z Glasgow w Szkocji, istniejący od 2001 do 2012 roku. Pomysł zespołu Sons and Daughters zrodził się podczas trasy koncertowej z Arab Strap w 2001 roku. Początkowo zespół tworzyła Adele Bethel. Początkowo w składzie zespołu byli Bethel, David Gow i Ailidh Lennon, a zespół zaczął nagrywać. Po późniejszym dołączeniu Scotta Patersona jako drugiego wokalisty zespół zagrał wiele udanych koncertów.

Ich debiutancki album, dwudziestopięciominutowy Love the Cup, został sfinansowany przez zespół i pierwotnie wydany w wytwórni Ba Da Bing Records w 2003 roku, a później ponownie wydany, gdy Sons and Daughters podpisali kontrakt z Domino Records w 2004 roku. Ich drugi album, The Repulsion Box, ukazał się w czerwcu 2005 roku. W lutym 2006 roku zespół został zaproszony na trasę koncertową z Morrisseyem w ramach pierwszej części jego trasy po Wielkiej Brytanii.

Ich trzeci album, This Gift, wyprodukowany przez Bernarda Butlera, został wydany 28 stycznia 2008 roku. Po kilku latach względnej nieaktywności zespół wydał darmowy plik do pobrania, „Silver Spell”, któremu towarzyszył zwiastun ich nowego albumu, Mirror Mirror, który został wydany 13 czerwca 2011 roku. 2 listopada 2012 roku zespół ogłosił, że nie będzie już kontynuował działalności jako zespół, kończąc tym samym 11 lat swojej kariery.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Johnny Cash / Hunt	Sons and Daughters	10.2004	68[2]	-	Domino RUG 186	[written by Sons And Daughters][produced by Paul Epworth, Sons And Daughters]
Dance Me In	Sons and Daughters	06.2005	40[2]	-	Domino RUG 196	[written by Sons And Daughters][produced by Victor Van Vugt]
Taste The Last Girl	Sons and Daughters	08.2005	75[1]	-	Domino RUG 206	[written by Sons And Daughters][produced by Victor Van Vugt]
Darling	Sons and Daughters	01.2008	86[1]	-	Domino RUG 271	[written by Sons And Daughters][produced by Bernard Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Repulsion Box	Sons and Daughters	06.2005	70[1]	-	Domino WIGCD 155	[produced by Victor Van Vugt]
This Gift	Sons and Daughters	02.2008	66[1]	-	Domino WIGCD 197	[produced by Bernard Butler]
Mirror Mirror	Sons and Daughters	06.2011	200[1]	-	Domino WIGCD 268	[produced by JD Twitch]