Art Brut

 Art Brut -brytyjski zespół indierockowy, pochodzący z Londynu w Anglii, powstały w 2003 roku.
Tworzą go: wokalista Eddie Argos, gitarzysta Ian Catskilkin, basistka Freddie Feedback, gitarzysta Toby MacFarlaine i perkusista Charlie Layton.

Zespół wydał do tej pory pięć albumów studyjnych: Bang Bang Rock & Roll (2005), It's a Bit Complicated (2007), Art Brut vs. Satan  (2009), Brilliant! Tragic!  (2011) i Wham! Bang! Pow! Let's Rock Out!  (2018).

Uważany był on za część sceny „Art Wave” z początku XXI wieku, do której należeli również m.in. Franz Ferdinand i Bloc Party, lecz wyróżnili się spośród innych grup dzięki Eddiemu Argosowi, wykonującym entuzjastyczny mówiony śpiew. Teksty jego autorstwa ukazują satyryczne spostrzeżenia na temat muzyki pop, kultury popularnej i relacji międzyludzkich.

Zespół powstał w 2003 roku w Londynie, kiedy to wokalista Eddie Argos spotkał gitarzystę Chrisa Chinchillego w trakcie afterparty dla zespołu . W ciągu sześciu miesięcy zrekrutowali oni do zespołu gitarzystę Iana Catskilkina basistkę Fredie Feedback i perkusistę Mike'a Breyera. Argos został frontmanem i autorem tekstów piosenek zespołu.

Nazwa zespołu została zaczerpnięta z terminu art brut, wprowadzonego przez malarza Jeana Dubuffeta. Argos powiedział na ten temat: „Art Brut jako ruch jest bardzo szczery. Myślę, że my również tacy jesteśmy. Nie jesteśmy w 100% spełnieni i lubimy robić rzeczy po swojemu. Czasami potrafię być przesadnie entuzjastyczny i myślę, że ludzie mylą to z ironią”.

Art Brut nagrał Brutlegs, serię chaotycznych demówek, dzięki którym zespół podpisał umowę z wytwórnią Rough Trade. W marcu 2004 roku wydała ona jedną z piosenek zespołu, „Formed a Band”, która znalazła się na 52. miejscu brytyjskiej listy przebojów. Pojawił się on tamże na 38. miejscu listy najlepszych singli 2004 roku magazynu Pitchfork.

W grudniu 2004 roku ukazał się podwójny A-side „Modern Art / My Little Brother”, natomiast pierwszy pełnometrażowy album zespołu, Bang Bang Rock & Roll, wydany został 30 maja następnego roku, wydany nakładem Fierce Panda. Album wyprodukowany przez Johna Fortisa zawierał oczyszczone wersje piosenek z płyty Brutlegs i osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście niezależnych albumów. Debiutancka płyta znalazła się na 3. miejscu najlepszych albumów 2005 roku magazynu Pitchfork. Na liście najlepszych singli 2005 roku tego samego magazynu, na 15. miejscu znalazł się pochodzący z tego albumu utwór „Good Weekend”, a na 14. miejscu „Emily Kane”.

Pod długiej trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, z powodów osobistych w 2005 roku z zespołu odszedł gitarzysta Chris Chinchilla. Zastąpił go Jasper Future, który po raz pierwszy pojawił się na scenie z zespołem Art Brut na festiwalu Bestival10 września tego samego roku.

W sierpniu 2006 roku zespół ujawnił szczegóły tworzonego wówczas drugiego albumu studyjnego It's a Bit Complicated. Mieli wówczas już napisanych 7-8 piosenek, w tym utwór „Direct Hit”, a po premierze singla „Nag Nag Nag Nag” w listopadzie tego samego roku wyruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Wcześniej zespół koncertował po Ameryce Północnej z grupą We Are Scientists.

W 2007 roku ruszył z wiosenną trasą koncertową po Wielkiej Brytanii zespołu Maxïmo Park jako ich główny support, po czym w kwietniu tego samego roku Art Brut odbył już samodzielnie trasę po Stanach Zjednoczonych i ponownie w Wielkiej Brytanii w czerwcu.

28 marca 2007 roku zespół ogłosił, że ukończył pracę nad drugim albumem It's a Bit Complicated, którego premiera w Wielkiej Brytanii odbyła się 11 czerwca, a w Stanach Zjednoczonych 19 czerwca. Nad albumem studyjnym pracowali wraz z producentem Danem Swiftem, znanym ze współpracy z grupami Franz Ferdinand i The Futureheads.

Pochodząca z albumu piosenka „Direct Hit” znalazła się na ścieżce dźwiękowej do gry wideo FIFA 08.
Koncert zespołu Art Brut w 2006 roku

W styczniu i lutym 2008 roku odbyli szereg koncertów po Wielkiej Brytanii, z czego dwom występom w londyńskim klubie ULU towarzyszyła sekcja smyczkowa i dęta. 11 lutego tego samego roku wytwórnia EMI udostępniła utwór „Pump Up the Volume”, który został wydany jako singel bez konsultacji z zespołem.

Na przełomie listopada i grudnia 2008 roku ogłoszono, że producentem trzeciego ich albumu studyjnego Art Brut vs. Satan został Frank Black z zespołu Pixies. W tym czasie Art Brut miał już około 20 utworów gotowych na sesje, w tym m.in. „Alcoholics Unanimous”, „Summer Job” czy „DC Comics and Chocolate Milkshake”. Album został nagrany w Salem w stanie Oregon, a sesje nagraniowe trwały dwa tygodnie.

Pierwszy singiel z albumu, „Alcoholics Unanimous”, ukazał się 6 kwietnia 2009 roku, a cały album miał swoją premierę w Europie 20 kwietnia nakładem Cooking Vinyl, a w Stanach Zjednoczonych 12 maja za pośrednictwem Downtown Records. Jego okładkę opracował artysta komiksowy Jeff Lemire.

Promując swój album, w 2009 roku zespół wyruszył w trasę koncertową, występując m.in. w Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii, Niemczech, Danii, Austrii, Włoszech, Szwajcarii, Francji, Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych, natomiast w 2010 roku wystąpili w Polsce. Pojawili się na Off Festiwalu 2010 w Katowicach, występując na Scenie Leśnej 6 sierpnia.

Na początku marca 2011 roku zespół ujawnił szczegóły swojego kolejnego albumu studyjnego pn. Brilliant! Tragic!. Argos powiedział o nim: „Bang Bang Rock & Roll zrobił to, co obiecuje. It's A Bit Complicated było trochę skomplikowane. W Art Brut vs. Satan musieliśmy walczyć z Szatanem. Ta płyta podąża tym samym schematem, jest genialną, tragiczną płytą”. Album premierę miał 23 maja 2011 roku, wydany przez Cooking Vinyl. Jego producentem ponownie był Frank Black, a okładkę stworzył artysta komiksowy Jamie McKelvie. Główny singiel albumu, „Lost Weekend”, ukazał się 16 maja tego samego roku. Promując nowy album, w październiku 2011 roku wyruszyli w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, która rozpoczęła się w Liverpoolu.

Z okazji 10. rocznicy założenia zespołu wydali dwupłytową kompilację Top of the Pops, która ukazała się 16 kwietnia 2013 roku nakładem The End Records.

Od czasu wydania albumu Brilliant! Tragic! skład zespołu uległ zmianie. Jasper Future i Mikey Breyer opuścili Art Brut w 2013 roku, do Ediiego Argosa, Iana Catskilkina i Freddy Feedback dołączyli w tym samym roku perkusista Stephen Gilchrist i gitarzysta Toby McFarlan. W 2018 roku nowym perkusistą został Charlie Layton.

W 2018 roku zespół zapowiedział wydanie piątego albumu studyjnego, Wham! Bang! Pow! Let's Rock Out!, publikując 2 października dnia utwór „Hospital!”, który był drugim utworem zapowiadającym płytę. Pierwszym singlem był tytułowy utwór, którego teledysk opublikowano 22 sierpnia tego samego roku. Album został wydany nakładem Alcopop! Records 23 listopada 2018 roku. Jego treść opisywała wydarzenia z życia Argosa podczas przerwy w działalności zespołu, która obejmowała jego przeprowadzkę do Berlina, posiadanie dziecka i poważną chorobę.

W 2019 roku Art Brut wznowił współpracę z We Are Scientists, wydając z okazji Record Store Day płytę winylową pod nazwą WASABI (skrót od We Are Scientists Art Brut International).

W kwietniu 2024 roku zespół zapowiedział wydanie albumu kompilacyjnego, w którym miały się znaleźć ich najlepsze utwory, dema i nagrania na żywo z lat 2003–2008. Zapowiedział także koncerty, które odbyły się w Wielkiej Brytanii i Niemczech. Kompilacja A Record Collection, Reduced To A Mixtape oraz pięciopłytowy box set And Yes, This Is My Singing Voice! swoją premierę miały 26 lipca 2024 roku. 25 kwietnia 2025 roku nakładem Edsel Records ukazał się drugi i jednocześnie ostatni pięciopłytowy box set - Set Sorry, That It Doesn’t Sound Like It’s Planned! Battling Satan, 2009–2020.

20 listopada 2025 roku premierę miał nagrany wspólnie z grupą Bis singel „Opposites Attract”, będący coverem utworu Pauli Abdul. Zapowiedziano także minialbum Sorry About That, którego premierę przewidziano na 12 grudnia tego samego roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Formed a Band	Art Brut	04.2004	52[2]	-	Rough Trade RTRADSCD 174	[written by Chris Ward, Frederike Siepe, Ian Wilson, Mike Breyer & Eddie Argos][produced by Keith Mahony, Micky Ciccone]
Modern Art/My Little Brother	Art Brut	12.2004	5249[2]	-	Fierce Panda NING 164	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]
Emily Kane	Art Brut	05.2005	41[2]	-	Fierce Panda/Banana NING 167	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]
Good Weekend	Art Brut	10.2005	56[1]	-	Fierce Panda NING 173	[written by Art Brut][produced by Howard Gray,John Fortis]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bang Bang Rock & Roll	Art Brut	06.2005	116[1]	-	Fierce Panda/Banana NONG 38	[produced by John Fortis, Howard Gray]
It's a Bit Complicated	Art Brut	07.2007	123[1]	-	Mute 0094639631612	[produced by Dan Swift]
Art Brut vs. Satan	Art Brut	05.2009	138[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 492	[produced by Frank Black]

Hard-Fi

Hard-Fi to angielski zespół indie-rockowy, założony w 2003 roku w Staines-upon-Thames
w hrabstwie Surrey. W skład grupy wchodzą: Richard Archer (wokal prowadzący i gitara), Ross Phillips (gitara i chórki), Kai Stephens (gitara basowa i chórki) oraz Steve Kemp (perkusja i chórki). 

 

Surowe, indie-rockowe brzmienie Hard-Fi łączy elementy post-punka, dubu i rytmów tanecznych z tekstami, w których zespół opisuje życie angielskiej klasy robotniczej w sposób bliski słuchaczom. To właśnie te cechy zjednały im fanów, gdy pojawili się na scenie w połowie lat 2000., w okresie rozkwitu indie rocka. Działając początkowo w zaadaptowanym biurze firmy przewozowej w Staines, zespół wykroczył poza swoje korzenie związane z etosem DIY (zrób to sam), tworząc potężne brzmienie, które przyniosło im sukces komercyjny. Przeboje takie jak „Hard to Beat” i „Living for the Weekend” wyniosły ich debiutancki album *Stars of CCTV* (2005) na szczyt brytyjskich list przebojów. 

 

 Hard-Fi powtórzyli ten schemat przy nieco mroczniejszym krążku *Once Upon a Time in the West* (2007), który również dotarł do pierwszego miejsca i przyniósł hit „Suburban Knights”, plasujący się w pierwszej dziesiątce zestawień. Grupa zawiesiła działalność po wydaniu płyty *Killer Sounds* w 2011 roku, ale reaktywowała się w 2022 roku, po niemal dekadzie przerwy. Wydana w 2024 roku EP-ka *Don't Go Making Plans* oznaczała powrót Hard-Fi do studia, a w 2026 roku zespół zaprezentował swój czwarty album, *Sweating Someone Else's Fever*. 

 

Kwartet tworzony przez Richarda Archera (wokal), Rossa Philipsa (gitara), Kaia Stephensa (bas) i Steve'a Kempa (perkusja) założył Hard-Fi w 2002 roku w Staines-upon-Thames - mieście, z którego wielu mieszkańców dojeżdża do pracy w Londynie. Po zbudowaniu lokalnej renomy dzięki punkowym utworom opowiadającym o życiu klasy robotniczej, muzycy podpisali kontrakt z niewielką niezależną wytwórnią Necessary Records i nagrali debiutancki materiał w różnych prowizorycznych miejscach, w tym we wspomnianym biurze przewozowym oraz garażu, który stał się ich główną bazą. Pierwszy nakład *Stars of CCTV* szybko się wyprzedał, a wytwórnia Necessary nawiązała współpracę z Atlantic Records, która zdecydowała się na licencjonowanie albumu. Choć początkowo - po premierze w lipcu 2005 roku - płyta zyskiwała popularność powoli, ostatecznie stała się wielkim hitem dzięki wyróżniającym się singlom: „Cash Machine”, „Hard to Beat” oraz „Living for the Weekend”. Do końca stycznia 2006 roku album dotarł na szczyt brytyjskiej listy przebojów i był notowany w całej Europie. W tym samym roku zespół otrzymał nominacje do Mercury Prize oraz dwóch nagród BRIT Awards. 

 

Zamiast przenieść się do lepszego studia, muzycy zdecydowali się kontynuować nagrania w biurze firmy przewozowej (typu „minicab”), które przemianowano na „Cherry Lips” ze względu na jego czerwony kolor. Bardziej rozbudowany album *Once Upon a Time in the West* ukazał się w 2007 roku i ponownie zdobył pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, głównie dzięki przebojowemu singlowi „Suburban Knights”, który odniósł sukces na całym świecie.  Prace nad trzecim albumem Hard-Fi rozpoczęły się w 2008 roku i trwały kilka lat; zespół współpracował przy nich z takimi producentami jak Stuart Price i Greg Kurstin. Płyta *Killer Sounds* ostatecznie ukazała się w sierpniu 2011 roku - w momencie, gdy impet zespołu nieco osłabł. Mimo to album zdołał dotrzeć do pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów i przyniósł chwytliwe single: „Good for Nothing” oraz „Fire in the House”.  

 

Grupa kontynuowała działalność przez kolejne dwa lata, ale ostatecznie się rozpadła, gdy gitarzysta Philips ogłosił swoje odejście. Zespół zagrał jeden pożegnalny koncert w Londynie, by uczcić wydanie w 2014 roku kompilacji największych przebojów zatytułowanej *Hard-Fi: Best of 2004–2014*. W 2022 roku zespół ogłosił reaktywację, wykorzystując kampanię plakatową z charakterystycznym logo przedstawiającym kamerę monitoringu (CCTV). Po udanym koncercie powrotnym w londyńskim klubie O2 Forum Kentish Town, w październiku kolejnego roku Hard-Fi ruszyło w swoją pierwszą od ponad dekady trasę koncertową. Reaktywacja była kontynuowana w 2024 roku wraz z premierą nowego materiału - minialbumu (EP) *Don't Go Making Plans*. W marcu 2026 roku zespół wydał chwytliwy utwór „They Ain't Your Friends” jako główny singiel promujący czwarty album. Płyta *Sweating Someone Else's Fever* ukazała się w czerwcu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tied Up Too Tight	Hard-Fi	04.2005	15[5]	-	Necessary HARDFI 02	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Hard to Beat	Hard-Fi	07.2005	9[27]	-	Necessary HARDFI 03	[gold-UK][written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Living for the Weekend	Hard-Fi	10.2005	15[12]	-	Necessary HARDFI 04	[gold-UK][written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Cash Machine	Hard-Fi	01.2006	14[15]	-	Atlantic/Necessary HARDFI 05	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Better Do Better	Hard-Fi	04.2006	14[6]	-	Atlantic/Necessary HARDFI 06	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Suburban Knights	Hard-Fi	08.2007	7[9]	-	Atlantic MIUCT 5356	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer]
Can't Get Along (Without You)	Hard-Fi	11.2007	45[2]	-	Atlantic MIUCT 5352	[written by Richard Archer][produced by Wolsey White, Richard Archer, Paul 'P-Dub' Walton]
I Shall Overcome	Hard-Fi	03.2008	35[1]	-	Atlantic MIUCT 5354	[written by Richard Archer]
Good for Nothing	Hard-Fi	07.2011	51[1]	-	Atlantic/Necessary GBAHS 1100144	[written by Richard Archer][produced by Richard Archer]
Fire in the House	Hard-Fi	08.2011	170[1]	-	Necessary/Atlantic	[written by Richard Archer][produced by Stuart Price, Richard Archer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stars of CCTV	Hard-Fi	07.2005	1[1][64]	-	Atlantic/Necessary 5050467869127	[2x-platinum-UK][produced by Richard Archer,Wolsey White]
In Operation	Hard-Fi	05.2006	62[1]	-	Atlantic/Necessary 5101138285	[produced by Richard Archer,Wolsey White]
Once Upon a Time in the West	Hard-Fi	09.2007	1[1][14]	-	Atlantic/Necessary 5144229602	[gold-UK][produced by Richard Archer,Wolsey White]
Killer Sounds	Hard-Fi	09.2011	9[5]	-	Atlantic/Necessary 5249866242	[produced by Richard Archer ,Stuart Price, Alan Moulder, Greg Kurstin]
Sweating Someone Else's Fever	Hard-Fi	07.2026	58[1]	-	V2 VVNL 5118	-

Leaves

Islandzki zespół indie Leaves wyda tej wiosny swój trzeci album. Płyta zatytułowana
*We Are Shadows* ukaże się 11 maja i będzie dostępna w sprzedaży wysyłkowej oraz w formie cyfrowej. Prace nad krążkiem trwały cztery lata, podczas których zespół znacząco rozwinął swoje brzmienie i warsztat kompozytorski. Historia założonego na początku 2001 roku zespołu jest niezwykle ciekawa. Wszystko zaczęło się, gdy Arnar Guðjónsson i Hallur Már Hallsson wynajęli dom w centrum Reykjavíku. Arnar grał wcześniej w popularnej grupie, ale miał w zanadrzu utwory, które nie pasowały do ​​jej stylu. Były to czasy, gdy nagrywanie muzyki na komputerze dopiero raczkowało; dom przekształcono w studio, a liczba nagranych demówek szybko rosła. 

Dzięki serii zbiegów okoliczności nagrania te trafiły do ​​wytwórni płytowych w Londynie i Los Angeles, które natychmiast wyraziły zainteresowanie projektem. Do Arnara i Hallura dołączyli dawni przyjaciele: Arnar Ólafsson (gitara, wokal), Andri Ásgrímsson (instrumenty klawiszowe) i Bjarni Grímsson (perkusja), tworząc tym samym pełny skład zespołu. Po pewnym namyśle grupa przyjęła nazwę Leaves, nawiązującą do *Five Leaves Left* - debiutanckiego albumu legendarnego angielskiego artysty Nicka Drake’a. Zespół intensywnie pracował i w październiku 2001 roku, podczas festiwalu Airwaves, dał swój pierwszy koncert w zaadaptowanej na ten cel galerii sztuki. Muzycy czuli, że dzieje się coś wyjątkowego, a zainteresowanie z zagranicy tylko potęgowało to przekonanie. Występ grupy spotkał się z natychmiastowym uznaniem islandzkiej prasy muzycznej, co było zapowiedzią przyszłych sukcesów.  

Występem zespołu zachwycił się krytyk „The New York Timesa”, a Hallur udzielił wywiadu tej gazecie, mając na koncie zaledwie jeden koncert w całej swojej dotychczasowej karierze. Wkrótce potem podpisano kontrakt z londyńską wytwórnią B-Unique Records. Umowa przewidywała, że ​​pierwszeństwo w podpisaniu kontraktu z zespołem na rynku amerykańskim będzie miała wytwórnia Dreamworks. O Leaves zrobiło się głośno w branży; zespół odrzucił oferty od Virgin Records, Island Records i Independiente, decydując się na współpracę z wytwórnią o bardziej niezależnym charakterze. Jesienią 2001 roku zespół wyruszył w krótką trasę koncertową z grupą The Bluetones, po czym udał się do Los Angeles, by wystąpić w klubie Viper Room przed przedstawicielami wytwórni Dreamworks; ci natychmiast dostrzegli potencjał grupy i podpisali z nią kontrakt. 

 Na początku 2002 roku zespół rozpoczął w Reykjavíku prace nad swoim debiutanckim albumem, do których realizacji zaangażowano ekipę the awayTEAM (współpracującą wcześniej z takimi artystami jak Badly Drawn Boy czy Athlete). Wiosną grupa koncertowała w całej Wielkiej Brytanii u boku takich zespołów jak Doves, The Coral, Electric Soft Parade i Athlete, promując materiał, który w studiu Air Studios zmiksował Steve Osborne (znany ze współpracy z Doves, Suede, Happy Mondays, KT Tunstall, Elbow czy Starsailor). W kraju popularność zyskał utwór „Breathe”, a występy u boku The Strokes i Travisa dodatkowo zwiększyły rozpoznawalność zespołu. Album *Breathe* ukazał się w sierpniu 2002 roku. Płyta spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem krytyków, zbierając świetne recenzje w takich tytułach jak „Q” (magazyn uznał *Breathe* za jeden z 50 najlepszych albumów 2002 roku), „Uncut” czy „The Fly”. 

 Zespół intensywnie koncertował, występując m.in. na festiwalach. Mimo uznania krytyki i pozytywnego odbioru, muzycy nie zyskali jednak wystarczającego wsparcia radiowego, by zaistnieć na szerszą skalę w Wielkiej Brytanii. W 2003 roku album *Breathe* wydano w Stanach Zjednoczonych; na potrzeby amerykańskiej edycji zespół nagrał w Los Angeles dodatkowy utwór, wyprodukowany przez Rona Aniello. Piosenka ta stała się wielkim przebojem na Islandii po tym, jak wykorzystano ją w reklamie karty kredytowej. Następnie Leaves ruszyli w trasę po USA, supportując walijską grupę rockową Stereophonics. Magazyn „Rolling Stone” określił *Breathe* mianem jednego z najlepszych, a zarazem niedocenionych albumów roku. Utwór tytułowy pojawił się w tle kluczowej sceny miłosnej w młodzieżowym serialu *Życie na fali* , jednak mimo to nie przełożyło się to na komercyjny sukces. 

Nadszedł czas, by zająć się kolejnym albumem. Bjarni odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął wirtuoz rytmu Nói Steinn Einarsson; do składu na stałe dołączył też Andri. Obaj wcześniej grali w post-rockowej grupie Náttfari, która zyskała uznanie na przełomie wieków - w okresie, gdy scena muzyczna Reykjavíku przeżywała prawdopodobnie swój najbardziej ekscytujący rozkwit. Brzmienie zespołu Leaves znacząco ewoluowało: aranżacje stały się złożone i wielowarstwowe, a instrumentarium - znacznie bardziej rozbudowane. Mimo to utwory takie jak „Whatever” czy „The Spell” dowodziły umiejętności tworzenia przez zespół przystępnych, chwytliwych kompozycji.  

Materiał na płytę *The Angela Test* zarejestrowano latem 2004 roku w studiu zespołu w Reykjavíku. Za realizację nagrań odpowiadał Ian Davenport (wcześniej pracujący przy albumie *Breathe*), a producentem został Marius de Vries (współpracujący m.in. z Björk, Madonną, Rufusem Wainwrightem, U2, PJ Harvey i Elbow). Po zakończeniu nagrań jesienią, miksem albumu zajął się Rich Costey (znany ze współpracy z Muse, The Mars Volta, Foo Fighters, Supergrass czy Interpol). Zespół podpisał wówczas kontrakt z londyńską wytwórnią Island Records. Latem 2005 roku grupa występowała jako support przed zespołami Supergrass i Thirteen Senses, grała na festiwalach, a jesienią ruszyła w trasę koncertową w roli gwiazdy wieczoru. Na Islandii zespół dał fantastyczny, wyprzedany koncert w klubie NASA oraz wystąpił jako support przed gigantami muzyki pop - grupą Duran Duran. Album spotkał się z ciepłym przyjęciem w prasie muzycznej i ogólnej, choć szum medialny towarzyszący wcześniej płycie *Breathe* był mniejszy.

Co ciekawe, album ten - choć dystrybuowany na całym świecie przez wytwórnię Universal - nie wzbudził większego zainteresowania w samej Islandii. Trafił on na tamtejszy rynek tymi samymi kanałami co wydawnictwa innych zagranicznych wykonawców, a mimo to utwór „The Spell” pozostaje jednym z największych przebojów grupy. Wielu uważa *The Angela Test* za najbardziej niedoceniony islandzki album w historii. Niewiele islandzkich zespołów może pochwalić się taką historią jak Leaves; grupa odniosła znaczące sukcesy, choć nie osiągnęła szczytów, które początkowo jej wróżono. Zespół istnieje już jednak od ośmiu lat - co w Islandii jest rzadkim osiągnięciem - i stale się rozwija. Słuchając płyty *We Are Shadows*, łatwo dostrzec ten postęp; dbałość o szczegóły i przemyślana konstrukcja każdego utworu mówią same za siebie. Wysoki poziom kompozycji, w połączeniu z majestatycznymi aranżacjami i ciekawą realizacją nagrań, sprawiają, że *We Are Shadows* można śmiało uznać za najlepszy dotychczasowy album zespołu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Breathe	Leaves	02.2002	99[1]	-	7176 Records 717622	[written by Arnar G][produced by Arnar G]
Race	Leaves	05.2002	66[1]	-	B-Unique BUN 020	[written by Leaves][produced by Arnar G,The Away Team]
Catch	Leaves	08.2002	81[1]	-	B-Unique BUN 029	[written by Leaves][produced by Arnar G,The Away Team]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Breathe	Leaves	08.2002	71[1]	-	B-Unique 0927487392	[produced by Arnar G,The Away Team]

Lanterns

The Lanterns to szkocki zespół indie, grający w latach 1997-1999.
Podpisali kontrakt z wytwórnią Columbia w 1997 roku. W jego skład wchodzili autor tekstów i muzyk Jim Sutherland oraz wokalistki Sylvia i Gina Rae. Ich singiel „High Rise Town” z 1998 roku trafił do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów, a po nim ukazał się chwalony przez krytyków album „Luminate yer Heid”. The Lanterns pojawili się na okładce magazynu modowego „Dazed and Confused” oraz byli bohaterami filmu dokumentalnego Channel 4 w 1999 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
HighRise Town	Lanterns	02.1999	50[2]	-	Columbia 6665712	[written by Jim Sutherland][produced by Peter John Vettese]

Paddingtons

 

Paddingtons to angielski zespół indie rockowy z Hull, założony w 2002 roku.
Między kwietniem 2005 a 9 listopada 2006 roku zagrali ponad 150 koncertów, między innymi w takich miejscach jak Trent Park Golf Club, The Square, Harlow; Jersey Live; Summercase; The Underground, Stoke-on-Trent; T in the Park oraz na festiwalach w Reading i Leeds.  Zespół Electronicore Enter Shikari z St. Albans, rodzinnego miasta Friendly Fires, nazwał piosenkę na ich cześć, „Paddington Frisk”. 

 W skład zespołu wchodzą Tom Atkin (wokalista), Stuee Bevan (gitarzysta) (pierwotnie Martin Hines), Josh Hubbard (gitarzysta) oraz bracia Lloyd (basista) i Grant Dobbs (perkusista). Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Poptones, założoną przez Alana McGee. Początkowo zdobyli sławę, koncertując w okolicach Hull, w takich miejscach jak Welly Club, The New Adelphi Club i pub Railway w Cottingham, stając się częścią ruchu nowojorskiego w połowie lat 2000. Ulubieni przez wokalistę Libertines, Pete'a Doherty'ego, w 2005 roku koncertowali z Babyshambles. Ich debiutancki album, „First Comes First”, został wyprodukowany przez Owena Morrisa, producenta albumu „Definition Maybe” zespołu Oasis.  

Choć ich debiutancki album odniósł jedynie umiarkowany sukces komercyjny, to jednak podniósł rangę zespołu na tyle, że wokalista Atkin znalazł się na liście „Cool List” magazynu NME w 2005 roku. W listopadzie 2006 roku wyruszyli w małą trasę koncertową po kraju, aby przetestować nowy materiał. Wystąpili u boku The Cribs w Birmingham Academy. The Paddingtons wystąpili również z Dirty Pretty Things w The Forum w maju, a także ponownie na festiwalu The Spice w Hackney Empire w lipcu 2007 roku. Podczas wakacji w Tajpej Carl Barat z Dirty Pretty Things złamał obojczyk, więc zwrócili się do Hubbarda o pomoc w grze na gitarze, podczas gdy Barat goił się z powodu kontuzji.W grudniu 2007 roku wystąpili u boku The Neat i The View w Hull City Hall w ramach kampanii Love Music Hate Racism. W tym samym miesiącu zagrali również darmowy koncert w Wigilię, zbierając pieniądze na remont toalet w The New Adelphi Club. Ich występy na żywo obejmowały covery utworu The Clash „Janie Jones” oraz „Molly's Lips” zespołu The Vaselines. 

Drugi album zespołu, „No Mundane Options”, ukazał się 3 listopada 2008 roku. Pierwszy singiel z albumu, „Stand Down”, został wydany przez wytwórnię Mama Bear Records 4 sierpnia 2008 roku. Zawierał on również singiel „What's The Point In Anything New”. W grudniu 2009 roku zespół ogłosił plany wydania nowej EP-ki „The Lady Boy Tapes”, która ukazała się w następnym roku. Zespół nawiązał współpracę z Adamem Greenem z The Moldy Peaches przy singlu „Lady Boy”, któremu towarzyszył niskobudżetowy teledysk przedstawiający różne atrakcje Hull, w tym Boothferry Park, Humber Bridge i The Deep, podczas gdy bracia Lloyd i Grant piją w ulubionym pubie The Paddington, Queens Hotel. 

Po pięcioletniej przerwie The Paddingtons spotkali się ponownie w 2014 r., aby zagrać na najważniejszym festiwalu w Hull, Humber Street Sesh Festival, a w 2018 r. powrócili, aby zagrać „cudownie chaotyczny” set, jak określił go Jimi Arundell w Gigwise.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
21/Some old girl	Paddingtons	10.2004	47[2]	-	Poptones MC 5093SCD	[written by The Paddingtons]
Panic Attack	Paddingtons	05.2005	25[3]	-	Poptones 9870603	[written by Atkin][produced by Owen Morris]
50 to a Pound	Paddingtons	07.2005	32[2]	-	Poptones 9872739	[written by The Paddingtons][produced by Owen Morris]
Sorry	Paddingtons	10.2005	41[2]	-	Poptones 9873961	[written by Tom Atkin, Josh Hubbard, Lloyd Dobbs, Grant Dobbs, Martin Hines][produced by Stephen Street]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
First Comes First	Paddingtons	11.2005	65[1]	-	Mercury 9873476	[produced by Owen Morris]

Cornershop

 Cornershop to angielski zespół indie rockowy założony w Leicester w 1991 roku. Grupa jest
najbardziej znana z singla „Brimful of Asha” z trzeciego albumu When I Was Born for the 7th Time. Zremiksowana wersja utworu osiągnęła pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1998 roku. 

Zespół założyli Tjinder Singh (wokalista, autor tekstów i gitarzysta), jego brat Avtar Singh (gitara basowa, wokal), David Chambers (perkusja) i Ben Ayres (gitara, instrumenty klawiszowe i tamburyn). Pierwsi trzej byli wcześniej członkami zespołu General Havoc, który wydał jeden singiel (Fast Jaspal EP) w 1991 roku. Nazwa zespołu wywodzi się ze stereotypu odnoszącego się do brytyjskich Azjatów często posiadających osiedlowe sklepy. Ich muzyka to połączenie muzyki indyjskiej, indie rocka, muzyki alternatywnej i elektronicznej muzyki tanecznej. 

 Tjinder Singh założył General Havoc w 1987 roku, będąc studentem Lancashire Polytechnic w Preston. Przeniósł się do Leicester, gdzie mieszkali jego brat i siostra. W 1991 roku wraz z bratem Avtarem oraz Chambersem i Ayresem założył Cornershop, pracując jako barman w pubie Leicester's Magazine, popularnym lokalnym klubie muzycznym niedaleko O'Jays, gdzie zespół zagrał swoje pierwsze koncerty. Nazwany na cześć stereotypu mieszkańców Azji Południowej, którzy posiadają sklepy osiedlowe, Cornershop czerpał inspirację z doświadczeń Singha jako urodzonego w Wielkiej Brytanii sikha, łącząc tradycyjną muzykę pendżabską z brytyjskim indie rockiem.

  Na początku lat 90-tych, gdy brytyjska prasa muzyczna skrytykowała wokalistę Morrisseya po oskarżeniach o rasizm, zespół został zaproszony do skomentowania sprawy, a „Melody Maker” opublikował artykuł o paleniu przez zespół zdjęcia wokalisty przed siedzibą EMI. Ich debiutancki album, „In The Days of Ford Cortina EP”, wyprodukowany przez Johna Robba, został wydany na „winylu w kolorze curry” i zawierał mieszankę noise popu z domieszką indyjskich brzmień. Brzmienie nieco złagodniało wraz z wydaniem debiutanckiego albumu „Hold On It Hurts” w 1994 roku, który Trouser Press określił jako „naładowany politycznie festiwal popu, dziesięć utworów pełnych hałaśliwych rozkoszy, łączących wnikliwy komentarz społeczny z mocnym osadzeniem w brytyjskim post-punku”. Album zrobił wrażenie na Davidzie Byrne, który podpisał kontrakt z zespołem dla swojej wytwórni Luaka Bop. Chociaż David Chambers opuścił zespół w 1994 roku, a jego miejsce zajął Nick Simms, zespół reaktywował się w 1995 roku z singlem „6 am. Jullandar Shere” i albumem „Woman's Gotta Have It”, koncertując również w Stanach Zjednoczonych, w tym na trasie Lollapalooza. Zespół koncertował również w Europie z Beckiem, Stereolab i Oasis.

  Zespół wydał swój uznany przez krytyków album „When I Was Born for the 7th Time” we wrześniu 1997 roku. Album łączy w sobie różnorodne gatunki, łącząc indie rock, britpop, muzykę elektroniczną i hip-hop. W utworze „When the Light Appears Boy” gościnnie wystąpił Allen Ginsberg, w „Candyman” Justin Warfield, a w „Good to Be on the Road Back Home” Paula Frazer. Zespół wykonuje również cover utworu The Beatles „Norwegian Wood (This Bird Has Flown)” w języku pendżabskim. Nagrany w wielu studiach w Londynie, San Francisco i Preston w hrabstwie Lancashire album został wyprodukowany przez Tjindera Singha we współpracy z Danem the Automatorem i Daddym Rappaportem. Magazyn „Rolling Stone” uznał go za jedno z najważniejszych nagrań lat 90-tych, a w 1997 roku zajął 1. miejsce na liście „20 najlepszych albumów roku” magazynu „Spin”. Album osiągnął 17. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i uzyskał status złotej płyty.

  Główny singiel z albumu, „Brimful of Asha”, znalazł się na szczycie listy „Festival 50” Johna Peela w 1997 roku i stał się międzynarodowym hitem po popularnym remiksie Fatboya Slima. Utwór jest hołdem dla indyjskiej piosenkarki Ashy Bhosle i odzwierciedla miłość Singha do wytwórni Trojan Records i kultury winylowej. Cornershop zrobił sobie przerwę w koncertowaniu w 1998 roku, podczas której frontman Tjinder Singh i gitarzysta Ben Ayres pracowali jako DJ-e i założyli poboczny projekt Clinton. W 2000 roku wydali inspirowany disco album „Disco and the Halfway to Discontent”, będący częścią ich pobocznego projektu. Zainspirowało to powstanie londyńskiego klubu nocnego o nazwie „Buttoned Down Disco”, którego nazwa pochodzi od trzeciego utworu na albumie.

  Kolejnym oficjalnym wydawnictwem Cornershop był album „Handcream for a Generation” z 2002 roku. Album został nagrany w latach 2000-2001 w West Orange Studios w Preston w hrabstwie Lancashire oraz Eastcote Studios w Londynie. Singh wyprodukował większość albumu, a Rob Swift współprodukował dwa utwory. Album, nawiązujący do soulu, funku, disco, house'u, reggae i rocka psychodelicznego, zawierał instrumenty takie jak sitar i tabla. Na płycie zagrał również gitarzysta Noel Gallagher. Dwa single, „Lessons Learned from Rocky I to Rocky III” i „Staging”, osiągnęły odpowiednio 37. i 80. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Cornershop promował album trasami koncertowymi w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, występami na festiwalach oraz występami z Oasis. Pomimo początkowego sukcesu, Cornershop rozstał się z Wiiija w październiku 2002 roku z powodu niskiej sprzedaży albumu.  

Podobno pracowali nad filmem o londyńskiej niezależnej scenie muzycznej. W 2004 roku wydali w Rough Trade Records album „Topknot” z Bubbley Kaur, a następnie w 2006 roku singiel „Wop the Groove” z udziałem Rowetty z zespołu Happy Mondays. Ich utwór „Candyman” został później wykorzystany w reklamie butów Nike LeBron James VI, „The Six „Chalk”, w 2008 roku. W lipcu 2009 roku wydali album „Judy Sucks a Lemon for Breakfast”, na czele z singlem „The Roll-Off Characteristics (Of History in the Making)”, w swojej wytwórni Ample Play.

 

  W 2011 roku Cornershop otrzymali nagrodę za zaangażowanie na scenie podczas gali UK Asian Music Awards  i wydali „Cornershop and the Double 'O' Groove Of”, wspólny album z pendżabską piosenkarką folkową Bubbley Kaur, który spotkał się z uznaniem krytyków. Uruchomili również „Singhles Club”, usługę subskrypcyjną oferującą współpracę muzyczną i cyfrowe dzieła sztuki. Ich ósmy album, „Urban Turban”, ukazał się w maju 2012 roku, a dziewiąty, „Hold On It's Easy”, w lutym 2015 roku. W lipcu 2015 roku wydali singiel „Pinpoint” z walijską piosenkarką Angharad Van Rijswijk, znaną jako Accü.

 

  W 2016 roku amerykański kandydat na wiceprezydenta, Tim Kaine, udzielił obszernej wywiadu magazynowi „Rolling Stone”, w którym opowiedział, że Cornershop jest jednym z jego ulubionych zespołów.W 2017 roku udostępnili utwór instrumentalny zatytułowany „Demon is a Monster” w antybrexitowym podcaście „Remainiacs” jako motyw przewodni. Utwór został następnie wydany cyfrowo.Cornershop jest zagorzałym przeciwnikiem Brexitu.W marcu 2020 roku wydali nowy album „England Is a Garden”, który spotkał się z generalnie pozytywnymi recenzjami. Pierwszy oficjalny teledysk do albumu, towarzyszący utworowi „St Marie Under Canon”, ukazał się w lutym 2020 roku.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Reader's Wives	Cornershop	01.1994	91[2]	-	Wiiija WIJ 29V	[written by Cornershop ][produced by T. Singh]
Good Ships / Funky Days Are Back Again	Cornershop	06.1997	92[1]	-	Wiiija WIJ 70	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Brimful Of Asha/Easy Winners (Part 1)	Cornershop	08.1997	60[4]	-	Wiiija WIJ 75	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Brimful Of Asha	Cornershop	02.1998	1[1][18]	-	Wiiija WIJ 81	[2x-platinum-UK][written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Sleep On The Left Side	Cornershop	05.1998	23[10]	-	Wiiija WIJ 80	[written by Tjinder Singh][produced by T. Singh]
Lessons Learned From Rocky I To Rocky III/ Returning From the Wreckage	Cornershop	03.2002	37[4]	-	Wiiija WIJ 129	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]
Staging (The Plaguing Of The Raised Platform)/Green P's	Cornershop	08.2002	80[2]	-	Wiiija WIJ 130	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]
Topnotch / Natch	Cornershop pres. Bubbley Kaur	08.2004	53[2]	-	Rough Trade RTRADSCDP 207	[produced by T. Singh]
Wop The Groove/The Dixons D90 Series	Cornershop feat. Rowetta	02.2006	154[1]	-	Rough Trade RTRADSCDP 273	[written by Tjinder Singh ][produced by T. Singh]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When I Was Born For The 7th Time	Cornershop	09.1997	17[32]	144[5]	Wiiija WIJLP 1065	[gold-UK][produced by Tjinder Singh]
Handcream for a Generation	Cornershop	04.2002	30[6]	-	Wiiija WIJLP 1115	[produced by Tjinder Singh]
Judy Sucks a Lemon for Breakfast	Cornershop	07.2009	145	-	Ample Play AMPLALP 02	[produced by Tjinder Singh]

Dogs

 Dogs to angielski zespół indierockowy z Londynu. Koncertowali z wokalistą Paulem
Wellerem i zespołem indierockowym Razorlight. Ich pierwszy album, „Turn Against This Land”, wydany 19 września 2005 roku, został nagrany w Sawmills Studio w Kornwalii, a jego producentem był John Cornfield. Został wydany przez Island Records i spotkał się z uznaniem brytyjskiej prasy. Zawierał single „London Bridge/End of an Era” (podwójna strona A), „Tuned to a Different Station” i „Selfish Ways”, które znalazły się w pierwszej czterdziestce brytyjskich list przebojów. 

Dogs powrócili w 2007 roku pod szyldem Weekender Records z trzema singlami: „Soldier On”, następnie „This Stone Is a Bullet” i trzecim „Dirty Little Shop”, wydanym 18 czerwca 2007 roku. Utwór „Chained to No-One” został wydany pod koniec 2007 roku jako singiel dostępny wyłącznie do pobrania. Zespół wydał swój drugi album, „Tall Stories from Under the Table”, 25 czerwca 2007 roku. 

19 listopada 2008 roku ogłoszono, że pierwotny perkusista, Rich Mitchell, opuścił zespół w drodze polubownej, aby dołączyć do Chapel Club, a jego następcą został Paul Warren. 18 sierpnia 2009 roku ogłoszono, że gitarzysta rytmiczny i wokalista wspierający, Luciano Vargas, opuścił zespół w drodze polubownej, aby rozpocząć życie rodzinne. Zastępcą Luciano został gitarzysta rytmiczny Kevin Iverson, wcześniej frontman zespołu Springtide Cavalry. Iverson ogłosił w grudniu 2010 roku, że opuszcza Dogs z powodów osobistych. Zespół wydał EP-kę 14 czerwca 2010 roku zatytułowaną „We Are The Dogs”, wydaną niezależnie, bez żadnej wytwórni ani promocji.  

Na początku 2011 roku Dogs udostępnili również darmową, siedmiościeżkową EP-kę zatytułowaną „Fly Like Eagles” na swoim profilu na Facebooku. 21 czerwca 2011 roku wokalista Johnny Cooke ogłosił zakończenie działalności zespołu w komunikacie na oficjalnym forum. 11 maja 2007 roku nagrano koncert w klubie Weekender Club w Innsbrucku w Austrii. 4 listopada 2016 roku ukazał się podwójny album LP + CD z tego koncertu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She's Got A Reason	Dogs	03.2005	36[2]	-	Island CID 882	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Tuned to a Different Station	Dogs	05.2005	29[2]	-	Island CID 891	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Selfish Ways	Dogs	07.2005	45[1]	-	Island CID 901	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Tarred & Feathered	Dogs	12.2005	64[1]	-	Island CID 908	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by John Cornfield]
Soldier On	Dogs	11.2006	149[1]	-	Weekender WEEK 0003	[written by Johnny Cooke,Dogs][produced by Steve Musters]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Turn Against This Land	Dogs	08.2005	87[1]	-	Island CID 8154	[produced by John Cornfield]
Tall Stories from Under the Table	Dogs	07.2007	181[1]	-	Weekender WEEK 0020	[produced by Steve Musters]

Juliette and the Licks

Juliette and the Licks to amerykański zespół rockowy, którego liderką była aktorka i piosenkarka
Juliette Lewis. W skład zespołu wchodzili gitarzyści Todd Morse, Craig Fairbaugh, Emilio Cueto, basista Jason Womack i perkusista Ed Davis. Do ich popularnych utworów należą „You're Speaking My Language” i „Hot Kiss”. Zespół rozpadł się w 2009 roku. W 2015 roku zjednoczyli się ponownie, by zagrać koncert w Los Angeles, a w 2016 roku ruszyli w intensywną trasę koncertową. W czerwcu 2016 roku Juliette Lewis ogłosiła solową trasę koncertową, pozostawiając przyszłość The Licks niejasną. 

 Lewis towarzyszyła Patty Schemel, perkusistce zespołu Hole, na koncercie Blondie i postanowiła znaleźć muzyków, którzy akompaniowaliby jej i Patty. W skład The Licks weszli: Juliette (wokal), Patty Schemel (perkusja), Todd Morse (gitara) i Paul Ill (bas). Zespół wydał swoją pierwszą EP-kę „…Like a Bolt of Lightning” w 2004 roku, po której wkrótce ukazał się debiutancki album „You're Speaking My Language”, którego tytułowy utwór stał się ich najpopularniejszym singlem, a następnie mniej udany, inspirowany disco „Got Love to Kill”. Wydana wersja drugiego singla była remiksem oryginalnego utworu, który miał bardziej rockowe brzmienie.  Schemel opuścił zespół przed rozpoczęciem sesji nagraniowych do drugiego albumu, więc wokalista Foo Fighters, Dave Grohl, wypełnił lukę. Album nagrali Lewis, Grohl, Morse, Kemble Walters i Jason Womack. Grohl zaprosił następnie The Licks do występu gościnnego na wyprzedanym koncercie Foo Fighters w Hyde Parku w czerwcu 2006 roku, przed około 85 000 osób (innymi wykonawcami byli Angels & Airwaves, Queens of the Stone Age i Motörhead). Na tym samym wydarzeniu Lewis i Moa Holmsten z Meldrum zaśpiewali chórki w jednym z utworów Motörhead. 

 Ich drugi album, „Four on the Floor”, ukazał się pod koniec 2006 roku. „Hot Kiss”, jeden z najbardziej udanych singli The Licks, był pierwszym utworem z tego albumu, choć kolejny singiel, „Sticky Honey”, odniósł mniejszy sukces komercyjny. Zespół koncertował następnie w Ameryce i Europie, występując między innymi jako support przed Muse i Chrisem Cornellem. Kemble Walters odszedł w 2007 roku, aby ponownie dołączyć do swojego pierwotnego zespołu, The Rise. Zespół zatrudnił tymczasowego muzyka, zanim gitarzysta Emilio Cueto został zatrudniony na stałe. Zespół wystąpił i wręczył nagrody na gali MTV Brazil w tym samym roku, a także na gali MTVAA 2008 w Sydney w Australii, po czym Todd Morse opuścił zespół. Craig Fairbaugh zastąpił Morse'a w trasie koncertowej, zanim zespół zakończył działalność w 2009 roku.

 Utwór zespołu „Inside the Cage” znalazł się na ścieżce dźwiękowej do Grand Theft Auto IV w fikcyjnej stacji radiowej Radio Broker, dostępnej w grze. 

 W 2009 roku na blogu MySpace Lewis ogłosiła, że ​​zespół „dobiega końca”. Wyjaśniając, że potrzebuje zmiany, aby rozwijać się jako artystka, piosenkarka założyła nowy zespół i wydała w 2009 roku album studyjny zatytułowany Terra Incognita. O The Licks powiedziała: „Zostało ich tylko dwóch. Rozstali się. Nikt nie chce ciągle koncertować. To znaczy ja tak, ale nie oni… Wygląda na to, że słynny wokalista zwolnił cały zespół, ale tak się nie stało”. Od czasu rozwiązania Juliette and the Licks w 2009 roku Juliette Lewis skupiła się głównie na swojej karierze w Hollywood. Juliette and the Licks ogłosili, że spotkają się ponownie na specjalnym koncercie w El Rey Theatre w Los Angeles 23 lipca 2015. Co więcej, indie rockerzy pracują obecnie nad nowym albumem - pierwszym od Four on the Floor z 2006 roku - który miał się ukazać w 2016 roku. W komunikacie prasowym Lewis wyjaśniła, jak narodził się pomysł reaktywacji. „Podczas nagrywania muzyki z Bradem Shultzem z Cage the Elephant [wystąpiła w najnowszym teledysku zespołu do utworu „Take It or Leave It”], wiedziałam, że w końcu muszę założyć zabójczy zespół. I pomyślałam… Czemu nie zebrać z powrotem najlepszego zespołu, jaki kiedykolwiek miałam - The Licks”. „W szczytowym okresie byliśmy znani z naszej niesamowitej chemii i energii na scenie” — kontynuowała. „Ostatnim miejscem, w którym grałem solo z moim drugim zespołem, był El Ray. Zawsze uwielbiałem to miejsce. Pomyślałem, że zaczniemy od niesamowitego koncertu reaktywacyjnego w rodzinnym mieście z gościnnymi muzykami. A potem pójdziemy dalej”. Koncert reaktywacyjny odbył się 23 lipca, a po nim nastąpiła długa trasa koncertowa po Europie do 2016 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're Speaking My Language	Juliette and the Licks	05.2005	35[2]	-	Hassle HOFF 003CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse,Paul Ill,Kemble Walters,Jason Morris][produced by Juliette Lewis And The Licks]
Got Love To Kill	Juliette and the Licks	10.2005	56[1]	-	Hassle HOFF 005CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse,Paul Ill,Patty Schemel,Clint Walsh][produced by Juliette Lewis And The Licks]
Hot Kiss	Juliette and the Licks	10.2006	50[2]	-	Hassle HOFF 020CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse][produced by Dylan McLaren]
Sticky Honey	Juliette and the Licks	12.2006	76[1]	-	Hassle HOFF 021CDS	[written by Juliette Lewis,Todd Morse][produced by Dylan McLaren]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Four on the Floor	Juliette and the Licks	10.2006	88[1]	-	Hassle HOFF 019CD	[produced by Juliette and the Licks]

National

The National jest to formacja założona w mieście Cincinnati, w roku 1999.
Ich głównym stylem, który grają jest Indie rock.
W składzie grupy znajdują się: Matt Berninger, który jest frontmanem zespołu, bracia Dessner o imionach Aaron, który gra na basie, fortepianie oraz gitarze i Bryce, który jest gitarzystą a także Devendorf, perkusista Bryan i gitarzysta grający również na basie Scott.
 

W sumie jest to piątka bardzo bliskich sobie osób. Przed skupieniem się na tworzeniu albumu, muzycy bardzo często koncertowali, pozyskując fanów. Następnie w roku 2001 został wydany ich debiutancki krążek. Zatytułowany on jest tak jak brzmi nazwa zespołu, czyli "The National".
Płyta ta bardzo dobrze wpłynęła na popularność zespołu a także na ilość ich fanów. Przez kolejne dwa lata muzycy koncertowali, promując płytę. Następnie zamknęli się oni ponownie w wyciszonym pomieszczeniu by po jakimś czasie wydać kolejny hitowy album. Tym razem album nosi tytuł "Sad Songs for Dirty Lovers".
 

Z zespołem często współpracuje Padma Newsome z grupy The Clogs (którą współtworzy wraz z Brycem Dessnerem), wspierając The National przy pomocy skrzypiec, instrumentów klawiszowych i innych. W sumie formacja The National, na swoim koncie ma pięć albumów, z czego ostatnim dotychczas jest wydany w bieżącym 2010 roku, "High Violet".  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Abel/Warm Singing Whores	National	03.2005	83[2]	-	Beggars Banquet BBQ 385	[written by National][produced by Peter Katis]
Mistaken For Strangers/ Blank Slate	National	05.2007	183[1]	-	Beggars Banquet BBQ 405	[written by National][produced by Peter Katis,National]
Coney Island	Taylor Swift Featuring The National	12.2020	-	63[1]	EMI USUG 12004711	[silver-UK][written by Taylor Swift ,William Bowery ,Aaron Dessner, Bryce Dessner][produced by Aaron Dessner, Bryce Dessner]
The Alcott	National feat. Taylor Swift	05.2023	90[1]	-	4 AD GBAFL 2200348	[written by Matt Berninger,Aaron Dessner,Taylor Swift][produced by National]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alligator	National	04.2005	165[1]	-	Beggars Banquet BBQLP 241	[silver-UK][produced by Peter Katis, Paul Mahajan]
Boxer	National	05.2007	57[2]	68[6]	Beggars Banquet BBQLP 252	[gold-UK][produced by Peter Katis and The National]
High Violet	National	05.2010	5[8]	3[21]	4AD CAD 3X03	[gold-US][gold-UK][produced by The National]
Trouble Will Find Me	National	06.2013	3[12]	3[25]	4AD CAD 3315	[gold-UK][produced by Aaron Dessner,Bryce Dessner,Marcus Paquin]
Sleep Well Beast	National	09.2017	1[1][5]	2[4]	4AD 4AD 0020	[silver-UK][produced by Aaron Dessner,Bryce Dessner,Matt Berninger,Peter Katis]
Boxer (Live in Brussels)	National	05.2018	70[1]	-	Unknown Rch 4AD 0077	-
I Am Easy to Find	National	06.2019	2[3]	5[2]	4AD 4AD 0154	[produced by Mike Mills ,The National]
First Two Pages of Frankenstein	National	05.2023	4[2]	14[2]	4AD 4AD 0566	[produced by The National]
Laugh Track	National	11.2023	24[1]	-	4AD 4AD 0679	[produced by Tony Berg ,John Leventhal ,Tucker Martine, The National]
Rome	National	12.2024	71[1]	-	4AD 4AD 0801	[produced by Bella Blasko]