Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Newcastle upon Tyne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Newcastle upon Tyne. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 17 marca 2026

Perrie Edwards

Perrie Louise Edwards (ur. 10 lipca 1993r w South Shields) - angielska wokalistka,
autorka tekstów oraz członkini zespołu Little Mix.

Perrie Louise Edwards urodziła się 10 lipca 1993 roku i wychowywała się w South Shields, Tyne and Wear. Jest córką Debbie Duffie i Alexandra Edwards, którzy są piosenkarzami. Jej rodzice rozwiedli się, gdy była młoda. Ma też starszego brata Jonnie Edwards i przyrodnią siostrę Caitlin Edwards. Mieszkała w Hamilton w Nowej Zelandii przez dwa lata jako nastolatka.

W 2011 roku na pierwszym przesłuchaniu do programu X-Factor wystąpiła z piosenką "You Oughta Know" Alanis Morissette. Znalazła się początkowo w grupie Faux Pas wraz z Jesy Nelson, a następnie zostały połączone z Jade Thirlwall i Leigh-Anne Pinnock w zespół Rhythmix, który wkrótce zmienił nazwę na Little Mix. 11 grudnia 2011 roku zostały pierwszym zespołem, który wygrał program. Dotychczas wydały sześć albumów, DNA (2012), Salute (2013), Get Weird (2015), Glory Days (2016), LM5 (2018) i Confetti (2020).

W 2019 roku została twarzą włoskiej marki Superga i wydała swoją pierwszą zaprojektowaną kolekcję butów. W 2020 roku została pierwszą kobiecą ambasadorką marki Supreme Nutrition. Jeszcze w tym samym roku została nową twarzą Nando's, portugalsko-afrykańskiej franczyzy spożywczej. Występowała też w ich reklamach telewizyjnych.

W maju 2012 roku zaczęła spotykać się z Zaynem Malikiem, natomiast zaręczyli się w sierpniu 2013 roku. Para rozstała się w sierpniu 2015 roku. W lutym 2017 roku potwierdzono, że jest w związku z piłkarzem Alexem Oxlade-Chamberlain.

10 maja 2021 roku ogłosiła, że jest w ciąży z Alexem Oxlade-Chamberlain. 21 sierpnia 2021 oboje oznajmili na instagramie, że urodził się syn, a 17 stycznia 2026 roku Perrie ogłosiła za pośrednictwem Instagrama, że na świat przyszła córka.

Cierpi na atrezję przełyku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Forget About UsPerrie 04.202410[9]-Columbia GBARL 2400078[silver-UK][written by David Hodges ,Steven Solomon, Ed Sheeran, Perrie Edwards][produced by Solomon, Andrew Goldstein]
TearsPerrie 07.202469[1]-Columbia GBARL 2400674[written by Feli Ferraro, Ido Zmishlany][produced by Ido Zmishlany]
You Go Your WayPerrie10.202452[1]-Columbia GBARL 2401000[written by Alfie Russel, Henry Counsell, Perrie Edwards][produced by Joy Anonymous, Russel]
If He Wanted to He WouldPerrie Edwards09.202544[6]-Columbia GBARL 2501222[written by Perrie Edwards, Nina Nesbitt, Charlie Martin, Joe Housley][produced by Solomon, Andrew Goldstein]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
PerriePerrie10.20253[1]-Columbia 19802822482[produced by Jonathan Bellion, Will Bloomfield, Colin Brittain ,Ryan Daly, Andrew Goldstein, Edd Holloway, Tre Jean-Marie, Joy Anonymous, Johnny McDaid, Connor McDonough, Riley McDonough, Mojam, the Nocturns Kyle Reith, Will Reynolds, RISC, Alfie Russel, Mark "Spike" Stent ,Starsmith, Steven Solomon, Tenroc, Ido Zmishlany]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 16 marca 2026

Richard Dawson

Richard Michael Dawson (ur. 24 maja 1981 r.)   to angielski progresywny folkowy wokalista
i autor tekstów z Newcastle upon Tyne. Pisze folkowe utwory oparte na narracji i eksperymentalnej strukturze, a za swoje umiejętności narracyjne, emocjonalną głębię i poczucie humoru zyskał uznanie. Oprócz kariery solowej, Dawson jest również członkiem eksperymentalnego zespołu popowego Hen Ogledd (wraz z Rhodri Davies, Dawn Bothwell i Sally Pilkington) oraz tworzy muzykę elektroniczną pod pseudonimem Eye Balls. 
 
Do tej pory Dawson wydał dziewięć solowych albumów studyjnych. Jego album z 2014 roku, Nothing Important, został wydany przez Weird World i spotkał się z uznaniem krytyków. W latach 2017–2022 Dawson wydał luźną trylogię albumów - „Peasant” (2017), „2020” (2019) i „The Ruby Cord” (2022) - których akcja rozgrywa się odpowiednio w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Albumy spotkały się z szerokim uznaniem krytyków, a magazyn The Quietus uznał „Peasant” za album roku 2017. W 2021 roku Dawson wydał Henki, wspólny album z fińskim zespołem Circle, którego teksty inspirowane były „botaniką i roślinami”. „The Guardian” nazwał go „klasykiem rocka botanicznego”. 
 
14 lutego 2025 roku Dawson wydał swój ósmy album studyjny, „End of the Middle”, którego teksty skupiają się na „kilku pokoleniach jednej rodziny i tym, jak powtarzają się w nich wzorce zachowań”. 
 
 Dawson dorastał w Newcastle i zainteresował się śpiewem już jako dziecko, próbując naśladować amerykańskich wokalistów, takich jak Mike Patton z Faith No More. Dawson pracował w sklepach płytowych w Newcastle, JG Windows i Alt.Vinyl, a także przez dziesięć lat dorabiał jako barman, zanim rozpoczął profesjonalną karierę muzyczną. Kupił niedrogą gitarę akustyczną, ale przypadkowo ją zepsuł. Po naprawie gitary odkrył, że ma ona unikalne brzmienie i używa jej jako swojego głównego instrumentu. Muzykę Dawsona określa się jako dekonstrukcję muzyki folkowej w stylu angielskim, podobną do tego, co amerykański Captain Beefheart zrobił z bluesem. Sam Dawson wymienia Qawwali, formę sufickiej muzyki religijnej, kenijskiego gitarzystę folkowego Henry'ego Makobi oraz muzyka folkowego Mike'a Watersona jako inspiracje dla swojej twórczości. 
 
 W latach 2008 i 2009 Dawson wydał 10 albumów z komputerową muzyką elektroniczną pod pseudonimem Eye Balls. Muzyka w tym projekcie to rozbudowana, ambientowa muzyka drone, bez wokalu. Albumy „The Glass Trunk” (2013) i „Nothing Important” (2014) zawierają współpracę z harfistą Rhodrim Daviesem, którego Dawson opisuje jako „w pewnym sensie bratnią duszę”. Dawson i Davies wydali również płyty pod pseudonimem Hen Ogledd, a Dawson wydał również solowe materiały pod pseudonimem „Eyeballs”. Dawson występował również w zespołach Hot Fog z Mikiem Vestem (Bong), Moon z Benem Jonesem i Sarah Sullivan (Jazzfinger) oraz zagrał kilka koncertów na gitarze z Khunntem.
 
  Dawson pisze i nagrywa na gitarze Baby Taylor, którą posiada od dwudziestki, zauważając: „Każda piosenka, którą napisałem od dwudziestki, została napisana na niej. Jesteśmy ze sobą niejako związani. Znam ją bardzo dobrze i ona jest ze mną”. Dawson nie koncertuje już z gitarą po serii wypadków, które ją spotkały: „W Wielkiej Brytanii miało miejsce niewielkie trzęsienie ziemi i zapomniałem, że położyłem ją na podłodze, więc stanąłem na niej, ale nadal dało się na niej grać. Za drugim razem byłem pijany i całkowicie ją rozwaliłem, ale nadal wydawała jakiś dźwięk. Pomyślałem: „No cóż, zagram te same utwory, duch wciąż będzie obecny, nawet jeśli brzmi okropnie”. Potem [piosenkarz i autor tekstów] Nev Clay nadepnął na nią i całkowicie ją rozwalił - to była moja wina. Lutnik Nigel Forster zamontował na niej pięknie zakrzywiony top i gitara znacznie się poprawiła. Potem, pierwszego dnia trasy Peasant, pękł gryf. Od albumu Nothing Important Dawson grał na gitarach połączonych szeregowo przez wzmacniacz Fender i Orange. Używał również dźwięków syntezowanych z aplikacji na iOS, ThumbJam, i grał na saksofonie, mimo że miał jedynie podstawową wiedzę na temat tego instrumentu.

 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
2020Richard Dawson10.201954[1]-Weird World WEIRD 120-
End of the MiddleRichard Dawson02.202574[1]-Weird World WEIRD 166[produced by Richard Dawson, Sam Grant]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sam Fender

Pochodzący z Newcastle Sam Fender łączy żywiołowy, melodyjny indie rock z sercem
piosenkarza i autora tekstów oraz zaangażowanymi społecznie tekstami. Pod koniec 2017 roku zdobył uznanie w Wielkiej Brytanii, pojawiając się na prestiżowej liście BBC Sound of 2018, a następnie podpisując kontrakt z wytwórnią Polydor Records. Fender odniósł ogromny sukces swoimi dwoma pierwszymi albumami, „Hypersonic Missiles” z 2019 roku i „Seventeen Going Under” z 2021 roku, zdobywając oba na szczycie brytyjskiej listy przebojów i zdobywając nagrodę Brit Award dla najlepszego artysty alternatywnego w 2022 roku. Podczas gdy ten drugi album był inspirowany jego własnym dzieciństwem, w „People Watching” z 2025 roku sięgnął po życie zwykłych ludzi, który również dotarł do pierwszego miejsca na listach przebojów. 
 
 Urodzony i wychowany w North Shields, niedaleko Newcastle, Fender pochodził z muzykalnej rodziny, której starszy brat i ojciec grali lokalnie. Po występach w lokalnych klubach, został odkryty przez menedżera Bena Howarda, który pomógł utorować drogę debiutanckiemu singlowi Fendera, „Play God”. Nastrojowy w tonie i zaangażowany społecznie, utwór doczekał się dwóch kolejnych singli, „Greasy Spoon” i „Millennial”, zanim BBC nadało Fenderowi tytuł, wraz z takimi artystami jak Sigrid i Lewis Capaldi, na listę Sound of 2018. Następnie odbyły się trasy koncertowe z Hozierem i Catfish and the Bottlemen, a także single z 2018 roku, takie jak „Leave Fast” i „That Sound”, które później znalazły się na jego EP-ce „Dead Boys”, wydanej przez Polydor w listopadzie tego samego roku. 
 
 Na początku 2019 roku Fender wszedł do własnego studia, aby nagrać swój debiutancki album z przyjacielem i producentem Bramwellem Bronte. Zdobył nagrodę Critics' Choice na Brit Awards i zadebiutował w amerykańskiej telewizji w programie Jimmy Kimmel Live! Zanim Interscope/Polydor wydały album „Hypersonic Missiles” we wrześniu 2019 roku, debiutancki album dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów w Wielkiej Brytanii, dotarł do Top 20 w Niemczech i wspiął się na 12. miejsce na liście Billboard Heatseekers. W 2021 roku ukazał się album „Seventeen Going Under”, który w krótkim czasie nawiązywał do jego dorastania i dorastania w North Shields. Album, który okazał się sukcesem komercyjnym i krytycznym, zapewnił Fenderowi drugi z rzędu numer jeden, a artysta zdobył dwie nagrody NME Awards w 2022 roku, a także nagrodę Brit Award dla najlepszego artysty rockowego/alternatywnego, co doprowadziło do wydania rozszerzonej edycji deluxe z licznymi utworami na żywo jeszcze w tym samym roku. 
 
Fender skierował swoją uwagę na pisanie piosenek w szerszym kontekście, skupiając się na życiu zwykłych ludzi. Współprodukowany przez Fendera, Adama Granduciela z War on Drugs, Markusa Dravsa (Coldplay, Kings of Leon) oraz wieloletnich kolegów z zespołu Fender, Deana Thompsona i Joe Atkinsona, album People Watching  w lutym 2025 roku, ponownie zdobywając szczyty brytyjskich list przebojów. Kilka miesięcy później artysta wznowił jeden z utworów, „Rein Me In”, w duecie z Olivią Dean. Ta wersja, wraz z utworem „Talk to You” z udziałem Eltona Johna, znalazła się na deluxe'owej edycji albumu People Watching, która ukazała się w grudniu.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Play God / Greasy SpoonSam Fender03.201989[5]-Sam Fender GBKPL 1778702[platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Hypersonic MissilesSam Fender05.201948[11]-Polydor GBUM 71900673[2x-platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Will We Talk?Sam Fender08.201943[9]-Polydor GBUM 71901021[2x-platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte,Rich Costey]
The BordersSam Fender09.201959[4]-Polydor GBUM 71901016[platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Seventeen Going UnderSam Fender07.20213[102]-Polydor GBUM 72103036[4x-platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Get You DownSam Fender09.202148[4]-Polydor GBUM 72103038[gold-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Spit of YouSam Fender10.202141[10]-Polydor GBUM 72103040[platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
Getting StartedSam Fender07.202247[17]-Polydor GBUM 72103035[platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Bramwell Bronte]
AlrightSam Fender07.202261[1]-Polydor GBUM 72103389[silver-US]
Wild Grey OceanSam Fender11.202271[2]-Polydor GBUV 72201581[written by Sam Fender]
Homesick Noah Kahan and Sam Fender02.20245[9]-Polydor/Republic USUM 72400057[platinum-UK][written by Noah Kahan][produced by Noah Kahan Gabe Simon]
People WatchingSam Fender11.20244[43]-Polydor GBUV 72401938[platinum-UK][written by Sam Fender][produced by Sam Fender, Adam Granduciel ,Joe Atkinson, Dean Thompson]
Wild Long LieSam Fender02.202594[1]-Polydor GBUM 72403261[written by Sam Fender][produced by Sam Fender,Joe Atkinson,Dean Thompson]
Arm's LengthSam Fender02.202514[9]-Polydor GBUM 72403254[silver-UK][written by Sam Fender][produced by Sam Fender, Adam Granduciel, Markus Dravs, Joe Atkinson, Dean Thompson]
Remember My NameSam Fender02.202548[1]-Polydor GBUM 72405599[written by Sam Fender][produced by Sam Fender,Markus Dravs]
Little Bit CloserSam Fender03.202524[4]-Polydor GBUM 72403255[written by Sam Fender][produced by Sam Fender,Markus Dravs]
TyrantsSam Fender05.202578[1]-Polydor GBUM 72403269-
Rein Me InSam Fender and Olivia Dean06.20251[3][39]-Polydor GBUM 72500790[platinum-UK][written by Sam Fender,Olivia Dean][produced by Sam Fender]
Talk to YouSam Fender Elton John10.202520[4]-Polydor GBUM 72505533-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Hypersonic MissilesSam Fender09.20191[1][134]-Polydor 7742875[platinum-UK][produced by Bramwell Bronte,Rich Costey,Sam Fender]
Seventeen Going UnderSam Fender10.20211[1][104]-Polydor 3834451[platinum-UK][produced by Bramwell Bronte]
Live from Finsbury ParkSam Fender12.202217[1]-Polydor 4841870-
People WatchingSam Fender03.20251[1][55]-Polydor 5550313[platinum-UK][produced by Adam Granduciel,Markus Dravs,Sam Fender,Dean Thompson,Joe Atkinson]
Me and the DogSam Fender04.202514[1]-Polydor 7538532-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 15 marca 2026

Sirens

Sirens to brytyjski girlsband z Newcastle upon Tyne, znany przede wszystkim z singla
„Baby (Off the Wall)”, który znalazł się w pierwszej pięćdziesiątce brytyjskiej listy przebojów. 

Skład Sirens pierwotnie tworzyły Karina Brians, Kat Haslam, Lynsey Schofield i Michelle Heaton. Heaton odeszła, by dołączyć do Liberty X, a jej miejsce zajęła Lea Cummings. Nazwały się Sirens na cześć słynnego greckiego mitu o trzech pięknych kobietach (Siren), które wabiły żeglarzy na śmierć, śpiewając im. Brians opuściła szkołę w wieku 14 lat, aby spróbować zarobić na życie, podejmując się różnych prac, zanim założyła własną stajnię. Haslam założyła własną firmę, gdy tylko osiągnęła odpowiedni wiek. Jednak gdy poznały się w wieku 17 lat, obie wiedziały, że ich przyszłość związana jest z pisaniem i tworzeniem muzyki. 

 Aby zdobyć szansę na wielki przełom, Brians i Haslam sprzedały swoje samochody, aby sfinansować dema studyjne w Londynie, a także spały pod gołym niebem. Po wielu początkowych, próbnych i błędnych składach, powstał zespół Sirens, do którego dołączyli Schofield i Cummings. Wkrótce potem dziewczyny podpisały kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią Kitchenware Records, w której również grają Editors. Ich debiutanckim singlem był cover utworu N*E*R*D „Things Are Gettin' Better”. Ich drugi singiel „Baby (Off the Wall)” stał się ich najwyżej notowanym singlem, osiągając czterdzieste dziewiąte miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich debiutancki album „Control Freaks”, wydany dwa tygodnie po „Baby (Off the Wall)”, stał się klubowym hitem w Wielkiej Brytanii i odniósł komercyjny sukces na Dalekim Wschodzie, co pozwoliło zespołowi na stworzenie drugiego albumu. 

 Pomiędzy albumami Sirens wydali singiel „Love Hurts”, który nie był częścią albumu, z samplem z ODB. Był to ostatni singiel z Schofield, która odeszła po jego wydaniu.  Ich drugi album, „Say Goodbye to LA LA Land”, powstał w Los Angeles w Kalifornii, gdzie zespół komponował i nagrywał z producentami muzycznymi Wayne’em Rodriguesem, Justinem Trugmanem, D. C. Josephem i DeeKay. Wkład rapowy stanowią Najee i D-Roc z Nowego Jorku. Album został zmiksowany przez Dave’a Pensado, znanego z hitów z Christiną Aguilerą i The Black Eyed Peas, i ukazał się 16 czerwca 2008 roku.

  Sirens wydali „Don't Let Go” w listopadzie 2009 roku, pierwszy singiel z trzeciego albumu. Drugi electropopowy singiel zatytułowany „Stilettos” ukazał się 4 października 2010 roku. Trzeci album zespołu, „#3 – Opium Apathy”, ukazał się 27 marca 2011 roku i w tym samym czasie wydali trzeci singiel z albumu, „Good Enough”. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Things Are Getting BetterSirens08.2003127[1]-Kitchenware SK 72[written by Chad Hugo, Pharrell Williams]
Baby Off The WallSirens08.200449[2]-Kitchenware SKCD 742[written by D. Nicholson, S. Wolfe, Sirens, Skillz, T. Mosely, W.C. McDonald][produced by D.C. Joseph]
Love HurtsSirens featuring ODB11.2005140[1]-Kitchenware SKCD 81[produced by Ingoldsby, Schjolin]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 14 marca 2026

Venom

Zespół Venom, mający ogromny wpływ na ewolucję ekstremalnego metalu,
stał na czele nowej fali brytyjskiego heavy metalu. Zainspirowani surową intensywnością Motörhead i wizualnym blaskiem Kiss, wypracowali mroczne, porywające brzmienie, które utorowało drogę późniejszemu rozwojowi thrash metalu. Podobnie, ich makabryczny, dumnie satanistyczny wizerunek - ich przełomowy debiut nosił tytuł „Welcome to Hell”- okazał się główną inspiracją dla rzeszy zespołów deathmetalowych i blackmetalowych, które pojawiły się w ich śladach, a nawet nadały gatunkowi nazwę dzięki wydaniu swojego wpływowego drugiego albumu „Black Metal” z 1982 roku. 

Pomimo niezliczonych zmian personalnych na przestrzeni lat i sporej dawki wewnętrznej goryczy, Venom kontynuował trasy koncertowe i wydawał nową muzykę, wydając w 2018 roku swój piętnasty studyjny longplay, Storm the Gates. 

 Zespół Venom, założony w 1978 roku w Newcastle w Anglii, przeszedł kilka zmian strukturalnych, zanim ostatecznie uformował się w trio składające się z wokalisty/basisty Conrada „Cronosa” Lanta, gitarzysty Jeffa „Mantasa” Dunna i perkusisty Tony'ego „Abaddona” Braya. Czerpiąc inspirację z wszechstronnego wachlarza artystów, w tym Black Sabbath, Judas Priest, Sex Pistols, The Who, The Tubes i Elvisa Presleya, zespół unikał technicznej sprawności na rzecz kinetycznej mocy, stosując dziko szybki styl dźwiękowego diabelstwa, który miał tyle samo wspólnego z hardcore punkiem, co z heavy metalem - pomimo ich lirycznej i wizualnej obsesji na punkcie diabła, grupa konsekwentnie stwierdzała, że ​​woli szokować wartość od rzeczywistego satanizmu.  

Venom wydał swój debiutancki album, Welcome to Hell, w 1981 roku nakładem Neat Records. Szorstki, hałaśliwy i przepełniony złymi intencjami, LP i jego podobnie myślący następca Black Metal (1982), pomogły utorować drogę death metalowi i thrashowi - żaden z albumów nie był komercyjnym molochem, ale od tego czasu zostały uznane za kanoniczne przez społeczność heavymetalową. „At War with Satan”, album koncepcyjny o wojnie między niebem a piekłem (zgadnijcie, kto wygra), ukazał się w 1983 roku, a w 1985 roku ukazał się bardziej zwięzły „Possessed” - tytułowy utwór zdołał znaleźć się na liście „Filthy Fifteen” Parent Music Resource Center. Oba albumy flirtowały z mainstreamowym sukcesem, ale szalone podejście Venom do gatunku było doskonalone przez wschodzące wówczas zespoły, takie jak Slayer, Megadeth i Metallica, z których ten ostatni supportował Venom zaledwie kilka lat wcześniej. 

 Mantas opuścił zespół po koncertowym albumie „Eine Kleine Nachtmusik” z 1986 roku, ustępując miejsca gitarzystom Mattowi Hickeyowi i Jimmy'emu Clare'owi, którzy zadebiutowali w studiu nagraniowym na albumie „Calm Before the Storm” z 1987 roku. Zmiany w składzie zespołu nękały go przez kolejną dekadę. Cronos zrezygnował z gry przed premierą albumu „Prime Evil” z 1989 roku, zabierając ze sobą Hickeya i Clare, by rozpocząć karierę solową. Na albumie pojawiła się ekipa złożona z Abaddona, byłego wokalisty i basisty Atomkraft, Tony'ego „The Demolition Risk” Dolana, gitarzysty Ala Barnesa i powracającego Mantasa. 

Nowa wersja Venom - bez Barnesa, którego zastąpił gitarzysta Steve „War Maniac” White - wydała dwa kolejne albumy: „Temples of Ice” (1991) i „The Waste Lands” (1992), które zniknęły z radarów, głównie z powodu rozkwitu sceny grunge i rocka alternatywnego. Trio w składzie Mantas, Abaddon i Dolan kontynuowało trasę koncertową przez połowę dekady, choć nie doczekało się żadnych nowych nagrań studyjnych.  Powrót Cronosa w 1996 roku wywołał radość wśród fanów, a Dolan wycofał się, wydając w 1997 roku album Cast in Stone, pierwszy album Venom od 12 lat z oryginalnym składem - pełnowymiarowy powrót grupy do gry został zwiastowany wydaniem EP-ki Venom '96. 

Reaktywacja nie trwała jednak długo, ponieważ po światowej trasie koncertowej promującej album, Abaddon opuścił grupę. Cronos zaangażował swojego brata Antony'ego „Anttona” Lanta do gry na perkusji na dziesiątym albumie, „Resurrection” z 2000 roku. Antton pozostał na płycie „Metal Black” z 2006 roku i „Hell” z 2008 roku, ale odejście Abbadona, wraz z rotacyjną obsadą gitarzystów, pozostawiło Cronosa jedynym członkiem-założycielem grupy. Aby jeszcze bardziej skomplikować sytuację, w 2014 roku Jeff „Mantas” Dunn, Tony „Demolition Man” Dolan i Tony „Abaddon” Bray rozpoczęli własny projekt o nazwie Venom Inc. i wydali swój debiutancki album „Avé” w 2017 roku nakładem Nuclear Blast.  

Zespół Cronos Venom, w którego skład weszli teraz gitarzysta La Rage i perkusista Dante, podpisał kontrakt ze Spinefarm i wydał w 2011 roku album „Fallen Angels”. Czternasty album Venom, „From the Very Depths”, ukazał się w 2015 roku, a „Storm the Gates” trzy lata później. W następnym roku BMG wydało „In Nomine Satanas”, bogaty box set z luksusowymi wersjami ich pierwszych czterech albumów studyjnych - w klasycznym składzie Cronos, Mantas i Abaddon - oraz koncertowy album „Eine Kleine Nachtmusik” z 1986 roku. 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
At War with SatanVenom04.198464[1]-Neat 1015[produced by Venom]
PossessedVenom04.198599[1]-Neat 1024[produced by Venom, Keith Nichol]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Wildhearts

Wildhearts to zespół, o jakim marzy brytyjska prasa rockowa: genialny pod względem
kreatywnym, kompletnie niekontrolowany i skazany na porażkę od samego początku. Burzliwa kariera zespołu, prowadzonego przez charyzmatyczną Ginger, spełniła najwyższe (a może wręcz najniższe) oczekiwania, z wszystkimi wzlotami i upadkami niczym na rollercoasterze. Po licznych przerażających zwrotach akcji zespół w końcu spektakularnie się wycofał, ale nie wcześniej niż zaoferował bogactwo inspirującego hard rocka i dosłownie kilometry jeszcze bardziej wciągających tekstów w magazynach, by po raz kolejny wznieść się na wyżyny dzięki dziesiątkom zmian w składzie, z Ginger jako jedyną stałą.  

Po efektownym debiucie z 1993 roku albumem „Earth vs. the Wildhearts” i zachwyceniu fanów oraz krytyków albumem „P.H.U.Q.” z 1995 roku, Wildhearts dosłownie przez dekady rozpadali się i odradzali, zadowalając zagorzałych fanów takimi albumami jak „Geordie in Wonderland” z 2006 roku, „Mad, Bad and Dangerous to Know” z 2014 roku i „Satanic Rites of the Wildhearts” z 2025 roku. Ginger, wieloletni mieszkaniec londyńskiej, undergroundowej sceny glam rockowej, wokalista i gitarzysta, miał za sobą krótki epizod z aspirującymi do miana Faces, londyńskimi Quireboys (został wyrzucony za branie zbyt dużej ilości narkotyków) i jeszcze krótszy występ z nowojorskimi, glamowymi katastrofami, The Throbs, kiedy na początku 1990 roku postanowił założyć własny zespół Wildhearts. Dołączyli do niego były gitarzysta Tattooed Love Boys, Chris „C.J.” Jagdhar, perkusista Andrew „Stidi” Stidolph, wokalista Snake i basista Julian, ale ten skład nie przetrwał długo (co było zapowiedzią przyszłych wydarzeń) i w następnym roku Ginger zwolnił wszystkich oprócz Jagdhara i sam przejął obowiązki wokalisty. Po wypożyczeniu perkusisty Bama Bama z Dogs D'Amour i zrekrutowaniu 19-letniego basisty Danny'ego McCormacka, grupa natychmiast stała się sensacją w londyńskich klubach. Ich bezczelnie dekadencki wizerunek i ultraciężki hard rock szybko rozpaliły machinę marketingową angielskiej prasy i po flirtowaniu z Atco, latem 1991 roku podpisali kontrakt z EastWest Records. 

  Poza zanurzeniem się w studiu nagraniowym przy kilku EP-kach (Mondo Akimbo A-Go-Go i Don't Be Happy...Just Worry), Wildhearts kontynuowali nieprzerwanie trasę koncertową przez cały 1992 rok, notując szczególnie pamiętną podróż z zyskującymi popularność glam-politycznymi rockerami Manic Street Preachers. Wraz z nadejściem Nowego Roku Bam Bam powrócił do Dogs D'Amour, otwierając drogę pierwotnemu perkusiście Stidiemu, który wystąpił na debiutanckim albumie zespołu „Earth vs. the Wildhearts”, wydanym we wrześniu 1993 roku. Choć album odniósł spory sukces w Europie i Wielkiej Brytanii (awansując na 46. miejsce na listach przebojów), otrzymał niewielkie wsparcie promocyjne w Ameryce, a Ginger wkrótce zaczął się kłócić z EastWest i najwyraźniej wyładowywać swoją złość na kolegach z zespołu. Stidi był pierwszą ofiarą, zastąpioną w październiku przez byłego perkusistę Radia Moskwa, Ritcha Battersby'ego, który natychmiast dołączył do zespołu w trasę koncertową. 

 Podróżując po Wielkiej Brytanii z innymi brytyjskimi kandydatami, takimi jak Almighty i Wolfsbane, Wildhearts wyznaczyli nowe standardy w zakresie niegrzecznego zachowania i nadużywania substancji psychoaktywnych, ale nigdy nie zawiedli swoim przesadnym wybrykiem scenicznym i niemożliwą do opanowania intensywnością. Pomimo rosnącego rozpędu, rok 1994 okazał się dla zespołu rokiem pełnym problemów; pierwszym z wielu, tak naprawdę. W lipcu „brat krwi” C.J. Jagdhar został w jakiś sposób zwolniony podczas jednej z gwałtownych huśtawek nastroju Gingera (decyzji, której później, jak twierdził, głęboko żałował), a przyszłość zespołu nieustannie wisiała na włosku. Gitarzysta Devin Townsend (Steve Vai, Strapping Young Lad) i klawiszowiec Willie Downing (the Grip, Honeycrack) dołączyli tymczasowo do Wildhearts, występując z nimi na Reading Festival, gdzie basista Danny McCormack również zwichnął kolano podczas pierwszej piosenki, ale dotrwał do końca koncertu. Na zakończenie roku Ginger i McCormack złożyli destrukcyjną wizytę w siedzibie magazynu Kerrang!, gdzie zniszczyli sprzęt biurowy i ogólnie rozpętali piekło w ramach błyskotliwego chwytu reklamowego, mającego na celu promocję wydawnictwa dostępnego wyłącznie dla fanklubu, zatytułowanego „Połów Szczęściarzy”. 

Niezależnie od tego, czy prawdziwe, czy wykreowane przez prasę, chaos i kontrowersje towarzyszyły Wildhearts w kolejnych miesiącach, aż do długo oczekiwanej premiery ich drugiego albumu w maju 1995 roku. Cudem, pomimo całego szaleństwa panującego podczas jego powstawania - w tym zaangażowania dwóch niezależnych producentów i domniemanej próby samobójczej Ginger podczas masteringu płyty w Nowym Jorku - trafnie zatytułowany album „P.H.U.Q.” był prawdopodobnie najlepszym momentem Wildhearts, trafiając na szóste miejsce brytyjskich list przebojów i zyskując ogromne uznanie zarówno fanów, jak i mediów. Euforia nie trwała jednak długo, ponieważ album również został w dużej mierze zignorowany poza Wielką Brytanią, Europą i Japonią, a w Ameryce nigdy nie został wydany. Do tej trwającej opery mydlanej dołączył niedawno nowy gitarzysta Mark Keds (były członek Senseless Things),którybył z zespołem niecały miesiąc, zanim odszedł z zespołu w trakcie trasy po Japonii i zmusił ich do odwołania licznych występów w Wielkiej Brytanii po powrocie, w tym potencjalnie lukratywnego występu na Phoenix Festival. 

 Nowy gitarzysta Jef Streatfield dołączył do zespołu w październiku 1995 roku, ale coraz bardziej niestabilny Ginger kontynuował swoją publiczną spiralę wymykającą się spod kontroli, kłócąc się z EastWest i grożąc rozpadem Wildhearts, jeśli nie zostaną zwolnieni z kontraktu. Nerwowy rozejm został ostatecznie zawarty, gdy zespołowi zaoferowano support podczas europejskiej trasy AC/DC w 1996 roku; jednak plany kontynuacji drugiej części trasy w Ameryce zostały pokrzyżowane w ostatniej chwili, gdy amerykański oddział wytwórni wycofał wsparcie dla trasy. To okazało się ostatnią kroplą, która ostatecznie przelała czarę goryczy i ostatecznie zostali porzuceni przez EastWest, który jeszcze w tym samym roku wydał ponownie album „Fishing for Luckies” wraz z kolekcją „Best of the Wildhearts”. Zespół uparcie kontynuował działalność, wydając dwa niezależne single, zanim podpisał kontrakt z maleńką wytwórnią Mushroom Records i wydał w 1997 roku „Endless, Nameless” (dziwny eksperyment z białym szumem, który sprawił, że stracili przyjaciół).  

Zespół szybko się rozpadł wkrótce potem, a kolejny zbiór stron B i resztek utworów zatytułowany „Landmines & Pantomines” zdawał się zamykać historię Wildhearts. Chociaż kilka lat później próbował zacząć od zera z nową grupą Silver Ginger 5, Ginger ostatecznie ponownie zjednoczył „klasyczny” skład Wildhearts na początku 2001 roku; odrodzony zespół wydał nawet album w Stanach Zjednoczonych „Riff After Riff” w 2004 roku. W następnym roku Ginger rozwiązał zespół, powołując się na połączenie problemów osobistych i brak zaangażowania w zespole. Na krótko dołączył do Brides of Destruction jako gitarzysta, zanim rozpoczął karierę solową. 

 Już w 2006 roku Wildhearts reaktywowali się, aby zagrać koncert w Wolverhampton; dołączył do nich nowy basista Scott Sorry (Amen). Po koncercie Sorry został stałym członkiem, a nawet pojawił się na ich albumie o tym samym tytule z 2007 roku, nagranym w zamku Tutbury. Następnie nagrali album z coverami, Stop Us If You've Heard This One Before, Vol. 1 z 2008 roku, na którym znalazły się wykonania Helmet, Fugazi i The Distillers. Kolejny album studyjny, Chutzpah, ukazał się w 2009 roku, a towarzyszył mu minialbum Chutzpah, Jr., na którym znalazły się niewykorzystane nagrania z sesji studyjnych oraz B-side'y z japońskiego wydania pierwszego. Sorry opuścił zespół w 2009 roku, co w połączeniu z przejściem Battersby'ego na emeryturę z powodu kontuzji, skutecznie zawiesiło działalność zespołu. 

Ginger dołączył do zespołu Michaela Monroe jako gitarzysta i pojawił się na jego albumie „Sensory Overdrive” z 2011 roku. Wildhearts reaktywowali się w 2012 roku, a John Poole zastąpił Sorry. Earth vs. the Wildhearts obchodzili 20-lecie w 2013 roku, co zaowocowało serią koncertów, na których wykonywali cały album, a następnie wybrane przeboje; koncert w Nottingham Rock City został zarejestrowany na albumie koncertowym „Rock City vs. the Wildhearts” z 2014 roku. W następnym roku obchodzili 20. rocznicę powstania P.H.U.Q. i ponownie wyruszyli w trasę koncertową promującą album. Trasa koncertowa odbyła się ponownie w 2018 roku, kiedy Earth vs. the Wildhearts obchodziło 25-lecie. Po 12 latach oczekiwania wydali swój dziewiąty album studyjny, Renaissance Men z 2019 roku, na którym Battersby wrócił z emerytury, aby pisać i występować na płycie. 

 EP-ka Diagnosis ukazała się w sierpniu tego samego roku, a pod koniec 2020 roku ukazał się podwójny album koncertowy, 30 Year Itch, uwieczniający zespół na trasie koncertowej w 2019 roku. Ginger i spółka powrócili w 2021 roku ze swoim dziesiątym albumem studyjnym, 21st Century Love Songs. Niespodziewanie skład 21st Century Love Songs rozpadł się po trasie koncertowej, a Ginger zebrał kolejną edycję Wildhearts z Benem Marsdenem i Kavusem Torabim na gitarach, Jonem Poole'em na basie i Dudge'em na perkusji. Po podpisaniu nowej umowy z wytwórnią Snakefarm Records, grupa udała się do studia w połowie 2024 roku z producentem Jimem Pinderem, a pod koniec roku ich 11. album studyjny był gotowy do wydania. Satanic Rites of the Wildhearts ukazał się w marcu 2025 roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Greetings from ShitsvilleWildhearts10.199381-EastWest YZ 773[written by Ginger][produced by The Wildhearts]
TV Tan EP.Wildhearts11.199353[2]-Bronze YZ 784 [produced by The Wildhearts Mike "Spike" Drake]
Caffeine BombWildhearts07.199438[3]-EastWest YZ 794[written by Ginger][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
SuckerpunchWildhearts02.199431[4]-EastWest YZ 828[written by Ginger][produced by Mark Dodson, The Wildhearts]
If Life Is Like a Lovebank I Want an Overdraft/Geordie in WonderlandWildhearts01.199531[3]-Bronze/EastWest YZ 874[written by Palmer,Ginger Wildheart,Ritch Battersby,Danny McCormack][produced by Mark Dodson, The Wildhearts]
I Wanna Go Where the People GoWildhearts05.199516[4]-EastWest YZ 923[written by Ginger Wildheart][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Just in LustWildhearts07.199528[2]-EastWest YZ 967[written by Ginger Wildheart][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Sick of DrugsWildhearts04.199614[3]-Round WILD 1[written by Ginger Wildheart][produced by Mark Wallis, The Wildhearts]
Red Light – Green Light EP.Wildhearts06.199630[2]-Round WILD 2[written by Ginger][produced by Ralph Jezzard, Mark Wallis,The Wildhearts]
AnthemWildhearts08.199721[2]-Mushroom MUSH 6[written by CJ Wildheart, Ginger, Jef Streatfield, Ritch Battersby][produced by Ralph Jezzard, Studio One]
UrgeWildhearts10.199726[2]-Mushroom MUSH 14[written by Ginger Wildheart][produced by Ralph Jezzard, Studio One]
Vanilla RadioWildhearts10.200226[2]-Round SMASCD 048[written by The Wildhearts][produced by Russ Russell,Simon Efemey]
Stormy in the North, Karma in the SouthWildhearts02.200317[2]-Round SMASCD 049[written by CJ Wildheart, Ginger, Ritch Battersby, Daniel S McCormack][produced by Russ Russell,Simon Efemey]
So into YouWildhearts05.200322[2]-Gut CDGUT 49[written by CJ Wildheart, Ginger][produced by Russ Russell,Ginger Wildheart]
Top of the WorldWildhearts11.200326[2]-Gut CDGUT 54[written by David Leslie Walls][produced by Russ Russell,Ginger Wildheart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Earth vs the WildheartsWildhearts09.199346[1]-EastWest 4509932012[produced by The Wildhearts,Mike "Spike" Drake,Mark Dodson,Simon Efemey]
Don't Be Happy... Just Worry EP.Wildhearts05.199491[1]-EastWest 4509960672[produced by The Wildhearts,Dan Priest,Robert Musso]
P.H.U.Q.Wildhearts06.19956[5]-EastWest 0630104372[produced by Mark Dodson, Simon Efemey, The Wildhearts]
Fishing for LuckiesWildhearts06.199616[3]-Round 0630148552[produced by The Wildhearts,Mark Dodson]
Endless, NamelessWildhearts11.199741[1]-Mushroom MUSH 13[produced by Ralph Jezzard]
The Wildhearts Must Be DestroyedWildhearts09.200354[1]-Gut GUTCD 25[produced by Ginger ,Russ Russell]
The WildheartsWildhearts05.200755[1]-Round ROUND 0102[produced by Jase Edwards]
¡Chutzpah!Wildhearts09.200953[1]-Backstage Alliance BSACD 027[produced by Jacob Hansen]
Renaissance MenWildhearts05.201911[1]-Graphite GRAPHFAR 33[produced by Jim Pinder]
DiagnosisWildhearts10.201925[1]-Graphite GRAPHFAR 35[produced by Jim Pinder]
30 Year ItchWildhearts12.202051[1]-Round RRRCD 015[produced by Dave Draper]
21st Century Love SongsWildhearts09.20219[2]-Graphite GRAPHFAR 36[produced by Dave Draper]
Satanic Rites of the WildheartsWildhearts03.202529[1]-Snakefarm SNAKE 800779[produced by Jim Pinder]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 13 marca 2026

Muzyka w Newcastle upon Tyne

Muzyka ludowa Newcastle stanowiła mieszankę folku z Northumbrii i XIX-wiecznych piosenek z
tekstami w dialektach. Jej autorami byli tacy twórcy jak George „Geordie” Ridley, którego utwory, takie jak „Blaydon Races”, stały się nieoficjalnym hymnem narodowym Tyneside. W latach 60-tych XX wieku międzynarodowy sukces odniósł zespół rockowy The Animals, który pojawił się w klubach nocnych Newcastle, takich jak Club A-Go-Go na Percy Street. Do innych znanych zespołów związanych z miastem należą Sting,Bryan Ferry, Dire Straits, a ostatnio Maxïmo Park. 
 
Istnieje również prężnie rozwijająca się scena muzyki undergroundowej, obejmująca różnorodne style, w tym drum and bass, doom metal i post-rock. Lindisfarne to zespół folk-rockowy silnie związany z Tyneside. Ich najsłynniejszy utwór, „Fog on the Tyne” (1971), został nagrany w 1990 roku przez byłego piłkarza Geordie, Paula Gascoigne'a. Zespół Venom, uważany przez wielu za prekursora black metalu i mający ogromny wpływ na całą scenę metalu ekstremalnego, powstał w Newcastle w 1979 roku. Folk metalowy zespół Skyclad, często uważany za pierwszy zespół folk metalowy, również powstał w Newcastle po rozpadzie thrashmetalowego zespołu Martina Walkyiera Sabbat. 
 
Andy Taylor, były gitarzysta prowadzący Duran Duran, urodził się tutaj w 1961 roku. Brian Johnson był członkiem lokalnego zespołu rockowego Geordie, zanim został wokalistą australijskiego zespołu AC/DC. Lider Dire Straits, Mark Knopfler. Jego utwór „Local Hero” jest grany na stadionie St. James Park przed rozpoczęciem każdego meczu domowego Newcastle United.
 
  Newcastle to siedziba wytwórni Kitchenware Records (ok. 1982), której wcześniej udzielały się takie uznane zespoły jak Prefab Sprout, Martin Stephenson and the Daintees i The Fatima Mansions. Członkowie Lighthouse Family poznali się na Uniwersytecie w Newcastle; w teledysku do ich przeboju „High” widać most Tyne Bridge w tym mieście. Boom na progresywną muzykę house w latach 90-tych XX wieku zaowocował wydaniem przez wytwórnię Global Underground płyt CD z miksami takich artystów jak Sasha, Paul Oakenfold, James Lavelle i Danny Howells, którzy nagrywali kompilacje miksów. Wytwórnia nadal prężnie działa, posiadając biura w Londynie i Nowym Jorku oraz wydając nowe wydawnictwa Deep Dish i Adama Freelanda.
 
  Wiodącym zespołem muzyki klasycznej w Newcastle jest Royal Northern Sinfonia, założona w 1958 roku i regularnie występująca w ratuszu w Newcastle do 2004 roku. Obecnie jej siedziba mieści się w The Sage w Gateshead. ICMuS, wydział muzyczny Uniwersytetu w Newcastle, jest siłą napędową muzyki w regionie, tworząc innowacyjne dzieła, organizując koncerty i festiwale, inicjując studia pierwszego stopnia z muzyki folkowej na Wyspach Brytyjskich i aktywnie angażując się w życie społeczności regionu.

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 12 kwietnia 2018

Geordie

Pochodzący z północno-wschodniej Anglii Brian Johnson (ur. 5.10.1947 r. w Dunston dzielnicy Newcastle, Anglia; śpiew), Victor Malcolm (gitara), Tom Hill (bas) i Brian Gibson (perkusja) działalność zaczynali w 1972 r. pod nazwą USA, jako mierna kopia zespołu Slade. Mogli się jednak poszczycić zupełnie niezłym stylem oscylującym wokół łagodniejszej odmiany heavy metalu i ciekawym programem koncertowym, w którym znalazł się m.in. wykonywany z udziałem publiczności utwór "Geordie Lost His Liggy" ("Geordie stracił nózię" w jego trakcie Johnson brał Malcolma "na barana").

Kiedy nagrany przez nich dla wytwórni Regal Zonophone singel "Don't Do That" stał się przebojem (32. miejsce), muzycy podpisali kontrakt z EMI. Wiara szefów wytwórni w możliwości Geordie okazała się w pełni uzasadniona, gdyż singel "All Because Of You" pochodzący z wydanego w 1973 r. albumu Hope You Like It trafił do brytyjskiej Top 20. (6. miejsce).

Później udało im się umieścić na listach przebojów jeszcze dwa utwory, zaś albumy grupy sprzedawały się równomiernie, acz bez większych "wzlotów". Geordie o wiele większe sukcesy odnosili na scenie. Działalność zakończyli w 1977 r. po wydaniu albumu Save The World, będącego raczej podsumowaniem niż rozwinięciem ich w sumie wtórnej muzyki. Gcordie przejdą do historii raczej nie dzięki swoim przebojom, lecz jako pierwszy zespół Briana Johnsona, który po v okresie "chudym" (zaśpiewał wtedy między innymi w reklamie odkurzaczy) zastąpił w supergrupie AC/DC zmarłego wokalistę Bona Scotta.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Don't Do That / Francis Was a RockerGeordie12.197232[7]-Regal Zonophone RZ 3067[written by Vic Malcolm][produced by Ellis Elias,Roberto Danova,Ellis Ellas,Robert Danova]
All Because of You / Ain't It Just Like a WomanGeordie03.19736[13]-EMI 2008[written by Vic Malcolm][produced by Ellis Elias,Roberto Danova,Robert Danova]
Can You Do It / Red Eyed LadyGeordie06.197313[9]-EMI 2031[written by Vic Malcolm][produced by Ellis Elias,Roberto Danova]
Electric Lady / Geordie StompGeordie08.197332[6]-EMI 2048[written by Vic Malcolm][produced by Ellis Elias,Roberto Danova]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 25 stycznia 2018

Eric Burdon

Ur. 11.05.1941 r. w Newcastle-upon-Tyne w Anglii. Sławę zdobył w 1963 r. jako wokalista słynnej grupy The Animals. Jego ostry, charakterystyczny głos można usłyszeć na wielu słynnych płytach tego zespołu nagranych w latach 60-tych. Po rozpadzie fcrmacji Eric Burdon And The New Animals wokalista ogłosił, że poświęci się karierze filmowej. Nie otrzymał jednak żadnych propozycji z Hollywood, powrócił więc do muzyki, poszerzając wraz z przyjacielem Lee Oskarem skład mało znanej czarnej jazz-rockowej grupy Nite Shift, która od tej pory zaczęła występować jako Eric Burdon And War. Cieszący się wielkim powodzeniem singel "Spill The Wine" poprzedził wydanie albumu Eric Burdon Declares War, który został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez publiczność, jak i krytyków.
W utworze tym Burdon sparodiował samego siebie, śpiewając: "Tłusty, włochaty przerośnięty gnom to ja/Hollywood chyba dla mnie śliczną rólkę ma". Na tym, jak i na następnym albumie, Black Man's Burdon, można odnaleźć niezwykle ambitne aranżacje łączące brzmienie fletu z harmonijką Lee Oskara. Jednak ostatecznie mieszanina jazzu, rocka, funka, soul i bluesa podkreślała jedynie zdecydowanie pro-murzyńskie poglądy Burdona. Mimo że jego intencje były bardzo szlachetne, wielu odebrało postawę artysty jako przejaw odwróconego rasizmu. W
1970 r. Burdon praktycznie nie schodził ze stron gazet, gdyż nadal cieszył się opinią niezwykle wpływowego rzecznika pokolenia hippisów. Po śmierci Jimiego Hendrixa twierdził, że jest w posiadaniu pożegnalnego listu gitarzysty. Nie zgodził się jednak wyjawić jego treści. Po rozstaniu z War, kariera Burdona utknęła w martwym punkcie, podczas gdy koledzy z grupy w latach 70-tych odnosili ogromne sukcesy. W 1971 r. Burdon nawiązał współpracę z Jimmym Witherspoonem, nagrywając album Guilty, a na longplayach Sun Secrets i Stop spróbował swych sił w nieco ostrzejszej muzyce. Jednak dość monotonny, wzorowany na dokonaniach Jimiego Hendrixa styl gitarowy zaprezentowany na dwóch ostatnich wydawnictwach nie pasował do opracowanych na nowo starych przebojów The Animals.
W konsekwencji albumy nie odniosły sukcesu na rynku. W 1980 r. Burdon założył w Niemczech grupę Fire Dept, która zarejestrowała jeden album, Last Drive. Udało mu się także zrealizować dawne marzenia o karierze filmowej: wystąpił w filmie "Comeback", grając rolę starzejącego się gwiazdora rocka.
W latach 80. Burdon sporo koncertował, nagrywał jednak niewiele, borykając się z problemami alkoholowo-narkotykowymi. Dwa albumy nagrane z dawnymi kolegami z The Animals (w 1977 i 1983 r.) nie zostały zbyt ciepło przyjęte. Burdonowi pozostała na pociechę utrzymująca się stale popularność w Niemczech. Niestety, nie miał się czym pochwalić w Wielkiej Brytanii i USA. W 1986 r. na rynku pojawiła się jego autobiografia "I Used To Be An Animal, But I'm Ali Right Now" ("Kiedyś byłem Zwierzakiem, ale teraz już wszystko w porządku").
W ostatnich latach płyty z jego nagraniami ukazują się niezwykle regularnie. Raz są to nie publikowane wcześniej rarytasy, innym razem współcześnie dokonane nagrania studyjne lub koncertowe (jak choćby Access All Areas Live, firmowany przez Eric Burdon/Brian Auger Band). Burdon pozostaje jednym z najwybitniejszych białych wykonawców bluesa, ale w historii zapisał się na trwałe jako facet, który zaśpiewał "The House Of The Rising Sun".

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Spill the Wine / Magic MountainEric Burdon & War05.1970-3[21]MGM 14 118[gold][written by War][produced by Jerry Goldstein]
They Can't Take Away Our Music / Home Cookin'Eric Burdon & War12.1970-A:50[8];B:108[2]MGM 14 196[A:written by Richard Warner][B:written by War][produced by Jerry Goldstein]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Eric Burdon Declares "War"Eric Burdon & War05.197050[2]18[27]MGM 4663[produced by Jerry Goldstein]
The Black-Man's BurdonEric Burdon & War12.1970-82[9]MGM 4710[produced by Jerry Goldstein]
Sun SecretsEric Burdon Band12.1974-51[16]Capitol 11 359[produced by Jerry Goldstein]
StopEric Burdon Band08.1975-171[5]Capitol 11 426[produced by Jerry Goldstein, John Sterling]
Love Is All AroundWar feat Eric Burdon12.1976-140[5]ABC 988-

Autor: o 1 komentarz:
Etykiety: ,

czwartek, 31 grudnia 2015

Animals

Grupa powstała w Newcastle-upon-Tyne w Anglii w 1963 roku, gdy wokalista Eric Burdon (ur. 11.05.1941 r. w Walker-on-Tyne w Anglii) dołączył do miejscowej rhythm-and-bluesowej grupy The Alan Price Combo, występującej wcześniej jako The Pagabs. W skład The Animals weszli Alan Price (ur. 19.04.1942 r. w Fairfield w Anglii; fortepian), Hilton Valentine, (właśc. Hilton Stuart Patterson, ur. 22.05.1943 r. w North Shields w Anglii, gitara), John Steel (ur. 4.02.1941 r. w Gateshead, w Anglii; perkusja) oraz Chas Chandler (właśc. Bryan James Chandler, ur. 18.12.1938 r. w Heaton w Anglii; bas).
Valentine grał wcześniej z The Gamblers, natomiast Burdon i Steel wspólnie występowali w jazz-bandach uniwersyteckich; Burdon grał na puzonie, a Steel - na trąbce. Swymi hałaśliwymi i ekscytującymi występami zwrócili wkrótce uwagę kilku impresariów ze świata show-biznesu. Legenda rhythm and bluesa, Graham Bond, polecił ich swemu menedżerowi Ronanowi 0'Rahilly i wkrótce zespół stał się gwiazdą słynnego klubu A-Go-Go w Newcastle. Pewnego wieczoru wystąpili razem z Sonny Boy Williamsonem (album z nagraniem tego wystrzałowego koncertu ukazał się w 1977 r.).
Pod koniec 1963 roku przenieśli się do Londynu i stali się nieodłącznym elementem kolorytu klubów muzycznych, które mnożyły się tam jak grzyby po deszczu. Po podpisaniu kontraktu z producentem Mickiem Mostem zadebiutowali w kwietniu 1964 r. żywiołowym nagraniem "Baby Let Me Take You Home" (nową wersją bluesowego standardu Erica Von Schmidta "Baby Let Me Follow You Down" spopularyzowanego przez Boba Dylana), które stało się sporym przebojem.
Ich kolejna produkcja miała okazać się pamiętną i kontrowersyjną zarazem. Była to trwająca cztery i pół minuty piosenka o domu publicznym w Nowym Orleanie, którą wytwórnia płytowa Columbia wstępnie odrzuciła jako zbyt długą do prezentacji w radiu. "House Of The Rising Sun" (kompozycja Josha White'a) zaraz po wydaniu na singlu w czerwcu 1964 r. - dostał się na szczyty list przebojów na całym świecie i sprzedał w ilości kilku milionów egzemplarzy. Połączenie nieskomplikowanego wstępu na gitarze Valentine'a z przenikliwym dźwiękiem organów Price'a świetnie dopełniało bardzo dojrzały, burzący krew w żyłach wokal Burdona.
W ciągu następnych dwóch lat The Animals mieli siedem kolejnych dużych hitów po obu stronach Atlantyku. Warto w tym miejscu wspomnieć o pamiętnej, pełnej dramatyzmu wersji piosenki "Don't Let Me Be Misunderstood" spopularyzowanej przez Nine Simone, która ukazała się na singlu w styczniu 1965 r. Na stronie B znalazł się autobiograficzny utwór "Club A-Go-Go". Muzycy potrafili w sposób niezwykle trafny dobierać materiał na swoje płyty, a wiele z ich przebojów zawierało prowokujące do refleksji teksty, od pełnego bólu "I'm Crying" po oddającą frustrację i beznadziejność wielkiego miasta kompozycję Cynthii Weill i Barry'ego Manna "We Gotta Get Out Of This Place".
Ich albumy zawierały poruszające interpretacje klasycznych utworów Chucka Berry'ego, Sama Cooka, Jimmy'ego Reeda czy idola Burdona, Raya Charlesa. W listopadzie 1965 r., tuż po ukazaniu się singla "It's My Life" i koncercie w Polsce z grupy odszedł Price (rzekomo cierpiał na aerofobię), a zastąpił go Dave Rowberry (ur. 27.12.1943 r. w Newcastle w Anglii) z Mike Cotton Sound. Burdon do dziś utrzymuje, że odejście Price'a spowodowane było nabyciem przez niego lukratywnych praw do publikacji "House Of The Rising Sun", co dało mu zabezpieczenie finansowe.
Zespół w nowym składzie zadebiutował w lutym 1966 r. singlem "Inside Looking Out" (kompozycją Johna i Alana Lomaxow) po czym formację opuścił Steel, zastąpiony przez perkusistę The Nashville Teens - Barry'ego Jenkinsa (ur. 22.12.1944 r. w Leicester w Anglii). W 1967 roku Burdon i Valentine całkowicie pogrążyli się w psychodelii, zarówno muzycznie jak i chemicznie, co wyalienowało ich z reszty grupy (która preferowała stary dobry alkohol) i doprowadziło do jej rozpadu. Chandler odkrył fenomen Jimi'ego Hendrixa i został jego menedżerem. Burdon zachował prawo do nazwy zespołu i natychmiast pojawił się na rynku jako Eric Burdon And The Animals (później Eric Burdon and The New Animals).
Nowa formacja odniosła większy sukces w USA, gdzie osiadła na stałe. Zespół flirtował tam z brzmieniem Zachodniego Wybrzeża przejmując manierę miejscowych grup z tego okresu. Oddają to świetnie słowa piosenki "San Franciscan Nights": "Stroboskopowych świateł blask tworzy sny, ściany drżą i umysły też, w ciepłą noc w San Francisco". Swoje fascynacje Burdon zawarł też w piosence "Monterey", będącej zręczną apologia Festiwalu Muzyki Pop w Monterey w 1967 roku (na którym zagrała m.in. grupa The Animals). Wśród nowych współpracowników Burdona znalazło się wielu ciekawych muzyków: John Weider (ur. 21.04.1947 r. w Londynie; gitara, organy, skrzypce), Danny McCulloch (ur. 18.07.1945 r. w Londynie; bas, śpiew) i Tom Parker (organy), szybko zastąpiony przez Vica Briggsa (ur. 14.02.1945 r. w Twickenham; organy, bas, gitara, fortepian). W 1968 r. na miejscu Briggsa i McCullocha pojawili się Zoot Money (właśc. George Bruno, ur. 19.08.1942 r. w Bournemouth w Anglii; organy, bas, fortepian, śpiew) i Andy Summers (właśc. Andrew Somers, ur. 31.12.1942 r. w Poulton Le Flyde w hrabstwie Lancashire w Anglii; gitara) — późniejszy gitarzysta The Police.
Poskromiony Burdon pisał teraz introspektywne i refleksyjne teksty, choć wielu spośród jego dawnych fanów nie zaakceptowało nowego kierunku proponowanego przez muzyka. W czasie występów na żywo zaczęły pojawiać się długie improwizacje, których krótsze wersje można odnaleźć na albumach Winds Of Change, The Twain Shall Meet, Every One Of Us i Love Is. W grudniu 1968 r. zespół definitywnie rozpadł się.
Co ciekawe, grupa dwukrotnie reaktywowała się w pierwotnym składzie, w 1977 i 1983 r., by za każdym razem nagrać nowy album. Oba spotkały się jednak z obojętnością słuchaczy. W czasie retrospektywnego tournee 1983 roku donoszono, że Valentine gra na gitarze tak niepewnie, że trzeba było nająć nowego gitarzystę prowadzącego.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK/US] 		Komentarz
Baby let me take you home/Gonna send you back to walker [side A in USA]Animals04.196421[8]102[2]side B:57[3][09.64]Columbia DB 7247/MGM 13 242[Writers : Russell / Farrell ][Producer : Mickie Most ][side B:written by Jake Hammonds/Johnnie Matthews ][oryginalnie nagrana przez Boba Dylana w 1963r]
House of the rising sun/Talkin' bout youAnimals06.19641[1][12]1[3][11]Columbia DB 7301/MGM 13 264[silver-UK][original Josh White-1946r][Writer : Traditional – arrangement Alan Price ][Producer : Mickie Most ]
Boom boom/Blue feelingAnimals11.1964-43[7]-/MGM K 13 298 [oryginalnie nagrana przez Johna Lee Hookera w 1960r][written by John Lee Hooker][produced by Mickie Most,Giorgio Gomelsky]
I' m crying/Take it easyAnimals09.19648[10]19[9]Columbia DB 7354/MGM 13 274[written by Alan Price/Eric Burdon][Producer : Mickie Most ]
Don' t let me be misunderstood/Club A-Go-GoAnimals02.19653[9]15[10]Columbia DB 7445/MGM 13 311[written by Bennie Benjamin/Sol Marcus/Gloria Caldwell][Producer : Mickie Most ][oryginalnie nagrana przez Ninę Simone w 1964r]
Bring it on home to me/For Miss CaulkerAnimals04.19657[11]32[6]Columbia DB 7539/MGM 13 339[written by Sam Cooke/ Charles Brown ][Producer : Mickie Most ]
We' ve gotta get out of this place/I can' t believe itAnimals07.19652[12]13[11]Columbia DB 7639/MGM 13 382[written by Barry Mann/Cynthia Weil][Producer : Mickie Most ]
It' s my life/I' m gonna change the worldAnimals10.19657[11]23[12]Columbia DB 7741/MGM 13 414[written by Roger Atkins/Carl D'Errico][Producer : Mickie Most ]
Inside looking out/Outcast [You're on my mind-in US version]Animals02.196612[8]34[7]Decca K 13 468/MGM 13 468[Writers : Alan Lomax / John Lomax / Eric Burdon / Chas Chandler ][produced by Tom Wilson]
Don' t bring me down/CheatingAnimals06.19666[8]12[10]Decca F 12 407/MGM 13 514[written by Gerry Goffin/Carole King][produced by Tom Wilson]
See see rider/She'll return itEric Burdon & Animals09.1966-10[10]-/MGM K 13 582 [#14 hit for Ma Rainey in 1925r][Written by: Ma Rainey][produced by Tom Wilson]
Help me girl/See see rider [That ain't where it's at-in US version]Eric Burdon & Animals10.196614[9]29[9]Decca F 12 503/MGM 13 636[Writers : Laurence Weiss / Scott English ][produced by Tom Wilson]
When i was young/A girl named SandozEric Burdon & Animals04.196745[3]15[9]MGM 1340/MGM 13 721[written by D. Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Daniel McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]
Good times/Ain' t that soEric Burdon & Animals08.196720[11]-MGM 1344/-[written by Vic Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Danny McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]
San Franciscan night/Good times side B in UK:Gratefully deadEric Burdon & Animals08.19677[10]9[10]MGM 1359/MGM K 13 769 [written by Vic Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Danny McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]
Monterey/Ain't it so side B in UK:AnythingEric Burdon & Animals11.1967-15[9]MGM 1412/MGM K 13 868 [US][written by Vic Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Danny McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]
Sky pilot/[pt.2]Eric Burdon & Animals02.196840[3]14[14]MGM 1373/MGM 13 939[written by Vic Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Danny McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]
Anything/I'ts all meatEric Burdon & Animals04.1968-80[4]-/MGM K 13 917 [written by Vic Briggs/Eric Burdon/Barry Jenkins/Danny McCulloch/John Weider][produced by Tom Wilson]
White houses/River deep,mountain highEric Burdon & Animals11.1968-67[8]-/MGM K 14 013 [written by Eric Burdon][produced by Tom Wilson]
Ring of fire/I'm an animalEric Burdon & Animals01.196935[5]-MGM 1461/-[written by June Carter Cash/Merle Kilgore][produced by Tom Wilson]
River deep mountain high/Help me girlEric Burdon & Animals05.1969---/MGM 1481[written by Jeff Barry/Ellie Greenwich/Phil Spector]
House of the rising sun/Don' t let me be misunderstood/I'm crying Animals09.197225[6]-RAK RR 1/-
House of the rising sun/Don' t let me be misunderstood/I'm crying [reissue]Animals09.198211[10]-RAK RR 1/--
The night/No John noAnimals08.1983-48[10]IRS PFP 1019/IRS 9920[written by Eric Burdon/Don Evans/Sterling, Evans][produced by The Animals, Steve Lipson]
Eric Burdon & Jimmy Witherspoon--
Soledad/Headin' for homeEric Burdon & Jimmy Witherspoon08.1971--UA UP 35 287-
EP's
The Animals is hereAnimals01.19653[37]-Columbia SEG 8374[produced by Mickie Most]
The Animals are backAnimals10.19658[14]-Columbia SEG 8452[produced by Mickie Most]
Animal tracksAnimals09.19667[4]-Columbia SEG 8499[produced by Mickie Most]

Albumy
*237*
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The AnimalsAnimals11.19646[20]7[27]Columbia SX 1669[produced by Mickie Most]
The Animals on tourAnimals03.1965-99[9]MGM SE 4281[US][produced by Mickie Most]
Animals trackAnimals05.19656[26]57[25]Columbia SX 1708[produced by Mickie Most]
The best of The AnimalsAnimals02.1966-6[113]MGM SE 4324 [US][gold][produced by Mickie Most]
Most of the AnimalsAnimals04.19664[23]-Columbia SX 6035[produced by Mickie Most]
AnimalismsAnimals05.19664[17]33[22]Decca LK 4797[produced by Tom Wilson]
AnimalizationAnimals08.1966-20[30]MGM SE 4384 [US][produced by Tom Wilson]
Eric is hereEric Burdon & Animals03.1967-121[13]MGM SE 4433 [US][produced by Tom Wilson]
The best of Eric Burdon & The Animals.Vol.2Eric Burdon & Animals06.1967-71[24]MGM SE 4454 [US]-
Winds of changeEric Burdon & Animals09.1967-42[20]MGM SE 4484 [US][produced by Tom Wilson]
The Twain shall meetEric Burdon & Animals04.1968-79[29]MGM SE 4537 [US][produced by Tom Wilson]
Every one of usEric Burdon & Animals08.1968-152[8]MGM SE 4553 [US]-
Love isEric Burdon & Animals01.1969-123[10]MGM SE 4591-2 [US][produced by The Animals]
The greatest hits of Eric Burdon and The AnimalsEric Burdon & Animals03.1969-153[6]MGM SE 4602 [US]-
Best of Animals Animals08.1973-188[2]ABKCO 4226 [US]-
Before we were so rudely interrupted Animals08.1977-70[11]UA 770 [US][produced by Chas Chandler]
Ark Animals09.1983-66[10]I.R.S. 70 037 [US][produced by Alan Price, Eric Burdon, John Steel]
Rip it to shreds-The Animals Greatest Hits Live! Animals09.1984-193[4]I.R.S. 70 043 [US]-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , , , , ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)