Contraband

 

Contraband był krótkotrwałą supergrupą/projektem pobocznym, w skład którego
wchodzili członkowie kilku znanych zespołów rockowych z lat 80-tych, takich jak Shark Island, McAuley Schenker Group, Ratt, L.A. Guns i Vixen. Contraband powstał po sesji unplugged Vixen i Ratt w MTV. Zespół wydał tylko jeden album o tym samym tytule w 1991 roku, który spotkał się z przeciętnymi recenzjami. Album okazał się komercyjną porażką, a zespół rozpadł się wkrótce potem, podczas trasy koncertowej z Ratt. Utwór „Loud Guitars, Fast Cars & Wild, Wild Livin'” znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu „If Looks Could Kill”. W Stanach Zjednoczonych album zajął 187. miejsce na listach przebojów.

 Ich cover utworu „All the Way from Memphis” pojawił się na brytyjskiej liście przebojów w lipcu 1991 roku. Utwór „Loud Guitars, Fast Cars & Wild, Wild Livin'” został później przerobiony na „Loud Guitars, Fast Cars & Wild, Wild Women” przez Blue Tears na początku lat 90-tych i wydany na albumie „Dancin' On the Back Streets” z 2005 roku. „Bad for Each Other” został wcześniej nagrany i wydany przez główny zespół Richarda Blacka, Shark Island, na ich albumie „Law of the Order” z 1989 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All The Way From Memphis/Loud Guitars, Fast Cars And Wild Wild Livin'	Contraband	07.1991	65[2]	-	Impact American EM 195	[written by Ian Hunter][produced by Kevin Beamish, Randy Nicklaus]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Contraband	Contraband	06.1991	-	187[1]	Impact 10 247	[produced by Kevin Beamish,Randy Nicklaus]

Coney Hatch

 Coney Hatch to kanadyjski zespół hardrockowy, który wydał trzy albumy w latach
80-tych XX wieku, a w 2013 roku ukazał się album „Four”, a w 2023 roku podwójny album koncertowy na winylu „Postcard From Germany”. Zespół ma siedzibę w Toronto w Ontario w Kanadzie. W jego skład wchodzili: wokalista i gitarzysta Carl Dixon, wokalista i basista Andy Curran, gitarzysta Steve Shelski oraz perkusista Dave „Thumper” Ketchum. Zespół znany był z głośnych koncertów.W 2023 roku zespół zagrał na festiwalu Sweden Rock Festival, zdobywając pozytywne recenzje. Zespół koncertuje w ograniczonym zakresie z trzema oryginalnymi członkami. Sean Kelly dołączył do składu w 2014 roku, zastępując Steve'a Shelskiego. 

 Zespół Coney Hatch powstał w 1981 roku  i zaczął występować oraz tworzyć autorski materiał. Nazwa zespołu pochodzi od szpitala psychiatrycznego Colney Hatch (1851–1993) w Londynie. Pierwszy album zespołu został wyprodukowany przez Kima Mitchella z Max Webster i wydany w 1982 roku. Ketchum opuścił zespół w 1983 roku, a jego miejsce zajął Barry Connors, który wcześniej grał na perkusji w zespole Toronto.W 1983 roku Coney Hatch supportował Iron Maiden na czterdziestu koncertach w ramach trasy World Piece Tour.Zespół wystąpił w Hollywood Palladium w 1985 roku z Rough Cutt  i Accept . W kwietniu 2008 roku Carl Dixon doznał poważnego urazu mózgu w wypadku samochodowym w Australii, w wyniku którego doznał urazu mózgu, wszczepiono mu rozległe implanty tytanowe i wykonano mu szklane oko. 5 sierpnia 2010 roku oryginalny skład Coney Hatch, w tym kontuzjowany Carl Dixon, zagrał koncert reaktywacyjny w Phoenix Concert Theatre w Toronto. Był to pierwszy występ oryginalnego składu od 1993 roku. Dwa dni później zagrali w Hamilton w Ontario na Festiwalu Przyjaciół. Byli przedostatnim zespołem na głównej scenie. Ostatnim występem wieczoru był Gord Downie. Kolejny koncert zaplanowano na 23 października 2011 roku na festiwalu rockowym Firefest w Nottingham w Anglii. Coney Hatch wystąpił na weekendowym wydarzeniu Rock n' Roar w sierpniu 2013 roku w Spanish w Ontario. Coney Hatch ponownie wystąpił na Firefest w Nottingham w październiku 2014 roku. W 2018 roku Coney Hatch ogłosił ośmiodniową trasę koncertową od października do grudnia, z Seanem Kellym na gitarze prowadzącej zamiast Steve'a Shelskiego. Coney Hatch koncertował w wypełnionych po brzegi salach z British Lion Steve'a Harrisa w Ontario i Quebecu. W listopadzie 2023 roku Coney Hatch wystąpił na festiwalu Firefest (10 Years After) w Wielkiej Brytanii w Manchester Academy w dniach 11–13 października 2024 roku. W piątkowy wieczór zespół wyprzedził Heavy Pettin, gwiazdę wieczoru.

 Dixon później grał z April Wine i był wokalistą Guess Who przez osiem lat, aż do niemal śmiertelnego wypadku samochodowego w 2008 roku w Australii. Kolega z Coney Hatch, Curran, rozmawiał z Dixonem przez telefon, gdy Dixon był jeszcze w śpiączce. Curran powiedział Dixonowi, że musi przeżyć, ponieważ „Coney Hatch ma przed sobą jeszcze więcej rocka”. Dixon przeżył z licznymi urazami i latami rehabilitacji. Pełnoetatowo koncertuje jako muzyk w różnych wcieleniach: solo, w duecie (z kolegą z Coney Hatch, Seanem Kellym); z pięcioosobowym zespołem i Coney Hatch. Wydał siedem solowych albumów. W 2016 roku spełnił swoje ambicje po wypadku, wracając do The Guess Who na dwa wyprzedane koncerty w USA. W 2017 roku Dixon wydał swój debiutancki album country Whole 'Nother Thing. Dzięki przeżyciu wypadku samochodowego Dixon stał się inspirującym mówcą. Jest zarejestrowany w kanadyjskim Krajowym Biurze Mówców.W 2015 roku nakładem Dundurn Press ukazała się jego pierwsza książka zatytułowana A Strange Way to Live, która zawiera między innymi jego doświadczenia z występami w Coney Hatch. 

 Dixon komponował utwory instrumentalne do seriali telewizyjnych, takich jak „Tornado Hunters” (Netflix), a jego piosenki pojawiały się w takich produkcjach jak „Degrassi High”, „Słoneczny patrol” („Smak miłości” napisany wspólnie z Brettem Walkerem) oraz w serialu telewizyjnym „The Saddle Club”. Curran wydał także solowy album i dwa przebojowe single, był nominowany do dwóch nagród Juno i otrzymał nagrodę dla „Najbardziej obiecującego wokalisty” w 1991 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Outa Hand	Coney Hatch	09.1983	-	186[2]	Mercury 812 869	[produced by Max Norman]

Company of Wolves

 W 1988 roku bracia Steve Conte (gitara, wokal) i John Conte (gitara basowa, wokal),
wraz z Kyfem Brewerem (wokal) i perkusistą Frankiem LaRoccą (wcześniej członkiem David Johanson Band, Johnem Waite'em i Bryanem Adamsem), założyli amerykański zespół hardrockowy Company of Wolves. 

Company of Wolves były natychmiast widoczne, ponieważ czerpali inspirację z twórczości takich artystów jak Kiss, Aerosmith, Bad Company, Led Zeppelin i David Bowie, tworząc interesującą mieszankę muzyczną. Przede wszystkim, Company of Wolves podeszli do swoich pierwszych nagrań demo z pełną energią, co ostatecznie przekonało wytwórnię Mercury Records, która podpisała z zespołem kontrakt. W 1990 roku ukazał się ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Company of Wolves”. 

12 zróżnicowanych utworów hardrockowych jest atrakcyjnych i przekonujących od pierwszego przesłuchania. Utwory są dalekie od przeciętności, a umiejętności techniczne muzyków są wysokie. Wygląda jednak na to, że Company of Wolves wydało naprawdę świetny album w nieodpowiednim momencie, ponieważ pomimo swojej jakości, debiutancki album sprzedał się bardzo słabo. Nawet drugie wydanie z inną okładką nie pomogło. Mercury rozwiązało kontrakt, a Company of Wolves rozwiązało się w 1991 roku, rozczarowane. 

 Dopiero w 1998 roku ukazała się płyta   „Shakers And Tambourines” nakładem wytwórni Ryf. Ta płyta, zawierająca 10 utworów, jest przeznaczona wyłącznie dla zagorzałych fanów. Zawiera nagrania demo, niektóre z nich słabej jakości, nagrane przez Company of Wolves w 1988 roku. Materiał ten jednak wyraźnie pokazuje potencjał zespołu. Niewielka grupa fanów była zachwycona albumem grupy „Steryl Spycase”, wydanym w 2001 roku nakładem wytwórni Ryf. 

Brewer i bracia Conte reaktywowali Company of Wolves bez LaRoccy. Wokalista Kyf Brewer grał również na organach Hammonda i perkusji. Choć dziewięć utworów nie jest złych, niestety nie dorównują one poziomem znakomitym utworom z ich debiutanckiego albumu. 

 5 grudnia 2005 roku perkusista Frankie LaRocca zmarł w wieku zaledwie 51 lat. Przez ponad dziesięć lat Company of Wolves milczał. Pozostał po nich porywający i ponadczasowy debiutancki album.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Company of Wolves	Company of Wolves	03.1990	-	166[6]	Mercury 842 184	[produced by Company Of Wolves, Jeff Glixman]

Night Ranger

Utalentowana i wyrafinowana amerykańska grupa pomprockowa,
która w latach 1981-88 nagrała całą serię interesujących albumów. Zespół debiutował w składzie Jack Blades (śpiew/bas), Brad Gillis (gitara), Alan Fitzgerald (klawisze, wcześniej w Montrose), Kelly Keagy (perkusja) i Jeff Watson (gitara).
Początkowo występowali w okolicy swojego rodzinnego San Francisco. Szybko przyciągnęli uwagę promotora Billa Grahama, który załatwił im koncerty u boku Santany, Judas Priest i Doobie Brothers. Pierwsze cztery albumy grupy znalazły się w czołowej czterdziestce na listach "Billboardu", a longplay Seven Wishes w 1985 r. osiągnął nawet pierwszą dziesiątkę.
Zespół wydał także dwa przebojowe single "Sister Christian" i "Sentimental Street", które znalazły się odpowiednio na 5. i 8. miejscu listy "Billboardu". Tuż przed nagraniem w 1988 r. płyty Man In Motion grupę opuścił Fitzgerald, a pozostali muzycy zmienili orientację na bardziej hardrockową.
Album, wyprodukowany przez Keitha Olsena, był pierwszą komercyjną klapą zespołu. Kilka miesięcy później uległ on rozwiązaniu. W 1990 r. ukazał się zestaw Live In Japan, prezentujący jeden z koncertów formacji z 1988 r. Jack Blades utworzył razem z Tedem Nugentem, Tommym Shawem i Michaelem Cartelone popularną grupę Damn Yankees, natomiast Brad Gills najpierw dołączył do Ozzy'ego Osbourne'a, a w 1993 r. wydał solowy album Gilrock Ranch.
Night Ranger był solidną formacją w typie Journey/Kansas/Styx. Jednak pomimo sukcesu odniesionego w USA, grupa nie zrobiła większego wrażenia w Europie.  

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Tell Me You Love Me / Night Ranger	Night Ranger	01.1983	-	40[11]	Boardwalk 171	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser][4.Mainstream Rock]
Sing Me Away / Play Rough	Night Ranger	04.1983	-	54[9]	Boardwalk 175	[written by Jack Blades,Kelly Keagy ][produced by Pat Glasser]
(You Can Still) Rock in America / Let Him Run	Night Ranger	12.1983	-	51[12]	MCA/Camel 52 305	[written by Jack Blades,Brad Gillis][produced by Pat Glasser]
Sister Christian / Chippin' Away	Night Ranger	03.1984	-	5[24]	MCA/Camel 52 3505	[written by Kelly Keagy ][produced by Pat Glasser]
When You Close Your Eyes / Why Does Love Have to Change	Night Ranger	07.1984	-	14[17]	MCA/Camel 52 420	[written by Jack Blades,Brad Gillis,Alan Fitzgerald][produced by Pat Glasser]
Sentimental Street / Night Machine	Night Ranger	05.1985	-	8[17]	MCA/Camel 52 591	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
Four in the Morning (I Can't Take Any More) / This Boy Needs to Rock	Night Ranger	08.1985	-	19[13]	MCA/Camel 52 661	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
Goodbye / Seven Wishes	Night Ranger	11.1985	-	17[18]	MCA/Camel 52 729	[written by Jack Blades,Jeff Watson ][produced by Pat Glasser]
The Secret of My Success / Carry On	Night Ranger	03.1987	-	64[8]	MCA/Camel 53 013	[written by Jack Blades,David Foster,Tom Keane,Mike Landau ][produced by David Foster]
Hearts Away / Better Let It Out	Night Ranger	07.1987	-	90[3]	MCA/Camel 53 131	[written by Jack Blades][produced by Pat Glasser]
I Did It for Love / Woman in Love	Night Ranger	10.1988	-	75[5]	MCA/Camel 53 364	[written by Russ Ballard ][produced by Pat Glasser]
Forever all over again/Anything for you	Night Ranger	08.1997	-	102[7]	Legacy 78 617	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dawn Patrol	Night Ranger	12.1982	-	38[69]	Boardwalk 33 259	[produced by Pat Glasser]
Midnight Madness	Night Ranger	11.1983	-	15[69]	MCA/Camel 5456	[platinum][produced by Pat Glasser]
Seven Wishes	Night Ranger	06.1985	-	10[45]	MCA/Camel 5593	[platinum][produced by Pat Glasser]
Big Life	Night Ranger	04.1987	-	28[18]	MCA/Camel 5839	[gold][produced by Kevin Elson, Wally Buck, David Foster , Night Ranger]
Man in Motion	Night Ranger	10.1988	-	81[8]	MCA/Camel 6238	[produced by Keith Olsen, Brian Foraker]
Greatest Hits	Night Ranger	05.1989	-	-	MCA MCAD-42307	[gold][produced by Pat Glasser]

Wildhearts

Wildhearts to zespół, o jakim marzy brytyjska prasa rockowa: genialny pod względem
kreatywnym, kompletnie niekontrolowany i skazany na porażkę od samego początku. Burzliwa kariera zespołu, prowadzonego przez charyzmatyczną Ginger, spełniła najwyższe (a może wręcz najniższe) oczekiwania, z wszystkimi wzlotami i upadkami niczym na rollercoasterze. Po licznych przerażających zwrotach akcji zespół w końcu spektakularnie się wycofał, ale nie wcześniej niż zaoferował bogactwo inspirującego hard rocka i dosłownie kilometry jeszcze bardziej wciągających tekstów w magazynach, by po raz kolejny wznieść się na wyżyny dzięki dziesiątkom zmian w składzie, z Ginger jako jedyną stałą.  

Po efektownym debiucie z 1993 roku albumem „Earth vs. the Wildhearts” i zachwyceniu fanów oraz krytyków albumem „P.H.U.Q.” z 1995 roku, Wildhearts dosłownie przez dekady rozpadali się i odradzali, zadowalając zagorzałych fanów takimi albumami jak „Geordie in Wonderland” z 2006 roku, „Mad, Bad and Dangerous to Know” z 2014 roku i „Satanic Rites of the Wildhearts” z 2025 roku. Ginger, wieloletni mieszkaniec londyńskiej, undergroundowej sceny glam rockowej, wokalista i gitarzysta, miał za sobą krótki epizod z aspirującymi do miana Faces, londyńskimi Quireboys (został wyrzucony za branie zbyt dużej ilości narkotyków) i jeszcze krótszy występ z nowojorskimi, glamowymi katastrofami, The Throbs, kiedy na początku 1990 roku postanowił założyć własny zespół Wildhearts. Dołączyli do niego były gitarzysta Tattooed Love Boys, Chris „C.J.” Jagdhar, perkusista Andrew „Stidi” Stidolph, wokalista Snake i basista Julian, ale ten skład nie przetrwał długo (co było zapowiedzią przyszłych wydarzeń) i w następnym roku Ginger zwolnił wszystkich oprócz Jagdhara i sam przejął obowiązki wokalisty. Po wypożyczeniu perkusisty Bama Bama z Dogs D'Amour i zrekrutowaniu 19-letniego basisty Danny'ego McCormacka, grupa natychmiast stała się sensacją w londyńskich klubach. Ich bezczelnie dekadencki wizerunek i ultraciężki hard rock szybko rozpaliły machinę marketingową angielskiej prasy i po flirtowaniu z Atco, latem 1991 roku podpisali kontrakt z EastWest Records. 

  Poza zanurzeniem się w studiu nagraniowym przy kilku EP-kach (Mondo Akimbo A-Go-Go i Don't Be Happy...Just Worry), Wildhearts kontynuowali nieprzerwanie trasę koncertową przez cały 1992 rok, notując szczególnie pamiętną podróż z zyskującymi popularność glam-politycznymi rockerami Manic Street Preachers. Wraz z nadejściem Nowego Roku Bam Bam powrócił do Dogs D'Amour, otwierając drogę pierwotnemu perkusiście Stidiemu, który wystąpił na debiutanckim albumie zespołu „Earth vs. the Wildhearts”, wydanym we wrześniu 1993 roku. Choć album odniósł spory sukces w Europie i Wielkiej Brytanii (awansując na 46. miejsce na listach przebojów), otrzymał niewielkie wsparcie promocyjne w Ameryce, a Ginger wkrótce zaczął się kłócić z EastWest i najwyraźniej wyładowywać swoją złość na kolegach z zespołu. Stidi był pierwszą ofiarą, zastąpioną w październiku przez byłego perkusistę Radia Moskwa, Ritcha Battersby'ego, który natychmiast dołączył do zespołu w trasę koncertową. 

 Podróżując po Wielkiej Brytanii z innymi brytyjskimi kandydatami, takimi jak Almighty i Wolfsbane, Wildhearts wyznaczyli nowe standardy w zakresie niegrzecznego zachowania i nadużywania substancji psychoaktywnych, ale nigdy nie zawiedli swoim przesadnym wybrykiem scenicznym i niemożliwą do opanowania intensywnością. Pomimo rosnącego rozpędu, rok 1994 okazał się dla zespołu rokiem pełnym problemów; pierwszym z wielu, tak naprawdę. W lipcu „brat krwi” C.J. Jagdhar został w jakiś sposób zwolniony podczas jednej z gwałtownych huśtawek nastroju Gingera (decyzji, której później, jak twierdził, głęboko żałował), a przyszłość zespołu nieustannie wisiała na włosku. Gitarzysta Devin Townsend (Steve Vai, Strapping Young Lad) i klawiszowiec Willie Downing (the Grip, Honeycrack) dołączyli tymczasowo do Wildhearts, występując z nimi na Reading Festival, gdzie basista Danny McCormack również zwichnął kolano podczas pierwszej piosenki, ale dotrwał do końca koncertu. Na zakończenie roku Ginger i McCormack złożyli destrukcyjną wizytę w siedzibie magazynu Kerrang!, gdzie zniszczyli sprzęt biurowy i ogólnie rozpętali piekło w ramach błyskotliwego chwytu reklamowego, mającego na celu promocję wydawnictwa dostępnego wyłącznie dla fanklubu, zatytułowanego „Połów Szczęściarzy”. 

Niezależnie od tego, czy prawdziwe, czy wykreowane przez prasę, chaos i kontrowersje towarzyszyły Wildhearts w kolejnych miesiącach, aż do długo oczekiwanej premiery ich drugiego albumu w maju 1995 roku. Cudem, pomimo całego szaleństwa panującego podczas jego powstawania - w tym zaangażowania dwóch niezależnych producentów i domniemanej próby samobójczej Ginger podczas masteringu płyty w Nowym Jorku - trafnie zatytułowany album „P.H.U.Q.” był prawdopodobnie najlepszym momentem Wildhearts, trafiając na szóste miejsce brytyjskich list przebojów i zyskując ogromne uznanie zarówno fanów, jak i mediów. Euforia nie trwała jednak długo, ponieważ album również został w dużej mierze zignorowany poza Wielką Brytanią, Europą i Japonią, a w Ameryce nigdy nie został wydany. Do tej trwającej opery mydlanej dołączył niedawno nowy gitarzysta Mark Keds (były członek Senseless Things),którybył z zespołem niecały miesiąc, zanim odszedł z zespołu w trakcie trasy po Japonii i zmusił ich do odwołania licznych występów w Wielkiej Brytanii po powrocie, w tym potencjalnie lukratywnego występu na Phoenix Festival. 

 Nowy gitarzysta Jef Streatfield dołączył do zespołu w październiku 1995 roku, ale coraz bardziej niestabilny Ginger kontynuował swoją publiczną spiralę wymykającą się spod kontroli, kłócąc się z EastWest i grożąc rozpadem Wildhearts, jeśli nie zostaną zwolnieni z kontraktu. Nerwowy rozejm został ostatecznie zawarty, gdy zespołowi zaoferowano support podczas europejskiej trasy AC/DC w 1996 roku; jednak plany kontynuacji drugiej części trasy w Ameryce zostały pokrzyżowane w ostatniej chwili, gdy amerykański oddział wytwórni wycofał wsparcie dla trasy. To okazało się ostatnią kroplą, która ostatecznie przelała czarę goryczy i ostatecznie zostali porzuceni przez EastWest, który jeszcze w tym samym roku wydał ponownie album „Fishing for Luckies” wraz z kolekcją „Best of the Wildhearts”. Zespół uparcie kontynuował działalność, wydając dwa niezależne single, zanim podpisał kontrakt z maleńką wytwórnią Mushroom Records i wydał w 1997 roku „Endless, Nameless” (dziwny eksperyment z białym szumem, który sprawił, że stracili przyjaciół).  

Zespół szybko się rozpadł wkrótce potem, a kolejny zbiór stron B i resztek utworów zatytułowany „Landmines & Pantomines” zdawał się zamykać historię Wildhearts. Chociaż kilka lat później próbował zacząć od zera z nową grupą Silver Ginger 5, Ginger ostatecznie ponownie zjednoczył „klasyczny” skład Wildhearts na początku 2001 roku; odrodzony zespół wydał nawet album w Stanach Zjednoczonych „Riff After Riff” w 2004 roku. W następnym roku Ginger rozwiązał zespół, powołując się na połączenie problemów osobistych i brak zaangażowania w zespole. Na krótko dołączył do Brides of Destruction jako gitarzysta, zanim rozpoczął karierę solową. 

 Już w 2006 roku Wildhearts reaktywowali się, aby zagrać koncert w Wolverhampton; dołączył do nich nowy basista Scott Sorry (Amen). Po koncercie Sorry został stałym członkiem, a nawet pojawił się na ich albumie o tym samym tytule z 2007 roku, nagranym w zamku Tutbury. Następnie nagrali album z coverami, Stop Us If You've Heard This One Before, Vol. 1 z 2008 roku, na którym znalazły się wykonania Helmet, Fugazi i The Distillers. Kolejny album studyjny, Chutzpah, ukazał się w 2009 roku, a towarzyszył mu minialbum Chutzpah, Jr., na którym znalazły się niewykorzystane nagrania z sesji studyjnych oraz B-side'y z japońskiego wydania pierwszego. Sorry opuścił zespół w 2009 roku, co w połączeniu z przejściem Battersby'ego na emeryturę z powodu kontuzji, skutecznie zawiesiło działalność zespołu. 

Ginger dołączył do zespołu Michaela Monroe jako gitarzysta i pojawił się na jego albumie „Sensory Overdrive” z 2011 roku. Wildhearts reaktywowali się w 2012 roku, a John Poole zastąpił Sorry. Earth vs. the Wildhearts obchodzili 20-lecie w 2013 roku, co zaowocowało serią koncertów, na których wykonywali cały album, a następnie wybrane przeboje; koncert w Nottingham Rock City został zarejestrowany na albumie koncertowym „Rock City vs. the Wildhearts” z 2014 roku. W następnym roku obchodzili 20. rocznicę powstania P.H.U.Q. i ponownie wyruszyli w trasę koncertową promującą album. Trasa koncertowa odbyła się ponownie w 2018 roku, kiedy Earth vs. the Wildhearts obchodziło 25-lecie. Po 12 latach oczekiwania wydali swój dziewiąty album studyjny, Renaissance Men z 2019 roku, na którym Battersby wrócił z emerytury, aby pisać i występować na płycie. 

 EP-ka Diagnosis ukazała się w sierpniu tego samego roku, a pod koniec 2020 roku ukazał się podwójny album koncertowy, 30 Year Itch, uwieczniający zespół na trasie koncertowej w 2019 roku. Ginger i spółka powrócili w 2021 roku ze swoim dziesiątym albumem studyjnym, 21st Century Love Songs. Niespodziewanie skład 21st Century Love Songs rozpadł się po trasie koncertowej, a Ginger zebrał kolejną edycję Wildhearts z Benem Marsdenem i Kavusem Torabim na gitarach, Jonem Poole'em na basie i Dudge'em na perkusji. Po podpisaniu nowej umowy z wytwórnią Snakefarm Records, grupa udała się do studia w połowie 2024 roku z producentem Jimem Pinderem, a pod koniec roku ich 11. album studyjny był gotowy do wydania. Satanic Rites of the Wildhearts ukazał się w marcu 2025 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Greetings from Shitsville	Wildhearts	10.1993	81	-	EastWest YZ 773	[written by Ginger][produced by The Wildhearts]
TV Tan EP.	Wildhearts	11.1993	53[2]	-	Bronze YZ 784	[produced by The Wildhearts Mike "Spike" Drake]
Caffeine Bomb	Wildhearts	07.1994	38[3]	-	EastWest YZ 794	[written by Ginger][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Suckerpunch	Wildhearts	02.1994	31[4]	-	EastWest YZ 828	[written by Ginger][produced by Mark Dodson, The Wildhearts]
If Life Is Like a Lovebank I Want an Overdraft/Geordie in Wonderland	Wildhearts	01.1995	31[3]	-	Bronze/EastWest YZ 874	[written by Palmer,Ginger Wildheart,Ritch Battersby,Danny McCormack][produced by Mark Dodson, The Wildhearts]
I Wanna Go Where the People Go	Wildhearts	05.1995	16[4]	-	EastWest YZ 923	[written by Ginger Wildheart][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Just in Lust	Wildhearts	07.1995	28[2]	-	EastWest YZ 967	[written by Ginger Wildheart][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Sick of Drugs	Wildhearts	04.1996	14[3]	-	Round WILD 1	[written by Ginger Wildheart][produced by Mark Wallis, The Wildhearts]
Red Light – Green Light EP.	Wildhearts	06.1996	30[2]	-	Round WILD 2	[written by Ginger][produced by Ralph Jezzard, Mark Wallis,The Wildhearts]
Anthem	Wildhearts	08.1997	21[2]	-	Mushroom MUSH 6	[written by CJ Wildheart, Ginger, Jef Streatfield, Ritch Battersby][produced by Ralph Jezzard, Studio One]
Urge	Wildhearts	10.1997	26[2]	-	Mushroom MUSH 14	[written by Ginger Wildheart][produced by Ralph Jezzard, Studio One]
Vanilla Radio	Wildhearts	10.2002	26[2]	-	Round SMASCD 048	[written by The Wildhearts][produced by Russ Russell,Simon Efemey]
Stormy in the North, Karma in the South	Wildhearts	02.2003	17[2]	-	Round SMASCD 049	[written by CJ Wildheart, Ginger, Ritch Battersby, Daniel S McCormack][produced by Russ Russell,Simon Efemey]
So into You	Wildhearts	05.2003	22[2]	-	Gut CDGUT 49	[written by CJ Wildheart, Ginger][produced by Russ Russell,Ginger Wildheart]
Top of the World	Wildhearts	11.2003	26[2]	-	Gut CDGUT 54	[written by David Leslie Walls][produced by Russ Russell,Ginger Wildheart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Earth vs the Wildhearts	Wildhearts	09.1993	46[1]	-	EastWest 4509932012	[produced by The Wildhearts,Mike "Spike" Drake,Mark Dodson,Simon Efemey]
Don't Be Happy... Just Worry EP.	Wildhearts	05.1994	91[1]	-	EastWest 4509960672	[produced by The Wildhearts,Dan Priest,Robert Musso]
P.H.U.Q.	Wildhearts	06.1995	6[5]	-	EastWest 0630104372	[produced by Mark Dodson, Simon Efemey, The Wildhearts]
Fishing for Luckies	Wildhearts	06.1996	16[3]	-	Round 0630148552	[produced by The Wildhearts,Mark Dodson]
Endless, Nameless	Wildhearts	11.1997	41[1]	-	Mushroom MUSH 13	[produced by Ralph Jezzard]
The Wildhearts Must Be Destroyed	Wildhearts	09.2003	54[1]	-	Gut GUTCD 25	[produced by Ginger ,Russ Russell]
The Wildhearts	Wildhearts	05.2007	55[1]	-	Round ROUND 0102	[produced by Jase Edwards]
¡Chutzpah!	Wildhearts	09.2009	53[1]	-	Backstage Alliance BSACD 027	[produced by Jacob Hansen]
Renaissance Men	Wildhearts	05.2019	11[1]	-	Graphite GRAPHFAR 33	[produced by Jim Pinder]
Diagnosis	Wildhearts	10.2019	25[1]	-	Graphite GRAPHFAR 35	[produced by Jim Pinder]
30 Year Itch	Wildhearts	12.2020	51[1]	-	Round RRRCD 015	[produced by Dave Draper]
21st Century Love Songs	Wildhearts	09.2021	9[2]	-	Graphite GRAPHFAR 36	[produced by Dave Draper]
Satanic Rites of the Wildhearts	Wildhearts	03.2025	29[1]	-	Snakefarm SNAKE 800779	[produced by Jim Pinder]

Stray

Stray to angielski zespół hardrockowy założony w Londynie w 1966 roku.
Wokalista Steve Gadd (urodzony jako Stephen Gadd, 27 kwietnia 1952r w Shepherd's Bush w zachodnim Londynie), gitarzysta Del Bromham (urodzony jako Derek Roy Bromham, 25 listopada 1951r w Acton w zachodnim Londynie), basista Gary Giles (urodzony jako Gary Stephen Giles, 23 lutego 1952r w North Kensington w zachodnim Londynie) oraz perkusista Steve Crutchley (urodzony w 1952 roku) założyli zespół, gdy wszyscy uczęszczali do szkoły Christophera Wrena w Londynie. Richard „Ritchie” Cole (urodzony 10 listopada 1951r w Shepherd's Bush w zachodnim Londynie) zastąpił Crutchleya w 1968 roku.

  W styczniu 1970 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Transatlantic Records. Ich melodyjny, pełen chwytliwych melodii hard rock okazał się popularny na lokalnej scenie klubowej na początku lat 70-tych. Zespół nigdy jednak nie odniósł sukcesu komercyjnego. W pewnym momencie ich menedżerem był Charlie Kray (brat bliźniaków Kray, Ronniego i Reggiego). Gadd opuścił zespół w 1975 roku z powodu różnic artystycznych, a na stanowisku wokalisty zastąpił go Pete Dyer.

  Wczesny styl muzyczny grupy obejmował blues rock, acid rock i rock psychodeliczny. Następnie zespół dołączył do nurtu hard rocka i rocka progresywnego. Zespół pełnił funkcję sekcji rytmicznej wraz z orkiestrą smyczkową na płycie Jimmy'ego Helmsa z 1975 roku, „Songs I Sing”. Pierwotny skład Stray zakończył działalność w 1977 roku, chociaż Bromham kontynuował później grę w różnych reaktywowanych wersjach projektu aż do lat 2000. 

W latach 2010-tych zespół ponownie miał ustalony skład, a dołączyli do niego Del Bromham i Pete Dyer, a Stuart Uren (bas) i Karl Randall (perkusja) regularnie koncertowali pod szyldem Stray. W listopadzie 2016 roku zespół zagrał koncert z okazji 50. rocznicy (z udziałem wszystkich oryginalnych członków) w wyprzedanym londyńskim klubie Borderline. W 2019 roku Colin Kempster zastąpił Stuarta Urena na stanowisku basisty, a na koncertach na żywo do zespołu dołączył również Simon Rinaldo (klawisze). Po udanych koncertach pod koniec 2019 roku i uznanym występie na corocznym festiwalu Giants of Rock w Minehead, Stray wyruszył w pełną trasę koncertową z Groundhogs Kena Pustelnika w lutym i marcu 2020 roku. 

Jesienią 2023 roku ten skład wydał nowy album studyjny „About Time”. Album łączy klasyczne, hardrockowe brzmienie Straya z dopełniającym je brzmieniem klawiszy Rinaldo. Utwory skupiają się na obserwacjach Bromhama dotyczących doświadczeń związanych z COVID-19, uzupełnionych jego typowym komentarzem społecznym. W 2024 roku zespół intensywnie koncertował w Wielkiej Brytanii, promując album i występując na europejskich festiwalach. W 2025 roku zespół ponownie koncertował w Wielkiej Brytanii, a zwieńczeniem trasy był listopadowy tour w roli gościa specjalnego British Lion. 

W 2003 roku Stray byli supportem Iron Maiden podczas kilku europejskich koncertów w ramach trasy Dance of Death World Tour 2003-2004. Koncerty odbyły się między innymi w Hiszpanii, Portugalii, Polsce i Francji. Istnieją dwa inne powiązania Iron Maiden ze Stray. Utwór „All in Your Mind” z debiutanckiego albumu Stray z 1970 roku został coverowany przez Iron Maiden i znalazł się na reedycji No Prayer for the Dying z 1995 roku, a córka basisty Maiden, Steve'a Harrisa, Lauren, coverowała utwór „Come On Over”. Od końca 2006 do początku 2007 roku osiem albumów studyjnych zespołu, wydanych pierwotnie w latach 70-tych, zostało ponownie wydanych przez brytyjską wytwórnię Sanctuary Records w formacie płyt kompaktowych. Nowe wydawnictwa zostały zremasterowane i zawierały bonusowe utwory wybrane ze stron B singli, nagrań studyjnych i sesji nadawczych BBC. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Our Song/Mamma's Coming Home	Stray	01.1972	-	-	Big T BIG 141	[written by Gadd, Cole, Giles, Bromham][produced by Hugh Murphy]
Hallelujah/Brand New Day	Stray	.1973	-	-	Big T BIG 512	[written by D. Bromham][produced by Wilf Pine]
Move It/Crazy People	Stray	.1973	-	-	Big T BIG 516	[written by Samwell][produced by Wilf Pine]
Precious Love/Recover	Stray	01.1975	-	-	Dawn DNS 1101	[written by D. Bromham][produced by Wilf Pine]
Smile/Stand Up And Be Counted	Stray	08.1975	-	-	Dawn DNS 1117	[written by Del Bromham][produced by Wilf Pine]
Take It Easy/Fire And Glass	Stray	02.1976	-	-	Pye 7N 45 564	[written by Del Bromham][produced by Wilf Pine]
You Went Away/Take A Life	Stray	11.1976	-	-	Pye 7N 45 642	[written by Del Bromham][produced by Neil Slaven]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stray	Stray	06.1970	-	-	Transatlantic TRA 216	[produced by Hugh Murphy]
Suicide	Stray	.1971	-	-	Transatlantic TRA 233	[produced by Hugh Murphy]
Saturday Morning Pictures	Stray	.1971	-	-	Transatlantic TRA 248	[produced by Martin Birch, Stray]
Mudanzas	Stray	05.1973	-	-	Transatlantic TRA 268	[produced by Wilf Pine]
Move it	Stray	.1974	-	-	Transatlantic TRA 281	[produced by Wilf Pine]
Tracks	Stray	.1975	-	-	Transatlantic TRA 3066
Stand Up And Be Counted	Stray	06.1975	-	-	Dawn DNLS 3066	[produced by Wilf Pine]
Houdini	Stray	.1976	-	-	Pye NSPL 18 482	[produced by Wilf Pine]
Hearts Of Fire	Stray	.1976	-	-	Pye NSPL 18 512	[produced by Neil Slaven]
Reflecting A Generation	Stray	.1977	-	-	Transatlantic TRA SAM 44