Z archiwum...rocka : hard rock

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą hard rock. Pokaż wszystkie posty

sobota, 14 marca 2026

Wildhearts

Wildhearts to zespół, o jakim marzy brytyjska prasa rockowa: genialny pod względem
kreatywnym, kompletnie niekontrolowany i skazany na porażkę od samego początku. Burzliwa kariera zespołu, prowadzonego przez charyzmatyczną Ginger, spełniła najwyższe (a może wręcz najniższe) oczekiwania, z wszystkimi wzlotami i upadkami niczym na rollercoasterze. Po licznych przerażających zwrotach akcji zespół w końcu spektakularnie się wycofał, ale nie wcześniej niż zaoferował bogactwo inspirującego hard rocka i dosłownie kilometry jeszcze bardziej wciągających tekstów w magazynach, by po raz kolejny wznieść się na wyżyny dzięki dziesiątkom zmian w składzie, z Ginger jako jedyną stałą.

Po efektownym debiucie z 1993 roku albumem „Earth vs. the Wildhearts” i zachwyceniu fanów oraz krytyków albumem „P.H.U.Q.” z 1995 roku, Wildhearts dosłownie przez dekady rozpadali się i odradzali, zadowalając zagorzałych fanów takimi albumami jak „Geordie in Wonderland” z 2006 roku, „Mad, Bad and Dangerous to Know” z 2014 roku i „Satanic Rites of the Wildhearts” z 2025 roku. Ginger, wieloletni mieszkaniec londyńskiej, undergroundowej sceny glam rockowej, wokalista i gitarzysta, miał za sobą krótki epizod z aspirującymi do miana Faces, londyńskimi Quireboys (został wyrzucony za branie zbyt dużej ilości narkotyków) i jeszcze krótszy występ z nowojorskimi, glamowymi katastrofami, The Throbs, kiedy na początku 1990 roku postanowił założyć własny zespół Wildhearts. Dołączyli do niego były gitarzysta Tattooed Love Boys, Chris „C.J.” Jagdhar, perkusista Andrew „Stidi” Stidolph, wokalista Snake i basista Julian, ale ten skład nie przetrwał długo (co było zapowiedzią przyszłych wydarzeń) i w następnym roku Ginger zwolnił wszystkich oprócz Jagdhara i sam przejął obowiązki wokalisty. Po wypożyczeniu perkusisty Bama Bama z Dogs D'Amour i zrekrutowaniu 19-letniego basisty Danny'ego McCormacka, grupa natychmiast stała się sensacją w londyńskich klubach. Ich bezczelnie dekadencki wizerunek i ultraciężki hard rock szybko rozpaliły machinę marketingową angielskiej prasy i po flirtowaniu z Atco, latem 1991 roku podpisali kontrakt z EastWest Records.

Poza zanurzeniem się w studiu nagraniowym przy kilku EP-kach (Mondo Akimbo A-Go-Go i Don't Be Happy...Just Worry), Wildhearts kontynuowali nieprzerwanie trasę koncertową przez cały 1992 rok, notując szczególnie pamiętną podróż z zyskującymi popularność glam-politycznymi rockerami Manic Street Preachers. Wraz z nadejściem Nowego Roku Bam Bam powrócił do Dogs D'Amour, otwierając drogę pierwotnemu perkusiście Stidiemu, który wystąpił na debiutanckim albumie zespołu „Earth vs. the Wildhearts”, wydanym we wrześniu 1993 roku. Choć album odniósł spory sukces w Europie i Wielkiej Brytanii (awansując na 46. miejsce na listach przebojów), otrzymał niewielkie wsparcie promocyjne w Ameryce, a Ginger wkrótce zaczął się kłócić z EastWest i najwyraźniej wyładowywać swoją złość na kolegach z zespołu. Stidi był pierwszą ofiarą, zastąpioną w październiku przez byłego perkusistę Radia Moskwa, Ritcha Battersby'ego, który natychmiast dołączył do zespołu w trasę koncertową.

Podróżując po Wielkiej Brytanii z innymi brytyjskimi kandydatami, takimi jak Almighty i Wolfsbane, Wildhearts wyznaczyli nowe standardy w zakresie niegrzecznego zachowania i nadużywania substancji psychoaktywnych, ale nigdy nie zawiedli swoim przesadnym wybrykiem scenicznym i niemożliwą do opanowania intensywnością. Pomimo rosnącego rozpędu, rok 1994 okazał się dla zespołu rokiem pełnym problemów; pierwszym z wielu, tak naprawdę. W lipcu „brat krwi” C.J. Jagdhar został w jakiś sposób zwolniony podczas jednej z gwałtownych huśtawek nastroju Gingera (decyzji, której później, jak twierdził, głęboko żałował), a przyszłość zespołu nieustannie wisiała na włosku. Gitarzysta Devin Townsend (Steve Vai, Strapping Young Lad) i klawiszowiec Willie Downing (the Grip, Honeycrack) dołączyli tymczasowo do Wildhearts, występując z nimi na Reading Festival, gdzie basista Danny McCormack również zwichnął kolano podczas pierwszej piosenki, ale dotrwał do końca koncertu. Na zakończenie roku Ginger i McCormack złożyli destrukcyjną wizytę w siedzibie magazynu Kerrang!, gdzie zniszczyli sprzęt biurowy i ogólnie rozpętali piekło w ramach błyskotliwego chwytu reklamowego, mającego na celu promocję wydawnictwa dostępnego wyłącznie dla fanklubu, zatytułowanego „Połów Szczęściarzy”.

Niezależnie od tego, czy prawdziwe, czy wykreowane przez prasę, chaos i kontrowersje towarzyszyły Wildhearts w kolejnych miesiącach, aż do długo oczekiwanej premiery ich drugiego albumu w maju 1995 roku. Cudem, pomimo całego szaleństwa panującego podczas jego powstawania - w tym zaangażowania dwóch niezależnych producentów i domniemanej próby samobójczej Ginger podczas masteringu płyty w Nowym Jorku - trafnie zatytułowany album „P.H.U.Q.” był prawdopodobnie najlepszym momentem Wildhearts, trafiając na szóste miejsce brytyjskich list przebojów i zyskując ogromne uznanie zarówno fanów, jak i mediów. Euforia nie trwała jednak długo, ponieważ album również został w dużej mierze zignorowany poza Wielką Brytanią, Europą i Japonią, a w Ameryce nigdy nie został wydany. Do tej trwającej opery mydlanej dołączył niedawno nowy gitarzysta Mark Keds (były członek Senseless Things),którybył z zespołem niecały miesiąc, zanim odszedł z zespołu w trakcie trasy po Japonii i zmusił ich do odwołania licznych występów w Wielkiej Brytanii po powrocie, w tym potencjalnie lukratywnego występu na Phoenix Festival.

Nowy gitarzysta Jef Streatfield dołączył do zespołu w październiku 1995 roku, ale coraz bardziej niestabilny Ginger kontynuował swoją publiczną spiralę wymykającą się spod kontroli, kłócąc się z EastWest i grożąc rozpadem Wildhearts, jeśli nie zostaną zwolnieni z kontraktu. Nerwowy rozejm został ostatecznie zawarty, gdy zespołowi zaoferowano support podczas europejskiej trasy AC/DC w 1996 roku; jednak plany kontynuacji drugiej części trasy w Ameryce zostały pokrzyżowane w ostatniej chwili, gdy amerykański oddział wytwórni wycofał wsparcie dla trasy. To okazało się ostatnią kroplą, która ostatecznie przelała czarę goryczy i ostatecznie zostali porzuceni przez EastWest, który jeszcze w tym samym roku wydał ponownie album „Fishing for Luckies” wraz z kolekcją „Best of the Wildhearts”. Zespół uparcie kontynuował działalność, wydając dwa niezależne single, zanim podpisał kontrakt z maleńką wytwórnią Mushroom Records i wydał w 1997 roku „Endless, Nameless” (dziwny eksperyment z białym szumem, który sprawił, że stracili przyjaciół).

Zespół szybko się rozpadł wkrótce potem, a kolejny zbiór stron B i resztek utworów zatytułowany „Landmines & Pantomines” zdawał się zamykać historię Wildhearts. Chociaż kilka lat później próbował zacząć od zera z nową grupą Silver Ginger 5, Ginger ostatecznie ponownie zjednoczył „klasyczny” skład Wildhearts na początku 2001 roku; odrodzony zespół wydał nawet album w Stanach Zjednoczonych „Riff After Riff” w 2004 roku. W następnym roku Ginger rozwiązał zespół, powołując się na połączenie problemów osobistych i brak zaangażowania w zespole. Na krótko dołączył do Brides of Destruction jako gitarzysta, zanim rozpoczął karierę solową.

Już w 2006 roku Wildhearts reaktywowali się, aby zagrać koncert w Wolverhampton; dołączył do nich nowy basista Scott Sorry (Amen). Po koncercie Sorry został stałym członkiem, a nawet pojawił się na ich albumie o tym samym tytule z 2007 roku, nagranym w zamku Tutbury. Następnie nagrali album z coverami, Stop Us If You've Heard This One Before, Vol. 1 z 2008 roku, na którym znalazły się wykonania Helmet, Fugazi i The Distillers. Kolejny album studyjny, Chutzpah, ukazał się w 2009 roku, a towarzyszył mu minialbum Chutzpah, Jr., na którym znalazły się niewykorzystane nagrania z sesji studyjnych oraz B-side'y z japońskiego wydania pierwszego. Sorry opuścił zespół w 2009 roku, co w połączeniu z przejściem Battersby'ego na emeryturę z powodu kontuzji, skutecznie zawiesiło działalność zespołu.

Ginger dołączył do zespołu Michaela Monroe jako gitarzysta i pojawił się na jego albumie „Sensory Overdrive” z 2011 roku. Wildhearts reaktywowali się w 2012 roku, a John Poole zastąpił Sorry. Earth vs. the Wildhearts obchodzili 20-lecie w 2013 roku, co zaowocowało serią koncertów, na których wykonywali cały album, a następnie wybrane przeboje; koncert w Nottingham Rock City został zarejestrowany na albumie koncertowym „Rock City vs. the Wildhearts” z 2014 roku. W następnym roku obchodzili 20. rocznicę powstania P.H.U.Q. i ponownie wyruszyli w trasę koncertową promującą album. Trasa koncertowa odbyła się ponownie w 2018 roku, kiedy Earth vs. the Wildhearts obchodziło 25-lecie. Po 12 latach oczekiwania wydali swój dziewiąty album studyjny, Renaissance Men z 2019 roku, na którym Battersby wrócił z emerytury, aby pisać i występować na płycie.

EP-ka Diagnosis ukazała się w sierpniu tego samego roku, a pod koniec 2020 roku ukazał się podwójny album koncertowy, 30 Year Itch, uwieczniający zespół na trasie koncertowej w 2019 roku. Ginger i spółka powrócili w 2021 roku ze swoim dziesiątym albumem studyjnym, 21st Century Love Songs. Niespodziewanie skład 21st Century Love Songs rozpadł się po trasie koncertowej, a Ginger zebrał kolejną edycję Wildhearts z Benem Marsdenem i Kavusem Torabim na gitarach, Jonem Poole'em na basie i Dudge'em na perkusji. Po podpisaniu nowej umowy z wytwórnią Snakefarm Records, grupa udała się do studia w połowie 2024 roku z producentem Jimem Pinderem, a pod koniec roku ich 11. album studyjny był gotowy do wydania. Satanic Rites of the Wildhearts ukazał się w marcu 2025 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Greetings from Shitsville	Wildhearts	10.1993	81	-	EastWest YZ 773	[written by Ginger][produced by The Wildhearts]
TV Tan EP.	Wildhearts	11.1993	53[2]	-	Bronze YZ 784	[produced by The Wildhearts Mike "Spike" Drake]
Caffeine Bomb	Wildhearts	07.1994	38[3]	-	EastWest YZ 794	[written by Ginger][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Suckerpunch	Wildhearts	02.1994	31[4]	-	EastWest YZ 828	[written by Ginger][produced by Mark Dodson, The Wildhearts]
If Life Is Like a Lovebank I Want an Overdraft/Geordie in Wonderland	Wildhearts	01.1995	31[3]	-	Bronze/EastWest YZ 874	[written by Palmer,Ginger Wildheart,Ritch Battersby,Danny McCormack][produced by Mark Dodson, The Wildhearts]
I Wanna Go Where the People Go	Wildhearts	05.1995	16[4]	-	EastWest YZ 923	[written by Ginger Wildheart][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Just in Lust	Wildhearts	07.1995	28[2]	-	EastWest YZ 967	[written by Ginger Wildheart][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Sick of Drugs	Wildhearts	04.1996	14[3]	-	Round WILD 1	[written by Ginger Wildheart][produced by Mark Wallis, The Wildhearts]
Red Light – Green Light EP.	Wildhearts	06.1996	30[2]	-	Round WILD 2	[written by Ginger][produced by Ralph Jezzard, Mark Wallis,The Wildhearts]
Anthem	Wildhearts	08.1997	21[2]	-	Mushroom MUSH 6	[written by CJ Wildheart, Ginger, Jef Streatfield, Ritch Battersby][produced by Ralph Jezzard, Studio One]
Urge	Wildhearts	10.1997	26[2]	-	Mushroom MUSH 14	[written by Ginger Wildheart][produced by Ralph Jezzard, Studio One]
Vanilla Radio	Wildhearts	10.2002	26[2]	-	Round SMASCD 048	[written by The Wildhearts][produced by Russ Russell,Simon Efemey]
Stormy in the North, Karma in the South	Wildhearts	02.2003	17[2]	-	Round SMASCD 049	[written by CJ Wildheart, Ginger, Ritch Battersby, Daniel S McCormack][produced by Russ Russell,Simon Efemey]
So into You	Wildhearts	05.2003	22[2]	-	Gut CDGUT 49	[written by CJ Wildheart, Ginger][produced by Russ Russell,Ginger Wildheart]
Top of the World	Wildhearts	11.2003	26[2]	-	Gut CDGUT 54	[written by David Leslie Walls][produced by Russ Russell,Ginger Wildheart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Earth vs the Wildhearts	Wildhearts	09.1993	46[1]	-	EastWest 4509932012	[produced by The Wildhearts,Mike "Spike" Drake,Mark Dodson,Simon Efemey]
Don't Be Happy... Just Worry EP.	Wildhearts	05.1994	91[1]	-	EastWest 4509960672	[produced by The Wildhearts,Dan Priest,Robert Musso]
P.H.U.Q.	Wildhearts	06.1995	6[5]	-	EastWest 0630104372	[produced by Mark Dodson, Simon Efemey, The Wildhearts]
Fishing for Luckies	Wildhearts	06.1996	16[3]	-	Round 0630148552	[produced by The Wildhearts,Mark Dodson]
Endless, Nameless	Wildhearts	11.1997	41[1]	-	Mushroom MUSH 13	[produced by Ralph Jezzard]
The Wildhearts Must Be Destroyed	Wildhearts	09.2003	54[1]	-	Gut GUTCD 25	[produced by Ginger ,Russ Russell]
The Wildhearts	Wildhearts	05.2007	55[1]	-	Round ROUND 0102	[produced by Jase Edwards]
¡Chutzpah!	Wildhearts	09.2009	53[1]	-	Backstage Alliance BSACD 027	[produced by Jacob Hansen]
Renaissance Men	Wildhearts	05.2019	11[1]	-	Graphite GRAPHFAR 33	[produced by Jim Pinder]
Diagnosis	Wildhearts	10.2019	25[1]	-	Graphite GRAPHFAR 35	[produced by Jim Pinder]
30 Year Itch	Wildhearts	12.2020	51[1]	-	Round RRRCD 015	[produced by Dave Draper]
21st Century Love Songs	Wildhearts	09.2021	9[2]	-	Graphite GRAPHFAR 36	[produced by Dave Draper]
Satanic Rites of the Wildhearts	Wildhearts	03.2025	29[1]	-	Snakefarm SNAKE 800779	[produced by Jim Pinder]

wtorek, 6 stycznia 2026

Stray

Stray to angielski zespół hardrockowy założony w Londynie w 1966 roku.
Wokalista Steve Gadd (urodzony jako Stephen Gadd, 27 kwietnia 1952r w Shepherd's Bush w zachodnim Londynie), gitarzysta Del Bromham (urodzony jako Derek Roy Bromham, 25 listopada 1951r w Acton w zachodnim Londynie), basista Gary Giles (urodzony jako Gary Stephen Giles, 23 lutego 1952r w North Kensington w zachodnim Londynie) oraz perkusista Steve Crutchley (urodzony w 1952 roku) założyli zespół, gdy wszyscy uczęszczali do szkoły Christophera Wrena w Londynie. Richard „Ritchie” Cole (urodzony 10 listopada 1951r w Shepherd's Bush w zachodnim Londynie) zastąpił Crutchleya w 1968 roku.

W styczniu 1970 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Transatlantic Records. Ich melodyjny, pełen chwytliwych melodii hard rock okazał się popularny na lokalnej scenie klubowej na początku lat 70-tych. Zespół nigdy jednak nie odniósł sukcesu komercyjnego. W pewnym momencie ich menedżerem był Charlie Kray (brat bliźniaków Kray, Ronniego i Reggiego). Gadd opuścił zespół w 1975 roku z powodu różnic artystycznych, a na stanowisku wokalisty zastąpił go Pete Dyer.

Wczesny styl muzyczny grupy obejmował blues rock, acid rock i rock psychodeliczny. Następnie zespół dołączył do nurtu hard rocka i rocka progresywnego. Zespół pełnił funkcję sekcji rytmicznej wraz z orkiestrą smyczkową na płycie Jimmy'ego Helmsa z 1975 roku, „Songs I Sing”. Pierwotny skład Stray zakończył działalność w 1977 roku, chociaż Bromham kontynuował później grę w różnych reaktywowanych wersjach projektu aż do lat 2000.

W latach 2010-tych zespół ponownie miał ustalony skład, a dołączyli do niego Del Bromham i Pete Dyer, a Stuart Uren (bas) i Karl Randall (perkusja) regularnie koncertowali pod szyldem Stray. W listopadzie 2016 roku zespół zagrał koncert z okazji 50. rocznicy (z udziałem wszystkich oryginalnych członków) w wyprzedanym londyńskim klubie Borderline. W 2019 roku Colin Kempster zastąpił Stuarta Urena na stanowisku basisty, a na koncertach na żywo do zespołu dołączył również Simon Rinaldo (klawisze). Po udanych koncertach pod koniec 2019 roku i uznanym występie na corocznym festiwalu Giants of Rock w Minehead, Stray wyruszył w pełną trasę koncertową z Groundhogs Kena Pustelnika w lutym i marcu 2020 roku.

Jesienią 2023 roku ten skład wydał nowy album studyjny „About Time”. Album łączy klasyczne, hardrockowe brzmienie Straya z dopełniającym je brzmieniem klawiszy Rinaldo. Utwory skupiają się na obserwacjach Bromhama dotyczących doświadczeń związanych z COVID-19, uzupełnionych jego typowym komentarzem społecznym. W 2024 roku zespół intensywnie koncertował w Wielkiej Brytanii, promując album i występując na europejskich festiwalach. W 2025 roku zespół ponownie koncertował w Wielkiej Brytanii, a zwieńczeniem trasy był listopadowy tour w roli gościa specjalnego British Lion.

W 2003 roku Stray byli supportem Iron Maiden podczas kilku europejskich koncertów w ramach trasy Dance of Death World Tour 2003-2004. Koncerty odbyły się między innymi w Hiszpanii, Portugalii, Polsce i Francji. Istnieją dwa inne powiązania Iron Maiden ze Stray. Utwór „All in Your Mind” z debiutanckiego albumu Stray z 1970 roku został coverowany przez Iron Maiden i znalazł się na reedycji No Prayer for the Dying z 1995 roku, a córka basisty Maiden, Steve'a Harrisa, Lauren, coverowała utwór „Come On Over”. Od końca 2006 do początku 2007 roku osiem albumów studyjnych zespołu, wydanych pierwotnie w latach 70-tych, zostało ponownie wydanych przez brytyjską wytwórnię Sanctuary Records w formacie płyt kompaktowych. Nowe wydawnictwa zostały zremasterowane i zawierały bonusowe utwory wybrane ze stron B singli, nagrań studyjnych i sesji nadawczych BBC.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Our Song/Mamma's Coming Home	Stray	01.1972	-	-	Big T BIG 141	[written by Gadd, Cole, Giles, Bromham][produced by Hugh Murphy]
Hallelujah/Brand New Day	Stray	.1973	-	-	Big T BIG 512	[written by D. Bromham][produced by Wilf Pine]
Move It/Crazy People	Stray	.1973	-	-	Big T BIG 516	[written by Samwell][produced by Wilf Pine]
Precious Love/Recover	Stray	01.1975	-	-	Dawn DNS 1101	[written by D. Bromham][produced by Wilf Pine]
Smile/Stand Up And Be Counted	Stray	08.1975	-	-	Dawn DNS 1117	[written by Del Bromham][produced by Wilf Pine]
Take It Easy/Fire And Glass	Stray	02.1976	-	-	Pye 7N 45 564	[written by Del Bromham][produced by Wilf Pine]
You Went Away/Take A Life	Stray	11.1976	-	-	Pye 7N 45 642	[written by Del Bromham][produced by Neil Slaven]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stray	Stray	06.1970	-	-	Transatlantic TRA 216	[produced by Hugh Murphy]
Suicide	Stray	.1971	-	-	Transatlantic TRA 233	[produced by Hugh Murphy]
Saturday Morning Pictures	Stray	.1971	-	-	Transatlantic TRA 248	[produced by Martin Birch, Stray]
Mudanzas	Stray	05.1973	-	-	Transatlantic TRA 268	[produced by Wilf Pine]
Move it	Stray	.1974	-	-	Transatlantic TRA 281	[produced by Wilf Pine]
Tracks	Stray	.1975	-	-	Transatlantic TRA 3066
Stand Up And Be Counted	Stray	06.1975	-	-	Dawn DNLS 3066	[produced by Wilf Pine]
Houdini	Stray	.1976	-	-	Pye NSPL 18 482	[produced by Wilf Pine]
Hearts Of Fire	Stray	.1976	-	-	Pye NSPL 18 512	[produced by Neil Slaven]
Reflecting A Generation	Stray	.1977	-	-	Transatlantic TRA SAM 44

wtorek, 9 grudnia 2025

Tangier

Tangier był amerykańskim zespołem hardrockowym z Filadelfii,
działającym w latach 1984–1992.Został założony w Filadelfii w Pensylwanii w Stanach Zjednoczonych przez autora tekstów i gitarzystę Douga Gordona. Dorastał w klubach z zespołami takimi jak Cinderella, który pomógł zespołowi, zapraszając Tangier jako support podczas ich drugiej dużej trasy koncertowej. Pierwszy, niezależny, debiutancki album Tangier, zatytułowany po prostu „Tangier”, nagrali Bill Mattson (wokal), Doug Gordon (gitara, autor tekstów), Rocco Mazzella (gitara, autor tekstów), Mike Kost (gitara basowa) i Mark Hopkins (perkusja).

Po niewielkim sukcesie na lokalnym rynku Gordon postanowił rozwiązać Tangier i zacząć od nowa. Napisał nowy materiał i stworzył nową wersję Tangier, wykorzystując z poprzedniego składu jedynie Mattsona i Adama F. Ferraioli. Doug i Adam początkowo sami nagrali demo, a później dodali Billa i Tony'ego R. na basie. Adam odszedł, aby dołączyć do Britny Fox, której perkusista zginął w wypadku samochodowym, pozostawiając Douga, aby sprowadzić Jimmy'ego Drneca na perkusję.

Do zespołu dołączyli Garry Nutt, a także Gari Saint na gitarze i Jimmy Drnec na perkusji. Zespół nagrał dema i szukał menedżera, a także nawiązał współpracę z Larrym Mazerem. Zespół występował dla wielu wytwórni i ostatecznie podpisał kontrakt z Derekiem Schulmanem, który miał stanąć na czele odrodzonej i odnowionej wytwórni Atco Records. Doświadczony producent Andy Johns został wybrany do produkcji płyty Four Winds.Bobby Bender został zatrudniony na perkusji przed nagraniem płyty Four Winds. Zespół wyprodukował przeboje „On The Line” i „Southbound Train”.

W przypadku ich drugiego albumu dla dużej wytwórni, Stranded, doszło do kolejnych zmian w składzie. Po rozstaniu z Mattsonem i Saintem, zespół zatrudnił wokalistę i gitarzystę Mike'a LeCompta. Album ten przyniósł przebój „Stranded” z udziałem Pameli Anderson w teledysku. Zespół rozpadł się w 1992 roku.

Gordon, Lecompt i Nutt to jedyni byli członkowie, którzy nadal są aktywni w branży muzycznej. LeCompt ma własny zespół, który regularnie koncertuje w Filadelfii i okolicach. Basista Nutt współpracował z Arcade, Laidlaw, Davy Jonesem, Mike'iem Trampem, Cinderellą, Jean Beauvoir, Skinny Molly, Dave'em Hlubekiem i Mike'iem Estesem, a ostatnio koncertował z Chubby Checkerem. Gordon współprodukował, grał na sesjach i komponował z innymi artystami. Grał na gitarze na solowym albumie Mylesa Goodwina, współprodukował utwór „I Just Can't Stop Lovin You” na albumie Linear z 1992 roku „Caught in the Middle” oraz wyprodukował album zespołu Mojo „Not for Nothin'”. Ponadto był współproducentem albumu Bakers Pink (1993) i współautorem utworu „Babylon” na solowym albumie Toma Keifera „That The Way Life Goes” (2013).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On The Line/Sweet Surrender	Tangier	08.1989	-	67[7]	Atco 99208	[written by Doug Gordon][produced by Andy Johns, Doug Gordon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Four Winds	Tangier	07.1989	-	91[17]	Atco 91 251	[produced by Andy Johns]
Stranded	Tangier	03.1991	-	187[5]	Atco 91 603	[produced by Duane Baron, John Purdell]

niedziela, 7 grudnia 2025

Trixter

Chociaż zespół powstał w 1983 roku w Paramus w stanie New Jersey,
przełom nastąpił dopiero w 1989 roku, kiedy to zespół przeniósł się do Hollywood (nieoficjalnej siedziby hair metalu), aby nagrywać dla wytwórni MCA Records. W następnym roku Trixter odbył trasę koncertową po kraju ze Stryperem i Donem Dokkenem, promując swój debiutancki album, który zyskał znaczące wsparcie MTV. Wokalista Peter Loran, gitarzysta Steve Brown, basista P.J. Farley i perkusista Mark „Gus” Scott stali się częstymi gośćmi stacji muzycznych, gdzie teledyski do „Give It to Me Good”, „One in a Million” i „Surrender” weszły do regularnej rotacji.

Trixter osiągnął status złotej płyty na początku 1991 roku, sprzedając się w ponad 500 000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych. Członkowie zespołu zwiększyli swoją popularność, dołączając do trasy koncertowej „Blood, Sweat, and Beers Tour” (w której udział wzięli również Warrant i Firehouse) oraz współtworząc ścieżkę dźwiękową do filmu „If Looks Could Kill”. Okres świetności zespołu okazał się jednak krótkotrwały. Kolejny album „Hear!” nie zdołał utrzymać popularności Trixter, a EP-ka z coverami -„Undercovers” z 1994 roku - nie mogła konkurować z nowo odkrytą popularnością muzyki grunge. Po odejściu Scotta zespół rozpadł się w 1995 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Give it to me good	Trixter	12.1990	-	65[9]	Mechanic 53 863	[written by Steve Brown][produced by Bill Wray]
One in a million	Trixter	03.1991	-	75[8]	Mechanic 54 044	[written by B. Wray, J. Wray, S. Brown][produced by Bill Wray]
Surrender	Trixter	06.1991	-	72[10]	Mechanic 54 105	[written by B. Wray, J. Wray, S. Brown][produced by Bill Wray]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trixter	Trixter	09.1990	-	28[54]	MCA 6389	[gold-US][produced by Bill Wray, Jim Wray]
Hear !	Trixter	10.1992	-	109[3]	MCA 10 635	[produced by James Barton]

piątek, 28 listopada 2025

Urge Overkill

Urge Overkill - amerykański zespół grający alternatywnego rocka. Grupa powstała w Chicago.

W jej skład wchodzą Nathan "Nash Kato" Katruud (wokalista, gitarzysta) oraz Eddie "King" Roeser (wokalista, gitarzysta, gitarzysta basowy). Ich cover piosenki Neila Diamonda "Girl, You’ll Be a Woman Soon" został wykorzystany w filmie "Pulp Fiction" i stał się wielkim hitem w 1994 roku.
Katruud i Roeser poznali się na uniwersytecie w 1985 roku. Uformowali wówczas wraz z perkusistą Patem Byrnem grupę Urge Overkill i przy udziale współlokatora Katruuda, Steve’a Albiniego, zrealizowali EPkę "Strange, I...". Wkrótce wypuścili pełną płytę zatytułowaną "Jesus Urge Superstar".

Ich kolejna produkcja "Americruiser" reprezentowała drastyczną zmianę stylu. Nowym perkusistą w zespole został Jack "Jaguar" Watt z Baron Lesh. Kolejny album "The Supersonic Storybook" został wydany w 1991 roku, kiedy to na miejsce Jaguara wszedł Blackie Onassis. Po wspólnych występach z Nirvaną oraz Pearl Jam, Urge Overkill powrócili do studia, by w 1992 roku nagrać kolejną EPkę "Stull". Kompozycja ta zawierała single "Girl, You’ll Be a Woman Soon" oraz "Goodbye to Guyville".

Następnie zespół podpisał kontrakt z wytwórnią "Geffen Records". Po złych recenzjach wytwórni, muzycy przyłączyli się do "Butcher Brothers", wydając w 1993 roku album "Saturation". Krążek zyskał sporo pochlebnych recenzji. Kiedy Quentin Tarantino wykorzystał ich piosenkę w filmie "Pulp Fiction", kawałek wskoczył na listę "Billboard Top 100".

Kolejny album "Exit the Dragon", zrealizowany został w 1995 roku. Singlem promującym krążek był "The Break". W 1997 roku z pierwotnego składu formacji pozostali już jedynie Katuud i Roeser. Po dłuższej przerwie zespół powrócił w 2004 roku z albumem "Live at Macwells 2/5/04".

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sister Havana	Urge Overkill	08.1993	67[2]	-	Geffen GFS 51	[written by Urge Overkill (Nash Kato/Eddie King Roeser/Blackie Onassis) ][produced by Butcher Brothers ]
Positive Bleeding	Urge Overkill	10.1993	61[2]	-	Geffen GFS 57	[written by Urge Overkill (Nash Kato/Eddie King Roeser/Blackie Onassis) ][produced by Butcher Brothers ]
Girl, You'll Be a Woman Soon	Urge Overkill	11.1994	37[9]	59[11]	MCA MCSTD 2024	[written by Neil Diamond ][produced by Urge Overkill/Mark Kramer ][piosenka z filmu "Pulp fiction"]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saturation	Urge Overkill	09.1993	-	146[9]	Geffen 24 529	[produced by Butcher Bros., Andy Kravitz]
Exit the Dragon	Urge Overkill	10.1995	88[2]	129[1]	Geffen 24 818	[produced by Butcher Bros.]

niedziela, 9 listopada 2025

Velvet Revolver

Velvet Revolver to supergrupa, w której skład wchodzą członkowie
zespołu Guns'N'Roses i wokalista Stone Temple Pilots. Ich debiutancki album Contraband ukaże się 8. czerwca nakładem RCA Records.

Początek historii zespołu sięga kwietnia roku Pańskiego 2002, kiedy to ex-Gunsi: gitarzysta Slash, basista Duff McKagan i perkusista Matt Sorum zagrali jednorazowy koncert z wokalistą Buckcherry - Joshua Todd'em i gitarzystą Keith'em Nelson'em w hołdzie ex-perkusiście Ozzy'ego Osbourne'a - Randy'ego Castillo. Sukces tego przedsiewzięcia dał do myślenia trzem Gunsom, którzy coraz chętniej zabierali się do wspólnego grania i jammowania. Padła decyzja - robimy nową grupę. We wrześniu ogłosili prasie, że nazywają się The Project i poszukują wokalisty. Miesiąc później do składu został dokooptowany drugi gitarzysta Dave Kushner (ex-Suicidal Tendencies).

Kolejny rok był dla zespołu czasem przesłuchań, próbą znalezienia brakującego elementu grupy - charyzmatycznego frontmana. Swoich sił próbowały takie sławy jak Sebastian Bach (ex-Skid Row), Travis Meeks (Days Of The New) i A. Jay Popoff (Lit) - bez skutku. W maju 2003 roku ogłoszono, że wokalistą tej supergrupy został Scott Weiland (Stone Temple Pilots). W czerwcu postanowiono, że oficjalną nazwą zespołu będzie Velvet Revolver.

Velveci zaczęli swoją karierę od umieszczenia kilku swoich utworów na soundtrackach wysoko-budżetowych produkcji filmowych. Kawałek 'Set me free' pojawił się na ścieżce dźwiękowej do 'The Hulk', a cover Pink Floyd - 'Money', można było usłyszeć we 'Włoskiej Robocie'.

W 2004 roku zespół odniósł komercyjny sukces debiutanckim albumem „Contraband”. Pomimo pozytywnych recenzji, niektórzy krytycy początkowo określali Velvet Revolver jako połączenie Stone Temple Pilots i Guns N' Roses, krytykując ich za „brak kontaktu” między Weiland a resztą zespołu. Za singiel „Slither” zdobyli w 2005 roku nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy Występ Hard Rockowy”. W 2007 roku zespół wydał „Libertad”, napędzany premierą singla „She Builds Quick Machines”, i wyruszył w trasę koncertową z Alice in Chains. W kwietniu 2008 roku Weiland został zwolniony z Velvet Revolver i ponownie zjednoczył się z Stone Temple Pilots.

Velvet Revolver zawiesił działalność na czas nieokreślony, a w listopadzie tego samego roku wytwórnia płytowa RCA Records poprosiła o zwolnienie, dając im „pełną swobodę w przejściu przez proces niezbędny do zastąpienia Weilanda”. Chociaż Velvet Revolver pracował nad nowym materiałem i przesłuchiwał nowych wokalistów po odejściu Scotta Weilanda, zespół nie wydał żadnego nowego materiału i wystąpił publicznie tylko raz od 2008 roku, kiedy to ponownie zjednoczył się z Weilandem na jednorazowy koncert charytatywny 12 stycznia 2012 roku. Był to ich ostatni wspólny występ przed śmiercią Weilanda 3 grudnia 2015 roku. Slash i McKagan ponownie dołączyli do Guns N' Roses w 2016 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Slither	Velvet Revolver	07.2004	35[10]	56[20]	RCA 82876633312	[gold-US][written by Velvet Revolver][Produced by Josh Abraham ]
Fall To Pieces	Velvet Revolver	10.2004	32[5]	67[20]	RCA 82876647692	[gold-US][written by Velvet Revolver][Produced by Josh Abraham ]
She Builds Quick Machines	Velvet Revolver	05.2007	-	104	RCA	[written by Scott Weiland,Slash,Dave Kushner,Duff McKagan,Matt Sorum][produced by Brendan O'Brien]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Contraband	Velvet Revolver	06.2004	11[42]	1[1][51]	RCA 82876628352	[2x-platinum-US][gold-UK][Produced by Josh Abraham,Velvet Revolver,Nick Raskulinecz]
Libertad	Velvet Revolver	07.2007	6[7]	5	RCA 82876888592	[silver-UK][Produced by Brendan O'Brien and Velvet Revolver]

poniedziałek, 30 grudnia 2024

Junkyard

Amerykański kwintet założony w 1987 r. i składający się z dojrzałych muzyków, występujących wcześniej w klubach Los Angeles. Debiutował w składzie David Roach (śpiew), Chris Gates i Brian Baker (gitary), Clay Anthony (bas) oraz Patrick Muzingo (perkusja).

Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Geffen Records muzycy nagrali debiutancką płytę Junkyard, zawierającą utwory w stylu "boogie, które lekko zaprawiono thrashem". Dwa lata później ukazał się album Sixes Sevens And Nines, a współpraca Roacha i Gatesa przy pisaniu utworów stała się dużo dojrzalsza. Pod względem muzycznym Junkyard znalazł się gdzieś pomiędzy Great White, Dokken i Z.Z. Top.

Producent Ed Stasium zdołał osiągnąć twardszy i bardziej bluesowy dźwięk, nie popychając jednocześnie zespołu w komercyjnym kierunku. Album w pierwszym tygodniu sprzedaży znalazł sto tysięcy nabywców, a singel "All The Time In The World" grany był przez większość rockowych stacji radiowych w USA. Tuż po wydaniu płyty z Junkyard rozstał się Anthony. Zastąpił go stary przyjaciel zespołu - Todd Muscat (brat Brenta Muscata z Faster Pussycat).

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Junkyard	Junkyard	08.1989	-	105[11]	Geffen 24 227	[ Produced by Tom Werman]
Sixes,seven & nines	Junkyard	05.1991	-	-	MCA GEF 24 372 [UK]	[ Produced by Ed Stasium]
Shut Up - We're Trying To Practice!	Junkyard	01.2000	-	-	Cleopatra 799	[produced by Jason Bernard , Joe Berman, Tim Mosher]

czwartek, 28 listopada 2024

Tommy Shaw

Tommy Roland Shaw (ur. 11 września 1953r) to amerykański muzyk, wokalista i autor tekstów, najbardziej znany z roli współprowadzącego wokalisty w zespole rockowym Styx. W przerwach między występami w Styx grał z innymi grupami, w tym Damn Yankees i Shaw Blades, a także wydał kilka solowych albumów.

Tommy Shaw dołączył do Styx w 1975 roku, tuż po tym, jak zespół przeszedł do A&M, ale pomógł zdefiniować lata chwały zespołu, pisząc hardrockowe hity „Fooling Yourself (The Angry Young Man)”, „Renegade”, „Blue Collar Man (Long Nights)” i „Too Much Time on My Hands”. Shaw kontrastował z melodramatycznymi rozkwitami Dennisa DeYounga, napięcie, które skłoniło Shawa do rozpoczęcia kariery solowej w 1984 roku.

Girls with Guns, jego solowy debiut, przyciągnął uwagę radia album rockowego i MTV, ale jego kolejny sukces nadszedł, gdy połączył siły ze swoim byłym kolegą ze Styx, Michaelem Cartellone, Jackiem Bladesem i Tedem Nugentem, tworząc supergrupę AOR Damn Yankees. Po rozpadzie tej grupy założył Shaw Blades ze swoim kolegą z zespołu Bladesem, zanim ponownie połączył się ze Styx w nowym tysiącleciu.

Urodzony w Montgomery w Alabamie i wychowany na przedmieściach Prattville, Tommy Shaw zaczął grać na gitarze w wieku dziesięciu lat. Dwa lata później jego rodzina przeprowadziła się do właściwego Montgomery, a Shaw zaczął poświęcać się swojej gitarze. Grał z sąsiadami, a następnie z lokalnymi zespołami, w tym z grupą o nazwie Jabbo Stokes & the Jive Rockets. Po ukończeniu szkoły średniej w 1972 roku, za namową agenta talentów Bobby'ego „Smitty'ego” Smitha, udał się do Nashville, gdzie dołączył do zespołu o nazwie Smoke Ring, wkrótce przemianowanego na rockowy zespół MS Funk grający na instrumentach dętych. Shaw trzymał się MS Funk przez kilka lat, w tym czasie grupa przeniosła się do Chicago, ale odszedł w 1975 roku, gdy zespół zaczął zbliżać się do disco.

Shaw wrócił do Montgomery i dołączył do zespołu o nazwie Harvest, zanim dowiedział się, że Styx jest zainteresowany, aby dołączył do zespołu jako zastępca Johna Curulewskiego. Styx byli w przededniu trasy promującej Equinox, album wydany po ich przełomowym singlu „Lady”, więc pilnie potrzebowali nowego gitarzysty. Shaw przyjął ofertę i wkrótce poczuł się jak u siebie, wnosząc kilka oryginalnych piosenek i wokalu prowadzącego do albumu Crystal Ball z 1976 roku. Styx nabrał rozpędu dzięki The Grand Illusion, częściowo dzięki hardrockowemu materiałowi Shawa, podkreślonemu przez „Fooling Yourself (The Angry Young Man)”. The Grand Illusion był pierwszym z pięciu albumów Styx, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy Billboard Top Ten, a seria ta zaowocowała czterema singlami w pierwszej dziesiątce, w tym rockowym utworem Shawa z 1981 roku „Too Much Time on My Hands”.

Kilroy Was Here zakończyło ich passę w 1983 roku. Mogło to wygenerować parę hitów w pierwszej dziesiątce z „Mr. Roboto” i „Don't Let It In”, ale trasa koncertowa była pełna napięcia, co zakończyło się odejściem Shawa pod koniec trasy w 1984 roku.

Po opuszczeniu Styx, Shaw rozpoczął karierę solową albumem Girls with Guns z 1984 roku. Jego utwór tytułowy dotarł do 33. miejsca na liście Billboard Top 40, a jego kontynuacja, „Lonely School”, osiągnęła 60 miejsce. Shaw przyczynił się do „Remo's Theme (What If)” do filmu przygodowego Remo Williams: The Adventure Begins z 1985 roku, a piosenka dotarła do 18. miejsca na liście rockowej Billboard, zapewniając jednocześnie tytułowy utwór na jego drugim albumie, What If.

Trzeci album, Ambition, ukazał się w 1987 roku, zanim Shaw zwrócił uwagę na nowy projekt ze swoim perkusistą Michaelem Cartellone, Jackiem Bladesem z Night Ranger i Tedem Nugentem. Ta nowa grupa, nazwana Damn Yankees, wydała w 1990 roku album o tym samym tytule, który uzyskał status podwójnej platyny dzięki przebojowi „High Enough”, potężnej balladzie, która wspięła się na trzecie miejsce na liście Billboard Hot 100. Damn Yankees nie istniało długo: drugi album, Don't Tread, ukazał się w 1992 roku, zanim Nugent odszedł, aby kontynuować karierę solową. Shaw i Blades kontynuowali jako żartobliwie nazwany zespół Shaw Blades, wydając Hallucination w 1995 roku, ale grupa się rozpadła, gdy album nie odniósł sukcesu w radiu album rockowym.

Shaw powrócił do zjednoczonego Styx, który koncertował przez 1996 rok, a kulminacją był koncert Return to Paradise w 1997 roku. Styx wydał nowy album studyjny Brave New World w 1999 roku, w którym to momencie Shaw wydał swój czwarty album studyjny, 7 Deadly Zens z 1998 roku, i złożył propozycje z Jackiem Bladesem, aby nagrać trzeci album Damn Yankees z Tedem Nugentem. Damn Yankees rozpadło się po raz kolejny, ale Styx pozostał filarem, pozwalając Shawowi realizować inne projekty, podczas gdy grupa wydała takie nowe albumy jak Cyclorama z 2003 roku i Big Bang Theory z 2005 roku.

On i Blades wydali drugą płytę Shawa Blades, album z coverami Influence, w 2007 roku, a w 2011 roku nawiązał ponownie do swoich korzeni country na albumie bluegrassowym The Great Divide. Zespół Styx osiągnął najwyższy wynik na listach przebojów od albumu „Kilroy Was Here” z 1983 r., kiedy to The Mission osiągnął 45. miejsce w 2017 r. W kolejnym roku Shaw wydał album „Sing for the Day!”, nagrany na żywo z udziałem Contemporary Youth Orchestra.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Girls With Guns/Heads Up	Tommy Shaw	09.1984	-	33[12]	A&M 2676	[written by Tommy Shaw][produced by Mike Stone]
Lonely School/Come In And Explain	Tommy Shaw	12.1984	-	60[9]	A&M 2696	[written by Tommy Shaw][produced by Mike Stone]
Remo's Theme (What If)/Kiss Me Hello	Tommy Shaw	10.1985	-	81[5]	A&M 2773	[written by Tommy Shaw, Richie Cannata][produced by Tommy Shaw, Richie Cannata][piosenka z filmu "Remo Williams: The Adventure Begins"]
Ever Since The World Began/The Outsider	Tommy Shaw	02.1988	-	75[9]	Atlantic 89 138	[written by Jim Peterik, Frankie Sullivan][produced by Terry Thomas, Tommy Shaw]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Girls with Guns	Tommy Shaw	10.1984	-	50[25]	A&M 5020	[produced by Mike Stone]
What If	Tommy Shaw	10.1985	-	87[9]	A&M 5097	[produced by Richie Cannata ,Tommy Shaw]

wtorek, 15 października 2024

Sammy Hagar

Wokalista, gitarzysta i autor tekstów, ur. 13.10.1947 r. w Monterey w stanie Kalifornia, USA. Syn zawodowego boksera. Legenda mówi, że to Elvis Presley przekonał go. by nie podążał w ślady ojca.
Muzyczne ostrogi zdobywał w latach 60-tych w kilku zespołach działających w okolicach San Bernardino: The Fabulous Castillas, Skinny, Justice Brothers i Dust Cloud. W 1973 r. dołączył do grupy Montrose, utworzonej przez Ronniego Montrose'a, byłego gitarzystę zespołu Edgara Wintera i stał się lokalnym rockowym idolem w rejonie Bay Area koło San Francisco. Szczególną reputację zdobył dzięki pełnemu wigoru zachowaniu na koncertach. Po nagraniu dwóch albumów opuścił Montrose, by rozpocząć karierę solową, która przyniosła mu serię przeciętnie udanych albumów i singli.

Początkowo w grupie Hagara znaleźli się: Bill Church (gitara basowa, eks-Montrose), Alan Fitzgerald (syntezatory) i Denny Carmassi (perkusja, ek s-Montrose). Formacja uzyskała dobre recenzje prasowe z tras koncertowych, na których towarzyszyła takim wykonawcom, jak Kiss, Boston czy Kansas.

W 1979 r. zespół radykalnie przeobraził się pod wpływem nowych członków, Gary'ego Pihla (gitara), Chucka Ruffa (perkusja) i Geoffa Workmana (klawisze). W swym nowym wcieleniu w 1983 r. wszedł po raz pierwszy na listę albumów Top 20 z płytą Three Lock Box, zawierającą przebój "Your Love Is Driving Me Crazy", który osiągnął 13. pozycję w notowaniu singli. Później Hagar na krótko opuścił grupę, by wziąć udział w trasie koncertowej z Nealem Schonem (gitarzystą Journey), Kennym Aaronsonem (gitara basowa) i Mike'em Shrievem (byłym perkusistą Santany). Wspólnie nagrali album koncertowy opatrzony inicjałami muzyków, czyli HSAS. Pod tą samą nazwą zarejestrowali własną wersję "A Whiter Shade Of Pale" Procol Harum.

Powrót do kariery solowej Hagar uwieńczył swoim największym przebojem "I Can't Drive 55" z płyty Voice Of America. W 1985 r. zadziwił wielu swoich wielbicieli, dołączając do Van Halen, gdzie zastąpił Dave'a Lee Rotha. Równolegle kontynuował jednak działalność solową. W 1987 r., po konkursie MTV, zmienił tytuł kolejnego solowego albumu Sammy Hagar na Never Said Goodbye, ale żaden egzemplarz tego longplaya nie pojawił się w sprzedaży.

Po początkowym sukcesie jakim był debiut jako wokalista w Van Halen, 5150 i singiel Why Can't This Be Love, Hagar wydał solowy album I Never Said Goodbye, którego producentem był Eddie van Halen, a gościnnie wystąpił także Michael Anthony. Z Hagarem przy mikrofonie Van Halen odniósł kolejny wielki sukces dzięki swoim albumom OU812 (1988), For Unlawful Carnal Knowledge (1991) i Balance (1995), z których wszystkie osiągnęły pierwsze miejsca na amerykańskich listach przebojów. Po Balance Van Halen i Hagar rozstali się; wydany w 1996 roku album Best Of - Volume I zawierał dwa nowe utwory, które David Lee Roth ponownie zaśpiewał - ale nie doszło do ponownego połączenia pierwotnego składu.

Dopiero osiem lat później Hagar ponownie nawiązał współpracę z Van Halenem, tym razem przy albumie The Best of Both Worlds, kompilacji zawierającej trzy nowe utwory zaśpiewane przez Hagara. Kolejna trasa koncertowa zakończyła się 19 listopada 2004 roku, po czym Hagar i basista Michael Anthony nie byli już częścią grupy, ale wielokrotnie występowali razem na koncertach Hagar pod nazwą „The Other Half”.

Pierwszym albumem, który Hagar wydała po odejściu Van Halena, był Marching to Mars, po którym ukazał się singiel Little White Lie nagrany z Hueyem Lewisem (harmonijka ustna) i Slashem, na stronie B którego znalazła się piosenka Montrose, która nie znalazła się na płycie znajdował się tytuł albumu Rock Candy. Ten utwór został nagrany przez oryginalny skład zespołu Montrose. Aby promować album, Hagar szukał zespołu na trasę koncertową, w skład którego wchodzili David Lauser (perkusja), gitarzysta Vic Johnson, klawiszowiec Jesse Harms i basistka Mona Gnader. Lauser grał już z Hagarem, zanim dołączył do Montrose, był także perkusistą w Standing Hampton, Three Lock Box, VOA i solowym albumie I Never Said Goodbye z 1987 roku. Ta grupa, zredukowana jedynie do klawiszowca, do dziś jest zespołem Hagar grającym na żywo, który obecnie działa pod nazwą „The Wabos”, po pierwotnym ochrzczeniu „The Waboritas”.

Wszystkie płyty, które Hagar nagrał od 1999 roku, zostały nagrane z tym zespołem (z wyjątkiem: Cosmic Universal Fashion (2009), który był albumem solowym). W 1990 roku Hagar założył „Cabo Wabo Cantina” w Cabo San Lucas, dawnej wiosce rybackiej na południowym krańcu stanu Baja California Sur w Meksyku. Z pomocą Van Halena zbudował klub nocny, który był wówczas zdecydowanie za duży na to miejsce. W 1994 roku zarząd zespołu wycofał się z firmy, która po dobrym początku stopniowo traciła publiczność i stała się nieinteresująca ekonomicznie dla grupy. Następnie Hagar kontynuował prowadzenie klubu ze swoim partnerem biznesowym Marco Monroyem i pozyskiwał mieszkańców i turystów; klub odzyskał równowagę ekonomiczną. Co roku od 13 października przez tydzień odbywa się tam przyjęcie urodzinowe Hagar, tzw. Birthday Bash, podczas którego występują różne zespoły i gromadzą się liczne osobistości.

22 kwietnia 2010 kantyna obchodziła swoje dwudzieste urodziny; Obecnie istnieje także „Cabo Wabo Cantina” w Las Vegas, otwarta 12 kwietnia 2009 r., oraz kantyna w Lake Tahoe. W 1996 roku Hagar założył „Cabo Wabo Tequila”, którego obecnie sprzedaje cztery odmiany (Blanco, Reposado, Añejo i Uno), które są również podawane w Cabo Wabo Cantina. Od grudnia 2007 r. Hagar prowadzi internetowe radio „Cabo Wabo Radio”, które zapewnia całodobową transmisję na żywo z San Lucas w Meksyku.

W 2008 roku wraz ze swoim byłym kolegą z zespołu Van Halen Michaelem Anthonym, gitarzystą Joe Satrianim i perkusistą Red Hot Chili Peppers Chadem Smithem założył supergrupę Chickenfoot. Debiutancka płyta Chickenfoot ukazała się w czerwcu 2009 roku. W ostatni weekend stycznia 2011 grupa rozpoczęła nagrywanie drugiej płyty we własnym studiu Hagara „The Foot Locker” (do czasu modernizacji technicznej „Red Rocker Studio”), która ostatecznie ukazała się we wrześniu tego roku ukazał się pod tytułem Chickenfoot III.

W trakcie swojej kariery Hagarowi udało się kilkakrotnie wnieść utwory do ścieżek dźwiękowych popularnych filmów, na przykład Heavy Metal (Heavy Metal, 1981), Footloose (The Girl Gets Around, 1984), Over the Top (Winner Takes It All , 1987), czy Powrót do przyszłości II (I Can't Drive 55, 1989). Hagar angażuje się w liczne projekty społeczne. Na przykład prowadzi restauracje Sammy's Bar & Grill na Maui w Las Vegas i na międzynarodowym lotnisku JFK.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You make me crazy/ Reckless	Sammy Hagar	12.1977	-	62[8]	Capitol 4502	[written by Sammy Hagar][produced by John Carter]
(Sittin' On) The Dock of the Bay/I've Done Everything For YouI've Done Everything For You	Sammy Hagar	04.1979	36[5]	B:65[5]	Capitol 4699	[written by Steve Cropper,Otis Redding][produced by John Carter]
Plain Jane / Wounded in Love	Sammy Hagar	09.1979	-	77[7]	Capitol 4757	[written by Sammy Hagar][produced by Sammy Hagar]
This Planet's on Fire / Space Station No. 5	Sammy Hagar	12.1979	52[5]	-	Capitol CL 16114 [UK]	[written by Sammy Hagar]
I've Done Everything for You / Red	Sammy Hagar	02.1980	36[5]	-	Capitol 4596	[written by Sammy Hagar][produced by Sammy Hagar,John Carter]
Heartbeat / Love or Money	Sammy Hagar	05.1980	67[2]	-	Capitol RED 1	[written by S. Hagar, B. Hagar][produced by Geoff Workman, Sammy Hagar]
I'll Fall in Love Again / Satisfied	Sammy Hagar	01.1982	-	43[10]	Geffen 49881	[written by S. Hagar][produced by Keith Olsen]
Piece of my heart/ Sweet Hitchhiker	Sammy Hagar	05.1982	67[3]	73[4]	Geffen 50059	[written by B. Berns, J. Ragovoy][produced by Keith Olsen]
Your love is driving me crazy/ I Don't Need Love	Sammy Hagar	12.1982	-	13[19]	Geffen 29 816	[written by S. Hagar][produced by Keith Olsen]
Never give up/ Fast Times at Ridgemont High	Sammy Hagar	03.1983	-	46[8]	Geffen 29 718	[written by A. Pasqua][produced by Keith Olsen]
Whiter shade of pale/Hot and dirty	Sammy Hagar,Schon,Aaronson & Shrieve	05.1984	-	94[2]	Geffen 29 280	[written by Keith Reid, Gary Brooker][produced by Hagar, Schon ]
Two sides of love/Burnin' Down the City	Sammy Hagar	07.1984	-	38[12]	Geffen 29246	[written by S. Hagar][produced by Ted Templeman]
I can' t drive 55/ Dick in the Dirt	Sammy Hagar	09.1984	-	26[16]	Geffen 29173	[written by S. Hagar][produced by Ted Templeman]
Winner takes it all/ The Fight (Giorgio Moroder)	Sammy Hagar	02.1987	-	54[14]	Columbia 06647	[written by G. Moroder, T. Whitlock][produced by Giorgio Moroder, Sammy Hagar, Edward Van Halen][piosenka z filmu "Over the top"]
Give to live/ When the Hammer Falls	Sammy Hagar	06.1987	-	23[17]	Geffen 28314	[written by S. Hagar][produced by Sammy Hagar, Edward Van Halen, David Thoener]
Eagles fly/ Hands and Knees	Sammy Hagar	10.1987	-	82[13]	Geffen 28185	[written by S. Hagar][produced by Sammy Hagar, Edward Van Halen, David Thoener]
Mas Tequila/Little white Lie	Sammy Hagar	04.1999	-	116[5]	MCA 55 574	[written by S. Hagar][produced by Jesse Harms, Sammy Hagar]

Albumy *285*
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sammy Hagar	Sammy Hagar	02.1977	-	167[9]	Capitol 11 599	[produced by John Carter]
Musical chairs	Sammy Hagar	01.1978	-	100[11]	Capitol 11 706	[produced by John Carter]
All night long	Sammy Hagar	08.1978	-	89[9]	Capitol 11 812	[produced by John Carter, Sammy Hagar]
Street machine	Sammy Hagar	09.1979	38[4]	71[13]	Capitol 11 983	[produced by Sammy Hagar]
Loud and clear	Sammy Hagar	03.1980	12[8]	-	Capitol EST 25 330 [UK]
Danger zone	Sammy Hagar	06.1980	25[3]	85[12]	Capitol 12 069	[produced by Sammy Hagar,Geoff Workman]
Standing Hampton	Sammy Hagar	01.1982	84[2]	28[32]	Geffen 2006	[platinum-US][produced by Keith Olsen]
Three lock box	Sammy Hagar	12.1982	-	17[34]	Geffen 2021	[gold-US][produced by Keith Olsen]
Rematch	Sammy Hagar	01.1983	-	171[9]	Capitol 12 238	[produced by John Carter]
VOA	Sammy Hagar	08.1984	-	32[36]	Geffen 24 043	[platinum-US][produced by Ted Templeman]
I Never Said Goodbye	Sammy Hagar	07.1987	86[2]	14[23]	Geffen 24 144	[gold-US][produced by Sammy Hagar, Edward Van Halen, David Thoener]
Unboxed	Sammy Hagar	04.1994	-	51[11]	Geffen 24 702	[gold-US][produced by Mike Clink]
Marching to Mars	Sammy Hagar	06.1997	-	18[17]	MCA 11 627	[produced by Mike Clink]
Red voodoo	Sammy Hagar & The Waboritas	04.1999	-	22[14]	MCA 11 872	[produced by Sammy Hagar & Jesse Harms]
Ten 13	Sammy Hagar & The Waboritas	11.2000	-	52[2]	Cabo Wabo 78 110	[produced by Sammy Hagar & Jesse Harms]
Not 4 Sale	Sammy Hagar & The Waboritas	10.2002	-	181[1]	33rd Street 3315	[produced by Bob Daspit and the Waboritas]
Live: Hallelujah	Sammy Hagar & The Waboritas	06.2003	-	152[1]	Sanctuary 84 608	[produced by Bob Daspit]
The Essential Red Collection	Sammy Hagar	08.2004	-	75[2]	Hip-O 002760	-
Livin' It Up!	Sammy Hagar & The Waboritas	08.2006	-	50[2]	Cabo Wabo	[produced by Bob Daspit]
Cosmic Universal Fashion	Sammy Hagar	12.2008	-	95[1]	Roadrunner 178912	[produced by Bob Daspit, Sammy Hagar]
Sammy Hagar & Friends	Sammy Hagar	10.2013	92[1]	23[2]	Frontiers FRCDVD 616 [UK]	[produced by John Cuniberti, Sammy Hagar]
Lite Roast	Sammy Hagar With Vic Johnson	11.2014	-	188[1]	Mailboat 7530	[produced by Sammy Hagar, Vic Johnson, Bob Daspit, Jaimeson Durr]
At Your Service (Live)	Sammy Hagar and the Circle	06.2015	-	78[1]	Mailboat 7530	[produced by Sammy Hagar, Vic Johnson, Jaimeson Durr]