Bunny Sigler

Walter „Bunny” Sigler (ur. 27 marca 1941r -zm.  6 października 2017r) był
amerykańskim wokalistą R&B, autorem tekstów piosenek, multiinstrumentalistą i producentem muzycznym, który intensywnie współpracował z zespołem Kenny'ego Gamble'a i Leona Huffa, odgrywając kluczową rolę w tworzeniu „brzmienia Philly” na początku lat 70-tych.

 

 Sigler urodził się 17 marca 1941 roku w Filadelfii  i w dzieciństwie jego rodzina nazywała go „Bunny”. Śpiewał w kościołach i dołączył do kilku lokalnych zespołów doo-wop, w tym do Opals, w których śpiewał z bratem Jamesem Siglerem, Ritchiem Romem i Jackiem Faithem. Pod koniec lat 50-tych zaczął występować w lokalnych klubach jako piosenkarz i pianista, a pierwsze nagrania dla wytwórni V-Tone Records nagrał w 1959 roku. Leon Huff polecił go wówczas producentom muzycznym Johnowi Medorze i Dave'owi White'owi z Cameo-Parkway Records. 

 

 Jego drugi singiel dla wytwórni Parkway, medley dwóch hitów Shirley & Lee, „Let the Good Times Roll & Feel So Good”, znalazł się na krajowych listach przebojów pop i R&B, osiągając 20. miejsce na liście R&B i 22. miejsce na liście przebojów pop w 1967 roku. Kolejny singiel, medley dwóch utworów doo-wop, „Lovey Dovey”/„You're So Fine”, również znalazł się na liście R&B w tym samym roku. Po upadku Cameo-Parkway, około 1970 roku Sigler rozpoczął pracę jako autor tekstów piosenek z Kennym Gamble'em i Leonem Huffem w Philadelphia International Records.  

 

We współpracy z pisarzem Philem Hurttem, Sigler napisał piosenki dla zespołu O'Jays, w tym „Sunshine” i „When the World Is at Peace”. Komponował również solo i z Gamble, a jego kompozycje zostały nagrane przez wielu artystów z Philadelphia International. Odkrył zespół Instant Funk i ponownie zaczął nagrywać jako wokalista. Swój pierwszy sukces na listach przebojów odniósł w 1973 roku, wydając remake hitu Bobby'ego Lewisa „Tossin' and Turnin'” (38. miejsce na liście R&B, 97. miejsce na liście pop), a w połowie lat 70-tych miał kilka kolejnych mniejszych hitów R&B z Philadelphia International, w tym własną wersję „Love Train” i „Keep Smilin'”.  

 

W połowie lat 70-tych wydał również kilka albumów, na których wspierali go muzycy z MFSB oraz Instant Funk.  Sigler kontynuował pracę jako autor tekstów i producent dla takich artystów jak Whispers, Ecstasy, Passion & Pain, Carl Carlton, Jackie Moore, Harold Melvin & the Blue Notes, The Roots, Billy Paul, Lou Rawls, Patti LaBelle, Stephanie Mills i Curtis Mayfield. Wystąpił również w programie „Soul Train”, gdzie zaśpiewał swój utwór „That's How Long I'll Be Loving You”, a także wydał album w duecie z Barbarą Mason.  

 

W 1977 roku przeniósł się do wytwórni Gold Mind, założonej przez muzyka MFSB Normana Harrisa, a dystrybuowanej przez Salsoul Records. Tam stworzył swój największy przebój R&B, osiągając 8. miejsce na początku 1978 roku z utworem „Let Me Party With You (Party, Party, Party)”. Kontynuował również współpracę z Instant Funk przy ich przełomowym hicie „I Got My Mind Made Up (You Can Get It Girl)” oraz z innymi artystami z Salsoul. W 1978 roku jego nagranie z Loleattą Holloway, „Only You”, osiągnęło 11. miejsce na krajowej liście przebojów R&B i 87. miejsce na liście przebojów pop.

 

  Od lat 80-tych Sigler kontynuował pisanie i produkcję dla takich muzyków, jak Patti LaBelle i Shirley Jones z zespołu Jones Girls. Zaśpiewał Psalm 23 podczas ceremonii wręczenia Złotego Medalu Kongresu lotnikom Tuskegee, 29 marca 2007 roku w Kapitolu Stanów Zjednoczonych.  Był również współautorem utworu „The Ruler's Back”, otwierającego album Jaya-Z „The Blueprint”. 

 

Sigler zmarł na zawał serca 6 października 2017 roku w Filadelfii w wieku 76 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let The Good Times Roll And Feel So Good/There's No Love Left (In This Old Heart Of Mine)	Bunny Sigler	06.1967	-	22[11]	Parkway 153	[written by L. Lee][produced by Leon Huff,David White,John Madara][20[7].R&B; Chart]
Lovey Dovey B - (You're So Fine)/Sunny Sunday	Bunny Sigler	10.1967	-	86[4]	Parkway 6000	[written by Memphis Edward Curtis, Ahmet Ertegun][produced by Leon Huff,John Madara]
Tossin' And Turnin'/Picture Us	Bunny Sigler	02.1973	-	97[2]	Philadelphia International 3523	[written by R. Adams, M. Rene][produced by Gamble, Huff][38[6].R&B; Chart]
Love Train (Part One)/Love Train (Part Two)	Bunny Sigler	06.1974	-	-	Philadelphia International 3545	[written by K. Gamble, L. Huff][produced by Bunny Sigler][28[9].R&B; Chart]
Keep Smilin'/Somebody Free	Bunny Sigler	11.1974	-	-	Philadelphia International 3554	[written by B. Sigler, A. Felder][produced by Bunny Sigler][46[10].R&B; Chart]
My Music/Can't Believe That You Love Me	Bunny Sigler	07.1976	-	-	Parkway 153	[written by B. Sigler, L. Huff, J. Whitehead, G. McFadden, V. Carstarphen][produced by Bunny Sigler, Leon Huff][98[2].R&B; Chart]
Let Me Party With You (Part 1) (Party, Party, Party)/Let Me Party With You (Part 2) (Party, Party, Party)	Bunny Sigler	02.1978	-	43[11]	Gold Mind 4008	[written by B. Sigler, K. Miller, R. Earl, S. Miller][produced by Bunny Sigler][8[19].R&B; Chart]
Let The Good Times Roll And Feel So Good/There's No Love Left (In This Old Heart Of Mine)	Bunny Sigler	06.1967	-	22[11]	Parkway 153	[written by L. Lee][produced by Leon Huff,David White,John Madara][20[7].R&B; Chart]
I Got What You Need/It's Time To Twist	Bunny Sigler	05.1978	-	22[11]	Gold Mind 4010	[written by B. Sigler, J. Sigler][produced by Bunny Sigler][42[11].R&B; Chart]
Only You/Good Good Feeling [Loleatta Holloway]	Loleatta Holloway And Bunny Sigler	11.1978	-	87[5]	Gold Mind 4012	[written by Bunny Sigler][produced by Bunny Sigler, Joe Cayre, Stan Cayre, Ken Cayre][11[15].R&B; Chart]
Don't Even Try (Give It Up)/I'm A Fool	Bunny Sigler	12.1978	-	-	Gold Mind 4014	[written by Gregory Herbert][produced by Bunny Sigler, Joe Cayre, Stan Cayre, Ken Cayre ][94[2].R&B; Chart]
By The Way You Dance (I Knew It Was You)/Glad To Be Your Lover	Bunny Sigler	03.1979	-	-	Gold Mind 4018	[written by L. Davis, D. Richardson, G. Bell][produced by Bunny Sigler][37[9].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let Me Party with You	Bunny Sigler	02.1978	-	77[13]	Gold Mind 7502	[produced by Bundino Siggalucci, Bunny Sigler]
I've Always Wanted to Sing ... Not Just Write Songs	Bunny Sigler	04.1979	-	119[9]	Gold Mind 9503	[produced by Bunny Sigler]

Jay Livingston

 Jay Livingston urodził się jako Jacob Harold Levison w McDonald w Pensylwanii w Stanach
Zjednoczonych, w rodzinie żydowskiej. Miał starszą siostrę Verę i młodszego brata Alana W. Livingstona, który został dyrektorem w Capitol Records, a później w telewizji NBC. 

Livingston studiował grę na fortepianie u Harry'ego Archera w Pittsburghu w Pensylwanii. Studiował na Uniwersytecie Pensylwanii, gdzie założył zespół taneczny i poznał Evansa, kolegę z zespołu. Choć zaczęli pisać razem w 1937 roku, Livingston i Evans odnieśli sukces dopiero w 1946 roku, kiedy to rozpalili branżę wydawniczą utworem „To Each His Own”, który dotarł na pierwsze miejsce list przebojów Billboardu w wykonaniu trzech różnych artystów  i przez cztery tygodnie zajmował pierwsze pięć pozycji na liście „Most Played On the Air” (24 sierpnia 1946 roku, a następnie 7, 14 września i 5 października, pięć wersji utworu pojawiło się jednocześnie w pierwszej dziesiątce).  

„Buttons and Bows” (1947) był ich kolejnym wielomilionowym nakładem, z czterema utworami w pierwszej dziesiątce w 1948 roku, a także zdobył Oscara za najlepszą piosenkę. Zakończyli dekadę piosenką „Mona Lisa” z 1949 roku, która w 1950 roku była hitem na listach przebojów siedmiu popularnych artystów i dwóch artystów country, sprzedała się w nakładzie miliona egzemplarzy dla Nata Kinga Cole'a i zdobyła dla nich kolejnego Oscara za najlepszą piosenkę.

] Trzeciego Oscara otrzymali w 1956 roku za piosenkę „Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)”, wykorzystaną w filmie „Człowiek, który wiedział za dużo”. Napisali również piosenkę „Tammy” do filmu „Tammy i kawaler” z 1957 roku. Livingston i Evans napisali również popularne tematy przewodnie do programów telewizyjnych, takich jak „Bonanza” i „Mister Ed”, które śpiewał Livingston. W 1951 roku napisali również kolędę „Silver Bells” do filmu „The Lemon Drop Kid”, początkowo nazywając ją „Tinkle Bells”, ale zmienili ją na „Silver” ze względu na powszechne konotacje słowa „tinkle”, a także „Never Let Me Go” do filmu „The Scarlet Hour” z 1956 roku.  

Johnny Mathis śpiewał między innymi piosenkę Livingstona „All The Time”. Livingston zagrał samego siebie z Evansem w scenie sylwestrowej imprezy w filmie „Bulwar Zachodzącego Słońca” z 1950 roku, w którym wystąpiła jego przyszła szwagierka, Nancy Olson. 

Livingston zmarł w wieku 86 lat, 17 października 2001 roku w Los Angeles w Kalifornii i został pochowany na cmentarzu Westwood Memorial Park; na jego nagrobku widnieje napis „Que Será, Será”.

Kompozycje Jay'a Livingstona na listach przebojów

[with Ray Evans] 04/1945 Stuff Like That There Betty Hutton 4.US 06/1946 To Each His Own Eddy Howard 1.US 07/1946 To Each His Own Tony Martin 4.US 08/1946 To Each His Own Freddy Martin and His Orchestra 1.US 08/1946 To Each His Own The Modernaires with Paula Kelly 3.US 08/1946 To Each His Own The Ink Spots 1.US 09/1948 Buttons and Bows Dinah Shore 1.US 10/1948 Buttons and Bows Gene Autry 17.US 10/1948 Buttons and Bows The Dinning Sisters 5.US 11/1948 Buttons and Bows Betty Garrett 8.US 1/1948 Buttons and Bows Betty Rhodes 9.US 11/1948 Buttons and Bows Evelyn Knight 14.US 06/1950 Mona Lisa Nat King Cole 1.US 07/1950 Mona Lisa Victor Young and His Orchestra and Chorus and Don Cherry 7.US 07/1950 Mona Lisa Art Lund 14.US 07/1950 Mona Lisa Charlie Spivak and His Orchestra 16.US 08/1950 Mona Lisa Harry James and His Orchestra 14.US 08/1950 Mona Lisa Dennis Day 25.US 09/1950 I'll Always Love You Dean Martin 11.US 09/1950 Mona Lisa Ralph Flanagan and His Orchestra 16.US 10/1952 The Ruby and the Pearl Nat King Cole 25.US 05/1954 Dime and a Dollar Guy Mitchell 8.UK 04/1956 Never Let Me Go Nat King Cole 79.US 06/1956 Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) Doris Day 2.US/1.UK 07/1957 Tammy The Ames Brothers 5.US 07/1957 Tammy Debbie Reynolds 1.US/2.UK 12/1957 Silver Bells Bing Crosby and Carol Richards 78.US 04/1958 All the Time Johnny Mathis 21.US 05/1958 Another Time, Another Place Patti Page 20.US 11/1958 Almost in Your Arms Johnny Nash 78.US 12/1958 As I Love You Shirley Bassey 1.UK 06/1959 Mona Lisa Carl Mann 25.US 07/1959 Mona Lisa Conway Twitty 29.US/5.UK 10/1960 To Each His Own The Platters 21.US 04/1961 Bonanza Al Caiola 19.US 04/1962 Buttons and Bows The Browns 104.US 09/1962 Bonanza! Johnny Cash 94.US 07/1963 Que Sera Sera (Whatever Will Be Will Be) The High Keys 47.US 03/1964 To Each His Own The Tymes 78.US 10/1966 Que Sera Sera Geno Washington & The Ram Jam Band 43.UK 11/1966 Wish Me a Rainbow The Gunter Kallmann Chorus 63.US 01/1968 To Each His Own Frankie Laine 82.US 07/1970 Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) Mary Hopkin 77.US 04/2002 Que Sera Sera Hermes House Band 53.UK 12/2023 Silver Bells Stephen Sanchez 107.US   [with Ray Evans,Victor Young] 11/1947 Golden Earrings Peggy Lee 2.US   [with Henry Mancini, Ray Evans] 11/1964 Dear Heart Jack Jones 30.US 11/1964 Dear Heart Andy Williams 24.US 12/1964 Dear Heart Henry Mancini 77.US 07/1966 In the Arms of Love Andy Williams 49.US/33.UK   [with Max Steiner,Ray Evans] 02/1965 Angel Johnny Tillotson 51.UK   [with Ray Evans & Neal Hefti] 07/1965 Theme from Harlow (Lonely Girl) Bobby Vinton 61.US   [with Ray Evans, Percy Faith] 02/1966 Song from the Oscar Tony Bennett 104.US   [with Dimitri Tiomkin, Ned Washington, Stan Jones, Raymond Evans] 06/1981 Cowpunk Medlum Splodgenessabounds 69.UK   [with Jermaine Cole, Raymond Evans,Francis Hime] 05/2018 Photograph J. Cole 14.US

Tangier

Tangier był amerykańskim zespołem hardrockowym z Filadelfii,
działającym w latach 1984–1992.Został założony w Filadelfii w Pensylwanii w Stanach Zjednoczonych przez autora tekstów i gitarzystę Douga Gordona. Dorastał w klubach z zespołami takimi jak Cinderella, który pomógł zespołowi, zapraszając Tangier jako support podczas ich drugiej dużej trasy koncertowej. Pierwszy, niezależny, debiutancki album Tangier, zatytułowany po prostu „Tangier”, nagrali Bill Mattson (wokal), Doug Gordon (gitara, autor tekstów), Rocco Mazzella (gitara, autor tekstów), Mike Kost (gitara basowa) i Mark Hopkins (perkusja).

 

  Po niewielkim sukcesie na lokalnym rynku Gordon postanowił rozwiązać Tangier i zacząć od nowa. Napisał nowy materiał i stworzył nową wersję Tangier, wykorzystując z poprzedniego składu jedynie Mattsona i Adama F. Ferraioli. Doug i Adam początkowo sami nagrali demo, a później dodali Billa i Tony'ego R. na basie. Adam odszedł, aby dołączyć do Britny Fox, której perkusista zginął w wypadku samochodowym, pozostawiając Douga, aby sprowadzić Jimmy'ego Drneca na perkusję.  

 

 Do zespołu dołączyli Garry Nutt, a także Gari Saint na gitarze i Jimmy Drnec na perkusji. Zespół nagrał dema i szukał menedżera, a także nawiązał współpracę z Larrym Mazerem. Zespół występował dla wielu wytwórni i ostatecznie podpisał kontrakt z Derekiem Schulmanem, który miał stanąć na czele odrodzonej i odnowionej wytwórni Atco Records. Doświadczony producent Andy Johns został wybrany do produkcji płyty Four Winds.Bobby Bender został zatrudniony na perkusji przed nagraniem płyty Four Winds. Zespół wyprodukował przeboje „On The Line” i „Southbound Train”. 

 

W przypadku ich drugiego albumu dla dużej wytwórni, Stranded, doszło do kolejnych zmian w składzie. Po rozstaniu z Mattsonem i Saintem, zespół zatrudnił wokalistę i gitarzystę Mike'a LeCompta. Album ten przyniósł przebój „Stranded” z udziałem Pameli Anderson w teledysku. Zespół rozpadł się w 1992 roku. 

 

Gordon, Lecompt i Nutt to jedyni byli członkowie, którzy nadal są aktywni w branży muzycznej. LeCompt ma własny zespół, który regularnie koncertuje w Filadelfii i okolicach. Basista Nutt współpracował z Arcade, Laidlaw, Davy Jonesem, Mike'iem Trampem, Cinderellą, Jean Beauvoir, Skinny Molly, Dave'em Hlubekiem i Mike'iem Estesem, a ostatnio koncertował z Chubby Checkerem. Gordon współprodukował, grał na sesjach i komponował z innymi artystami. Grał na gitarze na solowym albumie Mylesa Goodwina, współprodukował utwór „I Just Can't Stop Lovin You” na albumie Linear z 1992 roku „Caught in the Middle” oraz wyprodukował album zespołu Mojo „Not for Nothin'”. Ponadto był współproducentem albumu Bakers Pink (1993) i współautorem utworu „Babylon” na solowym albumie Toma Keifera „That The Way Life Goes” (2013).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On The Line/Sweet Surrender	Tangier	08.1989	-	67[7]	Atco 99208	[written by Doug Gordon][produced by Andy Johns, Doug Gordon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Four Winds	Tangier	07.1989	-	91[17]	Atco 91 251	[produced by Andy Johns]
Stranded	Tangier	03.1991	-	187[5]	Atco 91 603	[produced by Duane Baron, John Purdell]

Terri Wells

Terri Wells to amerykańska piosenkarka soulowa.  Urodzona w Filadelfii w Pensylwanii  Wells
rozpoczęła karierę w 1975 roku jako wokalistka w filadelfijskim zespole City Limits, który nagrał jeden singiel i jeden album.Następnie została zatrudniona jako wokalistka sesyjna w wytwórni Philadelphia International Records.

  W 1983 roku producent Nick Martinelli zasugerował jej podpisanie kontraktu z wytwórnią Philly World jako artystka solowa, a jej debiutancki singiel „You Make It Heaven” stał się niewielkim przebojem w Wielkiej Brytanii. Kolejny singiel, cover utworu The Detroit Spinners „I'll Be Around”, dotarł do pierwszej dwudziestki listy przebojów w Wielkiej Brytanii, a piosenkarka wykonała go w programie Top of the Pops.

  Po tym sukcesie nagrała album „Just Like Dreamin'”, który jednak nie znalazł się na listach przebojów, a żaden z jej trzech kolejnych singli (których była współautorką) nie znalazł się na głównych listach przebojów. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Make It Heaven	Terri Wells	06.1983	53[4]	-	Philly World PWS 111	[written by Gerard McMatton, Randy Handley, Kenny Lewis][produced by Nick Martinelli, Daryl Burgee]
I'll Be Around	Terri Wells	05.1984	17[7]	-	London LON 48	[written by Bell, Hart][produced by Nick Martinelli][81[3].R&B; Chart]
I'm Givin' All My Love	Terri Wells	10.1984	-	-	Philly World 99716 [US]	[written by T. Wells, J. King, J. Williams][produced by Nick Martinelli][66[10].R&B; Chart]

Vogues

Tę amerykańską grupę wokalną założyli w Turtle Creek, niedaleko Pittsburga w Pensylwanii,
szkolni koledzy: Bill Burkette (pierwszy baryton), Don Miller (baryton), Hugh Geyer (pierwszy tenor) i Chuck Blasko (drugi tenor).
Zaczęli śpiewać w 1960 r. jako Val-Aires, ale po podpisaniu kontraktu z niewielką wytwórnią Co & Ce przyjęli nową nazwę.
W 1965 r. dwa single z ich repertuaru, "You're The One" i "Five 0'Clock", trafiły do Top 5 amerykańskiej listy przebojów. Ten drugi był przykładem majestatycznego popu rodem ze Wschodniego Wybrzeża, przypominającego najlepsze dokonania formacji Jay And The Americans i Four Seasons. Kwartet odnosił co prawda niewielkie sukcesy, ale dopiero gdy podpisał kontrakt z wytwórnią Reprise Records, udało im się zapisać na swoim koncie większy przebój.
"Turn Around, Look At Me" jako jedyny w historii zespołu singel sprzedał się w ilości miliona egzemplarzy. Nagrywając przebój Bobby'ego Helmsa z 1957 r., "My Special Angel" (trafił do Top 10), The Vogues skierowali się w stronę muzyki środka, czego zapowiedzią był już wydany wcześniej singel. Późniejszym propozycjom The Vogues brakowało początkowego entuzjazmu, jednak wysoki poziom wykonawczy zapewnił im trwałą popularność wśród dojrzałej publiczności.  

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're the One / Some Words	Vogues	09.1965	-	4[12]	Co & Ce 229	[written by Petula Clark/Tony Hatch][produced by Jack Hakim/Nick Cenci/Tony Moon ]
Five O'Clock World / Nothing to Offer You	Vogues	11.1965	-	4[14]	Co & Ce 232	[written by Allen Reynolds ][produced by Tony Moon ]
Magic Town / Humpty Dumpty	Vogues	02.1966	-	21[9]	Co & Ce 234	[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Nick Cenci/Jack Hakim/Barry Mann ]
The Land of Milk and Honey / True Lovers	Vogues	06.1966	-	29[8]	Co & Ce 238	[written by John Hurley/Ronnie Wilkens ][produced by Nick Cenci/Jack Hakim/Tony Moon ]
Please Mr. Sun / Don't Blame the Rain	Vogues	09.1966	-	48[8]	Co & Ce 240	[written by Sid Frank/Ray Getzov ][produced by Nick Cenci/Jack Hakim/Tony Moon][#1 hit for Johnny Ray in 1952]
That's the Tune / Midnight Dreams	Vogues	12.1966	-	99[1]	Co & Ce 242	[written by Joey Levine/Artie Resnick ][produced by Nick Cenci/Jack Hakim ]
Turn Around, Look at Me / Then	Vogues	06.1968	-	7[15]	Reprise 0686	[gold-US][written by Jerry Capehart][produced by Dick Glasser][3.Adult Contemporary Chart]
My Special Angel / I Keep It Hid	Vogues	09.1968	-	7[10]	Reprise 0766	[gold-US][written by Jimmy Duncan ][produced by Dick Glasser ][1[2].Adult Contemporary Chart]
Till / I Will	Vogues	11.1968	-	27[6]	Reprise 0788	[written by Charles Danvers/Carl Sigman ][produced by Dick Glasser ][5.Adult Contemporary Chart]
No, Not Much/Woman Helping Helping Man	Vogues	03.1969	-	34[5];B:47[6]	Reprise 0803	[written by Robert Allen/Al Stillman][B:written by Dick Glasser ][produced by Dick Glasser ][6.Adult Contemporary Chart]
Earth angel [Will you be mine]/P.S. I love you	Vogues	04.1969	-	42[6]	Reprise 0820	[written by Curtis Williams ][produced by Dick Glasser ][7.Adult Contemporary Chart]
Moments of remember/Once in a while	Vogues	06.1969	-	47[5]	Reprise 0831	[written by Robert Allen/Al Stillman ][produced by Dick Glasser ][17.Adult Contemporary Chart]
Green fields/ Easy to say	Vogues	08.1969	-	92[3]	Reprise 0844	[written by Richard Dehr/Terry Gilkyson/Frank Miller][produced by Dick Glasser ][19.Adult Contemporary Chart]
Good only knows/Moody	Vogues	01.1970	-	101[3]	Reprise 0887	[written by Brian Wilson, Tony Asher][produced by Dick Glasser][#39 hit for Beach Boys in 1966][21.Adult Contemporary Chart]
Hey, That's No Way To Say Goodbye / Over The Rainbow	Vogues	05.1970	-	101[3]	Reprise 0909	[written by Leonard Cohen][produced by Dick Glasser][18.Adult Contemporary Chart]
Love Song/We're On Our Way	Vogues	06.1971	-	118[3]	Bell 991	[written by Teddy Randazzo][produced by Teddy Randazzo][23.Adult Contemporary Chart]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Five O'Clock World	Vogues	02.1966	-	137[7]	Co & Ce 1230	-
Turn Around, Look at Me	Vogues	09.1968	-	29[30]	Reprise 6314	[produced by Dick Glasser ]
Till	Vogues	02.1969	-	30[23]	Reprise 6326	[produced by Dick Glasser ]
Memories	Vogues	09.1969	-	115[9]	Reprise 6347	[produced by Dick Glasser ]
Greatest hits	Vogues	01.1970	-	148[9]	Reprise 6371	-

Tamika Patton

Tamika Patton (urodzona w Filadelfii w Pensylwanii) to była wokalistka R&B z końca lat 80-tych, która odniosła sukces jako artystka gospel. Tamika dorastała w rodzinie muzyków i uczęszczała do prestiżowej Philadelphia High School for the Creative Arts. Później podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Orpheus Records. 

W 1989 roku wydała swój debiutancki album studyjny „#1”, który  w ogóle nie trafił na listy przebojów. Główny singiel, cover utworu Marvina Gaye'a i Tammi Terrell z 1967 roku „Your Precious Love” (z udziałem wokalisty R&B Erica Gable'a), osiągnął 20. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 14 tygodni. Kolejny singiel, „Number One”, osiągnął 75. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 6 tygodni. 

W latach 90-tych Tamika przeszła na muzykę gospel. W 1999 roku wydała swój drugi i zarazem pierwszy album gospel, „Born Again”, nakładem wytwórni Kept. W 2000 roku zaczęła wcielać się w rolę piosenkarki Mahalii Jackson w sztuce gospel „Hallelujah Mahalia!”, którą wykonuje od 21 lat. W tym samym roku założyła Tamika Patton Ministries i Chosen Vessel Productions (firmę świadczącą usługi dla przemysłu muzycznego, takie jak wokal studyjny i na żywo, wokal prowadzący i chórki, produkcje teatralne, taniec, inżynieria dźwięku i produkcja dźwięku). Od tamtej pory Tamika współpracowała z różnymi artystami, takimi jak Patti LaBelle (która osobiście wybrała ją na wokalistkę wspierającą), Kirk Whalum, Yolanda Adams, Tramaine Hawks, Fred Hammond, Kenny Lattimore, Jekalyn Carr i Earl Bynum. Koncertowała również w kraju i za granicą, zbierając entuzjastyczne recenzje. 

 W 2011 roku odbyła trasę koncertową z Jamesem Fortune i FIYA, a Radio One i Praise 103.9 FM przyznały jej tytuł „Najlepszej Inspirującej Wokalistki”. W tym samym roku wydała singiel „More Than Faithful”, a następnie wystąpiła w programach „Bobby Jones Show” i „Ellen Degeneres Show”. W 2018 roku Tamika zajęła drugie miejsce i jako jedyna solowa wokalistka zajęła pierwsze miejsce w konkursie Stellar Awards Indie Artist Showcase w Las Vegas w stanie Nevada. Została również uznana za „Najlepszą Inspirującą Wokalistkę w Ameryce” przez Radio One podczas inauguracji konferencji Inspirational Music Conference. W tym samym roku wydała świąteczny album „A Warm December”. 

Obecnie nadal jest aktywna zawodowo; w 2020 roku wydała singiel „Stand on His Promises” z udziałem piosenkarki Korey Mickie. W 2021 roku rozpoczęła prowadzenie własnego serialu telewizyjnego „Czas, talent i skarb” w stacji KBCN Media TV. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Your Precious Love	Tamika Patton (Duet With Eric Gable)	12.1989	-	-	Orpheus 72254	[written by N. Ashford, V. Simpson][produced by Darryl Shepherd ][20[14].R&B; Chart]
Number One	Tamika Patton	04.1990	-	-	Orpheus 75613	[75[6].R&B; Chart]

Starting Line

Pensylwańscy punk-popowcy Starting Line pierwotnie połączyli siły w 1999 roku za pośrednictwem wersji 2.0 starej ulotki „wokalista poszukiwany”, która wisiała w lokalnym sklepie płytowym. Gitarzysta Matt Watts grał z kilkoma zespołami w okresie dorastania, ale po zobaczeniu profilu Kena Vasoliego na AOL zaprosił go na jam session. Vasoli wkrótce został basistą i wokalistą, dołączając do Wattsa, drugiego gitarzysty Mike'a Golli i perkusisty Toma Gryskiewitza, tworząc Sunday Drive. Chociaż ledwo skończyli liceum, Sunday Drive zaczął umawiać się na występy i nagrywać dema, a także agresywnie promował wszystko za pomocą starego kumpla AOL i ofert na MP3.com.  

Kalifornijski indie We the People zauważył pliki MP3 i wkrótce zaproponował umowę; jednak potęga punk-popu Drive-Thru dostrzegła szansę w świeżych twarzach grupy i przystępnych melodiach i wkroczyła, aby przejąć kontrolę nad powstałymi demami. Sunday Drive nie zamierzał się kłócić  z bardzo udanym składem (Something Corporate, Midtown itd.) i umową dystrybucyjną z Geffen, Drive-Thru było spełnieniem marzeń. Do 2000 roku kwartet stał się Starting Line i wydał With Hopes of Starting Over EP.  

Potem nadeszły daty Warped Tour, obecność zespołu w Internecie pozostała silna, a kiedy w 2002 roku ukazał się ich debiutancki album Say It Like You Mean It, spotkał się z entuzjastycznym wsparciem dzieci. Zespół ponownie spędził lato w ramach swojej drugiej trasy Warped Tour, a ich teledysk do szczerej emo popowej ballady „Best of Me” radził sobie całkiem nieźle w MTV2. Make Yourself at Home EP ukazał się przed końcem roku. W maju 2005 roku zespół wydał swój drugi album Based On A True Story. Tego lata nastąpiły daty występów w ramach corocznej trasy Vans Warped Tour i chociaż ich popularność wzrosła, Geffen zepchnął album na dalszy plan i udzielił bardzo niewielkiego wsparcia promocyjnego singlowi. 

Po tym, jak grupa uwolniła się od kontraktu, prezes Virgin Jason Flom zobaczył jeden z ich występów na żywo i zgarnął zespół do swojej wytwórni. W 2007 roku grupa zaczęła nagrywać Direction, album poświęcony ich marce zwięzłych, prostych, pop-punkowych melodii.

W marcu 2008 roku zespół ogłosił przerwę, podczas gdy Ken i Brian eksperymentowali z Person L, Matt i Tom eksperymentowali z dołączeniem do The Seventy Six, a Mike spędzał czas ze swoimi dwiema córkami i grał z The Traded Series7. Zespół wystąpił na festiwalu Soundwave w lutym 2011 roku. The Starting Line zjednoczyli się ponownie na świątecznym koncercie w 2013 roku w Starland Ballroom w Sayreville w stanie New Jersey. 11 lipca 2014 roku ogłosili swój przyjazd na kolejnym koncercie, który odbędzie się w grudniu tego samego roku w Trocadero w Filadelfii. W 2024 roku Taylor Swift cytuje ich w swojej piosence The Black Dog.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Best of Me	Starting Line	06.2003	79[1]	-	Eat Sleep EAT 027	[gold-US][written by Kenny Vasoli ,Matt Watts, Tom Gryskiewicz ,Mike Golla][produced by Mark Trombino]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Say It Like You Mean It	Starting Line	08.2002	-	109[5]	Drive-Thru 060063	[produced by Mark Trombino]
Based on a True Story	Starting Line	05.2005	-	18[6]	Drive-Thru 004686	[produced by Tim O'Heir,Howard Benson,Eric Rachel]