Norman Connors

Norman Connors (ur. 1 marca 1947 r.)  to amerykański perkusista jazzowy,
kompozytor, aranżer i producent, który przewodził wielu wpływowym zespołom jazzowym i R&B. Był również autorem kilku wielkich hitów R&B tamtych czasów, zwłaszcza ballad miłosnych. Najbardziej znany jest prawdopodobnie z przeboju „You Are My Starship” z 1976 roku, w którym partie wokalne śpiewał Michael Henderson.

  Connors mieszkał w tej samej dzielnicy Filadelfii, co komik i aktor Bill Cosby i interesował się jazzem od najmłodszych lat, kiedy zaczął grać na perkusji W szkole podstawowej Connors intensywnie interesował się jazzem, a na jego twórczość duży wpływ mieli perkusista Lex Humphries i młodszy brat basisty i muzyka Jazz-Messenger, Spanky DeBrest. Po raz pierwszy spotkał swojego idola, Milesa Davisa, mając zaledwie 13 lat, w 1960 roku. Kiedyś zastąpił Elvina Jonesa na koncercie Johna Coltrane'a, na którym ten był w gimnazjum. Connors studiował muzykę na Temple University i w Juilliard. Jego pierwszym nagraniem był album Archiego Sheppa z 1967 roku, „Magic of JuJu”. 

Przez kilka kolejnych lat grał z Pharoahem Sandersem, aż w 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią jazzową Cobblestone Records, będącą oddziałem Buddah Records, i wydał swoją pierwszą płytę jako lider zespołu. Connors zaczął koncentrować się na muzyce R&B w połowie lat 70-tych, po podpisaniu kontraktu z Buddah Records i objęciu stanowiska kierownika ds. artystycznych i artystycznych tej wytwórni. Nagrał kilka amerykańskich hitów z gościnnymi występami wokalnymi, takimi jak Michael Henderson, Jean Carn i Phyllis Hyman.

  Największym sukcesem z nich był utwór „You Are My Starship” (4. miejsce na liście R&B, 27. miejsce na liście pop) z udziałem Hendersona w 1976 roku, a „Valentine Love”, jego pierwszy sukces na listach przebojów, osiągnął 10. miejsce na liście R&B w 1975 roku z wokalem Hendersona i Jean Carne. Dee Dee Bridgewater wystąpiła z nim również na jazzowym albumie „Love from the Sun”. Produkował również nagrania dla różnych artystów, w tym dla takich współpracowników jak Jean Carn, Phyllis Hyman, Al Johnson, Norman Brown i saksofonistka Marion Meadows. 

 Connors przeszedł do wytwórni Arista po przejęciu Buddah w 1978 roku i wkroczył na scenę disco w 1980 roku, wydając przebój „Take it to the Limit”, który ukazał się na singlu 12-calowym. Stronę B, „Black Cow” (instrumentalną) napisali Walter Becker ze Steely Dan i Donald Fagen. W 1988 roku odniósł sukces w Capitol Records dzięki utworowi „I Am Your Melody” (ze stroną B „Samba for Maria”) z albumu „Passion”, który wyprodukował z wokalistą Spencerem Harrisonem (1962–1994). Na płycie „Passion” Connors przedstawił również inną wschodzącą wokalistkę, Gabrielle Goodman, która zaśpiewała „Lovin' You”, „My One And Only Love”, „Private Stock” Minnie Riperton oraz duety z Harrisonem. Jego późniejsza twórczość, „Star Power”, charakteryzuje się elementami smooth jazzu i miejskiego crossovera. 30 października 2022 roku życie Connora zostało zaprezentowane w odcinku programu Unsung emitowanym na kanale TV One. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Valentine Love/Akia	Norman Connors	11.1975	-	97[3]	Buddah 499	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater][10[14].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Jean Cain]
We Both Need Each Other/So Much Love	Norman Connors	07.1976	-	101[3]	Buddah 534	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][23[11].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Phyllis Hyman]
You Are My Starship/Bubbles	Norman Connors Featuring Michael Henderson	08.1976	-	27[16]	Buddah 542	[written by M. Henderson][produced by S. Drinkwater, J. Schoenbaum][4[17].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson]
Betcha By Golly Wow/Kwasi	Norman Connors Featuring Phyllis Hyman	01.1977	-	102[8]	Buddah 554	[written by Thom Bell, Linda Creed][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][29[9].R&B; Chart][#3 hit for The Stylistics in 1972]
Once I've Been There/Romantic Journey	Norman Connors	05.1977	-	-	Buddah 570	[written by Phillip Mitchell][produced by Skip Drinkwater][16[14].R&B; Chart][vocal:Prince Phillip Mitchell]
This Is Your Life/Captain Connors	Norman Connors	07.1978	-	-	Arista 0343	[written by Jimmy Webb][produced by Norman Connors][31[12].R&B; Chart][vocal:Eleanor Mills]
Take It To The Limit/You Bring Me Joy	Norman Connors	09.1980	-	-	Arista 0548	[written by Phyllis St. James][produced by Norman Connors][28[11].R&B; Chart][vocal:Adaritha]
Melancholy Fire/You've Been On My Mind	Norman Connors	12.1980	-	-	Arista 0581	[written by David DeMarco][produced by Norman Connors][20[16].R&B; Chart][vocal:Glenn Jones]
She's Gone/Mr. C	Norman Connors	01.1982	-	-	Arista 0632	[written by Nigel Martinez][produced by Norman Connors][86[2].R&B; Chart][vocal:Beau Williams]
I Am Your Melody/Samba For Maria [Norman Connors Featuring Freddie Hubbard]	Norman Connors Featuring Spencer Harrison	03.1988	-	-	Capitol 44110	[written by J. Burwick, M. Meadows][produced by Norman Connors][26[14].R&B; Chart]
Remember Who You Are	Norman Connors featuring Phyllis Hyman	04.1993	-	-	MoJazz 2201	[written by L. Defino, R. Ward][produced by Norman Connors][86[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saturday Night Special	Norman Connors	10.1975	-	150[5]	Buddah 5643	[produced by Skip Drinkwater]
You Are My Starship	Norman Connors	07.1976	-	39[24]	Buddah 5655	[gold-US][produced by Jerry Schoenbaum ,Skip Drinkwater, Norman Connors ,Onaje Allan Gumbs]
Romantic Journey	Norman Connors	04.1977	-	94[16]	Buddah 5682	[produced by Skip Drinkwater]
This Is Your Life	Norman Connors	05.1978	-	68[17]	Arista 4177	[produced by Norman Connors]
The Best of Norman Connors & Friends	Norman Connors	01.1979	-	175[5]	Buddah 5716	[produced by Norman Connors, Skip Drinkwater]
Invitation	Norman Connors	07.1979	-	137[7]	Arista 4216	[produced by Norman Connors]
Take It to the Limit	Norman Connors	09.1980	-	145[6]	Arista 9534	[produced by Norman Connors,Jean Carn,Gerald Roberts]
Mr. C	Norman Connors	12.1981	-	197[2]	Arista 9575	[produced by Norman Connors]

Orlons

The Orlons to amerykański zespół R&B z Filadelfii w Pensylwanii, założony w 1960 roku.  
Grupa zdobyła złote płyty za trzy swoje single. 

 

 Kwartet składał się z wokalistki Rosetty Hightower (ur. 23 czerwca 1944r-zm. 2 sierpnia 2014r), Shirley Brickley (ur. 9 grudnia 1944r - zm. 13 października 1977r), Marleny Davis (ur. 4 października 1944r - zm. 27 lutego 1993r) i Stephena Caldwella (ur. 22 listopada 1942r - zm. 2 października 2025r).  Zanim stali się Orlons, byli dziewczęcym kwintetem o nazwie Audrey and the Teenettes. Zespół powstał pod koniec lat 50-tych XX wieku w gimnazjum. W jego skład wchodzili Hightower, Davis oraz trzy siostry Brickley: Shirley, Jean i Audrey. Jednak gdy matka Brickleyów nie pozwoliła 13-letniej Audrey śpiewać z zespołem w niektórych klubach nocnych, ona i Jean odeszły, przekształcając zespół w trio. W liceum trzy pozostałe członkinie zespołu odkryły kolegę ze szkoły, Stephena Caldwella, wokalistę lokalnej grupy The Romeos. Pod wrażeniem, zaprosiły go do zespołu w 1960 roku i nazwały się Orlons, żartobliwie nawiązując do przyjacielskiej rywalizacji, jaką toczyły z popularną w ich szkole grupą The Cashmeres. (Orlon to nazwa handlowa powszechnie używanego syntetycznego włókna akrylowego). 

 

Przyjaciel ze szkoły średniej, Len Barry, wokalista Dovells, namówił je na przesłuchanie do wytwórni Cameo-Parkway Records na przełomie dekad. Grupa skorzystała z jego rady jesienią 1961 roku, ale początkowo została odrzucona, chociaż wytwórnia płytowa podpisała z nimi kontrakt po dwóch kolejnych przesłuchaniach. Dyrektor Cameo, Dave Appell, mianował Hightower  główną wokalistką i zaczął pisać dla nich piosenki. W 1962 roku grupa udzielała chórków w hitach Dee Dee Sharp „Mashed Potato Time” i „Gravy (For My Mashed Potatoes)”. Później zdobyli sławę dzięki swojemu pierwszemu ogólnokrajowemu przebojowi „The Wah-Watusi”, który osiągnął 2. miejsce na amerykańskiej liście przebojów i zapoczątkował krótkotrwały szał tańca watusi. Nagrali własne wersje piosenek Dee Dee Sharp na swój debiutancki album „The Wah-Watusi”, który w 2006 roku otrzymał ocenę 4,5 na 5 od AllMusic. 

 

W tym samym roku wydali drugi przebój - „Don't Hang Up”, który zajął 4. miejsce na liście przebojów. Grupa miała trzy hity w 1963 roku: „South Street”, ostatni hit grupy w Top Ten, który dotarł do 3. miejsca na liście Billboard; „Not Me”, który dotarł do 12. miejsca; oraz „Crossfire”, ostatni hit grupy, który dotarł do 19. miejsca. Nagrali również wersję hitu Bobby'ego Rydella „The Cha-Cha-Cha”, która zawierała wers „When you see the Wah-Watusi, you go a-ha-ha-ha”, żartując z własnego hitu. 

 

 Davis opuściła grupę w sierpniu 1963 roku, a Caldwell w 1964 roku. Sandy Person zastąpiła Davis. Po krótkotrwałym epizodzie Yvonne Young, w której wystąpiła oryginalna Teenette, Audrey Brickley, siostra Shirley. W tym czasie popularność grupy w Stanach Zjednoczonych zmalała. Zespół kontynuował występy do końca lat 60-tych, odnosząc sukcesy w Wielkiej Brytanii. Rozpadł się w 1968 roku, po tym jak Hightower zdecydowała się pozostać w Anglii po trasie koncertowej.  Hightower odniosła sukcesy jako solistka i rozchwytywana wokalistka sesyjna, wspierając Joe Cockera, Johna Holta i innych artystów. Wyszła za mąż za producenta muzycznego Iana Greena. W późniejszych latach Davis wyszła za mąż i znalazła pracę jako sekretarka, podczas gdy Caldwell została przedstawicielką związku zawodowego kierowców autobusów, a następnie administratorką funduszu prawnego związku w Filadelfii i zasiadała w Radzie Edukacji w Filadelfii przez 29 lat.  

 

W 1988 roku Caldwell i Davis reaktywowali zespół z dwoma nowymi członkami i występowali na żywo, grając stare przeboje, aż do śmierci Davis w 1993 roku. 13 października 1977 roku Shirley Brickley (w wieku 32 lat) została zastrzelona przez intruza w swoim domu w Filadelfii. Marlena Davis zmarła na raka płuc 27 lutego 1993 roku (w wieku 48 lat). Audrey Brickley zmarła na ostry zespół niewydolności oddechowej 3 lipca 2005 roku (w wieku 58 lat). Rosetta Hightower Green zmarła w Clapham w Londynie 2 sierpnia 2014 roku w wieku 70 lat.  Stephen Caldwell zmarł 2 października 2025 roku (w wieku 82 lat), będąc ostatnim z pierwotnych członków zespołu. Caldwell i Jean Brickley nadal występowali jako Orlons z dwiema kuzynkami Caldwell, Albertą Crump i Madeline Morris.  W marcu 2012 roku Caldwell i Brickley wzięli udział w charytatywnym singlu „Mull of Kintyre” z udziałem Charliego Graciego z Clutch Cargo.

 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'll Be True / Heart Darling Angel	Orlons	09.1961	-	-	Cameo 198	[written by Kal Mann]
Happy Birthday Twenty-One / Please Let It Be Me	Orlons	02.1962	-	-	Cameo 211	[written by Billy Myles]
The wah watusi/Holiday Hill	Orlons	06.1962	-	2[14]	Cameo 218	[written by Kal Mann, Dave Appell][5[13].R&B Chart]
Don' t hang up/The conservative	Orlons	10.1962	39[3]	4[15]	Cameo 231	[written by Dave Appell, Kal Mann][produced by Dave Appell, Kal Mann][3[9].R&B Chart]
South Street/Them terrible boots	Orlons	02.1963	-	3[13]	Cameo 243	[written by Dave Appell, Kal Mann][4[12].R&B Chart]
Not me/My best friend	Orlons	06.1963	-	12[10]	Cameo 257	[written by Gary Anderson, Frank Guida][8[9].R&B Chart]
Cross fire!/It' s no big thing	Orlons	09.1963	-	19[9]	Cameo 273	[written by Dave Appell, Kal Mann][25[2].R&B Chart]
Bon-Doo-Wah/Don' t throw your love away	Orlons	12.1963	-	55[6]	Cameo 287	[piosenka w stylu calypso nagrana pierwotnie przez Kingston Trio w 1958r jako Banua][written by Dave Appell, Kal Mann][17[6].R&B Chart]
Shimmy shimmy/Everything nice	Orlons	02.1964	-	66[5]	Cameo 295	[written by B. Massey, A. Shubert][17[7].R&B Chart]
Rules of love/Heartbreak Hotel	Orlons	05.1964	-	66[6]	Cameo 319	[written by Dave Appell, Kal Mann][33[3].R&B Chart]
Knock ! Knock! [Who' s there]/Goin' places	Orlons	08.1964	-	64[6]	Cameo 332	[written by Bob Crewe, Sandy Linzer, Denny Randell][produced by Bob Crewe][23[7].R&B Chart]
I ain' t comin' back/Come on down baby baby	Orlons	02.1965	-	129[1]	Cameo 352	[written by Kenny Gamble, Juanita Boone][produced by K. Gamble, L. Huff]
Don't You Want My Lovin' / I Can't Take It	Orlons	07.1965	-	-	Cameo 372	[written by Kenny Gamble,Huff]
No Love But Your Love / Envy (In My Eyes)	Orlons	10.1965	-	-	Cameo 384	[written by Barrett Strong]
Spinnin' Top / Anyone Who Had A Heart	Orlons	05.1966	-	-	Calla 113	[written by T. Bell, B. Jackson][produced by Billy Jackson, Jimmy Wisner]
Everything / Keep Your Hands Off My Baby	Orlons	01.1967	-	-	ABC 10 894	[written by Billy Jackson, Jimmy Wisner][produced by Billy Jackson, Jimmy Wisner]
Kissin' Time / Once Upon A Time	Orlons	07.1967	-	-	ABC 10 948	[written by Kal Mann, Bernie Lowe][produced by Billy Jackson, Jimmy Wisner]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The wah-watusi	Orlons	09.1962	-	80[10]	Cameo 1020
South Street	Orlons	07.1963	-	123[5]	Cameo 1041

Pamala Stanley

Pamala Stanley (ur. 16 lipca 1952r) to amerykańska piosenkarka disco i Hi-NRG z Filadelfii w
Pensylwanii w Stanach Zjednoczonych. Nagrała kilka hitów klubowych/tanecznych od końca lat 70-tych do końca lat 80-tych. Jest siostrą artysty folk-popowego i piosenkarza-autora tekstów Jamesa Lee Stanleya. 

Stanley odniosła sukces głównie na rynku klubowym/tanecznym dzięki pięciu hitom na liście Billboard Club Play. Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę swoim debiutanckim albumem z 1979 roku, „This Is Hot”. Album został pierwotnie wydany w Niemczech przez EMI Electrola (z zupełnie inną okładką). Po zdobyciu znaczących miejsc na listach przebojów w całej Europie, został licencjonowany przez EMI America. Album, z nową okładką, został zremiksowany przez producenta Ricka Gianatosa, a „This Is Hot” wspiął się na 16. miejsce na liście Billboard Dance. Koncertowała intensywnie w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Meksyku i Ameryce Południowej. W 1983 roku wydała swój drugi hit „I Don't Want To Talk About It”, napisany przez jej brata Jamesa Lee Stanleya. Singiel 12" został wyprodukowany przez Stanleya i jego ówczesnego męża Franka Mandaro dla ich własnej wytwórni Komander. Utrzymywał się na listach przebojów przez piętnaście tygodni, ostatecznie osiągając 13. miejsce na liście Billboard Dance Charts.

 Po sukcesie w 1983 roku Stanley podpisała kontrakt z TSR Records. Doprowadziło to do jej hitu Hi-NRG z 1984 roku, „Coming Out Of Hiding”, również napisanego wspólnie z jej bratem Jamesem Lee Stanleyem.Singiel 12" został ponownie wyprodukowany przez Stanleya i Mandaro i po czternastu tygodniach na listach przebojów osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Dance Charts.W ramach umowy licencyjnej właściciel TSR Records, Tom Hayden, sprzedał utwór wytwórni Mirage Records, która ponownie wydała singiel 12", a także wersję 7" przeznaczoną dla radio. 

 Następnym wydawnictwem Stanley, wydanym obecnie przez Mirage Records, był hit z 1985 roku „If Looks Could Kill” (później coverowany przez Heart), wykorzystany w filmie Arnolda Schwarzeneggera „Raw Deal”. Po raz kolejny trafiła na listy przebojów Club Play, osiągając 23. miejsce. Jej kolejny i ostatni singiel 12" nagrała z Paulem Parkerem. Podwójne duety na stronie A utworów „Stranger (In A Strange Land)” i „Running in Circles”. Wydanie TSR Records osiągnęło szczyt na 40. miejscu na liście przebojów Club Play na początku 1986 roku. W 1989 roku Stanley ponownie pojawiła się w Beachwood Records. Wydała trzy single 12" dla tej małej, niezależnej wytwórni: „Rhiannon” (cover hitu Stevie Nicks/Fleetwood Mac), „Body Time” oraz remake „Coming Out Of Hiding”. W 1990 roku wytwórnia wydała „Coming Out Of Hiding... sequel”, kompilację jej największych hitów i nowych nagrań. 

Resztę lat 90-tych Stanley spędziła pracując ze swoim zespołem i eksplorując różne gatunki muzyczne poza rynkiem tanecznym. W 1997 roku wytwórnia Shaker Records wydała album „Live And Cookin” (jako The Pamala Stanley Band).Na albumie Stanley i zespół zagrali covery nowoorleańskiego bluesa i jazzu. Album został nagrany na żywo w Fort Lauderdale na Florydzie i okolicach pod koniec 1986 roku. W 2002 roku wydała „It's All In The Game”, zbiór klasyków jazzu z lat 20., 30. i 40-tych XX wieku. W 2006 roku wydała płytę CD z utworami z musicali o tematyce broadwayowskiej, zatytułowaną „This Is The Moment”, zawierającą jej najczęściej zamawiane i ulubione utwory z broadwayowskich przedstawień. Nagrała również kompilację CD i DVD zatytułowaną „Looking Back: The Disco Years 1979–1989”, zawierającą 15 największych przebojów. Towarzysząca płycie DVD jest już niedostępna i stanowi poszukiwany przedmiot kolekcjonerski. W 2007 roku Stanley wydała nowy album z autorskim materiałem, „Seasons of My Heart”. Utwory obejmują zarówno muzykę współczesną dla dorosłych, jak i country oraz nowoorleański jazz. Jeden z utworów z tego albumu (jej nagranie „Survive”) został wybrany jako motyw przewodni kilku imprez Susan G. Komen „Race for the Cure”. 

 W 2010 roku ukazał się album „I Am There”, zbiór inspirujących i chrześcijańskich piosenek. Wiele z nich zostało napisanych przez Stanley i jej brata Jamesa. Album został nagrany przez Stanley i kilku członków jej rodziny ku czci jej matki, Mary Stanley, która zmarła w 2004 roku. Stanley regularnie występowała w klubie The Blue Moon w Rehoboth Beach w stanie Delaware, a także w kilku innych znanych miejscach w Rehoboth Beach. Obecnie jest rezydentką w klubie nocnym Diego's Nightclub. W 2021 roku uruchomiła transmisję na żywo z wielu kamer, dostępną na jej kanałach na Facebooku i YouTube, emitowaną w każdą środę. Stanley nadal regularnie koncertuje, realizując wiele projektów, o czym informuje na swojej oficjalnej stronie internetowej i na Facebooku. Intensywnie koncertuje na różnych statkach wycieczkowych, w tym na Atlantis Events. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is Hot/Only You Can Reach Me	Pamala Stanley	11.1979	-	108[1]	EMI America 8022	[written by J. Heider, P. Stanley][produced by Joachim Heider][16[17].Hot Disco/Dance;EMI America 7800 12"]
I Don't Want To Talk About It	Pamala Stanley	07.1983	-	-	Komander 1001	[written by James Lee Stanley, Seberin Browne][produced by Pamala Stanley][13[15].Hot Disco/Dance;Komander 1001 12"]
Coming Out Of Hiding/I Don't Want To Talk About It	Pamala Stanley	06.1984	-	106[5]	TSR 105	[written by James Lee Stanley, Vince Melamed][produced by Pamala Stanley, Frank C. Mandaro][4[14].Hot Disco/Dance;TSR 830 12"]
If Looks Could Kill	Pamala Stanley	07.1985	-	-	Mirage 99657	[written by Jack Conrad, Bob Garrett][produced by Mark Liggett, Chris Barbosa][23[8].Hot Disco/Dance;Mirage 96 894 12"]
Stranger (In A Strange Land) / Running Around In Circles	Pamala Stanley & Paul Parker	03.1986	-	-	TSR 844	[written by James "Tip" Wirrick, Paul Parker][produced by Ian Anthony Stephens, James "Tip" Wirrick][40[6].Hot Disco/Dance;TSR 844 12"]

Soul Survivors to amerykańska grupa soulowo-r'n'b z Filadelfii, założona przez nowojorczyków
Richiego i Charliego Ingui oraz Kenny'ego Jeremiaha. Soul Survivors są znani z przeboju z 1967 roku „Expressway to Your Heart”, który był pierwszym przebojem filadelfijskich producentów muzyki soul i autorów piosenek Kenny'ego Gamble'a i Leona Huffa.

 

  Soul Survivors po raz pierwszy grali razem w Nowym Jorku pod nazwą The Dedications, założoną przez Kenny'ego Jeremiaha, który wydał kilka singli pod tą nazwą w 1962 i 1964 roku. Nazwę Soul Survivors przyjęli w 1965 roku. Podpisali kontrakt z filadelfijską wytwórnią Crimson Records, która skontaktowała ich z Gamble'em i Huffem. „Expressway to Your Heart” był hitem numer 1 w Filadelfii i Nowym Jorku jesienią 1967 roku, a utwór osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Hot 100 w całym kraju. Utwór „Expressway to Your Heart” spędził 15 tygodni na listach przebojów i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Następcą był „Explosion in Your Soul”, który nie odniósł tak dużego sukcesu (33. miejsce na liście przebojów w USA); trzeci singiel, „Impossible Mission”, również okazał się niewielkim hitem w 1969 roku (68. miejsce na liście przebojów w USA). 

 

Zespół zawiesił działalność na kilka lat, ale w 1972 roku reaktywował się w innym składzie. W 1974 roku miał jeszcze jeden hit, „City of Brotherly Love”. W latach 70-tych zespół stracił kontrakt płytowy i menedżera, a ostatecznie rozpadł się. Charlie Ingui został architektem krajobrazu, Richie Ingui malarzem pokojowym, Paul Venturini restauratorem, a perkusista Joe Forgione był właścicielem warsztatu blacharsko-lakierniczego.

 

 W tamtym czasie Steely Dan w swoim utworze „Hey Nineteen” zanotował: „To ciężkie czasy spotkały Soul Survivors”. W 1987 roku bracia Inqui zaczęli sporadycznie koncertować jako oryginalni Soul Survivors i w 1991 roku podpisali kontrakt na pięć płyt z Society Hill Records. Od 2006 roku sporadycznie grali koncerty we wschodnich Stanach Zjednoczonych. Chuck Trois wydał również solowy singiel w formacie 45 rpm w A&M Records w sierpniu 1969 roku, z utworem „Mr. Holmes” na jednej stronie i „A National Band” na drugiej. 

 

Paul Venturini (ur. 10 czerwca 1945) zmarł 17 kwietnia 2001 roku. Richie Ingui zmarł z powodu niewydolności serca 13 stycznia 2017 roku w wieku 70 lat. Jeremiah zmarł na COVID-19 4 grudnia 2020 r. w wieku 78 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Expressway To Your Heart/Hey Gyp	Soul Survivors	09.1967	-	4[15]	Crimson 1010	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff][3[15].R&B; Chart]
Explosion In Your Soul/Dathon's Theme	Soul Survivors	12.1967	-	33[8]	Crimson 1012	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff][45[3].R&B; Chart]
Impossible Mission (Mission Impossible)/Poor Man's Dream	Soul Survivors	04.1968	-	68[6]	Crimson 1016	[written by Kenny Gamble and Leon Huff][produced by Kenny Gamble and Leon Huff]
Mama Soul/Tell Daddy	Soul Survivors	05.1969	-	115[1]	Atco 6650	[written by Richard Ingui, Charles Ingui][produced by Rick Hall]
City Of Brotherly Love/The Best Time Was The Last Time	Soul Survivors	10.1974	-	-	TSOP 4756	[written by Richard Ingui, Charles Ingui][produced by Gamble, Huff, Soul Survivors][75[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When the Whistle Blows Anything Goes	Soul Survivors	11.1967	-	123[13]	Crimson 502	[produced by Nat Segall, Soul Survivors]

czwartek, 5 lutego 2026

Brenda & the Tabulations

Brenda & the Tabulations to amerykański zespół R&B, założony w 1966 roku w Filadelfii.
Pierwotnie w jego skład wchodzili Brenda Payton, Eddie L. Jackson, Maurice Coates i Jerry Jones. 

 Zespół charakteryzował się charakterystycznym, niemal doo-wopowym brzmieniem, szczególnie na początku, charakteryzującym się słodkim, niekiedy szorstkim wokalem Paytona i męskimi harmoniami w tle. Skład zespołu zmienił się około 1971 roku, kiedy to pierwotna trójka mężczyzn odeszła. Do zespołu dołączyły dwie wokalistki wspierające (Pat Mercer i Deborah Martin). Brenda and the Tabulations mieli dwa duże amerykańskie hity: „Dry Your Eyes”, który w 1967 roku osiągnął 20. miejsce na liście przebojów, oraz „Right on the Tip of My Tongue”, który w 1971 roku osiągnął 23. miejsce na liście przebojów. Ten drugi został wyprodukowany przez Vana McCoya. 

Kilka innych utworów stało się hitami lub umiarkowanymi hitami na amerykańskiej liście przebojów soulowych od końca lat 60-tych do końca lat 70-tych XX wieku.Grupa wydała trzy albumy: „Dry Your Eyes” w Dionn Records (1967), „Brenda and the Tabulations” w Top & Bottom Records (1970) oraz „I Keep Coming Back For More” w Chocolate City/Casablanca (1977), chociaż w momencie wydania ostatniego albumu Brenda Payton była już raczej solistką, zachowując nazwę grupy.  

Grupa podpisała kontrakt z Epic Records w 1972 roku i wydała cztery single. Jeden z singli Epic, „One Girl Too Late”, znalazł się na liście przebojów soulowych. Brenda and the Tabulations to jedna z wielu artystek wymienionych w utworze „Life Is a Rock (But the Radio Rolled Me)” grupy studyjnej Reunion. Payton, urodzona 24 października 1945 roku, zmarła 14 czerwca 1992 roku w wieku 46 lat. Eddie L. Jackson zmarł 3 maja 2010 roku w wieku 63 lat z powodu tętniaka mózgu.

  Muzyka zespołu przeżyła renesans w 2011 roku, kiedy utwór „The Wash” z albumu „Dry Your Eyes” został licencjonowany przez Unilever do wykorzystania w reklamie żelu pod prysznic marki Axe. Ich wersja utworu „Who's Lovin' You” była jedną z płyt „Desert Island” wybranych przez Keitha Richardsa dla magazynu Pulse! (obecnie nieistniejącego) i przedrukowana w satyrycznym artykule w „The New Yorker” w 1999 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dry Your Eyes/The Wash	Brenda & the Tabulations	02.1967	-	20[11]	Dionn 500	[written by Brenda Payton,Maurice Coates][produced by Bob Finiz][8[13].R&B; Chart]
Who's Lovin' You/Stay Together Young Lovers	Brenda & the Tabulations	05.1967	-	A:66[6];B:66[7]	Dionn 501	[A:written by Smokey Robinson][B:written by S. Bell, L. Ellison][produced by Bob Finiz][A:19[7].R&B; Chart][B:44[2].R&B; Chart]
Just Once In A Lifetime/Hey Boy	Brenda & the Tabulations	08.1967	-	97[2]	Dionn 503	[written by B. Finiz, B. Payton, M. Coates][produced by Bob Finiz][41[2].R&B; Chart]
When You're Gone/Hey Boy	Brenda & the Tabulations	11.1967	-	58[7]	Dionn 504	[written by Bob Finiz][produced by Bob Finiz][27[8].R&B; Chart]
To The One I Love/Baby You're So Right For Me	Brenda & the Tabulations	04.1968	-	B:86[4]	Dionn 507	[A:written by Bob Finiz][B:written by G. Klein, J. Roach][produced by Bob Finiz][A:45[2].R&B; Chart]
That's The Price You Have To Pay/I Wish I Hadn't Done What I Did	Brenda & the Tabulations	06.1969	-	-	Dionn 512	[written by B. Payton, J. Jones][produced by Kenneth Gamble, Leon Huff][43[3].R&B; Chart]
The Touch Of You/Stop Sneaking Around	Brenda & the Tabulations	01.1970	-	50[8]	Top And Bottom 401	[written by J. Jones, E. Jackson][produced by Gilda Woods, Brenda And Tabs ][12[11].R&B; Chart]
And My Heart Sang (Tra La La)/Lies Lies Lies	Brenda & the Tabulations	05.1970	-	64[8]	Top And Bottom 403	[written by Cobb, McCoy][produced by Van McCoy][12[9].R&B; Chart]
Don't Make Me Over/You've Changed	Brenda & the Tabulations	08.1970	-	77[3]	Top And Bottom 404	[written by H. David, B. Bacharach][produced by Van McCoy, Gilda Woods][15[9].R&B; Chart]
A Child No One Wanted/Scuze Uz Y'All	Brenda & the Tabulations	01.1971	-	120[1]	Top And Bottom 406	[written by V. McCoy, J. Cobb][produced by Gilda Woods, Van McCoy][42[3].R&B; Chart]
Right On The Tip Of My Tongue/Always And Forever	Brenda & the Tabulations	04.1971	-	23[13]	Top And Bottom 407	[written by V. McCoy, J. Cobb][produced by V. McCoy, G. Woods][10[13].R&B; Chart]
A Part Of You/Where There's A Will (There's A Way)	Brenda & the Tabulations	08.1971	-	94[5]	Top And Bottom 408	[written by Van McCoy, Joe Cobb][produced by Gilda Woods, Van McCoyz][14[9].R&B; Chart]
Why Didn't I Think Of That/A Love You Can Depend On	Brenda & the Tabulations	12.1971	-	107[1]	Top And Bottom 411	[written by Van McCoy, Joe Cobb][produced by Gilda Woods, Van McCoy][34[6].R&B; Chart]
One Girl Too Late/Magic Of Your Love	Brenda & the Tabulations	04.1973	-	-	Epic 10954	[written by V. McCoy][produced by Gilda Woods, Van McCoy ][48[2].R&B; Chart]
Home To Myself/Leave Me Alone	Brenda & the Tabulations	10.1976	-	-	Chocolate City 004	[written by Manchester, Sager][produced by Bobby Eli, Gilda Woods][61[9].R&B; Chart]
(I'm A) Superstar/Take It Or Leave It	Brenda & the Tabulations	05.1977	-	-	Chocolate City 009	[written by John Davis][produced by Gilda Woods, John Davis][31[11].R&B; Chart][18[5].Hot Disco/Dance;Chocolate City 20 006 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dry Your Eyes	Brenda & the Tabulations	07.1967	-	191[4]	Dionn 2000	[produced by Bob Finiz]

piątek, 23 stycznia 2026

Gregg Diamond Bionic Boogie

Gregory Oliver Diamond (ur. 4 maja 1949r - zm. 14 marca 1999)
był amerykańskim pianistą, perkusistą, autorem tekstów i producentem, który działał na scenie jazzowej i disco lat 70-tych XX wieku. 

 

 Diamond grał na perkusji w zespole The Creatures, zespole akompaniującym Jobriathowi. Napisał utwór „Hot Butterfly”, wydany w 1978 roku pod nazwą Bionic Boogie, jedną z nazw jego zespołu. Luther Vandross był głównym wokalistą. Utwór został później coverowany przez Davida Lasleya, The Sweet Inspirations i Chakę Khan. Inne jego popularne utwory to „Risky Changes” i „Dance Little Dreamer” (oba wydane przez Bionic Boogie w 1977 roku), „Cream (Always Rises to the Top)” (wydany przez Bionic Boogie w 1978 roku), „Starcruisin'” (1978), „Fancy Dancer” (1978) oraz „Tiger, Tiger (Feel Good For a While)” (1979). 

 

 „Dance Little Dreamer” osiągnął 1. miejsce na liście przebojów Hot Dance Club Play magazynu Billboard w 1978 roku. „Cream (Always Rises to the Top)” osiągnął 61. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w styczniu 1979 roku. Współpraca Diamonda z Vandrossem wynikała z sukcesu albumu Davida Bowiego „Young Americans”, na którym wystąpili Vandross i brat Diamonda, Godfrey (jego inżynier dźwięku). Diamond napisał i wyprodukował album dla artysty nagrywającego dla TK Records, George'a McCrae, a jego hitem klubowym był utwór „Love in Motion”. 

 

 Jego największym sukcesem komercyjnym było stworzenie i wyprodukowanie singla „More, More, More” nagranego przez Andrea True Connection w 1975 roku. Diamond został pośmiertnie uznany za autora piosenek za hit Lena z 1999 roku „Steal My Sunshine”, w którym wykorzystano sampel z utworu „More, More, More”. 

 

Diamond zmarł 14 marca 1999 roku w wieku 49 lat z powodu krwotoku wewnętrznego.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance Little Dreamer / Risky Changes	Bionic Boogie	12.1977	-	-	Polydor 14 471	[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond][1[3][24].Hot Disko/Dance;Polydor 6123 LP]
Star Cruiser/This Side Of Midnight	Gregg Diamond	09.1978	-	-	Marlin 3329	[written by Gregg Diamond][produced by Gregg Diamond, Godfrey Diamond][57[9].R&B; Chart][7[13].Hot Disko/Dance ;Marlin 82 549 LP]
Hot Butterfly/Paradise	Gregg Diamond Bionic Boogie Featuring Luther Vandross	11.1978	-	-	Polydor 14525	[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond, Godfrey Diamond][8[16].Hot Disko/Dance;Polydor 6162 LP][77[
Danger	Gregg Diamond	09.1979	-	-	T.K. Disco 408	[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond][21[16].Hot Disko/Dance;T.K. Disco 408 12"]
Tiger Tiger / Crazy Lady Luck	Gregg Diamond Bionic Boogie	01.1980	-	-	Polydor 14525	[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond][33[15].Hot Disko/Dance;Polydor 122 12"]

Bell and James

Bell and James to amerykański zespół soulowy z Filadelfii w Pensylwanii,
założony przez LeRoya Bella (perkusja, gitara) i Caseya Jamesa (gitara, bas, instrumenty klawiszowe). 

 Zarówno LeRoy Bell, jak i Casey James grali w Special Blend, zanim zaczęli wspólnie pisać piosenki. Wujek Bella, Thom Bell, załatwił im kontrakt z wytwórnią Gamble & Huff jako autorami tekstów dla Philadelphia International Records. Komponowali utwory dla Eltona Johna, MFSB, The O'Jays, Gladys Knight & the Pips, Fredy Payne, Phyllis Hyman, The Three Degrees i innych, zanim A&M Records zwróciło na nich uwagę i podpisało z nimi kontrakt na pełny album w 1978 roku.

 Potem ukazały się trzy albumy i kilka przebojowych singli, w tym „Livin' It Up (Friday Night)”, który w 1979 roku zajął 7. miejsce na liście Billboard R&B Singles i 15. miejsce na liście Billboard Hot 100. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych, a ten sam utwór dotarł do 59. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Livin' It Up (Friday Night)/Don't Let The Man Get You	Bell and James	01.1979	-	15[16]	A&M 2069	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James][7[24].R&B; Chart]
You Never Know What You've Got/Just Can't Get Enough (Of Your Love)	Bell and James	05.1979	-	103[4]	A&M 2137	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James][54[8].R&B; Chart]
Shakedown/Nobody Knows It	Bell and James	10.1979	-	-	A&M 2185	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James,Thom Bell][65[5].R&B; Chart]
Only Make Believe/Stay	Bell and James	12.1979	-	-	A&M 2204	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James,Thom Bell][50[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bell and James	Bell and James	02.1979	-	31[19]	A&M 4728	[produced by Leroy Bell & Casey James]
Only Make Believe	Bell and James	11.1979	-	125[4]	A&M 4784	[produced by Leroy Bell & Casey James]

sobota, 17 stycznia 2026

The Roots

 The Roots to amerykański zespół hiphopowy założony w 1987 roku w Filadelfii przez wokalistę
Tariqa „Black Thought” Trottera i perkusistę Ahmira „Questlove” Thompsona. The Roots występują jako zespół domowy w programie NBC „The Tonight Show Starring Jimmy Fallon”, a w latach 2009–2014 pełnili tę samą funkcję w programie „Late Night with Jimmy Fallon”. Stałymi członkami The Roots w programie „The Tonight Show” są: Captain Kirk Douglas (gitara), Mark Kelley (gitara basowa), James Poyser (instrumenty klawiszowe), Ian Hendrickson-Smith (saksofon), Damon „Tuba Gooding Jr.” Bryson (sousaphone), Stro Elliot (instrumenty klawiszowe i perkusja), Dave Guy (trąbka), Kamal Gray (instrumenty klawiszowe) i Raymond Angry (instrumenty klawiszowe). 

 The Roots znani są z jazzowego i eklektycznego podejścia do hip-hopu, wykorzystującego żywe instrumenty muzyczne, a twórczość grupy niezmiennie spotyka się z uznaniem krytyków. ThoughtCo umieścił zespół na 7. miejscu na liście 25 najlepszych zespołów hip-hopowych wszech czasów, nazywając ich „pierwszym pełnoprawnym zespołem hip-hopowym”. Poza muzyką, kilku członków The Roots angażuje się w projekty poboczne, w tym produkcję płyt, aktorstwo oraz regularne występy gościnne na albumach i koncertach innych muzyków.

Wielokrotnie nagradzany amerykański zespół hip-hopowy. Styl grupy, oprócz hip-hopu, silnie związany jest z muzyką jazzową i rockową.

Wśród artystów pojawiających się gościnnie na albumach grupy są m.in. Steve Coleman, Cassandra Wilson, Bahamadia, Raphael Saadiq, Common, D’Angelo, Q-Tip, DJ Jazzy Jeff, Mos Def, Erykah Badu, Nelly Furtado, Talib Kweli, Alicia Keys, Jill Scott, Wale, Monsters of Folk, Fatboy Slim, Joanna Newsom, John Legend, Sufjan Stevens oraz Big K.R.I.T.

Członkowie The Roots współpracowali z organizacją PETA, walczącej o prawa zwierząt i promującej wegetariański styl życia, w ramach jej kampanii Stop the Violence  (Stop Przemocy).

Zespół założyli Black Thought i Questlove, którzy poznali się jeszcze w czasach szkolnych. Wczesne nazwy grupy to Radio Active, Black to the Future oraz Square Roots. Na początku swojej działalności występowali na ulicach Filadelfii. Wkrótce do grupy dołączył kontrabasista Josh Abrams oraz raper Kenyatta „Crumbs” Warren. Poznani w czasie występów Richarda Nicholsa (do dzisiaj menadżer oraz producent wykonawczy zespołu) oraz Joe „AJ Shine” Simmons umożliwili grupie nagranie pierwszych utworów: „Pass the Popcorn”, „Anti-Circle” i „Popcorn Revisited”. Wkrótce potem na miejsce Abramsa, a także Warrena do grupy dołączyli Leonard „Hub” Hubbard i Malik B. oraz klawiszowiec Scott Storch. Dzięki znajomości Malika z jazzmanem Jamaaladeenem Tacumą, The Roots (już pod tą nazwą) wyjechali do Niemiec na festiwal jazzowy w Moers. Wcześniej nagrali niezależny album Organix, aby móc sprzedawać jego kopie podczas trasy.


Po powrocie z Niemiec The Roots zaczęli się starać o umowę z wytwórnią płytową. Po odrzuceniu przez wytwórnie muzyczną Def Jam, grupa ostatecznie podpisała umowę z Geffen Records. W międzyczasie ich minialbum From the Ground Up został wydany w Europie przez znanego DJ-a Gilles’a Petersona i jego wydawnictwo Talking Loud.

Przed nagranym bez sampli, na żywo w studio, albumie Do You Want More?!!!??! do grupy dołączyli Kamal Gray (zastąpił osobę Storcha, który poświęcił się karierze producenckiej) oraz beatboxer Rahzel, odkryty przez Richarda Nicholsa w nowojorskiej Lyricist Lounge. The Roots wystąpili potem m.in. na festiwalach Lollapalooza oraz Montreux. Podobnie jak następny album grupy, Illadelph Halflife, Do You Want More?!!!??! został dobrze przyjęty przez krytyków, ale nie odniósł znaczącego sukcesu komercyjnego. W intro do późniejszego albumu Rising Down zostało wykorzystane nagranie rozmowy telefonicznej z 1995 roku, podczas której przerażony Black Thought opowiada Questlove’owi, że w jakiejś dyskotece ludzie przestali tańczyć, kiedy DJ puścił ich „Distortion to Static”.

Wydany w 1996 r., album Illadelph Halflife był brzmieniem bliższy mainstreamowi, ale w dużej mierze podzielił los poprzednika. Oba albumy zostały sprzedane tylko w ilości ok. 300 000 sztuk. Przed jego nagraniem do The Roots dołączył drugi beatboxer, Scratch.

Satyryczny utwór „What They Do”, obnażający stereotypowe motywy klipów hip-hopowych, wywołał negatywną reakcję ze strony rapera Notorious B.I.G.-a, który do tego momentu promował The Roots we własnym środowisku. Zanim Questlove i Richard Nichols zdążyli opublikować w magazynie The Source odpowiedź na zarzuty Biggie’ego, ten został zamordowany.

Po wydaniu Illadelph Halflife kontrakt The Roots został przeniesiony z Geffen do należącej do tej wytwórni MCA. Tam został wydany Things Fall Apart, pierwszy album grupy, który odniósł komercyjny sukces (w połowie 2013 roku osiągnął status platynowej płyty). Jego tytuł został zapożyczony od afrykańskiego autora Chinua Achebe. Things... zostało wydane w tym samym dniu co produkcja The Slim Shady LP, rapera Eminema.

Utwór „You Got Me”, napisany przez The Roots wspólnie z Jill Scott, aczkolwiek pod naciskiem MCA nagrany z Eryką Badu (na koncertach partie wokalne śpiewa najczęściej Scott), został nagrodzony jako najlepszy utwór wykonany przez duo lub grupę w ramach rozdania nagród Grammy w 2000 roku.

3 lata po Things Fall Apart, The Roots wydali bardzo eklektyczny album zatytułowany Phrenology, który odniósł sukces podobny do poprzednika (ok. 800 tys. sprzedanych egzemplarzy; 2013 r.). Był jedyny album grupy nagrany z Benem Kenneyem, późniejszym gitarzystą Incubus, i jednocześnie pierwszy album po odejściu Malika B., który miał w tym czasie problemy narkotykowe (poświęcony mu został 10-minutowy psychodeliczny utwór „Water”). Singlami do Phrenology zostały adaptacja piosenki Cody’ego ChesnuTTa, „Seed (2.0)”, oraz „Break You Off”. Część materiału pochodzi z niedokończonego debiutu solowego Black Thoughta (Masterpiece Theatre). Album został opublikowany tuż przed rozpadem MCA.

Po rozpadzie MCA kontrakt The Roots ponownie został przeniesiony wewnątrz Geffen, tym razem do Interscope. Kolejny album grupy, The Tipping Point (tytuł książki Malcolma Gladwella), powstał pod dużym wpływem szefa Interscope, Jimmy’ego Iovine’a, oraz związanego z tym wydawnictwem Scotta Storcha. W zamierzeniu miał być bliższy reprezentowanemu przez Interscope mainstreamowi i odnieść podobny sukces, miał jednak słabe recenzje i niską sprzedaż. Powszechnie uchodzi za najsłabszy obok amatorskiego Organix album w dorobku The Roots. Po jego opublikowaniu grupa opuściła Geffen i związała się z Def Jam.

W 2005 roku The Roots planowali nagranie nowej płyty w Nowym Orleanie, wspólnie z tamtejszym To Be Continued Brass Band. Z powodu zniszczenia miasta przez huragan Katrina plany te nie zostały zrealizowane.

Na początku 2006 roku grupa podpisała kontrakt z Def Jam Recordings. Pod wpływem ówczesnego szefa Def Jam, Jay-Z, zespół zdecydował się na nagranie albumu bez względu na trendy i perspektywy komercyjnego sukcesu. Tematem przewodnim Game Theory były ówczesne wojny gangów w Filadelfii, rodzinnym mieście członków grupy. Dodatkowo płyta była formą trybutu dla zmarłego na początku 2006 roku J Dilli. Oba aspekty wpłynęły na mroczną atmosferę wydawnictwa.

W 2008 roku ukazał się album Rising Down, zainspirowany postrzeganą jako rasistowska kampanią przeciwko ówczesnemu kandydatowi na prezydenta Stanów Zjednoczonych Barackowi Obamie. Na okładce płyty znajduje się pochodzący z 1896 roku rasistowski plakat ostrzegający białych przed „rządami Murzynów”. Wśród innych tematów poruszanych na dobrze przyjętym przez krytyków Rising Down są m.in. mass media, kryzys gospodarczy, globalne ocieplenie, narkotyki. Ze względu na spójność materiału popowy singiel „Birthday Girl” został usunięty z amerykańskiej wersji albumu.

W 2009 roku The Roots zostali house bandem w Late Night with Jimmy Fallon stacji NBC. W ramach tej współpracy powstała część kolejnego albumu grupy, How I Got Over. Płyta została wydana w 2010 roku. Tego samego roku opublikowany został album Wake Up!, pierwszy z serii wspólnych projektów zrealizowanych przez The Roots z solowymi artystami. Zainspirowane zmianami w społeczeństwie amerykańskim oraz wyborem Baracka Obamy na prezydenta USA wydawnictwo powstało jako współpraca The Roots z wokalistą neo soulowym Johnem Legendem. Następne wspólne projekty tego typu to Betty Wright: The Movie z piosenkarką soulową Betty Wright (2011) oraz Wise Up Ghost z Elvisem Costello (2013).

W 2011 roku ukazał się konceptualny album undun[4], będący opowiedzianą „od tyłu” fikcyjną historią młodego czarnoskórego mężczyzny, Redforda Stevensa. W poszukiwaniu lepszego życia protagonista płyty wiąże się ze światkiem przestępczym i zostaje zastrzelony.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Distortion to Static	The Roots	10.1994	-	-	DGC 19 272	[written by The Roots][produced by Richard Nichols,A.J. Shine][96[1].R&B; Chart]
Proceed	The Roots	02.1995	-	123[1]	DGC 19 380	[written by The Roots][produced by Richard Nichols,A.J. Shine][79[7].R&B; Chart]
Clones	The Roots featuring Dice Raw & M.A.R.S.	07.1996	-	105[7]	DGC 19 402	[written by Tariq Trotter, Smart Abdul-Basit, Karl Jenkins, Phillip Blenman & Kelo Williams][produced by The Grand Negaz][62[13].R&B; Chart]
What They Do	The Roots featuring Raphael Saadiq	01.1997	-	34[15]	DGC 19 407	[written by Brown,Raphael Saadiq,Ahmir Thompson,Leonard Hubbard,Tariq Trotter,Jimmy Grey][produced by The Grand Negaz][21[20].R&B; Chart]
Adrenaline!	The Roots featuring Dice Raw & Beanie Sigel	12.1998	-	-	MCA 55 514	[written by Scott Storch,Tarik Trotter,Ahmir Thompson M. Abdul-Basit,C. Jenkins,D. Segal][produced by Scott Storch,The Grand Wizzards][73[3].R&B; Chart]
You Got Me	The Roots featuring Erykah Badu and Eve	02.1999	-	39[14]	MCA 55539	[silver-UK][written by Ahmir Thompson,Tariq Trotter,Kamal Gray,Rahzel Brown,Karl Jenkins,Kyle Jones,Leonard Hubbard,Scott Storch,Jill Scott][produced by The Grand Wizzards ,Scott Storch][11[20].R&B; Chart]
What You Want	The Roots featuring Jaguar Wright	10.1999	-	-	Columbia 79 288	[written by Ahmir "?uestlove" Thompson, Jaguar Wright, Mike Lowe, Scott Storch & Tariq Trotter][82[8].R&B; Chart]
Break You Off	The Roots featuring Musiq Soulchild	04.2002	59[2]	99[1]	MCA 113 971	[written by Tariq Trotter, Ahmir Thompson, Leonard Hubbard, James Gray, Kyle Jones, Ben Kenney, Karl Jenkins, Taalib Johnson & Jill Scott][produced by The Grand Wizzards][55[20].R&B; Chart]
The Seed (2.0)	The Roots featuring Cody ChesnuTT	04.2003	33[2]	-	MCA MCSTD 40316	[written by Tarik Trotter,Cody Chesnutt][produced by The Grand Wizzards]
Don't Say Nuthin'	The Roots	01.2005	97[1]	-	Geffen 9862844	[written by Scott Storch,Tarik Trotter][produced by Scott Storch][66[20].R&B Chart]
I Don't Care	The Roots featuring Dom	10.2004	92[1]	-	Geffen MCSTD 40386 [UK]	[written by Tarik Trotter,Waalker,Jenkins,Anthony Tidd,Ahmir Thompson,Leonard Hubbard,Captain Kirk Douglas,Kamiah Gray][produced by Anthony Tidd,Richard Nichols, Frank Walker]
Wake Up Everybody	John Legend & The Roots feat. Common & Melanie Fiona	08.2010	179	-	MCA 113 971	[written by Victor Carstarphen ,Gene McFadden, John Whitehead][produced by The Roots][53[10].R&B; Chart]
Shine	John Legend & The Roots	09.2010	-	-	Columbia	[written by John Stephens][produced by James Poyser,John Legend,Ahmir "?uestlove" Thompson][64[13].R&B; Chart]
Let It Be	Jennifer Hudson Featuring The Roots	02.2010	97[1]	-	MTV Networks MIUCT 5628	[written by John Lennon,Paul McCartney]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do You Want More?!!!??!	The Roots	02.1995	-	104[10]	DGC 24 708	[gold-US][produced by A.J. Shine,Black Thought,Kelo,Questlove,Rachel Graham,Rahzel,Sista Urban,The Grand Negaz]
Illadelph Halflife	The Roots	10.1996	-	21[16]	DGC 24 972	[produced by Black Thought,Chaos,Kelo,L.A. Jay,Q-Tip (The Ummah),Questlove,Rahzel,Raphael Saadiq,Scott Storch,Scratch,Slimkid3,The Grand Negaz]
Things Fall Apart	The Roots	03.1999	84[1]	4[18]	MCA 11 948	[platinum-US][silver-UK][produced by A.J. Shine,Black Thought,Kelo,Questlove,Rachel Graham,Rahzel,Sista Urban,The Grand Negaz]
The Roots Come Alive	The Roots	11.1999	-	50[3]	MCA 11 2059	-
Phrenology	The Roots	12.2002	112[9]	28[38]	MCA 11 2996	[gold-US][silver-UK][produced by Cody Chesnutt,DJ Scratch,Kamal Gray,Kamiah Gray,Karreem Riggins,Kelo Saunders,Omar the Scholar,Questlove,Scott Storch,Tahir Jamal,The Grand Wizzards,Zoukhan Bey]
The Tipping Point	The Roots	07.2004	71[1]	4[13]	Geffen 002 573	[produced by Anthony Tidd,Frank "Knuckles" Walker,Melvin "Chaos" Lewis,Questlove,Robert "LB" Dorsey,Richard Nichols,Scott Storch,Tahir Jamal,the Grand Wizzards,Zoukan]
Home Grown! The Beginners Guide to Understanding The Roots, Vol. 1	The Roots	12.2005	-	161[1]	Geffen 005 673	[produced by Grand Negaz, The Grand Wizzards]
Home Grown! The Beginners Guide to Understanding The Roots, Vol. 2	The Roots	12.2005	-	187[1]	Geffen 005 672	-
Game Theory	The Roots	09.2006	76[1]	9[7]	Def Jam 1706204 [UK]	[produced by The Roots,Adam Blackstone,Ahmir "Questlove" Thompson,Brook D'Leau,Darryl Robinson,J Dilla,John McGlinchey,Kamal Gray,Kevin Hanson,Khari Mateen,Omar Edwards,Owen Biddle,Pedro Martinez,Richard Nichols,Tahir Jamal,the Randy Watson Experience]
Rising Down	The Roots	05.2008	95[1]	6[9]	Def Jam 1768292 [UK]	[produced by L.A. Reid ,Richard Nichols,the Roots,Black Thought,James Poyser,Khari Mateen,Pedro Martinez,Questlove,Radji Mateen,Ritz Reynolds,Shane Clark,Tahir Jamal]
How I Got Over	The Roots	07.2010	111[1]	6[15]	Def Jam 0013086	[produced by The Roots,Ahmir Thompson,Alectrick.Kom,Jeremy Grenhart,Karl Jenkins,Pedro Martinez,Ray Angry,Richard Nichols,Rick Friedrich,Thomas Pentz]
How I Got Over	The Roots	07.2010	111[1]	6[15]	Def Jam 0013086	[produced by The Roots,Ahmir Thompson,Alectrick.Kom,Jeremy Grenhart,Karl Jenkins,Pedro Martinez,Ray Angry,Richard Nichols,Rick Friedrich,Thomas Pentz]
Wake Up!	John Legend & The Roots	10.2010	26[2]	8[14]	Good Music 88697772492 [UK]	[produced by John Legend, The Roots]
Betty Wright: The Movie	The Roots	12.2011	-	197[1]	S-Curve 0731519012	[produced by Ahmir "Questlove" Thompson,Betty Wright,Angelo Morris]
Undun	The Roots	12.2011	-	17[8]	Def Jam 0016282	[produced by Ahmir "Questlove" Thompson,Ray Angry,Brent "Ritz" Reynolds,D.D. Jackson,Hot Sugar,James Poyser,Khari Mateen,Richard Nichols,Rick Friedrich,Sean C & LV,Sufjan Stevens]
Wise Up Ghost	Elvis Costello And The Roots	10.2013	28[2]	16[4]	Blue Note 3744054 [UK]	[produced by Elvis Costello,Questlove,Steven Mandel]
...And Then You Shoot Your Cousin	The Roots	06.2014	111	11[3]	Def Jam 0020754	[produced by Black Thought,D.D. Jackson,Damion Ward,Joseph Simmons,Karl Jenkins,Mike Jerz,Richard Nichols,Ray Angry,Trapzillas,Questlove,The Wurxs]

Tommy Hunt

 Charles James Hunt (ur. 18 czerwca 1933r - zm. 12 lutego 2025r) był amerykańskim wokalistą
soulowym i northern soul, a w 2001 roku członkiem Rock and Roll Hall of Fame, członkiem słynnego zespołu R&B The Flamingos. 

 Urodzony 18 czerwca 1933 roku jako syn Georgianny Derico, Hunt rozpoczął życie w Pittsburghu w Pensylwanii, gdzie szkolni przyjaciele nadali mu przezwisko Tommy, które towarzyszyło mu przez całe życie. Chociaż muzyka zdominowała jego młodzieńcze lata, ponieważ spędził je ćwicząc i biorąc udział w licznych programach talent show, został wysłany do poprawczaka, będąc jeszcze uczniem szkoły podstawowej. Zwolniony z tej szkoły w wieku dziesięciu lat, wraz z matką przeniósł się następnie do Chicago. 

 Po służbie w Siłach Powietrznych Stanów Zjednoczonych, Hunt opuścił szeregi, aby być z umierającą matką. Odsiedział wyrok za dezercję, a po wyjściu na wolność wrócił do Chicago, gdzie założył zespół Five Echoes.Podczas występu w klubie nocnym nawiązał z nim kontakt Zeke Carey z Flamingos i został poproszony o zajęcie jego miejsca, ponieważ Carey został niedawno powołany do wojska. Hunt został w nim do powrotu Careya. W 1959 roku największym przebojem zespołu był utwór „I Only Have Eyes for You”. 

Hunt opuścił zespół w 1961 roku z powodu różnic muzycznych, ale w ciągu trzech dni nawiązał z nim kontakt Luther Dixon i wydał utwór „Parade of Broken Hearts”, który nie zyskał popularności w stacjach radiowych. W Nowym Jorku didżej Jocko Henderson zaprezentował utwór, ale przez pomyłkę zagrał stronę B. Wyemitowano wówczas utwór „Human”, największy hit Hunta w USA. Jego strona B z 1962 roku, „I Just Don't Know What to Do with Myself”, napisana przez Burta Bacharacha i Hala Davida, a wyprodukowana przez Leibera i Stollera, była pierwszym nagraniem tej piosenki, która później stała się wielkim hitem Dusty  Springfield , Dionne Warwick i innych. 

Hunt zaczął regularnie występować w nowojorskim klubie The Apollo, u boku takich artystów jak Jackie Wilson, Marvin Gaye, Ray Charles, Diana Ross and the Supremes, The Shirelles, Dionne Warwick, Chuck Berry, Bo Diddley oraz Sam and Dave. W 1969 roku powrócił do Niemiec, przemierzył Belgię i kanał La Manche, docierając do Wielkiej Brytanii. Po kilku występach w klubach teatralnych w całej Wielkiej Brytanii, Hunt zaśpiewał podczas drugiej rocznicy powstania Wigan Casino, co zaowocowało sukcesem na scenie northern soul. 

Hunt został zaproszony przez Russa Winstanleya i Mike'a Walkera z Casino i wydał kilka hitów w Spark Records.Pierwszym z nich był cover utworu śpiewanego wcześniej przez Roya Hamiltona, zatytułowany „Crackin' Up”. W październiku 1975 roku utwór osiągnął 39. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Po nim nastąpił kolejny sukces na liście przebojów: „Loving on the Losing Side” (28. miejsce w Wielkiej Brytanii w 1976 roku). W latach 1982/83 Hunt zdobył nagrodę dla Wokalisty Roku przyznawaną przez Club Mirror. Jego utwór „One Fine Morning” osiągnął 44. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w grudniu 1976 roku.

  Wraz ze schyłkiem muzyki soul, występy Hunta zmalały, a on sam zaczął występować w kabaretach, przeprowadzając się w 1986 roku do Amsterdamu i podróżując po świecie. W 1996 roku Hunt otrzymał pierwsze z wyróżnień w postaci nagrody Rhythm and Blues Foundation Lifetime Achievement Award za wkład zespołu Flamingos w muzykę. W 1997 roku Hunt przeniósł się do Wielkiej Brytanii i zaangażował się w odrodzoną scenę northern  soulu. W późniejszych latach, zajmując się pisaniem piosenek, Hunt napisał autobiografię „Only Human, My Soulful Life” z Janem Warburtonem, która ukazała się w grudniu 2008 roku. Hunt rozpoczął nowy koncert jako Tommy Hunt & the New Flamingos z członkami hiszpańskiej grupy wokalnej Velvet Candles. Koncert ten odbył się 3 czerwca 2011 roku podczas festiwalu Screamin' Summer Festival w Barcelonie w Hiszpanii. W tym samym czasie Tommy dołączył do Johna Valero & The Black Beltones, a później do The Twisted Wheels, którzy byli jego zespołem towarzyszącym podczas kilku koncertów w Hiszpanii. Tommy napisał wszystkie teksty do ich pierwszego albumu, wydanego w 2024 roku. 

 Hunt zmarł 12 lutego 2025 roku w wieku 91 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Human/The Parade Of Broken Hearts	Tommy Hunt	09.1961	-	48[10]	Scepter 1219	[written by Luther Dixon][produced by Jerry Leiber,Mike Stoller][5[11].R&B; Chart]
The Door Is Open/I'm Wondering	Tommy Hunt	01.1962	-	92[1]	Scepter 1226	[written by Helen Miller, Freddie Scott][produced by A Ludix Production ]
I Am A Witness/I'm With You	Tommy Hunt	11.1963	-	71[5]	Scepter 1261	[written by Ed Townsend][produced by Ed Townsend][3[8].R&B; Chart]
I Just Don't Know What To Do With Myself/Didn't I Tell You	Tommy Hunt	08.1964	-	119[2]	Scepter 1236	[written by Burt Bacharach,Hal David][produced by Jerry Leiber,Mike Stoller]
The Biggest Man/Never Love A Robin	Tommy Hunt	01.1967	-	124[4]	Dynamo 101	[written by Luther Dixon, Kitty Noble][produced by Luther Dixon][29[4].R&B; Chart]
Crackin' Up/Get Out	Tommy Hunt	10.1975	39[5]	-	Spark SRL 1132 [UK]	[written by Roy Hamilton][produced by Barry Kingston]
Loving On The Losing Side/Sunshine Girl	Tommy Hunt	08.1976	28[9]	-	Spark SRL 1146 [UK]	[written by Edward Adamberry,Tony Craig][produced by Barry Kingston]
One Fine Morning/Sign On The Dotted Line/Loving You Is	Tommy Hunt	12.1976	44[3]	-	Spark SRL 1148 [UK]	[written by Edward Adamberry,Tony Craig][produced by Barry Kingston]