amerykańskim muzykiem, kompozytorem, aranżerem i liderem zespołu.
Billy May dorastał w Lawrensville w Pensylwanii, jako syn dekarza. Jako nastolatek grał na tubie w szkolnej orkiestrze, po tym jak lekarz rodzinny zalecił mu ten instrument, aby pomóc mu w walce z astmą. May nauczył się również grać na puzonie i trąbce. On i jego przyjaciele z dzieciństwa, Billy Strayhorn i Erroll Garner, od najmłodszych lat zajmowali się aranżacjami. Po ukończeniu szkoły średniej May grał w różnych lokalnych orkiestrach. Przełom w karierze Maya nastąpił w 1938 roku, kiedy Charlie Barnet zatrudnił go jako trębacza do swojej orkiestry. Popularny utwór przewodni Barneta, „Cherokee”, był aranżacją Maya. Prawie dwa lata później dołączył do big bandu Glenna Millera jako pierwszy trębacz, aranżując takie hity jak „Take the 'A' Train” i „Serenade in Blue”. Kiedy Miller i jego orkiestra zostali powołani do wojska w 1942 roku, a May nie zdał testu sprawnościowego, dołączył do Orkiestry Radiowej NBC i współpracował z liderami zespołów, takimi jak Les Brown, Woody Herman i Alvino Rey.
Od lat 50-tych XX wieku May współpracował głównie z wytwórnią Capitol Records jako aranżer w studiu nagraniowym z szerokim gronem znanych wokalistów i instrumentalistów, w tym przede wszystkim z Peggy Lee, ale także z Bingiem Crosbym, Natem Kingiem Cole'em, Ellą Fitzgerald, Sammym Davisem Jr., George'em Shearingiem, Louisem Armstrongiem, Anitą O'Day, Bobbym Darinem i Rosemary Clooney. Jednym z najdłuższych partnerstw muzycznych Maya była współpraca z Frankiem Sinatrą, którego poznał już w 1939 roku i do którego audycji radiowych w latach 40-tych sporadycznie współtworzył aranżacje.
W latach 1957–1979 Sinatra nagrał siedem albumów dla wytwórni Capitol i Reprise, w tym „Come Fly With Me” (1957), nagrodzony Grammy „Come Dance With Me” (1958), „Come Swing With Me” (1961) i „Trilogy: The Past” (1979). Z instrumentalnym motywem przewodnim filmu Elmera Bernsteina z 1956 roku o Sinatrze *Człowiek ze złotym ramieniem*, Sinatra wszedł na międzynarodowe listy przebojów w tym samym roku, docierając nawet do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii. Ostatnie nagranie Sinatry dla Reprise (1988) również było aranżacją Billy'ego Maya. Ponadto, od 1951 roku May nagrywał pod własnym nazwiskiem, a przez pewien czas miał własną orkiestrę, którą w 1954 roku sprzedał swojemu koledze Rayowi Anthony'emu.
Współpracując z takimi muzykami jak Conrad Gozzo, Manny Klein, Barney Kessel, Si Zentner i Alvin Stoller, osiągnął swój jedyny przebój w Top 30, nagrywając dla Capitol Records „Charmaine” pod koniec 1951 roku. May zdobył nagrodę Grammy w 1958 roku za swój instrumentalny album *Billy May's Big Fat Brass*. Później pracował nad obszerną serią albumów z nowymi nagraniami znanych klasyków swingu. Komponował również piosenki przewodnie do różnych seriali telewizyjnych i ścieżek dźwiękowych do wielu filmów, w tym filmów animowanych, takich jak „Kaczor Daffy” i „The Jaywalker”. Znakiem rozpoznawczym Billy'ego Maya jako aranżera była jego eksperymentalna wszechstronność i muzyczny humor, cechy te przejawiały się na przykład w często nieoczekiwanych i ciągłych zmianach rytmu, dynamiki i tempa, wykorzystaniu wielu egzotycznych instrumentów perkusyjnych oraz charakterystycznych „slurpujących” partiach saksofonu.
Współpracował z komikiem Stanem Frebergiem przy musicalowej satyrze *The History of the United States* (Vol 1, 1961; Vol 2, 1996). May zawsze uważał lidera zespołu Jimmy'ego Lunceforda za swój największy wzór do naśladowania, który wywarł głęboki wpływ na jego własny styl muzyczny. Swój album z 1957 roku *Jimmy Lunceford in Hi-Fi* zadedykował Luncefordowi. Frank Sinatra mawiał, że nagrywanie z Billym Mayem było jak „wylanie ci w twarz wiadra zimnej wody”. Na początku 1997 roku, po ostatniej trasie koncertowej po Europie, May w dużej mierze wycofał się z kariery, ale nadal okazjonalnie pracował nad projektami studyjnymi, między innymi dla wschodzących artystów, takich jak wokalista Michael Bublé. Ostatni wywiad udzielił jesienią 2003 roku w dużym programie telewizyjnym o Peggy Lee. Kilka tygodni później zmarł z powodu niewydolności serca.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Charmaine/When I Take My Sugar To Tea | Billy May And His Orchestra | 02.1952 | - | 17[2] | Capitol 1919 | [written by Lew Pollack, Erno Rapee] |
| Walkin' my baby back home | Billy May And His Orchestra | 07.1952 | - | 8[12] | Capitol 2130 | - |
| Can't I | Billy May And His Orchestra | 04.1953 | - | 16[3] | Capitol 2389 | - |
| Lover come back to me! | Billy May And His Orchestra | 11.1953 | - | 16[3] | Capitol 2610 | [written by Oscar Hammerstein II,Sigmund Romberg] |
| Main Title (From The Film "The Man With The Golden Arm") | Billy May And His Orchestra | 03.1956 | - | 49[14] | Capitol 3372 | [written by Elmer Bernstein,Sylvia Fine] |
Kompozycje Billy May'a na listach przebojów
[with Warren Foster, Alan Livingston ]
01/1951 I Taut I Taw a Puddy Tat Mel Blanc 9.US
[solo]
10/1962 Naked City Theme Nelson Riddle 130.US
09/1966 Green Hornet Theme The Ventures 116.US
09/1966 Green Hornet Theme Al Hirt 126.US
12/2001 Theme from The Green Hornet Ren & Stimpy 150.UK
