Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pensylwania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pensylwania. Pokaż wszystkie posty

piątek, 23 stycznia 2026

Gregg Diamond Bionic Boogie

Gregory Oliver Diamond (ur. 4 maja 1949r - zm. 14 marca 1999)
był amerykańskim pianistą, perkusistą, autorem tekstów i producentem, który działał na scenie jazzowej i disco lat 70-tych XX wieku. 
 
 Diamond grał na perkusji w zespole The Creatures, zespole akompaniującym Jobriathowi. Napisał utwór „Hot Butterfly”, wydany w 1978 roku pod nazwą Bionic Boogie, jedną z nazw jego zespołu. Luther Vandross był głównym wokalistą. Utwór został później coverowany przez Davida Lasleya, The Sweet Inspirations i Chakę Khan. Inne jego popularne utwory to „Risky Changes” i „Dance Little Dreamer” (oba wydane przez Bionic Boogie w 1977 roku), „Cream (Always Rises to the Top)” (wydany przez Bionic Boogie w 1978 roku), „Starcruisin'” (1978), „Fancy Dancer” (1978) oraz „Tiger, Tiger (Feel Good For a While)” (1979). 
 
 „Dance Little Dreamer” osiągnął 1. miejsce na liście przebojów Hot Dance Club Play magazynu Billboard w 1978 roku. „Cream (Always Rises to the Top)” osiągnął 61. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w styczniu 1979 roku. Współpraca Diamonda z Vandrossem wynikała z sukcesu albumu Davida Bowiego „Young Americans”, na którym wystąpili Vandross i brat Diamonda, Godfrey (jego inżynier dźwięku). Diamond napisał i wyprodukował album dla artysty nagrywającego dla TK Records, George'a McCrae, a jego hitem klubowym był utwór „Love in Motion”. 
 
 Jego największym sukcesem komercyjnym było stworzenie i wyprodukowanie singla „More, More, More” nagranego przez Andrea True Connection w 1975 roku. Diamond został pośmiertnie uznany za autora piosenek za hit Lena z 1999 roku „Steal My Sunshine”, w którym wykorzystano sampel z utworu „More, More, More”. 
 
Diamond zmarł 14 marca 1999 roku w wieku 49 lat z powodu krwotoku wewnętrznego.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Dance Little Dreamer / Risky ChangesBionic Boogie12.1977--Polydor 14 471[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond][1[3][24].Hot Disko/Dance;Polydor 6123 LP]
Star Cruiser/This Side Of MidnightGregg Diamond09.1978--Marlin 3329[written by Gregg Diamond][produced by Gregg Diamond, Godfrey Diamond][57[9].R&B; Chart][7[13].Hot Disko/Dance ;Marlin 82 549 LP]
Hot Butterfly/ParadiseGregg Diamond Bionic Boogie Featuring Luther Vandross11.1978--Polydor 14525[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond, Godfrey Diamond][8[16].Hot Disko/Dance;Polydor 6162 LP][77[
DangerGregg Diamond 09.1979-- T.K. Disco 408[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond][21[16].Hot Disko/Dance;T.K. Disco 408 12"]
Tiger Tiger / Crazy Lady LuckGregg Diamond Bionic Boogie01.1980--Polydor 14525[written by G. Diamond][produced by Gregg Diamond][33[15].Hot Disko/Dance;Polydor 122 12"]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Bell and James

Bell and James to amerykański zespół soulowy z Filadelfii w Pensylwanii,
założony przez LeRoya Bella (perkusja, gitara) i Caseya Jamesa (gitara, bas, instrumenty klawiszowe). 

 Zarówno LeRoy Bell, jak i Casey James grali w Special Blend, zanim zaczęli wspólnie pisać piosenki. Wujek Bella, Thom Bell, załatwił im kontrakt z wytwórnią Gamble & Huff jako autorami tekstów dla Philadelphia International Records. Komponowali utwory dla Eltona Johna, MFSB, The O'Jays, Gladys Knight & the Pips, Fredy Payne, Phyllis Hyman, The Three Degrees i innych, zanim A&M Records zwróciło na nich uwagę i podpisało z nimi kontrakt na pełny album w 1978 roku.

 Potem ukazały się trzy albumy i kilka przebojowych singli, w tym „Livin' It Up (Friday Night)”, który w 1979 roku zajął 7. miejsce na liście Billboard R&B Singles i 15. miejsce na liście Billboard Hot 100. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych, a ten sam utwór dotarł do 59. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Livin' It Up (Friday Night)/Don't Let The Man Get YouBell and James01.1979-15[16]A&M 2069[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James][7[24].R&B; Chart]
You Never Know What You've Got/Just Can't Get Enough (Of Your Love)Bell and James05.1979-103[4]A&M 2137[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James][54[8].R&B; Chart]
Shakedown/Nobody Knows ItBell and James10.1979--A&M 2185[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James,Thom Bell][65[5].R&B; Chart]
Only Make Believe/StayBell and James12.1979--A&M 2204[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James,Thom Bell][50[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Bell and JamesBell and James02.1979-31[19]A&M 4728[produced by Leroy Bell & Casey James]
Only Make BelieveBell and James11.1979-125[4]A&M 4784[produced by Leroy Bell & Casey James]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

sobota, 17 stycznia 2026

The Roots

 The Roots to amerykański zespół hiphopowy założony w 1987 roku w Filadelfii przez wokalistę
Tariqa „Black Thought” Trottera i perkusistę Ahmira „Questlove” Thompsona. The Roots występują jako zespół domowy w programie NBC „The Tonight Show Starring Jimmy Fallon”, a w latach 2009–2014 pełnili tę samą funkcję w programie „Late Night with Jimmy Fallon”. Stałymi członkami The Roots w programie „The Tonight Show” są: Captain Kirk Douglas (gitara), Mark Kelley (gitara basowa), James Poyser (instrumenty klawiszowe), Ian Hendrickson-Smith (saksofon), Damon „Tuba Gooding Jr.” Bryson (sousaphone), Stro Elliot (instrumenty klawiszowe i perkusja), Dave Guy (trąbka), Kamal Gray (instrumenty klawiszowe) i Raymond Angry (instrumenty klawiszowe). 

 The Roots znani są z jazzowego i eklektycznego podejścia do hip-hopu, wykorzystującego żywe instrumenty muzyczne, a twórczość grupy niezmiennie spotyka się z uznaniem krytyków. ThoughtCo umieścił zespół na 7. miejscu na liście 25 najlepszych zespołów hip-hopowych wszech czasów, nazywając ich „pierwszym pełnoprawnym zespołem hip-hopowym”. Poza muzyką, kilku członków The Roots angażuje się w projekty poboczne, w tym produkcję płyt, aktorstwo oraz regularne występy gościnne na albumach i koncertach innych muzyków.

Wielokrotnie nagradzany amerykański zespół hip-hopowy. Styl grupy, oprócz hip-hopu, silnie związany jest z muzyką jazzową i rockową.

Wśród artystów pojawiających się gościnnie na albumach grupy są m.in. Steve Coleman, Cassandra Wilson, Bahamadia, Raphael Saadiq, Common, D’Angelo, Q-Tip, DJ Jazzy Jeff, Mos Def, Erykah Badu, Nelly Furtado, Talib Kweli, Alicia Keys, Jill Scott, Wale, Monsters of Folk, Fatboy Slim, Joanna Newsom, John Legend, Sufjan Stevens oraz Big K.R.I.T.

Członkowie The Roots współpracowali z organizacją PETA, walczącej o prawa zwierząt i promującej wegetariański styl życia, w ramach jej kampanii Stop the Violence  (Stop Przemocy).

Zespół założyli Black Thought i Questlove, którzy poznali się jeszcze w czasach szkolnych. Wczesne nazwy grupy to Radio Active, Black to the Future oraz Square Roots. Na początku swojej działalności występowali na ulicach Filadelfii. Wkrótce do grupy dołączył kontrabasista Josh Abrams oraz raper Kenyatta „Crumbs” Warren. Poznani w czasie występów Richarda Nicholsa (do dzisiaj menadżer oraz producent wykonawczy zespołu) oraz Joe „AJ Shine” Simmons umożliwili grupie nagranie pierwszych utworów: „Pass the Popcorn”, „Anti-Circle” i „Popcorn Revisited”. Wkrótce potem na miejsce Abramsa, a także Warrena do grupy dołączyli Leonard „Hub” Hubbard i Malik B. oraz klawiszowiec Scott Storch. Dzięki znajomości Malika z jazzmanem Jamaaladeenem Tacumą, The Roots (już pod tą nazwą) wyjechali do Niemiec na festiwal jazzowy w Moers. Wcześniej nagrali niezależny album Organix, aby móc sprzedawać jego kopie podczas trasy.


Po powrocie z Niemiec The Roots zaczęli się starać o umowę z wytwórnią płytową. Po odrzuceniu przez wytwórnie muzyczną Def Jam, grupa ostatecznie podpisała umowę z Geffen Records. W międzyczasie ich minialbum From the Ground Up został wydany w Europie przez znanego DJ-a Gilles’a Petersona i jego wydawnictwo Talking Loud.

Przed nagranym bez sampli, na żywo w studio, albumie Do You Want More?!!!??! do grupy dołączyli Kamal Gray (zastąpił osobę Storcha, który poświęcił się karierze producenckiej) oraz beatboxer Rahzel, odkryty przez Richarda Nicholsa w nowojorskiej Lyricist Lounge. The Roots wystąpili potem m.in. na festiwalach Lollapalooza oraz Montreux. Podobnie jak następny album grupy, Illadelph Halflife, Do You Want More?!!!??! został dobrze przyjęty przez krytyków, ale nie odniósł znaczącego sukcesu komercyjnego. W intro do późniejszego albumu Rising Down zostało wykorzystane nagranie rozmowy telefonicznej z 1995 roku, podczas której przerażony Black Thought opowiada Questlove’owi, że w jakiejś dyskotece ludzie przestali tańczyć, kiedy DJ puścił ich „Distortion to Static”.

Wydany w 1996 r., album Illadelph Halflife był brzmieniem bliższy mainstreamowi, ale w dużej mierze podzielił los poprzednika. Oba albumy zostały sprzedane tylko w ilości ok. 300 000 sztuk. Przed jego nagraniem do The Roots dołączył drugi beatboxer, Scratch.

Satyryczny utwór „What They Do”, obnażający stereotypowe motywy klipów hip-hopowych, wywołał negatywną reakcję ze strony rapera Notorious B.I.G.-a, który do tego momentu promował The Roots we własnym środowisku. Zanim Questlove i Richard Nichols zdążyli opublikować w magazynie The Source odpowiedź na zarzuty Biggie’ego, ten został zamordowany.

Po wydaniu Illadelph Halflife kontrakt The Roots został przeniesiony z Geffen do należącej do tej wytwórni MCA. Tam został wydany Things Fall Apart, pierwszy album grupy, który odniósł komercyjny sukces (w połowie 2013 roku osiągnął status platynowej płyty). Jego tytuł został zapożyczony od afrykańskiego autora Chinua Achebe. Things... zostało wydane w tym samym dniu co produkcja The Slim Shady LP, rapera Eminema.

Utwór „You Got Me”, napisany przez The Roots wspólnie z Jill Scott, aczkolwiek pod naciskiem MCA nagrany z Eryką Badu (na koncertach partie wokalne śpiewa najczęściej Scott), został nagrodzony jako najlepszy utwór wykonany przez duo lub grupę w ramach rozdania nagród Grammy w 2000 roku.

3 lata po Things Fall Apart, The Roots wydali bardzo eklektyczny album zatytułowany Phrenology, który odniósł sukces podobny do poprzednika (ok. 800 tys. sprzedanych egzemplarzy; 2013 r.). Był jedyny album grupy nagrany z Benem Kenneyem, późniejszym gitarzystą Incubus, i jednocześnie pierwszy album po odejściu Malika B., który miał w tym czasie problemy narkotykowe (poświęcony mu został 10-minutowy psychodeliczny utwór „Water”). Singlami do Phrenology zostały adaptacja piosenki Cody’ego ChesnuTTa, „Seed (2.0)”, oraz „Break You Off”. Część materiału pochodzi z niedokończonego debiutu solowego Black Thoughta (Masterpiece Theatre). Album został opublikowany tuż przed rozpadem MCA.

Po rozpadzie MCA kontrakt The Roots ponownie został przeniesiony wewnątrz Geffen, tym razem do Interscope. Kolejny album grupy, The Tipping Point (tytuł książki Malcolma Gladwella), powstał pod dużym wpływem szefa Interscope, Jimmy’ego Iovine’a, oraz związanego z tym wydawnictwem Scotta Storcha. W zamierzeniu miał być bliższy reprezentowanemu przez Interscope mainstreamowi i odnieść podobny sukces, miał jednak słabe recenzje i niską sprzedaż. Powszechnie uchodzi za najsłabszy obok amatorskiego Organix album w dorobku The Roots. Po jego opublikowaniu grupa opuściła Geffen i związała się z Def Jam.

W 2005 roku The Roots planowali nagranie nowej płyty w Nowym Orleanie, wspólnie z tamtejszym To Be Continued Brass Band. Z powodu zniszczenia miasta przez huragan Katrina plany te nie zostały zrealizowane.

Na początku 2006 roku grupa podpisała kontrakt z Def Jam Recordings. Pod wpływem ówczesnego szefa Def Jam, Jay-Z, zespół zdecydował się na nagranie albumu bez względu na trendy i perspektywy komercyjnego sukcesu. Tematem przewodnim Game Theory były ówczesne wojny gangów w Filadelfii, rodzinnym mieście członków grupy. Dodatkowo płyta była formą trybutu dla zmarłego na początku 2006 roku J Dilli. Oba aspekty wpłynęły na mroczną atmosferę wydawnictwa.

W 2008 roku ukazał się album Rising Down, zainspirowany postrzeganą jako rasistowska kampanią przeciwko ówczesnemu kandydatowi na prezydenta Stanów Zjednoczonych Barackowi Obamie. Na okładce płyty znajduje się pochodzący z 1896 roku rasistowski plakat ostrzegający białych przed „rządami Murzynów”. Wśród innych tematów poruszanych na dobrze przyjętym przez krytyków Rising Down są m.in. mass media, kryzys gospodarczy, globalne ocieplenie, narkotyki. Ze względu na spójność materiału popowy singiel „Birthday Girl” został usunięty z amerykańskiej wersji albumu.

W 2009 roku The Roots zostali house bandem w Late Night with Jimmy Fallon stacji NBC. W ramach tej współpracy powstała część kolejnego albumu grupy, How I Got Over. Płyta została wydana w 2010 roku. Tego samego roku opublikowany został album Wake Up!, pierwszy z serii wspólnych projektów zrealizowanych przez The Roots z solowymi artystami. Zainspirowane zmianami w społeczeństwie amerykańskim oraz wyborem Baracka Obamy na prezydenta USA wydawnictwo powstało jako współpraca The Roots z wokalistą neo soulowym Johnem Legendem. Następne wspólne projekty tego typu to Betty Wright: The Movie z piosenkarką soulową Betty Wright (2011) oraz Wise Up Ghost z Elvisem Costello (2013).

W 2011 roku ukazał się konceptualny album undun[4], będący opowiedzianą „od tyłu” fikcyjną historią młodego czarnoskórego mężczyzny, Redforda Stevensa. W poszukiwaniu lepszego życia protagonista płyty wiąże się ze światkiem przestępczym i zostaje zastrzelony.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Distortion to StaticThe Roots10.1994--DGC 19 272[written by The Roots][produced by Richard Nichols,A.J. Shine][96[1].R&B; Chart]
ProceedThe Roots02.1995-123[1]DGC 19 380[written by The Roots][produced by Richard Nichols,A.J. Shine][79[7].R&B; Chart]
ClonesThe Roots featuring Dice Raw & M.A.R.S.07.1996-105[7]DGC 19 402[written by Tariq Trotter, Smart Abdul-Basit, Karl Jenkins, Phillip Blenman & Kelo Williams][produced by The Grand Negaz][62[13].R&B; Chart]
What They DoThe Roots featuring Raphael Saadiq01.1997-34[15]DGC 19 407[written by Brown,Raphael Saadiq,Ahmir Thompson,Leonard Hubbard,Tariq Trotter,Jimmy Grey][produced by The Grand Negaz][21[20].R&B; Chart]
Adrenaline!The Roots featuring Dice Raw & Beanie Sigel12.1998--MCA 55 514[written by Scott Storch,Tarik Trotter,Ahmir Thompson M. Abdul-Basit,C. Jenkins,D. Segal][produced by Scott Storch,The Grand Wizzards][73[3].R&B; Chart]
You Got MeThe Roots featuring Erykah Badu and Eve02.1999-39[14]MCA 55539[silver-UK][written by Ahmir Thompson,Tariq Trotter,Kamal Gray,Rahzel Brown,Karl Jenkins,Kyle Jones,Leonard Hubbard,Scott Storch,Jill Scott][produced by The Grand Wizzards ,Scott Storch][11[20].R&B; Chart]
What You WantThe Roots featuring Jaguar Wright10.1999--Columbia 79 288[written by Ahmir "?uestlove" Thompson, Jaguar Wright, Mike Lowe, Scott Storch & Tariq Trotter][82[8].R&B; Chart]
Break You OffThe Roots featuring Musiq Soulchild04.200259[2]99[1]MCA 113 971[written by Tariq Trotter, Ahmir Thompson, Leonard Hubbard, James Gray, Kyle Jones, Ben Kenney, Karl Jenkins, Taalib Johnson & Jill Scott][produced by The Grand Wizzards][55[20].R&B; Chart]
The Seed (2.0)The Roots featuring Cody ChesnuTT04.200333[2]-MCA MCSTD 40316[written by Tarik Trotter,Cody Chesnutt][produced by The Grand Wizzards]
Don't Say Nuthin'The Roots01.200597[1]-Geffen 9862844[written by Scott Storch,Tarik Trotter][produced by Scott Storch][66[20].R&B Chart]
I Don't CareThe Roots featuring Dom10.200492[1]-Geffen MCSTD 40386 [UK][written by Tarik Trotter,Waalker,Jenkins,Anthony Tidd,Ahmir Thompson,Leonard Hubbard,Captain Kirk Douglas,Kamiah Gray][produced by Anthony Tidd,Richard Nichols, Frank Walker]
Wake Up EverybodyJohn Legend & The Roots feat. Common & Melanie Fiona08.2010179-MCA 113 971[written by Victor Carstarphen ,Gene McFadden, John Whitehead][produced by The Roots][53[10].R&B; Chart]
ShineJohn Legend & The Roots09.2010--Columbia[written by John Stephens][produced by James Poyser,John Legend,Ahmir "?uestlove" Thompson][64[13].R&B; Chart]
Let It Be Jennifer Hudson Featuring The Roots 02.201097[1]-MTV Networks MIUCT 5628[written by John Lennon,Paul McCartney]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Do You Want More?!!!??!The Roots02.1995-104[10]DGC 24 708[gold-US][produced by A.J. Shine,Black Thought,Kelo,Questlove,Rachel Graham,Rahzel,Sista Urban,The Grand Negaz]
Illadelph HalflifeThe Roots10.1996-21[16]DGC 24 972[produced by Black Thought,Chaos,Kelo,L.A. Jay,Q-Tip (The Ummah),Questlove,Rahzel,Raphael Saadiq,Scott Storch,Scratch,Slimkid3,The Grand Negaz]
Things Fall ApartThe Roots03.199984[1]4[18]MCA 11 948[platinum-US][silver-UK][produced by A.J. Shine,Black Thought,Kelo,Questlove,Rachel Graham,Rahzel,Sista Urban,The Grand Negaz]
The Roots Come AliveThe Roots11.1999-50[3]MCA 11 2059-
PhrenologyThe Roots12.2002112[9]28[38]MCA 11 2996[gold-US][silver-UK][produced by Cody Chesnutt,DJ Scratch,Kamal Gray,Kamiah Gray,Karreem Riggins,Kelo Saunders,Omar the Scholar,Questlove,Scott Storch,Tahir Jamal,The Grand Wizzards,Zoukhan Bey]
The Tipping PointThe Roots07.200471[1]4[13]Geffen 002 573[produced by Anthony Tidd,Frank "Knuckles" Walker,Melvin "Chaos" Lewis,Questlove,Robert "LB" Dorsey,Richard Nichols,Scott Storch,Tahir Jamal,the Grand Wizzards,Zoukan]
Home Grown! The Beginners Guide to Understanding The Roots, Vol. 1The Roots12.2005-161[1]Geffen 005 673[produced by Grand Negaz, The Grand Wizzards]
Home Grown! The Beginners Guide to Understanding The Roots, Vol. 2The Roots12.2005-187[1]Geffen 005 672-
Game TheoryThe Roots09.200676[1]9[7]Def Jam 1706204 [UK][produced by The Roots,Adam Blackstone,Ahmir "Questlove" Thompson,Brook D'Leau,Darryl Robinson,J Dilla,John McGlinchey,Kamal Gray,Kevin Hanson,Khari Mateen,Omar Edwards,Owen Biddle,Pedro Martinez,Richard Nichols,Tahir Jamal,the Randy Watson Experience]
Rising DownThe Roots05.200895[1]6[9]Def Jam 1768292 [UK][produced by L.A. Reid ,Richard Nichols,the Roots,Black Thought,James Poyser,Khari Mateen,Pedro Martinez,Questlove,Radji Mateen,Ritz Reynolds,Shane Clark,Tahir Jamal]
How I Got OverThe Roots07.2010111[1]6[15]Def Jam 0013086[produced by The Roots,Ahmir Thompson,Alectrick.Kom,Jeremy Grenhart,Karl Jenkins,Pedro Martinez,Ray Angry,Richard Nichols,Rick Friedrich,Thomas Pentz]
How I Got OverThe Roots07.2010111[1]6[15]Def Jam 0013086[produced by The Roots,Ahmir Thompson,Alectrick.Kom,Jeremy Grenhart,Karl Jenkins,Pedro Martinez,Ray Angry,Richard Nichols,Rick Friedrich,Thomas Pentz]
Wake Up!John Legend & The Roots10.201026[2]8[14]Good Music 88697772492 [UK][produced by John Legend, The Roots]
Betty Wright: The MovieThe Roots12.2011-197[1]S-Curve 0731519012[produced by Ahmir "Questlove" Thompson,Betty Wright,Angelo Morris]
UndunThe Roots12.2011-17[8]Def Jam 0016282[produced by Ahmir "Questlove" Thompson,Ray Angry,Brent "Ritz" Reynolds,D.D. Jackson,Hot Sugar,James Poyser,Khari Mateen,Richard Nichols,Rick Friedrich,Sean C & LV,Sufjan Stevens]
Wise Up GhostElvis Costello And The Roots10.201328[2]16[4]Blue Note 3744054 [UK][produced by Elvis Costello,Questlove,Steven Mandel]
...And Then You Shoot Your CousinThe Roots06.201411111[3]Def Jam 0020754[produced by Black Thought,D.D. Jackson,Damion Ward,Joseph Simmons,Karl Jenkins,Mike Jerz,Richard Nichols,Ray Angry,Trapzillas,Questlove,The Wurxs]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 8 stycznia 2026

Tommy Hunt

 Charles James Hunt (ur. 18 czerwca 1933r - zm. 12 lutego 2025r) był amerykańskim wokalistą
soulowym i northern soul, a w 2001 roku członkiem Rock and Roll Hall of Fame, członkiem słynnego zespołu R&B The Flamingos. 

 Urodzony 18 czerwca 1933 roku jako syn Georgianny Derico, Hunt rozpoczął życie w Pittsburghu w Pensylwanii, gdzie szkolni przyjaciele nadali mu przezwisko Tommy, które towarzyszyło mu przez całe życie. Chociaż muzyka zdominowała jego młodzieńcze lata, ponieważ spędził je ćwicząc i biorąc udział w licznych programach talent show, został wysłany do poprawczaka, będąc jeszcze uczniem szkoły podstawowej. Zwolniony z tej szkoły w wieku dziesięciu lat, wraz z matką przeniósł się następnie do Chicago. 

 Po służbie w Siłach Powietrznych Stanów Zjednoczonych, Hunt opuścił szeregi, aby być z umierającą matką. Odsiedział wyrok za dezercję, a po wyjściu na wolność wrócił do Chicago, gdzie założył zespół Five Echoes.Podczas występu w klubie nocnym nawiązał z nim kontakt Zeke Carey z Flamingos i został poproszony o zajęcie jego miejsca, ponieważ Carey został niedawno powołany do wojska. Hunt został w nim do powrotu Careya. W 1959 roku największym przebojem zespołu był utwór „I Only Have Eyes for You”. 

Hunt opuścił zespół w 1961 roku z powodu różnic muzycznych, ale w ciągu trzech dni nawiązał z nim kontakt Luther Dixon i wydał utwór „Parade of Broken Hearts”, który nie zyskał popularności w stacjach radiowych. W Nowym Jorku didżej Jocko Henderson zaprezentował utwór, ale przez pomyłkę zagrał stronę B. Wyemitowano wówczas utwór „Human”, największy hit Hunta w USA. Jego strona B z 1962 roku, „I Just Don't Know What to Do with Myself”, napisana przez Burta Bacharacha i Hala Davida, a wyprodukowana przez Leibera i Stollera, była pierwszym nagraniem tej piosenki, która później stała się wielkim hitem Dusty  Springfield , Dionne Warwick i innych. 

Hunt zaczął regularnie występować w nowojorskim klubie The Apollo, u boku takich artystów jak Jackie Wilson, Marvin Gaye, Ray Charles, Diana Ross and the Supremes, The Shirelles, Dionne Warwick, Chuck Berry, Bo Diddley oraz Sam and Dave. W 1969 roku powrócił do Niemiec, przemierzył Belgię i kanał La Manche, docierając do Wielkiej Brytanii. Po kilku występach w klubach teatralnych w całej Wielkiej Brytanii, Hunt zaśpiewał podczas drugiej rocznicy powstania Wigan Casino, co zaowocowało sukcesem na scenie northern soul. 

Hunt został zaproszony przez Russa Winstanleya i Mike'a Walkera z Casino i wydał kilka hitów w Spark Records.Pierwszym z nich był cover utworu śpiewanego wcześniej przez Roya Hamiltona, zatytułowany „Crackin' Up”. W październiku 1975 roku utwór osiągnął 39. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Po nim nastąpił kolejny sukces na liście przebojów: „Loving on the Losing Side” (28. miejsce w Wielkiej Brytanii w 1976 roku). W latach 1982/83 Hunt zdobył nagrodę dla Wokalisty Roku przyznawaną przez Club Mirror. Jego utwór „One Fine Morning” osiągnął 44. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w grudniu 1976 roku.

  Wraz ze schyłkiem muzyki soul, występy Hunta zmalały, a on sam zaczął występować w kabaretach, przeprowadzając się w 1986 roku do Amsterdamu i podróżując po świecie. W 1996 roku Hunt otrzymał pierwsze z wyróżnień w postaci nagrody Rhythm and Blues Foundation Lifetime Achievement Award za wkład zespołu Flamingos w muzykę. W 1997 roku Hunt przeniósł się do Wielkiej Brytanii i zaangażował się w odrodzoną scenę northern  soulu. W późniejszych latach, zajmując się pisaniem piosenek, Hunt napisał autobiografię „Only Human, My Soulful Life” z Janem Warburtonem, która ukazała się w grudniu 2008 roku. Hunt rozpoczął nowy koncert jako Tommy Hunt & the New Flamingos z członkami hiszpańskiej grupy wokalnej Velvet Candles. Koncert ten odbył się 3 czerwca 2011 roku podczas festiwalu Screamin' Summer Festival w Barcelonie w Hiszpanii. W tym samym czasie Tommy dołączył do Johna Valero & The Black Beltones, a później do The Twisted Wheels, którzy byli jego zespołem towarzyszącym podczas kilku koncertów w Hiszpanii. Tommy napisał wszystkie teksty do ich pierwszego albumu, wydanego w 2024 roku. 

 Hunt zmarł 12 lutego 2025 roku w wieku 91 lat.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Human/The Parade Of Broken HeartsTommy Hunt09.1961-48[10]Scepter 1219[written by Luther Dixon][produced by Jerry Leiber,Mike Stoller][5[11].R&B; Chart]
The Door Is Open/I'm WonderingTommy Hunt01.1962-92[1]Scepter 1226[written by Helen Miller, Freddie Scott][produced by A Ludix Production ]
I Am A Witness/I'm With YouTommy Hunt11.1963-71[5]Scepter 1261[written by Ed Townsend][produced by Ed Townsend][3[8].R&B; Chart]
I Just Don't Know What To Do With Myself/Didn't I Tell YouTommy Hunt08.1964-119[2]Scepter 1236[written by Burt Bacharach,Hal David][produced by Jerry Leiber,Mike Stoller]
The Biggest Man/Never Love A RobinTommy Hunt01.1967-124[4]Dynamo 101[written by Luther Dixon, Kitty Noble][produced by Luther Dixon][29[4].R&B; Chart]
Crackin' Up/Get OutTommy Hunt10.197539[5]-Spark SRL 1132 [UK][written by Roy Hamilton][produced by Barry Kingston]
Loving On The Losing Side/Sunshine GirlTommy Hunt08.197628[9]-Spark SRL 1146 [UK][written by Edward Adamberry,Tony Craig][produced by Barry Kingston]
One Fine Morning/Sign On The Dotted Line/Loving You IsTommy Hunt12.197644[3]-Spark SRL 1148 [UK][written by Edward Adamberry,Tony Craig][produced by Barry Kingston]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 26 grudnia 2025

Bunny Sigler

Walter „Bunny” Sigler (ur. 27 marca 1941r -zm.  6 października 2017r) był
amerykańskim wokalistą R&B, autorem tekstów piosenek, multiinstrumentalistą i producentem muzycznym, który intensywnie współpracował z zespołem Kenny'ego Gamble'a i Leona Huffa, odgrywając kluczową rolę w tworzeniu „brzmienia Philly” na początku lat 70-tych.
 
 Sigler urodził się 17 marca 1941 roku w Filadelfii  i w dzieciństwie jego rodzina nazywała go „Bunny”. Śpiewał w kościołach i dołączył do kilku lokalnych zespołów doo-wop, w tym do Opals, w których śpiewał z bratem Jamesem Siglerem, Ritchiem Romem i Jackiem Faithem. Pod koniec lat 50-tych zaczął występować w lokalnych klubach jako piosenkarz i pianista, a pierwsze nagrania dla wytwórni V-Tone Records nagrał w 1959 roku. Leon Huff polecił go wówczas producentom muzycznym Johnowi Medorze i Dave'owi White'owi z Cameo-Parkway Records. 
 
 Jego drugi singiel dla wytwórni Parkway, medley dwóch hitów Shirley & Lee, „Let the Good Times Roll & Feel So Good”, znalazł się na krajowych listach przebojów pop i R&B, osiągając 20. miejsce na liście R&B i 22. miejsce na liście przebojów pop w 1967 roku. Kolejny singiel, medley dwóch utworów doo-wop, „Lovey Dovey”/„You're So Fine”, również znalazł się na liście R&B w tym samym roku. Po upadku Cameo-Parkway, około 1970 roku Sigler rozpoczął pracę jako autor tekstów piosenek z Kennym Gamble'em i Leonem Huffem w Philadelphia International Records.  
 
We współpracy z pisarzem Philem Hurttem, Sigler napisał piosenki dla zespołu O'Jays, w tym „Sunshine” i „When the World Is at Peace”. Komponował również solo i z Gamble, a jego kompozycje zostały nagrane przez wielu artystów z Philadelphia International. Odkrył zespół Instant Funk i ponownie zaczął nagrywać jako wokalista. Swój pierwszy sukces na listach przebojów odniósł w 1973 roku, wydając remake hitu Bobby'ego Lewisa „Tossin' and Turnin'” (38. miejsce na liście R&B, 97. miejsce na liście pop), a w połowie lat 70-tych miał kilka kolejnych mniejszych hitów R&B z Philadelphia International, w tym własną wersję „Love Train” i „Keep Smilin'”.  
 
W połowie lat 70-tych wydał również kilka albumów, na których wspierali go muzycy z MFSB oraz Instant Funk.  Sigler kontynuował pracę jako autor tekstów i producent dla takich artystów jak Whispers, Ecstasy, Passion & Pain, Carl Carlton, Jackie Moore, Harold Melvin & the Blue Notes, The Roots, Billy Paul, Lou Rawls, Patti LaBelle, Stephanie Mills i Curtis Mayfield. Wystąpił również w programie „Soul Train”, gdzie zaśpiewał swój utwór „That's How Long I'll Be Loving You”, a także wydał album w duecie z Barbarą Mason.  
 
W 1977 roku przeniósł się do wytwórni Gold Mind, założonej przez muzyka MFSB Normana Harrisa, a dystrybuowanej przez Salsoul Records. Tam stworzył swój największy przebój R&B, osiągając 8. miejsce na początku 1978 roku z utworem „Let Me Party With You (Party, Party, Party)”. Kontynuował również współpracę z Instant Funk przy ich przełomowym hicie „I Got My Mind Made Up (You Can Get It Girl)” oraz z innymi artystami z Salsoul. W 1978 roku jego nagranie z Loleattą Holloway, „Only You”, osiągnęło 11. miejsce na krajowej liście przebojów R&B i 87. miejsce na liście przebojów pop.
 
  Od lat 80-tych Sigler kontynuował pisanie i produkcję dla takich muzyków, jak Patti LaBelle i Shirley Jones z zespołu Jones Girls. Zaśpiewał Psalm 23 podczas ceremonii wręczenia Złotego Medalu Kongresu lotnikom Tuskegee, 29 marca 2007 roku w Kapitolu Stanów Zjednoczonych.  Był również współautorem utworu „The Ruler's Back”, otwierającego album Jaya-Z „The Blueprint”. 
 
Sigler zmarł na zawał serca 6 października 2017 roku w Filadelfii w wieku 76 lat.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Let The Good Times Roll And Feel So Good/There's No Love Left (In This Old Heart Of Mine)Bunny Sigler06.1967-22[11]Parkway 153[written by L. Lee][produced by Leon Huff,David White,John Madara][20[7].R&B; Chart]
Lovey Dovey B - (You're So Fine)/Sunny SundayBunny Sigler10.1967-86[4]Parkway 6000[written by Memphis Edward Curtis, Ahmet Ertegun][produced by Leon Huff,John Madara]
Tossin' And Turnin'/Picture UsBunny Sigler02.1973-97[2]Philadelphia International 3523[written by R. Adams, M. Rene][produced by Gamble, Huff][38[6].R&B; Chart]
Love Train (Part One)/Love Train (Part Two)Bunny Sigler06.1974--Philadelphia International 3545[written by K. Gamble, L. Huff][produced by Bunny Sigler][28[9].R&B; Chart]
Keep Smilin'/Somebody FreeBunny Sigler11.1974--Philadelphia International 3554[written by B. Sigler, A. Felder][produced by Bunny Sigler][46[10].R&B; Chart]
My Music/Can't Believe That You Love MeBunny Sigler07.1976--Parkway 153[written by B. Sigler, L. Huff, J. Whitehead, G. McFadden, V. Carstarphen][produced by Bunny Sigler, Leon Huff][98[2].R&B; Chart]
Let Me Party With You (Part 1) (Party, Party, Party)/Let Me Party With You (Part 2) (Party, Party, Party)Bunny Sigler02.1978-43[11]Gold Mind 4008[written by B. Sigler, K. Miller, R. Earl, S. Miller][produced by Bunny Sigler][8[19].R&B; Chart]
Let The Good Times Roll And Feel So Good/There's No Love Left (In This Old Heart Of Mine)Bunny Sigler06.1967-22[11]Parkway 153[written by L. Lee][produced by Leon Huff,David White,John Madara][20[7].R&B; Chart]
I Got What You Need/It's Time To TwistBunny Sigler05.1978-22[11]Gold Mind 4010[written by B. Sigler, J. Sigler][produced by Bunny Sigler][42[11].R&B; Chart]
Only You/Good Good Feeling [Loleatta Holloway]Loleatta Holloway And Bunny Sigler11.1978-87[5]Gold Mind 4012[written by Bunny Sigler][produced by Bunny Sigler, Joe Cayre, Stan Cayre, Ken Cayre][11[15].R&B; Chart]
Don't Even Try (Give It Up)/I'm A FoolBunny Sigler12.1978--Gold Mind 4014[written by Gregory Herbert][produced by Bunny Sigler, Joe Cayre, Stan Cayre, Ken Cayre ][94[2].R&B; Chart]
By The Way You Dance (I Knew It Was You)/Glad To Be Your LoverBunny Sigler03.1979--Gold Mind 4018[written by L. Davis, D. Richardson, G. Bell][produced by Bunny Sigler][37[9].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Let Me Party with You Bunny Sigler02.1978-77[13]Gold Mind 7502[produced by Bundino Siggalucci, Bunny Sigler]
I've Always Wanted to Sing ... Not Just Write SongsBunny Sigler04.1979-119[9]Gold Mind 9503[produced by Bunny Sigler]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 19 grudnia 2025

Jay Livingston

 Jay Livingston urodził się jako Jacob Harold Levison w McDonald w Pensylwanii w Stanach
Zjednoczonych, w rodzinie żydowskiej. Miał starszą siostrę Verę i młodszego brata Alana W. Livingstona, który został dyrektorem w Capitol Records, a później w telewizji NBC. 

Livingston studiował grę na fortepianie u Harry'ego Archera w Pittsburghu w Pensylwanii. Studiował na Uniwersytecie Pensylwanii, gdzie założył zespół taneczny i poznał Evansa, kolegę z zespołu. Choć zaczęli pisać razem w 1937 roku, Livingston i Evans odnieśli sukces dopiero w 1946 roku, kiedy to rozpalili branżę wydawniczą utworem „To Each His Own”, który dotarł na pierwsze miejsce list przebojów Billboardu w wykonaniu trzech różnych artystów  i przez cztery tygodnie zajmował pierwsze pięć pozycji na liście „Most Played On the Air” (24 sierpnia 1946 roku, a następnie 7, 14 września i 5 października, pięć wersji utworu pojawiło się jednocześnie w pierwszej dziesiątce).  

„Buttons and Bows” (1947) był ich kolejnym wielomilionowym nakładem, z czterema utworami w pierwszej dziesiątce w 1948 roku, a także zdobył Oscara za najlepszą piosenkę. Zakończyli dekadę piosenką „Mona Lisa” z 1949 roku, która w 1950 roku była hitem na listach przebojów siedmiu popularnych artystów i dwóch artystów country, sprzedała się w nakładzie miliona egzemplarzy dla Nata Kinga Cole'a i zdobyła dla nich kolejnego Oscara za najlepszą piosenkę.

] Trzeciego Oscara otrzymali w 1956 roku za piosenkę „Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)”, wykorzystaną w filmie „Człowiek, który wiedział za dużo”. Napisali również piosenkę „Tammy” do filmu „Tammy i kawaler” z 1957 roku. Livingston i Evans napisali również popularne tematy przewodnie do programów telewizyjnych, takich jak „Bonanza” i „Mister Ed”, które śpiewał Livingston. W 1951 roku napisali również kolędę „Silver Bells” do filmu „The Lemon Drop Kid”, początkowo nazywając ją „Tinkle Bells”, ale zmienili ją na „Silver” ze względu na powszechne konotacje słowa „tinkle”, a także „Never Let Me Go” do filmu „The Scarlet Hour” z 1956 roku.  

Johnny Mathis śpiewał między innymi piosenkę Livingstona „All The Time”. Livingston zagrał samego siebie z Evansem w scenie sylwestrowej imprezy w filmie „Bulwar Zachodzącego Słońca” z 1950 roku, w którym wystąpiła jego przyszła szwagierka, Nancy Olson. 

Livingston zmarł w wieku 86 lat, 17 października 2001 roku w Los Angeles w Kalifornii i został pochowany na cmentarzu Westwood Memorial Park; na jego nagrobku widnieje napis „Que Será, Será”.

Kompozycje Jay'a Livingstona na listach przebojów


 

  
[with  Ray Evans]
04/1945 Stuff Like That There Betty Hutton  4.US
06/1946 To Each His Own Eddy Howard 1.US
07/1946 To Each His Own Tony Martin 4.US
08/1946 To Each His Own Freddy Martin and His Orchestra 1.US
08/1946 To Each His Own The Modernaires with Paula Kelly 3.US
08/1946 To Each His Own The Ink Spots 1.US
09/1948 Buttons and Bows Dinah Shore 1.US
10/1948 Buttons and Bows Gene Autry 17.US
10/1948 Buttons and Bows The Dinning Sisters 5.US
11/1948 Buttons and Bows Betty Garrett 8.US
1/1948  Buttons and Bows Betty Rhodes 9.US
11/1948 Buttons and Bows Evelyn Knight 14.US
06/1950 Mona Lisa Nat King Cole 1.US
07/1950 Mona Lisa Victor Young and His Orchestra and Chorus and Don Cherry 7.US
07/1950 Mona Lisa Art Lund 14.US
07/1950 Mona Lisa Charlie Spivak and His Orchestra 16.US
08/1950 Mona Lisa Harry James and His Orchestra 14.US
08/1950 Mona Lisa Dennis Day 25.US
09/1950 I'll Always Love You Dean Martin 11.US
09/1950 Mona Lisa Ralph Flanagan and His Orchestra 16.US
10/1952 The Ruby and the Pearl Nat King Cole 25.US
05/1954 Dime and a Dollar Guy Mitchell 8.UK
04/1956 Never Let Me Go Nat King Cole 79.US
06/1956 Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) Doris Day 2.US/1.UK
07/1957 Tammy The Ames Brothers 5.US
07/1957 Tammy Debbie Reynolds 1.US/2.UK
12/1957 Silver Bells Bing Crosby and Carol Richards 78.US
04/1958 All the Time Johnny Mathis 21.US
05/1958 Another Time, Another Place Patti Page 20.US
11/1958 Almost in Your Arms Johnny Nash 78.US
12/1958 As I Love You Shirley Bassey 1.UK
06/1959 Mona Lisa Carl Mann 25.US
07/1959 Mona Lisa Conway Twitty 29.US/5.UK
10/1960 To Each His Own The Platters 21.US
04/1961 Bonanza Al Caiola 19.US
04/1962 Buttons and Bows The Browns 104.US
09/1962 Bonanza! Johnny Cash 94.US
07/1963 Que Sera Sera (Whatever Will Be Will Be) The High Keys 47.US
03/1964 To Each His Own The Tymes 78.US
10/1966 Que Sera Sera Geno Washington & The Ram Jam Band 43.UK
11/1966 Wish Me a Rainbow The Gunter Kallmann Chorus 63.US
01/1968 To Each His Own Frankie Laine 82.US
07/1970 Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) Mary Hopkin 77.US
04/2002 Que Sera Sera Hermes House Band 53.UK
12/2023 Silver Bells Stephen Sanchez 107.US

 
[with Ray Evans,Victor Young]
11/1947 Golden Earrings Peggy Lee 2.US

 
[with Henry Mancini, Ray Evans]
11/1964 Dear Heart Jack Jones 30.US
11/1964 Dear Heart Andy Williams 24.US
12/1964 Dear Heart Henry Mancini 77.US
07/1966 In the Arms of Love Andy Williams 49.US/33.UK

 
[with  Max Steiner,Ray Evans]
02/1965 Angel Johnny Tillotson 51.UK

 
[with Ray Evans & Neal Hefti]
07/1965 Theme from Harlow (Lonely Girl) Bobby Vinton 61.US


 
[with Ray Evans, Percy Faith]
02/1966 Song from the Oscar Tony Bennett 104.US

 
[with  Dimitri Tiomkin, Ned Washington, Stan Jones, Raymond Evans]
06/1981 Cowpunk Medlum Splodgenessabounds 69.UK
 
[with   Jermaine Cole, Raymond Evans,Francis Hime]
05/2018 Photograph J. Cole 14.US
 



Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 9 grudnia 2025

Tangier

Tangier był amerykańskim zespołem hardrockowym z Filadelfii,
działającym w latach 1984–1992.Został założony w Filadelfii w Pensylwanii w Stanach Zjednoczonych przez autora tekstów i gitarzystę Douga Gordona. Dorastał w klubach z zespołami takimi jak Cinderella, który pomógł zespołowi, zapraszając Tangier jako support podczas ich drugiej dużej trasy koncertowej. Pierwszy, niezależny, debiutancki album Tangier, zatytułowany po prostu „Tangier”, nagrali Bill Mattson (wokal), Doug Gordon (gitara, autor tekstów), Rocco Mazzella (gitara, autor tekstów), Mike Kost (gitara basowa) i Mark Hopkins (perkusja).
 
  Po niewielkim sukcesie na lokalnym rynku Gordon postanowił rozwiązać Tangier i zacząć od nowa. Napisał nowy materiał i stworzył nową wersję Tangier, wykorzystując z poprzedniego składu jedynie Mattsona i Adama F. Ferraioli. Doug i Adam początkowo sami nagrali demo, a później dodali Billa i Tony'ego R. na basie. Adam odszedł, aby dołączyć do Britny Fox, której perkusista zginął w wypadku samochodowym, pozostawiając Douga, aby sprowadzić Jimmy'ego Drneca na perkusję.  
 
 Do zespołu dołączyli Garry Nutt, a także Gari Saint na gitarze i Jimmy Drnec na perkusji. Zespół nagrał dema i szukał menedżera, a także nawiązał współpracę z Larrym Mazerem. Zespół występował dla wielu wytwórni i ostatecznie podpisał kontrakt z Derekiem Schulmanem, który miał stanąć na czele odrodzonej i odnowionej wytwórni Atco Records. Doświadczony producent Andy Johns został wybrany do produkcji płyty Four Winds.Bobby Bender został zatrudniony na perkusji przed nagraniem płyty Four Winds. Zespół wyprodukował przeboje „On The Line” i „Southbound Train”. 
 
W przypadku ich drugiego albumu dla dużej wytwórni, Stranded, doszło do kolejnych zmian w składzie. Po rozstaniu z Mattsonem i Saintem, zespół zatrudnił wokalistę i gitarzystę Mike'a LeCompta. Album ten przyniósł przebój „Stranded” z udziałem Pameli Anderson w teledysku. Zespół rozpadł się w 1992 roku. 
 
Gordon, Lecompt i Nutt to jedyni byli członkowie, którzy nadal są aktywni w branży muzycznej. LeCompt ma własny zespół, który regularnie koncertuje w Filadelfii i okolicach. Basista Nutt współpracował z Arcade, Laidlaw, Davy Jonesem, Mike'iem Trampem, Cinderellą, Jean Beauvoir, Skinny Molly, Dave'em Hlubekiem i Mike'iem Estesem, a ostatnio koncertował z Chubby Checkerem. Gordon współprodukował, grał na sesjach i komponował z innymi artystami. Grał na gitarze na solowym albumie Mylesa Goodwina, współprodukował utwór „I Just Can't Stop Lovin You” na albumie Linear z 1992 roku „Caught in the Middle” oraz wyprodukował album zespołu Mojo „Not for Nothin'”. Ponadto był współproducentem albumu Bakers Pink (1993) i współautorem utworu „Babylon” na solowym albumie Toma Keifera „That The Way Life Goes” (2013).

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
On The Line/Sweet SurrenderTangier08.1989-67[7]Atco 99208[written by Doug Gordon][produced by Andy Johns, Doug Gordon]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Four WindsTangier07.1989-91[17]Atco 91 251[produced by Andy Johns]
StrandedTangier03.1991-187[5]Atco 91 603[produced by Duane Baron, John Purdell]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 30 listopada 2025

Terri Wells

Terri Wells to amerykańska piosenkarka soulowa.  Urodzona w Filadelfii w Pensylwanii  Wells
rozpoczęła karierę w 1975 roku jako wokalistka w filadelfijskim zespole City Limits, który nagrał jeden singiel i jeden album.Następnie została zatrudniona jako wokalistka sesyjna w wytwórni Philadelphia International Records.

  W 1983 roku producent Nick Martinelli zasugerował jej podpisanie kontraktu z wytwórnią Philly World jako artystka solowa, a jej debiutancki singiel „You Make It Heaven” stał się niewielkim przebojem w Wielkiej Brytanii. Kolejny singiel, cover utworu The Detroit Spinners „I'll Be Around”, dotarł do pierwszej dwudziestki listy przebojów w Wielkiej Brytanii, a piosenkarka wykonała go w programie Top of the Pops.

  Po tym sukcesie nagrała album „Just Like Dreamin'”, który jednak nie znalazł się na listach przebojów, a żaden z jej trzech kolejnych singli (których była współautorką) nie znalazł się na głównych listach przebojów. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
You Make It HeavenTerri Wells06.198353[4]-Philly World PWS 111[written by Gerard McMatton, Randy Handley, Kenny Lewis][produced by Nick Martinelli, Daryl Burgee]
I'll Be AroundTerri Wells05.198417[7]-London LON 48[written by Bell, Hart][produced by Nick Martinelli][81[3].R&B; Chart]
I'm Givin' All My LoveTerri Wells10.1984--Philly World 99716 [US][written by T. Wells, J. King, J. Williams][produced by Nick Martinelli][66[10].R&B; Chart]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 30 października 2025

Vogues

Tę amerykańską grupę wokalną założyli w Turtle Creek, niedaleko Pittsburga w Pensylwanii,
szkolni koledzy: Bill Burkette (pierwszy baryton), Don Miller (baryton), Hugh Geyer (pierwszy tenor) i Chuck Blasko (drugi tenor).
Zaczęli śpiewać w 1960 r. jako Val-Aires, ale po podpisaniu kontraktu z niewielką wytwórnią Co & Ce przyjęli nową nazwę.
W 1965 r. dwa single z ich repertuaru, "You're The One" i "Five 0'Clock", trafiły do Top 5 amerykańskiej listy przebojów. Ten drugi był przykładem majestatycznego popu rodem ze Wschodniego Wybrzeża, przypominającego najlepsze dokonania formacji Jay And The Americans i Four Seasons. Kwartet odnosił co prawda niewielkie sukcesy, ale dopiero gdy podpisał kontrakt z wytwórnią Reprise Records, udało im się zapisać na swoim koncie większy przebój.
"Turn Around, Look At Me" jako jedyny w historii zespołu singel sprzedał się w ilości miliona egzemplarzy. Nagrywając przebój Bobby'ego Helmsa z 1957 r., "My Special Angel" (trafił do Top 10), The Vogues skierowali się w stronę muzyki środka, czego zapowiedzią był już wydany wcześniej singel. Późniejszym propozycjom The Vogues brakowało początkowego entuzjazmu, jednak wysoki poziom wykonawczy zapewnił im trwałą popularność wśród dojrzałej publiczności.  

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
You're the One / Some WordsVogues09.1965-4[12]Co & Ce 229[written by Petula Clark/Tony Hatch][produced by Jack Hakim/Nick Cenci/Tony Moon ]
Five O'Clock World / Nothing to Offer YouVogues11.1965-4[14]Co & Ce 232[written by Allen Reynolds ][produced by Tony Moon ]
Magic Town / Humpty DumptyVogues02.1966-21[9]Co & Ce 234[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Nick Cenci/Jack Hakim/Barry Mann ]
The Land of Milk and Honey / True LoversVogues06.1966-29[8]Co & Ce 238[written by John Hurley/Ronnie Wilkens ][produced by Nick Cenci/Jack Hakim/Tony Moon ]
Please Mr. Sun / Don't Blame the RainVogues09.1966-48[8]Co & Ce 240[written by Sid Frank/Ray Getzov ][produced by Nick Cenci/Jack Hakim/Tony Moon][#1 hit for Johnny Ray in 1952]
That's the Tune / Midnight DreamsVogues12.1966-99[1]Co & Ce 242[written by Joey Levine/Artie Resnick ][produced by Nick Cenci/Jack Hakim ]
Turn Around, Look at Me / ThenVogues06.1968-7[15]Reprise 0686[gold-US][written by Jerry Capehart][produced by Dick Glasser][3.Adult Contemporary Chart]
My Special Angel / I Keep It HidVogues09.1968-7[10]Reprise 0766[gold-US][written by Jimmy Duncan ][produced by Dick Glasser ][1[2].Adult Contemporary Chart]
Till / I WillVogues11.1968-27[6]Reprise 0788[written by Charles Danvers/Carl Sigman ][produced by Dick Glasser ][5.Adult Contemporary Chart]
No, Not Much/Woman Helping Helping Man Vogues03.1969-34[5];B:47[6]Reprise 0803[written by Robert Allen/Al Stillman][B:written by Dick Glasser ][produced by Dick Glasser ][6.Adult Contemporary Chart]
Earth angel [Will you be mine]/P.S. I love you Vogues04.1969-42[6]Reprise 0820[written by Curtis Williams ][produced by Dick Glasser ][7.Adult Contemporary Chart]
Moments of remember/Once in a whileVogues06.1969-47[5]Reprise 0831[written by Robert Allen/Al Stillman ][produced by Dick Glasser ][17.Adult Contemporary Chart]
Green fields/ Easy to sayVogues08.1969-92[3]Reprise 0844[written by Richard Dehr/Terry Gilkyson/Frank Miller][produced by Dick Glasser ][19.Adult Contemporary Chart]
Good only knows/MoodyVogues01.1970-101[3]Reprise 0887[written by Brian Wilson, Tony Asher][produced by Dick Glasser][#39 hit for Beach Boys in 1966][21.Adult Contemporary Chart]
Hey, That's No Way To Say Goodbye / Over The RainbowVogues05.1970-101[3]Reprise 0909[written by Leonard Cohen][produced by Dick Glasser][18.Adult Contemporary Chart]
Love Song/We're On Our WayVogues06.1971-118[3]Bell 991[written by Teddy Randazzo][produced by Teddy Randazzo][23.Adult Contemporary Chart]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Five O'Clock WorldVogues02.1966-137[7]Co & Ce 1230-
Turn Around, Look at MeVogues09.1968-29[30]Reprise 6314[produced by Dick Glasser ]
TillVogues02.1969-30[23]Reprise 6326[produced by Dick Glasser ]
MemoriesVogues09.1969-115[9]Reprise 6347[produced by Dick Glasser ]
Greatest hitsVogues01.1970-148[9]Reprise 6371-

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 10 września 2025

Tamika Patton

Tamika Patton (urodzona w Filadelfii w Pensylwanii) to była wokalistka R&B z końca lat 80-tych, która odniosła sukces jako artystka gospel. Tamika dorastała w rodzinie muzyków i uczęszczała do prestiżowej Philadelphia High School for the Creative Arts. Później podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Orpheus Records. 

W 1989 roku wydała swój debiutancki album studyjny „#1”, który  w ogóle nie trafił na listy przebojów. Główny singiel, cover utworu Marvina Gaye'a i Tammi Terrell z 1967 roku „Your Precious Love” (z udziałem wokalisty R&B Erica Gable'a), osiągnął 20. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 14 tygodni. Kolejny singiel, „Number One”, osiągnął 75. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej przez 6 tygodni. 

W latach 90-tych Tamika przeszła na muzykę gospel. W 1999 roku wydała swój drugi i zarazem pierwszy album gospel, „Born Again”, nakładem wytwórni Kept. W 2000 roku zaczęła wcielać się w rolę piosenkarki Mahalii Jackson w sztuce gospel „Hallelujah Mahalia!”, którą wykonuje od 21 lat. W tym samym roku założyła Tamika Patton Ministries i Chosen Vessel Productions (firmę świadczącą usługi dla przemysłu muzycznego, takie jak wokal studyjny i na żywo, wokal prowadzący i chórki, produkcje teatralne, taniec, inżynieria dźwięku i produkcja dźwięku). Od tamtej pory Tamika współpracowała z różnymi artystami, takimi jak Patti LaBelle (która osobiście wybrała ją na wokalistkę wspierającą), Kirk Whalum, Yolanda Adams, Tramaine Hawks, Fred Hammond, Kenny Lattimore, Jekalyn Carr i Earl Bynum. Koncertowała również w kraju i za granicą, zbierając entuzjastyczne recenzje. 

 W 2011 roku odbyła trasę koncertową z Jamesem Fortune i FIYA, a Radio One i Praise 103.9 FM przyznały jej tytuł „Najlepszej Inspirującej Wokalistki”. W tym samym roku wydała singiel „More Than Faithful”, a następnie wystąpiła w programach „Bobby Jones Show” i „Ellen Degeneres Show”. W 2018 roku Tamika zajęła drugie miejsce i jako jedyna solowa wokalistka zajęła pierwsze miejsce w konkursie Stellar Awards Indie Artist Showcase w Las Vegas w stanie Nevada. Została również uznana za „Najlepszą Inspirującą Wokalistkę w Ameryce” przez Radio One podczas inauguracji konferencji Inspirational Music Conference. W tym samym roku wydała świąteczny album „A Warm December”. 

Obecnie nadal jest aktywna zawodowo; w 2020 roku wydała singiel „Stand on His Promises” z udziałem piosenkarki Korey Mickie. W 2021 roku rozpoczęła prowadzenie własnego serialu telewizyjnego „Czas, talent i skarb” w stacji KBCN Media TV. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Your Precious LoveTamika Patton (Duet With Eric Gable)12.1989--Orpheus 72254[written by N. Ashford, V. Simpson][produced by Darryl Shepherd ][20[14].R&B; Chart]
Number OneTamika Patton04.1990--Orpheus 75613[75[6].R&B; Chart]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)